05-03-2022, 08:01 PM
Romance மீண்டும் உன்னோடு நான் (முடிவுற்றது)Completed
Showing only the posts of SamarSaran: 84 of 260 posts. Show all posts
05-03-2022, 08:03 PM
கருத்து சொல்லி தங்களின் ஆதரவை அளித்த நல் உள்ளங்களுக்கு என் நன்றிகள்..
05-03-2022, 08:04 PM
சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி...
மதியினுடைய உதடு என் உதட்டில் எதிர்பாரா தருணத்தில் பட்டதும் என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் அப்படியே இருந்தேன். அவள் தன் உதட்டை வைத்ததும் எடுத்துவிடவில்லை. அப்படி எடுக்க வேண்டும் எனவும் நினைக்கவில்லை போலும். அவளின் மகள்களை எந்தவித பிரச்சனையும் இல்லாமல் காப்பாற்றியதற்காகவா இந்த காதல் முத்தம் என நினைத்தேன்..
நானிருந்த நிலையில் என் மதி என்னிடம் நின்று ஒரு வார்த்தை பேசிடமாட்டாளா என ஏங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.. அப்படி இருக்கும் வேளையில் காலமா இல்லை கடவுளா என தெரியவில்லை. அவளை என்னை தேடி அந்த இரவு நேரத்திலும் வருமாறு நடந்த சம்பவம் கசப்பாக இருந்தாலும் கசப்பு எப்படி உடலுக்கு நல்லதோ அதை போல் ஒரு கசப்பான சம்பவம் கூட இனிப்பான தருணத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும் என்பது அப்போது தான் புரிந்துக் கொண்டேன்.. அவளின் உதடு எவ்வளவு நேரம் என் உதட்டை கவ்வி தன் பிடியில் வைத்திருந்தது என தெரியவில்லை. அவள் குடுத்தது காதல் முத்தமாக இருந்தாலும் அதிலும் ஒரு மனதார நன்றியுணர்வை வெளிப்படுத்தியதை நன்றாக உணர முடிந்தது.
மதி தான் என் உதட்டில் இருந்து தன் உதட்டை விடுவித்துக் கொண்டு எதுவும் சொல்லாமல் வெட்க சிரிப்புடன் தன் வீட்டின் உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.. அவள் சென்ற பிறகு அங்கிருப்பது நல்லதில்லை என்பதால் என்னுடைய ப்ளாட்டிற்கு வந்தேன்.. ப்ளாட்டினுள் நுழைந்ததும் படுக்க மனமில்லாமல் இந்த இரவில் மதி வந்ததிலிருந்து எல்லாவற்றையும் ஒருமுறை அசை போட்டு பார்த்தேன்.. அதையெல்லாம் நினைக்கும் போதே 'இது எல்லாம் காலம் செய்த ஜாலம்' என நினைத்துக் கொண்டேன். பின் எப்போது சென்று படுத்தேன். எப்படி தூங்கினேன் என தெரியவில்லை.
மறுநாள் காலையில் ஹாலில் இருந்த மொபைல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டு தான் கண் விழித்தேன்.. காலையில் கண் விழித்ததும் மணியை பார்க்க 8க்கு மேல் ஆகியிருந்தது. என் வாழ்நாளில் இவ்வளவு நேரம் தூங்கியதே இல்லை. இவ்வளவு தூரம் நிம்மதியான ஒரு தூக்கத்தை தூங்கியதும் கிடையாது. இதெல்லாம் காலம் செய்த ஜாலத்தால் நடந்தது என நினைக்கும் போது காலம் எப்போதும் கசப்பை தராது என்பதை அறிந்து கொண்டேன்.. முதல் முறை கால் கட் ஆகி மீண்டும் அடிக்க யாரென்று போய் பார்த்தேன்.. பெயரில்லாமல் வெறும் எண் மட்டும் வந்திருந்தது.. காலை அட்டன் செய்து, 'ஹலோ' என்றேன். மறுமுனையில் இருந்து எந்தவித பதிலும் வரவில்லை. மீண்டும் கொஞ்சம் சத்தமாக 'ஹலோ' என்றேன்.. அப்போதும் எந்த பதிலும் வரவில்லை. கடைசியாக
"ஹலோ யாரு? கால் பண்ணிட்டு பேசாம இருந்தா என்ன அர்த்தம் கேட்க?"
மறுமுனையில் இருந்து "உங்களையும் உங்களின் குரலையும் ரசிக்குறாங்க அர்த்தம்" என்று ஒரு பெண் பேச்சு மட்டும் வந்தது.. மதியின் குரல் தான் என தெரிந்துக் கொண்டேன்..
"ஓ.. இது என்ன எஸ். பி. பி குரலா? பேசுறது கூட பாடுற மாதிரி இருக்க"
"எஸ். பி. பி குரலை விட என்னை நேசிச்சவரோட குரல் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்."
"ஓ.. ஐ. சி."
"சரிங்க.. அப்பறம் நானே கால் பண்றேன். நீங்க பண்ணாதீங்க.. இதான் என் நம்பர் அத சொல்ல தான் கால் பண்ணேன்." சொல்லிவிட்டு பதிலுக்கு கூட காத்திருக்காமல் காலை கட் செய்தாள்..
மதியினுடைய மொபைல் நம்பர் கூட அவளை போல் பேன்ஸியாக தான் இருந்தது. இந்த எண்ணை 'மதி மை லவ்' என ஸ்சேவ் செய்துவிட்டு காலை வேலைகளை பார்க்க சென்றுவிட்டேன்.. அன்றைக்கு மதி கால் பண்ணுவாள் என எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் பண்ணவில்லை. அவளின் மகள்கள் இருவரும் அந்த எதிர்பாரா பிரச்சனையில் சிக்கியதால் எப்படியும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி இருப்பார்கள். அதனால் அவர்களுடனே இருக்க வேண்டிய சூழ்நிலை இருக்கும் என எனக்கு நானே ஆறுதல் சொல்லிக் கொண்டேன்.
அதன் பின் வந்த அடுத்தடுத்த வாரத்தில் இரண்டு மூன்று தடவை அவளை அந்த அபார்ட்மெண்டில் பார்க்க முடிந்தது. அவளை பார்த்தாலும் என்னாலும் அவளாலும் பேசிக் கொள்ள முடியவில்லை. வெறும் பார்வை பரிமாற்றம் மட்டும் தான் பண்ண முடிந்தது. அவளின் மனநிலை என்ன என்பதை அவளின் அந்த பார்வையிலே தெளிவாக காட்டிவிடுவாள்.. என்னை கடந்து செல்லும் போது பார்க்கும் அந்த பார்வையில் ஒருவித காதல் மகிழ்ச்சி, எதிர்பார்ப்புடன் ஒரு ஏக்கம் என இரண்டும் இருப்பதை தெளிவாக உணர்த்திவிட்டு செல்வாள்.
நந்திதா நந்தனா இருவரும் அந்த மன உளைச்சலில் இருந்து வெளியே வந்து அவர்களின் சகஜ மனநிலையை அடைய கிட்டதட்ட இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. அதுவரை நாங்கள் இருவரும் பார்க்கும் போதெல்லாம் யாருக்கும் தெரியாமல் வெறும் பார்வை பரிமாற்றம் மட்டும் செய்துக் கொண்டோம்.. மதியின் மகள்களை பற்றி அவ்வப்போது வாட்ஸ்ஆப்பில் மெசேஜ் மட்டும் அனுப்பி கேட்டுக் கொள்வேன். மதியும் கேட்பதற்கு மட்டும் பதில் அனுப்புவாள்.. அதை தவிர அந்த இரண்டு மூன்று வாரங்களுக்கு பெரிதாக சொல்லிக் கொள்ளும் அளவிற்கு எதுவும் நடக்கவில்லை.
எதேர்ச்சியாக ஒரு நாள் மதியிடம் இருந்து கால் வந்தது. அந்த சமயம் பார்த்து கிச்சனில் சப்பாத்தி போட்டுக் கொண்டிருந்ததால் அதை எடுக்கவில்லை. அப்போது மதி தான் கால் செய்திருக்கிறாள் என்பது எனக்கு தெரியாது.. சப்பாத்தியை கல்லில் போட்டு முடித்துவிட்டு போய் பார்த்த போது தான் மதி கால் செய்திருக்கிறாள் என்பது தெரிந்தது. உடனே அவளுக்கு வாட்ஸ்ஆப்பில் "தற்போது கால் செய்லாமா?" என கொஞ்சம் கிண்டலாக மெசேஜ் அனுப்பினேன். அதன் பின் இரண்டு நிமிடங்களுக்கு அவளிடமிருந்து எந்த பதிலும் வரவில்லை.
அதற்கு பின் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது தான் அவளிடமிருந்து
"தற்போது வேண்டாம் என சொன்னால் என்ன செய்வீர்கள்?" பதில் வர
"மகாராணியின் உத்தரவே மகாசாசனம். அதை மீறி என்னால் என்ன செய்திட முடியும்?" என பதிலுக்கு நான் அனுப்ப
"அப்ப்ப்பா.. நம்பிட்டேன்.. நம்பிட்டேன்.."
"நம்பிவிட்டால் நல்லது ராணியாரே..."
"உங்கள.. முடியல.. இருங்க" கால் பண்றேன் சொல்லி கால் செய்தாள்.. அவளுடைய கால் வந்ததுமே அதை ரெக்கார்ட் மோடில் போட்டுவிட்டு தான் காலை அட்டன் செய்து பேச ஆரம்பித்தேன்..
"வணக்கம் மகாராணியாரே"
"அய்யோ நா மகாராணிலா இல்ல.. அப்போ சொன்ன மாதிரியே இப்பவும் சொல்லிட்டு இருக்காதீங்க."
"ஏன்.. ஏன்.. சொல்லக்கூடாது? நா அப்படி தான் சொல்லுவேன்.. நல்லா கத்தி சொல்லுவேன்.. நீ மகாராணி.. மகாராணி தான்" ரஜினி ஸ்டைலில் சொல்ல அந்த பக்கம் இருந்து சிரிப்பு சத்தம் தான் கேட்டது..
"என்ன சொன்னாலும்
எப்படி மாத்தி சொன்னாலும்
நீயே
எந்தன் மனதின் ராணி
எந்தன் மகிழ்ச்சியின் ராணி
எந்தன் மூடிசூடா மணவாழ்க்கையின் மகாராணி நீயே
அன்று மட்டுமல்ல.. இன்றும்.. என்றும்.. என்றென்றும்..." என இப்போதும் அவள் மீதிருக்கும் காதலை சொல்லிவிட்டேன்..
அப்படி சொன்னதும் மதியிடமிருந்து எந்த ஒரு பதிலும் வரவில்லை... உடனே நான்
"மதி இருக்கியா?" என இருபத்தி ஏழு வருடங்களுக்கு பிறகு மதி இப்போதும் என் காதலி தான் என்ற உரிமையில், அவளை ஒருமையில் கூப்பிடுகிறேன்..
"உன்னதான் கேக்குறேன் மதி இருக்கியா?"
"லைன் தான் இருக்கேன்ங்க.."
"இல்ல பதிலே பேசல.. அதான் இருக்கியா தெரிஞ்சுக்க கேட்டேன்.."
"இருக்கேன்ங்க." மட்டும் சொன்னாள்..
"என்ன பேச்சோட சவுண்ட் கீழே போயிடுச்சு.."
"இல்ல.." ஏதோ சொல்ல வந்துவிட்டு பின்
"ஒன்னுமில்ல.." என்றாள்..
"ஏய்.. ஏதோ சொல்ல வந்த தென் சடனா ஒன்னுமில்ல சொல்லிட்ட என்ன ஆச்சு.?"
"ஒன்னுமில்லைங்க.."
"ஒன்னும் இல்லை சொல்றதுல கூட சந்தோஷமே இல்லையே"
"அதலாம் இல்..லி..ங்க.." சொல்ல முடியாமல் ஒரு தவிப்போடு சொன்னாள்..
"ஏன் என்ன ஆச்சு? உன்ன ஏதாவது கஷ்டபடுத்தினா?"
"அய்யோ அதலாம் எதும் இல்லிங்க" பதறி கொண்டு சொல்ல
"பின்ன ஏன் அப்படி பேசின சொல்லு.. நீ சொன்னா தான எனக்கு தெரியும்.. இப்ப இருக்குற மதி பத்தி சொன்ன தான் எனக்கு தெரியும்.. இல்லைனா எப்படி தெரியும்.?"
"பரவாயில்ல.. முன்ன பேசுனதுக்கும் இப்ப பேசுறதுக்கும் நல்லா வித்தியாசம் தெரியுது.. இப்ப பேசுறதுல ஒரு நிதானம் ஒரு மெச்சூரிட்டி அதலாம் நல்லா தெரியுது. ஆனா ஒன்னே ஒன்னு மட்டும் உங்கட்ட இன்னும் மாறவே இல்ல.. எப்படி பேசின எனக்கு பிடிக்கும் நல்லா தெரிஞ்சு வச்சிருக்கீங்க"
"அப்படியா?"
"ஆமா.. கவிதை மாதிரி பேசின எனக்கும் பிடிக்கும் தெரிஞ்சு தான அப்படி பேசுறிங்க.."
"அப்படியெல்லாம் இல்ல.. அப்ப அப்ப இது மாதிரி என் மனசுல தோனுறத தான் பேசுறேன். எழுதி வச்சுலா பேசல.."
"ஏதோ ஒன்னு எனக்கு பிடிச்ச மாதிரி செய்றீங்கள.. இன்னொன்னு கிடைச்ச சான்ஸ் கரெக்ட் யூஸ் பண்ணி சொல்ல வேண்டியத சொல்லிடுறீங்க.. ஒரு ஆம்பளையா அப்பவும் சரி இப்பவும் சரி மனசுல இருக்குறத வெளிப்படையா சொல்லிடுறீங்க.. அப்ப ஒரு பொண்ண முடிவு எடுக்க மாச கணக்கா ஆச்சு.. ஆனா இப்ப நிறைய பக்குவம் பட்டியிருந்தாலும் உங்களுக்கு என்ன முடிவு சொல்றது எனக்கு தெரியல.. அப்போ என் அம்மாக்காக பயந்தேன்.. இப்போ நா ஒரு அம்மாவா இருக்கேன் பயப்புடுறேன்" என மனதில் நடந்திக் கொண்டிருக்கும் போராட்டத்தை பற்றி சொன்னாள்..
இந்த முறை அவளின் மனதில் நடந்து கொண்டிருக்கும் மன போராட்டத்தை சொன்னவுடன் எனக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியவில்லை. அவள் மனம் படும் பாட்டிற்கு என்ன சொல்லி ஆறுதல் படுவதென்று என யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். மறுமுனையில் இருந்து மதி
"என்னங்க எதுவும் பேசமாட்றீங்க..?"
"இல்ல மதி உன் மனசு என்ன பாடு படுது நீ சொல்றதுல இருந்து புரியது.. எனக்கு காதலியா இருக்குறத விட உன் பொண்ணுங்களுக்கு ஒரு அம்மாவா இருக்குறது தான் இப்போதைக்கு முக்கியம்.. இந்த முறையும் நாம சேரனும் இருந்தா கண்டிப்பா சேருவோம்.. அப்படி முடியலைனா கூட பரவாயில்ல.. நாம காதலர்கள் நமக்கு மட்டுமே தெரிஞ்சு புருஞ்சுக்கிட்டா கூட போதும்.."
"ம்ம்.. சரிங்க.."
"இத நா முழு மனசோட சந்தோஷமா தான் சொல்றேன்.."
"சரிங்க ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு.."
"எல்லா காதலும் மணவறை வரை போவதில்லை. அப்படியே போனாலும் அவையெல்லாம் பிணவறை வரை நிலைப்பதில்லை."
"நம் காதலை சேரனுமா வேண்டாமானு காலமோ? கடவுளோ? தீர்மானிக்கட்டும்.. நாம போட்டு குழப்பிக்க வேண்டாம்.. மனச போட்டு குழப்பிக்காம நிம்மதியா உன் வேலைய போய் பாரு.."
"சரிங்க.. நீங்க இப்படி சுயநலமில்லாம பேசுனது ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்குங்க.. உங்களோட இந்த நல்ல மனசுக்காகவே காதல் ஒன்னும் சேரனும் கடவுள்கிட்ட வேண்டிக்கிறேன்ங்க.. இப்ப சாப்பிடுங்க" சொல்லி காலை கட் செய்தாள் மதி..
மதி காலை கட் செய்த பிறகு மனதில் இருக்கும் காதலை வெளிப்படுத்திய பின் தேவையில்லாததை பேசி நம் காதலுக்கு நாமே எமனாக இருந்து அதை முடித்து கொண்டாமா என்ற எண்ணம் கூட மனதில் ஒரு ஓரமாக எழ செய்தது.. என்ன தான் மதியின் சூழ்நிலை கருதி தனி மனிதனாக பேசினாலும் அவள் மீதியிருக்கும் ஆழமான காதலை நினைத்து பார்க்கும் போது அவளை கொஞ்சம் பொறுமையாக சிந்தித்து பார்க்க சொல்லி கூட முடிவை கேட்டு இருக்கலாம் என இப்போது தோன்றுகிறது..
அந்த சமயம் பார்த்து மனசாட்சி முன்னால் வந்து..
"உன் மனசு எப்படினா மரத்துக்கு மரம் தாவிட்டே இருக்குற குரங்கு மாதிரி. உன் மனசு மட்டுமல்ல.. பாதி பேர்க்கு மேல இதே நிலைம தான். நீ தெரிஞ்சு சொன்னியா தெரியாம சொன்னியா எனக்கு தெரியல.. ஆனா சரியா தான் சொல்லியிருக்க.. முன்ன இருந்தத விட இப்ப அவ மனசுல ஒரு உயரமான இடத்த பிடிச்சிருக்க.. இத கெடுத்துக்காத.. தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ உன் வாயில இருந்தே காலமோ கடவுளோ நம்ம காதல சேத்து வைச்சா வைக்கட்டும் சொல்லிட்ட..
அப்படியே அத விட்டுட்டு.. காலத்து மேல நம்பிக்க வச்சாலும் சரி. கடவுள் மேல வச்சாலும் சரி.. அது உன் இஷ்டம்.. ஆனா புத்திசாலி மாதிரி நா என் மேல தான் நம்பிக்கை வப்பேன் சொல்லி ஏதாவது பண்ணி உன் காதலுக்கு நீயே எமனாகிடாத.. சொல்ல வேண்டியத சொல்லிட்டேன்.. இனி நீ தான் முடிவு எடுக்கனும்" சொல்லி மனசாட்சி மறைந்தது.
அப்போதைக்கு எனக்கு இருந்த குழப்பத்தில் அதை பற்றி யோசிக்காமல் சப்பாத்தியை சாப்பிட்டுவதில் மட்டும் கவனம் செலுத்தினேன்.. அதை முடித்த பிறகு என்ன தான் அதை பற்றி யோசித்தாலும் என் மேல் நம்பிக்கையுள்ள ஒரு தனி மனிதாக இருந்து அடுத்து மேற்கொண்டு என் காதலுக்காக என்ன செய்வது என தெரியவில்லை... அதனாலே நடப்பது நடக்கட்டும் என இருந்துவிட்டேன்..
மீண்டும் அவளோடு வருவேன்...
மதியினுடைய உதடு என் உதட்டில் எதிர்பாரா தருணத்தில் பட்டதும் என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் அப்படியே இருந்தேன். அவள் தன் உதட்டை வைத்ததும் எடுத்துவிடவில்லை. அப்படி எடுக்க வேண்டும் எனவும் நினைக்கவில்லை போலும். அவளின் மகள்களை எந்தவித பிரச்சனையும் இல்லாமல் காப்பாற்றியதற்காகவா இந்த காதல் முத்தம் என நினைத்தேன்..
நானிருந்த நிலையில் என் மதி என்னிடம் நின்று ஒரு வார்த்தை பேசிடமாட்டாளா என ஏங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.. அப்படி இருக்கும் வேளையில் காலமா இல்லை கடவுளா என தெரியவில்லை. அவளை என்னை தேடி அந்த இரவு நேரத்திலும் வருமாறு நடந்த சம்பவம் கசப்பாக இருந்தாலும் கசப்பு எப்படி உடலுக்கு நல்லதோ அதை போல் ஒரு கசப்பான சம்பவம் கூட இனிப்பான தருணத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும் என்பது அப்போது தான் புரிந்துக் கொண்டேன்.. அவளின் உதடு எவ்வளவு நேரம் என் உதட்டை கவ்வி தன் பிடியில் வைத்திருந்தது என தெரியவில்லை. அவள் குடுத்தது காதல் முத்தமாக இருந்தாலும் அதிலும் ஒரு மனதார நன்றியுணர்வை வெளிப்படுத்தியதை நன்றாக உணர முடிந்தது.
மதி தான் என் உதட்டில் இருந்து தன் உதட்டை விடுவித்துக் கொண்டு எதுவும் சொல்லாமல் வெட்க சிரிப்புடன் தன் வீட்டின் உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.. அவள் சென்ற பிறகு அங்கிருப்பது நல்லதில்லை என்பதால் என்னுடைய ப்ளாட்டிற்கு வந்தேன்.. ப்ளாட்டினுள் நுழைந்ததும் படுக்க மனமில்லாமல் இந்த இரவில் மதி வந்ததிலிருந்து எல்லாவற்றையும் ஒருமுறை அசை போட்டு பார்த்தேன்.. அதையெல்லாம் நினைக்கும் போதே 'இது எல்லாம் காலம் செய்த ஜாலம்' என நினைத்துக் கொண்டேன். பின் எப்போது சென்று படுத்தேன். எப்படி தூங்கினேன் என தெரியவில்லை.
மறுநாள் காலையில் ஹாலில் இருந்த மொபைல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டு தான் கண் விழித்தேன்.. காலையில் கண் விழித்ததும் மணியை பார்க்க 8க்கு மேல் ஆகியிருந்தது. என் வாழ்நாளில் இவ்வளவு நேரம் தூங்கியதே இல்லை. இவ்வளவு தூரம் நிம்மதியான ஒரு தூக்கத்தை தூங்கியதும் கிடையாது. இதெல்லாம் காலம் செய்த ஜாலத்தால் நடந்தது என நினைக்கும் போது காலம் எப்போதும் கசப்பை தராது என்பதை அறிந்து கொண்டேன்.. முதல் முறை கால் கட் ஆகி மீண்டும் அடிக்க யாரென்று போய் பார்த்தேன்.. பெயரில்லாமல் வெறும் எண் மட்டும் வந்திருந்தது.. காலை அட்டன் செய்து, 'ஹலோ' என்றேன். மறுமுனையில் இருந்து எந்தவித பதிலும் வரவில்லை. மீண்டும் கொஞ்சம் சத்தமாக 'ஹலோ' என்றேன்.. அப்போதும் எந்த பதிலும் வரவில்லை. கடைசியாக
"ஹலோ யாரு? கால் பண்ணிட்டு பேசாம இருந்தா என்ன அர்த்தம் கேட்க?"
மறுமுனையில் இருந்து "உங்களையும் உங்களின் குரலையும் ரசிக்குறாங்க அர்த்தம்" என்று ஒரு பெண் பேச்சு மட்டும் வந்தது.. மதியின் குரல் தான் என தெரிந்துக் கொண்டேன்..
"ஓ.. இது என்ன எஸ். பி. பி குரலா? பேசுறது கூட பாடுற மாதிரி இருக்க"
"எஸ். பி. பி குரலை விட என்னை நேசிச்சவரோட குரல் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்."
"ஓ.. ஐ. சி."
"சரிங்க.. அப்பறம் நானே கால் பண்றேன். நீங்க பண்ணாதீங்க.. இதான் என் நம்பர் அத சொல்ல தான் கால் பண்ணேன்." சொல்லிவிட்டு பதிலுக்கு கூட காத்திருக்காமல் காலை கட் செய்தாள்..
மதியினுடைய மொபைல் நம்பர் கூட அவளை போல் பேன்ஸியாக தான் இருந்தது. இந்த எண்ணை 'மதி மை லவ்' என ஸ்சேவ் செய்துவிட்டு காலை வேலைகளை பார்க்க சென்றுவிட்டேன்.. அன்றைக்கு மதி கால் பண்ணுவாள் என எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் பண்ணவில்லை. அவளின் மகள்கள் இருவரும் அந்த எதிர்பாரா பிரச்சனையில் சிக்கியதால் எப்படியும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி இருப்பார்கள். அதனால் அவர்களுடனே இருக்க வேண்டிய சூழ்நிலை இருக்கும் என எனக்கு நானே ஆறுதல் சொல்லிக் கொண்டேன்.
அதன் பின் வந்த அடுத்தடுத்த வாரத்தில் இரண்டு மூன்று தடவை அவளை அந்த அபார்ட்மெண்டில் பார்க்க முடிந்தது. அவளை பார்த்தாலும் என்னாலும் அவளாலும் பேசிக் கொள்ள முடியவில்லை. வெறும் பார்வை பரிமாற்றம் மட்டும் தான் பண்ண முடிந்தது. அவளின் மனநிலை என்ன என்பதை அவளின் அந்த பார்வையிலே தெளிவாக காட்டிவிடுவாள்.. என்னை கடந்து செல்லும் போது பார்க்கும் அந்த பார்வையில் ஒருவித காதல் மகிழ்ச்சி, எதிர்பார்ப்புடன் ஒரு ஏக்கம் என இரண்டும் இருப்பதை தெளிவாக உணர்த்திவிட்டு செல்வாள்.
நந்திதா நந்தனா இருவரும் அந்த மன உளைச்சலில் இருந்து வெளியே வந்து அவர்களின் சகஜ மனநிலையை அடைய கிட்டதட்ட இரண்டு வாரங்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. அதுவரை நாங்கள் இருவரும் பார்க்கும் போதெல்லாம் யாருக்கும் தெரியாமல் வெறும் பார்வை பரிமாற்றம் மட்டும் செய்துக் கொண்டோம்.. மதியின் மகள்களை பற்றி அவ்வப்போது வாட்ஸ்ஆப்பில் மெசேஜ் மட்டும் அனுப்பி கேட்டுக் கொள்வேன். மதியும் கேட்பதற்கு மட்டும் பதில் அனுப்புவாள்.. அதை தவிர அந்த இரண்டு மூன்று வாரங்களுக்கு பெரிதாக சொல்லிக் கொள்ளும் அளவிற்கு எதுவும் நடக்கவில்லை.
எதேர்ச்சியாக ஒரு நாள் மதியிடம் இருந்து கால் வந்தது. அந்த சமயம் பார்த்து கிச்சனில் சப்பாத்தி போட்டுக் கொண்டிருந்ததால் அதை எடுக்கவில்லை. அப்போது மதி தான் கால் செய்திருக்கிறாள் என்பது எனக்கு தெரியாது.. சப்பாத்தியை கல்லில் போட்டு முடித்துவிட்டு போய் பார்த்த போது தான் மதி கால் செய்திருக்கிறாள் என்பது தெரிந்தது. உடனே அவளுக்கு வாட்ஸ்ஆப்பில் "தற்போது கால் செய்லாமா?" என கொஞ்சம் கிண்டலாக மெசேஜ் அனுப்பினேன். அதன் பின் இரண்டு நிமிடங்களுக்கு அவளிடமிருந்து எந்த பதிலும் வரவில்லை.
அதற்கு பின் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது தான் அவளிடமிருந்து
"தற்போது வேண்டாம் என சொன்னால் என்ன செய்வீர்கள்?" பதில் வர
"மகாராணியின் உத்தரவே மகாசாசனம். அதை மீறி என்னால் என்ன செய்திட முடியும்?" என பதிலுக்கு நான் அனுப்ப
"அப்ப்ப்பா.. நம்பிட்டேன்.. நம்பிட்டேன்.."
"நம்பிவிட்டால் நல்லது ராணியாரே..."
"உங்கள.. முடியல.. இருங்க" கால் பண்றேன் சொல்லி கால் செய்தாள்.. அவளுடைய கால் வந்ததுமே அதை ரெக்கார்ட் மோடில் போட்டுவிட்டு தான் காலை அட்டன் செய்து பேச ஆரம்பித்தேன்..
"வணக்கம் மகாராணியாரே"
"அய்யோ நா மகாராணிலா இல்ல.. அப்போ சொன்ன மாதிரியே இப்பவும் சொல்லிட்டு இருக்காதீங்க."
"ஏன்.. ஏன்.. சொல்லக்கூடாது? நா அப்படி தான் சொல்லுவேன்.. நல்லா கத்தி சொல்லுவேன்.. நீ மகாராணி.. மகாராணி தான்" ரஜினி ஸ்டைலில் சொல்ல அந்த பக்கம் இருந்து சிரிப்பு சத்தம் தான் கேட்டது..
"என்ன சொன்னாலும்
எப்படி மாத்தி சொன்னாலும்
நீயே
எந்தன் மனதின் ராணி
எந்தன் மகிழ்ச்சியின் ராணி
எந்தன் மூடிசூடா மணவாழ்க்கையின் மகாராணி நீயே
அன்று மட்டுமல்ல.. இன்றும்.. என்றும்.. என்றென்றும்..." என இப்போதும் அவள் மீதிருக்கும் காதலை சொல்லிவிட்டேன்..
அப்படி சொன்னதும் மதியிடமிருந்து எந்த ஒரு பதிலும் வரவில்லை... உடனே நான்
"மதி இருக்கியா?" என இருபத்தி ஏழு வருடங்களுக்கு பிறகு மதி இப்போதும் என் காதலி தான் என்ற உரிமையில், அவளை ஒருமையில் கூப்பிடுகிறேன்..
"உன்னதான் கேக்குறேன் மதி இருக்கியா?"
"லைன் தான் இருக்கேன்ங்க.."
"இல்ல பதிலே பேசல.. அதான் இருக்கியா தெரிஞ்சுக்க கேட்டேன்.."
"இருக்கேன்ங்க." மட்டும் சொன்னாள்..
"என்ன பேச்சோட சவுண்ட் கீழே போயிடுச்சு.."
"இல்ல.." ஏதோ சொல்ல வந்துவிட்டு பின்
"ஒன்னுமில்ல.." என்றாள்..
"ஏய்.. ஏதோ சொல்ல வந்த தென் சடனா ஒன்னுமில்ல சொல்லிட்ட என்ன ஆச்சு.?"
"ஒன்னுமில்லைங்க.."
"ஒன்னும் இல்லை சொல்றதுல கூட சந்தோஷமே இல்லையே"
"அதலாம் இல்..லி..ங்க.." சொல்ல முடியாமல் ஒரு தவிப்போடு சொன்னாள்..
"ஏன் என்ன ஆச்சு? உன்ன ஏதாவது கஷ்டபடுத்தினா?"
"அய்யோ அதலாம் எதும் இல்லிங்க" பதறி கொண்டு சொல்ல
"பின்ன ஏன் அப்படி பேசின சொல்லு.. நீ சொன்னா தான எனக்கு தெரியும்.. இப்ப இருக்குற மதி பத்தி சொன்ன தான் எனக்கு தெரியும்.. இல்லைனா எப்படி தெரியும்.?"
"பரவாயில்ல.. முன்ன பேசுனதுக்கும் இப்ப பேசுறதுக்கும் நல்லா வித்தியாசம் தெரியுது.. இப்ப பேசுறதுல ஒரு நிதானம் ஒரு மெச்சூரிட்டி அதலாம் நல்லா தெரியுது. ஆனா ஒன்னே ஒன்னு மட்டும் உங்கட்ட இன்னும் மாறவே இல்ல.. எப்படி பேசின எனக்கு பிடிக்கும் நல்லா தெரிஞ்சு வச்சிருக்கீங்க"
"அப்படியா?"
"ஆமா.. கவிதை மாதிரி பேசின எனக்கும் பிடிக்கும் தெரிஞ்சு தான அப்படி பேசுறிங்க.."
"அப்படியெல்லாம் இல்ல.. அப்ப அப்ப இது மாதிரி என் மனசுல தோனுறத தான் பேசுறேன். எழுதி வச்சுலா பேசல.."
"ஏதோ ஒன்னு எனக்கு பிடிச்ச மாதிரி செய்றீங்கள.. இன்னொன்னு கிடைச்ச சான்ஸ் கரெக்ட் யூஸ் பண்ணி சொல்ல வேண்டியத சொல்லிடுறீங்க.. ஒரு ஆம்பளையா அப்பவும் சரி இப்பவும் சரி மனசுல இருக்குறத வெளிப்படையா சொல்லிடுறீங்க.. அப்ப ஒரு பொண்ண முடிவு எடுக்க மாச கணக்கா ஆச்சு.. ஆனா இப்ப நிறைய பக்குவம் பட்டியிருந்தாலும் உங்களுக்கு என்ன முடிவு சொல்றது எனக்கு தெரியல.. அப்போ என் அம்மாக்காக பயந்தேன்.. இப்போ நா ஒரு அம்மாவா இருக்கேன் பயப்புடுறேன்" என மனதில் நடந்திக் கொண்டிருக்கும் போராட்டத்தை பற்றி சொன்னாள்..
இந்த முறை அவளின் மனதில் நடந்து கொண்டிருக்கும் மன போராட்டத்தை சொன்னவுடன் எனக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியவில்லை. அவள் மனம் படும் பாட்டிற்கு என்ன சொல்லி ஆறுதல் படுவதென்று என யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். மறுமுனையில் இருந்து மதி
"என்னங்க எதுவும் பேசமாட்றீங்க..?"
"இல்ல மதி உன் மனசு என்ன பாடு படுது நீ சொல்றதுல இருந்து புரியது.. எனக்கு காதலியா இருக்குறத விட உன் பொண்ணுங்களுக்கு ஒரு அம்மாவா இருக்குறது தான் இப்போதைக்கு முக்கியம்.. இந்த முறையும் நாம சேரனும் இருந்தா கண்டிப்பா சேருவோம்.. அப்படி முடியலைனா கூட பரவாயில்ல.. நாம காதலர்கள் நமக்கு மட்டுமே தெரிஞ்சு புருஞ்சுக்கிட்டா கூட போதும்.."
"ம்ம்.. சரிங்க.."
"இத நா முழு மனசோட சந்தோஷமா தான் சொல்றேன்.."
"சரிங்க ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு.."
"எல்லா காதலும் மணவறை வரை போவதில்லை. அப்படியே போனாலும் அவையெல்லாம் பிணவறை வரை நிலைப்பதில்லை."
"நம் காதலை சேரனுமா வேண்டாமானு காலமோ? கடவுளோ? தீர்மானிக்கட்டும்.. நாம போட்டு குழப்பிக்க வேண்டாம்.. மனச போட்டு குழப்பிக்காம நிம்மதியா உன் வேலைய போய் பாரு.."
"சரிங்க.. நீங்க இப்படி சுயநலமில்லாம பேசுனது ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்குங்க.. உங்களோட இந்த நல்ல மனசுக்காகவே காதல் ஒன்னும் சேரனும் கடவுள்கிட்ட வேண்டிக்கிறேன்ங்க.. இப்ப சாப்பிடுங்க" சொல்லி காலை கட் செய்தாள் மதி..
மதி காலை கட் செய்த பிறகு மனதில் இருக்கும் காதலை வெளிப்படுத்திய பின் தேவையில்லாததை பேசி நம் காதலுக்கு நாமே எமனாக இருந்து அதை முடித்து கொண்டாமா என்ற எண்ணம் கூட மனதில் ஒரு ஓரமாக எழ செய்தது.. என்ன தான் மதியின் சூழ்நிலை கருதி தனி மனிதனாக பேசினாலும் அவள் மீதியிருக்கும் ஆழமான காதலை நினைத்து பார்க்கும் போது அவளை கொஞ்சம் பொறுமையாக சிந்தித்து பார்க்க சொல்லி கூட முடிவை கேட்டு இருக்கலாம் என இப்போது தோன்றுகிறது..
அந்த சமயம் பார்த்து மனசாட்சி முன்னால் வந்து..
"உன் மனசு எப்படினா மரத்துக்கு மரம் தாவிட்டே இருக்குற குரங்கு மாதிரி. உன் மனசு மட்டுமல்ல.. பாதி பேர்க்கு மேல இதே நிலைம தான். நீ தெரிஞ்சு சொன்னியா தெரியாம சொன்னியா எனக்கு தெரியல.. ஆனா சரியா தான் சொல்லியிருக்க.. முன்ன இருந்தத விட இப்ப அவ மனசுல ஒரு உயரமான இடத்த பிடிச்சிருக்க.. இத கெடுத்துக்காத.. தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ உன் வாயில இருந்தே காலமோ கடவுளோ நம்ம காதல சேத்து வைச்சா வைக்கட்டும் சொல்லிட்ட..
அப்படியே அத விட்டுட்டு.. காலத்து மேல நம்பிக்க வச்சாலும் சரி. கடவுள் மேல வச்சாலும் சரி.. அது உன் இஷ்டம்.. ஆனா புத்திசாலி மாதிரி நா என் மேல தான் நம்பிக்கை வப்பேன் சொல்லி ஏதாவது பண்ணி உன் காதலுக்கு நீயே எமனாகிடாத.. சொல்ல வேண்டியத சொல்லிட்டேன்.. இனி நீ தான் முடிவு எடுக்கனும்" சொல்லி மனசாட்சி மறைந்தது.
அப்போதைக்கு எனக்கு இருந்த குழப்பத்தில் அதை பற்றி யோசிக்காமல் சப்பாத்தியை சாப்பிட்டுவதில் மட்டும் கவனம் செலுத்தினேன்.. அதை முடித்த பிறகு என்ன தான் அதை பற்றி யோசித்தாலும் என் மேல் நம்பிக்கையுள்ள ஒரு தனி மனிதாக இருந்து அடுத்து மேற்கொண்டு என் காதலுக்காக என்ன செய்வது என தெரியவில்லை... அதனாலே நடப்பது நடக்கட்டும் என இருந்துவிட்டேன்..
மீண்டும் அவளோடு வருவேன்...
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
09-03-2022, 06:45 AM
09-03-2022, 06:47 AM
09-03-2022, 06:48 AM
அடுத்த அப்டேட் இன்று இரவு அல்லது நாளை மாலைக்குள் வந்துவிடும்.
10-03-2022, 08:32 AM
சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி...
எங்களின் அந்த உரையாடலுக்கு பின்னும் பேச்சு வார்த்தை தொடர்ந்துக் கொண்டே தான் இருந்தது. ஆனால் மதி என்னுடைய காதலியாக பேசாமல் என் மேல் உள்ள ஒரு பெண்மணியாக சாதாரணமாக பேசினாள். அவளுக்கு நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் வாட்ஸ்ஆப்பில் மெசேஜ் அனுப்பியோ இல்லை கால் செய்து அவளின் மனதில் அப்போது தோன்றும் ஏதாவது ஒன்றை பற்றி பேசிக் கொண்டிருப்பாள். அவளுடைய பேச்சை கேட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே கால் கட் செய்ய மனமில்லாமல் அவளிடம் கட் பண்ணவா என ஒன்றுக்கு இருமுறை கேட்ட பின் தான் கட் செய்வேன்.. எங்களுடைய இந்த மாதிரி பேச்சுக்கள் தொடர்ந்து மூன்று நாட்கள் எந்த வித மாறுதலும் இல்லாமல் நடந்தது..
ஆனால் அன்று மதியினுடைய பிறந்தநாளுக்கு முந்தைய நாள் இரவு 10மணிக்கு வாட்ஸ்ஆப் ஓபன் செய்து மதி எதுவும் இருக்கிறளா என பார்த்தேன். அப்போது இல்லை. அதனால் அவளுக்கு ஹாய் மட்டும் மெசேஜ் அனுப்பினேன்.. இருபது நிமிடங்களுக்கு பின் அவளிடமிருந்து பதில் வந்தது..
"ஹாய்."
"சாப்பிட்டியா மதி"
"ம்ம்.. சாப்பிட்டேன்.. நீங்க.?"
"சாப்பிட்டேன்.."
"சரி என்ன சாப்பிட்டிங்க?"
"நா என்ன பெருசா சாப்பிட்ற போரேன்.. ஒன்னு தோசை இல்லைனா சப்பாத்தி இது தான் நைட்ல."
"ஏன் வேற ஏதாவது செஞ்சு சாப்பிட வேண்டிதான"
"சாப்பிடலாம்.. பட் அதெல்லாம் பண்ண தெரியனும்ல மதி.."
"ஓ.. இனி எதாவது வேணும்னா என்கிட்ட கேளுங்க.."
"உன்கிட்டையா?"
"ஆமா.. ஏன்? என்கிட்டலா கேக்கமாட்டிங்களா?" உரிமையோடு சொன்னது சற்று அதிர்ச்சி கலந்த ஆச்சரியமாக தான் இருந்தது.
"இல்ல.. தேவையில்லாம உனக்கு எதுக்கு வீண் சிரமம். அதில்லாம அபார்மெண்ட்ல உனக்கு தெரிஞ்ச வெளி ஆட்கள் யாராவது பாத்த உனக்கு தான் பிரச்சனை.."
"அதலாம் ஒரு பிரச்சனை இல்ல.. அப்படியே பிரச்சனை வந்தா கூட தான் நீங்க இருக்கீங்கள.. நீங்க பாத்துபீங்க.. நோ வொரி டு மீ.." என என் மேல் கொண்டுள்ள அளவில்லா நம்பிக்கை பார்க்கும் போது எனக்கு சந்தோஷமாகவும் அதே சமயம் அதை விட ஆச்சரியமாகவும் இருந்தது. உடனே
"அதிசயம். ஆச்சரியம்.. இன்ட்ரஸ்டிங்..."
"நீங்க நெனைக்கிற அளவுக்கு அப்படி ஒன்னும் பெருசா சொல்லிடலயே.."
"சொன்ன உனக்கு பெருசா தெரியாது.. கேட்ட எனக்கு தானே தெரியும்.."
"சரி.. சரி.. நீங்க தூங்கலையா?"
"இல்ல தூங்கல. ஒரு சின்ன வேலை இருக்கு. அத முடிச்சிட்டு தூக்கங்கனும்.."
"சின்ன வேலையா? அப்படி என்ன வேலை?"
"கை வேலை." அவளுக்கு பிறந்தநாள் வாழ்த்து அனுப்புவதை தான் சொன்னேன்
"புரியல என்ன சொல்றீங்க?"
"புரியலையா? அப்போ சஸ்பென்ஸ்.." அவளை சீண்டி விட
"ஹே.. என்ன வீட்டுல யாரும் இல்லைனு, திருட்டுதனம் ஏதாவது பண்றீங்களா?" மதி கேட்க
"நா என்னம்மா திருட்டுதனம் பண்ண போறேன்.?"
"அப்போ என்ன வேலை சொல்லுங்க?"
"அதான் சொன்னேன்ல.."
"தெளிவா எங்க சொன்னீங்க?"
"வேலை முடிஞ்சதும் தெளிவா சொல்றேன். இப்போ எப்படி லீக் பண்ண முடியும்.? முடிஞ்சதும் தான லீக் ஆகிடும். அப்போ உனக்கே புரியும்.." சொல்ல
"ஹய்யோ எனக்கு ஒன்னுமே புரியல.. பிளீஸ் கெஞ்சி கேக்குறேன் என்ன பண்றீங்க சொல்லிடுங்க.."
"கொஞ்ச நேரம் வெயிட் பண்ணு மதி"
"அதலாம் முடியாது இப்ப சொல்லுங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?"
"உனக்கு மெசேஜ் பண்ணிட்டு இருக்கேன் தெரியலையா?"
"என்ன ஜோக்கா?"
"இல்லையே"
"எவ்ளோ கொழுப்பு இருந்தா என்கிட்டேயே பொய் பேசுவீங்க" மதி ரொம்ப உரிமை எடுத்து பேசியது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது..
"என்ன பொய் பேசிட்டேன் அப்படி?"
"எனக்கு மெசேஜ் அனுப்பிட்டே வேற என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க" மதி கோவமாக வாய்ஸ்நோட் அனுப்பி கேட்டதும் புரியாமல் இதற்கு முன் அனுப்பிய மெசேஜ் பார்த்தேன்.. அப்போது தான் எனக்கே புரிய ஆரம்பித்தது.. இதுவரை விளையாட்டிற்காக சாதாரணமாக அனுப்பிய மெசேஜை எல்லாம் தப்பான அர்த்தத்துடன் எடுத்திருக்கிறாள். உடனே நான்
"ஹே.. நீ நெனக்கிற மாதிரி எதுவும் பண்ணல்ல.." பதில் சொன்னதும் அவள் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் இருந்திருக்கிறாள்.. அவளிடமிருந்து அதன் பின் எந்த ஒரு பதிலும் வரவில்லை என்றதும் அவளுக்கு அந்த இரவு நேரத்திலும் தயங்காமல் கால் செய்தேன்.. சில வினாடிகள் கழித்து காலை அட்டன் செய்தாள்..
"ஹலோ இப்ப என்ன அவசரம், கால் பண்ணியிருக்கீங்க?"
"ஹே மதி நீ நெனக்கிற மாதிரி எதும் பண்ணல.."
"நா நெனச்சது உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?"
"நீ கோவபட்டதுல தெரிஞ்சிடுச்சு என்ன நெனச்சேன்.."
"ஓ.. அப்படியா?"
"ஆமா.. அப்போ நா நெனச்சது பண்ணல.."
"இல்ல.. இல்ல.. உன் மேல பிராமீஸ்ஸா இல்ல போதுமா?"
"போதும். போதும்.. அப்போ அந்த கை வேலைனு எத சொன்னீங்க?"
"அதுவா இன்னும் ஒரு பை நிமிட்ஸ் இருக்கு.. வெயிட் பண்ணு.. சொல்லிடுறேன்.."
"பை மினிட்ஸா.?"
"ஆமா.. இன்னும் திரி மினிட்ஸ்.."
"பிளீஸ் என்னானு சொல்லுங்க.. பொண்ணுங்க அன் டைம்ல பின் பேசுறத பாத்தா வம்பாகிடும்.."
"ஏய்.. வெயிட் இன்னும் ஜெஸ்ட் 60செகண்ட் தான்.."
"ம்ம்.. டக்குனு சொல்லுங்க.."
"இதோ.. இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் என்னுயிர் மதியே" சொல்ல சட்டென்று அந்த பக்கம் மதியினுடைய மகள்கள் இருவரும் மதியை முத்திமிட்டு வாழ்த்து சொல்வதை என்னாலும் கேட்க முடிந்தது. அதே சமயம் காலும் கட் ஆனது..
அதன் பின் மதிக்காக
"தென்றலிடம் தூது அனுப்பினேன் மெல்ல வருடி வாழ்த்து சொல்ல
மௌனத்தை தாங்கி வந்தது
தென்றலினும் மென்மையானவள் என்பதால்...
துளித்துளியாய் கொட்டும் மழைத்துளியிடம் தூது அனுப்பினேன்!
மனம் வருந்தி திரும்ப கண்டேன்
பனித்துளி பரிசமென்பதால்....
சுட்டெரிக்கும் சுடரிடம் தூது சொல்ல
சூட்சமமாய் திரும்ப கண்டேன்
நின் விழி பார்வை கனல் என்பதால்....
மேகத்திடம் தூது சொல்ல
சென்ற வேகத்தில் திரும்ப கண்டேன்
நின் அழகில் மிச்ச தூரிகை என்பதால்....
நின் பாதம் மண் பட நான்
விண் தொட்ட சந்தோஷம் கண்டேன்
பூலோக இளவரசியே உன்னை வாழ்த்த வார்த்தைகளின்றி தவிக்கிறேனடி.....
பல இன்னலிலும் மனதை தொலைப்பது நின் மதியிடமே!
நின் புன்சிரிப்போடு எனே ஆள பிறந்தவளுக்கு
என் இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள்!!" என கவிதையில் வாழ்த்தை அனுப்பிவிட்டு படுத்துவிட்டேன்..
இரண்டு, மூன்று நாட்களாக வராத தூக்கம் அன்று படுத்தவுடன் வந்துவிட்டது. காரணம் சில நிமிடங்களுக்கு முன் மதியிடம் ஏதோ விட்ட குறை தொட்ட குறை இல்லாமல் மனம் விட்டு பேசியது போன்ற ஓர் உணர்வு. அந்த உணர்விலே எந்த கவலையில்லாமல் நானும் தூங்கிவிட்டேன்..
மறுநாள் காலையில் எழுந்து வாக்கிங் சென்று வந்த பிறகு நெட் ஆன் செய்து மதியிடமிருந்து ஏதாவது வந்திருக்கிறதா என பார்த்தேன். அவளிடமிருந்து "Thank You So Much. Kavithai Super ????" என வந்திருந்தது.. அதோடு வீட்டிற்கும் வர சொல்லியிருந்தாள்..
மதியே என்னை அவள் வீட்டிற்கு வர சொல்லி அழைத்திருப்பது ஆச்சரியமாக இருந்தது. அதை விட அவளுடைய பிறந்தநாள் அன்று வர சொல்லியிருப்பது கூடுதல் ஆச்சரியம்.. அந்த ஆச்சரியத்துடனே கால் செய்தேன்.. ரிங் மட்டும் போய்க் கொண்டே இருந்தது. ஆனால் மதி எடுக்கவில்லை. நானும் சரி வேலையாக இருப்பாள். வீட்டில் போய் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என இருந்துவிட்டேன். அதன் பின் வேகமாக குளித்து முடித்து ஃபிரஸ்ஸாக வெள்ளை வேட்டி சட்டை போட்டுக் கொண்டு அவளின் வீட்டிற்கு காலை 10மணிக்கு சென்றேன்..
அவள் ப்ளாட்டின் முன் நின்று காலிங்பெல் அடிக்க உள்ளே இருந்து,
இதோ வரேன் என்ற பதில் மட்டும் வந்தது. மதி வந்து கதவை திறக்கும் போது அவளை அப்படியே மெய்மறந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். கதவை திறக்கும் அதே தருணத்தில் அவளின் சேலை முந்தானை மேலே சரியாக எடுத்து போடும் போது ஜாக்கெட்டுக்குள் அடைப்பட்டியிருக்கும் அவளின் அழகிய மார்ப்பு கச்சைகளை கண்கள் காண தவறவில்லை. அவளின் மீது காதலை என்ன தான் காலம் அல்லது கடவுளிடம் ஒப்படைத்து இருந்தாலும் ஒரு உணர்ச்சியுள்ள மனிதனாக அவளை அப்படி பார்த்தது சரியா? தவறா? என தெரியவில்லை. இருந்தும் என்னை மீறி அவளின் மேலழகை வெளிபுறத்தில் இருந்து பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன். என் நிலையை பார்த்து புரிந்து வெட்கபட்டு சிரித்துக் கொண்டே கையை பிடித்து உள்ளே வர சொல்லி கதவை மூடினாள்..
சோபாவுல உட்காருங்க. இதோ வந்திடுறேன் சொல்லி கிச்சனுக்குள் சென்று ஒரு கிண்ணத்தில் கேசரி கொண்டு வந்து குடுத்தாள்..
இது மாதிரி நாங்கள் காதலிக்க ஆரம்பித்த முதல் வருடத்தில் வந்த அவளின் பிறந்தநாள் போதும் கேசரி கண்டு வந்து குடுத்தாள்.. அப்போது மதி 12வது படித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் பிறந்தநாளன்று காலையிலே எப்போதும் நாங்கள் சந்தித்துக் கொள்ளும் பனைமரத்தடிக்கு வர சொல்லி முந்தைய நாள் கடைக்கு வந்து சொல்லிவிட்டு போனாள். நானும் அவள் சொன்ன நேரத்திற்கு அவளுக்காக அந்த இடத்தில் இருக்க மதி ஸ்கூல்யூனிபாரம் (பாவடை தாவணிதான் அப்போது) வந்தாள்.. அவள் தலைக் குளித்து ஜடையை கொஞ்சம் லூசாக ரிப்பன் வைத்து பின்னி இருந்தாள். என்னை பார்த்ததும் சிரித்துவிட்டு தன் கூடையில் இருந்த சின்ன டிபன்பாக்ஸை எடுத்தாள்..
அதற்கு முன் அவளுக்காக பர்த்டே கிரிட்டிங் கார்டை நீட்ட அதை வாங்கி பார்த்துவிட்டு அதிலிருந்து வந்த ஹேப்பி பர்த்டே டோனே மிகவும் ரசித்தாள்.. பின் சுற்றிலும் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு இரு கன்னத்திலும் தன் உதட்டை அழுத்தி முத்தம் குடுத்தாள்..
"இந்தாங்க உங்களுக்கு குடுக்க தான் கொண்டு வந்திருக்கேன்.."
"என்ன அல்வா குடுத்துட்டு போலாம் வந்திருக்கியா?"
"இந்த லொல்லு தான் வேணாங்குறது?"
"சரி வேற என்னும் வேணும் கேளு? தரேன்.."
"பொறந்தநாள் புள்ளைக்கு நீங்க தான் பாத்து குடுக்கனும்?"
"என்ன குடுக்கனும் சொல்லு.? குடுத்திடலாம்."
"உங்களால முடிஞ்சத குடுங்க போதும்.." சொன்னதும் அவளின் காதில் பக்கத்தில் சென்று
"உன் வயித்துல புள்ளைய குடுத்திடவா? நம்ம கல்யாணம் ஈசியா நடந்திடும்" சொல்ல
"ச்சீ.. எப்ப பாரு இதே நெனப்பு தான்." சொல்லி செல்லமாக தோளில் அடித்தாள்..
"நீ தான மதி முடிஞ்சத குடுக்க சொன்ன"
"அதுக்குனு இதையா குடுப்பீங்க?"
"சரி வேற வேணும் கேளு அத்தான்ட்ட குடுக்குறேன்."
"எப்பா சாமி எதுவும் குடுக்க வேணாம்.. இத சாப்பிடுங்க" சொல்லி கேசரியை ஒரு சின்ன கரண்டில் எடுத்து குடுக்க அதை நிறுத்தி
"ஏய் மதி இந்த கரண்டி எதுக்கு?"
"கேசரி எடுத்து சாப்பிட தான்."
"இதுல எடுத்து குடுத்தா எப்படி டேஸ்ட் தெரியும். உன் கையால எடுத்து குடுத்தா தான கேசரியோட உன் கையில இருக்குற டேஸ்ட் தெரியும் சொல்ல"
"உங்கள." கடிந்து கொண்டு அவளின் கையால் கேசரி கொஞ்சம் எடுத்து குடுத்தாள்.. அவளிடமிருந்து வாங்கிய பின் அவளின் அழகிய விரல்களில் ஒவ்வொன்றிலும் ஒட்டியிருந்த கேசரியை வாயால் சுத்தம் செய்ய அவளுக்கும் உடம்பில் ஒருவிதமான காம உணர்ச்சிகள் ஏறியிருக்கும் போலும்.. கொஞ்சம் கூச்சமும் தயக்கத்துடன் விரலை சப்ப விட்டு இருந்தாள். அவளின் ஐவ்விரலையும் அலசி சுத்தம் செய்த பிறகே விரலை திருப்பி குடுத்தேன்.
மதி அடுத்தடுத்த முறை கேசரி குடுக்கும் போது திரும்பி இப்படியெல்லாம் செய்வேன் என சுதாரித்து கவனமாக குடுத்தாள்.. கடைசியாக இருந்த துண்டை நான் எடுத்து அவளின் வாயில் வைத்து ஊட்டிவிட வாய்க்கு வெளியில் இருந்த கேசரி துண்டை என் வாயால் கவ்வி கடித்து சாப்பிட கேசரி பருக்கைகளோடு அவளின் உதடும் என் உதடும் ஒன்றோடு ஒன்று உரசிக் கொண்டன. உதடு உரசலில் காம உணர்ச்சிகள் பற்றி கொண்டதால் அவளின் உதட்டை கவ்வி பிடித்து சுவைக்க இருவரின் வாயினுள் இருந்த கேசரி இடம் மாறி சென்றன..
அவளின் இடுப்பில் கை வைத்து அழுத்தியபடி உதட்டை சுவைக்க மதியோ உணர்ச்சி பொறுக்க முடியாமல் காலை தூக்கி விரலில் நின்று உதட்டை சுவைக்க குடுத்து கொண்டிருந்தாள். அவளின் இடுப்பை அழுத்தி பிசைய உணர்ச்சி பெருக்கில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் வலுக்கட்டாயமாக என்னை விட்டு விலகினாள்..
"ஸ்ஸ்ப்பா.. இப்படியா பண்ணுவீங்க உதட்ட.. எப்படி வலிக்குது தெரியுமா?"
"எப்படி வலிக்குது?" கிண்டல் பண்ண
"கிண்டலா பண்றீங்க" சொல்லி அவளின் உதட்டை என் உதட்டோடு பொறுத்தி நறுக்கென்று பற்களுக்கு இடையில் வைத்து கடித்தாள்.. அவள் வலியில் கொஞ்சம் என்னையும் அறியாமல் கத்த முயற்சிக்க மதி என்னை விட்டு விலகி
"இப்ப தெரியும் உங்களுக்கு எப்படி வலிக்கும்" சொல்லி சிரித்து விட்டு ஸ்கூலுக்கு சென்றாள் மதி..
அந்த நினைவுகளை நினைத்து சிரித்துக் கொண்டிருக்க மதி
"என்னங்க சாப்பிடாம அப்படியே வச்சிட்டு ஏதோ கனவு கண்டு சிரிச்சிட்டு இருக்குற மாதிரி தெரியுது.. பகல் கனவு எல்லாம் பலிக்காது" சொல்லிட்டு
"சரி இந்தா சாப்பிடுங்க" அன்றைக்கு குடுத்த மாதிரி அவளே தன் கையால் எடுத்து குடுத்தாள். உடனே நான்
"இல்ல பகல் கனவு பலிக்கும் போல பலிச்சிடுச்சு" என்றேன்..
மீண்டும் அவளோடு வருவேன்..
எங்களின் அந்த உரையாடலுக்கு பின்னும் பேச்சு வார்த்தை தொடர்ந்துக் கொண்டே தான் இருந்தது. ஆனால் மதி என்னுடைய காதலியாக பேசாமல் என் மேல் உள்ள ஒரு பெண்மணியாக சாதாரணமாக பேசினாள். அவளுக்கு நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் வாட்ஸ்ஆப்பில் மெசேஜ் அனுப்பியோ இல்லை கால் செய்து அவளின் மனதில் அப்போது தோன்றும் ஏதாவது ஒன்றை பற்றி பேசிக் கொண்டிருப்பாள். அவளுடைய பேச்சை கேட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே கால் கட் செய்ய மனமில்லாமல் அவளிடம் கட் பண்ணவா என ஒன்றுக்கு இருமுறை கேட்ட பின் தான் கட் செய்வேன்.. எங்களுடைய இந்த மாதிரி பேச்சுக்கள் தொடர்ந்து மூன்று நாட்கள் எந்த வித மாறுதலும் இல்லாமல் நடந்தது..
ஆனால் அன்று மதியினுடைய பிறந்தநாளுக்கு முந்தைய நாள் இரவு 10மணிக்கு வாட்ஸ்ஆப் ஓபன் செய்து மதி எதுவும் இருக்கிறளா என பார்த்தேன். அப்போது இல்லை. அதனால் அவளுக்கு ஹாய் மட்டும் மெசேஜ் அனுப்பினேன்.. இருபது நிமிடங்களுக்கு பின் அவளிடமிருந்து பதில் வந்தது..
"ஹாய்."
"சாப்பிட்டியா மதி"
"ம்ம்.. சாப்பிட்டேன்.. நீங்க.?"
"சாப்பிட்டேன்.."
"சரி என்ன சாப்பிட்டிங்க?"
"நா என்ன பெருசா சாப்பிட்ற போரேன்.. ஒன்னு தோசை இல்லைனா சப்பாத்தி இது தான் நைட்ல."
"ஏன் வேற ஏதாவது செஞ்சு சாப்பிட வேண்டிதான"
"சாப்பிடலாம்.. பட் அதெல்லாம் பண்ண தெரியனும்ல மதி.."
"ஓ.. இனி எதாவது வேணும்னா என்கிட்ட கேளுங்க.."
"உன்கிட்டையா?"
"ஆமா.. ஏன்? என்கிட்டலா கேக்கமாட்டிங்களா?" உரிமையோடு சொன்னது சற்று அதிர்ச்சி கலந்த ஆச்சரியமாக தான் இருந்தது.
"இல்ல.. தேவையில்லாம உனக்கு எதுக்கு வீண் சிரமம். அதில்லாம அபார்மெண்ட்ல உனக்கு தெரிஞ்ச வெளி ஆட்கள் யாராவது பாத்த உனக்கு தான் பிரச்சனை.."
"அதலாம் ஒரு பிரச்சனை இல்ல.. அப்படியே பிரச்சனை வந்தா கூட தான் நீங்க இருக்கீங்கள.. நீங்க பாத்துபீங்க.. நோ வொரி டு மீ.." என என் மேல் கொண்டுள்ள அளவில்லா நம்பிக்கை பார்க்கும் போது எனக்கு சந்தோஷமாகவும் அதே சமயம் அதை விட ஆச்சரியமாகவும் இருந்தது. உடனே
"அதிசயம். ஆச்சரியம்.. இன்ட்ரஸ்டிங்..."
"நீங்க நெனைக்கிற அளவுக்கு அப்படி ஒன்னும் பெருசா சொல்லிடலயே.."
"சொன்ன உனக்கு பெருசா தெரியாது.. கேட்ட எனக்கு தானே தெரியும்.."
"சரி.. சரி.. நீங்க தூங்கலையா?"
"இல்ல தூங்கல. ஒரு சின்ன வேலை இருக்கு. அத முடிச்சிட்டு தூக்கங்கனும்.."
"சின்ன வேலையா? அப்படி என்ன வேலை?"
"கை வேலை." அவளுக்கு பிறந்தநாள் வாழ்த்து அனுப்புவதை தான் சொன்னேன்
"புரியல என்ன சொல்றீங்க?"
"புரியலையா? அப்போ சஸ்பென்ஸ்.." அவளை சீண்டி விட
"ஹே.. என்ன வீட்டுல யாரும் இல்லைனு, திருட்டுதனம் ஏதாவது பண்றீங்களா?" மதி கேட்க
"நா என்னம்மா திருட்டுதனம் பண்ண போறேன்.?"
"அப்போ என்ன வேலை சொல்லுங்க?"
"அதான் சொன்னேன்ல.."
"தெளிவா எங்க சொன்னீங்க?"
"வேலை முடிஞ்சதும் தெளிவா சொல்றேன். இப்போ எப்படி லீக் பண்ண முடியும்.? முடிஞ்சதும் தான லீக் ஆகிடும். அப்போ உனக்கே புரியும்.." சொல்ல
"ஹய்யோ எனக்கு ஒன்னுமே புரியல.. பிளீஸ் கெஞ்சி கேக்குறேன் என்ன பண்றீங்க சொல்லிடுங்க.."
"கொஞ்ச நேரம் வெயிட் பண்ணு மதி"
"அதலாம் முடியாது இப்ப சொல்லுங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?"
"உனக்கு மெசேஜ் பண்ணிட்டு இருக்கேன் தெரியலையா?"
"என்ன ஜோக்கா?"
"இல்லையே"
"எவ்ளோ கொழுப்பு இருந்தா என்கிட்டேயே பொய் பேசுவீங்க" மதி ரொம்ப உரிமை எடுத்து பேசியது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது..
"என்ன பொய் பேசிட்டேன் அப்படி?"
"எனக்கு மெசேஜ் அனுப்பிட்டே வேற என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க" மதி கோவமாக வாய்ஸ்நோட் அனுப்பி கேட்டதும் புரியாமல் இதற்கு முன் அனுப்பிய மெசேஜ் பார்த்தேன்.. அப்போது தான் எனக்கே புரிய ஆரம்பித்தது.. இதுவரை விளையாட்டிற்காக சாதாரணமாக அனுப்பிய மெசேஜை எல்லாம் தப்பான அர்த்தத்துடன் எடுத்திருக்கிறாள். உடனே நான்
"ஹே.. நீ நெனக்கிற மாதிரி எதுவும் பண்ணல்ல.." பதில் சொன்னதும் அவள் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் இருந்திருக்கிறாள்.. அவளிடமிருந்து அதன் பின் எந்த ஒரு பதிலும் வரவில்லை என்றதும் அவளுக்கு அந்த இரவு நேரத்திலும் தயங்காமல் கால் செய்தேன்.. சில வினாடிகள் கழித்து காலை அட்டன் செய்தாள்..
"ஹலோ இப்ப என்ன அவசரம், கால் பண்ணியிருக்கீங்க?"
"ஹே மதி நீ நெனக்கிற மாதிரி எதும் பண்ணல.."
"நா நெனச்சது உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?"
"நீ கோவபட்டதுல தெரிஞ்சிடுச்சு என்ன நெனச்சேன்.."
"ஓ.. அப்படியா?"
"ஆமா.. அப்போ நா நெனச்சது பண்ணல.."
"இல்ல.. இல்ல.. உன் மேல பிராமீஸ்ஸா இல்ல போதுமா?"
"போதும். போதும்.. அப்போ அந்த கை வேலைனு எத சொன்னீங்க?"
"அதுவா இன்னும் ஒரு பை நிமிட்ஸ் இருக்கு.. வெயிட் பண்ணு.. சொல்லிடுறேன்.."
"பை மினிட்ஸா.?"
"ஆமா.. இன்னும் திரி மினிட்ஸ்.."
"பிளீஸ் என்னானு சொல்லுங்க.. பொண்ணுங்க அன் டைம்ல பின் பேசுறத பாத்தா வம்பாகிடும்.."
"ஏய்.. வெயிட் இன்னும் ஜெஸ்ட் 60செகண்ட் தான்.."
"ம்ம்.. டக்குனு சொல்லுங்க.."
"இதோ.. இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் என்னுயிர் மதியே" சொல்ல சட்டென்று அந்த பக்கம் மதியினுடைய மகள்கள் இருவரும் மதியை முத்திமிட்டு வாழ்த்து சொல்வதை என்னாலும் கேட்க முடிந்தது. அதே சமயம் காலும் கட் ஆனது..
அதன் பின் மதிக்காக
"தென்றலிடம் தூது அனுப்பினேன் மெல்ல வருடி வாழ்த்து சொல்ல
மௌனத்தை தாங்கி வந்தது
தென்றலினும் மென்மையானவள் என்பதால்...
துளித்துளியாய் கொட்டும் மழைத்துளியிடம் தூது அனுப்பினேன்!
மனம் வருந்தி திரும்ப கண்டேன்
பனித்துளி பரிசமென்பதால்....
சுட்டெரிக்கும் சுடரிடம் தூது சொல்ல
சூட்சமமாய் திரும்ப கண்டேன்
நின் விழி பார்வை கனல் என்பதால்....
மேகத்திடம் தூது சொல்ல
சென்ற வேகத்தில் திரும்ப கண்டேன்
நின் அழகில் மிச்ச தூரிகை என்பதால்....
நின் பாதம் மண் பட நான்
விண் தொட்ட சந்தோஷம் கண்டேன்
பூலோக இளவரசியே உன்னை வாழ்த்த வார்த்தைகளின்றி தவிக்கிறேனடி.....
பல இன்னலிலும் மனதை தொலைப்பது நின் மதியிடமே!
நின் புன்சிரிப்போடு எனே ஆள பிறந்தவளுக்கு
என் இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள்!!" என கவிதையில் வாழ்த்தை அனுப்பிவிட்டு படுத்துவிட்டேன்..
இரண்டு, மூன்று நாட்களாக வராத தூக்கம் அன்று படுத்தவுடன் வந்துவிட்டது. காரணம் சில நிமிடங்களுக்கு முன் மதியிடம் ஏதோ விட்ட குறை தொட்ட குறை இல்லாமல் மனம் விட்டு பேசியது போன்ற ஓர் உணர்வு. அந்த உணர்விலே எந்த கவலையில்லாமல் நானும் தூங்கிவிட்டேன்..
மறுநாள் காலையில் எழுந்து வாக்கிங் சென்று வந்த பிறகு நெட் ஆன் செய்து மதியிடமிருந்து ஏதாவது வந்திருக்கிறதா என பார்த்தேன். அவளிடமிருந்து "Thank You So Much. Kavithai Super ????" என வந்திருந்தது.. அதோடு வீட்டிற்கும் வர சொல்லியிருந்தாள்..
மதியே என்னை அவள் வீட்டிற்கு வர சொல்லி அழைத்திருப்பது ஆச்சரியமாக இருந்தது. அதை விட அவளுடைய பிறந்தநாள் அன்று வர சொல்லியிருப்பது கூடுதல் ஆச்சரியம்.. அந்த ஆச்சரியத்துடனே கால் செய்தேன்.. ரிங் மட்டும் போய்க் கொண்டே இருந்தது. ஆனால் மதி எடுக்கவில்லை. நானும் சரி வேலையாக இருப்பாள். வீட்டில் போய் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என இருந்துவிட்டேன். அதன் பின் வேகமாக குளித்து முடித்து ஃபிரஸ்ஸாக வெள்ளை வேட்டி சட்டை போட்டுக் கொண்டு அவளின் வீட்டிற்கு காலை 10மணிக்கு சென்றேன்..
அவள் ப்ளாட்டின் முன் நின்று காலிங்பெல் அடிக்க உள்ளே இருந்து,
இதோ வரேன் என்ற பதில் மட்டும் வந்தது. மதி வந்து கதவை திறக்கும் போது அவளை அப்படியே மெய்மறந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். கதவை திறக்கும் அதே தருணத்தில் அவளின் சேலை முந்தானை மேலே சரியாக எடுத்து போடும் போது ஜாக்கெட்டுக்குள் அடைப்பட்டியிருக்கும் அவளின் அழகிய மார்ப்பு கச்சைகளை கண்கள் காண தவறவில்லை. அவளின் மீது காதலை என்ன தான் காலம் அல்லது கடவுளிடம் ஒப்படைத்து இருந்தாலும் ஒரு உணர்ச்சியுள்ள மனிதனாக அவளை அப்படி பார்த்தது சரியா? தவறா? என தெரியவில்லை. இருந்தும் என்னை மீறி அவளின் மேலழகை வெளிபுறத்தில் இருந்து பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன். என் நிலையை பார்த்து புரிந்து வெட்கபட்டு சிரித்துக் கொண்டே கையை பிடித்து உள்ளே வர சொல்லி கதவை மூடினாள்..
சோபாவுல உட்காருங்க. இதோ வந்திடுறேன் சொல்லி கிச்சனுக்குள் சென்று ஒரு கிண்ணத்தில் கேசரி கொண்டு வந்து குடுத்தாள்..
இது மாதிரி நாங்கள் காதலிக்க ஆரம்பித்த முதல் வருடத்தில் வந்த அவளின் பிறந்தநாள் போதும் கேசரி கண்டு வந்து குடுத்தாள்.. அப்போது மதி 12வது படித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் பிறந்தநாளன்று காலையிலே எப்போதும் நாங்கள் சந்தித்துக் கொள்ளும் பனைமரத்தடிக்கு வர சொல்லி முந்தைய நாள் கடைக்கு வந்து சொல்லிவிட்டு போனாள். நானும் அவள் சொன்ன நேரத்திற்கு அவளுக்காக அந்த இடத்தில் இருக்க மதி ஸ்கூல்யூனிபாரம் (பாவடை தாவணிதான் அப்போது) வந்தாள்.. அவள் தலைக் குளித்து ஜடையை கொஞ்சம் லூசாக ரிப்பன் வைத்து பின்னி இருந்தாள். என்னை பார்த்ததும் சிரித்துவிட்டு தன் கூடையில் இருந்த சின்ன டிபன்பாக்ஸை எடுத்தாள்..
அதற்கு முன் அவளுக்காக பர்த்டே கிரிட்டிங் கார்டை நீட்ட அதை வாங்கி பார்த்துவிட்டு அதிலிருந்து வந்த ஹேப்பி பர்த்டே டோனே மிகவும் ரசித்தாள்.. பின் சுற்றிலும் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு இரு கன்னத்திலும் தன் உதட்டை அழுத்தி முத்தம் குடுத்தாள்..
"இந்தாங்க உங்களுக்கு குடுக்க தான் கொண்டு வந்திருக்கேன்.."
"என்ன அல்வா குடுத்துட்டு போலாம் வந்திருக்கியா?"
"இந்த லொல்லு தான் வேணாங்குறது?"
"சரி வேற என்னும் வேணும் கேளு? தரேன்.."
"பொறந்தநாள் புள்ளைக்கு நீங்க தான் பாத்து குடுக்கனும்?"
"என்ன குடுக்கனும் சொல்லு.? குடுத்திடலாம்."
"உங்களால முடிஞ்சத குடுங்க போதும்.." சொன்னதும் அவளின் காதில் பக்கத்தில் சென்று
"உன் வயித்துல புள்ளைய குடுத்திடவா? நம்ம கல்யாணம் ஈசியா நடந்திடும்" சொல்ல
"ச்சீ.. எப்ப பாரு இதே நெனப்பு தான்." சொல்லி செல்லமாக தோளில் அடித்தாள்..
"நீ தான மதி முடிஞ்சத குடுக்க சொன்ன"
"அதுக்குனு இதையா குடுப்பீங்க?"
"சரி வேற வேணும் கேளு அத்தான்ட்ட குடுக்குறேன்."
"எப்பா சாமி எதுவும் குடுக்க வேணாம்.. இத சாப்பிடுங்க" சொல்லி கேசரியை ஒரு சின்ன கரண்டில் எடுத்து குடுக்க அதை நிறுத்தி
"ஏய் மதி இந்த கரண்டி எதுக்கு?"
"கேசரி எடுத்து சாப்பிட தான்."
"இதுல எடுத்து குடுத்தா எப்படி டேஸ்ட் தெரியும். உன் கையால எடுத்து குடுத்தா தான கேசரியோட உன் கையில இருக்குற டேஸ்ட் தெரியும் சொல்ல"
"உங்கள." கடிந்து கொண்டு அவளின் கையால் கேசரி கொஞ்சம் எடுத்து குடுத்தாள்.. அவளிடமிருந்து வாங்கிய பின் அவளின் அழகிய விரல்களில் ஒவ்வொன்றிலும் ஒட்டியிருந்த கேசரியை வாயால் சுத்தம் செய்ய அவளுக்கும் உடம்பில் ஒருவிதமான காம உணர்ச்சிகள் ஏறியிருக்கும் போலும்.. கொஞ்சம் கூச்சமும் தயக்கத்துடன் விரலை சப்ப விட்டு இருந்தாள். அவளின் ஐவ்விரலையும் அலசி சுத்தம் செய்த பிறகே விரலை திருப்பி குடுத்தேன்.
மதி அடுத்தடுத்த முறை கேசரி குடுக்கும் போது திரும்பி இப்படியெல்லாம் செய்வேன் என சுதாரித்து கவனமாக குடுத்தாள்.. கடைசியாக இருந்த துண்டை நான் எடுத்து அவளின் வாயில் வைத்து ஊட்டிவிட வாய்க்கு வெளியில் இருந்த கேசரி துண்டை என் வாயால் கவ்வி கடித்து சாப்பிட கேசரி பருக்கைகளோடு அவளின் உதடும் என் உதடும் ஒன்றோடு ஒன்று உரசிக் கொண்டன. உதடு உரசலில் காம உணர்ச்சிகள் பற்றி கொண்டதால் அவளின் உதட்டை கவ்வி பிடித்து சுவைக்க இருவரின் வாயினுள் இருந்த கேசரி இடம் மாறி சென்றன..
அவளின் இடுப்பில் கை வைத்து அழுத்தியபடி உதட்டை சுவைக்க மதியோ உணர்ச்சி பொறுக்க முடியாமல் காலை தூக்கி விரலில் நின்று உதட்டை சுவைக்க குடுத்து கொண்டிருந்தாள். அவளின் இடுப்பை அழுத்தி பிசைய உணர்ச்சி பெருக்கில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் வலுக்கட்டாயமாக என்னை விட்டு விலகினாள்..
"ஸ்ஸ்ப்பா.. இப்படியா பண்ணுவீங்க உதட்ட.. எப்படி வலிக்குது தெரியுமா?"
"எப்படி வலிக்குது?" கிண்டல் பண்ண
"கிண்டலா பண்றீங்க" சொல்லி அவளின் உதட்டை என் உதட்டோடு பொறுத்தி நறுக்கென்று பற்களுக்கு இடையில் வைத்து கடித்தாள்.. அவள் வலியில் கொஞ்சம் என்னையும் அறியாமல் கத்த முயற்சிக்க மதி என்னை விட்டு விலகி
"இப்ப தெரியும் உங்களுக்கு எப்படி வலிக்கும்" சொல்லி சிரித்து விட்டு ஸ்கூலுக்கு சென்றாள் மதி..
அந்த நினைவுகளை நினைத்து சிரித்துக் கொண்டிருக்க மதி
"என்னங்க சாப்பிடாம அப்படியே வச்சிட்டு ஏதோ கனவு கண்டு சிரிச்சிட்டு இருக்குற மாதிரி தெரியுது.. பகல் கனவு எல்லாம் பலிக்காது" சொல்லிட்டு
"சரி இந்தா சாப்பிடுங்க" அன்றைக்கு குடுத்த மாதிரி அவளே தன் கையால் எடுத்து குடுத்தாள். உடனே நான்
"இல்ல பகல் கனவு பலிக்கும் போல பலிச்சிடுச்சு" என்றேன்..
மீண்டும் அவளோடு வருவேன்..
10-03-2022, 08:39 AM
15-03-2022, 10:34 AM
Thank you so much friends for your valuable comments.. Keep supporting me..
15-03-2022, 10:36 AM
சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி...
"என்ன சொன்னிங்க?" மதி கேட்க
"இல்ல பகல்ல கனவு கண்டா கூட பலிக்கும் சொன்னேன்.."
"அப்படியா?"
"ஆமா."
"அப்படி என்ன கனவு கண்டிங்க?" கேட்க
"இதோ இப்ப உன் பர்த்டேக்கு கேசரி ஊட்டிவிட்ட மாதிரியே நாம லவ் பண்ணும் போது உன் பர்த்டே அன்னிக்கு ஊட்டிவிட்ட. அத தான் நெனச்சு பாத்திட்டு இருந்தேன்.. நெனச்சு பாக்க அவ்வளவு நல்லா இருந்துச்சு. நெஜத்துல நடக்குமா யோசிச்சிட்டு இருந்தேன்."
"நல்ல வேளை நெனச்சது நடந்திருச்சு" என்றேன்..
"அய்யோ போங்க.. ரொம்ப மோசம்.. இன்னுமா அதெல்லாம் நியாபகம் வச்சியிருக்கீங்க.. ம்ம்.. பெரிய ஆளு தான்." சொல்லிட்டு
"சரி மீதி கேசரிய சாப்பிட்டுங்க" சொல்லிட்டு நகர 'மதி' என்றதும் என்னை விட்டு விலகி நகர்ந்து சென்றவள் திரும்பி பார்த்து
"என்னங்க" என்றாள்..
"இல்ல ஒன்னுமில்ல என்றேன்.." ஆனால் நான் மனதில் நினைத்து மீதியிருக்கும் கேசரியை அவளின் கையால் சாப்பிட்டால் நன்றாக இருக்கும் தோன்றியது. அதனால் அவளை கூப்பிட்டேன். பின் ஏதோ உணர்வு திடீரென வந்து மனதை மாற்றியதால் ஒன்றுமில்லை என சொல்ல வேண்டியதாக ஆயிற்று.. ஆனால் மதி நான் கூப்பிட்டதும் திரும்பி வந்து என் கையில் இருந்த கிண்ணத்தை வாங்கி
"ம்ம் இந்தாங்க சாப்பிடுங்க" அவளே மீதியிருந்த கேசரியை குடுக்க ஆரம்பித்தாள்.. எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.. இத்தனை வருடங்கள் கழிந்தாலும் என் மனநிலைமை பற்றியும் நான் மனதில் நினைத்ததை சொல்லாமலே சரியாக கண்டுபிடித்துவிட்டாள்.. இது எப்படி சாத்தியம் என்பது அப்போதைக்கு புரியாத புதிராக இருந்தது. அந்த ஆச்சரியத்துடனே மீதியிருந்த கேசரியை மதியின் கையால் சந்தோஷமாக சாப்பிட்டேன்..
"மதி எப்படி என் மனசுல நெனச்சத கரைக்டா கண்டுபிடிச்ச.?"
"ஏன் உங்க மனசுல இருக்குறத என்னால கண்டுபிடிக்க முடியாதா என்ன?"
"முடியும் தான் பட்.. அவ்வளவு எக்ஸ்ஆக்டா எப்படி?"
"எப்படினா? உங்க ஆசையை நானா கண்டுபிடிக்கல. நீங்க தான் உங்க வாயால சொன்னிங்க.. அத வச்சு தான் கண்டுபிடிச்சேன்.."
"ம்ம்.. சூப்பர்" சொல்ல
"எது சூப்பர்?"
"எல்லாமே தான்.. உன் ஃபைன்டிங் அப்பறம் உன் கேசரி எல்லாம் தான்."
"ஓ.. அப்படியா.. கேசரி இல்ல.. விரல்ல இருக்கிறத தான்.. வேணும்னா விரல்ல இருக்குறத சாப்பிட்டுகோங்க" மதி சொல்ல அவளை இன்னும் ஆச்சரியமாக பார்த்தேன்..
"ம்ம்.. சீக்கிரமா சாப்பிடுங்க.. காஞ்சு போய்ட போகுது" சொல்ல மதியின் விரலில் ஒட்டியிருந்த கேசரி பருக்கைகளை காதலிக்கும் போது சப்பியது போலவே ஒவ்வொரு விரலையும் நிதானமாக சப்பினேன். அதே சமயம் விரலை அழுத்தமாக சப்பினேன்..
"போதுமா?" மதி கேட்க தலை தூக்கி அவளை என்ன என்பது போல் பார்க்க
"போதுமா?" கேட்டேன்..
"நீ எத போதுமா கேட்ட தெரியல.. ஆனா எதுவா இருந்தாலும் போதாது எனக்கு.. இன்னும் வேணும் தான் தோணுது.."
"தோணும்.. தோணும்.. சரி போதும் விடுங்க.." அவளின் கையை வாயில் இருந்து அவளாகவே எடுத்துக் கொண்டாள்.. பின் மதி
"ரொம்ப நாள் கழிச்சு கோயிலுக்கு போகலாம் இருக்கேன்.. நீங்களும் வரிங்களா?" கேட்க எனக்கு அது அடுத்த ஆச்சரியமாக இருந்தது..
"நா.. நா.. எப்படி மதி உன்கூட வர முடியும்."
"முடியும் நெனச்சா எல்லாமே முடியும்.. சரி வீட்டுக்கு போய் வேற நல்லா டிரஸ் போட்டு அப்படியே கால்டாக்ஸி புக் பண்ணிடுங்க.." ரொம்ப உரிமை எடுத்து ஏதோ அவளுடைய கணவனை போல் பேசினாள்.
"கால்டாக்ஸி ஓகே.. ஆனா எங்க போறோம்..?"
"அதான் சொன்னேன்னே கோவிலுக்கு."
"அதெல்லாம் சரி தான்.. கோவிலுக்கு பேரு.. ஏரியா இதெல்லாம் இல்லையா?"
கேட்க
"ஓ. அதுவா திருவேற்காடு போதுமா.. நீங்க ரெடி ஆகி உங்க வீட்டிலே இருங்க.. நா வரேன்.." சொல்லிட்டு அவளின் பெட்ரூமை நோக்கி நடந்தாள்.. நான் இந்த ஆச்சரியத்தில் இருந்து மீள முடியாமல் தடுமாறியபடி என் வீட்டிற்கு வந்து மதி சொன்னபடி ரெடியாகி அவளுக்காக காத்திருந்தேன்..
மதி அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் பச்சை நிற புடவையுடன் பளிச்சென்று முகத்தில் சிரிப்புடன் வந்தாள்.. வீட்டிற்குள் வந்ததும்
என்னை கிழக்கு பக்கமாக நிற்க சொல்ல நானும் அவள் சொன்னதினால் கிழக்கு பார்த்து நிற்க கண் இமைக்கும் நொடிக்குள் என் காலில் விழுந்து விட்டாள்.. மதி இப்படி ஒன்றை செய்வாள் என நான் கனவிலும் நினைத்து பார்த்ததில்லை.. பின் சுதாரித்து
"மதி என்ன பண்ற எந்திரி முதல்ல."
"நீங்க ஆசிர்வாதம் பண்ணுங்க.. நா எந்திரிக்கிறேன்" என்றாள்..
"நீ ரொம்ப வருசத்துக்கு கஷ்டம் இல்லாம சந்தோஷமா இருக்கனும்." தலையில் கை வைத்து முழுமனதுடன் சொல்ல அவளும் சந்தோஷ முகத்துடன் எழுந்தாள்..
"என்ன திடீர்னு இப்படியெல்லாம் பண்ற.. எனக்கு என்ன சொல்றது தெரியல.." என்றேன்.
"இன்னிக்கு நீங்க ஒன்னும் சொல்ல வேணாம்.. நா சொல்றது கேட்டு அதுப்படி நடந்தா போதும். சரியா?"
"ம்ம்.. மகாராணி நீங்களே சொன்ன பிறகு அதை மீற முடியுமா?"
"சரி வாங்க போகலாம்."
"போலாம்.. ஆனா சேந்து வேணாமே.. தனிதனியா போகலாம்.. அதான் கொஞ்சம் உனக்கும் நல்லது நினைக்கிறன்."
"இன்னிக்கு நா சொன்னபடி தான் நடக்கனும்.. நாம ரெண்டு பேரும் சேந்து தான் போறோம்.. இது மகாராணியோட உத்தரவு" சொல்ல அந்த சமயம் பார்த்து என் மொபைல் அடித்தது.. அதை எடுத்து பேச
"ஹலோ சார் கால்டாக்சி புக் பண்ணியிருந்தீங்கள.. நீங்க சொன்ன அபார்மெண்ட்க்கு வந்துட்டேன்.."டிரைவர் சொல்ல
"ஓ.. அப்படியா.. இதோ வரேன்" சொல்லி காலை கட் பண்ணினேன்..
"நட மதி வீட்டை பூட்டிட்டு வரேன்.."
"அதலாம் முடியாது.. வீட்ட பூட்டுங்க.. நா வெயிட் பண்றேன்." பிடிவாதமாக இருக்க இனி என்னவெல்லாம் நடக்க போகுதோ என மனதில் நினைத்தபடி வீட்டை பூட்டினேன்..
காரில் போகும் போது கூட என் கை விரல்களுக்குள் கையை கோர்த்து பிடித்தபடி தான் வந்தாள்.. இன்று அவளின் செய்கைகள் எல்லாம் சற்று வித்தியாசமாக இருந்தாலும் நானாக கேட்டு அவளின் மனதை கஷ்டபடுத்திட கூடாது அமைதியாக இருந்தேன்.. அதுவும் இல்லாமல் இன்று அவளின் பிறந்தநாள்.. அவளின் சந்தோஷத்தை கெடுக்க விரும்பவில்லை. மாறாக அவள் தான் அடிக்கடி என் முகத்தை பார்த்து சிரிப்பது என் கையில் முத்தமிடுவது என எதிர்பார்த்திடாத விஷயங்களை எல்லாம் செய்துக் கொண்டே வந்தாள்.. கோவிலுக்கு சாமி எல்லாம் கும்பிட்டு முடித்த பிறகு அந்த பிரகாரத்தின் உள்ளே உட்காந்திருந்தோம்.. அப்போது மதி
"இன்னிக்கு தான் நா ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன்.."
"ம்ம்."
"ஏன்னு கேக்கமாட்டிங்களா?" மதி கேட்க
"சரி கேக்குறேன் ஏன் சொல்லு?"
"ஏன்னா நீங்க மறுபடியும் என் வாழ்க்கையில வந்ததுனால தான்."
"ம்ம்."
"உங்கள மறுபடியும் பாப்பேன் நெனக்கல.. இப்படி உங்க கூட உட்காந்து பேசுவேன் நெனக்கல.. இதெல்லாம் நெனச்சு பாக்கும் போது ரொம்ப சந்தோஷமாக இருக்கு.."
"நானும் தான் இதெல்லாம் நடக்கும் நெனக்கல.."
"உங்ககிட்ட ஒன்னும் சொல்லனும்." என்றாள்..
"ம்ம்.. சொல்லு மதி."
"ஆனா அத எப்படி சொல்றது தான் தெரியல.?"
"ஏன் ஏதாவது உதவி தேவைபடுதா? சொல்லு பண்றேன்."
"அய்யோ அதெல்லாம் இல்லீங்க.. இது வேற?"
"வேறனா பணம் ஏதாவது தேவைபடுவதா? சொல்லு தரேன்"
"பணமெல்லாம் நெறலய இல்லைனாலும் தேவைக்கு போதும்ன்ற அளவுக்கு இருக்குங்க.. இது வேற ஒன்னு அதான் எப்படி சொல்றது தெரியல?" தயக்கத்துடன் சொல்ல
"அப்படி என்ன சொல்ற போற? இவ்வளவு தயங்குற?"
"இது தயக்கமா இல்லமா? இல்ல கூச்சமா? வெட்கமா? தெரியல. ஆனா ஏதோ ஒன்னு என்னைய சொல்ல விடாம தடுக்குது மட்டும் தெரியுது"
"அப்படியா. சரி பொறுமையா உனக்கு எப்போ சொல்லனும் தோணுதோ அப்போ சொல்லு. ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல மதி" என்றேன்.
"இல்ல.. இல்ல இன்னிக்கு அத சொல்லிடனும்.. அப்பதான் சரியா இருக்கும்.. சொல்ல வேண்டியத சொல்லிட்டா நானும் கொஞ்சம் நிம்மதியா சந்தோஷமாஇருப்பேன்."
"சரி அப்போ சொல்லு."
"என்ன சொல்றது தெரியல
எப்படி சொல்றது தெரியல
ஆனா சொல்ல நெனச்சத சொல்லிடனும்
என்ன நெனச்சேன் சொல்லுங்க பாப்போம். சொல்லிவிட்டு என்னையும் என் கண்களை பார்க்க
தெரியலையா? என அவளே பதிலையும் சொல்லிக் கொண்டு
உங்கள தான் நெனச்சேன்..
ஒரு காதலனாக.."
"இனி வரும் எல்லா நாட்களிலும்
நீயே
எந்தன் மனதின் மகாராஜன்
எந்தன் மகிழ்ச்சியின் மறுவுருவம்
எந்தன் பூச்சூடிய மணவாழ்க்கையில் மீண்டும்
உந்தன் கையால் பூச்சூட வந்த பூச்சரம்
எந்தன் திலகமிட்ட நெற்றியில் மீண்டும்
உந்தன் கையால் திலகமிட வந்த திலகம்
எந்தன் நெஞ்சில் நடுவினில்
உந்தன் உயிராக உறவை கொடுக்கும்
உன்னத கயிற்றை உன் கையால் வாங்கி கொள்ள ஆசைபடுகிறேன்."
"ஆமா... அன்னைக்கு உங்க மனசுல இருக்குற காதலை நீங்க சொல்லிட்டிங்க. ஆனா உடனே என்னால உங்களோட காதலை ஏத்துக்க முடியல.. பதில் சொல்றேன் சொல்லி உங்கள காக்க வைக்கவும் விரும்பல. ஏன்னா என்னோட சூழ்நிலை அப்படி.. சட்டுனு என்ன முடிவு எடுக்குறது எனக்கு தெரியல.. ஆனா இப்ப நா சொன்ன முடிவு நல்லா யோசிச்சு எடுத்த முடிவு தான். எந்த சூழ்நிலையிலயும் இதிலருந்து பின் வாங்கமாட்டேன். எவ்வளவு கஷ்டம் வந்தாலும் இந்த முடிவ மாத்திக்கமாட்டேன். இந்த முறை நீங்க தாராளமா உங்க மதிய நம்பலாம்." என மதி அவளின் மனதில் இருந்ததை எல்லாம் சொல்லிவிட்டாள்..
ஆனால் எனக்கு தான் என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. ஒரே குழப்பமாக இருந்தது. குழப்பத்துடன் உட்காந்திருப்பதை பார்த்துவிட்டு மதி
"உங்க முகத்த பாத்த குழப்பத்துல இருக்குற மாதிரி தெரியுது. நா உங்க மனச குழப்பனும் நெனைக்கல.. அதையும் மீறி குழப்பிவிட்டதா நெனச்சீங்கனா என்னை மன்னிச்சிடுங்க.." என்று சொல்ல
"இல்ல மதி அன்னைக்கு நீ இருந்த மனநிலையில தான் இப்ப நானிருக்கேன்.. உனக்கு என்ன பதில் சொல்றது எனக்கு தெரியல குழப்பமா இருக்கு."
"ம்ம்.. புரியுதுங்க.. அன்னைக்கு நீங்க சொன்னப்ப நான் வேணாம் சொல்லி என் தரப்ப நியாயபடுத்தினேன்.. இப்ப வேணாம் சொன்ன நானே வேணும் சொன்னது உங்களுக்கு குழப்பமா தான் இருக்கும்.. நீங்க நல்லா யோசிச்சு சொன்ன போதும்.. உங்க முடிவு எதுவாயிருந்தாலும் எனக்கு சம்மதம்தாங்க.."
"ம்ம்." மட்டும் சொல்ல
"காதல சொன்னதும் ரொம்ப சந்தோஷபடுவீங்க தான் நெனச்சு தார் சொன்னேன். ஆனா அது இப்படி உங்கள இவ்வளவு குழப்பதுல விடும் சத்தியமா நா நெனைக்கல.."
"சரி பரவாயில்ல.. நடக்குறது தான நடக்கும்.. நம்ம கையில என்ன இருக்கு.. சரி மதி கிளம்பலாமா?" கேட்க
"ம்ம் போலாங்க மதி சொன்னதும் கால்டாக்சிக்கு புக் செய்துவிட்டு கோவிலை விட்டு வெளியே வந்தோம்.. என் மனம் இன்னும் அதே குழப்ப நிலையில் தான் இருந்தது.. ஆனால் மதியின் தலையில் பூ இல்லாததை கவனித்தேன்.. அவள் பூ வைக்கலமா? கூடாதா? என்பது கூட எனக்கு சரியாக தெரியவில்லை.. அவளிடம் இதை கேட்க கூட ஒருமாதிரியாக தான் இருந்தது. அவள் வைக்க கூடாது என்றால் சங்கடபடுத்திவிட்டதாக ஆகிவிடும்.. அவளின் பிறந்தநாளன்று இது மாதிரி சங்கடத்தை குடுக்க கூடாது என உறுதியாக இருந்தேன். ஆனால் நானிருக்கும் நிலையை பார்த்துவிட்டு மதி
"ஒன்னும் அவசரமில்லைங்க.. வீட்டுல போய் நல்லா யோசிச்சு சொன்னா போதும்ங்க.."
"இல்ல அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல.. வேற ஒன்னு நெனச்சிட்டு இருந்தேன்."
"வேற என்ன நெனச்சீங்க..?"
"இல்ல அத கேக்கலாமா என்னனு கூட சரியா தெரியல?"
"அப்படி என்கிட்ட என்னத்த கேட்டிட போறீங்க? எதுவும் நெனக்காம மனசில பட்டத கேளுங்க.. தப்பா இருந்தாலும் பரவாயில்ல கேளுங்க.."
"இல்ல.. அது வந்து..." தயங்க
"ம்ம். கேளுங்க.."
"இல்ல.. உன் தலையில பூ வைக்கலேயே அதான்.." இழுக்க மதி சிரித்துவிட்டாள்..
"இதுக்கு தான் இவ்வளவு பயந்தீங்களா? நா கூட வேற ஏதாவது கேப்பீங்க நெனச்சேன்.."
"பூ வாங்கி தர எனக்கு எந்த ஆம்பளையும் இல்ல.. அதனால தான் வைக்கல.. கொஞ்சம் விருப்பமும் இல்லாம இருந்துச்சு."
"ஓ.."
"உங்களுக்கு ஆசைனா வாங்கி தாங்க. நா வச்சிக்கிறேன்.." மதி சட்டென்று யோசிக்காமல் சொல்ல
"நிஜமா சொல்ற?" என்னையும் அறியாமல் கேட்க
"ஆமாங்க.. நீங்க வாங்கி தந்தா வச்சிக்கிறேன்.. போதுமா?"
"சரி வா வாங்கிதரேன்" என ஏதோ ஒரு ஆர்வத்தில் குருட்டு தைரியத்தில் சொல்லிவிட்டேன்.. மதியும் முகம் மலர்ச்சியுடன் என்னுடன் வர வெளியை இருந்த பூக்கடையில் ஒரு முழம் மல்லிகை பூ வாங்கி குடுத்தேன்.. அதை அவளின் தலையில் வைத்ததும் என் கண்களுக்கு மதி ஒரு எனக்கான முழுமையான காதலியாக தெரிந்தாள்..
அதற்குள் கால்டாக்சியும் வர இருவரும் ஏறி வீட்டிற்கு வந்தோம்.. மதி அவளின் வீட்டிற்கு செல்லாமல் என்னுடன் என் வீட்டிற்கு வந்தாள்.. அவள் வந்ததை பார்த்ததும் என் பார்வையின் அர்த்தம் புரிந்துக் கொண்டு
"ஏன் நா உங்க வீட்டுக்கு வர கூடாதா?" என நேரடியாக அவளின் மனதில் பட்டதை கேட்டுவிட
"அதலாம் இல்ல வரலாம்.. வா என்றேன்.."
மதி உள்ளே வந்து சோபாவில் உட்காந்திருந்தாள்.. அவளுக்கு குடிக்க தண்ணீர் கொண்டு வந்து குடுக்க அதை வாங்கி குடித்தாள். நானும் அதே சோபாவில் அவளின் பக்கத்திலே உட்கார்ந்ததும் என் மடியல் படுத்தபடி உதட்டை கவ்வி பிடித்து உறுஞ்சினாள்..
உதட்டை விடுவித்ததும்
"நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா? இல்ல இந்த காலத்துக்கு ஏத்த மாதிரி லிவ்விங் ரிலேஷன்சிப் இருக்கலாமா? உங்களுக்கு எது ஓகே சொல்லுங்க" என்ற பெரிய அதிர்ச்சி தந்தாள் மதி..
மீண்டும் அவளோடு வருவேன்...
"என்ன சொன்னிங்க?" மதி கேட்க
"இல்ல பகல்ல கனவு கண்டா கூட பலிக்கும் சொன்னேன்.."
"அப்படியா?"
"ஆமா."
"அப்படி என்ன கனவு கண்டிங்க?" கேட்க
"இதோ இப்ப உன் பர்த்டேக்கு கேசரி ஊட்டிவிட்ட மாதிரியே நாம லவ் பண்ணும் போது உன் பர்த்டே அன்னிக்கு ஊட்டிவிட்ட. அத தான் நெனச்சு பாத்திட்டு இருந்தேன்.. நெனச்சு பாக்க அவ்வளவு நல்லா இருந்துச்சு. நெஜத்துல நடக்குமா யோசிச்சிட்டு இருந்தேன்."
"நல்ல வேளை நெனச்சது நடந்திருச்சு" என்றேன்..
"அய்யோ போங்க.. ரொம்ப மோசம்.. இன்னுமா அதெல்லாம் நியாபகம் வச்சியிருக்கீங்க.. ம்ம்.. பெரிய ஆளு தான்." சொல்லிட்டு
"சரி மீதி கேசரிய சாப்பிட்டுங்க" சொல்லிட்டு நகர 'மதி' என்றதும் என்னை விட்டு விலகி நகர்ந்து சென்றவள் திரும்பி பார்த்து
"என்னங்க" என்றாள்..
"இல்ல ஒன்னுமில்ல என்றேன்.." ஆனால் நான் மனதில் நினைத்து மீதியிருக்கும் கேசரியை அவளின் கையால் சாப்பிட்டால் நன்றாக இருக்கும் தோன்றியது. அதனால் அவளை கூப்பிட்டேன். பின் ஏதோ உணர்வு திடீரென வந்து மனதை மாற்றியதால் ஒன்றுமில்லை என சொல்ல வேண்டியதாக ஆயிற்று.. ஆனால் மதி நான் கூப்பிட்டதும் திரும்பி வந்து என் கையில் இருந்த கிண்ணத்தை வாங்கி
"ம்ம் இந்தாங்க சாப்பிடுங்க" அவளே மீதியிருந்த கேசரியை குடுக்க ஆரம்பித்தாள்.. எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.. இத்தனை வருடங்கள் கழிந்தாலும் என் மனநிலைமை பற்றியும் நான் மனதில் நினைத்ததை சொல்லாமலே சரியாக கண்டுபிடித்துவிட்டாள்.. இது எப்படி சாத்தியம் என்பது அப்போதைக்கு புரியாத புதிராக இருந்தது. அந்த ஆச்சரியத்துடனே மீதியிருந்த கேசரியை மதியின் கையால் சந்தோஷமாக சாப்பிட்டேன்..
"மதி எப்படி என் மனசுல நெனச்சத கரைக்டா கண்டுபிடிச்ச.?"
"ஏன் உங்க மனசுல இருக்குறத என்னால கண்டுபிடிக்க முடியாதா என்ன?"
"முடியும் தான் பட்.. அவ்வளவு எக்ஸ்ஆக்டா எப்படி?"
"எப்படினா? உங்க ஆசையை நானா கண்டுபிடிக்கல. நீங்க தான் உங்க வாயால சொன்னிங்க.. அத வச்சு தான் கண்டுபிடிச்சேன்.."
"ம்ம்.. சூப்பர்" சொல்ல
"எது சூப்பர்?"
"எல்லாமே தான்.. உன் ஃபைன்டிங் அப்பறம் உன் கேசரி எல்லாம் தான்."
"ஓ.. அப்படியா.. கேசரி இல்ல.. விரல்ல இருக்கிறத தான்.. வேணும்னா விரல்ல இருக்குறத சாப்பிட்டுகோங்க" மதி சொல்ல அவளை இன்னும் ஆச்சரியமாக பார்த்தேன்..
"ம்ம்.. சீக்கிரமா சாப்பிடுங்க.. காஞ்சு போய்ட போகுது" சொல்ல மதியின் விரலில் ஒட்டியிருந்த கேசரி பருக்கைகளை காதலிக்கும் போது சப்பியது போலவே ஒவ்வொரு விரலையும் நிதானமாக சப்பினேன். அதே சமயம் விரலை அழுத்தமாக சப்பினேன்..
"போதுமா?" மதி கேட்க தலை தூக்கி அவளை என்ன என்பது போல் பார்க்க
"போதுமா?" கேட்டேன்..
"நீ எத போதுமா கேட்ட தெரியல.. ஆனா எதுவா இருந்தாலும் போதாது எனக்கு.. இன்னும் வேணும் தான் தோணுது.."
"தோணும்.. தோணும்.. சரி போதும் விடுங்க.." அவளின் கையை வாயில் இருந்து அவளாகவே எடுத்துக் கொண்டாள்.. பின் மதி
"ரொம்ப நாள் கழிச்சு கோயிலுக்கு போகலாம் இருக்கேன்.. நீங்களும் வரிங்களா?" கேட்க எனக்கு அது அடுத்த ஆச்சரியமாக இருந்தது..
"நா.. நா.. எப்படி மதி உன்கூட வர முடியும்."
"முடியும் நெனச்சா எல்லாமே முடியும்.. சரி வீட்டுக்கு போய் வேற நல்லா டிரஸ் போட்டு அப்படியே கால்டாக்ஸி புக் பண்ணிடுங்க.." ரொம்ப உரிமை எடுத்து ஏதோ அவளுடைய கணவனை போல் பேசினாள்.
"கால்டாக்ஸி ஓகே.. ஆனா எங்க போறோம்..?"
"அதான் சொன்னேன்னே கோவிலுக்கு."
"அதெல்லாம் சரி தான்.. கோவிலுக்கு பேரு.. ஏரியா இதெல்லாம் இல்லையா?"
கேட்க
"ஓ. அதுவா திருவேற்காடு போதுமா.. நீங்க ரெடி ஆகி உங்க வீட்டிலே இருங்க.. நா வரேன்.." சொல்லிட்டு அவளின் பெட்ரூமை நோக்கி நடந்தாள்.. நான் இந்த ஆச்சரியத்தில் இருந்து மீள முடியாமல் தடுமாறியபடி என் வீட்டிற்கு வந்து மதி சொன்னபடி ரெடியாகி அவளுக்காக காத்திருந்தேன்..
மதி அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் பச்சை நிற புடவையுடன் பளிச்சென்று முகத்தில் சிரிப்புடன் வந்தாள்.. வீட்டிற்குள் வந்ததும்
என்னை கிழக்கு பக்கமாக நிற்க சொல்ல நானும் அவள் சொன்னதினால் கிழக்கு பார்த்து நிற்க கண் இமைக்கும் நொடிக்குள் என் காலில் விழுந்து விட்டாள்.. மதி இப்படி ஒன்றை செய்வாள் என நான் கனவிலும் நினைத்து பார்த்ததில்லை.. பின் சுதாரித்து
"மதி என்ன பண்ற எந்திரி முதல்ல."
"நீங்க ஆசிர்வாதம் பண்ணுங்க.. நா எந்திரிக்கிறேன்" என்றாள்..
"நீ ரொம்ப வருசத்துக்கு கஷ்டம் இல்லாம சந்தோஷமா இருக்கனும்." தலையில் கை வைத்து முழுமனதுடன் சொல்ல அவளும் சந்தோஷ முகத்துடன் எழுந்தாள்..
"என்ன திடீர்னு இப்படியெல்லாம் பண்ற.. எனக்கு என்ன சொல்றது தெரியல.." என்றேன்.
"இன்னிக்கு நீங்க ஒன்னும் சொல்ல வேணாம்.. நா சொல்றது கேட்டு அதுப்படி நடந்தா போதும். சரியா?"
"ம்ம்.. மகாராணி நீங்களே சொன்ன பிறகு அதை மீற முடியுமா?"
"சரி வாங்க போகலாம்."
"போலாம்.. ஆனா சேந்து வேணாமே.. தனிதனியா போகலாம்.. அதான் கொஞ்சம் உனக்கும் நல்லது நினைக்கிறன்."
"இன்னிக்கு நா சொன்னபடி தான் நடக்கனும்.. நாம ரெண்டு பேரும் சேந்து தான் போறோம்.. இது மகாராணியோட உத்தரவு" சொல்ல அந்த சமயம் பார்த்து என் மொபைல் அடித்தது.. அதை எடுத்து பேச
"ஹலோ சார் கால்டாக்சி புக் பண்ணியிருந்தீங்கள.. நீங்க சொன்ன அபார்மெண்ட்க்கு வந்துட்டேன்.."டிரைவர் சொல்ல
"ஓ.. அப்படியா.. இதோ வரேன்" சொல்லி காலை கட் பண்ணினேன்..
"நட மதி வீட்டை பூட்டிட்டு வரேன்.."
"அதலாம் முடியாது.. வீட்ட பூட்டுங்க.. நா வெயிட் பண்றேன்." பிடிவாதமாக இருக்க இனி என்னவெல்லாம் நடக்க போகுதோ என மனதில் நினைத்தபடி வீட்டை பூட்டினேன்..
காரில் போகும் போது கூட என் கை விரல்களுக்குள் கையை கோர்த்து பிடித்தபடி தான் வந்தாள்.. இன்று அவளின் செய்கைகள் எல்லாம் சற்று வித்தியாசமாக இருந்தாலும் நானாக கேட்டு அவளின் மனதை கஷ்டபடுத்திட கூடாது அமைதியாக இருந்தேன்.. அதுவும் இல்லாமல் இன்று அவளின் பிறந்தநாள்.. அவளின் சந்தோஷத்தை கெடுக்க விரும்பவில்லை. மாறாக அவள் தான் அடிக்கடி என் முகத்தை பார்த்து சிரிப்பது என் கையில் முத்தமிடுவது என எதிர்பார்த்திடாத விஷயங்களை எல்லாம் செய்துக் கொண்டே வந்தாள்.. கோவிலுக்கு சாமி எல்லாம் கும்பிட்டு முடித்த பிறகு அந்த பிரகாரத்தின் உள்ளே உட்காந்திருந்தோம்.. அப்போது மதி
"இன்னிக்கு தான் நா ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன்.."
"ம்ம்."
"ஏன்னு கேக்கமாட்டிங்களா?" மதி கேட்க
"சரி கேக்குறேன் ஏன் சொல்லு?"
"ஏன்னா நீங்க மறுபடியும் என் வாழ்க்கையில வந்ததுனால தான்."
"ம்ம்."
"உங்கள மறுபடியும் பாப்பேன் நெனக்கல.. இப்படி உங்க கூட உட்காந்து பேசுவேன் நெனக்கல.. இதெல்லாம் நெனச்சு பாக்கும் போது ரொம்ப சந்தோஷமாக இருக்கு.."
"நானும் தான் இதெல்லாம் நடக்கும் நெனக்கல.."
"உங்ககிட்ட ஒன்னும் சொல்லனும்." என்றாள்..
"ம்ம்.. சொல்லு மதி."
"ஆனா அத எப்படி சொல்றது தான் தெரியல.?"
"ஏன் ஏதாவது உதவி தேவைபடுதா? சொல்லு பண்றேன்."
"அய்யோ அதெல்லாம் இல்லீங்க.. இது வேற?"
"வேறனா பணம் ஏதாவது தேவைபடுவதா? சொல்லு தரேன்"
"பணமெல்லாம் நெறலய இல்லைனாலும் தேவைக்கு போதும்ன்ற அளவுக்கு இருக்குங்க.. இது வேற ஒன்னு அதான் எப்படி சொல்றது தெரியல?" தயக்கத்துடன் சொல்ல
"அப்படி என்ன சொல்ற போற? இவ்வளவு தயங்குற?"
"இது தயக்கமா இல்லமா? இல்ல கூச்சமா? வெட்கமா? தெரியல. ஆனா ஏதோ ஒன்னு என்னைய சொல்ல விடாம தடுக்குது மட்டும் தெரியுது"
"அப்படியா. சரி பொறுமையா உனக்கு எப்போ சொல்லனும் தோணுதோ அப்போ சொல்லு. ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல மதி" என்றேன்.
"இல்ல.. இல்ல இன்னிக்கு அத சொல்லிடனும்.. அப்பதான் சரியா இருக்கும்.. சொல்ல வேண்டியத சொல்லிட்டா நானும் கொஞ்சம் நிம்மதியா சந்தோஷமாஇருப்பேன்."
"சரி அப்போ சொல்லு."
"என்ன சொல்றது தெரியல
எப்படி சொல்றது தெரியல
ஆனா சொல்ல நெனச்சத சொல்லிடனும்
என்ன நெனச்சேன் சொல்லுங்க பாப்போம். சொல்லிவிட்டு என்னையும் என் கண்களை பார்க்க
தெரியலையா? என அவளே பதிலையும் சொல்லிக் கொண்டு
உங்கள தான் நெனச்சேன்..
ஒரு காதலனாக.."
"இனி வரும் எல்லா நாட்களிலும்
நீயே
எந்தன் மனதின் மகாராஜன்
எந்தன் மகிழ்ச்சியின் மறுவுருவம்
எந்தன் பூச்சூடிய மணவாழ்க்கையில் மீண்டும்
உந்தன் கையால் பூச்சூட வந்த பூச்சரம்
எந்தன் திலகமிட்ட நெற்றியில் மீண்டும்
உந்தன் கையால் திலகமிட வந்த திலகம்
எந்தன் நெஞ்சில் நடுவினில்
உந்தன் உயிராக உறவை கொடுக்கும்
உன்னத கயிற்றை உன் கையால் வாங்கி கொள்ள ஆசைபடுகிறேன்."
"ஆமா... அன்னைக்கு உங்க மனசுல இருக்குற காதலை நீங்க சொல்லிட்டிங்க. ஆனா உடனே என்னால உங்களோட காதலை ஏத்துக்க முடியல.. பதில் சொல்றேன் சொல்லி உங்கள காக்க வைக்கவும் விரும்பல. ஏன்னா என்னோட சூழ்நிலை அப்படி.. சட்டுனு என்ன முடிவு எடுக்குறது எனக்கு தெரியல.. ஆனா இப்ப நா சொன்ன முடிவு நல்லா யோசிச்சு எடுத்த முடிவு தான். எந்த சூழ்நிலையிலயும் இதிலருந்து பின் வாங்கமாட்டேன். எவ்வளவு கஷ்டம் வந்தாலும் இந்த முடிவ மாத்திக்கமாட்டேன். இந்த முறை நீங்க தாராளமா உங்க மதிய நம்பலாம்." என மதி அவளின் மனதில் இருந்ததை எல்லாம் சொல்லிவிட்டாள்..
ஆனால் எனக்கு தான் என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. ஒரே குழப்பமாக இருந்தது. குழப்பத்துடன் உட்காந்திருப்பதை பார்த்துவிட்டு மதி
"உங்க முகத்த பாத்த குழப்பத்துல இருக்குற மாதிரி தெரியுது. நா உங்க மனச குழப்பனும் நெனைக்கல.. அதையும் மீறி குழப்பிவிட்டதா நெனச்சீங்கனா என்னை மன்னிச்சிடுங்க.." என்று சொல்ல
"இல்ல மதி அன்னைக்கு நீ இருந்த மனநிலையில தான் இப்ப நானிருக்கேன்.. உனக்கு என்ன பதில் சொல்றது எனக்கு தெரியல குழப்பமா இருக்கு."
"ம்ம்.. புரியுதுங்க.. அன்னைக்கு நீங்க சொன்னப்ப நான் வேணாம் சொல்லி என் தரப்ப நியாயபடுத்தினேன்.. இப்ப வேணாம் சொன்ன நானே வேணும் சொன்னது உங்களுக்கு குழப்பமா தான் இருக்கும்.. நீங்க நல்லா யோசிச்சு சொன்ன போதும்.. உங்க முடிவு எதுவாயிருந்தாலும் எனக்கு சம்மதம்தாங்க.."
"ம்ம்." மட்டும் சொல்ல
"காதல சொன்னதும் ரொம்ப சந்தோஷபடுவீங்க தான் நெனச்சு தார் சொன்னேன். ஆனா அது இப்படி உங்கள இவ்வளவு குழப்பதுல விடும் சத்தியமா நா நெனைக்கல.."
"சரி பரவாயில்ல.. நடக்குறது தான நடக்கும்.. நம்ம கையில என்ன இருக்கு.. சரி மதி கிளம்பலாமா?" கேட்க
"ம்ம் போலாங்க மதி சொன்னதும் கால்டாக்சிக்கு புக் செய்துவிட்டு கோவிலை விட்டு வெளியே வந்தோம்.. என் மனம் இன்னும் அதே குழப்ப நிலையில் தான் இருந்தது.. ஆனால் மதியின் தலையில் பூ இல்லாததை கவனித்தேன்.. அவள் பூ வைக்கலமா? கூடாதா? என்பது கூட எனக்கு சரியாக தெரியவில்லை.. அவளிடம் இதை கேட்க கூட ஒருமாதிரியாக தான் இருந்தது. அவள் வைக்க கூடாது என்றால் சங்கடபடுத்திவிட்டதாக ஆகிவிடும்.. அவளின் பிறந்தநாளன்று இது மாதிரி சங்கடத்தை குடுக்க கூடாது என உறுதியாக இருந்தேன். ஆனால் நானிருக்கும் நிலையை பார்த்துவிட்டு மதி
"ஒன்னும் அவசரமில்லைங்க.. வீட்டுல போய் நல்லா யோசிச்சு சொன்னா போதும்ங்க.."
"இல்ல அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல.. வேற ஒன்னு நெனச்சிட்டு இருந்தேன்."
"வேற என்ன நெனச்சீங்க..?"
"இல்ல அத கேக்கலாமா என்னனு கூட சரியா தெரியல?"
"அப்படி என்கிட்ட என்னத்த கேட்டிட போறீங்க? எதுவும் நெனக்காம மனசில பட்டத கேளுங்க.. தப்பா இருந்தாலும் பரவாயில்ல கேளுங்க.."
"இல்ல.. அது வந்து..." தயங்க
"ம்ம். கேளுங்க.."
"இல்ல.. உன் தலையில பூ வைக்கலேயே அதான்.." இழுக்க மதி சிரித்துவிட்டாள்..
"இதுக்கு தான் இவ்வளவு பயந்தீங்களா? நா கூட வேற ஏதாவது கேப்பீங்க நெனச்சேன்.."
"பூ வாங்கி தர எனக்கு எந்த ஆம்பளையும் இல்ல.. அதனால தான் வைக்கல.. கொஞ்சம் விருப்பமும் இல்லாம இருந்துச்சு."
"ஓ.."
"உங்களுக்கு ஆசைனா வாங்கி தாங்க. நா வச்சிக்கிறேன்.." மதி சட்டென்று யோசிக்காமல் சொல்ல
"நிஜமா சொல்ற?" என்னையும் அறியாமல் கேட்க
"ஆமாங்க.. நீங்க வாங்கி தந்தா வச்சிக்கிறேன்.. போதுமா?"
"சரி வா வாங்கிதரேன்" என ஏதோ ஒரு ஆர்வத்தில் குருட்டு தைரியத்தில் சொல்லிவிட்டேன்.. மதியும் முகம் மலர்ச்சியுடன் என்னுடன் வர வெளியை இருந்த பூக்கடையில் ஒரு முழம் மல்லிகை பூ வாங்கி குடுத்தேன்.. அதை அவளின் தலையில் வைத்ததும் என் கண்களுக்கு மதி ஒரு எனக்கான முழுமையான காதலியாக தெரிந்தாள்..
அதற்குள் கால்டாக்சியும் வர இருவரும் ஏறி வீட்டிற்கு வந்தோம்.. மதி அவளின் வீட்டிற்கு செல்லாமல் என்னுடன் என் வீட்டிற்கு வந்தாள்.. அவள் வந்ததை பார்த்ததும் என் பார்வையின் அர்த்தம் புரிந்துக் கொண்டு
"ஏன் நா உங்க வீட்டுக்கு வர கூடாதா?" என நேரடியாக அவளின் மனதில் பட்டதை கேட்டுவிட
"அதலாம் இல்ல வரலாம்.. வா என்றேன்.."
மதி உள்ளே வந்து சோபாவில் உட்காந்திருந்தாள்.. அவளுக்கு குடிக்க தண்ணீர் கொண்டு வந்து குடுக்க அதை வாங்கி குடித்தாள். நானும் அதே சோபாவில் அவளின் பக்கத்திலே உட்கார்ந்ததும் என் மடியல் படுத்தபடி உதட்டை கவ்வி பிடித்து உறுஞ்சினாள்..
உதட்டை விடுவித்ததும்
"நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா? இல்ல இந்த காலத்துக்கு ஏத்த மாதிரி லிவ்விங் ரிலேஷன்சிப் இருக்கலாமா? உங்களுக்கு எது ஓகே சொல்லுங்க" என்ற பெரிய அதிர்ச்சி தந்தாள் மதி..
மீண்டும் அவளோடு வருவேன்...
16-03-2022, 05:31 PM
16-03-2022, 05:32 PM
16-03-2022, 05:33 PM
16-03-2022, 05:33 PM
(15-03-2022, 01:39 PM)anubavikkaasai Wrote: காதல்... காதல்... காதல்..., கொஞ்சம் மிகையானால் காமம் :). காதலை மதிப்பவர், உணர்ந்தவர்கள், ஆராதிப்பவர்கள் மட்டும் தான் இப்படி தொடர்ச்சியா உணர்ச்சிப்பூர்வமான உரையாடலை வெளிப்படுத்த முடியும்...
மிகவும் அருமை, முன்பு சத்தியன் என்பவருடைய அன்பே மான்சி என்று ஒரு கதை கொஞ்சம் படித்து இருக்கிறேன் அந்த மெண்மையான காதல் இதிலும் காண்கிறேன், அதில் ஆண்பால் மேலோங்கி நிற்கும் உங்கள் கதையில் சமத்துவம் காண்கின்றேன்...
தொடர்ந்து எழுதுங்கள், நண்பரே, மிக்க நன்றி
உங்கள் கருத்துக்கு மிக்க நன்றி நண்பா...
16-03-2022, 05:34 PM
16-03-2022, 05:35 PM
தங்களின் கருத்தையும் ஆதரவையும் தெரிவித்த மற்ற நண்பர்கள் அனைவருக்கும் என் நன்றிகள்...
17-03-2022, 10:07 AM
சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி...
மதி கேட்ட அந்த கேள்வியால் ஒருவினாடி இதயத்துடிப்பே நின்றுவிட்டது போல் ஆனது.. உடலும் மனமும் மிகவும் படபடப்பாக தான் இருந்தது. ஆனால் மதி மிகவும் கூலாக சிரித்தபடியே என் மடியில் படுத்திருந்தாள்.. அவளை பார்த்து
"நீ என்ன சொல்ற மதி.?" கேட்க
"ஏன் நா கேட்டது புரியலையா?"
"புரியுது. ஆனா என்ன திடீர்னு இப்படி ஒரு முடிவு? அதான் புரியல.."
"அதபத்தி அப்பறம் தெளிவா சொல்றேன்.. இப்ப நா கேட்ட கேள்விக்கு பதில் மட்டும் சொல்லுங்க."
"உனக்கும் ரெண்டு பொண்ணுங்க இருக்காங்க மதி அவங்க லைப் பத்தி கொஞ்சம் யோசிச்சியா?"
"நானே இவ்வளவு நாள் அதபத்தி கவலைபட்டுட்டு இருந்தேன்.. ஆனா இப்ப அந்த கவலையில்ல."
"கவலையில்லையா? ஏன் கவலையில்ல?"
"ஏன்னா அவங்க தான் நம்மள கல்யாணம் பண்ணிக்க சொன்னதே" ஒரு பெரிய குண்டை தூக்கி போட்டாள்.. அவள் இதை சொல்லிவிட்டு அசால்டாக படுத்தியிருந்தாள்.. ஆனால் எனக்கு தான் அவள் சொன்னது என்னவோ போல் இருந்தது.. அதனாலே மடியில் படுத்திருந்த மதியை தட்டி எழுப்பிவிட்டேன்..
"ஏய் மதி என்ன சொல்ற?" மிகவும் சீரியஸ்ஸான தோணியில் கேட்க
அவளும், "ஆமாங்க என் பொண்ணுங்க தான் உங்கள கல்யாணம் பண்ணிக்க சொன்னாங்க."
"அவங்களா? அவங்க எப்படி சொல்லுவாங்க.. சான்ஸே இல்ல" சொல்ல
"இல்ல அவங்க தான் சொன்னாங்க.. உங்களுக்கு சந்தேகம் இருந்தா சாய்ந்தரம் வருவாளுங்க.. நீங்களே வேணா கேட்டு பாருங்க" கொஞ்சம் நக்கலாக சொல்ல எனக்கு உள்ளுக்குள் இன்னும் பதற்றம் குறையாமல் இருந்ததால் இதை கேட்டதும் உதறல் எடுக்க ஆரம்பித்தது..
"உன் பொண்ணுங்கட்ட என்னைய பத்தி ஏற்கெனவே சொல்லி வச்சியிருந்தியா?"
"ஏற்கெனவே சொல்லி வைக்கல.. நேத்து நைட் தான் சொன்னேன். அது கூட நானா சொல்லல.. அவளுங்க தான் துருவி துருவி கேட்டாளுங்க.. அதான் சொல்ல வேண்டியதா போச்சு.."
"அவங்களா கேட்டாங்களா? எப்போ?"
"நேத்து நைட் நீங்க கால் பண்ணதும் உங்கட்ட பேசிட்டு இருந்தேன்ல.. அத எப்படியோ கண்டுபிடிச்சு வந்து கேட்டாளுங்க."
"என்ன கேட்டாங்க? நீ என்ன சொன்ன?"
மதியின் பார்வையிலிருந்து
நேற்று இரவு.
நான் அவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது என்னுடய பிறந்தநாளுக்கு வாழ்த்து சொல்வதற்காக என் மகள்கள் இருவரும் என்னுடைய ரூமிற்கு பக்கத்தில் வரும் போதே என்னுடைய பேச்சு சத்தம் இருவரின் காதில் விழுந்திருக்கிறது. (அது பின்னால் அவள்கள் சொல்லி தெரியும்) திடீரென உள்ளே வந்து இருவரும் என்னை கட்டிபிடித்து கன்னத்தில் முத்தமிட்டு வாழ்த்தை சொன்னர்.. மகள்கள் இருவரும் வாழ்த்தும் அந்த இடைவெளியில் பேசிக் கொண்டிருந்த காலை கட் செய்துவிட்டேன்.. அவள்கள் இருவரும் வாழ்த்து சொல்லியும் ரூமை விட்டு நகராமல் இருந்தது கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவள்களிடம்
"ஏய் என்னடி ரெண்டு பேரும் தூங்க போகலியா? இன்னும் இங்கேயே நின்னுட்டே இருக்குறீங்க.." கேட்க
"நாங்க தூங்குறது இருக்கட்டும்.. நீங்க தூங்காம யார் கூட போன்ல பேசிட்டு இருந்தம்மா" கேட்டதுமே எனக்குள் ஒரு வித பயம் வந்து தொற்றிக் கொண்டது. அந்த பயத்தால் படபடப்பாக இருந்தது.. அதனாலே வாயிலிருந்து வார்த்தை எதுவும் வரவில்லை.. என் மகள்களின் முகத்தை அன்னாந்து பார்க்கவே ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. நான் அவரிடம் தவறாக எதுவும் பேசவில்லை. தவறாக முறையில் நடந்துக் கொள்ளவில்லை என்றாலும் என் மகள்கள் கேட்ட அந்த கேள்விக்கு பதில் சொல்லும் தைரியம் எனக்குள் இல்லை. ஏற்கெனவே தொற்றிக் கொண்ட பயத்தால் உடல் முழுவதும் வியர்த்து கண்கள் சொருகி கிட்டதட்ட மயக்கம் அடையும் நிலைக்கு வந்துவிட்டேன்.. என்னுடைய நிலையை பார்த்துவிட்டு நந்திதா,
"ஏய் நந்து போய் தண்ணீ கொண்டு வாடி" சொல்ல அவள் வேகமாக போய் பிரிட்டிஜில் இருந்து வாட்டர் கேன் ஒன்றை எடுத்து வந்து குடிக்க வைத்தாள்.. அந்த ஜில்லென்று தண்ணீர் தொண்டைக்குள் போனதும் தான் எனக்குள் இருந்த படபடப்பு கொஞ்சம் குறைய ஆரம்பித்திருந்தது.. இருந்தாலும் எனக்குள் இருந்த பயம் இன்னும் அப்படியே தான் இருந்தது. அந்த பயத்தால் வியர்வைநீர் உடல் முழுவதும் ஆறாக ஓடி கொண்டிருந்தது.
"உன்கிட்ட அப்படி என்ன கேட்டிட்டோம்னு இப்படி பயந்து சாகுற? ஜெஸ்ட் யார்கிட்ட பேசிட்டு இருந்த தான் கேட்டோம்.. அதுக்கு ஏன் இப்படி நேவ்வர்ஸ் ஆகி பாரு எப்படி வேர்க்குது.." நந்திதா பேசிய படியே
"ஏய் நந்து ஃபேன் கொஞ்சம் ஸ்பீடுல வைடி.. ஸ்வர்ட்டிங் நிக்கவே மாட்டிங்குது." சொல்ல நந்தனா எழுந்து ஃபேன் ஃபுல் ஸ்பீடில் வைத்தாள். அந்த குளிர்ச்சியான காற்று பட்டு படபடப்பும் பயமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைய ஆரம்பித்தது..
மீண்டும் நந்திதா, "சொல்லும்மா யார் கூட பேசிட்டு இருந்த?" கேட்க எனக்கு மீண்டும் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் அமைதியாகவே இருந்தேன்..
"இந்த பாரும்மா நீ சொல்ல போற விசயம் இடிஞ்சு போற விசயமா இருந்தாலும் நாங்க இடிஞ்சு போய் உட்காரமாட்டோம்.. சோ நீ கவலைப்படாம தைரியமா சொல்லலாம்.."
"அது வந்து."
"ம்ம் சொல்லும்மா.. யார் கூட போன்ல பேசிட்டு இருந்த"
"இல்ல எப்படி சொல்றது தெரியல.. கொஞ்சம் பயமும் தயக்கமா இருக்கு.."
"நாங்க உன் பொண்ணுங்க தான.. எங்ககிட்ட சொல்ல என்ன பயம் தயக்கம்?" நந்திதா கேட்க
நந்தனா, "ஏய் இருடி கொஞ்சம்." அவளை அமைதியாகி விட்டு
என்னிடம் "சரிம்மா நீ யாரு சொல்ல வேண்டாம்.. பட் ஜென் ஆர் லேடியா மட்டும் உண்மைய சொல்லிடு.. நாங்க உன்ன டிஸ்டர்ப் பண்ணல.."
"அது.. வந்து... அது ஜென் தான்.. ஆனா நீங்க நெனக்கிற மாதிரி எதுவும் பேசல" சொன்னதும்
நந்திதா, "நீ என்ன லூசா?" கத்த விலகிய பயம் மீண்டும் வந்து தொற்றிக் கொண்டது.
உடனே நந்தனா, "ஏய் நீ ஏன்டி இந்த மிட் நைட்ல இப்படி கத்துற?"
"பின்ன என்னடி லூசு மாதிரியே பேசிட்டு இருந்தா கடுப்பு வருமா வராதா?"
"ஏய் ஜெஸ்ட் ஸட்ஆப்.. டோன்ட் சவுட். ஜெஸ்ட் திங் அபவுட் மாம் பாயிண்ட் ஆப் யூ ஆல்சோ." நந்தனா சொல்லிவிட்டு
"சரி அந்த ஜென் எங்கள ஸ்டேஷன்ல வந்து காப்பாத்தின ஆளு தான" சரியாக கேட்க எனக்கு ஒருவினாடி இதயத்துடிப்பே நின்றுவிட்டது. இனி அவரை பற்றி மறைத்து எந்த பிரயோஜனமும் இல்லை என்றாகிவிட்டது.. அதனால் தைரியத்தை வரவழைத்து கொண்டு
"ஆமா.. நீ சொல்றது சரி தான். அவங்கட்ட தான் பேசிட்டு இருந்தேன்.. அவங்களும் வாழ்த்து சொல்ல தான் கால் பண்ணியிருந்தாங்க அதான் பேசிட்டு இருந்தேன்.. மத்தபடி நீங்க நெனக்கிற இல்ல" திரும்பி சொன்னதும்
நந்திதா, "இங்க பாருடி திரும்பி திரும்பி லூசு மாதிரி பேசிட்டு இருக்குறத."
"ஏய் கொஞ்சம் நேரம் உன் வாய தொறக்காம சும்மா இருடி.. நா தான் கேட்டுட்டு இருக்கேன்ல."
"சரிம்மா அப்போ அந்த அங்கிள் முன்னாடி இருந்தே தெரியுமா?"
"ம்ம். தெரியும்."
"எப்ப இருந்து தெரியும்? இந்த பிளாட்டுக்கு வரதுக்கு முன்னாடி இருந்தே தெரியுமா?"
"ம்ம். தெரியும்." சொல்ல
"எப்படி பழக்கம்?"
"அவங்க வீட்டுக்கு பக்கத்துல தான் குடியிருந்தோம்."
"ஓ.. ஐ.. சி.. நாங்க சின்ன வயசா இருக்கும் போது நாம் இந்த அங்கிள் வீட்டுபக்கம் குடி இருந்தோமா?"
"குடியிருந்தது நாம இல்ல.. நா. நா தான் குடியிருந்தேன்." என்றதும்
"என்னம்மா நீ, கமல் பேசுற மாதிரியே சம்மந்தமில்லா பேசி குழப்பிட்டு இருக்க.."
"நா என்ன குழப்புறேன்.. நீங்க கேக்குற கேள்விக்கு பதில் தான சொல்லிட்டு இருக்கேன்.."
"இந்தா பாரு குழப்பமா சொல்லு. அந்த அங்கிள எப்போ இருந்து தெரியும்..?" நந்தனா கேட்க
"எனக்கு கல்யாணம் ஆகுறதுக்கு முன்னமே இருந்து தெரியும்.. கிட்டதட்ட முப்பது வருசத்துக்கு முன்னாடியே தெரியும். நா 11படிக்கும் போதுல இருந்து பழக்கம்."
"பழக்கமா?"
"ம்ம்.. ஆமா.. நா இவங்கள தான் லவ் பண்ணேன்." சொன்னதும் ரெண்டு பேரும்
"என்னது லவ் பண்ணியா?" ஒரே மாதிரி கோரஸ்ஸாக கேட்க
"ஆமா. எங்க வீட்டுல யாருக்கும் தெரியாம அஞ்சு வருசம் லவ் பண்ணேன்.. ஆனா காலத்துனால ஒன்னு சேர முடியல."
"ஏன் ஒன் சைடு லவ்வா?" நந்திதா கேட்க
"இல்ல ரெண்டு பேரும் தான் லவ் பண்ணோம்.. சொல்ல போனா முதல்ல லவ் பண்றேன் சொன்னது அவங்க தான்.
நா அவங்க லவ் கொஞ்சம் லேட்டா அக்சப்ட் பண்ணேன்."
"ம்ம்.. பாருடி.. நம்ம அம்மா லவ் பண்ணி பெரிய லவ் ஸ்டோரியே இருக்கு." நந்திதா கிண்டல் பண்ண
நந்தனா, "ஏய் சும்மா இருடி.. நீ மேல சொல்லும்மா."
"இனி மேல சொல்ல என்ன இருக்கு.. அதான் சொல்லிட்டேன்ல." என்றதும் இருவரும் எனக்கு நெருக்கமாக வந்து
"நீ எப்படி லவ் பண்ணேன் சொல்லும்மா?" இருவரும் சேர்ந்து கேட்க
"எப்படினா புரியல.?"
"அய்யோ அம்மா எப்படி பாத்துப்பீங்க.? எப்படி கமினிகேட் பண்ணுவீங்க.?"
"ரெண்டு பேரும் பாத்துப்போம்.. ஆனா ஊருக்குள்ள அடிக்கடி பாத்துக்கமாட்டோம்.. நா 11th படிக்கும் போது டெய்லி ஸ்கூல் கேட் வந்து நின்றுவாங்க.. வர வழியில யாரும் இல்லைனா பேசிப்போம்.. அவ்வளவு தான்."
"சரி எப்படி கமினிகேட் பண்ணினா.? இப்ப வாட்ஸ்ஆப், பேஸ்புக் நெறைய வழி இருக்கு. நீ ஏதாவது மெசேஜ் சொல்லனும்னா எப்படி சொல்லுவம்மா." நந்திதா கேட்க
"ம்ம் மம்மி ஓட ப்ரண்ட் தூது போயிருப்பா" நந்தனா சொல்ல
"ரியலி?" நந்திதா கேட்க
"இல்ல.. நாங்க லவ் பண்ணது அந்த ஊருல யாருக்கும் தெரியாது. என்னோட ப்ரண்ட்ஸ் கூட சொன்னதில்ல."
"தென் ஹவ் கேன் கமினிகேட் வித் ஹிம்?"
"அப்போ அவங்க கடை வச்சியிருந்தாங்க.. கடையில சாமான் வாங்க போற மாதிரி போய் சொல்ல வேண்டியத சொல்லிடுவேன்.. ஆள் இருந்தா கொண்டு போற ரூபா நோட்டுல எழுதி அவங்க கையில குடுத்திடுவேன்.. நா எதுவும் சொல்லேனா அவங்க ரூபா நோட்டுல எழுதியிருக்கிறத பாத்து தெரிஞ்சுப்பாங்க." என்றதும்..
"ப்ப்பா.. வாட் ஏ ஐடியா. யூ ஆர் ஏ பிர்லியண்ட் மம்மி."
நான் நந்தனாவை பார்த்து, "நீ எப்படி அந்த ஜென் அவங்க தான் கண்டுபிடிச்ச." கேட்க
"இதெல்லாம் ஒரு மேட்டராம்மா? ஸ்டேஷன்ல இருந்து சேவ் பண்ணது கூட பெருசா தெரியல. நீ போய் கெல்ப் கேட்டுருப்ப தான் நெனச்சேன்.. பட் அந்த நைட்டுல சாப்பிட கொண்டு வந்து குடுத்ததா சொன்னில.. அங்க தான் டவுட் ஸ்டார்ட் ஆச்சு.. என்ன தான் கேல்ப் பண்ணாலும் அன்போ காதலோ இருந்தா தான் இந்த மாதிரி தானா அக்கறை எடுத்து கேட்காத கூட செய்வாங்க.
என்னம்மா சரிதான."
"சரி தான்.. அதான் தெரிய வேண்டியது எல்லாம் தெரிஞ்சுகிட்டிங்கள போய் தூங்குங்க.." சொல்ல இருவரும் மீண்டும் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு 'குட் நைட்' சொல்லி தூங்க சென்றனர்.. எனக்கோ எனக்குள் இருந்த மனபாரமே முழுமையாக குறைந்தது போல் இருந்தது.
மறுநாள் காலையில் சிக்னலில் வேலை பண்ணிட்டு இருந்தேன்.. அப்போது மகள்கள் இருவரும் வந்து 'ம்மா' கூப்பிட என்ன என்பதை போல் பார்க்க
"உன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசனும்." என்று சொல்ல
"ஹே வேலை இருக்குடி விடுங்க.. நீங்க ஆபிஸ் கிழம்புறதுக்குள்ள செஞ்சு முடிக்கனும்ல.. லேட் ஆச்சுனா என்னைய கத்த கூடாது" சொல்ல
"அய்யோ ம்மா அதலாம் ஒன்னும் சொல்லமாட்டோம்.. நீ மொதல வா." சொல்லிட்டு
"ஏய் ஸ்டவ்ஆப் பண்ணிட்டு வாடி" சொல்லிட்டு நந்தனா என்னை கூப்பிட்டு ஹாலுக்கு செல்ல
"ஏய் என்னடி பேச போறீங்க.. அதான் எல்லாம் நைட்டே சொல்லிட்டேன்ல.."
"அதலாம் ஓகே தான். பட் அந்த அங்கிள்க்கு இப்ப யாருமே இல்லையாம்.. தனியா தான் இருக்கிறாராம்.."
"சரி அதுக்கு நாம என்ன பண்ண முடியும்? நாமல கூட கூப்பிட்டு வச்சுக்கிட்டு முடியும்?"
"ம்ம்.. கரைக்டா சொன்னம்மா.. விசாரிச்சதுல அந்த அங்கிளோட ஓயிப் இறந்துட்டாங்களாம். ஒரே பொண்ணும் அமெரிக்கா செட்டில்.. சோ நீ ஏன் மேரேஜ் பண்ணிக்க கூடாது.?" கேட்டதும் நான் ஒருபக்கம் சந்தோஷமாக இருந்தாலும் இந்த சமுதாயத்த நினைக்கும் போது ஒருமாதிரி சொல்ல முடியாத இக்கட்டான மனநிலையில் இருந்தேன். இறுதியில்
"ஏய் உங்களுக்கு பைத்தியம் எதும் பிடிச்சிருச்சா?"
"இந்த வயசுல போய் கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்றீங்க.? நான் தான்டி உங்களுக்கு நல்ல பையனா பாத்து கல்யாணம் பண்ணி வைக்கனும்.. நீங்க என்னடானா எனக்கு மாப்பிள்ளை பாத்திட்டு இருக்கீங்க."
"ஹலோ.. நாங்க எங்க பாத்தோம்.. நீ தானம்மா முப்பது வருசத்துக்கு முன்னமே உனக்கான ஃபேர் பாத்திருக்க லவ் பண்ணியிருக்க.. அன்பார்சுனேட்லி சேர முடியாம போயிடுச்சு.. இப்ப ஒரு சான்ஸ் கிடைச்சிருக்கு. யூஸ் பண்ணிக்க சொல்றோம்."
"அதலாம் ஒன்னும் வேண்டாம்.. அது முடிஞ்சு போன கதை.. நீங்க போய் ஆபிஸ் கிளம்புற வேலைய பாருங்க" சொல்லிட்டு
எந்திரிக்க முயல மகள்கள் இருவரும்
"ம்மா அப்போ உனக்கு அந்த அங்கிள் மேல லவ் இல்லையா?" கேட்க என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை.
அதலாம் 'இல்லை' சொல்லவும் மனம் வரவில்லை. அதனாலே அமைதியாக இருந்தேன்.. நான் அமைதியாக இருப்பதை பார்த்துவிட்டு
"ம்மா நீ சைலண்ட் இருக்குறத பாத்த யூ ஆர் ஸ்டில் இன் லவ் வித் ஹிம்." சொல்ல
"ஆமா.. இன்னும் அவங்கள லவ் பண்ணிட்டு தான் இருக்கேன்.. போதுமா" சொல்லி எனக்குள் இருந்த சந்தோஷத்தை சமுதாயத்தினால் ஏற்பட்ட கோவத்தை எல்லாம் அந்த கத்தலில் மூலம் வெளிபடுத்தினேன்.. நானிருக்கும் நிலையை பார்த்துவிட்டு இருவரும்
"இப்ப எதுக்கு டென்சன் ஆகுற. நீ பெத்த பொண்ணுங்க நாங்களே எதும் சொல்லல.. நீயா ஏன் உன் மைன்ட் போட்டு தேவையில்லாம கன்பியூஸ் பண்ணிக்கிற."
"முதல்ல உங்க கல்யாணம் தான்.. மத்தத பத்தி என்னால நெனச்சு கூட பாக்க முடியல."
"சரி.. நீ சொல்ற மாதிரி நாங்க ரெண்டு பேரும் மேரேஜ் பண்ணி போய்ட்டா உன்ன யார் பாத்துப்பா சொல்லு.."
"என்னைய நா பாத்துப்பேன்." சொல்ல இருவரும் என் மேல் கடுப்பாகி
"இந்தா பாரும்மா ஈவினிங் வரை தான் டைம். அதுக்குள்ள அந்த அங்கிள்ட்ட பேசி எங்களுக்கு உன் முடிவு என்னானு சொல்ற.. இல்ல நாங்களே போய் கேட்டுக்கிறோம்" சொல்லிட்டு என் பதிலை கூட எதிர்பார்க்காமல் சென்றுவிட்டனர் என நேற்று இரவு நடந்ததிலிருந்து எல்லாவற்றையும் அவரின் தோளின் மீது சாய்ந்தபடி சொல்லி முடித்து அவரின் உள்ளங்கையில் முத்தமிட்டேன்.
"சரி இப்ப சொல்லுங்க.? நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கலமா? இல்ல இந்த லிவ்விங் டு கேதரா?" கேட்க அவர் இப்போதும் எந்த பதிலும் சொல்லாமல் தான் இருந்தார்.. அவரின் முகத்தை பார்க்க இன்னும் அதே குழப்பத்தில் தான் இருக்கிறார் என்பது தெளிவாக தெரிந்தது.
"இந்தா பாருங்க.. நா ஈவினிங் பதில்ல சொல்லலேனா கண்டிப்பா அவளுங்க உங்கள தேடி வந்துருவாளுங்க.."
"ம்ம்." மட்டும் அவர் சொல்ல
"உங்க பொண்ணு ஏதாவது சொல்லுவா நெனச்சு ஃபீல் பண்றீங்களா?"
"இல்ல. இல்ல அவளாம் எதும் சொல்லமாட்டா. இத சொன்னா சந்தோஷ படுவ."
"பின்ன என்னங்க.? நாம உடனே கூட கல்யாணம் பண்ணிக்க வேணாம்.. என் பொண்ணுங்க ரெண்டு பேருக்கும் நல்ல பையனா பாத்து முடிச்சிட்டு கூட பண்ணிக்கலாம்" சொல்ல
"உனக்கு எந்த பிரச்சினையும் வராம இருந்தா சரி தான்" அவர் சொன்னதும் சந்தோஷத்தில் அவரின் தலையை திருப்பி மீண்டும் அவரின் இதழை கவ்வி உறுஞ்சினேன்.. எனக்கு போதும் என மனதில் தோன்றிய பிறகே அவரின் இதழை விடுவித்தேன்.. அதன் பின் என் மகள்கள் ஆபிஸிலிருந்து வரும் வரை அவருடன் தான் இருந்தேன்.
வெங்கடேசன் பார்வையிலிருந்து..
மாலையில் மதி வந்து அவள் மகள்கள் பார்க்க வேண்டும் என்கிறார்கள் சொல்லி கூப்பிட்டு போனாள். மதியின் மகள்கள் இருவரும் ஒரே கலரில் ஒரே மாதிரியான சேலையை கட்டி பார்ப்பதற்கு லட்சணமாக இருந்தார்கள்.. என்னை பார்த்தும் இருவரில் ஒருத்தி
"வாங்க அங்கிள்" என்றதும்
மற்றொருத்தி "இன்னும் என்னடி அங்கிள் சொல்லிட்டு இருக்க.. அப்பானு சொல்லுடி" சொல்ல
"அதுவும் சரிதான் சொல்லி வாங்க அப்பா" உள்ளே கூப்பிட்டு உட்கார வைத்தனர்.. நான் எதுவும் பேசவில்லை. அவர்கள் இருவரும் தான் பேச்சை ஆரம்பித்தனர்..
"நீங்க ஓகே சொன்னதா அம்மா சொன்னாங்க.. எங்களுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்.. எங்களுக்கு பிறகு அம்மா பாத்துக்க நீங்க இருக்கீங்க.. நீங்க இத பத்தி உங்க பொண்ணுட்ட பேசிடுங்க." என்றனர்..
"சரி.. ஆனா உங்க அப்பா?" தயங்க என் தயக்கத்தை புரிந்துக் கொண்டு அவர்களே
"யாரு எங்கப்பனா? அந்த ஆளு வெளிநாட்டுல வேலை கெடச்சுருக்கு எங்கள விட்டு போய் பதினைஞ்சு வருசம் ஆச்சு. வெளிநாட்டுக்கு போன கொஞ்ச நாள் போன் பண்ணி பேசுவார்.. அடுத்து அதுவும் இல்லாம போச்சு.. இதுவரை ஒரு தடவ கூட எங்கள வந்து பாத்ததில்ல. இனி வருவார் நம்பிக்கை இல்ல.. அதனால நீங்க அவர பத்தி எதுவும் கவலைபடாதீங்க.. அதை மீறி வந்தா நாங்க பாத்துக்கிறோம்" என தைரியமாக பேசினர்..
அதன் பின் எல்லாரும் பொதுவான பல விசயங்களை பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தோம். பல வருடங்களுக்கு பின் இது மாதிரி ஒரு குடும்பத்துடன் உட்கார்ந்து சில மணி நேரம் பேசியது மனதுக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது.
அடுத்த ஐந்து மாதத்திற்குள்
என்னுடைய கிராமமான சாந்தமங்கலத்தில் ஏற்கெனவே பார்த்திருந்த வீட்டை வாங்கி அதை இடித்துவிட்டு கொஞ்சம் பெரியதாக சேகரில் மேற்பார்வையிலே கட்ட சொல்லியிருந்தேன்.
அதற்குள் மதியின் மகள்கள் இருவருக்கும் நல்ல வரன் பார்த்து முடித்து வைத்தோம்..
வீடு கட்டி முடிந்ததும் அதற்கு பால் காய்ச்சி நானிருந்த ப்ளாட்டை மட்டும் விற்று விட்டு நானும் மதியும் புதிதாக கட்டிய வீட்டிற்கு கணவன் மனைவியாக குடிபெயர்ந்தோம்.
அன்று இரவு எங்கள் காதல் ஸ்பாட்டான அந்த பனைமரத்திற்கு அடியில் நான் உட்கார்ந்திருக்க மதி என் மடியில் தலை வைத்து படுத்திருந்தபடியே
"என்னங்க நாம ரெண்டு பேரும் திரும்பி இப்படி ஒன்னா காதலர்கள் மாதிரி நம்ம இடத்துலே இருப்போம் நெனச்சு கூட பாக்கல."
"ஆமா மதி நானும் "மீண்டும் உன்னோடு நான்" இப்படி இருப்பேன் நெனச்சு பாத்ததில்ல.."
"அப்ப தான் நீங்க கேட்டத என்னால குடுக்க முடியல.. இப்ப தரேன்.. எடுத்துக்கோங்க."
"எத மதி எடுத்துக்க சொல்ற.?"
"அய்யோ அத்தான் என்னைய தான் சொல்றேன் எடுத்துக்கோங்க" சொல்லி அவள் கட்டியிருந்த சேலையின் மாராப்பை விலக்கி என்னை நெஞ்சோடு இறுக்க அணைத்து அந்த இரவு மற்றும் அடுத்து வந்த நாட்களில் எல்லாம் திகட்ட திகட்ட இன்பத்தை வழங்கினாள் என் மதி..
இந்த தொடர் இனிதே முடிவுற்றது...
இந்த தொடருக்கு ஆதரவு தந்து கருத்துக்களை தெரிவித்த அனைவருக்கும் நன்றிகள்..
இந்த தொடரை பற்றிய தனிபட்ட முறையில் விமர்சனங்களை samarsaran94 @ gmail . comல் சொல்லுங்கள்..
மதி கேட்ட அந்த கேள்வியால் ஒருவினாடி இதயத்துடிப்பே நின்றுவிட்டது போல் ஆனது.. உடலும் மனமும் மிகவும் படபடப்பாக தான் இருந்தது. ஆனால் மதி மிகவும் கூலாக சிரித்தபடியே என் மடியில் படுத்திருந்தாள்.. அவளை பார்த்து
"நீ என்ன சொல்ற மதி.?" கேட்க
"ஏன் நா கேட்டது புரியலையா?"
"புரியுது. ஆனா என்ன திடீர்னு இப்படி ஒரு முடிவு? அதான் புரியல.."
"அதபத்தி அப்பறம் தெளிவா சொல்றேன்.. இப்ப நா கேட்ட கேள்விக்கு பதில் மட்டும் சொல்லுங்க."
"உனக்கும் ரெண்டு பொண்ணுங்க இருக்காங்க மதி அவங்க லைப் பத்தி கொஞ்சம் யோசிச்சியா?"
"நானே இவ்வளவு நாள் அதபத்தி கவலைபட்டுட்டு இருந்தேன்.. ஆனா இப்ப அந்த கவலையில்ல."
"கவலையில்லையா? ஏன் கவலையில்ல?"
"ஏன்னா அவங்க தான் நம்மள கல்யாணம் பண்ணிக்க சொன்னதே" ஒரு பெரிய குண்டை தூக்கி போட்டாள்.. அவள் இதை சொல்லிவிட்டு அசால்டாக படுத்தியிருந்தாள்.. ஆனால் எனக்கு தான் அவள் சொன்னது என்னவோ போல் இருந்தது.. அதனாலே மடியில் படுத்திருந்த மதியை தட்டி எழுப்பிவிட்டேன்..
"ஏய் மதி என்ன சொல்ற?" மிகவும் சீரியஸ்ஸான தோணியில் கேட்க
அவளும், "ஆமாங்க என் பொண்ணுங்க தான் உங்கள கல்யாணம் பண்ணிக்க சொன்னாங்க."
"அவங்களா? அவங்க எப்படி சொல்லுவாங்க.. சான்ஸே இல்ல" சொல்ல
"இல்ல அவங்க தான் சொன்னாங்க.. உங்களுக்கு சந்தேகம் இருந்தா சாய்ந்தரம் வருவாளுங்க.. நீங்களே வேணா கேட்டு பாருங்க" கொஞ்சம் நக்கலாக சொல்ல எனக்கு உள்ளுக்குள் இன்னும் பதற்றம் குறையாமல் இருந்ததால் இதை கேட்டதும் உதறல் எடுக்க ஆரம்பித்தது..
"உன் பொண்ணுங்கட்ட என்னைய பத்தி ஏற்கெனவே சொல்லி வச்சியிருந்தியா?"
"ஏற்கெனவே சொல்லி வைக்கல.. நேத்து நைட் தான் சொன்னேன். அது கூட நானா சொல்லல.. அவளுங்க தான் துருவி துருவி கேட்டாளுங்க.. அதான் சொல்ல வேண்டியதா போச்சு.."
"அவங்களா கேட்டாங்களா? எப்போ?"
"நேத்து நைட் நீங்க கால் பண்ணதும் உங்கட்ட பேசிட்டு இருந்தேன்ல.. அத எப்படியோ கண்டுபிடிச்சு வந்து கேட்டாளுங்க."
"என்ன கேட்டாங்க? நீ என்ன சொன்ன?"
மதியின் பார்வையிலிருந்து
நேற்று இரவு.
நான் அவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது என்னுடய பிறந்தநாளுக்கு வாழ்த்து சொல்வதற்காக என் மகள்கள் இருவரும் என்னுடைய ரூமிற்கு பக்கத்தில் வரும் போதே என்னுடைய பேச்சு சத்தம் இருவரின் காதில் விழுந்திருக்கிறது. (அது பின்னால் அவள்கள் சொல்லி தெரியும்) திடீரென உள்ளே வந்து இருவரும் என்னை கட்டிபிடித்து கன்னத்தில் முத்தமிட்டு வாழ்த்தை சொன்னர்.. மகள்கள் இருவரும் வாழ்த்தும் அந்த இடைவெளியில் பேசிக் கொண்டிருந்த காலை கட் செய்துவிட்டேன்.. அவள்கள் இருவரும் வாழ்த்து சொல்லியும் ரூமை விட்டு நகராமல் இருந்தது கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவள்களிடம்
"ஏய் என்னடி ரெண்டு பேரும் தூங்க போகலியா? இன்னும் இங்கேயே நின்னுட்டே இருக்குறீங்க.." கேட்க
"நாங்க தூங்குறது இருக்கட்டும்.. நீங்க தூங்காம யார் கூட போன்ல பேசிட்டு இருந்தம்மா" கேட்டதுமே எனக்குள் ஒரு வித பயம் வந்து தொற்றிக் கொண்டது. அந்த பயத்தால் படபடப்பாக இருந்தது.. அதனாலே வாயிலிருந்து வார்த்தை எதுவும் வரவில்லை.. என் மகள்களின் முகத்தை அன்னாந்து பார்க்கவே ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. நான் அவரிடம் தவறாக எதுவும் பேசவில்லை. தவறாக முறையில் நடந்துக் கொள்ளவில்லை என்றாலும் என் மகள்கள் கேட்ட அந்த கேள்விக்கு பதில் சொல்லும் தைரியம் எனக்குள் இல்லை. ஏற்கெனவே தொற்றிக் கொண்ட பயத்தால் உடல் முழுவதும் வியர்த்து கண்கள் சொருகி கிட்டதட்ட மயக்கம் அடையும் நிலைக்கு வந்துவிட்டேன்.. என்னுடைய நிலையை பார்த்துவிட்டு நந்திதா,
"ஏய் நந்து போய் தண்ணீ கொண்டு வாடி" சொல்ல அவள் வேகமாக போய் பிரிட்டிஜில் இருந்து வாட்டர் கேன் ஒன்றை எடுத்து வந்து குடிக்க வைத்தாள்.. அந்த ஜில்லென்று தண்ணீர் தொண்டைக்குள் போனதும் தான் எனக்குள் இருந்த படபடப்பு கொஞ்சம் குறைய ஆரம்பித்திருந்தது.. இருந்தாலும் எனக்குள் இருந்த பயம் இன்னும் அப்படியே தான் இருந்தது. அந்த பயத்தால் வியர்வைநீர் உடல் முழுவதும் ஆறாக ஓடி கொண்டிருந்தது.
"உன்கிட்ட அப்படி என்ன கேட்டிட்டோம்னு இப்படி பயந்து சாகுற? ஜெஸ்ட் யார்கிட்ட பேசிட்டு இருந்த தான் கேட்டோம்.. அதுக்கு ஏன் இப்படி நேவ்வர்ஸ் ஆகி பாரு எப்படி வேர்க்குது.." நந்திதா பேசிய படியே
"ஏய் நந்து ஃபேன் கொஞ்சம் ஸ்பீடுல வைடி.. ஸ்வர்ட்டிங் நிக்கவே மாட்டிங்குது." சொல்ல நந்தனா எழுந்து ஃபேன் ஃபுல் ஸ்பீடில் வைத்தாள். அந்த குளிர்ச்சியான காற்று பட்டு படபடப்பும் பயமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைய ஆரம்பித்தது..
மீண்டும் நந்திதா, "சொல்லும்மா யார் கூட பேசிட்டு இருந்த?" கேட்க எனக்கு மீண்டும் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் அமைதியாகவே இருந்தேன்..
"இந்த பாரும்மா நீ சொல்ல போற விசயம் இடிஞ்சு போற விசயமா இருந்தாலும் நாங்க இடிஞ்சு போய் உட்காரமாட்டோம்.. சோ நீ கவலைப்படாம தைரியமா சொல்லலாம்.."
"அது வந்து."
"ம்ம் சொல்லும்மா.. யார் கூட போன்ல பேசிட்டு இருந்த"
"இல்ல எப்படி சொல்றது தெரியல.. கொஞ்சம் பயமும் தயக்கமா இருக்கு.."
"நாங்க உன் பொண்ணுங்க தான.. எங்ககிட்ட சொல்ல என்ன பயம் தயக்கம்?" நந்திதா கேட்க
நந்தனா, "ஏய் இருடி கொஞ்சம்." அவளை அமைதியாகி விட்டு
என்னிடம் "சரிம்மா நீ யாரு சொல்ல வேண்டாம்.. பட் ஜென் ஆர் லேடியா மட்டும் உண்மைய சொல்லிடு.. நாங்க உன்ன டிஸ்டர்ப் பண்ணல.."
"அது.. வந்து... அது ஜென் தான்.. ஆனா நீங்க நெனக்கிற மாதிரி எதுவும் பேசல" சொன்னதும்
நந்திதா, "நீ என்ன லூசா?" கத்த விலகிய பயம் மீண்டும் வந்து தொற்றிக் கொண்டது.
உடனே நந்தனா, "ஏய் நீ ஏன்டி இந்த மிட் நைட்ல இப்படி கத்துற?"
"பின்ன என்னடி லூசு மாதிரியே பேசிட்டு இருந்தா கடுப்பு வருமா வராதா?"
"ஏய் ஜெஸ்ட் ஸட்ஆப்.. டோன்ட் சவுட். ஜெஸ்ட் திங் அபவுட் மாம் பாயிண்ட் ஆப் யூ ஆல்சோ." நந்தனா சொல்லிவிட்டு
"சரி அந்த ஜென் எங்கள ஸ்டேஷன்ல வந்து காப்பாத்தின ஆளு தான" சரியாக கேட்க எனக்கு ஒருவினாடி இதயத்துடிப்பே நின்றுவிட்டது. இனி அவரை பற்றி மறைத்து எந்த பிரயோஜனமும் இல்லை என்றாகிவிட்டது.. அதனால் தைரியத்தை வரவழைத்து கொண்டு
"ஆமா.. நீ சொல்றது சரி தான். அவங்கட்ட தான் பேசிட்டு இருந்தேன்.. அவங்களும் வாழ்த்து சொல்ல தான் கால் பண்ணியிருந்தாங்க அதான் பேசிட்டு இருந்தேன்.. மத்தபடி நீங்க நெனக்கிற இல்ல" திரும்பி சொன்னதும்
நந்திதா, "இங்க பாருடி திரும்பி திரும்பி லூசு மாதிரி பேசிட்டு இருக்குறத."
"ஏய் கொஞ்சம் நேரம் உன் வாய தொறக்காம சும்மா இருடி.. நா தான் கேட்டுட்டு இருக்கேன்ல."
"சரிம்மா அப்போ அந்த அங்கிள் முன்னாடி இருந்தே தெரியுமா?"
"ம்ம். தெரியும்."
"எப்ப இருந்து தெரியும்? இந்த பிளாட்டுக்கு வரதுக்கு முன்னாடி இருந்தே தெரியுமா?"
"ம்ம். தெரியும்." சொல்ல
"எப்படி பழக்கம்?"
"அவங்க வீட்டுக்கு பக்கத்துல தான் குடியிருந்தோம்."
"ஓ.. ஐ.. சி.. நாங்க சின்ன வயசா இருக்கும் போது நாம் இந்த அங்கிள் வீட்டுபக்கம் குடி இருந்தோமா?"
"குடியிருந்தது நாம இல்ல.. நா. நா தான் குடியிருந்தேன்." என்றதும்
"என்னம்மா நீ, கமல் பேசுற மாதிரியே சம்மந்தமில்லா பேசி குழப்பிட்டு இருக்க.."
"நா என்ன குழப்புறேன்.. நீங்க கேக்குற கேள்விக்கு பதில் தான சொல்லிட்டு இருக்கேன்.."
"இந்தா பாரு குழப்பமா சொல்லு. அந்த அங்கிள எப்போ இருந்து தெரியும்..?" நந்தனா கேட்க
"எனக்கு கல்யாணம் ஆகுறதுக்கு முன்னமே இருந்து தெரியும்.. கிட்டதட்ட முப்பது வருசத்துக்கு முன்னாடியே தெரியும். நா 11படிக்கும் போதுல இருந்து பழக்கம்."
"பழக்கமா?"
"ம்ம்.. ஆமா.. நா இவங்கள தான் லவ் பண்ணேன்." சொன்னதும் ரெண்டு பேரும்
"என்னது லவ் பண்ணியா?" ஒரே மாதிரி கோரஸ்ஸாக கேட்க
"ஆமா. எங்க வீட்டுல யாருக்கும் தெரியாம அஞ்சு வருசம் லவ் பண்ணேன்.. ஆனா காலத்துனால ஒன்னு சேர முடியல."
"ஏன் ஒன் சைடு லவ்வா?" நந்திதா கேட்க
"இல்ல ரெண்டு பேரும் தான் லவ் பண்ணோம்.. சொல்ல போனா முதல்ல லவ் பண்றேன் சொன்னது அவங்க தான்.
நா அவங்க லவ் கொஞ்சம் லேட்டா அக்சப்ட் பண்ணேன்."
"ம்ம்.. பாருடி.. நம்ம அம்மா லவ் பண்ணி பெரிய லவ் ஸ்டோரியே இருக்கு." நந்திதா கிண்டல் பண்ண
நந்தனா, "ஏய் சும்மா இருடி.. நீ மேல சொல்லும்மா."
"இனி மேல சொல்ல என்ன இருக்கு.. அதான் சொல்லிட்டேன்ல." என்றதும் இருவரும் எனக்கு நெருக்கமாக வந்து
"நீ எப்படி லவ் பண்ணேன் சொல்லும்மா?" இருவரும் சேர்ந்து கேட்க
"எப்படினா புரியல.?"
"அய்யோ அம்மா எப்படி பாத்துப்பீங்க.? எப்படி கமினிகேட் பண்ணுவீங்க.?"
"ரெண்டு பேரும் பாத்துப்போம்.. ஆனா ஊருக்குள்ள அடிக்கடி பாத்துக்கமாட்டோம்.. நா 11th படிக்கும் போது டெய்லி ஸ்கூல் கேட் வந்து நின்றுவாங்க.. வர வழியில யாரும் இல்லைனா பேசிப்போம்.. அவ்வளவு தான்."
"சரி எப்படி கமினிகேட் பண்ணினா.? இப்ப வாட்ஸ்ஆப், பேஸ்புக் நெறைய வழி இருக்கு. நீ ஏதாவது மெசேஜ் சொல்லனும்னா எப்படி சொல்லுவம்மா." நந்திதா கேட்க
"ம்ம் மம்மி ஓட ப்ரண்ட் தூது போயிருப்பா" நந்தனா சொல்ல
"ரியலி?" நந்திதா கேட்க
"இல்ல.. நாங்க லவ் பண்ணது அந்த ஊருல யாருக்கும் தெரியாது. என்னோட ப்ரண்ட்ஸ் கூட சொன்னதில்ல."
"தென் ஹவ் கேன் கமினிகேட் வித் ஹிம்?"
"அப்போ அவங்க கடை வச்சியிருந்தாங்க.. கடையில சாமான் வாங்க போற மாதிரி போய் சொல்ல வேண்டியத சொல்லிடுவேன்.. ஆள் இருந்தா கொண்டு போற ரூபா நோட்டுல எழுதி அவங்க கையில குடுத்திடுவேன்.. நா எதுவும் சொல்லேனா அவங்க ரூபா நோட்டுல எழுதியிருக்கிறத பாத்து தெரிஞ்சுப்பாங்க." என்றதும்..
"ப்ப்பா.. வாட் ஏ ஐடியா. யூ ஆர் ஏ பிர்லியண்ட் மம்மி."
நான் நந்தனாவை பார்த்து, "நீ எப்படி அந்த ஜென் அவங்க தான் கண்டுபிடிச்ச." கேட்க
"இதெல்லாம் ஒரு மேட்டராம்மா? ஸ்டேஷன்ல இருந்து சேவ் பண்ணது கூட பெருசா தெரியல. நீ போய் கெல்ப் கேட்டுருப்ப தான் நெனச்சேன்.. பட் அந்த நைட்டுல சாப்பிட கொண்டு வந்து குடுத்ததா சொன்னில.. அங்க தான் டவுட் ஸ்டார்ட் ஆச்சு.. என்ன தான் கேல்ப் பண்ணாலும் அன்போ காதலோ இருந்தா தான் இந்த மாதிரி தானா அக்கறை எடுத்து கேட்காத கூட செய்வாங்க.
என்னம்மா சரிதான."
"சரி தான்.. அதான் தெரிய வேண்டியது எல்லாம் தெரிஞ்சுகிட்டிங்கள போய் தூங்குங்க.." சொல்ல இருவரும் மீண்டும் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு 'குட் நைட்' சொல்லி தூங்க சென்றனர்.. எனக்கோ எனக்குள் இருந்த மனபாரமே முழுமையாக குறைந்தது போல் இருந்தது.
மறுநாள் காலையில் சிக்னலில் வேலை பண்ணிட்டு இருந்தேன்.. அப்போது மகள்கள் இருவரும் வந்து 'ம்மா' கூப்பிட என்ன என்பதை போல் பார்க்க
"உன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசனும்." என்று சொல்ல
"ஹே வேலை இருக்குடி விடுங்க.. நீங்க ஆபிஸ் கிழம்புறதுக்குள்ள செஞ்சு முடிக்கனும்ல.. லேட் ஆச்சுனா என்னைய கத்த கூடாது" சொல்ல
"அய்யோ ம்மா அதலாம் ஒன்னும் சொல்லமாட்டோம்.. நீ மொதல வா." சொல்லிட்டு
"ஏய் ஸ்டவ்ஆப் பண்ணிட்டு வாடி" சொல்லிட்டு நந்தனா என்னை கூப்பிட்டு ஹாலுக்கு செல்ல
"ஏய் என்னடி பேச போறீங்க.. அதான் எல்லாம் நைட்டே சொல்லிட்டேன்ல.."
"அதலாம் ஓகே தான். பட் அந்த அங்கிள்க்கு இப்ப யாருமே இல்லையாம்.. தனியா தான் இருக்கிறாராம்.."
"சரி அதுக்கு நாம என்ன பண்ண முடியும்? நாமல கூட கூப்பிட்டு வச்சுக்கிட்டு முடியும்?"
"ம்ம்.. கரைக்டா சொன்னம்மா.. விசாரிச்சதுல அந்த அங்கிளோட ஓயிப் இறந்துட்டாங்களாம். ஒரே பொண்ணும் அமெரிக்கா செட்டில்.. சோ நீ ஏன் மேரேஜ் பண்ணிக்க கூடாது.?" கேட்டதும் நான் ஒருபக்கம் சந்தோஷமாக இருந்தாலும் இந்த சமுதாயத்த நினைக்கும் போது ஒருமாதிரி சொல்ல முடியாத இக்கட்டான மனநிலையில் இருந்தேன். இறுதியில்
"ஏய் உங்களுக்கு பைத்தியம் எதும் பிடிச்சிருச்சா?"
"இந்த வயசுல போய் கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்றீங்க.? நான் தான்டி உங்களுக்கு நல்ல பையனா பாத்து கல்யாணம் பண்ணி வைக்கனும்.. நீங்க என்னடானா எனக்கு மாப்பிள்ளை பாத்திட்டு இருக்கீங்க."
"ஹலோ.. நாங்க எங்க பாத்தோம்.. நீ தானம்மா முப்பது வருசத்துக்கு முன்னமே உனக்கான ஃபேர் பாத்திருக்க லவ் பண்ணியிருக்க.. அன்பார்சுனேட்லி சேர முடியாம போயிடுச்சு.. இப்ப ஒரு சான்ஸ் கிடைச்சிருக்கு. யூஸ் பண்ணிக்க சொல்றோம்."
"அதலாம் ஒன்னும் வேண்டாம்.. அது முடிஞ்சு போன கதை.. நீங்க போய் ஆபிஸ் கிளம்புற வேலைய பாருங்க" சொல்லிட்டு
எந்திரிக்க முயல மகள்கள் இருவரும்
"ம்மா அப்போ உனக்கு அந்த அங்கிள் மேல லவ் இல்லையா?" கேட்க என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை.
அதலாம் 'இல்லை' சொல்லவும் மனம் வரவில்லை. அதனாலே அமைதியாக இருந்தேன்.. நான் அமைதியாக இருப்பதை பார்த்துவிட்டு
"ம்மா நீ சைலண்ட் இருக்குறத பாத்த யூ ஆர் ஸ்டில் இன் லவ் வித் ஹிம்." சொல்ல
"ஆமா.. இன்னும் அவங்கள லவ் பண்ணிட்டு தான் இருக்கேன்.. போதுமா" சொல்லி எனக்குள் இருந்த சந்தோஷத்தை சமுதாயத்தினால் ஏற்பட்ட கோவத்தை எல்லாம் அந்த கத்தலில் மூலம் வெளிபடுத்தினேன்.. நானிருக்கும் நிலையை பார்த்துவிட்டு இருவரும்
"இப்ப எதுக்கு டென்சன் ஆகுற. நீ பெத்த பொண்ணுங்க நாங்களே எதும் சொல்லல.. நீயா ஏன் உன் மைன்ட் போட்டு தேவையில்லாம கன்பியூஸ் பண்ணிக்கிற."
"முதல்ல உங்க கல்யாணம் தான்.. மத்தத பத்தி என்னால நெனச்சு கூட பாக்க முடியல."
"சரி.. நீ சொல்ற மாதிரி நாங்க ரெண்டு பேரும் மேரேஜ் பண்ணி போய்ட்டா உன்ன யார் பாத்துப்பா சொல்லு.."
"என்னைய நா பாத்துப்பேன்." சொல்ல இருவரும் என் மேல் கடுப்பாகி
"இந்தா பாரும்மா ஈவினிங் வரை தான் டைம். அதுக்குள்ள அந்த அங்கிள்ட்ட பேசி எங்களுக்கு உன் முடிவு என்னானு சொல்ற.. இல்ல நாங்களே போய் கேட்டுக்கிறோம்" சொல்லிட்டு என் பதிலை கூட எதிர்பார்க்காமல் சென்றுவிட்டனர் என நேற்று இரவு நடந்ததிலிருந்து எல்லாவற்றையும் அவரின் தோளின் மீது சாய்ந்தபடி சொல்லி முடித்து அவரின் உள்ளங்கையில் முத்தமிட்டேன்.
"சரி இப்ப சொல்லுங்க.? நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கலமா? இல்ல இந்த லிவ்விங் டு கேதரா?" கேட்க அவர் இப்போதும் எந்த பதிலும் சொல்லாமல் தான் இருந்தார்.. அவரின் முகத்தை பார்க்க இன்னும் அதே குழப்பத்தில் தான் இருக்கிறார் என்பது தெளிவாக தெரிந்தது.
"இந்தா பாருங்க.. நா ஈவினிங் பதில்ல சொல்லலேனா கண்டிப்பா அவளுங்க உங்கள தேடி வந்துருவாளுங்க.."
"ம்ம்." மட்டும் அவர் சொல்ல
"உங்க பொண்ணு ஏதாவது சொல்லுவா நெனச்சு ஃபீல் பண்றீங்களா?"
"இல்ல. இல்ல அவளாம் எதும் சொல்லமாட்டா. இத சொன்னா சந்தோஷ படுவ."
"பின்ன என்னங்க.? நாம உடனே கூட கல்யாணம் பண்ணிக்க வேணாம்.. என் பொண்ணுங்க ரெண்டு பேருக்கும் நல்ல பையனா பாத்து முடிச்சிட்டு கூட பண்ணிக்கலாம்" சொல்ல
"உனக்கு எந்த பிரச்சினையும் வராம இருந்தா சரி தான்" அவர் சொன்னதும் சந்தோஷத்தில் அவரின் தலையை திருப்பி மீண்டும் அவரின் இதழை கவ்வி உறுஞ்சினேன்.. எனக்கு போதும் என மனதில் தோன்றிய பிறகே அவரின் இதழை விடுவித்தேன்.. அதன் பின் என் மகள்கள் ஆபிஸிலிருந்து வரும் வரை அவருடன் தான் இருந்தேன்.
வெங்கடேசன் பார்வையிலிருந்து..
மாலையில் மதி வந்து அவள் மகள்கள் பார்க்க வேண்டும் என்கிறார்கள் சொல்லி கூப்பிட்டு போனாள். மதியின் மகள்கள் இருவரும் ஒரே கலரில் ஒரே மாதிரியான சேலையை கட்டி பார்ப்பதற்கு லட்சணமாக இருந்தார்கள்.. என்னை பார்த்தும் இருவரில் ஒருத்தி
"வாங்க அங்கிள்" என்றதும்
மற்றொருத்தி "இன்னும் என்னடி அங்கிள் சொல்லிட்டு இருக்க.. அப்பானு சொல்லுடி" சொல்ல
"அதுவும் சரிதான் சொல்லி வாங்க அப்பா" உள்ளே கூப்பிட்டு உட்கார வைத்தனர்.. நான் எதுவும் பேசவில்லை. அவர்கள் இருவரும் தான் பேச்சை ஆரம்பித்தனர்..
"நீங்க ஓகே சொன்னதா அம்மா சொன்னாங்க.. எங்களுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்.. எங்களுக்கு பிறகு அம்மா பாத்துக்க நீங்க இருக்கீங்க.. நீங்க இத பத்தி உங்க பொண்ணுட்ட பேசிடுங்க." என்றனர்..
"சரி.. ஆனா உங்க அப்பா?" தயங்க என் தயக்கத்தை புரிந்துக் கொண்டு அவர்களே
"யாரு எங்கப்பனா? அந்த ஆளு வெளிநாட்டுல வேலை கெடச்சுருக்கு எங்கள விட்டு போய் பதினைஞ்சு வருசம் ஆச்சு. வெளிநாட்டுக்கு போன கொஞ்ச நாள் போன் பண்ணி பேசுவார்.. அடுத்து அதுவும் இல்லாம போச்சு.. இதுவரை ஒரு தடவ கூட எங்கள வந்து பாத்ததில்ல. இனி வருவார் நம்பிக்கை இல்ல.. அதனால நீங்க அவர பத்தி எதுவும் கவலைபடாதீங்க.. அதை மீறி வந்தா நாங்க பாத்துக்கிறோம்" என தைரியமாக பேசினர்..
அதன் பின் எல்லாரும் பொதுவான பல விசயங்களை பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தோம். பல வருடங்களுக்கு பின் இது மாதிரி ஒரு குடும்பத்துடன் உட்கார்ந்து சில மணி நேரம் பேசியது மனதுக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது.
அடுத்த ஐந்து மாதத்திற்குள்
என்னுடைய கிராமமான சாந்தமங்கலத்தில் ஏற்கெனவே பார்த்திருந்த வீட்டை வாங்கி அதை இடித்துவிட்டு கொஞ்சம் பெரியதாக சேகரில் மேற்பார்வையிலே கட்ட சொல்லியிருந்தேன்.
அதற்குள் மதியின் மகள்கள் இருவருக்கும் நல்ல வரன் பார்த்து முடித்து வைத்தோம்..
வீடு கட்டி முடிந்ததும் அதற்கு பால் காய்ச்சி நானிருந்த ப்ளாட்டை மட்டும் விற்று விட்டு நானும் மதியும் புதிதாக கட்டிய வீட்டிற்கு கணவன் மனைவியாக குடிபெயர்ந்தோம்.
அன்று இரவு எங்கள் காதல் ஸ்பாட்டான அந்த பனைமரத்திற்கு அடியில் நான் உட்கார்ந்திருக்க மதி என் மடியில் தலை வைத்து படுத்திருந்தபடியே
"என்னங்க நாம ரெண்டு பேரும் திரும்பி இப்படி ஒன்னா காதலர்கள் மாதிரி நம்ம இடத்துலே இருப்போம் நெனச்சு கூட பாக்கல."
"ஆமா மதி நானும் "மீண்டும் உன்னோடு நான்" இப்படி இருப்பேன் நெனச்சு பாத்ததில்ல.."
"அப்ப தான் நீங்க கேட்டத என்னால குடுக்க முடியல.. இப்ப தரேன்.. எடுத்துக்கோங்க."
"எத மதி எடுத்துக்க சொல்ற.?"
"அய்யோ அத்தான் என்னைய தான் சொல்றேன் எடுத்துக்கோங்க" சொல்லி அவள் கட்டியிருந்த சேலையின் மாராப்பை விலக்கி என்னை நெஞ்சோடு இறுக்க அணைத்து அந்த இரவு மற்றும் அடுத்து வந்த நாட்களில் எல்லாம் திகட்ட திகட்ட இன்பத்தை வழங்கினாள் என் மதி..
இந்த தொடர் இனிதே முடிவுற்றது...
இந்த தொடருக்கு ஆதரவு தந்து கருத்துக்களை தெரிவித்த அனைவருக்கும் நன்றிகள்..
இந்த தொடரை பற்றிய தனிபட்ட முறையில் விமர்சனங்களை samarsaran94 @ gmail . comல் சொல்லுங்கள்..
17-03-2022, 10:16 AM
உண்மையான காதல் எத்தனை வருடங்கள் ஆனாலும் காலத்தால் கரை சேரும் என்றிருந்தால் அது நடந்தே தீரும் என்பதை அடிப்படையாக வைத்து தான் இந்த தொடரை எழுதி முடித்துயுள்ளேன்...
இந்த தொடர் இந்த தளத்தில் பதிவு செய்யும் போது இவ்வளவு பெரிய வரவேற்பு கிடைக்கும் என எதிர்பார்க்கவில்லை. அதற்கு இந்த தளத்தில் எழுதபட்டு கருத்து தெரிவித்த கதைகளே காரணம்.. இருந்தாலும் நான் எழுதிய அந்த 3 நாட்கள் முதல் இந்த தொடர் வரை சிலர் கருத்துகள் சொல்லியிருந்தாலும் இந்த தொடருக்கு தான் அதிகபடியான கருத்துக்கள் வந்திருக்கின்றன. இது ஒன்றும் முழுக்க முழுக்க காம கதை இல்லையென்றாலும் அதையும் ரசித்து கருத்து தெரிவித்த அனைவருக்கும் மீண்டும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள்..
இந்த தொடர் இந்த தளத்தில் பதிவு செய்யும் போது இவ்வளவு பெரிய வரவேற்பு கிடைக்கும் என எதிர்பார்க்கவில்லை. அதற்கு இந்த தளத்தில் எழுதபட்டு கருத்து தெரிவித்த கதைகளே காரணம்.. இருந்தாலும் நான் எழுதிய அந்த 3 நாட்கள் முதல் இந்த தொடர் வரை சிலர் கருத்துகள் சொல்லியிருந்தாலும் இந்த தொடருக்கு தான் அதிகபடியான கருத்துக்கள் வந்திருக்கின்றன. இது ஒன்றும் முழுக்க முழுக்க காம கதை இல்லையென்றாலும் அதையும் ரசித்து கருத்து தெரிவித்த அனைவருக்கும் மீண்டும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள்..
17-03-2022, 12:35 PM
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: 3 Guest(s)