[Pallaki]

S2E6

BACK TO DHEVALOKAM....

అరవింద : మహేంద్ర.. మహేంద్రా..

కళ్ళు తెరిచి చూసాను ఎదురుగా అమ్మ.. తల పక్కకి తిప్పి చూసాను నా భార్య కంధర.

మహేంద్ర : జననీ..

అరవింద : ష్.. నెమ్మది...

అందరూ పలకరించి వెళ్లిపోతిరి.. కానీ జనకుడి వెంట నా పత్ని వెళ్లడం గమనించి చాటుగా వెళ్ళితిని..

రవీంద్రుడు : చింత వలదు కంధర.. మహేంద్ర కి జరిగినవేవి గుర్తుండవు.

కంధర రవీంద్రుడకి నమస్కారం చేసి తిరిగి మహేంద్ర వద్దకు వచ్చింది.. మహేంద్ర ఏమి విననట్టుగా నటించాడు.. కానీ ఏదో జరిగిందని మాత్రం చాలా గట్టిగా నమ్ముతున్నాడు.

భూమ్మిద :

రాధ మంచం మీద పడుకుని ఉంది.. చుట్టూ  పిల్లలు, శివ, కాళ్ళ దెగ్గర లిఖిత తన ఒళ్ళో రాజీ అందరూ ఏడుస్తూనే ఉన్నారు.. లిఖితకి రాజీని ఎలా ఓదార్చాలో అర్ధం కావట్లేదు.. దానికంటే ముందు రాధ బాధ చూడలేకుంది..

అమ్ములు : లిఖిత వదినా... అన్నయ్య ఇక మన దెగ్గరికి రాడా..

రాధ లేచి కూర్చుని ఏడ్చేసింది..

రాధ : వాడు దేవుడైతే.. నేను కన్న బిడ్డ.. అలా ఎలా నాకు దూరం చేస్తారు.. ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలు వాడికి దూరంగా వాడి కోసమే ఎప్పుడెప్పుడా అంటూ ఎదురుచూస్తూ గడిపి చివరికి వాడు నా చేతుల్లోకి వచ్చేసరికి అందరూ కలిసి నాకు దూరం చేశారు.. లిఖిత నాకు నా బిడ్డ కావాలి.. అని ఎక్కిళ్ళు ఎక్కిళ్ళు పెట్టి ఏడుస్తుంటే.. రాజీ కూడా లిఖిత నడుము గట్టిగా పట్టుకుని ఏడ్చేసింది.. లిఖితకి ఏం చెప్పాలో ఏం చెయ్యాలో అర్ధం కాలేదు.. విడిపించుకుని బైటికి వచ్చి గాల్లోకి ఎగిరి భూ కక్ష్యలోకి ఎగరడానికి ప్రయత్నించింది కానీ తన వల్ల కాదని తెలుసు తనని ఈ భూ మండలం దాటకుండా నిర్భందించారని తెలిసి కూడా ప్రతీ రోజు రాత్రి వచ్చి  తన శక్తులు సన్నగిల్లే వరకూ ఏడుస్తూ ప్రయత్నించి ప్రయత్నించి చివరికి స్పృహ కోల్పోయి పడిపోతుంది..

రుద్ర వెళ్ళిపోయి రెండు నెలలు దాటింది ఒక పక్క రాధ ఆరోగ్యం రోజు రోజుకి ఇప్పుడా అప్పుడా అన్నట్టు ఉంది.. పిల్లలు రోజు గోలా ఇంకెప్పుడు అన్నయ్యని తీసుకొస్తావని.. ఇటు రాధ బాధ చూడలేక శివ గారు బాధపడటం.. ఇక రాజీ ఏదో ఉందంటే ఉంది అంతే శవంలా... తిండి లేదు నవ్వు లేదు ఏడవటం లేదు పిచ్చిదానిలా అయిపోయింది.. పుట్టింటివారిని కనీసం దెగ్గరికి కూడా రానివ్వటంలేదు..

లిఖిత ప్రయత్నిస్తూనే ఉంది.. ఒక రోజు రాధ ఊపిరి తీసుకోవడం ఆగిపోయింది.. రాజీ గట్టిగా గుండె మీద వత్తి చివరికి మళ్ళీ బతికించింది.. రాజీ ఏడుస్తూ లిఖిత ని పట్టుకుని స్పృహ తప్పి పడిపోయింది.. లిఖితకి కోపం తారాస్థాయికి చేరి.. భూ కక్ష్య దెగ్గరికి వెళ్లి గట్టిగా తంతూ పిచ్చి పిచ్చిగా అరుస్తుంటే లిఖిత అమ్మ చూస్తూ ఏడవటం తప్ప ఇంకేం చెయ్యలేకపోయింది.. లిఖిత అలిసిపోయి తన శక్తి కూడా సన్నగిల్లిపోయినా రక్తం కారుతుండగానే గట్టిగా విశ్వం అంతా వినిపించేలా గట్టిగా "రుద్రా" అని అరిచింది..

పైన మహేంద్రుడు తన భార్య ఒడిలో పడుకుని ధ్రాక్ష అందిస్తుంటే తింటూ ఆనందంగా గడుపుతుండగా ఒక్కసారిగా ఏదో పేరు వినపడి తన గుండె గట్టిగా కొట్టుకుంది..  ఆ గుండె చప్పుడు తిరిగి లిఖితకి స్పష్టంగా వినిపించింది.. ఇన్ని సంవత్సరాలు ఒకే శరీరంలో కాపురామున్న లిఖిత ఆ గుండె చప్పుడు వినగానే తన మొహంలోకి ఒక చిన్న ఆశ కలిగి ఇంకా గట్టిగా రుద్రా అరిచింది..

అప్పటికే ఏం జరుగుతుందో అర్ధం కానీ మహేంద్రుడు తన గుండె మీద చెయ్యి వేసుకుని పట్టుకున్నాడు.. మళ్ళీ గట్టిగా కొట్టుకుంది.. ఎవరో పిలిచినట్టు ఎవరో గుర్తొస్తున్నట్టు అనిపించి కంధర ఒళ్ళో నుంచి లేచాడు.. కంధర అయోమయంగా చూస్తూ రవీంద్రుడని తలుచుకుంది..

లిఖిత "రుద్రా.. రుద్రా.. రుద్రా.. " అని ఇష్టమొచ్చినట్టు అరుస్తుంటే రుద్రకి లిఖిత గుర్తుచ్చింది.. ఆ వెంటనే అమ్మ రాధ, రాజీ పిల్లలు.. అందరూ గుర్తొచ్చారు.. ఒక్క నిమిషం కూడా ఉండలేకపోయాడు..

వెంటనే శక్తులని ఉపయోగించి తన అమ్మ జానకిని చూసాడు.. మంచం మీద దీన స్థితిలో రుద్రా రుద్రా అని కలవరిస్తుంది.. వెంటనే భూమ్మీదకి వెళ్ళబోయాడు..

రవీంద్రుడు : మహేంద్రా.. ఆగుము.. నా మీద ఏమాత్రం గౌరవం ఉన్నచో వాళ్ళని మర్చిపొమ్ము..

మహేంద్ర : మన్నించండి ఇక్కడ ఒక్క క్షణం కూడా ఉండలేను.. నా తల్లీ తనకి కాలం ముగిసేంత వరకు భూమ్మీద గడుపుతాను ఆ తరువాత మీరు ఎలా చెప్తే అలా నడుచుకుంటాను.. ఇక కంధర అని కంధరని చూసాడు.. "నీకు నేను కావాలనుకుంటే నాతొ పాటు వచ్చేయి అలా కాదు ఇక్కడ సుఖాలని వదులుకోలేను అంటావా ఇక్కడే ఉండిపో" అని కంధరని చూసాడు తన అడుగు ముందుకు పడలేదు.. ఇక మహేంద్ర ఒక్క క్షణం కూడా ఆగలేదు..

కంధర : అది నా శత్రువు

మహేంద్ర : నాకు కూడా శత్రువే.. కానీ నా ప్రియశత్రువు.. అని దూకేశాడు..


లిఖిత ఇంకా రుద్రా రుద్రా అని అరుస్తూనే ఉంది.. వెనకనుంచి లిఖితా అన్న పిలుపు విని వెనక్కి తిరిగింది..

లిఖిత : రుద్రా..

రుద్ర : రుద్రనే.. నీ రుద్రనే... రా.. అని చేతులు చాపాడు..

లిఖిత ఎగురుకుంటూ వెళ్లి రుద్ర ఒళ్ళో వాలిపోయి ఎక్కిళ్ళు పెట్టి ఏడుస్తూ రుద్ర మొహం మొత్తం ముద్దులు పెట్టేసింది..

లిఖిత : నన్ను వదిలి వేళ్ళకు రుద్రా..

రుద్ర : ఓ నా ప్రియశత్రువా.. ఇక నీతోనే.. నువ్వు నాలోనే.. పదా అమ్మ దెగ్గరికి వెళదాం..

ఇద్దరు ఇంటి ముందు దిగారు.. లిఖిత లోపలికి పరిగెత్తింది.. మంచం మీద రాధ పక్కన కూర్చుంది..

లిఖిత : అత్తయ్య.. అత్తయ్య ఎవరొచ్చారో ఒక్కసారి చూడు.. చూస్తే లేచి డాన్స్ ఏస్తావ్..

రాధ ఉలుకు పలుకు లేకుండా అలాగే ఉంది.. రుద్ర లోపలికి వచ్చి జానకి పక్కన కూర్చుని జానకి తల నిమిరాడు.. స్పర్శ తెలిసిందేమో రుద్రని చూసి లేవబోయింది.. అదే టైంలో పిల్లలకి అన్నం పెడుతూ రాజీ వచ్చి రుద్రని చూసి నోటికి చెయ్యి అడ్డం పెట్టుకుని ఏడుస్తుంది..

రాధని కౌగిలించుకున్న రుద్ర రాజీని చూసి చెయ్యి చాపాడు.. రాజీ ఏడుస్తూ రుద్రని వాటేసుకుని ఏడ్చేసింది.. పిల్లలు కూడా రుద్రని వాటేసుకున్నారు..

రుద్ర : పదండి అమ్మని హాస్పిటల్ కి తీసుకెళదాం.. అనగానే అందరూ ఆశ్చర్యంగా చూసారు.. ఏమైంది..

రాజీ : నీ ఎంగిలితొ నయం చేస్తావ్ గా.. మర్చిపోయావా..

రుద్ర తన అమ్మ రాధని ప్రేమగా చూస్తూ పెదాల మీద ప్రేమగా ఒక ముద్దు ఇచ్చాడు రాధ మళ్ళీ యవ్వనంలో ఉన్నట్టుగా మారిపోయింది.. అందరూ వాటేసుకుని ఒకళ్ళని ఒకళ్ళు చూసుకుంటూ నవ్వుకుంటుండగా తలుపు చప్పుడు అయ్యింది..

లిఖిత వెళ్లి తలుపు తీసింది.. ఎదురుగా కంధర..

కంధర : మీకు పోటీగా కాదు.. తల్లిలా ఉందామని వచ్చాను..

రుద్ర లోపలి నుంచి చూస్తూనే చేతులు చాపాడు.. లిఖిత అడ్డం జరిగింది.. కంధర రుద్రా అలియాస్ మహేంద్ర ఒడిలో వాలిపోయింది..

సమాప్తం

❤️❤️❤️

❤️

[Pallaki]

GLIMPSE

అర్ధ రాత్రి పదకొండు అవుతుంది, జోరుగా వర్షం కురుస్తుంది..

రాధా శివలిద్దారు టీవి చూస్తూ కూర్చున్నారు.. కడుపుతో ఉన్న రాజీ ఇద్దరికి చెరొక కప్పు కాఫీ ఇచ్చి రాధ కాళ్ళ దెగ్గర కూర్చుని టీవీ చూస్తుంది.. రాధ రాజీ తల మీద ప్రేమగా చెయ్యి వేసి నిమిరింది...
లిఖిత పిల్లలని నిద్రబుచ్చుతుంది.. కంధర రుద్రతొ తన అక్క అయిన రాక్షస కంధర గురించి చెపుతుంటే వింటున్నాడు..

ఇంతలో తలుపు కొట్టిన శబ్దం.. ఆపకుండా కొడుతూనే ఉన్నారు.. పిల్లలకి మెలుకువ వచ్చింది.. రాజీ రాధ శివలు కూడా తలుపు వైపు చూసారు.. రుద్ర లేవబోగా లిఖిత కోపంగా తలుపు దెగ్గరికి వెళ్లి తలుపు తెరిచింది..

ఎదురుగా ఒక కుర్రవాడు ఇరవై నుంచి ఇరవై రెండు మధ్యలో వర్షంలో తడుస్తూ ఉన్నాడు.. వాడి కళ్ళ కింద చారలు ఏడ్చిన గుర్తులు అవి.. వాడి చేతిలో ఒక పెద్ద తోపుడు బండి దాంట్లో నలుగురు చలనం లేకుండా రక్తపు ముద్దల్లా పడిపోయి ఉన్నారు.. ఇదంతా చూసిన లిఖిత వాడిని చూసి లోపలికి రమ్మని చెపుతూ డోర్ తెరిచి రుద్రని కేక వేసింది..

రుద్ర వచ్చి ఆ ముగ్గురిని లోపలకి తీసుకొచ్చి పడుకోబెట్టాడు.. ఆ కుర్రాడిని చూసి "ఏం జరిగింది?" అని అడిగాడు.. వాడు ఏడుస్తూనే ఉన్నాడు..

రుద్ర : మొదటి వాడిని చూసాడు.. కాళ్ళు విరిగిపోయి పొట్టలో కత్తులు దిగి ఉన్నాయి.. రెండో వాడు అచ్చం మొదటి వాడిలానే ఉన్నాడు కానీ చేతులు మెడ విరిగిపోయి ఉన్నాయి కానీ ఏ ఆయుధం ఒంట్లో దిగలేదు.. ఇక మూడో వాడు మిగిలిన ఇద్దరి కంటే చాలా బలంగా ఉన్నాడు.. వాడి చేతి నరాలు తెగిపడి ఉన్నాయి.. పొట్టలోనుంచి పేగులు బైటకి వచ్చాయి.. ఇక నాలుగోవాడు ప్రాణాలతో ఉన్నాడా లేడా అన్నట్టుగా ఉన్నాడు... ఇంత ఘోరంగా వీళ్ళని ఈ స్థితికి ఎవరు తెచ్చి ఉంటారు.. అని ఆలోచిస్తూనే..

రుద్ర : కంధర.. వీళ్ళని నయం చెయ్యి.. అన్నాడు..

కంధర ముగ్గురిని ఐదు నిమిషాలలో నయం చేసి వాళ్ళకి స్పృహ వచ్చేలా చేసింది.. ముగ్గురు లేచి కూర్చున్నారు.. ఆ కుర్రాడు లేచిన వాళ్ళని చూసి "అన్నయ్యలు.. లేచారు.." అని సంబరపడుతూ రుద్రని వాటేసుకున్నాడు..

లేచిన నలుగురు ఆ కుర్రాడి నుంచి జరిగింది తెలుసుకుని రుద్రకి నమస్కారం పెట్టారు.. నలుగురి కళ్ళలో కోపం.. అది రుద్ర లిఖిత ఇద్దరూ గమనించారు..

కుర్రాడు : నిజంగా ఆ స్వామి చెప్పినట్టు ఇట్టే నయం చేసారే..

రుద్ర : ఏ స్వామి..?

కుర్రాడు : ఆ గుళ్లో ఉన్న స్వామి.. మీ దెగ్గరికి వెళ్ళమని పంపించింది ఆయనే..

రుద్ర : అలాగా..  ఇంతకీ ఏం జరిగిందో ఇప్పటికైనా చెప్తావా?

"ఓహ్.. నా పేరు సుబ్బిగాడు.. ఇదిగొ ఈ అన్న పేరు విక్రమ్.. ఈ అన్న పేరు ఆదిత్య.. ఈ అన్న పేరు వాసు.. ఈ అన్న పేరు చిరంజీవి నలుగురిని ఒక ముసలిది కుక్కని కొట్టినట్టు కొట్టింది.."

లిఖిత  పుసుక్కున నవ్వింది.. రుద్రకి కూడా నవ్వొచ్చింది కానీ ఆపుకున్నాడు ఎందుకంటే ఈ సుబ్బిగాడికి అంత ఎటకారం ఎక్కువ మరి..

ఆ నలుగురు తల దించుకోవడం చూసి రుద్ర రాజికి వేడి వేడిగా సూప్ పెట్టమని చెప్పాడు.. రాజీ లోపలికి వెళ్ళింది.. కంధర కూడా పిల్లల దెగ్గరికి వెళ్ళింది.

రుద్ర : మీరు చెప్పండి..

సుబ్బిగాడు : చెప్పడానికి ఏం లేదు అన్నియ్యా.. ముగ్గురిని కుక్కని కొట్టినట్టు కొట్టింది.. శివమని డ్రమ్స్ వాయించినట్టు, జాకీర్ హుస్సేన్ తబలా వాయించినట్టు.. పిచ్చి పిచ్చిగా రొచ్చు రొచ్చుగా కొట్టింది..

లిఖితకి నవ్వాగలేదు గట్టిగా నవ్వేసింది.. వాసు సుబ్బిగాడిని కోపంగా చూసాడు.. రుద్ర లిఖితని చూసాడు.. లిఖిత నవ్వు ఆపింది..

సుబ్బిగాడు : ఏంటన్నాయి.. అలా చూస్తావ్.. డాక్టర్ల దెగ్గర ఏం దాచాకూడదు.. మిమ్మల్ని బంతి ఆట ఆడింది ఆ ముసలిది.. కానీ అన్నాయి అని రుద్రని చూస్తూ "అది మాములు ముసలిది కాదు.. మంత్రగత్తే.."

ఈలోగా రాజీ అందరికీ సూప్ అందించింది..

రుద్ర : మంత్రగత్తే... అంటూనే లిఖిత వైపు చూసాడు.. మళ్ళీ అందరినీ చూసి అస్సలు ఏం జరిగిందో మొత్తం మొదటి నుంచి చెప్పండి..

సుబ్బిగాడు : అయితే మీకు విక్రమాదిత్య గురించి చెప్పాలి...

❤️

[Pallaki]

నచ్చితే

LIKE

RATE

COMMENT

చెయ్యండి.

[Pallaki]

Bro Aranya update super. Mii fans ni drusthi lo unchukuni konchem upadtes Madhya gap tagginchandi

Veelaithe oke rojulo aidhu aaru updates ichina rojulu kuda unnai mitrama.. Kudharatam ledhu try chesthanu.❤️

THANKYOU

[Pallaki]

super and excellent update

glimpse of story inka super

waiting for the multiverse story


prasanna

Thankyou prasanna garu❤️

[Pallaki]

మిత్రమా సాజల్
ఈ ప్రియ శత్రువు కథని ఇంత త్వరగా ముగించటానికి గల కారణాలు ఏమయినప్పటికీ మీరు మొదట అనుకున్న plot కంటే ఇంకా మంచి కధాంశం దొరింకిదేమో అని చిన్న అనుమానం. అది మీరు ఇచ్చిన ఆ glimpse పోస్ట్ లో కనిపిస్తూనే ఉంది. ఇక నుండి రాయబోయే కథ మునుపెన్నడూ నువ్వు రాయని విధంగా ఉండబోతుంది అని ఆశిస్తూ
             all the best for your new story

Thankyou

[Pallaki]

Awesome store

Superb connectivity

Eagerly waiting for your next parts

Thankyou very much
Next year lo eppudaina start avvocchu

[Pallaki]

S3E1

చిన్న ఇల్లు కాస్తా పెద్దది అయిపోయింది. చాలా ఏళ్లకి రాధ మళ్ళీ టీచింగ్ మొదలు పెట్టింది. రాధ మరియు శివ పిల్లలిద్దరినీ అదే కన్నాని అమ్ములుని తీసుకుని నలుగురు కారులో కాలేజ్ కి వెళ్లిపోయారు. నలుగురు మనుషులు లేకపోయినా ఇల్లంతా గోల గోలగా ఉంది. రుద్ర రాజీల ఇద్దరు సంతానం ఒక ఆడపిల్ల ఒక మగపిల్లాడు అన్నం తినమంటూ ఇల్లంతా పరిగెడుతుంటే లిఖిత వాళ్ళని అరుస్తూ వెనకాలే అన్నం గిన్నె పట్టుకుని పరిగెడుతుంది. ఇక అసలు తల్లి రాజీ ఏమో ఒకప్పుడు చేసుకున్న ఒప్పందం ప్రకారంగా ఉద్యోగానికి వెళ్ళిపోయింది. ఇక రుద్ర మొదటి భార్య అయిన కంధర తన తల్లితండ్రులని చూసి వస్తానని దేవలోకానికి వెళ్లింది.


అస్సలే చిరాకుగా ఉన్న లిఖితకి ఈ పిల్లల వల్ల అసహనం పెరిగిపోతుంది, కారణం లేకపోలేదు, అన్నిటికి కారణం రుద్ర. ఎందుకంటారా చూద్దాం రండి.. అన్నం గిన్నె పట్టుకుని పిల్లల వెనక పరిగెడుతున్న లిఖిత తిరిగి తిరిగి మళ్ళీ తమ బెడ్రూం కి వచ్చి ఆగిపోయి, లోపలికి తొంగి చూసింది.

రుద్ర పడుకొని ఉంటే నల్ల కంధర తన మీద పడుకుని రుద్ర గుండె మీద తన గడ్డంతో గుచ్చుతూ గోము పడుతుంది, ఇంకో పక్క ఆ నాగిని మంజీర, పాము రూపంలో రుద్ర కాలి నుంచి చుట్టుకుంటూ తొడ వరకు బుసలు కొడుతూ పాకుతూ పైకి వెళుతుంది.

రుద్ర : ఎందుకమ్మా ఈ అలక

నల్ల కంధర : పో బావా, ఎప్పుడు వాళ్ళతోటే ఉంటావు నన్ను ఎప్పుడైనా పట్టించుకున్నావా..? నేను నల్లగా ఉంటాను అందంగా ఉండను అంతేగా అందుకే నేనంటే నీకు చులకన

రుద్ర నల్ల కంధరని ముద్దాడుతూ అదేం లేదు, ఇంత మంది అయ్యేసరికి అప్పుడప్పుడు మర్చిపోతుంటాను మీరే గుర్తుచేసి మరి ఇలా దెగ్గరికి రావాలి అని నల్ల కంధరని హత్తుకుపోయి వాటేసుకున్నాడు, నల్లగా ఉంటేనేం చూడు ఎంత కళగా ఉన్నావో

మంజీర : పాము రూపంలో నుంచి మనిషి రూపంలోకి మారిపోయి నగ్నంగా రుద్రని అల్లుకుపోతూ, అవును బావా అక్క చెప్పింది నిజమే.. లిఖిత అక్క నిన్ను మాకు దూరం చేస్తుంది. నీకు చెపుదాం అంటే మమ్మల్ని బెదిరిస్తుంది.

రుద్ర : నవ్వుతూ అలాగా.. మరి రాజి..?

మంజీర : పాపం తనకి ఏమి తెలీదు, లిఖిత అక్క మాయలో పడిపోయింది. లిఖిత అక్క ఏది చెపితే అది నమ్మేస్తుంది తనని వశ పరుచుకుందేమో అన్న అనుమానం కూడా ఉంది నాకు.

నల్ల కంధర : ఆ అమ్మాయి చాలా మంచిది, అందరినీ అక్కా అంటూ సర్దుకుపోతుంది, అందరినీ సమానంగా చూస్తుంది.. అని మాట్లాడుతూ పైకి కిందకి ఊగుతుంది.

ఇదంతా చూసిన లిఖితకి ఒళ్ళు మండిపోయింది, వెంటనే అక్కడనుంచి వచ్చేసి కళ్ళు మూసుకుని అటు తెల్ల కంధరని, ఇటు రాజిని, కాలేజ్లో ఉన్న శివ మరియు రాధని అందరికీ తన ఆగ్రహం తెలిపింది. సాయంత్రానికి అందరూ ఇంట్లో సమావేశం అయ్యారు.

తెల్ల కంధర : అలా వెళ్ళానో లేదో, ఇలా పిలుపోచ్చేసింది, ఏం జరిగింది అత్తయ్యా

రాధ : ఏమో.. నేనూ ఇప్పుడే వచ్చింది, అదిగో మధ్యలో లిఖిత కోపంగా కూర్చుని ఉంది, అడిగితే ఏం చెప్పట్లేదు. రుద్రని అలానే రుద్ర పక్కన అటు ఇటు నిలుచున్న మంజీరని, నల్ల కంధరని చూపిస్తూ అదిగో వాళ్లేమో దొషుల్లా తల దించుకుని నిలుచున్నారు, మీ మావయ్య లిఖితని ఓదార్చే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు.

శివ : ఏమైందో చెప్పకపోతే ఎలా లిఖితా

కన్నా : వదినా ఏమైంది, అన్నయ్యా నువ్వు గొడవపడ్డారా

అమ్ములు : రేయి అన్నయ్యా, ఎమన్నావ్ నువ్వు..?

రుద్ర : నాకేం తెలుసే..

లిఖిత : తెలీదు.. నీకేం తెలీదు అని కోపంగా లేచి.. రాధని చూసి కూర్చుంది.. నా చెల్లిని రానివ్వండి చెప్తా అని గొణుగుతుంటే ఇంతలో రాజీ లోపలికి వచ్చి హెల్మెట్ పక్కన పెట్టి స్కూటీ కీస్ గోడకి తగిలించి అందరి దెగ్గరికి వచ్చింది.

రాజీ : ఏంటి అంతా ఒకే దెగ్గరా అంటుంటే.. రాధ, లిఖిత వైపు చూడమని సైగ చేసింది.. రాజీ నేరుగా వెళ్లి లిఖిత పక్కన కూర్చుని, లిఖితా ఏంటే.. ఏమైంది..?

లిఖిత : ఈ ఇంట్లో నేనైనా ఉండాలి, వీళ్ళైనా ఉండాలి అని నల్ల కంధరని, మంజీరని చూపించింది.

రాజీ : ఏమే.. దేనికీ అంటూ తన మీదకి ఎగబడుతున్న పిల్లలని సంకనెత్తుకుని రుద్ర పక్కన నిలబడింది.. ఏంట్రా ఏం చేసావ్, అది అంత హాట్ గా ఉంది

రుద్ర : కొంచెంసేపు సైలెంట్ గా ఉండవే ప్లీజ్ నీకు దణ్ణం పెడతా

రాజీ : అంటే తప్పు నీదే.. ఇదిగో అందరికీ చెపుతున్నాను వినండి.. ఏం జరిగినా నేను లిఖిత వైపే.. లిఖిత ఎక్కడుంటే అక్కడే నేను..  నేను ఎక్కడుంటే నా మొగుడు అక్కడే.. కాబట్టి ఇగోలు ఉంటే పక్కన పెట్టేయండి ఇదే ఫైనల్.. ఓకే నా బంగారం

లిఖిత లేచి రాజినీ వాటేసుకుని ముద్దులు పెడుతూ రుద్ర వంక అందరి వంకా కోపంగా చూసి రాజీని తీసుకుని వెళ్ళిపోయింది. లిఖిత లోపల రాజీతో చాలా సేపు మాట్లాడింది.. అందరూ తొంగి చూసి లిఖిత బైటికి వచ్చే సమయానికి ఎవరి పనుల్లో వారున్నట్టు నటించారు.

రాత్రికి యధావిధిగా అందరూ భోజనానికి కూర్చున్నారు, రాజీ అందరికీ వడ్డిస్తుంటే లిఖిత నలుగురు పిల్లలకి అన్నం పెడుతుంది.. మంజీరతో పాటు నల్ల కంధర అడవుల్లోకి వెళ్లి నాలుగు జింకలు, మూడు కుందేళ్ళు, ఆరు కుక్కలని కడుపు నిండా తినేసి వచ్చారు.

అందరూ తిన్నాక లిఖిత ఎవ్వరితో మాట్లాడకుండా తన ఇద్దరు పిల్లలని తీసుకుని కన్నా మరియు అమ్ములు రూంలోకి వెళ్లి పడుకుంది.. రుద్ర నవ్వుకున్నా రాజీ సీరియస్ గా చూడటంతో మాట్లాడదాం అని సైగ చేసాడు. అన్నం తిన్నాక తెల్ల కంధరని పిలిచి అనవసరంగా వచ్చావు ముందు నీ తల్లిదండ్రుల మంచి చెడ్డలు చూసి రమ్మని మళ్ళీ దేవలోకానికి పంపించాడు.

రాధ : రుద్రా మాట్లాడాలి

రుద్ర : వస్తున్నా.. నల్ల కంధరను దెగ్గరికి తీసుకుని ముద్దాడి వెళ్లి పడుకొమ్మని పంపాను, మంజీర కూడా అదే మాటగా వెళ్ళిపోయింది.. అమ్మ రూంలోకి వెళ్లాను.. శివ గారు, అమ్మ.. అమ్మ ఒళ్ళో కూర్చున్న రాజీ అందరూ నా కోసమే వెయిటింగ్ వెళ్లి వాళ్ళ ముందు కింద కూర్చుని అమ్మ ఒళ్ళో కూర్చున్న రాజీ కాళ్ళని నా ఒళ్ళో పెట్టుకున్నాను.

రాజీ : ఇప్పుడు చెప్పు

రాధ : ఇంకా ఎన్ని రోజులు వీళ్లంతా, కంధర అంటే నీ భార్య ఒప్పుకుంటాను.. ఆ రాక్షసి.. ఆ పాము పిల్లా.. ఎందుకున్నారు ఇక్కడా..?

రుద్ర : వాళ్ళు కూడా నాతోనే ఉంటానని బతిమిలాడుతున్నారు, ఇక ఆ రాక్షసి అంటే కంధర అక్క తను.. ఏమి అనలేకపోయాను

రాజీ : మరి ఆ పాము పిల్ల

రుద్ర : ఇంత మంది ఉండగా అదొక్కటే అడ్డు వచ్చిందా అని వదిలేసాను..

రాజీ : మావయ్యా వింటున్నారా

శివ : అదే చూస్తున్నా.. ఏరా

రాధ : అందుకే లిఖిత బాధపడుతుంది.. నాకు ఇష్టం లేదు చిన్నా.. లిఖిత బాధ పడితే మేమెవ్వరం చూడలేము, తనకి నచ్చని పని చెయ్యొద్దు

రుద్ర : మీకు నచ్చని పనులు చెయ్యనని తెలుసుగా.. అయినా రేపటి నుంచి నాతో ఎవ్వరు ఉండరు.. వెళ్ళాలి

రాజీ : ఎక్కడికి..?

రుద్ర : నా తరువాతి ప్రయాణం మొదలయ్యి చాలా రోజులు అవుతుంది, మళ్ళీ కుదురుతుందో లేదోనని ఇన్ని రోజులు మీతో గడిపాను.. ఆపద వస్తుంది.. నేను సిద్ధంగా ఉండాలి

రాజీ : ఎక్కడికి వెళుతున్నావ్.. మళ్ళీ ఎప్పుడు వస్తావ్

రాధ : సరే మీరేళ్లి మాట్లాడుకోండి, నాకు నిదరోస్తుంది.

రాజీ : అంటే నీకు తెలుసన్నమాట

రాధ : నిన్నే చెప్పాడే.. నువ్వు త్వరగా పడుకున్నావ్ రాత్రి

రాజీ రుద్ర ఇద్దరు తమ బెడ్రూంలోకి వెళ్లారు.. రాజీ నైటీ మార్చుకుని కూర్చుంటే రుద్ర తన ఒళ్ళో పడుకున్నాడు.

రుద్ర : హిమాలయాలకి వెళుతున్నాను

రాజీ : ఆమ్మో.. ఎన్ని రోజులు.. తిరిగి ఎప్పుడు వస్తావ్

రుద్ర : తెలీదు, కానీ ఒంటరిగా వెళ్ళాలి

రాజీ : అదేంటి లిఖితని తీసుకెళ్ళవా

రుద్ర : లేదు..

రాజీ : ఆహా.. అలా వద్దు.. లిఖితని తోడుగా తీసుకెళ్ళు.. మీరిద్దరూ తోడుగా ఉంటేనే నేను ధైర్యంగా ఉంటాను

రుద్ర : మరిక్కడా.. పిల్లలు అది లేకుండా ఉండగలరా

రాజీ : ఏం కాదు, కావాలంటే నేను ఉద్యోగం మానేస్తాను.. లిఖిత నీ పక్కన ఉంటే నాకు కొంచెం భయం లేకుండా ఉంటుంది.. అర్ధంచేసుకో.. అయినా కంధర అక్క నాకు వరం ఇచ్చిందిగా.. నేను తనని ఎప్పుడు తలుచుకుంటే అప్పుడు నా ముందు ఉంటుంది.. మాకేం భయం లేదు..

రుద్ర : సరేలే నాతోనే ఉంటుంది..

రాజీ : మరి వాళ్ళు..?

రుద్ర : వాళ్ళు వెళ్ళిపోతారులే.. సరే పడుకో ఇక.. లేట్ అయ్యింది

రాజీ : అదేంటి నువ్వు.. రేపు వెళ్ళిపోతా అంటావ్, మళ్ళీ ఎప్పుడు వస్తానో తెలీదంటావ్.. ఇక నిద్ర ఎక్కడ పడుతుంది నాకు.. ఇవ్వాల్టికి మనం ఇద్దరమే కదా.. కొన్ని జ్ఞాపకాలు ఇచ్చి వెళ్ళు.. నువ్వు వచ్చే వరకూ వాటితో సరిపెట్టుకుంటా..

రుద్ర : అలాగా.. రా మరి.. అని దెగ్గరికి లాక్కున్నాను.

♪   •   •   •   •

•   ♪   •   •   •

•   •   ♪   •   •

•   •   •   ♪   •

•   •   •   •   ♪

పొద్దునే లేచేవరకి అమ్మ నన్ను రాజీని ఒళ్ళో పడుకోబెట్టుకుని మమ్మల్ని చూస్తూ ఉంటే లేచి కూర్చున్నాను.

రాధ : పొద్దు పొద్దున్నే వెళ్ళిపోతా అన్నావ్ కదా, అందుకే వచ్చాను

రాజీ కూడా లేచింది.

రుద్ర : అలాగని రాత్రంతా మెలుకువగా ఉండాలా

రాధ : నేను కూడా ఉద్యోగం మానేస్తాను, ఇందాకే నిర్ణయం తీసుకున్నాను

రాజీ : ఎందుకు అత్తయ్యా..

రాధ : లిఖిత అయితే ఓకే కానీ.. పిల్లల్ని చూసుకోవడం అంత ఈజీ కాదు రాజీ.. లిఖితకి పిల్లలంటే ప్రాణం.. అందుకే వాళ్ళు ఎంత ఏడిపించినా తనని ఎంత హింసపెట్టినా ఓపికగా చూసుకుంటుంది.. అలా మనం ఉండలేం.. నాకు బోర్ కొట్టేసింది.. మనం కూడా ఎటైనా టూర్ ప్లాన్ చేద్దాం.. ఏమంటావ్

రాజీ : ఓకే ఓకే..

రాధ : రుద్రా.. దాన్ని బాధ పెట్టే పనులు అస్సలు చెయ్యొద్దు.. మరీ మరీ చెపుతున్నాను.

రుద్ర : అలాగే అలాగే.. సరే నేను ఫ్రెష్ అయ్యి వస్తాను..

త్రిమూర్తులని తలుచుకుని స్నానం చేసి బైటికి వచ్చి రెడీ అయ్యి ఒకసారి ఊపిరి పీల్చుకున్నాను.. లిఖిత ఇంకా నిద్రపోతుంది తానని నాలో కలుపుకుని, మంజీరా నల్ల కంధరలతో..  అమ్మా రాజీకి చెప్పి నా బిడ్డలను నా అమ్ములుని కన్నయ్యని ముద్దు పెట్టుకుని ఇంటి నుంచి బైటికి వచ్చాను.. నడుస్తూ నడుస్తూ గాల్లోకి ఎగిరి నా తదుపరి ప్రయాణం కొనసాగించాను.. మబ్బుల్లో సగం దారిలో ఉండగా లిఖిత నిద్ర లేచింది.

లిఖిత : లేపొచ్చు కదా.. పిల్లలకి బై కూడా చెప్పలేదు

రుద్ర : నేను చెప్పాలే.. అయినా తమరు పడుకుంటే ఒక పట్టాన లేవరు కదా

నల్ల కంధర మరియు మంజీర నవ్వారు.. అది విన్న లిఖిత.. ఈ సోంబేరి మొహాలని ఎందుకు తెచ్చావ్..

రుద్ర : నాతోనే ఉంటారట

లిఖిత : ఇంతకీ ఎక్కడికి వెళుతున్నాం.. పరుశురాముడి దెగ్గరికేనా.. ఇద్దరినీ జాగ్రత్తగా ఉండమని చెప్పు.. ఆయనకి కోపం వస్తే పీక పిసికి సంపుతాడు..

రుద్ర : లిక్కీ.. నీ దెగ్గర ఒక నిజం దాచానే

లిఖిత : ఏంటో అదీ..

రుద్ర : మనం వెళ్ళేది పరుశురాముడి దెగ్గరికి కాదు

లిఖిత : మరి...?

రుద్ర : అంటే ఆయన దెగ్గరికే.. కానీ ఆయన పక్కన ఇంకో గురువుగారు కూడా ఉన్నారు.. ఆయన దెగ్గరికి వెళుతున్నాం..

లిఖిత : ఎవరు... మునా

రుద్ర : అటువంటి వాడే.. ఎప్పుడు తపస్సు చేస్తూనే ఉంటాడు.. ఒక పేరుని

లిఖిత : నాకు తెలుసా

రుద్ర : ఆయన తెలియని వారు ఎవ్వరు ఉండరూ

లిఖిత : ఎవరు.. పేరేంటి?

రుద్ర : దెగ్గరికి వచ్చేసాం.. అంటూ గాల్లో నుంచి కిందకి దిగి మంచు కొండ మీదకి దిగాను.. ఇక్కడ నుంచి చెప్పులు వేసుకోకూడదు.. అని చెప్పులు విప్పుతుంటే ముగ్గురు కొంచెం అనుమానంగా చూసారు.. ముందుకు నడుస్తూ వెళుతుంటే ఒక మూలుగు వినపడుతుంది.. దాన్ని అనుసరిస్తూ ముందుకు వెళ్లే కొద్ది ఒక రిధంలో ఆ మూలుగు వినిపిస్తుంది.. నా శరీరంలో అసహనం మొదలయ్యింది..

నల్ల కంధర : మనం ఇప్పుడు ఎక్కడున్నాం

రుద్ర : మనం ఇప్పుడున్నది మంచుకొండ మీద, ఇది ఎలా ఏర్పడిందో తెలుసా పరుశురాముడు తపస్సులో ఉండగా ఆయన మీద ఏర్పడిన మంచు అలా ఏర్పడుతూ ఏర్పడుతూ కొండగా మారిందా

మంజీర భయపడుతూ అంటే మనం ఇప్పుడు ఆయన మీద ఉన్నమా, లెగిస్తే చంపేస్తాడు అని వణికిపోయింది..

రుద్ర : లేవడులే.. ఇంత పెద్ద కొండ ఉంటేనే లేవలేదు, మన వల్ల లేచే ఛాన్స్ లేదు

లిఖిత : ఈయన దెగ్గరికి కాకపోతే ఇంకెక్కడికి వెళుతున్నాం..?

రుద్ర : అదిగో అక్కడ మంచు దిబ్బలు కనిపిస్తున్నాయా అక్కడికి వెళ్తే మనుషులు కనీసం చూడలేనటువంటి జలపాతం ఒకటి ఉంది, దాన్ని దాటుకుని ముందుకు వెళితే, పెద్ద లోయ.. ఆ లోయలోకి వెళ్ళాలి మనం

లిఖిత : ఎవరున్నారు అక్కడా..?

రుద్ర : దెగ్గరికి వచ్చాక తొందర ఎందుకు.. పదా

మంచు దిబ్బల దెగ్గరికి వెళుతుండగానే, చిన్నగా వినిపిస్తున్న జపానికి లోపల ముగ్గురికి చెమటలు పడుతున్నాయి కానీ నా మీద నమ్మకంతో అలానే ఉండిపోయారు పాపం.. ఒక్క అంగలో జలపాతం దాటి  నిలబడ్డాను.. లోయలోకి వెళ్ళటానికి దూక బోతుండగా లిఖిత ఒక్కసారిగా ఆగు అంది.. ఆగిపోయాను.. లిఖిత అందరినీ మౌనంగా ఉండమని వస్తున్న శబ్దం వింటుంది..

రామ్.... రామ్..... రామ్.... రామ్.... రామ్.... రామ్.... రామ్.... రామ్.... రామ్..... రామ్..... రామ్... రామ్..... రామ్.... రామ్...

ఒక్కసారిగా ముగ్గురు నా శరీరం నుంచి బైటికి దూకారు.. ముగ్గురిని పట్టుకున్నాను.

రుద్ర : ఎక్కడికి..?

మంజీర : అయ్యా.. నాధ.. మమ్ములని విడువుము.. కాళ్లు పట్టుకుని  వేడుకుంటున్నాను.. దయచేసి నన్ను విడిచిపెట్టు

నల్ల కంధర : బావ.. నేను ఏమైనా తప్పు చేసి ఉంటే ఎంత పెద్ద శిక్ష వేసినా భరిస్తాను కానీ నన్ను విడిచిపెట్టుము.. అని గింజకుంటుంది..

ఇక లిఖిత నుంచి అయితే ఒక్క మాట కూడా తన నోటి నుంచి రాలేదు.

నల్ల కంధర అయితే భయంతో గింజకుంటుంటే వదిలేసాను, ఒక్క క్షణంలో పరిగెడుతుంటే అడిగాను, నాతోనే ఉంటానన్నావ్..

నల్ల కంధర : తప్పు నాదే.. ఇక అనను.. వదులు

తన మీద చెయ్యి తీయగానే రెప్పపాటులో మాయమైపోయింది.. మంజీర నన్ను చూసి నా యజమాని ఎక్కడ ఉంటే నేనూ అక్కడే.. క్షమించు నాధా నేను నీతో ఉండలేను.. అని ఎగిరి వెళ్లిపోతుంటే

రుద్ర : ఇంత పిరికివాళ్లేంటే మీరు.. లిఖితని చూడండి ఎంత ధైర్యంగా ఉందో..

మంజీర : ఒక్కసారి ఆ మాట అక్కని చూసి చెప్పు అని మాయమైపోయింది..

లిఖితని చూసాను, నా కాలు పట్టుకును గజగజ వణుకుతుంది, ఇలాంటి వణుకు తనలో చూసింది తన అమ్మని కాపాడమని నన్ను వేడుకున్నప్పుడు.. మళ్ళీ ఇవ్వాలే.. చెమటతో తడిసిపోయింది..

లిఖిత : వె... వె... వెళ్ళిపోదాం.. వధు.. వద్దు.. వద్దు.. వద్దు..

రుద్ర : లిఖితా.. లిఖితా.. ఇలా చూడు.. వాళ్ళు భయపడ్డారంటే అర్ధం ఉంది.. నువ్వెందుకు దడుచుకుంటున్నావ్...?

లిఖిత : నీకు తెలీదు.. ఆయన్ని చూస్తే మమ్మల్ని మా రాక్షస జాతిని పాలించే వాళ్ళు కూడా పారిపోతారు... ప్లీజ్.. నేను వెళ్ళిపోతాను.. ప్లీజ్ ప్లీజ్  అని ఏడుస్తూ భయపడుతుంది..

రుద్ర : ముందు నువ్వు లేచి నిలుచొ...

లిఖిత  వద్దు రుద్రా.. ప్లీజ్.. నా మాట విను నేను రాను అని ఏడుస్తూ.. నా కాళ్ళని గట్టిగా పట్టుకుంది..

రుద్ర : ఇలా చూడు.. నువ్వు నా భార్యవి.. నాలో సగానివి.. నా పాపమే కాదు.. నా పుణ్యం కూడా ఇప్పుడు నీతో ఉంటుంది.. అవసరమైతే అయనతో యుద్ధం కూడా చేస్తాను.. నీకేమి కాదు నన్ను నమ్ము..

లిఖిత : ఏ.. ఏ.. ఏంట్రా నువ్వు ఆయనతో చేసేది యుద్ధం.. కంటి చూపుతో చంపేస్తాడు.. మళ్ళీ పుట్టాలంటే పది సార్లు ఆలోచించేలా కొట్టి చంపుతాడు.. మనతో ఒక ఆట ఆడుకుని ఆడుతూ పాడుతూ చంపేస్తాడు..

రుద్ర : నువ్వు నన్ను నమ్ముతున్నావా లేదా

లిఖిత ఏడుస్తూనే నమ్ముతున్నాను అని ముక్కు తుడుచుకుంది.. అయితే లేచి నిలుచొ అని లేపాను.. నా పక్కన నిలబెట్టి నేను దణ్ణం పెట్టాను, నన్ను చూసి తనూ దణ్ణం పెట్టింది..

రుద్ర : నేను చెప్పేది చెప్పు

లిఖిత హ్మ్మ్.. అంది భయంతో

రుద్ర : ఓం హనుమతే నమః

లిఖిత : ఓ..ం  హనుమతే న..మః

రుద్ర : ఓం ఆంజనేయ విద్మహే.. వాయు పుత్రాయ ధీమహి

లిఖిత : ఓం.. ఆంజనేయ విద్మహే.. వాయుహః.. పుత్రాయ ధీమహి..

రుద్ర : శ్రీ ఆంజనేయుం దండకం చదువుతాను.. మనసులో చదువుకో.. ధైర్యం వస్తుంది..

లిఖిత : భయపడేదే ఆయన్ని చూసి అంటే.. నుం.. నువ్వు..

రుద్ర : పట్టించుకోకుండా శ్రీ ఆంజనేయుం ప్రసన్నాంజనేయం, ప్రభాదివ్యకాయం ప్రకీర్తిప్రదాయం అని మొదలు పెట్టేసరికి లిఖిత ఇంకేం మాట్లాడకుండా చేతులు జోడించి కళ్ళు మూసుకుంది..
భజే వాయుపుత్రం భజే వాలగాత్రం
...
...
...
...
...
నమస్తే సదా బ్రహ్మచారీ నమస్తే
వాయుపుత్రా నమస్తే
నమస్తే
నమస్తే
నమస్తే నమస్తే నమస్తే నమః     అని కళ్ళు తెరిచి లిఖిత వంక చూసాను..

లిఖిత : నమః అంటూ ముఖం ఒకలా పెట్టేసరికి తేడా కొట్టి కిందకి చూసాను, పాపం భయంతో ఉచ్చ పొసేసింది..

రుద్ర : ఛీ.. ఛీ.. అంటూ లిఖిత చెయ్యి పట్టుకుని, జలపాతం దెగ్గరికి వెళ్లి తనని అందులో ముంచి బైటికి తీసాను.. ఇంత భయం అయితే ఎలా.. పక్కన నేను లేనూ..?

లిఖిత ఏమి మాట్లాడలేదు, భయంలోనే ఉంది.. భయపడుతూనే ఉంది..

రుద్ర : సరే నాలో కలిసిపో.. లోపల దాక్కో.. నేను నిన్ను కాపాడతాను.. సరేనా

లిఖిత : నువ్వు కాపాడలేవు.. అని వణుకుతూనే చెప్పింది

రుద్ర : నన్ను నమ్ము.. నీ కోసం ప్రాణాలు అయినా ఇచ్చేవాడిని నమ్మకపోతే ఎలాగా.. రా అని లిఖితని నాలో ఐక్యం చేసుకుని.. లిఖితని ఇంకేం మాట్లాడనివ్వకుండా లోయలోకి దూకేసాను.. జై బజరంగబలి అంటూ..

[Pallaki]

---

అందరికీ

❤️రంజాన్❤️
మరియు
❤️అక్షయ తృతీయ❤️
శుభాకాంక్షలు

[Pallaki]

Nice writer garu

Thankyou 

ఏంటో ఉన్నట్టుండి పాత కథలన్ని బైటికి వస్తున్నాయి