09-05-2022, 02:04 PM
అందరికీ థాంక్స్ ❤️
ప్రియ శత్రువు
Showing only the posts of Pallaki: 130 of 724 posts. Show all posts
09-05-2022, 02:04 PM
09-05-2022, 02:05 PM
09-05-2022, 02:05 PM
09-05-2022, 02:05 PM
09-05-2022, 02:05 PM
09-05-2022, 02:06 PM
09-05-2022, 02:06 PM
09-05-2022, 06:34 PM
09-05-2022, 06:35 PM
09-05-2022, 07:49 PM
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
09-05-2022, 07:52 PM
ఎపిసోడ్ ~ 13
లిఖిత వాళ్ళ అమ్మ ఏదో పని ఉందని వెళ్ళిపోయింది, రాత్రికి తినేసి మంచం ఎక్కాను లిఖిత డ్రెస్ చేంజ్ చేసుకుని వచ్చి పక్కనే అటు తిరిగి పడుకుంది, ఏంటి ఇవ్వాళ అటు తిరిగి పడుకుంది మీద ఎక్కదా? అనుకున్నాను.
ఇన్నర్ వాయిస్ : అయినా అది మీదేక్కితే నీకెందుకు ఎక్కకపోతే నీకెందుకు, అది నీ మీదకి ఎక్కాలని కోరుకుంటున్నావా?
లేదు లేదు అయినా ఇవన్నీ నాకెందుకు అనుకుని కళ్ళు మూసుకుని పడుకున్నాను, చిన్నగా ఒక కన్ను తెరిచి లిఖితని చూసాను.... పడుకుని ఉంది.
ఇన్నర్ వాయిస్ : ఎహె పడుకో....
కళ్ళు మూసుకుని పడుకున్నాను...
పొద్దున్నే క్లాస్ కి వెళ్తూ ఏదో ఒక ప్లాన్ వేసి లిఖిత నుంచి ఎలా తప్పించుకోవాలా అని ఆలోచిస్తూనే క్లాస్ కి వెళ్ళాను.
లిఖిత ఏం మాట్లాడకుండానే వెళ్లి బెంచ్ లో కూర్చుంది కొంచెం సేపటికి సర్ క్లాస్ మధ్యలో ఉండగానే బైటికి వెళ్ళిపోయింది నేను వెనకాలే వెళ్ళాను...
కాంటీన్ కి వెళ్లి తల పట్టుకుని కూర్చుంది.... చరణ్ లాగా వెళ్ళాను...
రుద్ర - చరణ్ : హాయ్ లిఖిత...
లిఖిత : వచ్చావా, ఇంకా ఈ నసగాడు రాలేదేంటా అనుకుంటున్నాను వచ్చేసావ్.
రుద్ర - చరణ్ : ఓహ్ నా కోసమే చూస్తున్నావా?
లిఖిత : ఏమనుకుంటున్నావ్ రా నీ గురించి... ఒంటి మీద కేజీ కండ లేదు ఏం చూసుకుని రా నీకా ధైర్యం.
రుద్ర - చరణ్ : ఎందుకో డల్ గా ఉన్నావ్.
లిఖిత : నీకు చెప్పాలా? ఇక్కడ ఇంకో నిమిషం ఉన్నావంటే ఎక్కడ తంతానో నాకే తెలీదు పోరా...
లేచి వచ్చేసాను... "ఆమ్మో దీన్నీ పడేయడం అంతా ఈజీ కాదు" అనుకుని క్లాస్ కి వెళ్ళాను.
ఆ తరువాత రెండు రోజులు కూడా లిఖిత మంచం మీద నన్ను కోరుకోలేదు, సరిగ్గా మాట్లాడట్లేదు ముభావంగా ఉంటుంది....
మంచం మీద కూర్చున్నా...
రుద్ర : లిఖిత ఫ్రూట్స్ కొయ్యవా...
లిఖిత ఏం మాట్లాడకుండానే ప్లేట్ లో వేసుకుని వచ్చి ఇచ్చింది, కావాలని ఎక్కువ ఎక్కువ తిన్నాను తన ముందు కానీ నవ్వట్లేదు,...
రాత్రి వరకు పనులు చెప్తూనే ఉన్నాను, సైలెంట్ గా చేస్తుంది కానీ అరవట్లేదు నన్ను కంట్రోల్ చెయ్యట్లేదు, నా మీద కోప్పడట్లేదు... నాకు కోపం వస్తుంది.... కావాలనే "నీ అమ్మ ఇటు రా..." అన్నాను.... సైలెంట్ గా వచ్చింది కానీ తన కళ్ళలో కోపం లేదు.....
నేను ఇటు తిరిగి పడుకున్నాను నాకు నిద్ర రావట్లేదు.
ఇన్నర్ వాయిస్ : నీ బాధేంట్రా ఎందుకు దాన్ని గెలుకుతున్నావ్, దాని దారిన దాన్ని పోనీ అవసరమా నీకు ఈ పెంట.... అదేమైనా మాములు ఆడది అనుకుంటున్నావా వెయ్యి మంది రాక్షసులకి యుద్ధం లో నాయకత్వం వహించేది రా అది... లేని పోనీ కష్టాలు తెచుకోకు...
కళ్ళు తెరిచాను ఈ సారి నా ఇన్నర్ వాయిస్ ని కూడా పట్టించుకోలేదు నాకు చాలా కోపంగా ఉంది, లిఖిత అటు వైపు తిరిగి పడుకుని ఉంది దాని మీద కాలు వేసి కళ్ళు మూసుకున్నాను.... కనీసం కదలట్లేదు ఇక నాకు కోపం వచ్చి... కాలు తీసేసి ఇటు వైపు తిరిగి పడుకున్నాను....
తెల్లారి కాంటీన్ లో ఉన్నప్పుడు చరణ్ లాగా వెళ్ళాను....
నన్ను చూస్తూనే లిఖిత : "రా చరణ్ కూర్చో" అంది.
ఏంటిది ఇంత మర్యాద ఇస్తుంది అని డౌట్ వచ్చింది కొంపదీసి చరణ్ గాన్ని రెస్ట్ ఇన్ పీస్ చెయ్యదు కదా అస్సలే అమాయకుడు.. నా వల్ల మళ్ళీ వాడు పోతాడా అనుకున్నాను ...
రుద్ర - చరణ్ : ఏంటి లిఖిత ఇవ్వాళ మర్యాద ఇస్తున్నావ్...
లిఖిత : ఇన్ని రోజులు నిన్ను ఎందుకు భరించానో తెలుసా?
రుద్ర - చరణ్ : నేనంటే ఇష్టమా?
లిఖిత : కాదు రా గూట్లే... ఇన్ని రోజులు బతికి నేను వెళ్లిపోయే ముందు నా చేతుల్లో చావకు.... నీతో మాట్లాడుతుంటే నాకు నా మొగుడుతో మాట్లాడినట్టుంది అందుకే నువ్వు ఇంకా బతికి ఉన్నావ్...
రుద్ర - చరణ్ : నీకు పెళ్లి అయ్యిందా మీ అయన ఏం చేస్తుంటాడు?
లిఖిత : ఆ! నన్ను ఏడిపిస్తుంటాడు...
రుద్ర - చరణ్ : వెళ్లిపోతున్నా అన్నావ్ ఎక్కడికి వెళ్తున్నావ్?
లిఖిత : రేపటి నుంచి నేను కాలేజీ కి రావట్లేదు ఇక మీకెవ్వరికి కనిపించను.
రుద్ర - చరణ్ : మరి మీ అయనని?
లిఖిత : నా మొగుడికే నేనంటే ఇష్టం లేదు, అందుకే దూరంగా వెళ్లిపోతున్నా..
రుద్ర - చరణ్ : ఎక్కడికి.
లిఖిత : నా కోసం పైన చాలా మంది వెతుకుతున్నారు, అక్కడ నా జాతిని మోసం చేసి ఇటు ఒచ్చా, అక్కడికే వెళ్ళిపోతా.... చాలా నువ్వు కూడా వస్తావా?
లేచి క్లాస్ కి వచ్చేసాను నాకు అక్కడ ఉండ బుద్ధి కాలేదు లిఖిత మీద కోపంగా ఉంది.... కనీసం ఇంత పెద్ద నిర్ణయం తీసుకుని నాకు చెప్పకుండా ఆ గొట్టం గాడు చరణ్ కి చెప్తుందా...
లిఖితకి చెప్పి తిరిగి స్థావరానికి వచ్చేసాను నా వెంటే లిఖిత కూడా వచ్చేసింది....
లిఖిత మంచం మీద కూర్చొని ఉంది వెళ్లి ఎదురుగా కూర్చున్నాను మౌనంగా ఉంది.... ఇంకా నాతో ఏం చెప్పలేదు...
సడన్ గా లేచి బైటికి వెళ్తుంది...
రుద్ర : ఎక్కడికి...
లిఖిత : నేను వెళ్ళిపోతున్నాను... ఇక నువ్వు నీ రాజీ దెగ్గరికి వెళ్ళిపో...
రుద్ర : వెళ్ళిపోడం అంటే?
లిఖిత : నిన్ను వదిలేస్తున్నాను ఇక రాను...
రుద్ర : ఎక్కడికి వెళ్తున్నావ్?
లిఖిత : నీకు అనవసరం.
రుద్ర : రేపు మీ అమ్మ వస్తే ఏం చెప్పాలి..
లిఖిత : మా అమ్మ రాదు.
రుద్ర : అయితే నేను కట్టిన తాళి తీసి ఇచ్చేసి వెళ్ళిపో...
లిఖిత : రెండు రోజుల్లో పంపిస్తాను(అబద్ధం)...
లిఖిత ఇక ఆగకుండా వెళ్లిపోయింది.... బైటికి వచ్చి చిన్న బండ మీద కూర్చున్నాను పక్కనే ఉన్న ఒక పెద్ద బండ దాన్ని ఎత్తి గట్టిగా విసిరేసాను... ఆకాశం లోకి వెళ్లిపోయింది.
నేను రాజీ దెగ్గరికి వెళ్ళాను ఇద్దరం మాట్లాడుకున్నాం లిఖిత గురించి చెప్పాను తనని స్థావరానికి తీసుకొచ్చాను.
రాజీ : రేపు గుడికి వెళదాం.
రుద్ర : అలాగే.
రాజీ : నేను ఇంటికి వెళ్తాను కొన్ని పనులున్నాయి.
ఆ తరువాత రాజీ ని ఇంట్లో వదిలేటప్పుడు రాజీ ఇంట్లోకి వెళ్తూ "లిఖిత వెళ్ళిపోయిందని బాధ పడుతున్నావా?" అంది.
రుద్ర : నేనెందుకు బాధ పడతాను ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా ఉంది ఇక మనం పెళ్లి చేసుకోవచ్చు...
రాజీ : "నువ్వు పైకి ఎన్ని మాట్లాడినా నీ కళ్ళలో బాధ తెలుస్తుంది" అని నా సమాధానం వినకుండా లోపలికి వెళ్ళిపోయింది.
రాత్రి ఒక్కన్నే పడుకున్నాను చాలా సేపు లిఖిత పడుకునే ప్లేస్ ని చూస్తూ, ఇన్ని రోజులు ఒక్క సెకండ్ కూడా వదిలిపెట్టకుండా నన్ను అంటి పెట్టుకుని ఉంది కదా అందుకే నెమో అని సర్ది చెప్పుకున్నాను.
పొద్దున్నే లేచాను మొదటి రోజు లిఖిత లేకుండా, రాజీ గుడికి వెళదాం అంది, వెళ్లి దణ్ణం పెట్టుకుందామని రెడీ అయ్యి అను ని తీసుకుని తను చెప్పిన గుడికి తీసుకెళ్ళాను.... అది ఇంతక ముందు మహర్షి ని కలిసిన శివుడు గుడి.
లోపలికి వెళ్లి దర్శనం చేసుకుని బైటికి నడుచుకుంటూ వస్తున్నాం...
రాజీ : నీ కొకటి తెలుసా మీ అమ్మ గారు కూడా ఇదే గుడికి వస్తారు...
రుద్ర : హో అవునా!
రాజీ : నేను చాలా సార్లు చూసాను మా అమ్మ కూడా చెప్పేది.
రాజినీ గుడి వెనక్కి తీసుకెళ్ళాను, అక్కడ మహర్షి ని పరిచయం చేసి ఆశీర్వాదం తీసుకోమన్నాను ఆయన ధ్యానం లో ఉన్నాడు.
రాజీ : ఇలాంటి బాబాలు అన్ని గుళ్ళలో ఉంటారు.... అని ఏదో మాట్లాడుతుందాగా.... నాకు ఒంట్లో జల్లు మంది ఆయనకి కోపం వస్తుందేమో అని వెంటనే రాజీ మాడు మీద ఒక్కటి పీకాను అయన ముందు బొక్క బోర్లా పడింది.
నేను కూడా అష్టంగ నమస్కారం చేసి లేచాను నన్ను చూసి రాజి కూడా చేసి లేచింది, అయన కళ్ళు మూసుకునే నవ్వుతున్నారు.
పక్కనే గట్టు మీద కూర్చున్నాం....
≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
రాక్షస లోకానికి వెళ్తున్న లిఖిత కి చివరి సరిగా రుద్రని చూడాలనిపించి కాలేజీ కి వెళ్ళింది ఎక్కడా కనిపించకపోయేసరికి, చరణ్ దెగ్గరికి వెళ్ళింది.
లిఖిత : హాయ్ చరణ్, రుద్రని చూసావా?
చరణ్ : చూడలేదు లిఖిత గారూ.
లిఖిత : లిఖిత గారా? సరే పద కాంటీన్ కి వెళదాం.
చరణ్ : లేదండి మీరు వెళ్ళండి, నాకు భయం.
లిఖిత : భయమా దేనికి?
చరణ్ : రుద్ర చెప్పాడు మీకు దూరంగా ఉండమని.
లిఖిత : మరి రోజు కాంటీన్ కి వచ్చేవాడివి కదా?
చరణ్ : నేను ఇంతవరకు కాంటీన్ కి రాలేదండి మీతో మాట్లాడడం కూడా ఇదే మొదటి సారి.
లిఖితకి అంతా అర్ధం అయ్యింది తనని వదిలిన్చుకోడానికి రుద్ర వేసిన ప్లాన్ అని మోసపోయాననుకుని బాధపడి ఏడుస్తూ తిరిగి రాక్షస లోకానికి వెళ్తుండగా వాళ్ళ అమ్మ కనిపించింది.
లిఖిత వాళ్ళ అమ్మని పట్టుకుని ఏడ్చింది.
లిఖిత అమ్మ కూడా అక్కడికి వెళ్లొద్దని కాళ్ళ వేళ్ళ పడి బతిమిలాడింది కానీ లిఖిత ఒప్పుకోలేదు.
లిఖిత అమ్మ : తప్పంతా నాదే ఎప్పటి లానే మనం ఆ దేవుళ్ళ చేతిలో మోస పోయాం....
లిఖిత : ఏంటి నువ్వు మాట్లాడేది?
లిఖిత అమ్మ : అవును తల్లీ నీకు వరమిచ్చిన ఆ బ్రహ్మ నీకు మహేంద్రుడి తో పెళ్లి జరుగుతుందని మాత్రమే వరమిచ్చాడు కానీ ప్రేమ దొరుకుతుందని వరం ఇవ్వలేదు.
లిఖిత ఆవేశం ఆపుకోలేక పోయింది, తన రాక్షస రూపానికి మారి పోయింది, అమ్మా నువ్వెళ్ళిపో....
లిఖిత అమ్మ : తల్లీ....
లిఖిత కళ్ళు ఎర్రగా అయిపోయాయి.... తనని చూసి వాళ్ళ అమ్మ బెదిరిపోయింది.
లిఖిత : ఈ దేవతలు కాల కాలాలుగా, జన్మ జన్మలుగా, తర తరాలుగా మనల్ని మోసం చేస్తూనే ఉన్నారు.... ఏ భూమి కోసం వీళ్లంతా నన్ను మోసం చేసారో అస్సలు ఆ భూమినే ఉండనివ్వను సర్వనాశనం చేస్తాను.... అని గాల్లోకి ఎగిరింది.
≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
గుడిలో....
రాజీ : ఇప్పుడు ఇక ఏం చేద్దాం అనుకుంటున్నావు.
రుద్ర : ఇక మిగిలింది అమ్మే... ఇవ్వాళ ఎత్తోకొచ్చేస్తాను అమ్మని బలవంతంగా అయినా నా దెగ్గరే పెట్టుకుంటా...
రాజీ : రుద్రా...
మహర్షి గట్టిగా నవ్వుతూ "అప్పుడు కానీ మీ అమ్మ గుండె పగిలి చావదు".
తల తిప్పి చూసాను అయన కళ్ళు తెరిచాడు... "మరి ఏం చేయమంటారో మీరే చెప్పండి" అన్నాను.
దానికి అయన : నువ్వు మీ అమ్మకి దూరంగా ఎందుకు ఉండాలో నీకు ఒక కారణం ఉన్నట్టే మీ అమ్మకి ఉంది అన్నాడు.
అయన దెగ్గరికి పరిగెత్తాను నా కాలు జారీ ముందుకు పడి మరి అయన కాళ్ళు పట్టుకున్నాను కళ్లెమ్మటి నీళ్లతో...
రుద్ర : మా అమ్మ గురించి మీకేం తెలుసు... చెప్పండి.... ఆయన కాళ్ళు పట్టుకుని ఏడ్చాను...
ఆ తరువాత మహర్షి చెప్పింది విని నా కాళ్ళు చేతులు ఆడలేదు....
ఇక మా అమ్మని నన్ను దూరం చెయ్యడం ఎవ్వరి వల్లా కాదు అని ఆనందపడిపోతు ఉన్నాను.
మహర్షి మళ్ళీ ధ్యానం లోకి వెళ్లిపోతు.... "ఏంటి కష్టాలన్నీ అయిపోయాయి అనుకుంటున్నావా ఇప్పుడే మొదలయ్యాయ్ ఒక్క సారి పైకి చూడు..." అన్నాడు.
పైకి చూసాను గాల్లో తుఫాను, అన్ని మెరుపులు ఉరుములు....
మహర్షి : వెళ్ళు వెళ్లి నీ పెద్ద భార్యని ఆపు ముందు అని అన్నాడు...
రుద్ర : లిఖితా???
లిఖిత వాళ్ళ అమ్మ ఏదో పని ఉందని వెళ్ళిపోయింది, రాత్రికి తినేసి మంచం ఎక్కాను లిఖిత డ్రెస్ చేంజ్ చేసుకుని వచ్చి పక్కనే అటు తిరిగి పడుకుంది, ఏంటి ఇవ్వాళ అటు తిరిగి పడుకుంది మీద ఎక్కదా? అనుకున్నాను.
ఇన్నర్ వాయిస్ : అయినా అది మీదేక్కితే నీకెందుకు ఎక్కకపోతే నీకెందుకు, అది నీ మీదకి ఎక్కాలని కోరుకుంటున్నావా?
లేదు లేదు అయినా ఇవన్నీ నాకెందుకు అనుకుని కళ్ళు మూసుకుని పడుకున్నాను, చిన్నగా ఒక కన్ను తెరిచి లిఖితని చూసాను.... పడుకుని ఉంది.
ఇన్నర్ వాయిస్ : ఎహె పడుకో....
కళ్ళు మూసుకుని పడుకున్నాను...
పొద్దున్నే క్లాస్ కి వెళ్తూ ఏదో ఒక ప్లాన్ వేసి లిఖిత నుంచి ఎలా తప్పించుకోవాలా అని ఆలోచిస్తూనే క్లాస్ కి వెళ్ళాను.
లిఖిత ఏం మాట్లాడకుండానే వెళ్లి బెంచ్ లో కూర్చుంది కొంచెం సేపటికి సర్ క్లాస్ మధ్యలో ఉండగానే బైటికి వెళ్ళిపోయింది నేను వెనకాలే వెళ్ళాను...
కాంటీన్ కి వెళ్లి తల పట్టుకుని కూర్చుంది.... చరణ్ లాగా వెళ్ళాను...
రుద్ర - చరణ్ : హాయ్ లిఖిత...
లిఖిత : వచ్చావా, ఇంకా ఈ నసగాడు రాలేదేంటా అనుకుంటున్నాను వచ్చేసావ్.
రుద్ర - చరణ్ : ఓహ్ నా కోసమే చూస్తున్నావా?
లిఖిత : ఏమనుకుంటున్నావ్ రా నీ గురించి... ఒంటి మీద కేజీ కండ లేదు ఏం చూసుకుని రా నీకా ధైర్యం.
రుద్ర - చరణ్ : ఎందుకో డల్ గా ఉన్నావ్.
లిఖిత : నీకు చెప్పాలా? ఇక్కడ ఇంకో నిమిషం ఉన్నావంటే ఎక్కడ తంతానో నాకే తెలీదు పోరా...
లేచి వచ్చేసాను... "ఆమ్మో దీన్నీ పడేయడం అంతా ఈజీ కాదు" అనుకుని క్లాస్ కి వెళ్ళాను.
ఆ తరువాత రెండు రోజులు కూడా లిఖిత మంచం మీద నన్ను కోరుకోలేదు, సరిగ్గా మాట్లాడట్లేదు ముభావంగా ఉంటుంది....
మంచం మీద కూర్చున్నా...
రుద్ర : లిఖిత ఫ్రూట్స్ కొయ్యవా...
లిఖిత ఏం మాట్లాడకుండానే ప్లేట్ లో వేసుకుని వచ్చి ఇచ్చింది, కావాలని ఎక్కువ ఎక్కువ తిన్నాను తన ముందు కానీ నవ్వట్లేదు,...
రాత్రి వరకు పనులు చెప్తూనే ఉన్నాను, సైలెంట్ గా చేస్తుంది కానీ అరవట్లేదు నన్ను కంట్రోల్ చెయ్యట్లేదు, నా మీద కోప్పడట్లేదు... నాకు కోపం వస్తుంది.... కావాలనే "నీ అమ్మ ఇటు రా..." అన్నాను.... సైలెంట్ గా వచ్చింది కానీ తన కళ్ళలో కోపం లేదు.....
నేను ఇటు తిరిగి పడుకున్నాను నాకు నిద్ర రావట్లేదు.
ఇన్నర్ వాయిస్ : నీ బాధేంట్రా ఎందుకు దాన్ని గెలుకుతున్నావ్, దాని దారిన దాన్ని పోనీ అవసరమా నీకు ఈ పెంట.... అదేమైనా మాములు ఆడది అనుకుంటున్నావా వెయ్యి మంది రాక్షసులకి యుద్ధం లో నాయకత్వం వహించేది రా అది... లేని పోనీ కష్టాలు తెచుకోకు...
కళ్ళు తెరిచాను ఈ సారి నా ఇన్నర్ వాయిస్ ని కూడా పట్టించుకోలేదు నాకు చాలా కోపంగా ఉంది, లిఖిత అటు వైపు తిరిగి పడుకుని ఉంది దాని మీద కాలు వేసి కళ్ళు మూసుకున్నాను.... కనీసం కదలట్లేదు ఇక నాకు కోపం వచ్చి... కాలు తీసేసి ఇటు వైపు తిరిగి పడుకున్నాను....
తెల్లారి కాంటీన్ లో ఉన్నప్పుడు చరణ్ లాగా వెళ్ళాను....
నన్ను చూస్తూనే లిఖిత : "రా చరణ్ కూర్చో" అంది.
ఏంటిది ఇంత మర్యాద ఇస్తుంది అని డౌట్ వచ్చింది కొంపదీసి చరణ్ గాన్ని రెస్ట్ ఇన్ పీస్ చెయ్యదు కదా అస్సలే అమాయకుడు.. నా వల్ల మళ్ళీ వాడు పోతాడా అనుకున్నాను ...
రుద్ర - చరణ్ : ఏంటి లిఖిత ఇవ్వాళ మర్యాద ఇస్తున్నావ్...
లిఖిత : ఇన్ని రోజులు నిన్ను ఎందుకు భరించానో తెలుసా?
రుద్ర - చరణ్ : నేనంటే ఇష్టమా?
లిఖిత : కాదు రా గూట్లే... ఇన్ని రోజులు బతికి నేను వెళ్లిపోయే ముందు నా చేతుల్లో చావకు.... నీతో మాట్లాడుతుంటే నాకు నా మొగుడుతో మాట్లాడినట్టుంది అందుకే నువ్వు ఇంకా బతికి ఉన్నావ్...
రుద్ర - చరణ్ : నీకు పెళ్లి అయ్యిందా మీ అయన ఏం చేస్తుంటాడు?
లిఖిత : ఆ! నన్ను ఏడిపిస్తుంటాడు...
రుద్ర - చరణ్ : వెళ్లిపోతున్నా అన్నావ్ ఎక్కడికి వెళ్తున్నావ్?
లిఖిత : రేపటి నుంచి నేను కాలేజీ కి రావట్లేదు ఇక మీకెవ్వరికి కనిపించను.
రుద్ర - చరణ్ : మరి మీ అయనని?
లిఖిత : నా మొగుడికే నేనంటే ఇష్టం లేదు, అందుకే దూరంగా వెళ్లిపోతున్నా..
రుద్ర - చరణ్ : ఎక్కడికి.
లిఖిత : నా కోసం పైన చాలా మంది వెతుకుతున్నారు, అక్కడ నా జాతిని మోసం చేసి ఇటు ఒచ్చా, అక్కడికే వెళ్ళిపోతా.... చాలా నువ్వు కూడా వస్తావా?
లేచి క్లాస్ కి వచ్చేసాను నాకు అక్కడ ఉండ బుద్ధి కాలేదు లిఖిత మీద కోపంగా ఉంది.... కనీసం ఇంత పెద్ద నిర్ణయం తీసుకుని నాకు చెప్పకుండా ఆ గొట్టం గాడు చరణ్ కి చెప్తుందా...
లిఖితకి చెప్పి తిరిగి స్థావరానికి వచ్చేసాను నా వెంటే లిఖిత కూడా వచ్చేసింది....
లిఖిత మంచం మీద కూర్చొని ఉంది వెళ్లి ఎదురుగా కూర్చున్నాను మౌనంగా ఉంది.... ఇంకా నాతో ఏం చెప్పలేదు...
సడన్ గా లేచి బైటికి వెళ్తుంది...
రుద్ర : ఎక్కడికి...
లిఖిత : నేను వెళ్ళిపోతున్నాను... ఇక నువ్వు నీ రాజీ దెగ్గరికి వెళ్ళిపో...
రుద్ర : వెళ్ళిపోడం అంటే?
లిఖిత : నిన్ను వదిలేస్తున్నాను ఇక రాను...
రుద్ర : ఎక్కడికి వెళ్తున్నావ్?
లిఖిత : నీకు అనవసరం.
రుద్ర : రేపు మీ అమ్మ వస్తే ఏం చెప్పాలి..
లిఖిత : మా అమ్మ రాదు.
రుద్ర : అయితే నేను కట్టిన తాళి తీసి ఇచ్చేసి వెళ్ళిపో...
లిఖిత : రెండు రోజుల్లో పంపిస్తాను(అబద్ధం)...
లిఖిత ఇక ఆగకుండా వెళ్లిపోయింది.... బైటికి వచ్చి చిన్న బండ మీద కూర్చున్నాను పక్కనే ఉన్న ఒక పెద్ద బండ దాన్ని ఎత్తి గట్టిగా విసిరేసాను... ఆకాశం లోకి వెళ్లిపోయింది.
నేను రాజీ దెగ్గరికి వెళ్ళాను ఇద్దరం మాట్లాడుకున్నాం లిఖిత గురించి చెప్పాను తనని స్థావరానికి తీసుకొచ్చాను.
రాజీ : రేపు గుడికి వెళదాం.
రుద్ర : అలాగే.
రాజీ : నేను ఇంటికి వెళ్తాను కొన్ని పనులున్నాయి.
ఆ తరువాత రాజీ ని ఇంట్లో వదిలేటప్పుడు రాజీ ఇంట్లోకి వెళ్తూ "లిఖిత వెళ్ళిపోయిందని బాధ పడుతున్నావా?" అంది.
రుద్ర : నేనెందుకు బాధ పడతాను ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా ఉంది ఇక మనం పెళ్లి చేసుకోవచ్చు...
రాజీ : "నువ్వు పైకి ఎన్ని మాట్లాడినా నీ కళ్ళలో బాధ తెలుస్తుంది" అని నా సమాధానం వినకుండా లోపలికి వెళ్ళిపోయింది.
రాత్రి ఒక్కన్నే పడుకున్నాను చాలా సేపు లిఖిత పడుకునే ప్లేస్ ని చూస్తూ, ఇన్ని రోజులు ఒక్క సెకండ్ కూడా వదిలిపెట్టకుండా నన్ను అంటి పెట్టుకుని ఉంది కదా అందుకే నెమో అని సర్ది చెప్పుకున్నాను.
పొద్దున్నే లేచాను మొదటి రోజు లిఖిత లేకుండా, రాజీ గుడికి వెళదాం అంది, వెళ్లి దణ్ణం పెట్టుకుందామని రెడీ అయ్యి అను ని తీసుకుని తను చెప్పిన గుడికి తీసుకెళ్ళాను.... అది ఇంతక ముందు మహర్షి ని కలిసిన శివుడు గుడి.
లోపలికి వెళ్లి దర్శనం చేసుకుని బైటికి నడుచుకుంటూ వస్తున్నాం...
రాజీ : నీ కొకటి తెలుసా మీ అమ్మ గారు కూడా ఇదే గుడికి వస్తారు...
రుద్ర : హో అవునా!
రాజీ : నేను చాలా సార్లు చూసాను మా అమ్మ కూడా చెప్పేది.
రాజినీ గుడి వెనక్కి తీసుకెళ్ళాను, అక్కడ మహర్షి ని పరిచయం చేసి ఆశీర్వాదం తీసుకోమన్నాను ఆయన ధ్యానం లో ఉన్నాడు.
రాజీ : ఇలాంటి బాబాలు అన్ని గుళ్ళలో ఉంటారు.... అని ఏదో మాట్లాడుతుందాగా.... నాకు ఒంట్లో జల్లు మంది ఆయనకి కోపం వస్తుందేమో అని వెంటనే రాజీ మాడు మీద ఒక్కటి పీకాను అయన ముందు బొక్క బోర్లా పడింది.
నేను కూడా అష్టంగ నమస్కారం చేసి లేచాను నన్ను చూసి రాజి కూడా చేసి లేచింది, అయన కళ్ళు మూసుకునే నవ్వుతున్నారు.
పక్కనే గట్టు మీద కూర్చున్నాం....
≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
రాక్షస లోకానికి వెళ్తున్న లిఖిత కి చివరి సరిగా రుద్రని చూడాలనిపించి కాలేజీ కి వెళ్ళింది ఎక్కడా కనిపించకపోయేసరికి, చరణ్ దెగ్గరికి వెళ్ళింది.
లిఖిత : హాయ్ చరణ్, రుద్రని చూసావా?
చరణ్ : చూడలేదు లిఖిత గారూ.
లిఖిత : లిఖిత గారా? సరే పద కాంటీన్ కి వెళదాం.
చరణ్ : లేదండి మీరు వెళ్ళండి, నాకు భయం.
లిఖిత : భయమా దేనికి?
చరణ్ : రుద్ర చెప్పాడు మీకు దూరంగా ఉండమని.
లిఖిత : మరి రోజు కాంటీన్ కి వచ్చేవాడివి కదా?
చరణ్ : నేను ఇంతవరకు కాంటీన్ కి రాలేదండి మీతో మాట్లాడడం కూడా ఇదే మొదటి సారి.
లిఖితకి అంతా అర్ధం అయ్యింది తనని వదిలిన్చుకోడానికి రుద్ర వేసిన ప్లాన్ అని మోసపోయాననుకుని బాధపడి ఏడుస్తూ తిరిగి రాక్షస లోకానికి వెళ్తుండగా వాళ్ళ అమ్మ కనిపించింది.
లిఖిత వాళ్ళ అమ్మని పట్టుకుని ఏడ్చింది.
లిఖిత అమ్మ కూడా అక్కడికి వెళ్లొద్దని కాళ్ళ వేళ్ళ పడి బతిమిలాడింది కానీ లిఖిత ఒప్పుకోలేదు.
లిఖిత అమ్మ : తప్పంతా నాదే ఎప్పటి లానే మనం ఆ దేవుళ్ళ చేతిలో మోస పోయాం....
లిఖిత : ఏంటి నువ్వు మాట్లాడేది?
లిఖిత అమ్మ : అవును తల్లీ నీకు వరమిచ్చిన ఆ బ్రహ్మ నీకు మహేంద్రుడి తో పెళ్లి జరుగుతుందని మాత్రమే వరమిచ్చాడు కానీ ప్రేమ దొరుకుతుందని వరం ఇవ్వలేదు.
లిఖిత ఆవేశం ఆపుకోలేక పోయింది, తన రాక్షస రూపానికి మారి పోయింది, అమ్మా నువ్వెళ్ళిపో....
లిఖిత అమ్మ : తల్లీ....
లిఖిత కళ్ళు ఎర్రగా అయిపోయాయి.... తనని చూసి వాళ్ళ అమ్మ బెదిరిపోయింది.
లిఖిత : ఈ దేవతలు కాల కాలాలుగా, జన్మ జన్మలుగా, తర తరాలుగా మనల్ని మోసం చేస్తూనే ఉన్నారు.... ఏ భూమి కోసం వీళ్లంతా నన్ను మోసం చేసారో అస్సలు ఆ భూమినే ఉండనివ్వను సర్వనాశనం చేస్తాను.... అని గాల్లోకి ఎగిరింది.
≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
గుడిలో....
రాజీ : ఇప్పుడు ఇక ఏం చేద్దాం అనుకుంటున్నావు.
రుద్ర : ఇక మిగిలింది అమ్మే... ఇవ్వాళ ఎత్తోకొచ్చేస్తాను అమ్మని బలవంతంగా అయినా నా దెగ్గరే పెట్టుకుంటా...
రాజీ : రుద్రా...
మహర్షి గట్టిగా నవ్వుతూ "అప్పుడు కానీ మీ అమ్మ గుండె పగిలి చావదు".
తల తిప్పి చూసాను అయన కళ్ళు తెరిచాడు... "మరి ఏం చేయమంటారో మీరే చెప్పండి" అన్నాను.
దానికి అయన : నువ్వు మీ అమ్మకి దూరంగా ఎందుకు ఉండాలో నీకు ఒక కారణం ఉన్నట్టే మీ అమ్మకి ఉంది అన్నాడు.
అయన దెగ్గరికి పరిగెత్తాను నా కాలు జారీ ముందుకు పడి మరి అయన కాళ్ళు పట్టుకున్నాను కళ్లెమ్మటి నీళ్లతో...
రుద్ర : మా అమ్మ గురించి మీకేం తెలుసు... చెప్పండి.... ఆయన కాళ్ళు పట్టుకుని ఏడ్చాను...
ఆ తరువాత మహర్షి చెప్పింది విని నా కాళ్ళు చేతులు ఆడలేదు....
ఇక మా అమ్మని నన్ను దూరం చెయ్యడం ఎవ్వరి వల్లా కాదు అని ఆనందపడిపోతు ఉన్నాను.
మహర్షి మళ్ళీ ధ్యానం లోకి వెళ్లిపోతు.... "ఏంటి కష్టాలన్నీ అయిపోయాయి అనుకుంటున్నావా ఇప్పుడే మొదలయ్యాయ్ ఒక్క సారి పైకి చూడు..." అన్నాడు.
పైకి చూసాను గాల్లో తుఫాను, అన్ని మెరుపులు ఉరుములు....
మహర్షి : వెళ్ళు వెళ్లి నీ పెద్ద భార్యని ఆపు ముందు అని అన్నాడు...
రుద్ర : లిఖితా???
09-05-2022, 08:26 PM
09-05-2022, 08:47 PM
(09-05-2022, 08:38 PM)Thorlove Wrote: నేను ముందే అనుకున్న బ్రో కచ్చితంగా ఏదో పెద్ద కారణం వుండే ఉంటది అని రుద్ర వాళ్ళ అమ్మ తనకి దూరంగా ఉండటానికి.....
కానీ ఆ కారణం ఏంటో చెప్పకుండా మళ్ళీ suspense లో పెట్టారు....సరే కాన్నివండి టైం వచ్చినప్పుడే చెప్పండి....
నెక్స్ట్ ఏంటి భార్య భర్తలకు ఫైట్ scene ఎమ్మానా ప్లాన్ చేసారా ఏంటి.....
Thanks for the update....
మీ కామెంట్స్ నా కథలకంటే బాగుంటాయండి తార్ లవ్ గారు.
❤️❤️
10-05-2022, 12:30 AM
ఎపిసోడ్ ~ 14
వెంటనే రాజీనీ చూసాను, నా మాట వినడానికి రెడీ అన్నట్టు నన్నే చూస్తుంది.
రుద్ర : రాజీ వెంటనే అమ్మ వాళ్ళ దెగ్గరకి వెళ్ళు, నువ్వు అమ్మ పిల్లలు వేరు వేరు చోట ఉంటే మిమ్మల్ని కాపాడుకోడం కష్టం అవుతుంది.
రాజీ : అలాగే వెళ్తున్నాను.
శబ్దలకి పిల్లలు బయపడతారు అందరిని నా బెడ్ రూమ్ కి తీసుకెళ్ళు సౌండ్ ప్రూఫ్ చేపించాను (లిఖితా నేను సెక్స్ చేసేప్పుడు లిఖిత ములుగులు కి భయపడి చేపించాను) నా బెడ్ రూమ్ లోకి తీసుకెళ్ళు.
రాజీ వెళ్ళిపోయింది.... మహర్షి కాళ్ళ దెగ్గర వంగి ఆశీర్వదించమన్నాను.
మహర్షి : ఆశీర్వదించలేను చెప్పాను కదా రాక్షసులతో ఐక్య మంత్రం నిషిద్దం నువ్వు అనుభవించక తప్పదు.
రుద్ర : ఏదో ఎదురుగా ఉన్నారని అడిగాను ఎక్కువ ఫీల్ అవ్వకండి... అని గాల్లోకి ఎగిరాను....
లిఖిత అప్పటికే అంతా నాశనం చెయ్యడం మొదలు పెట్టింది.... తన ఎదురుగా వెళ్ళాను.
రుద్ర : లిఖితా అన్నాను..
లిఖిత : "వచ్చావా రా నీ భూమిని కాపాడుకోమని ఆ మోసగాళ్లంతా కలిసి ఈ మోసగాన్ని పంపించారా" అని వెనక్కి తిరిగింది.
రుద్ర : "వామ్మో ఏంటిది ఇలా ఉంది ప్లీజే పాత రూపం లోకి మారిపోవే" అన్నాను కానీ అది నాకే వినిపించలేదు అది అస్సలే పూర్తి రాక్షసి మోడ్ లో ఉంది జోక్ ఎస్తే ఇంక విశ్వరూపం చూపించిద్దని చిన్నగా అన్నాను.
లిఖిత చేతిలో పెద్ద గొడ్డలి ప్రత్యేక్షమైంది అది నేను ఇంతక ముందు వాడింది, నా మీదకి విసిరింది పట్టుకున్నాను నా ఎడమ చేతిలోకి తీసుకుని ఇంకో చేత్తో త్రిశులం అందుకున్నాను...
ఇద్దరం కలబడ్డాం లిఖిత చాలా స్పీడ్ గా ఉంది నేను ఎటాక్ చేసే లోపె మాయమవుతుంది, గొడ్డలి త్రిశులం రెండిటి బరువు నన్ను స్లో చేస్తున్నాయి....
లిఖిత : ఏంటి బరువుందా అని చిటికె వేసింది నా చేతిలో ఉన్న గొడ్డలి మాయమైంది.
ఆశ్చర్యంగా చూసాను....
లిఖిత : మర్చిపోయావా అది నా ఆయుధం.
రుద్ర : నీ మొహానికి అన్నన్ని ఆయుధాలు నాకు అవసరం లేదు అని త్రిశులం తిప్పుతూ తన మీదకి విసిరాను, మళ్ళీ తప్పించుకుంది.
త్రిశులం పట్టుకుని గట్టిగా తిప్పుతూ త్రిశులం మధ్యలో నా అర చేతితో కొట్టి "హా " అన్నాను...
ఒక రుద్ర పది రుద్రాలు అయ్యాడు, లిఖిత చుట్టు పది మంది రుద్రాలు పది దిక్కుల నుంచి ఒకటే సౌండ్ "ఇప్పుడెలా తప్పించుకుంటావ్" అని అన్ని వైపుల నుండి త్రిశులాలు వదిలాను.
లిఖిత కళ్ళు మూసుకుని గొడ్డలి అడ్డు పెట్టుకుంది ఎందుకో తెలీదు వదిలిన త్రిశులాలను వెనక్కి తీసుకున్నాను.... లిఖిత పెద్ద పిర్రలు కనిపించాయి, త్రిశులం వెనక్కి తిప్పి రెండు పిర్రలు మీద ఒక్కటిచ్చాను.... "లిఖిత ఇంక చాలు ఆపేయ్"....
లిఖిత ఇంకా రెచ్చిపోయింది.
≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
రాధ శివ న్యూస్ చానెల్స్ పెట్టుకుని ఏం జరుగుతుందా అని చూస్తున్నారు
ఈలోగా రాజీ ఇంట్లోకి రావడం చూసి ఆశ్చర్యంగా....
రాధ : రాజీ నువ్వు ఇక్కడ?
శివ : బాగున్నావా? రాజేశ్వరి...
రాజీ : టైం లేదు వెంటనే పిల్లల్ని తీసుకుని అందరూ రుద్ర రూమ్ లోకి పదండి... అని రాధ చెయ్యి పట్టుకుంది.
అందరూ రుద్ర రూమ్ లోపలికి వెళ్లారు...
రాధ : ఏంటి ఇదంతా?
రాజీ : మేడం రుద్రకి లిఖిత కి యుద్ధం జరుగుతుంది.... అని తనకీ తెలిసిందంతా చెప్పింది.
అంతా విన్న శివ ఆశ్చర్య పోయినా రాధ కొంచెం బాధ పడింది తప్ప ఆశ్చర్య పోలేదు...
వెంటనే రాధ ఇంటి పైకి వెళ్ళింది... తన వెనకాలే రాజీ ఆ వెనకాలే పిల్లలకి ఏసీ ఆన్ చేసి పడుకోబెట్టి రూమ్ లాక్ చేసి శివ కూడా వెళ్ళాడు.
శివ : నిజంగా ఈ మాయలు మంత్రాలూ ఇవన్నీ నిజమేనా?
రాజీ : నిజమేనా? ఒక పక్క చూస్తూనే మళ్ళీ అడుగుతారేంటి సర్.
ముగ్గురు తలలు ఎత్తి పైకే చూస్తున్నారు కానీ ఎవ్వరికి ఏం కనిపించట్లేదు.
≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
రుద్ర : లిఖిత నా మాట విను.
లిఖిత : పెద్ద కత్తి తీసుకుని తన చుట్టు ఉన్న తొమ్మిది మంది రుద్రలని నరికేసి పదో రుద్ర మీద కత్తి వెళ్తుండగా రుద్ర తన త్రిశులం అడ్డు పెట్టాడు...
ఇద్దరు విపరీతంగా కొట్టుకుంటున్నారు కానీ ఎవ్వరికి ఏం అవ్వట్లేదు. కానీ రుద్రకి శక్తులు ఎక్కువ.
నాకు రెండు సార్లు లిఖిత ని చంపే అవకాశం వచ్చింది కానీ నా వల్ల కావట్లేదు.... ఇలా సగం ఆలోచిస్తూ ఫైట్ చేస్తుండగా లిఖిత కత్తి నా చాతిని చీల్చింది..
అక్కడ నుంచి ఒక అరగంట ఇష్టమొచ్చినట్టు కొట్టుకున్నాం.... అలా కొట్టుకుంటూ కొట్టుకుంటూ లిఖిత నన్ను నా ఇంటి వైపు తీసుకొచ్చింది...
గాల్లో లిఖిత కత్తి నా త్రిశులం కలబడుతున్నాయి.... వెంటనే లిఖిత కత్తిని అమ్మ వైపు విసిరింది నేను వెనక్కి తిరిగి అమ్మ వైపు వేగంగా వెళుతున్న కత్తిని పక్కకి తప్పించాను.... ఆ వెంటనే లిఖిత ఇంకో చేత్తో బల్లెం తీసుకుని నా వైపు విసిరింది....
నేను లిఖిత వైపు తిరగడం బల్లెం నా గుండెల్లో గుచ్చుకోడం జరిగిపోయాయి....
వెంటనే దేవతా లోకం లో నా తండ్రి అయిన ❤️ ప్రత్యక్ష మయ్యి లిఖిత మీదకి తన ధనుస్సు ను ఎక్కుపెట్టి బాణం వదిలాడు అది నేరుగా లిఖిత కి కత్తికి తగిలి పేలింది..... లిఖిత రాక్షస రూపం నుంచి మాములు రూపం లోకి మారిపోయి స్పృహ కోల్పోయింది....
నా గుండెల్లో దిగిన బల్లెం బైటకు తీసి కింద పడుతున్న నేను పైకి ఎగిరాను ... కింద పడుతున్న లిఖితను పట్టుకున్నాను...
❤️ ఇంకొక బాణం ఎక్కుపెట్టాడు కానీ నన్ను చూసి...
❤️: రుద్రా నువ్వు చాలా తప్పులు చేసావ్ రాక్షసి తో సంభోగం, ఐక్య మంత్రం పఠించావు వీటన్నిటికీ నువ్వు శిక్ష అనుభవించక తప్పదు, తప్పుకో ఆ రాక్షసి చావు నా చేతిలోనే అని బాణం వదలబోయాడు.
రుద్ర : నేనా మిమ్మల్ని నన్ను మనిషి రూపం లో పుట్టించమంది, నా ప్రమేయం లేకుండా తనకీ నాతో పెళ్లి జరుగుతుందని వరమిచ్చింది మీరు, అయినా మీ దేవతలకి మంచే జరిగింది నా చేతిలో వందలాది మంది రాక్షసుల సంహారం జరిగింది దానిని దృష్టి లో పెట్టుకుని, లిఖిత ని వదిలేయండి అని ప్రార్ధించాను.
❤️ : నువ్వు కూడా దేవుడవే అది మర్చిపోకు...
రుద్ర : కాదు నేనిప్పుడు మనిషి రూపం లో ఉన్నాను కాబట్టి మనిషినే... అయినా మీరు దేవతలు కాబట్టి మీ వల్ల చెడు జరిగినా అది మంచికే అన్న భ్రమలో ఉన్నారు, రాక్షసులలో కూడా నేను మంచి వారిని చూసాను....
కోపం తో మంత్రం మార్చి బాణం వదిలాడు అది నా చేతికి గుచ్చుకుని చిన్న వెలుగు లాంటిది అందులోనుంచి బైటకి వచ్చింది, ఆ వెలుగుకి లిఖితకి స్పృహ వచ్చింది కానీ మా ఇద్దరి శక్తులు సన్న గిల్లుతున్నాయి.... లిఖిత ని నా ఒడిలో పట్టుకునే కింద పడిపోయాను నా ఇంటికి ఎదురుగా....
కళ్ళు మూసుకున్నాను... "రుద్రా" అని ఒక పెద్ద అరుపు అది అమ్మ గొంతు, నాకు తెలుసు తను వస్తుందని అందుకే తన ముందే పడ్డాను.... నవ్వుతూ కళ్ళు మూసుకున్నాను...
రాధ గట్టిగా ఏడుస్తూ పరిగెత్తికుంటూ వచ్చి రుద్రని పట్టుకుంది...
రాధ : రుద్రా నా తండ్రి లేవరా... చిన్నా.... అని ఏడ్చేసింది....
ఇంతలోనే దేవత ప్రత్యక్షమయి రుద్రకి తగిలిన గాయాన్ని మాన్పి రాధని రుద్రని ఆశీర్వాదించి అదృశ్యమైంది....
రుద్ర శక్తులు సన్న గిల్లడంతో శివ ఈజీ గానే రుద్ర ని ఎత్తుకుని ఇంట్లోకి తీసుకెళ్లి మంచం మీద పడుకోబెట్టాడు...
అందరూ రుద్ర చుట్టు కూర్చున్నారు, రాజీ రుద్రని ఒళ్ళో పడుకోబెట్టుకుని ఏడుస్తుంది.... పిల్లలు రుద్ర చెరొక చెయ్యి పట్టుకుని ఎప్పుడు లేస్తాడా ఎప్పుడు ఆడుకుందామా అని చూస్తున్నారు.
ఈ లోగ లిఖిత తెరుకొని ఏం జరిగిందో గుర్తు తెచ్చుకుని ఏడుస్తూ రుద్ర కాళ్ళు పట్టుకుని రుద్ర అరికాళ్ళని తన మొహం మీద పెట్టుకుని ఏడుస్తుంది....
రాధ తన ఒళ్ళో పడుకుని ఉన్న కొడుకు తల నిమురుతూ రుద్రనే ఏడుస్తూ చూస్తుంది.
శివ : రాధ కొడుకు చావు బతుకుల్లో ఉంటే కానీ నీలో చలనం రాలేదా....
రాధ : నేను నా కొడుకు తో ఉంటేనే వాడికి ప్రమాదం...
అని ఇప్పటి వరకు జరిగినదానికి సంభంధం లేకుండా తన వెర్షన్ చెప్పుకొచ్చింది....
వెంటనే రాజీనీ చూసాను, నా మాట వినడానికి రెడీ అన్నట్టు నన్నే చూస్తుంది.
రుద్ర : రాజీ వెంటనే అమ్మ వాళ్ళ దెగ్గరకి వెళ్ళు, నువ్వు అమ్మ పిల్లలు వేరు వేరు చోట ఉంటే మిమ్మల్ని కాపాడుకోడం కష్టం అవుతుంది.
రాజీ : అలాగే వెళ్తున్నాను.
శబ్దలకి పిల్లలు బయపడతారు అందరిని నా బెడ్ రూమ్ కి తీసుకెళ్ళు సౌండ్ ప్రూఫ్ చేపించాను (లిఖితా నేను సెక్స్ చేసేప్పుడు లిఖిత ములుగులు కి భయపడి చేపించాను) నా బెడ్ రూమ్ లోకి తీసుకెళ్ళు.
రాజీ వెళ్ళిపోయింది.... మహర్షి కాళ్ళ దెగ్గర వంగి ఆశీర్వదించమన్నాను.
మహర్షి : ఆశీర్వదించలేను చెప్పాను కదా రాక్షసులతో ఐక్య మంత్రం నిషిద్దం నువ్వు అనుభవించక తప్పదు.
రుద్ర : ఏదో ఎదురుగా ఉన్నారని అడిగాను ఎక్కువ ఫీల్ అవ్వకండి... అని గాల్లోకి ఎగిరాను....
లిఖిత అప్పటికే అంతా నాశనం చెయ్యడం మొదలు పెట్టింది.... తన ఎదురుగా వెళ్ళాను.
రుద్ర : లిఖితా అన్నాను..
లిఖిత : "వచ్చావా రా నీ భూమిని కాపాడుకోమని ఆ మోసగాళ్లంతా కలిసి ఈ మోసగాన్ని పంపించారా" అని వెనక్కి తిరిగింది.
రుద్ర : "వామ్మో ఏంటిది ఇలా ఉంది ప్లీజే పాత రూపం లోకి మారిపోవే" అన్నాను కానీ అది నాకే వినిపించలేదు అది అస్సలే పూర్తి రాక్షసి మోడ్ లో ఉంది జోక్ ఎస్తే ఇంక విశ్వరూపం చూపించిద్దని చిన్నగా అన్నాను.
లిఖిత చేతిలో పెద్ద గొడ్డలి ప్రత్యేక్షమైంది అది నేను ఇంతక ముందు వాడింది, నా మీదకి విసిరింది పట్టుకున్నాను నా ఎడమ చేతిలోకి తీసుకుని ఇంకో చేత్తో త్రిశులం అందుకున్నాను...
ఇద్దరం కలబడ్డాం లిఖిత చాలా స్పీడ్ గా ఉంది నేను ఎటాక్ చేసే లోపె మాయమవుతుంది, గొడ్డలి త్రిశులం రెండిటి బరువు నన్ను స్లో చేస్తున్నాయి....
లిఖిత : ఏంటి బరువుందా అని చిటికె వేసింది నా చేతిలో ఉన్న గొడ్డలి మాయమైంది.
ఆశ్చర్యంగా చూసాను....
లిఖిత : మర్చిపోయావా అది నా ఆయుధం.
రుద్ర : నీ మొహానికి అన్నన్ని ఆయుధాలు నాకు అవసరం లేదు అని త్రిశులం తిప్పుతూ తన మీదకి విసిరాను, మళ్ళీ తప్పించుకుంది.
త్రిశులం పట్టుకుని గట్టిగా తిప్పుతూ త్రిశులం మధ్యలో నా అర చేతితో కొట్టి "హా " అన్నాను...
ఒక రుద్ర పది రుద్రాలు అయ్యాడు, లిఖిత చుట్టు పది మంది రుద్రాలు పది దిక్కుల నుంచి ఒకటే సౌండ్ "ఇప్పుడెలా తప్పించుకుంటావ్" అని అన్ని వైపుల నుండి త్రిశులాలు వదిలాను.
లిఖిత కళ్ళు మూసుకుని గొడ్డలి అడ్డు పెట్టుకుంది ఎందుకో తెలీదు వదిలిన త్రిశులాలను వెనక్కి తీసుకున్నాను.... లిఖిత పెద్ద పిర్రలు కనిపించాయి, త్రిశులం వెనక్కి తిప్పి రెండు పిర్రలు మీద ఒక్కటిచ్చాను.... "లిఖిత ఇంక చాలు ఆపేయ్"....
లిఖిత ఇంకా రెచ్చిపోయింది.
≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
రాధ శివ న్యూస్ చానెల్స్ పెట్టుకుని ఏం జరుగుతుందా అని చూస్తున్నారు
ఈలోగా రాజీ ఇంట్లోకి రావడం చూసి ఆశ్చర్యంగా....
రాధ : రాజీ నువ్వు ఇక్కడ?
శివ : బాగున్నావా? రాజేశ్వరి...
రాజీ : టైం లేదు వెంటనే పిల్లల్ని తీసుకుని అందరూ రుద్ర రూమ్ లోకి పదండి... అని రాధ చెయ్యి పట్టుకుంది.
అందరూ రుద్ర రూమ్ లోపలికి వెళ్లారు...
రాధ : ఏంటి ఇదంతా?
రాజీ : మేడం రుద్రకి లిఖిత కి యుద్ధం జరుగుతుంది.... అని తనకీ తెలిసిందంతా చెప్పింది.
అంతా విన్న శివ ఆశ్చర్య పోయినా రాధ కొంచెం బాధ పడింది తప్ప ఆశ్చర్య పోలేదు...
వెంటనే రాధ ఇంటి పైకి వెళ్ళింది... తన వెనకాలే రాజీ ఆ వెనకాలే పిల్లలకి ఏసీ ఆన్ చేసి పడుకోబెట్టి రూమ్ లాక్ చేసి శివ కూడా వెళ్ళాడు.
శివ : నిజంగా ఈ మాయలు మంత్రాలూ ఇవన్నీ నిజమేనా?
రాజీ : నిజమేనా? ఒక పక్క చూస్తూనే మళ్ళీ అడుగుతారేంటి సర్.
ముగ్గురు తలలు ఎత్తి పైకే చూస్తున్నారు కానీ ఎవ్వరికి ఏం కనిపించట్లేదు.
≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
రుద్ర : లిఖిత నా మాట విను.
లిఖిత : పెద్ద కత్తి తీసుకుని తన చుట్టు ఉన్న తొమ్మిది మంది రుద్రలని నరికేసి పదో రుద్ర మీద కత్తి వెళ్తుండగా రుద్ర తన త్రిశులం అడ్డు పెట్టాడు...
ఇద్దరు విపరీతంగా కొట్టుకుంటున్నారు కానీ ఎవ్వరికి ఏం అవ్వట్లేదు. కానీ రుద్రకి శక్తులు ఎక్కువ.
నాకు రెండు సార్లు లిఖిత ని చంపే అవకాశం వచ్చింది కానీ నా వల్ల కావట్లేదు.... ఇలా సగం ఆలోచిస్తూ ఫైట్ చేస్తుండగా లిఖిత కత్తి నా చాతిని చీల్చింది..
అక్కడ నుంచి ఒక అరగంట ఇష్టమొచ్చినట్టు కొట్టుకున్నాం.... అలా కొట్టుకుంటూ కొట్టుకుంటూ లిఖిత నన్ను నా ఇంటి వైపు తీసుకొచ్చింది...
గాల్లో లిఖిత కత్తి నా త్రిశులం కలబడుతున్నాయి.... వెంటనే లిఖిత కత్తిని అమ్మ వైపు విసిరింది నేను వెనక్కి తిరిగి అమ్మ వైపు వేగంగా వెళుతున్న కత్తిని పక్కకి తప్పించాను.... ఆ వెంటనే లిఖిత ఇంకో చేత్తో బల్లెం తీసుకుని నా వైపు విసిరింది....
నేను లిఖిత వైపు తిరగడం బల్లెం నా గుండెల్లో గుచ్చుకోడం జరిగిపోయాయి....
వెంటనే దేవతా లోకం లో నా తండ్రి అయిన ❤️ ప్రత్యక్ష మయ్యి లిఖిత మీదకి తన ధనుస్సు ను ఎక్కుపెట్టి బాణం వదిలాడు అది నేరుగా లిఖిత కి కత్తికి తగిలి పేలింది..... లిఖిత రాక్షస రూపం నుంచి మాములు రూపం లోకి మారిపోయి స్పృహ కోల్పోయింది....
నా గుండెల్లో దిగిన బల్లెం బైటకు తీసి కింద పడుతున్న నేను పైకి ఎగిరాను ... కింద పడుతున్న లిఖితను పట్టుకున్నాను...
❤️ ఇంకొక బాణం ఎక్కుపెట్టాడు కానీ నన్ను చూసి...
❤️: రుద్రా నువ్వు చాలా తప్పులు చేసావ్ రాక్షసి తో సంభోగం, ఐక్య మంత్రం పఠించావు వీటన్నిటికీ నువ్వు శిక్ష అనుభవించక తప్పదు, తప్పుకో ఆ రాక్షసి చావు నా చేతిలోనే అని బాణం వదలబోయాడు.
రుద్ర : నేనా మిమ్మల్ని నన్ను మనిషి రూపం లో పుట్టించమంది, నా ప్రమేయం లేకుండా తనకీ నాతో పెళ్లి జరుగుతుందని వరమిచ్చింది మీరు, అయినా మీ దేవతలకి మంచే జరిగింది నా చేతిలో వందలాది మంది రాక్షసుల సంహారం జరిగింది దానిని దృష్టి లో పెట్టుకుని, లిఖిత ని వదిలేయండి అని ప్రార్ధించాను.
❤️ : నువ్వు కూడా దేవుడవే అది మర్చిపోకు...
రుద్ర : కాదు నేనిప్పుడు మనిషి రూపం లో ఉన్నాను కాబట్టి మనిషినే... అయినా మీరు దేవతలు కాబట్టి మీ వల్ల చెడు జరిగినా అది మంచికే అన్న భ్రమలో ఉన్నారు, రాక్షసులలో కూడా నేను మంచి వారిని చూసాను....
కోపం తో మంత్రం మార్చి బాణం వదిలాడు అది నా చేతికి గుచ్చుకుని చిన్న వెలుగు లాంటిది అందులోనుంచి బైటకి వచ్చింది, ఆ వెలుగుకి లిఖితకి స్పృహ వచ్చింది కానీ మా ఇద్దరి శక్తులు సన్న గిల్లుతున్నాయి.... లిఖిత ని నా ఒడిలో పట్టుకునే కింద పడిపోయాను నా ఇంటికి ఎదురుగా....
కళ్ళు మూసుకున్నాను... "రుద్రా" అని ఒక పెద్ద అరుపు అది అమ్మ గొంతు, నాకు తెలుసు తను వస్తుందని అందుకే తన ముందే పడ్డాను.... నవ్వుతూ కళ్ళు మూసుకున్నాను...
రాధ గట్టిగా ఏడుస్తూ పరిగెత్తికుంటూ వచ్చి రుద్రని పట్టుకుంది...
రాధ : రుద్రా నా తండ్రి లేవరా... చిన్నా.... అని ఏడ్చేసింది....
ఇంతలోనే దేవత ప్రత్యక్షమయి రుద్రకి తగిలిన గాయాన్ని మాన్పి రాధని రుద్రని ఆశీర్వాదించి అదృశ్యమైంది....
రుద్ర శక్తులు సన్న గిల్లడంతో శివ ఈజీ గానే రుద్ర ని ఎత్తుకుని ఇంట్లోకి తీసుకెళ్లి మంచం మీద పడుకోబెట్టాడు...
అందరూ రుద్ర చుట్టు కూర్చున్నారు, రాజీ రుద్రని ఒళ్ళో పడుకోబెట్టుకుని ఏడుస్తుంది.... పిల్లలు రుద్ర చెరొక చెయ్యి పట్టుకుని ఎప్పుడు లేస్తాడా ఎప్పుడు ఆడుకుందామా అని చూస్తున్నారు.
ఈ లోగ లిఖిత తెరుకొని ఏం జరిగిందో గుర్తు తెచ్చుకుని ఏడుస్తూ రుద్ర కాళ్ళు పట్టుకుని రుద్ర అరికాళ్ళని తన మొహం మీద పెట్టుకుని ఏడుస్తుంది....
రాధ తన ఒళ్ళో పడుకుని ఉన్న కొడుకు తల నిమురుతూ రుద్రనే ఏడుస్తూ చూస్తుంది.
శివ : రాధ కొడుకు చావు బతుకుల్లో ఉంటే కానీ నీలో చలనం రాలేదా....
రాధ : నేను నా కొడుకు తో ఉంటేనే వాడికి ప్రమాదం...
అని ఇప్పటి వరకు జరిగినదానికి సంభంధం లేకుండా తన వెర్షన్ చెప్పుకొచ్చింది....
10-05-2022, 05:15 PM
ఎపిసోడ్ ~ 15
అందరూ రాధ ఏం చెప్తుందా అని తన వైపే చూస్తున్నారు...
రాధ రుద్ర తల నిమురుతూ కళ్లెమ్మటి నీళ్లతో...
రాధ : నేను ప్రసాద్ ఇద్దరం అనాధలం ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకుని ఒక కుటుంబం అయ్యాం, చాలా సాఫిగా సాగే లైఫ్ అప్పులు టెన్షన్లు లేని జీవితాలు మావి...
ఒక రోజు వర్షం పడుతుండగా నాకు నెప్పులు మొదలయ్యాయి... ఆటో పిలుచుకుని వస్తానని బైటికి వెళ్లిన ప్రసాద్ తిరిగి రాలేదు, నా వల్ల కాక ముక్కడం మొదలు పెట్టాను బిడ్డ బైటికి వస్తుండగా స్పర్శ కోసం చెయ్యి పెట్టాను, తల తగిలింది అంతే నేను స్పృహ కోల్పోయాను..రుద్ర సగం లోనే ఆగిపోయాడు .. అప్పుడు నాకు తెలియదు రుద్ర జీవితమంతా కష్టాలే అది కూడా నావల్లే అని....
దేవుడు దయవల్ల ఇంటి పక్కన ముసలావిడ నాకు పురుడు పోసింది..... రుద్ర పుట్టడం తనని చేతిలోకి తీసుకోగానే పెద్ద పిడుగు దాని వల్ల ప్రసాద్ మరణం.
ఇది రుద్రని నేను ముట్టుకోడం రెండో సారి, తనకి వాళ్ళ నాన్నని దూరం చేశానని నాకు తెలియదు...
ప్రసాద్ ఆఖరి చూపు కూడా దొరకలేదు, ఉన్న డబ్బులతో నా కొడుకే సర్వస్వముగా బతకాలనుకున్నా... కానీ నాకు నరకం కనపడింది ఆ తరువాతి పది రోజుల్లోనే.... నేను పాలిచ్చిన పది నిమిషాలలో కక్కునేవాడు దానితో పాటే రక్తం కూడా.... నాకు భయం వేసి హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళాను కానీ వాళ్ళు బిడ్డ ఆరోగ్యంగా ఉన్నాడు ఏ ప్రాబ్లెమ్ లేదు అని నా మాటలు కొట్టేసారు....
ఆ రాత్రికి పాలు ఇవ్వకుండా తేనె పట్టించాను రుద్రని పక్కలో ఏసుకుని పడుకుని పొద్దున్నే లేచేసరికి పక్కనే ఉన్న తేనె బాటిల్ వల్ల చీమలు రుద్రని కుట్టడం మొదలు పెట్టాయి.... వాడి ఏడుపు విని ఉలిక్కి పడి లేచి రుద్రని చూసుకుని వెంటనే గుడ్డ తో తుడిచి స్నానం చేపించాను, నాకు చచ్చిపోవాలనిపించింది ఎందుకంటే అది నా తప్పే కదా రెండు రోజుల బిడ్డని చీమలు కుడితే ఎలా ఉంటుంది చూసి తట్టుకోలేక పోయాను.... వరసగా ఎందుకు ఇలా అవుతుందో నాకు తెలిసేది కాదు, వాడు ఏడుస్తుంటే చూడలేక ఒళ్ళంతా కాండియో పౌడర్ రాసి హత్తుకుని పడుకున్నాను వాడి ఏడుపు గుక్కలు వినిపిస్తున్నాయి నావి బైటికి వినిపించట్లేదు అంతే... కానీ చీమలు కుట్టిన మచ్చలు గంటలో మాయం అయిపోయాయి....
ఆ మరుసటి రోజే రుద్రని మంచం మీద పడుకోబెట్టి చుట్టు దిండ్లు పెట్టి పని చేసుకుంటున్నాను లోపల నుంచి బిడ్డ ఏడుపు విని పరిగెత్తికుంటూ లోపలికి వచ్చి చూస్తే రుద్ర కింద పడి ఉన్నాడు.... వెంటనే ఎత్తుకుని హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్లాను మళ్ళీ అదే "బిడ్డ చాలా ఆరోగ్యంగా ఉన్నాడు ఏం ప్రాబ్లెమ్ లేదు...."
ఆ పది రోజుల్లోనే నాకు అర్ధం అయ్యింది రుద్ర దెగ్గరికి నేను వెళ్ళినపుడల్లా వాడికి కష్టాలే అని... ఎవరికీ చెప్పుకోవాలో అర్ధం కాలేదు ఏం చెయ్యాలో కూడా తెలీదు పాల కోసం వాడు ఏడిచే ఏడుపు చూసి తట్టుకోలేక పోయేదాన్ని...
ఇక వాడి ఏడుపు చూడలేక రుద్ర ని వదిలేద్దాం కనీసం బతికుంటాడు విధి వల్ల కలుసుకుంటే మళ్ళీ కలుసుకుంటాం లేకపోతే లేదు అనుకున్నాను....
పక్కనే గుడికి వెళ్లి అక్కడున్న శివలింగం ముందు పెట్టి ఏడుస్తూ దణ్ణం పెట్టుకుంటుండగా, అక్కడ ధ్యానం చేసుకుంటున్న ఒక స్వామీజీ..
"బిడ్డని వదిలించుకుందాం అనుకుంటున్నావా ప్రయత్నించు నీ వల్ల కాదు" అన్నాడు...
ఏడుస్తూ చూసాను...
స్వామీజీ : "బిడ్డని తీసుకుని ఇలా రా"
రుద్రని ఎత్తుకుని తన కాళ్ళ మీద పడ్డాను.... వీడిది దేవుడి అంశ భూమ్మీద పుట్టాల్సిన జాతకం కాదు ఇది, అందుకే నీకు ఇన్ని కష్టాలు, ఇది విధి అంతే.... ఈ భూమ్మీద ఏ తల్లీ అనుభవించనంత బాధ నువ్వు అనుభవించాల్సిందే నీకు వేరే దారి లేదు...
నాకు ఏం అర్ధంకావటం లేదు, అందుకే ఆయననే చూసాను...
స్వామీజీ : చూడు తల్లీ ఈ క్షణం నుంచి నీ బిడ్డకి ఎంత దూరంగా ఉంటే వాడికి నీకు అంత మంచిది, అలా అని వదిలించుకోవాలని చూడకు నీదేగ్గరుంటేనే ఈ బిడ్డ మంచి దారిలో ఉంటాడు లేకపోతే ఈ భూమి అంతం అయ్యేది వీడి చేతిలోనే...
వీడిని దూరం పెట్టు ఎంత వీలైతే అంత దూరం కానీ నీ ఇంట్లో నీ చుట్టూనే ఉండాలి.... వాడి కష్టం చూసి కరిగిపోకు, కరిగిపోయి వాడి దెగ్గరికి వెళ్ళావంటే ఇంకా పెద్ద కష్టం ఎదుర్కోవాల్సి వస్తుంది...
ప్రతి నెలా పున్నమి తెల్లారే ఇక్కడికి రా వచ్చి ఆ శివుడి ముందు దీపం వెలిగించి పూజించు, నీకు అంతా మంచే జరగాలని ఆ రుద్రుడికి నా వంతు కార్యం నేను చేస్తాను.
స్వామీజీ చెప్పినదంతా వినగానే నాకు మతి పోయింది, రుద్రని చూసాను.... "చెప్పాను కదా వాడి మీద ప్రేమని తగ్గించుకో" అక్కడనుంచి వచ్చేసాను...
నా కళ్ళలో నీళ్లు రాలేదు, రుద్ర మీద ప్రేమ తగ్గించుకోవాలి, రుద్ర మీద ప్రేమ కంటే వీడు బతికుంటే చాలు దూరం నుంచి అయినా చూసుకుంటా అనుకున్నాను.... ఇక అక్కడ ఉండలేదు ముసలావిడ చెప్పినా కూడా వినకుండా రుద్రని తీసుకుని ఆ ఏరియా నుంచి ఇల్లు మార్చేసాను....
మొదటి మూడు నెలలు నరకం చూసాను, నా ఎదలో పాలు కారుతుండేవి రుద్రకి మాత్రం పౌడర్ పాలు.... రాత్రిళ్ళు వాడి ఏడుపు విని తట్టుకోలేక చెవులు మూసుకునే దాన్ని... ఎన్నో రాత్రుళ్ళు ఇద్దరం ఎదురేదురు కూర్చుని ఏడ్చేవాళ్ళం వాడికి ఏం తెలీక నాకు ఏం చెయ్యాలో తెలియక.
ఇంకో రెండు నెలలు అలా వాడిని చూస్తూ వాడి దెగ్గరికి వెళ్ళినప్పుడల్లా వాడి ఒంటి నుంచి వచ్చే రక్తం చూసి ఇక నా వల్ల కాక ఒక పనమ్మాయిని పెట్టుకున్నాను కానీ రుద్ర కి ఉన్న శక్తుల వల్ల ఆ అమ్మాయి ఎక్కువ రోజులు చెయ్యలేక పోయింది, అలా ప్రతి మూడు నెలలకి ఒకసారి పనమ్మాయి ని మారుస్తూనే ఉన్నాను....
రుద్రకి రెండేళ్లు పడ్డాక చిన్నగా నడవటం మొదలు పెట్టాడు, సంతోష పడాలో లేక వాడు పడిపోతే పట్టుకోడానికి కూడా నోచుకోని నా చేతులని చూసుకుని ఏడవాలో కూడా తెలియని పరిస్థితి...
ఇక రుద్రని దూరం పెట్టాలంటే వాడి మీద కోపం రావాలి అందుకే వాడు పుట్టడం వల్లే నాకు ఇన్ని కష్టాలు అని నాకు నేనే అనుక్షణం చెప్పుకోసాగాను....
అలా కొన్ని రోజులు దూరంగా ఉండగలిగాను... రుద్ర అమాయకమైన మొహం చూస్తే నాకు ఏడుపు తన్నుకొచ్చేది, రెండేళ్ల పసి కందు నా దెగ్గర పడుకోడానికి లేదు, అమ్మ పాలు లేవు కనీసం పడిపోతే పట్టుకునే వాళ్ళు కూడా లేరు....
కింద పడినప్పుడల్లా వాడికి వాడే లేస్తుంటే తలుపు చాటుగా చూస్తూ ఏడవటం తప్ప ఇంకేం చేయలేక పోయేదాన్ని.... అన్ని విషయాలలో ఇలాగే లేవాలి నాన్న అనుకోడం తప్ప.
ఇక నాకు బతకడానికి డబ్బు అవసరం లేకపోయినా రుద్రని దూరం పెట్టడానికి పక్కనే ఉన్న కాలేజ్ లో టీచర్ గా జాయిన్ అయ్యాను.
కాలేజ్ కి వెళ్ళేటప్పుడు రుద్ర ని నా చీరతో కట్టేసి వెళ్లేదాన్ని మధ్యాహ్నం వచ్చి అన్నం తినిపించి బాత్రూం క్లీన్ చేసి మళ్ళీ వెళ్లేదాన్ని.... చాలా రోజులు కాలేజీకి వెళ్లకుండా రుద్రని ఇంటి బయట కిటికీ దేగ్గరనుంచి చూసుకునేదాన్ని...
ఒక రోజు అలా చూస్తుండగానే చీరకి తట్టుకుని కింద పడ్డాడు తలకి బొప్పి కట్టి ఏడుస్తుంటే తట్టుకోలేక వెళ్లి రుద్రని హత్తుకుని ముద్దులు పెట్టుకున్నాను... ఆ తరువాత సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చేసరికి రుద్ర చీరలో చిక్కుకుని స్పృహ లేకుండా పడి ఉన్నాడు...
మొత్తం చీరని విప్పి నీళ్లు తాగించి పడుకోబెట్టాను... అదే నేను రుద్రకి పెట్టిన చివరి ముద్దు. ఆ తరువాత రుద్రని కాలేజ్ లో జాయిన్ చేసాను... అలా మా ఇద్దరికీ కొంచెం దూరం ఏర్పాటు చేయగలిగాను...
రాజీ నీకు గుర్తుందా నేను మీ క్లాస్ టీచర్ గా వచ్చినప్పుడు ఇంట్రడక్షన్ లో నా బిడ్డ "ఐ హావ్ నో ఫ్రెండ్స్ నో హాబీస్ ఐయామ్ ఆల్ అలోన్" అన్నప్పుడు నన్ను ఎవరో కత్తి తో పొడిచినట్టనిపించింది.... ఏం తెలియని పసి వాడ్ని కోపంగా చూసేసరికి ఇక భయపడి నా దెగ్గరికి రావడమే మానేసాడు...
తల్లీ ప్రేమ లేక వాడికి బాధ పడటం, నవ్వడం తెలీక ఒక జీవచ్చవం లా తిరుగుతుంటే నా మీద నాకే అసహ్యం వేసేది.
ఒక రోజు రుద్ర రాత్రి పూట నన్ను దొంగ చాటుగా నన్ను చూడటం గమనించాను, అలా రోజు చూస్తుండడం గమనించి, మళ్ళీ రుద్ర నా మీద ప్రేమ పెంచుకుని నా దెగ్గరికి వచ్చేస్తాడేమో అని భయపడి.... ఇక లాభం లేదని అప్పుడే నాకు పరిచయం అయిన శివని ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకున్నాను అని శివ చెయ్యి పట్టుకుని "పెళ్లి నా కొడుకు అవసరం కోసం చేసుకున్నాను కానీ నిన్ను ప్రేమించింది మాత్రం నిజం శివ "
శివ వచ్చాక మా మధ్య దూరం పెరిగింది కానీ పిల్లలు పుట్టాక గత కొన్ని రోజులుగా రుద్ర నన్ను ఆనందంగా చూడటం నేను గమనించాను వాడి కళ్ళలో ప్రేమ నన్ను బాధ పెడుతుంది.... మొన్న వచ్చి కౌగిలించుకున్నాడు నేను ఒక్కసారిగా అంతా మర్చిపోయి వాడి ప్రేమలో కరిగిపోయాను ఆ తరువాతే లిఖిత చేతిలో రుద్ర ప్రాణం పోయినంత పని అయ్యింది అందుకే ఇంట్లో నుంచి పంపించేసాను.....
అని ముగించింది.... అందరికి కళ్ళలో నీళ్లు, లిఖిత ఒకసారి రుద్రని చూసుకుని బైటికి వెళ్ళిపోయింది.
రాజీ వాటర్ బాటిల్ తీసుకొచ్చి రాధకి ఇచ్చింది, రుద్రని తప్పించి లేచి నీళ్లు తాగింది.
అంతా వింటున్న నా కళ్ళలో నీళ్లు కారుతూనే ఉన్నాయ్.... అవును చిన్నపటి నుంచి అమ్మ నా దెగ్గరికి వచ్చినా, నేను అమ్మ దెగ్గరికి వెళ్లినా ఆ రోజో లేక తెల్లారో నాకు పవర్స్ పోయేవి.... ఇప్పుడే ఒక్కొక్క విషయము అర్ధమవుతుంది నాకు.
నాకంటే శాపాలు అవి ఇవి ఉన్నాయి కానీ అమ్మ? అమ్మకెందుకు ఇన్ని కష్టాలు... ఇప్పుడు అలోచించి అనవసరం అని కళ్ళు తెరిచాను...
నేను కళ్ళు తెరవడం చూడగానే అందరూ నా చుట్టూ చేరారు అమ్మ కొంచెం భయంగానే వెనక్కి జరిగింది, అందరిని పలకరించి.... రాజీ కి సైగ చేశాను దెగ్గరికి వచ్చింది... తన చెవిలో నా ప్లాన్ వదిలాను... నవ్వుతూ అలాగే అని పిల్లల్ని బైటికి తీసుకెళ్ళింది ఆ వెంటనే శివ సర్ ని బైటికి పిలిచింది.
అమ్మకి అర్ధమయ్యే లోపు నేను స్పీడ్ గా నా రూమ్ డోర్ లాక్ చెయ్యడం, బైట రాజీ కూడా డోర్ లాక్ చెయ్యడం రెండు జరిగిపోయాయి..
అమ్మ వైపే అడుగులు వేస్తున్నాను ప్రేమగా నవ్వుతూ...
రాధ వెనక్కి అడుగులు వేస్తూ గోడకి ఆనుకుని ఆగిపోయి " రుద్రా వద్దు మన ఇద్దరికీ మంచిది కాదు" అంది.
అలానే వెళ్లి అమ్మని అల్లుకు పోయాను... అమ్మ వదిలిన్చుకోడానికి గింజకుంటుంది, తన నడుము మీద రెండు చేతులు వేసి తన మెడకి నా మెడని అనించి గట్టిగా ఒక పాము ఇంకొక పాముని అల్లుకున్నట్టు నేను అమ్మని అల్లుకుపోయాను, అలానే తీసుకెళ్లి మంచం మీద పడుకో బెట్టుకొ బెట్టి తన మీద పడుకుని కళ్ళు మూసుకున్నాను అమ్మ గింజకోడం ఆపేసి నన్ను ఇంకా గట్టిగా హత్తుకుని ఉంది.
కొంచెం సేపటికి కళ్ళు తెరిచి చూసాను మా ఇద్దరి కళ్ళలో నీళ్లు, తన మొహం నిండా ముద్దులు పెట్టాను ఆఖరికి తన పెదాల మీద కూడా...
రుద్ర : అమ్మా... ఇక ఇన్నిరోజులు పడ్డ కష్టాలు చాలు, నాకోసం నువ్వు నీకోసం నేను పడిన బాధ కూడా చాలు....
నా ప్రాణం అయితే పోదు అని దేవుళ్ళు చెప్పారు నేను ఈ మనిషి రూపం అనుభవించాల్సిందేనట.... మనం ఇద్దరం కలిస్తే ఇంకా ఎక్కువ కష్టాలు వస్తాయా రాని... చినప్పటి నుంచి మనం అనుభవించిన నరకం కంటే ఎక్కువా...
ఒక వేళ నాకేమైనా అవుతుందని నువ్వు అనుకుంటే బతికిన ఒక్క రోజైనా ఇలా నీ వొళ్ళో పడుకుని నీ ప్రేమని అనుభవించి చచ్చిపోతానమ్మా అంతకంటే నాకు ఇంకేం వద్దు....
నా మాటలకి అమ్మ ఏడుస్తూ నా నుదిటి మీద ముద్దు పెట్టుకుని గట్టిగా హత్తుకుంది తన గుండెల మీద పడుకున్నాను....
లిఖిత గుర్తొచ్చింది, ఇక్కడ లేదు అంటే తన వాళ్ళ దెగ్గరికి వెళ్లి ఉంటుంది, ప్రమాదాన్ని వెతుక్కుంటూ వెళ్ళింది.... తనని కాపాడాలి అలాగే ఒక సారి మహర్షిని కలవాలి... ఎందుకంటే అమ్మ చెప్పిన స్వామీజీ, నేను పిలుస్తాను కదా మహర్షి ఇద్దరు ఒకటే అని నాకు తెలుసు...
కానీ ముందు అమ్మ ఆ తరువాతే ఎవరైనా అని ప్రశాంతంగా అమ్మ కౌగిలిలో నిద్రపోయాను.....
అందరూ రాధ ఏం చెప్తుందా అని తన వైపే చూస్తున్నారు...
రాధ రుద్ర తల నిమురుతూ కళ్లెమ్మటి నీళ్లతో...
రాధ : నేను ప్రసాద్ ఇద్దరం అనాధలం ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకుని ఒక కుటుంబం అయ్యాం, చాలా సాఫిగా సాగే లైఫ్ అప్పులు టెన్షన్లు లేని జీవితాలు మావి...
ఒక రోజు వర్షం పడుతుండగా నాకు నెప్పులు మొదలయ్యాయి... ఆటో పిలుచుకుని వస్తానని బైటికి వెళ్లిన ప్రసాద్ తిరిగి రాలేదు, నా వల్ల కాక ముక్కడం మొదలు పెట్టాను బిడ్డ బైటికి వస్తుండగా స్పర్శ కోసం చెయ్యి పెట్టాను, తల తగిలింది అంతే నేను స్పృహ కోల్పోయాను..రుద్ర సగం లోనే ఆగిపోయాడు .. అప్పుడు నాకు తెలియదు రుద్ర జీవితమంతా కష్టాలే అది కూడా నావల్లే అని....
దేవుడు దయవల్ల ఇంటి పక్కన ముసలావిడ నాకు పురుడు పోసింది..... రుద్ర పుట్టడం తనని చేతిలోకి తీసుకోగానే పెద్ద పిడుగు దాని వల్ల ప్రసాద్ మరణం.
ఇది రుద్రని నేను ముట్టుకోడం రెండో సారి, తనకి వాళ్ళ నాన్నని దూరం చేశానని నాకు తెలియదు...
ప్రసాద్ ఆఖరి చూపు కూడా దొరకలేదు, ఉన్న డబ్బులతో నా కొడుకే సర్వస్వముగా బతకాలనుకున్నా... కానీ నాకు నరకం కనపడింది ఆ తరువాతి పది రోజుల్లోనే.... నేను పాలిచ్చిన పది నిమిషాలలో కక్కునేవాడు దానితో పాటే రక్తం కూడా.... నాకు భయం వేసి హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళాను కానీ వాళ్ళు బిడ్డ ఆరోగ్యంగా ఉన్నాడు ఏ ప్రాబ్లెమ్ లేదు అని నా మాటలు కొట్టేసారు....
ఆ రాత్రికి పాలు ఇవ్వకుండా తేనె పట్టించాను రుద్రని పక్కలో ఏసుకుని పడుకుని పొద్దున్నే లేచేసరికి పక్కనే ఉన్న తేనె బాటిల్ వల్ల చీమలు రుద్రని కుట్టడం మొదలు పెట్టాయి.... వాడి ఏడుపు విని ఉలిక్కి పడి లేచి రుద్రని చూసుకుని వెంటనే గుడ్డ తో తుడిచి స్నానం చేపించాను, నాకు చచ్చిపోవాలనిపించింది ఎందుకంటే అది నా తప్పే కదా రెండు రోజుల బిడ్డని చీమలు కుడితే ఎలా ఉంటుంది చూసి తట్టుకోలేక పోయాను.... వరసగా ఎందుకు ఇలా అవుతుందో నాకు తెలిసేది కాదు, వాడు ఏడుస్తుంటే చూడలేక ఒళ్ళంతా కాండియో పౌడర్ రాసి హత్తుకుని పడుకున్నాను వాడి ఏడుపు గుక్కలు వినిపిస్తున్నాయి నావి బైటికి వినిపించట్లేదు అంతే... కానీ చీమలు కుట్టిన మచ్చలు గంటలో మాయం అయిపోయాయి....
ఆ మరుసటి రోజే రుద్రని మంచం మీద పడుకోబెట్టి చుట్టు దిండ్లు పెట్టి పని చేసుకుంటున్నాను లోపల నుంచి బిడ్డ ఏడుపు విని పరిగెత్తికుంటూ లోపలికి వచ్చి చూస్తే రుద్ర కింద పడి ఉన్నాడు.... వెంటనే ఎత్తుకుని హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్లాను మళ్ళీ అదే "బిడ్డ చాలా ఆరోగ్యంగా ఉన్నాడు ఏం ప్రాబ్లెమ్ లేదు...."
ఆ పది రోజుల్లోనే నాకు అర్ధం అయ్యింది రుద్ర దెగ్గరికి నేను వెళ్ళినపుడల్లా వాడికి కష్టాలే అని... ఎవరికీ చెప్పుకోవాలో అర్ధం కాలేదు ఏం చెయ్యాలో కూడా తెలీదు పాల కోసం వాడు ఏడిచే ఏడుపు చూసి తట్టుకోలేక పోయేదాన్ని...
ఇక వాడి ఏడుపు చూడలేక రుద్ర ని వదిలేద్దాం కనీసం బతికుంటాడు విధి వల్ల కలుసుకుంటే మళ్ళీ కలుసుకుంటాం లేకపోతే లేదు అనుకున్నాను....
పక్కనే గుడికి వెళ్లి అక్కడున్న శివలింగం ముందు పెట్టి ఏడుస్తూ దణ్ణం పెట్టుకుంటుండగా, అక్కడ ధ్యానం చేసుకుంటున్న ఒక స్వామీజీ..
"బిడ్డని వదిలించుకుందాం అనుకుంటున్నావా ప్రయత్నించు నీ వల్ల కాదు" అన్నాడు...
ఏడుస్తూ చూసాను...
స్వామీజీ : "బిడ్డని తీసుకుని ఇలా రా"
రుద్రని ఎత్తుకుని తన కాళ్ళ మీద పడ్డాను.... వీడిది దేవుడి అంశ భూమ్మీద పుట్టాల్సిన జాతకం కాదు ఇది, అందుకే నీకు ఇన్ని కష్టాలు, ఇది విధి అంతే.... ఈ భూమ్మీద ఏ తల్లీ అనుభవించనంత బాధ నువ్వు అనుభవించాల్సిందే నీకు వేరే దారి లేదు...
నాకు ఏం అర్ధంకావటం లేదు, అందుకే ఆయననే చూసాను...
స్వామీజీ : చూడు తల్లీ ఈ క్షణం నుంచి నీ బిడ్డకి ఎంత దూరంగా ఉంటే వాడికి నీకు అంత మంచిది, అలా అని వదిలించుకోవాలని చూడకు నీదేగ్గరుంటేనే ఈ బిడ్డ మంచి దారిలో ఉంటాడు లేకపోతే ఈ భూమి అంతం అయ్యేది వీడి చేతిలోనే...
వీడిని దూరం పెట్టు ఎంత వీలైతే అంత దూరం కానీ నీ ఇంట్లో నీ చుట్టూనే ఉండాలి.... వాడి కష్టం చూసి కరిగిపోకు, కరిగిపోయి వాడి దెగ్గరికి వెళ్ళావంటే ఇంకా పెద్ద కష్టం ఎదుర్కోవాల్సి వస్తుంది...
ప్రతి నెలా పున్నమి తెల్లారే ఇక్కడికి రా వచ్చి ఆ శివుడి ముందు దీపం వెలిగించి పూజించు, నీకు అంతా మంచే జరగాలని ఆ రుద్రుడికి నా వంతు కార్యం నేను చేస్తాను.
స్వామీజీ చెప్పినదంతా వినగానే నాకు మతి పోయింది, రుద్రని చూసాను.... "చెప్పాను కదా వాడి మీద ప్రేమని తగ్గించుకో" అక్కడనుంచి వచ్చేసాను...
నా కళ్ళలో నీళ్లు రాలేదు, రుద్ర మీద ప్రేమ తగ్గించుకోవాలి, రుద్ర మీద ప్రేమ కంటే వీడు బతికుంటే చాలు దూరం నుంచి అయినా చూసుకుంటా అనుకున్నాను.... ఇక అక్కడ ఉండలేదు ముసలావిడ చెప్పినా కూడా వినకుండా రుద్రని తీసుకుని ఆ ఏరియా నుంచి ఇల్లు మార్చేసాను....
మొదటి మూడు నెలలు నరకం చూసాను, నా ఎదలో పాలు కారుతుండేవి రుద్రకి మాత్రం పౌడర్ పాలు.... రాత్రిళ్ళు వాడి ఏడుపు విని తట్టుకోలేక చెవులు మూసుకునే దాన్ని... ఎన్నో రాత్రుళ్ళు ఇద్దరం ఎదురేదురు కూర్చుని ఏడ్చేవాళ్ళం వాడికి ఏం తెలీక నాకు ఏం చెయ్యాలో తెలియక.
ఇంకో రెండు నెలలు అలా వాడిని చూస్తూ వాడి దెగ్గరికి వెళ్ళినప్పుడల్లా వాడి ఒంటి నుంచి వచ్చే రక్తం చూసి ఇక నా వల్ల కాక ఒక పనమ్మాయిని పెట్టుకున్నాను కానీ రుద్ర కి ఉన్న శక్తుల వల్ల ఆ అమ్మాయి ఎక్కువ రోజులు చెయ్యలేక పోయింది, అలా ప్రతి మూడు నెలలకి ఒకసారి పనమ్మాయి ని మారుస్తూనే ఉన్నాను....
రుద్రకి రెండేళ్లు పడ్డాక చిన్నగా నడవటం మొదలు పెట్టాడు, సంతోష పడాలో లేక వాడు పడిపోతే పట్టుకోడానికి కూడా నోచుకోని నా చేతులని చూసుకుని ఏడవాలో కూడా తెలియని పరిస్థితి...
ఇక రుద్రని దూరం పెట్టాలంటే వాడి మీద కోపం రావాలి అందుకే వాడు పుట్టడం వల్లే నాకు ఇన్ని కష్టాలు అని నాకు నేనే అనుక్షణం చెప్పుకోసాగాను....
అలా కొన్ని రోజులు దూరంగా ఉండగలిగాను... రుద్ర అమాయకమైన మొహం చూస్తే నాకు ఏడుపు తన్నుకొచ్చేది, రెండేళ్ల పసి కందు నా దెగ్గర పడుకోడానికి లేదు, అమ్మ పాలు లేవు కనీసం పడిపోతే పట్టుకునే వాళ్ళు కూడా లేరు....
కింద పడినప్పుడల్లా వాడికి వాడే లేస్తుంటే తలుపు చాటుగా చూస్తూ ఏడవటం తప్ప ఇంకేం చేయలేక పోయేదాన్ని.... అన్ని విషయాలలో ఇలాగే లేవాలి నాన్న అనుకోడం తప్ప.
ఇక నాకు బతకడానికి డబ్బు అవసరం లేకపోయినా రుద్రని దూరం పెట్టడానికి పక్కనే ఉన్న కాలేజ్ లో టీచర్ గా జాయిన్ అయ్యాను.
కాలేజ్ కి వెళ్ళేటప్పుడు రుద్ర ని నా చీరతో కట్టేసి వెళ్లేదాన్ని మధ్యాహ్నం వచ్చి అన్నం తినిపించి బాత్రూం క్లీన్ చేసి మళ్ళీ వెళ్లేదాన్ని.... చాలా రోజులు కాలేజీకి వెళ్లకుండా రుద్రని ఇంటి బయట కిటికీ దేగ్గరనుంచి చూసుకునేదాన్ని...
ఒక రోజు అలా చూస్తుండగానే చీరకి తట్టుకుని కింద పడ్డాడు తలకి బొప్పి కట్టి ఏడుస్తుంటే తట్టుకోలేక వెళ్లి రుద్రని హత్తుకుని ముద్దులు పెట్టుకున్నాను... ఆ తరువాత సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చేసరికి రుద్ర చీరలో చిక్కుకుని స్పృహ లేకుండా పడి ఉన్నాడు...
మొత్తం చీరని విప్పి నీళ్లు తాగించి పడుకోబెట్టాను... అదే నేను రుద్రకి పెట్టిన చివరి ముద్దు. ఆ తరువాత రుద్రని కాలేజ్ లో జాయిన్ చేసాను... అలా మా ఇద్దరికీ కొంచెం దూరం ఏర్పాటు చేయగలిగాను...
రాజీ నీకు గుర్తుందా నేను మీ క్లాస్ టీచర్ గా వచ్చినప్పుడు ఇంట్రడక్షన్ లో నా బిడ్డ "ఐ హావ్ నో ఫ్రెండ్స్ నో హాబీస్ ఐయామ్ ఆల్ అలోన్" అన్నప్పుడు నన్ను ఎవరో కత్తి తో పొడిచినట్టనిపించింది.... ఏం తెలియని పసి వాడ్ని కోపంగా చూసేసరికి ఇక భయపడి నా దెగ్గరికి రావడమే మానేసాడు...
తల్లీ ప్రేమ లేక వాడికి బాధ పడటం, నవ్వడం తెలీక ఒక జీవచ్చవం లా తిరుగుతుంటే నా మీద నాకే అసహ్యం వేసేది.
ఒక రోజు రుద్ర రాత్రి పూట నన్ను దొంగ చాటుగా నన్ను చూడటం గమనించాను, అలా రోజు చూస్తుండడం గమనించి, మళ్ళీ రుద్ర నా మీద ప్రేమ పెంచుకుని నా దెగ్గరికి వచ్చేస్తాడేమో అని భయపడి.... ఇక లాభం లేదని అప్పుడే నాకు పరిచయం అయిన శివని ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకున్నాను అని శివ చెయ్యి పట్టుకుని "పెళ్లి నా కొడుకు అవసరం కోసం చేసుకున్నాను కానీ నిన్ను ప్రేమించింది మాత్రం నిజం శివ "
శివ వచ్చాక మా మధ్య దూరం పెరిగింది కానీ పిల్లలు పుట్టాక గత కొన్ని రోజులుగా రుద్ర నన్ను ఆనందంగా చూడటం నేను గమనించాను వాడి కళ్ళలో ప్రేమ నన్ను బాధ పెడుతుంది.... మొన్న వచ్చి కౌగిలించుకున్నాడు నేను ఒక్కసారిగా అంతా మర్చిపోయి వాడి ప్రేమలో కరిగిపోయాను ఆ తరువాతే లిఖిత చేతిలో రుద్ర ప్రాణం పోయినంత పని అయ్యింది అందుకే ఇంట్లో నుంచి పంపించేసాను.....
అని ముగించింది.... అందరికి కళ్ళలో నీళ్లు, లిఖిత ఒకసారి రుద్రని చూసుకుని బైటికి వెళ్ళిపోయింది.
రాజీ వాటర్ బాటిల్ తీసుకొచ్చి రాధకి ఇచ్చింది, రుద్రని తప్పించి లేచి నీళ్లు తాగింది.
అంతా వింటున్న నా కళ్ళలో నీళ్లు కారుతూనే ఉన్నాయ్.... అవును చిన్నపటి నుంచి అమ్మ నా దెగ్గరికి వచ్చినా, నేను అమ్మ దెగ్గరికి వెళ్లినా ఆ రోజో లేక తెల్లారో నాకు పవర్స్ పోయేవి.... ఇప్పుడే ఒక్కొక్క విషయము అర్ధమవుతుంది నాకు.
నాకంటే శాపాలు అవి ఇవి ఉన్నాయి కానీ అమ్మ? అమ్మకెందుకు ఇన్ని కష్టాలు... ఇప్పుడు అలోచించి అనవసరం అని కళ్ళు తెరిచాను...
నేను కళ్ళు తెరవడం చూడగానే అందరూ నా చుట్టూ చేరారు అమ్మ కొంచెం భయంగానే వెనక్కి జరిగింది, అందరిని పలకరించి.... రాజీ కి సైగ చేశాను దెగ్గరికి వచ్చింది... తన చెవిలో నా ప్లాన్ వదిలాను... నవ్వుతూ అలాగే అని పిల్లల్ని బైటికి తీసుకెళ్ళింది ఆ వెంటనే శివ సర్ ని బైటికి పిలిచింది.
అమ్మకి అర్ధమయ్యే లోపు నేను స్పీడ్ గా నా రూమ్ డోర్ లాక్ చెయ్యడం, బైట రాజీ కూడా డోర్ లాక్ చెయ్యడం రెండు జరిగిపోయాయి..
అమ్మ వైపే అడుగులు వేస్తున్నాను ప్రేమగా నవ్వుతూ...
రాధ వెనక్కి అడుగులు వేస్తూ గోడకి ఆనుకుని ఆగిపోయి " రుద్రా వద్దు మన ఇద్దరికీ మంచిది కాదు" అంది.
అలానే వెళ్లి అమ్మని అల్లుకు పోయాను... అమ్మ వదిలిన్చుకోడానికి గింజకుంటుంది, తన నడుము మీద రెండు చేతులు వేసి తన మెడకి నా మెడని అనించి గట్టిగా ఒక పాము ఇంకొక పాముని అల్లుకున్నట్టు నేను అమ్మని అల్లుకుపోయాను, అలానే తీసుకెళ్లి మంచం మీద పడుకో బెట్టుకొ బెట్టి తన మీద పడుకుని కళ్ళు మూసుకున్నాను అమ్మ గింజకోడం ఆపేసి నన్ను ఇంకా గట్టిగా హత్తుకుని ఉంది.
కొంచెం సేపటికి కళ్ళు తెరిచి చూసాను మా ఇద్దరి కళ్ళలో నీళ్లు, తన మొహం నిండా ముద్దులు పెట్టాను ఆఖరికి తన పెదాల మీద కూడా...
రుద్ర : అమ్మా... ఇక ఇన్నిరోజులు పడ్డ కష్టాలు చాలు, నాకోసం నువ్వు నీకోసం నేను పడిన బాధ కూడా చాలు....
నా ప్రాణం అయితే పోదు అని దేవుళ్ళు చెప్పారు నేను ఈ మనిషి రూపం అనుభవించాల్సిందేనట.... మనం ఇద్దరం కలిస్తే ఇంకా ఎక్కువ కష్టాలు వస్తాయా రాని... చినప్పటి నుంచి మనం అనుభవించిన నరకం కంటే ఎక్కువా...
ఒక వేళ నాకేమైనా అవుతుందని నువ్వు అనుకుంటే బతికిన ఒక్క రోజైనా ఇలా నీ వొళ్ళో పడుకుని నీ ప్రేమని అనుభవించి చచ్చిపోతానమ్మా అంతకంటే నాకు ఇంకేం వద్దు....
నా మాటలకి అమ్మ ఏడుస్తూ నా నుదిటి మీద ముద్దు పెట్టుకుని గట్టిగా హత్తుకుంది తన గుండెల మీద పడుకున్నాను....
లిఖిత గుర్తొచ్చింది, ఇక్కడ లేదు అంటే తన వాళ్ళ దెగ్గరికి వెళ్లి ఉంటుంది, ప్రమాదాన్ని వెతుక్కుంటూ వెళ్ళింది.... తనని కాపాడాలి అలాగే ఒక సారి మహర్షిని కలవాలి... ఎందుకంటే అమ్మ చెప్పిన స్వామీజీ, నేను పిలుస్తాను కదా మహర్షి ఇద్దరు ఒకటే అని నాకు తెలుసు...
కానీ ముందు అమ్మ ఆ తరువాతే ఎవరైనా అని ప్రశాంతంగా అమ్మ కౌగిలిలో నిద్రపోయాను.....
10-05-2022, 07:09 PM
(10-05-2022, 06:13 PM)Thorlove Wrote: Emotion తో కొట్టారు కదా బ్రో......చాలా చాలా బాగా రాసారు బ్రో అప్డేట్ ని....కానీ ఇంకా నా సందేహం అలాగే వుంది....2 ఏళ్ళు అవ్వలేదు కానీ తల్లి కొడుకులు కలిశారు....అంటే రుద్ర కి ఇంకా ఎక్కువ కష్టాలు వస్తాయా?????
ఏది ఏమైనా ఆ తల్లి కొడుకుల్ని మళ్ళీ విడతియ్యకండి బ్రో....ప్లీస్....
ధన్యవాదాలు
2 years avvaledhu kaani inkaa 5-6 months unnay nenu mention cheyyadam marchipoya bro...
Likitha tho chala nelalu ye gaduputhadu rudra
Next update lo time mention chesi oka clarity isthaa ❤️❤️
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: 1 Guest(s)