[Pallaki]

ఇదేం ప్రశ్న????? అబ్బే.... మీరు అడగాల్సిన ప్రశ్న కాదు ఇది.

నేనైతే ఎప్పుడెప్పుడు రాజీతో మాట కలుపుతాడా? ఏమేమి అడ్వెంచర్స్ చేస్తాడా అని చాలా ఉత్సుకతతో ఎదురుచూస్తూ ఉన్నా. 

ఇక ఈ అప్డేట్ విషయానికి వస్తే, రాజీతో మొదట మాట కలిపితే చాలు అనుకున్నా... మా హీరో ఏకంగా మూతి మూతి కూడా కలిపేసాడు.... తరువాత ఏం జరుగుద్దో రుద్రాకి తెలుసు కానీ, నాకు కూడా వెంటనే తెలుసుకోవాలని ఉంది. ఈ రాత్రికి ఇంకో అప్డేట్ ఇస్తే ఈ రోజుకి సెట్టు....(అత్యాశ.... )

Kummun gaaru

[Pallaki]

ఎపిసోడ్ ~ 7

సరిగ్గా వారం క్రితం ఒక రోజు నేను నా గుహ నుంచి ఇంటికి వెళ్తుండగా ఒక పెద్ద ఉరుము ఆ వెంటనే ఒక అమ్మాయి గాల్లో నా ముందు ప్రత్యక్షమయింది, కొంచెం డౌట్ గానే చూసాను, హాయ్ రుద్ర అంది.

రుద్ర : ఎవరు నువ్వు?

లిఖిత : నేను ఎవరా, నీ తల్లి తండ్రులు అయిన ఆ దేవుళ్ళు చెప్పలేదా?

సడన్ గా ఇంతక ముందు ప్రత్యేక్షమైన దేవుళ్ళు వెలుగులా కనిపించి, "రుద్ర తానే నువ్వు పెళ్లి చేసుకోబోయే రాక్షస జాతి నాయకురాలు నీ మీద మోజు పడి పూర్వం దేవతల మరియు రాక్షసుల యుద్ధం అపుటకు ప్రతిగా వరం కోరినది నిన్ను వివాహమాడెదనని, ఇక నుంచి నీకు కష్టములు తప్పవు కుమారా జాగ్రత్త.... అని అదృశ్యమయ్యారు.

లిఖిత : ఇక నన్ను వరించుము, అదే పెళ్లి చేసుకో.

రుద్ర : కాదంటే

లిఖిత : నాకు నీ గురించి ఎం తెలీదు అనుకుంటున్నావా, నువ్వు నన్ను పెళ్లి చేసుకోకపోతే ముందు నువ్వు నీ తల్లి ప్రేమ కోసం ఎంత గానో ఎదురుచూస్తున్న నీ తల్లిని చంపేస్తా, నీకు ఏడ్చే టైం కూడా ఇవ్వను ఆ వెంటనే రాజిని చంపేస్తా.. నీకు వేరే దారి లేదు నన్ను పెళ్లి చేసుకోడం తప్ప....అది అందరికి నన్ను పరిచయం చెయ్ నీ భార్యగా....

రుద్ర : నేనే ఎందుకు?

లిఖిత : నీకింకా మాట్లాడేంత చనువు ఉందనుకుంటున్నావా, నన్ను ఆ లోకం లో కాలతన్నినందుకు ఈ లోకం లో నా కాళ్ళ కింద పడి ఉండు..... ఇదే నీకు నేను విధించే శిక్ష, దేవుడవన్న పొగరు తో నన్ను చులకనగా చూసావు కదా అని కోపం మరియు ఏదో సాధించానాన్న వెర్రితనం లో ఉంది తను, ఇలాంటి పిచ్చి వాళ్ళని చూడటం ఇదే మొదటి సారి, తను ఎంత అందంగా ఉన్న ఆ రాక్షసత్వం తన అందాన్ని కనపడనివ్వలేదు .

నాకు వేరే దారి కనిపించట్లేదు, నాతో సమానమైన పవర్స్ తనకీ ఉంటాయి అని ఇంతకముందు దేవుళ్ళు చెప్పినట్టు గుర్తు, అమ్మని రాజినీ ఇద్దరినీ కాపాడలేను నాకు ఏదో ఒక దారి దొరికేంతవరకు పరిస్థితులకు తల వంచక తప్పదు.

తనని గుళ్లో పెళ్లి చేసుకున్నాను నాకు మూడు రోజులు టైం ఇచ్చి వెళ్లిపోయింది, నాకు ఎం చెయ్యాలో అర్ధం కాలేదు ఎటు నుంచి చూసుకున్నా నాకు ఇంకో దారి కనిపించట్లేదు, కానీ నేను రాజినీ పెళ్లి చేసుకోవాలనుకున్నాను.

ఇప్పుడు ఇదంతా ఆలోచించడం అనవసరం అక్కడ ఆల్రెడీ నన్ను లిఖిత ని చూసి రాజి కళ్ళు తిరిగి పడిపోయింది, నేను వెళ్ళబోయాను నా చెయ్యి పట్టుకుని నన్ను ఆపేసింది, నన్ను ఇంకొకళ్ళు కంట్రోల్ చేస్తున్నారు అదే నేను తట్టుకోలేక పోతున్నాను అదీ నా ప్రాణమైన వాళ్ళ దెగ్గరికి వెళ్లకుండా, భరించలేక పోతున్నాను.

శివ సర్ : రుద్ర ఏంటి ఇది, నువ్వు ఎం చేసావో నీకు అర్ధం అవుతుందా?

రాజి ని వాళ్ళ అమ్మ వాళ్ళు పట్టుకున్నారు, అమ్మ నన్ను అసహ్యంగా చూస్తుంది, మొన్నటిదాకా అమ్మ నాతో మాట్లాడేది కాదు అంతే, కానీ అసహ్యంగా చూడడం మానేసింది, ఇప్పుడు మళ్ళీ మొదటికి వచ్చింది.

అమ్మ : నువ్వు నా కడుపునా చెడ పుట్టావు నిన్ను అప్పుడే ఇంట్లో నుంచి వెళ్లిపొమ్మని చెప్పాను, మమ్మల్ని వదిలేసి వెళ్ళిపో నువ్వు లేకపోతే సంతోషంగా ఉంటాము మేము.

లిఖిత : ఏంటి అత్తయ్య అంత మాట అన్నారు నన్ను ఎవ్వరు పట్టించుకోరా, అయినా మీ అబ్బాయి నన్ను ప్రేమించేగా పెళ్లి చేసుకుంది, ఈ పిల్లలు ఎవరు మీ పిల్లలేనా ఇంత అందం గా ఉన్నారు చాలా కసిగా చేస్కుని ఉంటారు.

అమ్మ : ఛీ!

పిల్లలిద్దరు లిఖిత ని చూసి బెదిరిపోయారు అమ్మ వెనుక దాక్కుని తొంగి చూస్తున్నారు, లిఖిత కన్ను పిల్లలమీద పడటం నేను గమనించాను ఒక్క చిటికె వేసాను అందరు స్పృహ కోల్పోయారు.

రుద్ర : చూడు లిఖిత నువ్వు ఎన్ని ఆటలైన ఆడు కానీ పిల్లల జోలికి మాత్రం వెళ్లొద్దు.

లిఖిత : నేనొచ్చిందే నీకు శాంతి లేకుండా చెయ్యడానికి, ఇంకా ఒక్క రోజు కూడా గడవలేదు అప్పుడే కండిషన్స్ ఆ?

రుద్ర : అవన్నీ నాకు అనవసరం కానీ పిల్లల జోలీకి మాత్రం వెళ్ళకు, ఒక వేళ నువ్వు నా మాటని కాదంటే ఆ తరువాత ఎం జరుగుతుందో నీకు చెప్పనవసరం లేదు, నాకు శాంతి లేకుండ చేస్తా అన్నావ్ కదా అదే జరుగుద్ది, నీకు ఆపలేని యుద్ధాన్ని ఇస్తాను, నీకు నన్ను ఆపడం తప్ప వేరే పని ఉండదు, నీ రాక్షస జాతి మొత్తం వచ్చిన నా నుంచి నిన్ను ఎవ్వరు కాపాడలేరు ఇది గుర్తుపెట్టుకుని మసలుకో.

బైటికి అన్నాను కానీ తన వల్ల ఎన్ని ఇబ్బందులోస్తాయో తలుచుకుంటేనే భయం గా ఉంది.

లిఖిత ఇక నన్ను మాట్లాడనివ్వకుండా చిటికె వేసింది అందరూ స్పృహ లోకి వచ్చారు రాజితో సహా.

రాజి నన్ను చూడగానే అందరిని తోసుకుంటూ ఏడుస్తూ నన్ను కౌగిలించుకుంది, తనని గట్టిగా పట్టుకుని ఏడవాలని ఉంది కానీ ఈ లోపే లిఖిత నన్ను పక్కకి లాగింది నా చెయ్యి పట్టుకుని నేను తన హక్కు అన్నట్టు నా బెడ్ రూమ్ లోకి లాక్కెలింది నిస్సహాయంగా తనని చూస్తూ రూమ్ లోకి వెళ్ళాను.


బైట చిన్న గొడవ, రాజి రోధన ఆ తరువాత అంత నిశ్శబ్దం లిఖిత ని కోపంగా చూసాను, నన్నే నవ్వుతు చూస్తుంది.

సడన్ గా తన బట్టలు విప్పేసింది, చీర జాకెట్ చించి అవతల పారేసి నా మీదకి దూకింది నా బట్టలు లాగేసింది, బలవంతంగా నా మీద పడి ముద్దులు పెడుతుంది తన చేష్టలు నాకు తన మీద అసహ్యం పెంచుతున్నాయి.

నేను రెస్పాండ్ కాకపోవడం చూసి నా మీదకి వస్తూ నన్ను రెచ్చగొడుతుంది, నువ్వు మగాడివి కాదా అని, మగతనం లేదా అని అన్ని విధాలుగా నన్ను రెచ్చగొట్టింది చివరికి నీ వల్ల కాకపోతే చెప్పు బైట మీ నాన్న కానీ నాన్న ఉన్నాడు కదా ఎపించుకుంటా అని బైటికి వెళ్ళాపోయింది, తన చెయ్యి పట్టుకుని ఆపేసాను.

అదీ ఇప్పుడు దారిలోకి వస్తున్నావ్ అని నా మీద కూర్చుని తన సండ్ల ని నా చేతులకి అప్పగించింది, నా కోపాన్ని అంతా వాటి మీద చూపించాను, గట్టిగా ములిగింది బైట అందరూ వినే ఉంటారు.... నా మీదకి ఎక్కి ఉగడం మొదలు పెట్టింది అది చిన్నగా యుద్ధం లా మొదలయింది నా కోపం మొత్తం చూపించాను ఆ రూమ్ అంత రాక్షసి రోధన ములుగులు అరుపులతో నిండిపోయింది, బైట వాళ్ళు కత్చితంగా భయపడే ఉంటారు... ఆ రాత్రంతా అలానే గడిచిపోయింది...

నా పక్కన స్పృహ లేకుండా నిద్రపోతుంది రాక్షసి దాని గొంతు పట్టుకున్నాను, విదిలించుకుని మళ్ళీ నా మీదకి ఎక్కి లోపలికాంతా దూర్చుకుని ఊగుతూ పడుకుంది, నా కోపం అంత ఆ రూమ్ లోని వేడి శ్వాసల్లో కలిసిపోయింది.

పొద్దున్నే లేవడం కాదు అస్సలు పడుకోలేదు నేను, పక్కన ఇది మాత్రం గురక పెట్టి మరి నిద్ర పోతుంది కాలితో ఒక తన్ను తన్నాను, అయినా లేవలేదు డోర్ దెగ్గర పిల్లలిద్దరి అడుగులు వినిపించాయి, వెంటనే వెళ్లి డోర్ తీస్కోని వెళ్లి వాళ్ళని ఎత్తుకుందామని దెగ్గరికి వెళ్ళాను కానీ నన్ను ఒక రాక్షసుడిలా చూసి భయపడి లోపలికి వెళ్లి తొంగి చూస్తున్నారు, నేను వెంటనే వెళ్లి అద్దంలో నా మొహం చూసుకున్నాను కానీ నాకు తేడా ఎం కనిపించలేదు.

మళ్ళీ పిల్లల దెగ్గరికి వెళ్లి నా రెండూ చేతులు చాపాను కానీ ఈలోగా శివ సర్ మరియు అమ్మ నన్ను భయపడుతు చూస్తూ పిల్లల్ని తీస్కుని తలుపు వేసుకున్నారు, మొదటి కన్నీటి చుక్క నా కళ్ళలో నుంచి కారడం ఇదంతా వెనక లిఖిత నవ్వుతూ చూస్తుంది.......

[Pallaki]

అప్డేట్ ఇస్తాను రేపు లేదా ఎల్లుండి

❤️❤️❤️

[Pallaki]

Ivvala evening update lo kaluddam

❤️❤️❤️❤️❤️

[Pallaki]

ఎపిసోడ్ ~ 8





రోజులు గడుస్తున్నాయ్ నాకు రోజు రోజు కి మనశాంతి లేకుండా పోతుంది, లిఖిత నన్ను డామినేట్ చెయ్యడం నాకు నచ్చట్లేదు, నన్ను తోలు బొమ్మలా ఆడిస్తున్నట్టు ఉంది.... అమ్మ బైటికి రావట్లేదు.. ఇంతకముందు తనని దొంగ చాటుగా చూసుకునే వాడ్ని కానీ ఇప్పుడు అది కూడా కుదరట్లేదు.... రోజు రోజు కి బాధ ఎక్కువవుతుంది....

ఇంతక ముందు అమ్మే నన్ను అసహ్యించుకునేది అనుకునే వాడిని కానీ ఈ మధ్య నన్ను అమ్మని దూరం చెయ్యడానికే వీళ్లంతా ఉన్నారని అందరి మీద కోపంగా ఉంది. శివ సర్ మీద, ఆఖరికి పిల్లల మీద కూడా కోపం గా ఉంది అమ్మ ని పూర్తిగా వాళ్ళ వైపు లాగేసుకున్నట్టు ఉంది, కానీ అందరు నా వాళ్లే ఇది మర్చిపోలేదు....

అమ్మ నన్ను చీదారించినా నన్ను వెలివేసిన కూడా నేను బాధ పడలేదు, కానీ ఇప్పుడు నన్ను చూసి భయపడుతుంది అది తట్టుకోలేక పోతున్నాను...

లిఖిత దెబ్బకి మా ఇంటికి అందరు రావడమే మానేశారు, నా కాలేజీ ఫ్రెండ్స్ తో కూడా సంబంధాలు తెగిపోతున్నాయి, నాకు ఉన్న ఒకే ఒక ఫ్రెండ్ ప్రసాద్ వాడి కాంటాక్ట్ కూడా లిఖిత నా ఫోన్ లో నుంచి తీసేసింది.....దీన్నీ ఎలా వదిలించుకోవాలో అర్ధం కావట్లేదు నన్ను ఎక్కడికి పోనివ్వదు, నన్ను వదిలి ఇది పోదు, ఎప్పుడు నా చుట్టు ఈగలా తిరుగుతుంది, నా వొళ్ళో కూర్చోడం నాకు ముద్దులు పెట్టడం వొళ్ళంతా కంపరంగా ఉంది...

లిఖిత మాత్రం ఆనందంగానే ఉంది.... నా డిగ్రీ అయిపోయింది, రాజీని కలుద్దామంటే లిఖిత నన్ను క్షణం కూడా వదలట్లేదు...

ఇంకా నాకున్న శాపం పోవాలంటే రెండేళ్లు పడుతుంది, నేను రాజినీ కలవాలన్నా దానికంటే ముందు దీనికి కొంచెం సేపైనా దూరంగా ఉండాలన్నా నాకున్న ఒకే ఒక మార్గం పీజీ.... అదొక్కటే కనిపించింది.... ఇంతకముందు రాజి తో "నువ్వు జాబ్ చెయ్ నేను ఇల్లు చూసుకుంటాను అన్నట్టు గుర్తు" ఆఖరికి ప్రకృతి కూడా నన్ను బలవంతంగా చదివిస్తుంది.

రాత్రి పడుకునే ముందు లిఖిత లైట్ పింక్ రంగు చీర తిక్ పింక్ జాకెట్ వేసుకుని నా ముందు నిల్చుంది, కళ్ళు ఎత్తి చూసాను ఏంటా దీని ఉద్దేశం అని.... తల సాననం చేసినట్టుంది జుట్టు పొడిగా అంచులు తడిగా ఫ్యాన్ గాలికి ఎగురుతున్నాయి, బొడ్డు కిందకి అస్సలు గ్యాప్ రాకుండా నడుము చుట్టు కట్టింది చీరని.....దాని కళ్ళు కామం తో ఎరుపేక్కి పోయి ఉన్నాయి..... ఛీ దీనమ్మ జీవితం ఆఖరికి సుఖం లో కూడా సుఖం లేదు......

లిఖిత నా మీదకి దూకింది, దీని చీర కట్టుకి దీని అందానికి ఇది చేసే పనులకి అస్సలు పొంతనే లేదు, దాని జుట్టుని మొత్తం నా మెడ కేసి గట్టిగా చుట్టేసింది ఇద్దరి శ్వాసలు ఒకరివి ఇంకొకరికి వినిపిస్తున్నాయి....

చిన్నగా నా పెదాలని అందుకుంది కానీ ఏమైందో ఏమో నా గుండెల పై పడుకుని కళ్ళు మూసుకుంది.... "ఏమైంది" అన్నాను.....

"ఏం లేదు"

మరి.....

"నాకు ఇవ్వాళ సుఖం వద్దు ఇలా నీ మీద పడుకుంటే చాలు ఇంకేం మాట్లాడకు అని మళ్ళీ కళ్ళు మూసుకుంది"....

ఇదేదో మంచి మూడ్ లో ఉంది ఇప్పుడే మాయ చెయ్యాలి దీన్నీ అనుకుని...

లిఖిత నీకొక విషయం చెప్పాలి....

"గట్టిగా కరుచుకుని చెప్పవా"

తనని గట్టిగా కౌగిలించుకుని "నేను పీజీ లో జాయిన్ అవుతాను, నాకెన్ని పవర్స్ ఉన్నా ఈ సమాజం లో బతకాలంటే జాబ్ కావాల్సిందే కదా" అన్నాను.

లిఖిత కళ్ళు మూసుకునే "నీతో పాటు నేను కూడా జాయిన్ అవుతాను" అంది.

నీ డిగ్రీ అయిపోయిందా?

"అవన్నీ నాకు తెలీదు నేను నీతో పాటు వస్తాను అంతే"......

పొద్దున్న లేచేసరికి లిఖిత ఇంకా నా మీదే ఉంది రోజు బర్రె లాగా పడుకునే లిఖిత ఇవ్వాళ చిన్న పిల్లలా ముడుచుకుని పడుకుంది తను కళ్ళు మూసుకునే ఉంది కానీ తన కళ్ళ కింద కన్నీటి చారాలు చూసాను....

అబ్బో అందరిని బాధ పెట్టె దీనికి బాధలు కూడా ఉన్నాయా అనుకున్నాను...

లేచి బైటికి వచ్చాను పిల్లలు చప్పుడు చేయకుండా ఆడుకుంటున్నారు వాళ్ళని దొంగ చాటుగా చూస్తున్నాను, నన్ను చూసి అమ్ములు భయపడుతూ కన్నాగాడి వెనక దాక్కుంది, కన్నా నన్ను చూసి వాడి చేతిలో ఉన్న కార్ బొమ్మ నా మీదకి విసిరాడు..... ఎందుకు నన్ను చూసి భయపడుతున్నారో అర్ధం కాలేదు కానీ ఇంతటి బాధ అనుభవించడం కష్టం గా ఉంది....

వెనక్కి తిరిగాను లిఖిత లోపలికి వెళ్తూ కనిపించింది... నేను లిఖిత కి చెప్పి సర్టిఫికెట్స్ కోసం కాలేజీ కి బైల్దేరాను.... అరగంట టైమర్ పట్టుకుని కూర్చుంది లిఖిత....

ఈ టైం లో రాజిని కలవడం కుదరదు, కాలేజీ కి వెళ్లి అన్ని పనులు కంప్లీట్ చేసేసరికి నలభై నిముషాలు పట్టింది.... త్వరగా ఇంటికి బైలుదేరాను....

ఇంటికి వచ్చేసరికి అమ్మ ఇద్దరు పిల్లలని భయంగా ఒళ్ళో దాచుకుని లిఖితని బతిమిలాడుతుంది.... నేను ఇంట్లోకి పరిగెత్తాను....

అమ్మ నన్ను చూస్తూనే నా కాళ్ళ మీద పడి ఏడుస్తూ "ఎందుకు మమ్మల్ని చంపుకుతింటున్నావ్ నేను నీకు ఏం ద్రోహం చేశాను పసి పిల్లాడి మీద చెయ్యేత్తడానికి మనసెలా వచ్చింది నీ భార్యకి " అని కన్నాగాడి చెంప చూపించింది, ఎర్రగా కమిలింది నాకు విపరీతమైన కోపం వచ్చింది....

అమ్మ : మా జీవితాలలో నుంచి వెళ్ళిపో నీకు దండం పెడతాను అని నా కాళ్ళు పట్టుకుంది....

నా చేతిలో ఉన్న పేపర్స్ మొత్తం విసిరేసాను....గట్టిగా అరిచేసాను

"ఎందుకు నేనంటే అంత కోపం నీకు, ఏమన్నావ్ నేను నీకు ఏం ద్రోహం చేసాను అన్నావ్ కనీసం ద్రోహం కూడ చెయ్యలేదు నాకు, వీళ్లంటే ప్రాణం కదా నీకు, నేనేం చేశాను నేనంటే ఎందుకంత అసహ్యం, నీ కష్టాలకి నేను కారణమా నేను నీతో పాటే అనుభవించాను కదా.... ఎందుకు నేనంటే అంత చిరాకు, కోపం నీకు...

ఒక్కసారిగా ఏడుపు తన్నుకొచ్చింది నాకు అమ్మ కాళ్ళ మీద పడిపోయాను తన కాళ్ళు వెనక్కి లాగేసుకుంది "అమ్మా నేను నీకు పుట్టిన వాడినే కదా నన్నెందుకమ్మా దూరం పెట్టావ్, నువ్వు ఉన్నా లేనట్టే అనిపించేలా చేసావ్ నరకం అనుభవిస్తున్నానమ్మా అన్ని దూరం చేసావ్ నాకు నీ ప్రేమని దూరం చేసావ్ దానితో పాటే నా సంతోషం కూడా నన్ను ఒక పశువుని చేసావ్..... నేనేం ద్రోహం చేశాను అమ్మా నీకు"... అని అలా ఏడుస్తూనే ఉన్నాను...

దూరం నుంచి ఇంట్లోకి వస్తూనే శివ జరిగింది చూస్తూ డోర్ దెగ్గరే ఆగిపోయాడు తన కళ్ళలో కూడా నీళ్లు....

లిఖిత : డ్రామా అయిపోతే అన్నం పెట్టుకొస్తా పొద్దున్న నుంచి ఏం తినలేదు....

లేచి చాచి పెట్టి ఒక్కటి పీకాను.... నన్ను నవ్వుతూ చూస్తూ "నీ చెయ్యి నా చెంపకి తగిలితే మత్తు వస్తుంది మొగుడా అన్నం తిందువు లోపలికి రా" అని వెళ్ళిపోయింది..

శివ సర్ లోపలికి వచ్చి భయం తో వణుకుతున్న కన్నా గాడిని అమ్మని లోపలికి తీసుకెళ్లాడు.....

వేగంగా లోపలికి వెళ్లాను లిఖిత గోడకి అనుకుని నిల్చుంది నేరుగా తన ముందుకెళ్లి తన గొంతు పట్టుకున్నాను.....

శివ : నాన్న కన్నయ్య భయపడకు నాన్నని నేను వచ్చాను కదా (అయినా కన్నగాడు వణుకుతుండడం చూసి ) రాధా అక్కడ కన్నయ్య బొమ్మ ఉంది చూడు....

రాధా : నేను తీసుకొస్తాను.... అని బైటికి వచ్చింది, చుట్టు చూస్తే రుద్ర రూమ్ దెగ్గర పడి ఉంది బొమ్మ.

డోర్ దాకా వెళ్ళింది లోపల మాటలు వింటూ అక్కడే నిలబడిపోయింది....

రుద్ర : ఎందుకు నేనంటే అంత పగ నీకు....అప్పుడు నేనేమైనా తప్పు చేసి ఉంటే నీ కాళ్ళ మీద పడి క్షమాపణలు చెప్తా.... ఎప్పుడో ఏదో జన్మలో జరిగిందానికి నన్ను కాల్చుకు తింటున్నావ్...... మీరెంత ప్రయత్నించినా నా అమ్మని నాకు కాకుండా ఎవ్వరు దూరం చెయ్యలేరు...

లిఖిత : నేనేం మీ అమ్మా కొడుకుల మధ్యలోకి రాలేదు నాకు వాడు నచ్చలేదు అందుకే కొట్టాను.....

రుద్ర : నిన్ను పిల్లల జోలికి రావొద్దని ఈ ఇంటికి వచ్చిన మొదటి రోజే చెప్పాను.....

లిఖిత :....వాడు ...నిన్ను ...మ్......

రుద్ర : మాట్లాడకు.....నిన్ను చూస్తుంటే అసహ్యం వేస్తుంది నాకు.... అని స్పీడ్ గా బయటకి వచ్చాను....

ఎదురుగా అమ్మ చూసుకోకుండా గుద్దేసాను అమ్మ ముందుకి పడబోతే తన నడుము పట్టుకుని నా వైపు లాగాను నా కౌగిలిలోకి వచ్చింది.... ఎందుకో తెలీదు నాకు తెలీకుండానే అమ్మని కరుచుకున్నాను.....

అమ్మలో ఏ చలనం లేదు తన నడుముని వదిలేసి, వెనక్కి జరిగి తన మొహం చూసాను అమ్మ కళ్ళు మూసుకుని ఉంది....

సడన్ గా కళ్ళు తెరిచి నన్ను చూడకుండా లోపలికి పారిపోయింది.....

సాయంత్రం వరకు నేను బైటికి రాలేదు పడుకున్నాను అమ్మని చాలా రోజుల తరువాత అదీ తను స్పృహ లో ఉండగా నాకు అంటుకుపోయేంత దెగ్గరగా..... ఆలోచించుకుంటూనే పడుకున్నాను...

లేచేసరికి రాత్రి అయ్యింది, పక్కన లిఖిత ఇంకా పడుకునే ఉంది.....

ఫ్రెష్ అయ్యి మొహం తుడుచుకుని ఒక సారి అద్దం లో చూసుకున్నాను, చాలా రోజుల తరువాత ఏడ్చాను కదా, అమ్మతో మాట్లాడిన మాటలతో కొంచెం మనసులో భారం దిగినట్టుంది మొహం లో కొంచెం తేడా తెలుస్తుంది....

దాన్ని కోపంగా చూస్తూనే బైటికి వస్తుంటే మాటలు వినబడుతున్నాయ్, డోర్ దెగ్గరే ఆగిపోయి చిన్నగా డోర్ తెరిచాను....

అమ్మ శివ గారి ఒళ్ళో పడుకుని ఏడుస్తుంది.....

శివ : రాధా పాపం మధ్యాహ్నం రుద్ర బాధ చూసి కూడా నీలో చలనం కలగలేదా, నాకే మనసుకి ఏదోలా అనిపించింది మా అమ్మ చనిపోయినప్పుడు కూడా అంత బాధ కలగలేదు నాకు...... అమ్మ ప్రేమ కోసం వాడు పడే తపన.... నువ్వు లేకపోతె అనుకోవచ్చు ఎదురుగా ఉండి కూడా అమ్మ ప్రేమ లేకపోతే పాపం ఆ బిడ్డ ఎంత నరకం అనుభవిస్తాడో తెలుసా......


రాధ ఇంకా ఏడుస్తూనే ఉంది..... రాధ ఏడవడం చూసి శివ కి కోపం వచ్చి....

శివ : ఏం అడిగినా ఇలా మూగ మొద్దు ల ఏడుస్తావే.... ఏమైనా అంటే ఏడుస్తావ్.... వీళ్ళని కంటికి రెప్పలా చూసుకుంటున్నావ్ కదా మరి వాడికి ఎందుకు నరకం చూపిస్తున్నావ్..... వాడు అంతలా ఏడుస్తున్నా నీకు ఇంత కూడా చలనం కలగాలేదా?


రాధా శివని గట్టిగా కౌగిలించుకుని "నన్నేం అనకండి నేను తట్టుకోలేను అని ఇంకా ఏడ్చింది"

శివకి ఏం చెయ్యాలో అర్ధం కాక తనని ఒడిసి పట్టుకుని అలా రాధ ఏడుస్తూ ఉండటం చూస్తూ ఉండిపోయాడు....

వాళ్ళు ఇంకేం మాట్లాడుకోలేదు నాకు బైటికి వెళ్లి వాళ్ళని డిస్టర్బ్ చెయ్యడం ఇష్టం లేక రూమ్ లోనే కూర్చున్నాను.... లిఖిత మొహాన్ని కోపం గా చూసాను.... కానీ వెంటనే నాకు కోపం పోయింది....

లిఖిత ఒళ్ళు ముడుచుకుని ఏదో కలవరిస్తుంది, తన కళ్ళ నిండా నీళ్లు, ఎవ్వరినో బతిమిలాడుతున్నట్టు పేస్ పెట్టి ఏదో గొణుగుతుంది దెగ్గరికి వెళ్ళాను... ఏమి వినపడట్లేదు కానీ లిఖిత ఎందుకో భయపడుతుంది..... అలా చూస్తూ కూర్చున్నా తన మొహం నిండా చెమటలు....


................................................................

రాధ శివ ఒళ్ళో పడుకుండి పోయింది, శివ ఆలోచిస్తూ ఉన్నాడు....

శివ : నాకు ఇదేం కొత్త కాదు మా పెళ్లి అయినప్పటి నుండి చూస్తున్నాను... అవును నాకు రాధా ముందే చెప్పింది తనకీ తన కొడుకు రుద్రకి పడదు అని నేను సర్లే ఏదో అయి ఉంటుంది ఇంట్లో ఇద్దరే ఉన్నప్పుడు ఇలాంటివి జరుగుతూనే ఉంటాయి అని లైట్ తీసుకున్నాను......

కానీ పెళ్ళై ఇక్కడికి వచ్చాక తెలిసింది వాళ్ళిద్దరి మధ్య ఎంత దూరం ఉందొ, నాకు ఆశ్చర్యం వేసింది ఒక అమ్మ తన కొడుకుని కలలో కూడా ఊహించలేనంత దూరం పెట్టింది రాధ.... మొదట రాధ మీద కోపం వచ్చింది వదిలేద్దాం అనుకున్నాను కానీ నాతో ఉన్నప్పుడు తన ప్రవర్తన ఎప్పుడు విచిత్రంగా అనిపించలేదు..... తన సున్నితత్వాన్ని చూసే తన ప్రేమ లో పడ్డాను కానీ కన్న కొడుకుతో ఇంత కఠినంగా ఉంటుందని నేను కలలో కూడా అనుకోలేదు......

ఓపిక పట్టాను.... ఇది కొన్ని రోజులుగానో, నెలలు గానో, సంవత్సరాలు గా కూడా కాదు రుద్ర పుట్టినప్పటి నుండి అంతే అని రాధా మాటల ద్వారా తెలుసుకున్నాను, కనీసం పాలు కూడా పట్టలేదు అని తెలుసుకున్నాను.... రేపు నాకు పిల్లలు పుడితే వాళ్ళ గతి కూడా ఇంతేనా అనుకున్నాను....

అనుకోకుండానే రాధ ప్రేగ్నన్ట్ అయ్యింది వద్దు అని చెపుదాం అనుకున్నాను, గొడవ అయినా పర్లేదు అనుకుని రాధా దెగ్గరికి వెళ్లాను నేను రాధ లో మరో కొత్త కొణాన్ని చూసింది అప్పుడే, సంతోషంగా ఉంది తనకేం కావాలో తనని ఎలా చూసుకోవాలో బిడ్డలు బలం గా పుట్టాలంటే ఏం ఏం చెయ్యాలో అన్ని నాకే చెప్తుండడం చూసి ఆశ్చర్యపోయాను....

ఇక కాన్పు అయినా తరువాత రాధ లో అమ్మతత్వాన్ని చూసాను ఎంతో పవిత్రంగా ఉంది.... ఒక్కోసారి నాకు ఆశ్చర్యమెసేది, రుద్ర ని దూరం పెట్టిన రాధా ఏనా అని డౌట్ వచ్చేది, పిల్లల్ని ప్రాణంగా చూసుకుంటుంది కానీ రుద్ర దెగ్గరికి వచ్చేటప్పటికి మాత్రం తన మొహం లో సంతోషం మాయం అయ్యేది.....

పెళ్ళైన దెగ్గరనుంచి చూస్తూనే ఉన్నాను రుద్ర టాపిక్ వస్తే చాలు దూరంగా వెళ్లిపోయేది, రుద్ర గురించి మాట్లాడినా, తన గురించి ఏదైనా విషయం చెప్పినా రాధ మొహం తిప్పుకుని వెళ్లిపోయేది.

రుద్ర రాధ ఇద్దరు ఎదురు పడ్డా, గొడవ పడ్డా ఆరోజు రుద్రని చూసినా రాత్రి నిద్ర పోయేది కాదు కానీ తనని కదిపితే మాత్రం ఏడ్చేది తప్ప ఇంకేమి చెప్పేది కాదు...

సడన్ గా అమ్ములు కేకలు విని శివ రాధా ఇద్దరు ఉలిక్కిపడ్డారు.... లోపలికి వెళ్లి చూస్తే కన్నా భయం తో ఫీడ్స్ వచ్చినట్టు గిల గీలా కొట్టుకుంటున్నాడు వెంటనే రాధా కన్నా ని ఎత్తుకుని బైటికి వచ్చింది శివ హాస్పిటల్ కి వెళ్ళడానికి కార్ తీస్తున్నాడు.....

లోపల రూంలో కూర్చుని లిఖిత భయపడటం చూస్తూ కూర్చున్నా, నాకు తన మీద జాలి కలగడం లేదు.... సుమారు గంట వరకు తన మొహాన్నే చూస్తూ కూర్చున్నాను.... ఒక అమ్మాయి ని రాజి తర్వాత ఇంత సేపు చూడటం మళ్ళీ లిఖిత నే...

చెమట తో ఉన్న మోహము, మూసుకుని ఉన్న తన కను రెప్పలు, తన తడి పెదవులు చాలా చిన్న పెదవులు, కింద గడ్డము ఈ లోగ అమ్ములు కేక వినిపించింది వెంటనే బైటికి పరిగెత్తాను.....

అమ్మ కన్నా గాడిని ఎత్తుకుని బైటకి వస్తుంది వాడు గిల గీలా కొట్టుకోడం చూసి వెంటనే అమ్మ చేతుల్లో నుంచి లాక్కుని అమ్మకి కనిపించకుండా వాడి నోట్లో నోరు పెట్టి ఊదాను.... బాడీ లో ఓణుకు తగ్గింది కానీ ఇంకా లేవలేదు అక్కడే హాల్లో కింద పడుకుని నా గుండెల పై పండేసుకున్నాను అమ్మ చూస్తూనే ఉండిపోయింది, బైటికి వెళ్లిన శివ గారు ఎవ్వరు బైటికి రాకపోయేసరికి లోపలికి వచ్చి రుద్ర పైన పడుకున్న కన్నాని చూస్తూ ఉండిపోయాడు.....

నా గుండె చప్పుడు వాడికి తెలిసిందేమో ఒళ్ళు వేడి తగ్గింది, చిన్నగా శ్వాస తీసుకోడం మొదలు పెట్టాడు వాడి తల నిమురుతూ వాడి నుదిటి మీద చెమట ని నా నోటితో ఊదుతు ఉన్నాను పక్కనే నా చెయ్యి పై ఇంకో తల చూస్తే అమ్ములు గట్టిగా కళ్ళు మూసుకుని నన్ను వాటేసుకుంది.....

అమ్మ శివ గారూ నన్ను చూస్తూ ఉండిపోయారు, శివ గారిని చూస్తూ అంతా ఓకే నేను చూసుకుంటాను అన్నట్టు సైగ చేశాను, శివ గారు అమ్మని తీసుకుని బైటికి వెళ్ళాడు....

కన్నాని గుండెల మీద అమ్ములు ని చేయి మీద వేసుకుని పడుకోబెట్టుకున్నాను.... రాత్రి పదకొండు అవుతుంది అనగా నా రూమ్ డోర్ తెరుచుకుని లిఖిత బైటికి వచ్చింది.... నన్ను చూస్తూ మూతి మూడు వంకర్లు తిప్పి ముడ్డి ఊపుకుంటూ కిచెన్ లోకి వెళ్ళింది.... ఇందాకటి దాకా ఇది నిద్ర లో గజ గజ వణికినదానికి ఇప్పుడు దీని మొహం లో రాక్షస ప్రవర్తన కి అస్సలు సంబంధం లేదు....

[Pallaki]

కొంచెం టైం తీసుకుని అప్డేట్ ఇస్తాను...

[Pallaki]

ఎపిసోడ్ ~ 9



శివ రాధ ని డాబా మీదక తీసుకెళ్లాడు, రాధా డాబా మీద పడుకుని ఆకాశం లో చుక్కలు చూస్తూ ఉంది...

శివ తన పక్కనే పడుకుంటూ, "రుద్ర కి ఈ అలవాటు నీ నుంచే వచ్చిందా?" అన్నాడు.

రాధ : నేను ఎప్పుడు ఇలా పడుకోలేదు, ఇదే మొదటి సారి...

శివ : రుద్ర కి బాధ వచ్చినా, కోపం వచ్చినా ఇంకేదైనా ఆలోచనలో ఉన్నా ఇలా రాత్రి పూట వచ్చి చుక్కలు లెక్కపెడుతూ ఉంటాడు... నేను చాలా సార్లు గమనించాను...

రాధ : ఇక ఈ టాపిక్ తనకీ ఇష్టం లేదు అన్నట్టు అటువైపు తిరిగింది....

శివ రాధ నడుము మీద చేతిని వేసి దెగ్గరికి లాక్కుంటూ... "చూసావా రుద్ర ఇద్దరు పిల్లలని ఎంత బాగా చూసుకుంటున్నాడో ఒక రకంగా నీకంటే వాడే బాగా చూసుకుంటాడు తెలుసా" అన్నాడు..

చెయ్యి విధిలించి కొట్టింది కానీ ఎమ్మటే ఇటు వైపుకు తిరిగి శివ గుండెల మీద పడుకుని కళ్ళు మూసుకుంది కళ్ళలో నీళ్లు బైటికి రావట్లేదు తనకీ..

శివ : రేపు గుడికి వెళ్తున్నావా?

రాధ : వెళ్తాను...

శివ : ప్రతి నెలా పున్నమి తెల్లారే వెళ్లి గుడిలో దీపం పెడతావ్ అదేం మొక్కు నాకు అర్ధం కావట్లేదు, నేనెక్కడా వినలేదు ఏం మొక్కుకున్నావో చెప్పవా?

శివ రాధా నిద్ర పోవడం గమనించి తనని జో కొడుతూ ఆకాశం లో ఉన్న నిండు చంద్రుడిని చూస్తూ తను కూడా నిద్ర లోకి జారుకున్నాడు...

ఇప్పటిదాకా పడుకుని ఉన్నందువల్ల లిఖిత కి నిద్ర రావడం లేదు సుబ్బరంగా తినేసి హాల్లోకి వచ్చింది, రుద్ర పిల్లల్ని పడుకోబెట్టుకుని తను కూడా పడుకోడం చూసి వెళ్లి ఫ్యాన్ వేసి మొగుడి పక్కనే గోడకి అనుకుని కూర్చుంది....

ఇందాక నిద్ర లో తన కళ్ళ ముందు మెదిలిన దృశ్యాలు ఒక్కొక్కటిగా కనిపించసాగాయ్... భయపడుతూ రుద్ర ని చూస్తూ అలానే గోడకి అనుకుని నిద్ర పోయింది...


పొద్దు పొద్దున్నే కన్నా గాడు కదలడంతో  మెలుకువ వచ్చింది, లేచి చూస్తే అమ్ములు కన్నా ఇద్దరు లేచే ఉన్నారు.... కన్నా నన్ను చూస్తూ "ఆమ్ తింటా" అన్నాడు.

వెంటనే లేచి లైట్ వేసి బొమ్మలు వాళ్ళిద్దరి ముందు వేసి కిచెన్ లోకి వెళ్లి సిర్లేక్ కలుపుకుని వచ్చాను, గోడకున్న వాచ్ లో టైం చూసాను నాలుగు కావొస్తుంది పక్కనే చూసాను గోడకి ఆనుకుని లిఖిత పడుకుని ఉంది....

పక్కనే కుర్చీ ఉండటం వల్ల లిఖిత మీద నీడ పడి ఉండటం పిల్లలు నిద్ర మత్తు లో ఉండటం వల్ల లిఖితని ఇంకా చూడలేదు, ఇంకా నయ్యం చూసి ఉంటే మళ్ళీ దడుచుకునేవాళ్ళు అని చేతిలో ఉన్న గిన్నె పక్కకి పెట్టి లిఖిత ని ఎత్తబోయాను లేవలేదు....

ఏంటబ్బా ఇది నాకు లేవట్లేదు మళ్ళీ నా పవర్స్ పోయాయా అనుకున్నాను కానీ ఈ లోగా అమ్ములు పాస్ పోసింది వెంటనే ఇద్దరినీ ఎత్తుకుని నా రూంలోకి తీసుకెళ్ళాను.... అమ్ములు కాళ్ళు కడిగి టవల్ తో తుడిచి లోపలికి వెళ్లే లోగా కన్నగాడు కూడా పాస్ పొసేసి దాంట్లో చెయ్యి పెట్టి ఆడుతున్నాడు....

"కన్నా" అన్నాను వాడిని చూస్తూ వాడు గట్టిగా నవ్వుతూ దొల్లుతున్నాడు.... అమ్ములుని బెడ్ మీద కూర్చో బెట్టి ఒక క్లోత్ తీసుకొచ్చి తడి ఉన్న దెగ్గర వేసి, బాత్రూం లో గీజర్ ఆన్ చేసి "నిన్నూ" అంటూ కన్నా గాడిని ఎత్తుకేళ్లి ఒళ్ళంతా కడిగాను....

వాడి ఒంటి మీద బట్టలు లేవు వాడి బట్టలు తేవాలంటే అమ్మ రూమ్ లోకి వెళ్ళాలి, అమ్మని కూడా చూడొచ్చని అని ఇద్దరికీ చెరొక స్పూన్ నోట్లో కుక్కి అమ్మ రూమ్ లోకి వెళ్ళాను, మొదటి సారి అమ్మ రూంకి రావడం....

రూమ్ లో అమ్మ లేదు శివ సర్ కూడా లేడు, చుట్టు చూసాను గోడల నిండా కన్నా,అమ్ములు, శివసర్ అమ్మ పెళ్లి ఫోటోలు తగిలించి ఉన్నాయి.... నా ఫోటో కోసం ఆశగా వెతికాను ఉండదని నాకు తెలుసు కానీ నా కళ్ళు నా మాట వినకుండా వెతుకుతూనే ఉన్నాయ్, మెయిన్ డోర్ చప్పుడు వినిపించి సెల్ఫ్ లో ఉన్న కన్నా గాడి జూబ్బా డ్రాయర్ అందుకుని బైటికి పరిగెత్తాను డోర్ ఎదురుగా అమ్మ..... అమ్మని తగులుకుని ఇద్దరం కింద పడ్డాము నేరుగా అమ్మ మీద పడ్డాను, లేవకుండా అలానే కళ్ళు మూసుకుని అమ్మ వెచ్చదనాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నాను అమ్మ నన్ను లేపడానికి ట్రై చేస్తుంది కానీ తనని గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాను వదల్లేదు, మోకాలితో తన్ని నన్ను విడిపించుకుని లేచి నిల్చుంది, లేచి నిల్చుని తన కళ్ళ లోకి చూస్తూ చేతిలో ఉన్న జూబ్బ డ్రాయర్ పైకి ఎత్తాను..... చెంప మీద గట్టిగా కొట్టింది.... నాకు నొప్పి తెలుస్తుంది పరవాలేదు ఎన్నైనా అనుభవిస్తాను అనుకున్నాను.....

ఈ లోగా అమ్ములు నోట్లో సిరిలేక్ అయిపోయిందనుకుంటా గట్టిగా ఒక కేక వేసింది అమ్మ అది విని నా రూమ్ లోకి వెళ్లి ఇద్దరినీ సిర్లేక్ గిన్నెని తీసుకుని అమ్మ రూమ్ లోకి వెళ్లి గట్టిగా తలుపేసుకుంది...

ఆ శబ్దనికి లిఖిత లేచి కూర్చుంది, నన్ను చూసి కిచెన్ లోకి వెళ్లి ప్లేట్ నిండా ఫ్రూట్స్ కట్ చేసుకోచ్చి నా చేతిలో పెట్టి "రాత్రి నుండి ఏం తినలేదు తిను" అని నా చేతికిచ్చి లోపలికి వెళ్ళింది.

నిజమే విపరీతంగా ఆకలేస్తుంది, ప్లేట్ అందుకుని తన వెనకాలే వెళ్లి బెడ్ మీద కూర్చుని తింటున్నాను.

ఆకలి మీద గబ గబా తినడం చూసి గట్టిగా నవ్వింది పోవే నీ తిండి ముందు నాది ఎంత అనుకున్నాను.

దానికి లిఖిత నా టేబుల్ సోరుగు లో ఉన్న ఎండిపోయిన పువ్వుని చూపించి ఈ ఎండిపోయిన పువ్వుని ఎందుకు దాచుకున్నావ్ అని పువ్వుని నలిపేసింది.... నేను కోపం ఆపుకోలేక "నీ అమ్మ నీకెందుకే........................" నేను కోపంతో మాట్లాడుతుండగానే లిఖిత కళ్ళు ఎర్రబడిపోయాయి, కాలితో నా గుండెల మీద తన్నిన్ది ఎగిరి రూమ్ గోడ పగలకొట్టుకుని అమ్మ వాళ్ళ డోర్ కూడా విరిగిపోయి అవతల గోడలో ఇరుక్కు పోయాను..... నా నోట్లో నుంచి రక్తం వస్తుంది....నాకు పవర్స్ పోవడం ఇది ఐదవ సారి...

మళ్ళీ ఏం జరుగుతుందో అర్ధం కాలేదు, ఎదురుగా చూసాను లిఖిత కోపం గా వచ్చి ఇంకొక తన్ను తన్నిన్ది అంతే ఇక అంతా సూన్యం....

శివకి మెలుకువ వచ్చి చూసుకుంటే డాబా మీద ఉన్నాడు పక్కన రాధ లేదు, ఇవ్వాళ పొద్దున్నే ఐదు గంటలకే గుడికి వెళ్తుంది కదా అనుకుని లేచి కిందకి వెళ్ళాడు, రూమ్ లో చూస్తే పిల్లలిద్దరికీ సిర్లేక్ పెట్టుకుంటుంది...

శివ : రాధ గుడికి వెళ్లలేదా ఇవ్వాళా?

రాధ : లేదండి వెళ్తాను.... అంటుండ గానే రూమ్ డోర్ విరిగి రుద్ర గాల్లో ఎగురుకుంటూ గోడకి గుద్దుకుని పడ్డాడు నోట్లో నుంచి రక్తం కారుతుంది....

శివ కంగారుగా రుద్ర దెగ్గరికి వెళ్ళాడు, కోపంగా లిఖిత వచ్చి రుద్ర ని ఇంకొకటి తన్నిన్ది.... అంతే రుద్ర స్పృహ కోల్పోయాడు....

లిఖిత బలాన్ని చూసిన శివ రాధ ఇద్దరు భయపడ్డారు, రాధ వెంటనే ఏడుస్తున్న పిల్లలిద్దరినీ శివ కి ఇచ్చేసి ఏడుస్తూనే స్కూటీ కీస్ అందుకుని బైటకి పరిగెత్తింది.

లిఖితకి తను ఏం చేసిందో అప్పుడు గుర్తొచ్చింది కానీ ఆశ్చర్యపోయింది నేను తంతే రుద్ర కి ఈవిధంగా జరిగిందేంటి అని, రుద్ర చాలా బలవంతుడు కదా అన్న సందేహం తోనే రుద్ర స్పృహ కోల్పోడం తో తనని ఎత్తుకుని ఏడుస్తూ బెడ్ మీద పడుకోబెట్టి తన తలని తొడల పై వేసుకుని తన్నిన చోట చూద్దామని రుద్ర షర్ట్ గుండీలు తీసింది.

ఇదంతా చూసిన శివకి ఏం అర్ధం కాలేదు, అస్సలు ఏం జరుగుతుంది ఇక్కడ అనుకున్నాడు, అటు సొంత తల్లీ ఇంత జరిగితే స్కూటీ కీస్ తీసుకుని బైటికి వెళ్ళిపోయింది, ఇటు తన్నిన పెళ్ళాం ఏమో ఏడుస్తూ ఎత్తుకుని పోయింది... అయినా లిఖిత కి ఇంత బలమా.... ఎవరు ఈ లిఖిత..... రుద్ర రాజీని అంతగా ప్రేమించి ఈ లిఖిత ని ఎందుకు పెళ్లి చేసుకున్నాడు...

లోపలికి వెళ్లిన లిఖిత రుద్ర గుండె పై లిఖితకి తన పాదం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది ఎర్రగా కమిలిపోయి పచ్చటి నరాలు పైకి తేలాయి...

కానీ చిన్నగా నయం అవ్వడం లిఖిత గమనించి అలా ఏడుస్తూనే రుద్ర మొహానికి తన మొహాన్ని ఆనించి కళ్ళు మూసుకుంది....


లిఖిత నన్ను తన్నిన్ది గుర్తుకొచ్చి సడన్ గా కళ్ళు తెరిచాను నా కళ్ళ ఎదురుగా లిఖిత మొహం కళ్ళు మూసుకుని ఉంది, తన కంటి చివర ఒక కన్నీటి బొట్టు వేలాడుతూ ఉంది....

లేచి లిఖిత మొహం తప్పించి లేచాను తను కూడా లేచింది....

ఒకసారి చూసుకున్నాను ఒళ్ళంతా బానే ఉంది, గుండె చూసుకున్నాను అదీ బానే ఉంది....పవర్స్ మళ్ళీ పని చేస్తున్నాయి అనిపించింది... లిఖిత ని చూస్తూ "ఒకసారి కొట్టు" అన్నాను.

లిఖిత అయోమయంగా నన్ను చూసింది.... "పర్లేదు కొట్టు" అన్నాను చెయ్యి ఊపింది చిన్నగా.... గట్టిగా పట్టుకున్నాను...


దానితో లిఖిత కొంచెం గట్టిగా కొట్టింది మళ్ళీ బ్లాక్ చేశాను.... ఈ సారి లిఖిత కాలితో మళ్ళీ గుండెల మీద తన్నిన్ది కానీ ఏం కాలేదు అలానే నిలబడ్డాను...

లిఖిత బెడ్ మీద కూర్చుంది.... తన రెండు చేతులు పట్టుకుని "లిఖితా నన్ను క్షమించు ఏదో ఆవేశంలో నోరు జారాను, నిజంగా మీ అమ్మనని కాదు నా ఉద్దేశము కాదు కోపం లో అలా వచ్చేసింది సారీ" అన్నాను....

దానికి లిఖిత లేచి గట్టిగా హత్తుకుని ఏడ్చింది, నాకు విదిలించుకోవాలని ఉన్నా జరిగిన దాంట్లో నా తప్పు ఉంది అందుకే మౌనంగా నిల్చున్నాను....

బైట ఉన్న శివ పిల్లలని పడుకోబెట్టి ఆలోచించసాగాడు....రుద్ర ఎటువంటివాడో నాకు తెలుసు అలా ప్రేమించిన అమ్మాయిని పక్కన పెట్టె రకం కాదు, చాలా మొండోడు... అలాంటివాడు లిఖిత ని పెళ్లి చేసుకోడం ఏంటి.... ఎందుకు లిఖిత ముందు అంత తగ్గి ఉంటున్నాడు.... లిఖితకి అంత బలం ఎక్కడిది ఎవరు ఈ లిఖిత అని తల పట్టుకు కూర్చున్నాడు...

ఇందాక జరిగిన దానికి నేను అమ్మ రూమ్ చూద్దామని వెళ్ళాను పిల్లలు పడుకుని ఉన్నారు... శివ సర్ ని పలకరించాను నన్నే ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాడు....

శివ : రుద్ర నువ్వు ఎలా? లిఖిత.....

రుద్ర : సర్ అదంతా నేను మీకు తరవాత చెప్తాను, అమ్మ ఎక్కడ?

శివ : ఎక్కడికెళ్ళిందో నాకు తెలుసు నువ్వు పిల్లలని చూస్తూ ఉండు నేను వెళ్లి వస్తాను....

శివ సర్ బైటికి వెళ్ళాక ఫ్రెండ్ కి కాల్ చేసి పని వాళ్ళతో పగిలిన గోడలు బాగు చేపించమని పురామయించాను..

శివ కార్ తీసి గుడికి పోనిచ్చాడు.... లోపలికి వెళ్ళాక తను చూసింది....

రాధ ఒక పెద్ద శివలింగం ముందు రుద్రాక్ష తో తపస్సు చేసుకునే పద్ధతి లో కూర్చుని ఏదో ప్రార్ధిస్తుంది....

రాధ ప్రార్ధన అయిపోయేదాక ఉండి రాధని కార్ ఎక్కమన్నాడు కానీ రాధ స్కూటీ వేసుకుని ఇంటికి వచ్చింది....

పిల్లలు లేచారు అమ్మ తన రూమ్ లోకి వచ్చింది నేను వెంటనే తన రూమ్ నుంచి బైటికి వచ్చేసాను...

శివ సర్ లోపలికి వచ్చి నన్ను చూస్తూ లోపలికి వెళ్ళాడు.. నేను హాల్లో నే నిల్చున్నాను.

అమ్మ మాటలు నాకు వినబడుతున్నాయి....

రాధ : ఏవండీ మనం ఇక్కడనుంచి వెళ్లిపోతున్నాం.

శివ : రాధా?

రాధ : "ఇంకేం మాట్లాడొద్దు వెళ్తున్నాం అంతే నేను పిల్లలని తీస్కుని కార్ లో కూర్చుంటాను ప్రస్తుతానికి కావాల్సినవి తీస్కుని వచ్చేయండి".. అని అమ్ములు ని ఎత్తుకుని బైటికి వచ్చింది...

నాకు ఏదోలా అనిపించింది పొద్దున్న అమ్మ తో అలా ప్రవర్తించినందుకే అనుకున్నాను...

వెళ్లి తన కాళ్ళ మీద పడ్డాను ఆగింది... "అమ్మ  ప్లీజ్ మా వెళ్లొద్దమ్మ ఇంత పెద్ద శిక్ష వెయ్యకమ్మా " అని ఏడ్చాను..

నా చేతిని తన్ని "అమ్మా అని పిలవకు అసహ్యంగా ఉంది నాకు ఉంటే నువ్వైనా ఉండాలి లేదా నేనైనా ఉండాలి అంతే"

రుద్ర :  ఇంత అవమానం, నీస్సిగ్గుగా నాకు ఎప్పుడు అనిపించలేదు, ఈ అవమానాన్ని తట్టుకోలేక పోయాను.. అమ్మ మీద కోపం వస్తుంది...."నేనే వెళ్లి పోతాను " అన్నాను..

రాధ : వెంటనే వెళ్ళిపో....

అలానే బైటికి వచ్చేసాను.... పిల్లలిద్దరికి నుదిటి మీద ముద్దు ఇచ్చి బైటికి వచ్చాను..... పిల్లలకి ఏమర్ధమైందో తెలీదు కానీ ఏడుస్తున్నారు... శివ సర్ వెనక వచ్చాడు రెండు సార్లు పిలిచాడు నేను పాలకలేదు..... బైటికి వచ్చి గాల్లోకి ఎగిరి నా స్థావరానికి వచ్చేసాను.... నా వెనుకే లిఖిత కూడా వచ్చేసింది ...

[Pallaki]

Nice update bro inka entha kalam bro rudra ki e kashtalu

పోతాయ్ పోతాయ్ అన్ని పోతాయ్ ❤️❤️

[Pallaki]

పోయిన సారి చెప్పినట్లు స్టోరీ చాలా Mysterious గా ఉంది.....
హ్మ్మ్ చూద్దాం ముందు ముందు ఏం జరుగుతుందో.....ఇంకా సాపవిమోచనానికి 2 ఏళ్ళు ఉంది గా...ఈలోపు ఇంకా ఎన్ని జరుగుతాయో....
ఇక్కడ నాకు ఇంకో డౌబ్ట్ ఏంటి ఆంటే రాధ గుడికి వెళ్లి పూజ చెయ్యటం వలనే రుద్ర కి శక్తులు తిరిగి వచ్చాయి ఏమో అని....
ఇంకా చాలా సందేహాలు ఉన్నాయి....అవి అన్ని అడిగిన ఎలాగూ మీరు చెప్పారు లే......
అప్డేట్ కి ధన్యవాదాలు

❤️❤️
థాంక్ యూ

[Pallaki]

super update sir

prati episode ni baga rastunnaru

ilage marinni episodes rayali ani korukuntunna

❤️❤️

[Pallaki]

Bro e kathani.koncham fast ga update ivali ani korukuntunanu

ట్రై చేస్తాను బ్రదర్

[Pallaki]

Abbabba enti undi mee story pichekichusthunaru mee vala naku asalu needara undtledu aah story enti entha beautiful ga ela rasthunaru epatiki oka 100 sarlu chadiva mee episodes ani.... oka pichi loki velthunam.
And Sir merru chala varaku updates esthunapati enkoncham speed ga update estara atleast one per day? Maku telusu meku epateka entha kastam ga untundho kani em cheyam  tatukolekapotunam mari ala rasthunaru Meru next em avtundo ani attrutha Plz sir ardham cheskondi... epatvaraku nenu A story ki comment cheyalekapoyanu kani mee story chesala chesindi alage Goutam rich rich lo kuda anu n goutam madya meru rasina shayli matalo chepalenu marvellous!!!! Alagey love scenes rastetapudu enka  elaborate chesthe baguntundi ani na abhipryam please consider it positively. 

ANd kindly plz plz please give at least one or two( I know we sounds greedy) updates per day.

హ హ

అది గౌతమ్ కాదు విక్రమ్ రిచి రిచ్

మీ రెస్పాన్స్ కి పెద్ద థాంక్స్

మీ సజెషన్ గుర్తు పెట్టుకుంటాను పప్పి గారూ

మొదటి సారి కామెంట్ చేసినందుకు ధన్యవాదములు

❤️❤️

[Pallaki]

ఎపిసోడ్ ~ 10

నా స్థావరానికి వచ్చి పడుకున్నాను, లిఖిత నన్ను చూస్తూనే తను కూడా నిద్ర పోయింది.

నిద్ర లేచిన వెంటనే నాకు అమ్మకి మధ్య జరిగిందంతా గుర్తొచ్చింది అమ్మ మీద కోపం కూడా వచ్చింది ఇక అమ్మ ని డిస్టర్బ్ చెయ్యకూడదని నిర్ణయించుకున్నాను...

ఇక ఫోకస్ రాజీ మీద పెట్టాలి, ముందు రాజినీ కలవాలంటే ఈ రాక్షసి ని తప్పించాలి ఎలా అని ఆలోచిస్తుండగా ఒక ప్లాన్ తట్టింది వెంటనే కాలేజీ జాయిన్ కావాలని నిర్ణయించుకున్నాను...

కాలేజీ లో లిఖిత దొంగ సర్టిఫికెట్స్ పెట్టి తనని కూడా జాయిన్ చేశాను.

పొద్దున్నే లేచి లిఖితని లేపాను కాలేజీ కి టైం అవుతుందని.

లిఖిత : నేనేమైన చదువుకోడానికి వస్తున్నానా, చిన్నగా వెళ్లొచ్చు లే... అని మళ్ళీ పడుకుంది.

రుద్ర : కానీ నేను చదువుకోడానికే వెళ్తున్నాను.

ఇద్దరం రెడీ అయ్యి నా తోకని వెంట బెట్టుకుని క్లాస్ కి వెళ్ళాను నా పాత కాలేజీ ఫ్రెండ్స్ ఇద్దరు ప్రసాద్, శ్రీను కనిపించారు... వెళ్లి వాళ్ళతో కూర్చున్నాను...

లిఖిత నా వెంట వస్తుంటే...

రుద్ర : లిఖిత అమ్మాయిలంతా అటు వైపు అని చూపించాను.

లిఖిత : నేను నీతో పాటే కూర్చుంటాను.

రుద్ర : ప్లీజ్ లిఖిత అర్ధం చేసుకో, చూడు అందరు మనల్నే చూస్తున్నారు...

లిఖిత : సరే సరే ఏడవకు వెళ్తున్నా...

లిఖిత వెళ్లి నేను తనకి కనపడేలా ఉన్న బెంచ్ లో కూర్చుందామని అటు వెళ్ళింది.

ఒక అమ్మాయి పెన్ ఊపుతూ నోట్లో బబ్బుల్గం తింటూ లిఖిత ని కూర్చొనివ్వకుండా సైడ్ కి జరిగి "వెనక్కి వెళ్ళు" అంది.

లిఖిత : పక్కకి జరగలేదనుకో ఆ పెన్ను నీ గొంతులోకి దించను, నీ గొంతునే ఆ పెన్నులోకి దించుతాను... అని ఒక్క నెట్టు నెట్టింది.

బెంచ్ లో ఉన్న ఇద్దరు అమ్మాయిలు కింద పడ్డారు, నేను కంగారుగా నిలబడ్డాను, కానీ లిఖిత నాకు థమ్స్ అప్ సింబల్ చూపిస్తూ చెయ్యి పైకి ఎత్తి... కింద పడ్డ వాళ్ళని నవ్వుతూ చెయ్యి ఇచ్చి లేపింది...

హమ్మయ్య అనుకున్నాను.... కాలేజీ అయిపోయే లోపల ఒకడిని గమనించాను, ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు కొంచెం అమాయకంగా ఉన్నాడు... వాడిని బాగా గమనించాను బ్రేక్ లో పరిచయం చేసుకున్నాను అతని పేరు చరణ్, చూడ్డానికి బాగున్నాడు ఎర్రగా బుర్రగా నా ప్లాన్ కి వీడైతే కరెక్ట్ అనుకుని... లిఖిత ని తీసుకుని ఇంటికి బైలుదేరాను.

మరుసటి రోజు కాలేజీ కి వస్తుంటే ఏదో వింత అనుభూతి క్లాస్ లో నా తో పాటే ఎవరో ఉన్నారనిపించింది కానీ కనిపెట్టలేకపోతున్నాను...

బ్రేక్ లో లిఖితని పిలిచి.

రుద్ర : లిఖితా నువ్వసలే ఆకలికి ఉండలేవు కాంటీన్ కి వెళ్లి ఏమైనా తినేసి రా...

లిఖిత : పర్లేదు... ఏం వద్దు..

రుద్ర : నీ తిండి గురించి నాకు తెలుసు లే పో వెళ్లి ఏమైనా తిని రా...

లిఖిత : ఏంటి ఇవ్వాళ ఎక్సట్రాలు చేస్తున్నావ్.

రుద్ర : నేనేం చేశాను.

లిఖిత : ఏం లేదు కొంచెం ప్రేమ చూపిస్తుంటే, ఎక్కడో తేడా కొడుతుంది నాకు...

రుద్ర : అయితే నీ ఇష్టం.

లిఖిత : వెళ్తున్నాను లే, నీకేమైనా కావాలా?

రుద్ర : వద్దు నువెళ్ళిరా...

లిఖిత వెళ్ళగానే నేను ఇంకొక దారిలో కాంటీన్ దెగ్గర ఉన్న బాత్రూంకి వెళ్లి చరణ్ అవతారం లోకి మారాను.

బైటికి వెళ్లి ఒక పువ్వు తీసుకున్నాను కానీ మొదటి రోజే ఎందుకు అని పువ్వు పక్కన పారేసి... లిఖిత కూర్చున్న టేబుల్ లో తనకి ఎదురు కూర్చునాన్ను.

నన్ను(చరణ్ ) చూసి మొహం తిప్పుకుంది, చిన్నగా నవ్వి "మీరు చాలా అందంగా ఉన్నారండి, మీ పేరేంటో తెలుసుకోవచ్చా" అన్నాను.

లిఖిత : రేయ్ ఎవడ్రా నువ్వు లే పైకి, గుద్దితే మళ్ళీ మనిషి జన్మ ఎత్తడానికి పది కాలాలు దాటినా ఉచ్చ పోసుకుంటావ్.

రుద్ర - చరణ్ : అయ్యో నేనేమైనా మీకు ప్రొపోజ్ చేసానా జస్ట్ మీరు అందం గా ఉన్నారు కాబట్టే కదా చెప్పింది, మీ పేరు తెలుసుకోవాలనిపించింది అంతే మీకు ఇష్టం లేకపోతే ఇంకెప్పుడు ఇబ్బంది పెట్టను"

లిఖిత : లిఖిత,  నా పేరు లిఖిత చాలా ఇంకేమైనా కావాలా, పోరా ఇక్కడనుంచి...

రుద్ర - చరణ్ : లేచి వెళ్లిపోతు "అప్పుడప్పుడు కొంచెం నవ్వుతూ ఉండండి" అని క్లాస్ కి పరిగెత్తాను అవతారం మార్చుకుని.

క్లాస్ లోకి వెళ్లి బెంచ్ లో కూర్చున్నా, సడన్ గా నా భుజం మీద చెయ్యి బలంగా పడేసరికి తల పక్కకి తిప్పాను చుస్తే ప్రసాద్ గాడు, నన్ను చూస్తూ "రుద్రా! జాగ్రత్త" అన్నాడు.... ఏమైంది వీడికి అనుకున్నాను.

కొంచెం సేపటికి క్లాస్ లోకి లిఖిత లోపలికి వస్తూ చరణ్ ని కోపంగా చూస్తూ వెళ్లి తన ప్లేస్ లో కూర్చుంది...

ఇంటికి వెళ్తుండగా చరణ్ పిలిచాడు...

రుద్ర : ఏంటి చరణ్.

చరణ్ : నిన్న ఆ అమ్మాయి తో మాట్లాడడం చూసాను తను నీకు తెలుసా అని లిఖిత ని చూపించాడు.

రుద్ర : తెలుసంటే తెలుసు కానీ ఎందుకు చరణ్.

చరణ్ : లేదు ఇందాక తను నన్ను కోపం గా చూసింది అందుకే...

రుద్ర : తను ఎప్పుడు కోపంగా ఉంటుంది తనతో కొంచెం జాగ్రత్తగా ఉంటే బెటర్, తను ఇంకోసారి కోపంగా చూస్తే చిన్నగా నవ్వు తనే వెళ్ళిపోతుంది.

ఈ లోగా లిఖిత నా దెగ్గరికి వచ్చి చరణ్ ని చూస్తూ "రేయ్ నువ్వెంట్రా ఇక్కడ" అంది.

చరణ్ బెదిరిపోతు ఒక బలవంతపు స్మైల్ ఇచ్చి అక్కడనుంచి పరిగెత్తాడు.

రుద్ర : ఎందుకు అందరిని భయపెడ్తావ్.

లిఖిత : ఆ వెధవ కి నువ్వు సపోర్ట్ ఆ?

రుద్ర : వెళదాం పద.

స్థావరానికి వెళ్లి స్నానానికి వెళ్లి వచ్చేసరికి లిఖిత మా ఇద్దరికీ బట్టలు కుప్పలు కుప్పలుగా తెచ్చేసింది.

రాత్రి పడుకుందామని బెడ్ ఎక్కాను, స్నానం చేసి నగ్నంగా నా ముందుకి వచ్చింది, కిందకి చూసే లోపే షార్ట్ వేసుకుంది తెల్లటి సండ్లు దాని మీద పింక్ రంగు ముచ్చికలు, చూసే టైం ఇవ్వకుండా టీ షర్ట్ వేసుకుంది..

నేను కళ్ళు మూసుకున్నాను ఎలాగో నా మీదకి వస్తుంది కదా అనుకుని కానీ ఎంత సేపటికి రాకపోడం తో కళ్ళు తెరిచి చూసాను... కూర్చుని ఫోన్ లో గేమ్ ఆడుకుంటుంది... నేను పడుకున్నాను...

మధ్య రాత్రి మెలుకువ వస్తే లేచాను లిఖిత ఇంకా లేచే ఉంది, కూర్చుని ప్లేట్ నిండా చికెన్ వేసుకుని తింటుంది.... అర్ధ రాత్రి రాక్షస తిండి అన్న సామెత దీని లాంటోళ్లని చూసే రాసుంటారు అవన్నీ నిజాలే అనుకున్నాను.

పోదున్నే నేను లేచే వరకి లిఖిత రెడీ అయ్యి ఉంది కాలేజీ కి వెళ్ళాము, లిఖిత ఎంటర్ అవుతూనే చరణ్ ని కోపంగా చూస్తూ ఉంది, వాడు ఒక చిన్న స్మైల్ ఇచ్చాడు నాకు నవ్వొచ్చింది కానీ సైలెంట్ గా వెళ్లి కూర్చున్నాను...

మళ్ళీ సేమ్ ఇది రాత్రి పూట పడుకోట్లేదు, ఏం చేస్తుంది ఇది పడుకోకుండా, ఏమైనా ప్లాన్ చేస్తుందా అన్న అనుమానం తో నాకు నిద్ర పట్టడం లేదు అప్పుడప్పుడు లేచి చూస్తున్నాను.

ఇలా వరసగా వారం రోజులుగా ఇదే జరుగుతుంది నేను అప్పుడప్పుడు అయినా పడుకుంటున్న కానీ లిఖిత ఇంత వరకు కన్ను మూయడం నేను చూడలేదు..

ఇక నేను పట్టించుకోలేదు నా నిద్ర నేను పోసాగాను, పదో రోజు అనుకుంటా లిఖిత కి కళ్ళు మూతలు పడుతున్నాయి క్లాస్ లో ఉండగానే, కానీ బలవంతంగా ఆపుకుంటుంది.

ఈ రోజు రాత్రి కూడా పడుకోలేదు, మంచం మీద దొల్లుతుంది అడిగేసాను "పడుకోవా" అని.

లిఖిత : ఒక పక్క కళ్ళు మూతలు పడుతూనే ఉన్నాయి అయినా కానీ "నాకు నిద్ర రావడం లేదు" అని అటు తిరిగి ఫోన్ లో గేమ్ ఆడుకుంటుంది.

తెల్లారే క్లాస్ కి వచ్చింది రోజు కోపంగా చూసే చరణ్ ని అస్సలు చూడలేదు, నాకు కావాల్సింది కూడా అదే ఇది నిద్ర పోవాలి నేను రాజీ దెగ్గరికి వెళ్ళాలి అనుకున్నాను.

ఎప్పుడెప్పుడు పడి పోతుందా అని చూస్తున్నాను, ఇంకో మూడు రోజులు అలా తులుతూనే ఉంది...

తెల్లారే లేచాను కళ్ళు మూసుకుని ఉంది "లిఖిత పడుకుంటావా, నేను క్లాస్ కి వెళ్లి రానా? " అని అడిగాను.

లిఖిత : "నేను వస్తాను" అని లేచింది.

నా చెయ్యి పట్టుకునే నడుస్తుంది, ఇది పడిపోయే టైం దెగ్గర పడింది అనుకున్నాను, సంతోషంగా క్లాసులు వింటూ అది పడిపోడానికి ఎదురు చూస్తున్నాను.

ఇంటికి వెళ్ళేటప్పుడు లిఖిత ని చూసాను బెంచ్ మీద పడుకుని ఉంది దాని మొహం అంతా చెమటలు, ఏదో జరుగుతుందని మాత్రం అర్ధమైంది.

ఇది పడిపోయింది ఇక రాజినీ చూడటానికి వెళదాం అనుకునే లోపే ఎవడో ఫోన్ రింగ్ అయ్యింది, లిఖిత వెంటనే ఉలిక్కి పడి లేచింది.

ఛా అనుకున్నాను, ఇద్దరం స్థావరానికి వెళ్తుండగా గాల్లో ఉండగానే లిఖిత కళ్ళు మూసుకుపోయి కింద పడిపోయి అడవిలో చెట్టుకి గుద్దుకుని కింద పడిపోయింది... ఎస్ అనుకున్నాను.

ఇక రాజి దెగ్గరికి వెళదాం అని ఇటు తిరిగాను కానీ ఎందుకో నా వల్ల కావట్లేదు, నా మనసు ఒప్పుకోవట్లేదు కళ్ళు మూసుకుని "హ్మ్ " అని దీర్గం తీస్తూ ఏం చెయ్యాలా అని ఆలోచిస్తున్నా , గుండేమో రాజీ దెగ్గరికి పరిగెత్తమని ఒకటే గొడవ కానీ దాని లోపల మనసేమో నన్ను ఎటు కదలనివ్వట్లేదు....

బాగా ఆలోచించి కిందకి దిగి లిఖిత ని ఎత్తుకున్నాను, కళ్ళు మూసుకుని ఉంది ఒళ్ళంతా చెమటలు, పెదాలు అదురుతున్నాయి.... అలానే ఎత్తుకుని స్థావారానికి తీసుకెళ్లి మంచం మీద పడుకోబెట్టాను...

ఇక రాజీ దెగ్గరికి వెళదాం అని బైటికి వస్తుండగా లిఖిత దెగ్గర నుంచి ములుగులు..... ఛీ దీనమ్మ జీవితం, అయినా దీనికేమైతే నాకేంటి నన్ను ఎన్ని బాధలు పెట్టింది అనుభవించనీ అని రాజీ దెగ్గరకి వెళ్ళడానికి ఎగరబోయాను లిఖిత గట్టిగా అరిచింది.

తన దెగ్గరికి వెళ్ళాను గట్టి గట్టిగా అరుస్తుంది, గింజకుంటుంది నాకేం చెయ్యాలో అర్ధం కాలేదు తన చెయ్యి పట్టుకున్నాను, అయినా ఆపలేదు తన మొహం చూసాను దేనికో భయపడుతుంది తన పక్కన కూర్చుని లేపడానికి ట్రై చేశాను అస్సలు చలనం లేదు...

ఒళ్ళంతా కాలిపోతుంది చెమటతో డ్రెస్ మొత్తం తడిచిపోయింది నాకేం చెయ్యాలో తెలియక గట్టిగా కరుచుకున్నాను గింజకోకుండా.... అయినా ఆపలేదు కింద పండేసి ఒక చేత్తో తన చెయ్యి పట్టుకుని తన మీదకి ఎక్కి నా బరువంతా తన మీద వేసాను, అరగంట అలానే పడుకున్న తరువాత గింజకోడం, గట్టిగా అరవడం ఆపేసింది...

తిరిగి నా మీద పండేసుకుని గట్టిగా హత్తుకున్నాను, తన ఒంటి మీద చెమట మొత్తం కారి నా మీద పడుతుంది.... మొహం లేపి చూసాను ఏదో గోనుగుతుంది, నా చెవి దెగ్గర తన పెదాలు పెట్టుకున్నాను.... చిన్నగా "అమ్మ, అమ్మా, అమ్మా....." అని వినిపించింది....

అలా గంట వరకు "అమ్మ" అన్న మాట తప్ప నా చెవికి ఇంకేం వినిపించలేదు, ఆ తరువాత ఒకసారి తన బాడీ జెర్క్ ఇచ్చింది నా ప్యాంటు దెగ్గర అంతా నీళ్లు ఏంటా అని చూస్తే లిఖిత ఉచ్చ పొసేసింది...

తన మొహం చూసాను భయం తో గజ గజ వోణికిపోతుంది.... ఇంకో గంటకి సడన్ గా లేచి నిలబడింది  నేను నిలబడ్డాను తన కళ్లెమ్మటి నీళ్లు, "అమ్మని అమ్మని అని ఏదో చెప్తూ కళ్ళు తిరిగి పడిపోయింది" లేపి మంచం మీద పడుకోబెట్టాను.

ఇది నేను ఏ సెంటిమెంట్ కి అయితే పడిపోతానో దాని తోనే పడేసింది నన్ను, ఎందుకో నా కళ్ళు తుడుచుకున్నాను తడిగా అయ్యాయి.

లిఖిత బట్టలు అన్ని తీసేసి స్నానం చేపించి కొత్త బట్టలు వేసి మంచం పరుపు తిప్పేసి పడుకోబెట్టాను.

కళ్ళు మూసుకుని బొటన వేలుని లిఖిత నుదిటి మీద పెట్టి గట్టిగా ఒత్తాను.... నాకు కొన్ని దృశ్యాలు కనబడ్డాయి.... చుట్టు వందకి పైగా రాక్షసులు, కింద నేల మీద అన్ని యముకల గూళ్లు.....అది ఎర్రటి నేల లాగ కాదు మొత్తం ఆవిరి.....అంత మంది రాక్షసుల మధ్య ఒక ఆడది గొలుసుల తో కట్టేసి ఉంది తను కూడా రాక్షసే బహుశా లిఖిత అమ్మ అయి ఉంటుంది అనుకున్నాను....

కళ్ళు తెరిచాను నేను చూసిన దృశ్యాలు భూమి మీదవి కావు అని నాకు కత్చితంగా తెలుసు గాల్లోకి ఎగిరాను ఎక్కడ వెతకాలో మాత్రం తెలియదు.....

[Pallaki]

కామెంట్ చేస్తున్న ప్రతి ఒక్కరికి ధన్యవాదాలు

❤️❤️❤️

[Pallaki]

ఎపిసోడ్  ~ 11

గాల్లోకి ఎగిరి పైకి వెళ్తుండగా "రుద్రా" అని వినిపించింది చుట్టు చూసాను.... "ఇలా రా" అని మళ్ళీ వినిపించింది..... ఆ స్వరం ఏదో పురాతన గుడి లో నుంచి వస్తుంది.... గుడి దెగ్గరికి వెళ్ళాను, అది శివుడి గుడి......

గుడి ముందు ప్రాంగణం అంతా అభివృద్ధి చేసారు, కానీ గుడి వెనకాల ఎవ్వరు పట్టించుకోవట్లేదు.... బండలు కూడా వేయలేదు, అంతా మట్టి నేల.... ఎదురుగా పెద్ద శివలింగం, ఆ ప్రాంగణం వరకు పురాతన రాతి బండలు వేసి ఉన్నాయి.... పక్కనే చిన్న గుడి లాగా నాలుగు స్థంబాలు దానికి పై చిన్న పైకప్పు.

అందులో ఒక స్వామీజీ, స్వామీజీ కాదు మహర్షి అనొచ్చు కళ్ళు మూసుకుని రుద్రాక్ష తో "ఓం నమః శివాయ" మంత్రం జపం చేస్తున్నాడు.... బక్కగా ఉన్నాడు కానీ కొంచెం కామెడీగా కూడా ఉన్నాడు

ఆయననే చూసాను కళ్ళు మూసుకునే సడన్ గా "వచ్చావా" అన్నాడు...

రుద్ర : ఎవరు మీరు, నా పేరు మీకెలా తెలుసు..

మహర్షి : కళ్ళు తెరిచి నన్ను చూస్తూ "నా గురించి నీకనవసరం కానీ నేను ఆ రుద్రున్ని తలుచుకున్నాను రుద్రా అంటే శివుడని అర్ధం ఎంత నీ పేరు రుద్ర అయితే మాత్రం నువ్వే శివుడవనుకుంటున్నావా?"

నేను అయోమయం లో పడ్డాను..... నా మొహం చూసి నవ్వుతూ...

మహర్షి : నిన్నే పిలిచాను లే.... అలా అయోమయంగా చూడకు.. అని గట్టిగా నవ్వాడు...


నాకు మండింది.....

మహర్షి : వచ్చినప్పటి నుంచి చూస్తున్నాను కనీసం నాకు నమస్కారం కూడా పెట్టలేదు.... ఉన్న మూడు శాపాలు సరిపోవా ఇంకోటి ఇవ్వనా? అని కోపంగా చూసాడు...

నాకు చెమటలు పట్టాయ్ ఉన్న మూడిటికే అల్లకల్లోలం అయ్యింది నా జీవితం , వెంటనే అయన ముందు బొక్క బొల్లా పడి అష్టాంగ నమస్కారం చేశాను "శరణు శరణు" అంటూ....

మనస్ఫూర్తిగా "చిరంజీవ" అని ఆశీర్వదించి మళ్ళీ గట్టిగా నవ్వుతూ జోక్ చేశాను లే లే..... అన్నాడు

ఆమ్మో ఈయన తో చాలా జాగ్రత్తగా ఉండాలి అనుకున్నాను...

రుద్ర : స్వామి నా శాపాల గురించి మీకు ఎలా తెలుసు, ఇంకా.... అని అడగబోతుండగా...

మహర్షి : ముందు వచ్చిన పని చూడు.....ఏంటి ఏదో వెతుకుతున్నట్టున్నావ్ దొరకట్లేదా? అన్నాడు.

రుద్ర : అవును స్వామి అని ఇప్పటి వరకు జరిగినదంతా అయనతో చెప్పాను....

మహర్షి : ఇలా రా నా ముందు కూర్చో...

వెళ్లి అయన ముందు బాస్పటలు వేసుకుని కూర్చున్నాను.... నన్ను ఒక రెండు సెకండ్లు ఎగా దిగా చూసి కోపంగా "కళ్ళు మూసుకో.. అన్ని చెప్పాలా" అని అరిచాడు....

వెంటనే కళ్ళు మూసుకున్నాను....

మహర్షి తన కుడి చేతి బొటన వేలు చూపుడు వేలు చిటికిన వేలు రుద్ర నుదిటి మీద పెట్టి ఎడమ చేత్తో అవే వేళ్ళని తన నుదిటి మీద పెట్టుకున్నాడు ఇద్దరి చుట్టు మొత్తం చీకటి అలుముకుంది, మహర్షి నుదిటి మీద నుంచి చిన్నగా ఒక కాంతి పెద్దగా అవుతూ చేతుల ద్వారా రుద్ర నుదిటి మీదగా తన లోపలికి వెళ్లి ఆగిపోయింది ఇదంతా జరగడానికి రెండు నిముషాలు పట్టింది.... ఆ తరువాత మళ్ళీ మాములు స్థితికి వచ్చారు ఇద్దరు.

చిన్నగా కళ్ళు తెరిచాను..... మహర్షి తన కళ్ళు తెరిచి నన్ను చూస్తూ.... "రుద్రా ఇప్పుడు నీకు భోధించిన మంత్రం ఐక్య మంత్రం.... నువ్వు ఒక్కడివే ఆ రాక్షసులను ఒంటరిగా ఎదురుకోలేవు అందుకే ఈ మంత్రం భోదించాను, కానీ ఇందులో ఒక తీరకాసు ఉంది నువ్వు ఈ మంత్రం ఉపయోగించాలంటే నీతో పాటు నువ్వు ఐక్యం చేసుకునే వారికీ ఇద్దరికీ సరి సమానమైన బలం ఉండాలి" అన్నాడు.

రుద్ర : నాతో సమాన బలం కలది నాకు తెలిసిన ఏకైకది లిఖిత మాత్రమే, తనకంటే నాకు శక్తులు ఎక్కువ కానీ బలం సమానం.

మహర్షి నవ్వుతూ ఇక్కడ ఇంకొక మెలిక కూడా ఉంది, దేవతా లోకం వారు రాక్షస లోకం వారు ఇద్దరు ఐక్య మంత్రం ఉపయోగించడం సృష్టి విరుద్దం.. దాని పర్యావసానాలు అనుభవించక తప్పదు అన్నాడు.

మహర్షి కన్నుకొట్టాడు దానికి నేను నవ్వాను.....

తిరిగి స్థావరానికి వచ్చాను లిఖితకి ఇంకా స్పృహ రాలేదు, తన నుదిటి మీద కుడి చేతి బొటన వేలు చూపుడు వేలు చిటికిన వేలు పెట్టి కళ్ళు మూసుకుని ఐక్య మంత్రం చదివాను.... అంతే పెద్ద వెలుగు వచ్చి లిఖిత నా బాడీ లో కలిసిపోయింది....

నన్ను నేను చూసుకున్నాను, నా చేతులు ఎర్రగా ఉన్నాయి నరాలు తేలుతున్నాయి, నరాల్లో రక్తం వెయ్యి రెట్లు వేగంగా ప్రవహించడం నాకు తెలుస్తుంది, నా కండ బలం మాత్రమే కాదు బుద్ధి బలం కూడా ఎన్నో రెట్లు పెరిగింది, నా బాడీ కొన్ని వందల కిలోమీటర్లు ప్రయాణించిన తరువాత వేడెక్కిన బుల్లెట్ బండి ఇంజిన్ లా వేడెక్కిపోయి ఉంది, ఒక్క సారి గా లిఖిత మైండ్ నా మైండ్ తో కలిసిపోయింది, లిఖిత ఆలోచనలు ఊహలు తన జ్ఞాపకాలు శక్తులు అన్ని నాలో ఐక్యం అయిపోయాయి.

లిఖిత స్పృహ లో లేక పోతేనే ఇలా ఉంటే ఇక లిఖిత స్పృహలోకి వస్తే నా బలం ఎలా ఉంటుందో అనుకున్నాను...

ఇప్పుడు లిఖిత అమ్మ ఎక్కడుందో నాకు తెలుసు....వెంటనే గాల్లోకి ఎగిరాను, నా మాములు వేగం కన్నా వంద రెట్ల స్పీడ్ తో.... లిఖిత అమ్మ ఉంది శని గ్రహం (saturn) చుట్టు తిరుగుతున్న ఒక నక్షత్రం మీద....వీలైనంత వేగంగా ఎగిరాను....

నక్షత్రం మీద అడుగు పెట్టడానికి నేల లేదు ఆ గ్రహం మొత్తం ఎర్రటి వాయువుల తో నిండి పోయింది, ఒక ఆకర్షణ శక్తి నన్ను ఎప్పుడు లోపలికి లాగేసుకోడానికి సిద్ధంగా ఉంది.

ఇంకో పక్క విపరీతమైన చలి ఎందుకంటే ఆ నక్షత్రం మొత్తం అమ్మోనియం, హైడ్రోజెన్, హిలియం గ్యాస్ తో నిండిపోయింది, నేను ఒక్కణ్ణి వచ్చి ఉంటే ఈ పాటికి స్పృహ కోల్పోయే వాణ్ని...

ఒక్కసారిగా ఎగిరి రాక్షసుల మధ్యలో నిల్చున్నాను, లిఖిత అమ్మని గొలుసుల మధ్యలో కట్టేసి నానా హింసలు పెడుతున్నారు, పది అడుగులు ఉన్న తన ఒంట్లో నుంచి రక్తం ఏర్లయి పారుతుంది.... చుట్టు చూసాను  అంతా గోల గోల గా అర్ధం కానీ బాషలో అరుస్తున్నారు, ఒక్కసారిగా నా చుట్టు సర్కిల్ లో ఉన్న అందరూ నా వైపు పరిగెత్తడం మొదలు పెట్టారు....

ఎడమ చేత్తో లిఖిత శక్తిని తలుచుకున్నాను రాక్షసులకి సంబంధించిన రెండు వైపులా పద్దునైన నా అంత పెద్ద గొడ్డలి నా ఎడమ చేతిలో ప్రత్యేక్షమైంది, కుడి చేత్తో నా శక్తులని తలుచుకున్నాను త్రిశులం ప్రత్యేక్షమైంది.....

ఒక చేత్తో గొడ్డలి తో తలలు నరుకుతూనే ఇంకో చేత్తో త్రిశులంతో రాక్షస సంహారం చేయసాగను.... నాకు యుద్ధం చేస్తుండగా అర్ధం అయ్యింది ఏంటంటే వీళ్లంతా కాపలా దారులు మాత్రమే లిఖిత అమ్మని బంధించినది వెరెవరో ఉన్నారు..... ఎర్రటి వాయువులలో ఎర్రటి రక్తం కలిసిపోయింది.

అక్కడున్న అందరిని చంపేసి లిఖిత అమ్మని తీసుకుని తిరిగి భూమ్మిదకి వచ్చేసాను....

లిఖిత అమ్మని నయం చెయ్యాలంటే నా ఒక్కడి శక్తి సరిపోదు అందుకే లిఖిత నా లోపల ఉండగానే తనని నయం చేశాను....

మంచం మీద పడుకుని ఐక్య మంత్రాన్ని వెనక్కి తీసుకున్నాను లిఖిత నా మీద పడింది, తన శరీరమంతా గడ్డ కట్టుకు పోయింది....

ఇందాక నాకు హాని చెయ్యాల్సిన ఆ గ్యాస్ టెంపరేచర్ ని నాకు తెలియకుండానే లిఖిత వైపు మళ్ళించానని గ్రహించాను.

వెంటనే తన పెదాలని అందుకుని గట్టిగా హత్తుకుని నా ఎంగిలి మొత్తం తన నోటిలో పొసేసాను... లిఖిత ని పడుకో బెట్టి వాళ్ళ అమ్మకి అప్పగించి లేచాను.

ఇక రాజినీ కలుద్దాం అని ఒక్క నిమిషం కూడా ఆగకుండా బైలుదేరాను నా రాజీ కోసం.....

[Pallaki]

మదర్స్ డే రోజు లికితకి వాళ్ళమ్మని ఇచ్చారు చాలా బాగుంది  yr): yr): yr):

మొత్తానికి ఒకరు గుర్తించారు....

హ్యాపీ మదర్స్ డే....❤️

[Pallaki]

priya shatruvu ante likhitane ayyuntundi.
modatlo nenu amma kavachu kanukunna

nice update bhayya yr):

❤️❤️

[Pallaki]

Good update mitrama

❤️❤️

[Pallaki]

Sorry first comment kada koncham confuse iyya n mee story lo mari ekuva involve iye imagination lo ki vela ala Vikram ki badhulu Goutham peru ni type chesa plz thapu ga anukovadu n thank you so much for the quick updates n plz continue with the same flow...we are egarly waiting for the next episode.. asale raji tho... disappoint cheyaru ani ashisthunam

రాయడం వరకే నా చేతుల్లో ఉంది,

నచ్చితే ఓకే

నచ్చకపోతే డిస్సపాయింట్ చేసినట్టు. ఇప్పటి వరకు ఎవ్వరు అవ్వలేదనే కోరుకుంటున్నాను.

ఎవ్వరు డిస్సపాయింట్ అవ్వలేదు కదా??

[Pallaki]

ఎపిసోడ్ ~ 12



రాజీ ఇంటికి వెళ్ళాను అప్పటికే చీకటి పడింది అందరూ ఇంట్లోనే ఉన్నారు.... నేను ఇంట్లోకి వెళ్ళగానే నన్ను చూసి రాజీ అన్నయ్య నా కాలర్ పట్టుకుని బైటికి నెట్టబోయాడు..

ఒంటి చేత్తో పక్కకి తోయ్యలేదు నెట్టలేదు జరిపాను... వాళ్ళ నాన్న ఎదురోచ్చాడు "ఇంకా ఏం కావాలి నీకు దయచేసి ఇక్కడనుంచి వెళ్ళిపో" అన్నాడు.

"రాజీ తో మాట్లాడాలి" అన్నాను.

వాళ్ళ అమ్మ ఏడుస్తూ ముందుకొచ్చి "వెళ్ళిపో బాబు.... నీ వల్ల నా బిడ్డ జీవితం నాశనం అయిపోయింది, దాని చదువు ఆగిపోయింది, దాని సంతోషం ఆగిపోయింది, దాని మాటలు ఆగిపోయాయి దాని జీవితమే ఆగిపోయింది".

ఎన్ని రోజులైందో నా బిడ్డ నవ్వులు విని ఈ ఇంట్లో,  ఇన్ని నెలల్లో ఆ రూమ్ నుంచి ఒక్క సారి కూడా బైటికి కూడా రాలేదు, మమ్మల్ని ఎవ్వరిని రానివ్వట్లేదు అని ఏడ్చింది.

"నేను తీసుకొస్తాను బైటికి నాకొక్క అవకాశం ఇవ్వండి" అన్నాను.    వాళ్ళ అమ్మ ఏదో అనబోతుంటే రాజి నాన్న "వెళ్ళు బాబు కనీసం నీ మాట విని అయినా కోపంతో బైటికి వస్తుందేమో ".

లోపలికి వెళ్లి డోర్ కొట్టాను రెస్పాన్స్ లేదు... "రాజీ" అన్నాను... నా మాట వినగానే లోపల అన్ని పగలకొడుతున్నట్టు సౌండ్స్.... "రాజీ ఒక్క సారి తలుపు తీ రాజీ"....

లోపలనుంచి రాజీ అరవడం మొదలు పెట్టింది.

"వెళ్ళిపో"

అది కాదు రాజీ

"వెళ్ళిపో"

అస్సలు....

"వెళ్ళిపో వెళ్ళిపో వెళ్ళిపో"......

కొంచెం సేపు డోర్ దెగ్గరే కూర్చున్నాను.....  అంతా నిశ్శబ్దం... నాకు ఏడుపు వచ్చింది.

రుద్ర : రాజీ చిన్నప్పటి నుంచి నిన్ను కాకుండా వేరే అమ్మాయిని చూసినట్టు నీకు గుర్తుందా....

నిన్ను అంతలా ప్రేమించి అలా ఎందుకు చెయ్యాల్సి వచ్చిందా అని ఎప్పుడు అనిపించలేదా..

నేను నీ రుద్రని కదా బైటికి ఒచ్చి ఎందుకు అలా చేసావ్ అని కొట్టురా... నన్ను నిలదీ...

లోపల రాజీ నుంచి ఒక్క మాట కూడా రాలేదు, సైలెంట్ గా వింటుంది ఆలోచిస్తుందనిపించింది.

అస్సలు ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవా బంగారం, నిన్ను పక్కన పెడ్తానా, ప్రాణం పోయిన నిన్ను వదిలేస్తానా రా తల్లీ.

తలుపు తీ బంగారం నాకు ఎక్కువ టైం లేదు, నేను ఇక్కడికి వచ్చానని తెలిస్తే నిన్నో అమ్మనో ఇంట్లో పిల్లలనో ఏదో ఒకటి చేస్తుంది ఆ రాక్షసి బైటికి రారా(నా గాంతో సన్న బోయిన్ది)....

డోర్ తెరుచుకుంది వెంటనే లోపలికి వెళ్ళాను అంతా చీకటి.

రాజినీ చూసాను పిచ్చి దాని లాగ అయిపోయింది, తన మొహాన్ని నా రెండు చేతులతో పట్టుకున్నాను...

విదిలించుకుని నా చెంప మీద ఆపకుండా కొట్టింది,  తన కోపం బాధ తగ్గే వరకు అలాగే నిలబడ్డాను.

గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాను రాజీ ఏడుస్తూనే ఉంది ఒక పావుగంట అలానే తనని హత్తుకుని పడుకున్నాను రాజీ కూడా అలానే కళ్ళు మూసుకుంది....

డోర్ చప్పుడుకి కళ్ళు తెరిచి డోర్ వైపు చూసాను రాజీ అమ్మ మమ్మల్ని చూస్తుంది..

రాజిని లేపి హాల్లోకి తీసుకొచ్చాను కళ్ళు మూసుకునే ఉంది వాళ్ళ అమ్మ ప్లేట్ లో అన్నం తీసుకొచ్చింది, ప్లేట్ అందుకుని తినిపిచ్చాను కడుపు నిండా తినింది.

వాళ్ళ అమ్మా నాన్నకి చెప్పి బైటకి తీసుకొచ్చాను... పక్కనే ఉన్న పార్క్ లో కూర్చున్నాం...

రాజీ నా ఒళ్ళో పడుకుని ఉంది, తన చెంప మీద పడ్డ కురులను చెవి వెనక సర్ది బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టాను...

రాజీ నన్ను చూసింది.... అమ్మ దెగ్గర నుంచి, నా పవర్స్ నేను గుర్తించడం, అప్పుడప్పుడు పవర్స్ పోవడం, దేవుళ్ళని కలవడం, నాకు ఉన్న మూడు శాపాలు, లిఖిత గురించి ఇప్పటి వరకు జరిగినదంతా చెప్పాను...

అంతా విన్న రాజీ నన్ను చూస్తూ చాలా బాధ పడింది, అమ్మ ని గుర్తు చేస్తూ నన్ను హత్తుకుంది.

రాజీ : నీ కష్టాలతో పోల్చుకుంటే నాది అస్సలు బాదే కాదు.. అప్పటికి అనుకున్నాను నువ్వు అలా చేయవని, కానీ నేను ఏడుస్తూ నిన్ను పిలుస్తున్నప్పుడు ఆ లిఖిత నీ చెయ్యి పట్టుకుని లోపలికి తీసుకెళ్తుంటే కనీసం నన్ను చూడకుండా వెళ్ళిపోయావు.... అప్పుడొచ్చిన కోపమే ఇదంతా అని చిన్నగా నవ్వి నన్ను కరుచుకుంది.

ఇప్పుడు ఏం చేస్తావ్ ఎలా లిఖిత నుంచి మనం బయట పడేది...

రుద్ర : దానికోసం మాస్టర్ ప్లాన్ రెడీ చేశా ఆల్రెడీ స్టార్ట్ అయ్యింది వర్క్ అవుట్ అవుద్దొ లేదో తెలీదు.

రాజీ : రుద్రా నీకు ఐక్య మంత్రం తెలుసు కదా నన్ను నీలో కలిపేసుకో అప్పుడు నేను ఎల్లప్పుడూ నీతోనే ఉంటాను.

రుద్ర : నువ్వు నాలో కలిసిపోతే నేను కాపురం దేనితో చెయ్యను, అస్సలే వీటిని ముట్టుకోక కొన్ని నెలలు దాటిపోయాయి అని రాజీ సండ్లను గట్టిగా పిసికుతూ....అయినా ఐక్య మంత్రం పని చెయ్యాలంటే సమానమైన బలం కావాలి.

రాజీ : "హ్మ్మ్మ్మ్మ్ ", అయితే నా దెగ్గర ఒక ఐడియా ఉంది.

రుద్ర : ఏంటి?

రాజీ : లిఖితని నీలో కలిపేసుకుని లోపలే బంధించేసేయ్....

రుద్ర : కష్టం.... మేము ఇద్దరం బైట కొట్టుకుంటేనే భూమికి డేంజర్ అలాంటిది ఒక శరీరం లో కొట్టుకుంటే నా పరిస్థితి ఆలోచించు...

రాజీ : మరి ఎలా?

రుద్ర : అవన్నీ నేను చూసుకుంటా నువ్వు ఆపేసిన నీ కెరీర్ మీద ఫోకస్ చెయ్ ముందు... ఒక్కటి మాత్రం గుర్తు పెట్టుకో ఇప్పటి వరకు నీకు తెలిసింది మనుషులు, సైన్స్, ఇవే.... కానీ ఇప్పటి నుంచి దేవుళ్ళు, రాక్షసులు, మాయలు, మంత్రాలు అన్ని ఉన్నాయ్ అని ఎంత త్వరగా నమ్మితే అంత మంచిది...

నువ్వు ఏది చూసినా, ఏది విన్నా ఒక్కటి మాత్రం నిజం నేను ఎప్పటికి నీతోనే, కొన్ని సార్లు నీకు దూరం కావొచ్చేమో కానీ నా ఆలోచనల్లో ఎప్పుడు నువ్వు నాకు దెగ్గరే... నిన్ను వదలడం ప్రాణం వదిలేయడం రెండు ఒకటే...

రాజీ నా మొహం అంతా ముద్దులతో ముంచేసింది, నా మొహం అంతా ఎంగిలి ఊపిరి ఆడట్లేదు తన మొహం పట్టుకుని ఒక్కసారి గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుని తన నోట్లో నా నాలిక వీలైనంత లోపలికి పెట్టేసాను, అలా ఎంత సేపు ముద్దులు పెట్టుకున్నామో తెలియదు కానీ దూరంగా కుక్క అరుపుకి ఇద్దరం దూరం అయ్యాం....

తన చేతిలో చెయ్యి వేసి అర్ధ రాత్రి వెన్నెలలో తన ఇంటి ముందు రోడ్ లో తన నవ్వు గల మొహాన్ని చూస్తూ అలా నడుచుకుంటూ తనని ఇంట్లో వదలలేక వదలలేక వదిలి తిరిగి నా స్థావరానికి వచ్చేసాను....

నేను వచ్చేసరికి లిఖిత వాళ్ళ అమ్మ ఒడిలో పడుకుని కబుర్లు చెప్తుంది, నేను రాగానే ఏడుస్తూ పరిగెత్తికుంటూ వచ్చి నా కాళ్ళ మీద పడింది, తనని లేపాను అలానే ఏడ్చుకుంటూ గట్టిగా నన్ను అల్లుకుపోయింది.

రుద్ర : లిఖితా?

లిఖిత : నన్ను అల్లుకుని ఏడుస్తూనే "హ్మ్"అంది.

రుద్ర : నీకు మీ అమ్మని తిరిగిచ్చాను, ఇప్పుడు నువ్వు హ్యాపీ ఏ గా?

లిఖిత : చాలా

రుద్ర : నాకు నా రాజీ కావాలి, నాకు ఇవ్వవా నన్ను వదిలెయ్యవా, నీకు మళ్ళీ ఎప్పుడు నా హెల్ప్ కావాలన్నా సంతోషం గా చేసి పెడతాను...

నా మాటలు వినగానే నన్ను వదిలి నా కళ్ళలో చూసింది, తన కళ్ళు ఎర్రగా అయిపోయాయి నన్ను వదిలి మంచం మీదకెళ్లి ముడుచుకుని పడుకుంది.


మా మధ్య జరిగిన సంభాషణ అంతా విన్న లిఖిత అమ్మ నా ముందుకి వచ్చింది.

లిఖిత అమ్మ : మహేంద్ర నీతో కొంచెం మాట్లాడాలి అలా వస్తావా అని బైటికి ఎగిరింది.

తన వెనకాలే వెళ్ళాను....

లిఖిత అమ్మ : మహేంద్ర నీ జీవితం లోకి లిఖిత రావడానికి, ఇన్ని బాధలకి నేనే కారణము...

నా జాతి వాళ్ళు నాకు నచ్చేవాళ్ళు కాదు అంతా క్రూరత్వం ఆ క్రూరత్వం తోనే నా మొగుడిని పోగొట్టుకున్నాను, కానీ నా కూతురికి ఆ రాక్షస లక్షణాలు తక్కువ ఇంత మంది ముసళ్ల మధ్య నా కూతురు ఒక కలువ పువ్వు లాగ కనబడింది..

నా రాక్షస జాతి పరిపాలన అంతా నరకం, ఎప్పుడు యుద్ధాలు తప్పితే మేము ప్రశాంతంగా బతికింది లేదు, దానికి మార్గంగా దేవుళ్లలో అని సుగుణాలు కలిగిన వాడిని నా కూతురుకి ఇచ్చి చెయ్యాలనుకున్నాను.... కానీ అంతక ముందే నా కూతురు మీకు మాకు జరుగుతున్న యుద్దాలలో నిన్ను చూసి ప్రేమించింది.

దానిని నేను ప్రోత్సాహించాను, రాక్షస జాతి నాయకుడి కూతురుగా తనకీ శక్తులు చాలానే వచ్చాయి, చాలా బలం కలది, అందుకే వయసు లేకపోయినా తన బలానికి తగ్గ పదవి వచ్చింది, నిన్ను ప్రేమించాలని నిన్ను చూడాలని నీ తో తలపడాలని మీకు మాకు యుద్ధం జరిగినపుడల్లా ఆనందం తో పరిగెత్తేది....

మళ్ళీ మీతో ఎప్పుడు యుద్ధం జరుగుతుందా నిన్ను ఎప్పుడెప్పుడు చూడొచ్చా అని వేచి చూసేది చాలా సార్లు మేము కొలిచే ఆ పరమశివుడిని పూజిస్తూ ఉండేది....

మీ దేవతలు దీనిని ఎలాగో పసిగట్టి, లిఖితని సామరస్యంగా నిన్ను ఆశగా చూపించి యుద్ధాన్ని ఆపేలా చేసారు...

కానీ ఎన్ని రోజులకీ లిఖితకిచ్చిన మాట నిలబెట్టుకోకపోడంతో లిఖిత ఉన్న బలగాలన్నిటిని ఉపయోగించి దేవతల మీదకి దండెత్తింది.

దానితో భయపడిన దేవతలు బ్రహ్మ ని కొలవగా నిన్ను లిఖిత ని భూమ్మీదకి పంపించారు.... నీది మనిషి జన్మ అయినా లిఖిత మాత్రం రాక్షసే అందుకే తను ఎంత సున్నితంగా ప్రశాంతంగా ఉన్నా అప్పుడప్పుడు తనలో ఉన్న రాక్షస లక్షణాలు బైట పడుతుంటాయి.... అని లిఖిత గురించి నాకు తెలియాల్సిన విషయాలన్నీ చెప్పింది..

రుద్ర : మరి ఆ రాక్షసులు మిమ్మల్ని ఎందుకు బందించారు?

లిఖిత అమ్మ : లిఖిత తన స్వలాభం కోసం ఇదంతా చేసిందని తనని చంపడానికి ఎక్కడుందో తెలియక నన్ను వేదించారు....

అయినా కూడా లిఖిత ఎక్కడుందో వారికి తెలియనివ్వలేదు, నా కూతురు నీతో సంతోషంగా బతకాలని దాని కోసం ఎన్ని నరక యాతలైనా భరిస్తాను కానీ నా కూతురి సంతోషానికి విఘ్నం రానివ్వనని నిర్ణయించుకున్నాను... కానీ ఇక్కడికి వచ్చాకే అర్ధమైంది ఇక్కడ అస్సలు ఏం జరుగుతుందో...

ఇదంతా విన్న తరువాత లిఖిత మీద జాలి వేసినా నేను ఇప్పుడు ఏం చెయ్యలేను నా రాజీనే నాకు ముఖ్యం...

లోపలికి వచ్చి లిఖితని చూసాను చాలా రోజుల తరువాత ప్రశాంతంగా ఏ గొడవ లేకుండా నిద్రపోతుంది..... కానీ తన కళ్లెమ్మటి నీళ్లు నాకు కనిపిస్తూనే ఉన్నాయి అలానే చూస్తూ ఉంటే కరిగిపోయి లేని పోనీ కష్టాలు తెచ్చుకుంటానేమో అన్న భయం తో బైటికి వచ్చేసాను........