20-02-2022, 07:08 PM
Romance மீண்டும் உன்னோடு நான் (முடிவுற்றது)Completed
Showing only the posts of SamarSaran: 84 of 260 posts. Show all posts
20-02-2022, 07:10 PM
சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி...
என் உதடும் மதியோட உதடும் கிட்டதட்ட ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக ஒட்டியும் ஒட்டாமலும் இருந்தது. நாங்கள் இருவரும் இந்த ஒரு வருடத்தில் இதற்கு முன் சந்தித்து பேச மட்டும் தான் செய்திருக்கிறோம். அதிகபட்சம் அவளின் கையோடு கை கோர்த்து அணைத்திருத்திருக்கிறேன் அவ்வளவு தான். இன்று அவளை முத்தமிட போகிறேன். அதுவும் உதடோடு உதடு வைத்து உதட்டு முத்தமிட போகிறேன் என்பதால் என்னவோ என்னையும் அறியாமல் என் உதடு துடித்த ஆரம்பித்தது. அது துடித்தது அச்சத்திலா? அல்லது ஆர்வத்திலா? என அப்போதைக்கு தெரியவில்லை. ஒரு வழியாக என் உதட்டை அவளின் உதட்டோடு நன்றாக அழுத்தமாக ஒட்டி எடுத்தாற் போல் என் முதல் முத்தத்தை பிறந்தநாளில் அவளுக்கு குடுத்தேன். அதை மதியும் எதுவும் சொல்லாமல் ஏற்றுக் கொண்டது தான் மிக பெரிய சந்தோஷம்.
அவளின் உதட்டில் இருந்து என் உதட்டை எடுக்கும் போது இருவரின் முகம் வியர்த்து விறுவிறுத்து இருந்தது. அப்போதைக்கு இருந்த மகிழ்ச்சியில் அதை பற்றி பெரிதாக கவலைபடவில்லை. மதி உதடு என் எச்சில் பட்டு பளபளப்பாக மின்னிக் கொண்டிருப்பதை அந்த வெயிலிலும் பார்க்க முடிந்தது. அவளின் உதட்டை அப்படி பார்த்ததும் அவளிடம் இருக்கும் உரிமையில் கேட்காமலே அடுத்த முறை இன்னும் ஆழமாக மற்றும் அழுத்தமாக என் உதட்டை பதித்து அவளின் உதட்டை கவ்வி உறிஞ்சி முத்தமிட்டேன்.. இந்த முறை கொஞ்சம் அதிகமாக நேரம் எடுத்துக் கொண்டு அவளின் உதட்டை 'போதும் போதும்' என்ற அளவிற்கு கவ்வி உறிஞ்சி முத்தமிட்டேன்..
ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் மதியே என்னை விலக்கி அவளின் உதட்டை என்னிடம் இருந்து பிடுங்கி கொண்டாள்.. அவளை மிகவும் சந்தோஷ முகத்துடன் பார்க்க அவளுக்கோ வியர்த்து மூச்சு வாங்கியது. பையில் இருந்த வாட்டர்கேனை எடுத்து தண்ணீர் குடித்து விட்டு என்னிடம் எதுவும் சொல்லாமலே சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு சென்றுவிட்டாள்.. நான் கூப்பிட கூப்பிட காதில் வாங்காமல் சைக்கிளை ஓட்டிக் கொண்டு சென்றாள்..
அவள் சென்ற பிறகு எனக்கு எந்த வேலையும் ஓடவில்லை. எதற்காக அப்படி சென்றாள் கூட தெரியாமல் அப்படியே பைத்தியம் பிடித்தது போல் இருந்தேன். திரிந்தேன்.. அன்று மாலை வரை எந்த ஒரு வேலையும் செய்ய பிடிக்காமல் இருந்தேன்..
அன்று மாலை வழக்கம் போல அவளின் பள்ளிக்கு எதிரில் அவளின் வருக்கைக்காக காத்திருந்தேன். மதியும் பள்ளி முடிந்து வெளியே வந்தாள். ஆனால் என்னை பார்த்தும் பார்க்காதது போல் சென்றுவிட்டாள். இந்த ஒரு வருடத்தில் இது மாதிரி எப்போதும் நடந்ததில்லை. அவளின் செய்கைகள் எல்லாம் ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவளின் பின்னாலே நானும் சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு சென்றேன். அவளின் தோழி பிரிந்து செல்லும் வரை எதுவும் கூப்பிடாமல் பேசாமல் அவளின் பின்னாலே சென்றேன்.. அவளின் தோழி பிரிந்து சென்றதும் அவளுக்கு முன்பாக போய் சைக்கிளை நிறுத்தினேன். நான் திடீரென சைக்கிளை கொண்டு போய் நிறுத்தியதும் அவளும் உடனடியாக பிரேக் போட்டு சைக்கிளை நிறுத்தினாள்..
"ஏய் மதி உனக்கு என்ன ஆச்சு. ஏன் எதுவும் பேசமாட்ற.?"
"இன்னும் என்ன ஆகனும் நெனக்கிறிங்க?"
"ஏன் என்ன நடந்துச்சு சொன்ன தான தெரியும்?"
"என் வீட்டுக்கு போன தான் தெரியும்?"
"உன் வீட்டுக்கு போன தான் தெரியுமா?"
"ஏன் அப்படி சொல்ற?"
"காலையில நாம ஒன்னா இருக்கிறத அந்த முக்கு சந்து முனியாண்டி பொண்டாட்டி பாத்திட்டா நெனக்கிறேன்..
இந்நேரம் என் வீட்டுல போய் சொல்லியிருப்பா? என்ன நடக்கும் நெனச்சாலே பயமாக இருக்கு" ஒரு பதற்றத்துடனே சொன்னாள் மதி..
"இதுக்கா மதி காலையில சொல்லாம கோவிச்சிட்டு போன.."
"ஓ.. இது உங்களுக்கு சாதாரணமா தா தெரியும் ஏன்னா நீங்க ஆம்பளைங்க.. உங்கள எதுவும் சொல்லமாட்டாங்க.. ஆனா என்னைய அப்படியா? பேச்சாலே பேசி பாதி சாவடிச்சுடுவாங்க" என்றாள்..
"ஏய் என்ன மதி இப்படி பிரிச்சு பிரிச்சு பேசுற.. நீ வேற நா வேறயா? உன் மேல அக்கறை இல்லாமையா இருந்து இருக்கேன். நீயே சொல்லு.."
"நா உங்கள கொற சொல்லல.. ஆனா யாருக்கும் தெரியாம காதலிக்குறது எவ்வளவு கஷ்டம் எனக்கு தான் தெரியும். ஒவ்வொரு தடவ நாம சந்திச்சு பேசுறப்ப அவ்வளவு பயம் இருக்கும்.. ஒரு நிம்மதியா கூட பேச முடியாது தெரியுமா?"
"நாம தான் யாருக்கும் தெரியாம தான் பேசுறேன். பின்ன ஏன் இப்படி பயப்புடுற?"
"இன்னிக்கு காலையில அவ பாத்திருப்பா எனக்கு தோணுது.."
"அதலாம் பாத்திருக்கமாட்டா.. அவ நீ சைக்கிளை எடுத்துட்டு போனதும் போனவ தான். இன்னும் ஊருக்குள்ள வரல.. ஏதோ ஊருல இருக்குற அவ அம்மாக்கு முடியல ஊருக்குள்ள பேச்சிக்கிட்டாங்க.."
"நிசமாவா சொல்றீங்க.?"
"ஆமா உன் மேல சத்தியமா?" சொல்லி அவளின் தலையில் கை வைத்து சத்தியம் செய்தேன்...
அவளின் தலையில் கை வைத்து சத்தியம் செய்ததும் அவளின் முகத்தில் இதுவரை இல்லாமல் இருந்த அந்த சந்தோஷம் இப்போது வந்து ஒட்டிக் கொண்டது. இப்போதும் எதுவும் சொல்லாமல் அவளின் சைக்கிளை ஓட்டினாள்..
"ஏய் மதி அதான் எந்த பிரச்சினையும் இல்லைல.. இப்பவும் எதுவும் சொல்லாம போற.." கேட்டதற்கு கண் சைகையாலே பின்னாடி வர சொன்னாள்.. அவளிடமிருந்து பதில் கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் நானும் ஒரு நாய்க்குட்டி மாதிரி பின்னாடியே சென்றேன்..
அவளின் சைக்கிள் கடைசியாக காலையில் நாங்கள் சந்தித்த இடத்தில் போய் நின்றது. அவள் சைக்கிளை விட்டு இறங்கி நின்றாள். அவள் நின்றதை பார்த்ததும் நானும் வேகமாக சைக்கிளை விட்டு இறங்கி அவளின் பக்கத்தில் போய் நெருங்கி நின்றேன். ஆனால் அவளை தொடவில்லை.. இருவரும் அமைதியாக ஒருத்தரின் முகத்தை மாறி மாறி காதலாக பார்த்துக் கொண்டோம்..
மதி தான் என் தலை முடியை கலைத்து மீண்டும் என் நெற்றியில் தன் உதட்டை பதித்து முத்தமிட்டாள்.. அவளின் உதட்டை நெற்றியில் இருந்து எடுத்ததும் அவளை பார்த்து சிரித்தேன். அவளும் சிரித்தாள். பின் என்ன நினைத்தாளோ தெரியவில்லை என்னை கட்டியணைத்து முகமெங்கும் தன் அழகிய உதட்டை பதித்து இடைவெளி இல்லாமல் முத்தமிட்டாள். இவ்வளவு முத்ததிலும் ஒருமுறை கூட அவளின் உதடு என் உதட்டில் படவேயில்லை.. உதட்டை தவிர மற்ற இடங்களில் தான் முத்தமிட்டாள்..
"ஏய் மதி.." கூப்பிட்டதும் என்னை பார்த்து புருவத்தை தூக்கி என்ன கேட்டாள்..
"என் உதடு பிடிக்காத உனக்கு"
"ஏன் அப்படி கேக்குறீங்க..?"
"இல்ல என் உதட்ட தவிர மத்த இடத்துல தான் உன் உதடு படுது.. அதான் ஒருவேளை என் உதடு" சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவள் பாய்ந்து வந்து உதட்டை கவ்வி பிடித்து என் உதட்டில் முத்தமிட்டாள். அவளுடன் நானும் சேர்ந்து அவளின் அந்த அழகிய உதட்டை உறிஞ்சியபடி அவளை இறுக்கமாக கட்டியணைத்து இருந்தேன். இருவருக்கும் மூச்சு வாங்கும் வரை எங்களின் முத்த சண்டையை நிறுத்தவே இல்லை.
இருவரும் பிரிந்து முகத்தை காதலாக மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டோம்.. அவளின் கட்டியணைத்திருந்த பிடியை இன்னும் விடாமல் தான் இருந்தேன்.. அவளின் முகத்தில் வழிந்த வியர்வையை நுனி நாக்கை வைத்து நக்க அவள் வெட்கபட்டு முகத்தை திருப்பி கொண்டாள்.. அவளின் கழுத்தில் வழிந்த வியர்வை நாக்கை வைத்த நக்க இந்தமுறை கூச்சத்தால் என்னை விட்டு விலகி நின்றாள்... அவளை பிடித்து இழுத்து திரும்பி அணைத்துக் கொண்டேன்..
"ஏய் மதி.. உன் வியர்வை கூட அவ்வளவு இனிப்பா இருக்குடி.." சொல்லிக் கொண்டே அவளின் வயிற்றை சுற்றி வளைத்து பிடித்திருந்தேன்..
"அய்ய பொய் சொல்றதுக்கு ஒரு அளவில்லையா?"
"ஏய் நிஜமா தான் சொல்றேன்."
"சரி இனிப்பா இருந்தா அப்படியே இருந்துட்டு போகட்டும்."
"இனிப்பா இருக்குல.. இன்னும் கொஞ்சம் குடுக்கலாம்ல."
"ஏய் ச்சீ.. அதலாம் முடியாது.. விடுங்க நா போறேன்.. என்னை விட்டு விலகினாள்."
"ஏய் மதி இரு ஒரு நிமிசம்."
"என்ன சீக்கிரம் சொல்லுங்க.. நா வந்து நேரம் ஆச்சு.. வீட்டுல தேடுறதுக்குள்ள நா போகனும்."
"இரு போலாம்.. ஒன்னே ஒன்னு பண்ணிட்டு போலாம்."
"என்ன பண்ண போறீங்க?" ஒரு பதற்றத்துடன் கேட்க எனக்கு குபீரென்று சிரிப்பு தான் வந்தது..
"ஏய்.. நீ நெனைக்குறது மாதிரி எதுவும் இல்ல.. சரியா? அதெல்லாம் கல்யாணம் பண்ணி மொத ராத்திரியில வச்சுக்கலாம்."
"சரி.. என்ன பண்ணனும் சொல்லுங்க.?"
"இந்த மரத்துல நீ என் பெயரோட மொத எழுத்த எழுதனும்.. நா உன் பெயரோட மொத எழுதாத எழுதுவேன். நாம ரெண்டு பேரும் சேந்து ஒரு ஹார்ட்டின் வரையனும்.. இவ்வளவு தான் பண்ண போறோம்."
"இந்த மரத்துல எப்படி எழுதுறது..?"
"இத யோசிச்ச நா அத யோசிக்கல.. என்ன பண்ணலாம்" யோசிக்கும் போது சைக்கிள் கேரியரில் வாக் அருவா இருந்தது.. அதை எடுத்து வந்து
"இத வச்சு எழுதலாம்" சொல்ல
"இத வச்சு எப்படி எழுத முடியும்.?" மதி கேட்க
"அதலாம் முடியும்" சொல்லி அந்த மரத்தின் ஓரிடத்தில் இருந்த செதிலை வெட்டிய பின் மதியின் கையில் அருவா குடுத்து அவளின் கையை பிடித்து என் பெயரின் முதல் எழுத்தை எழுதி ஹார்ட்டின் பாதியை செதுக்கிய பின் அவள் பெயரின் முதல் எழுத்தை எழுதி மீதி ஹார்ட்டினை செதுக்கி முடித்து வைத்தேன்.. அந்த காதல் சின்னம் அவ்வளவு அழகாக வந்திருந்ததை பார்க்கும் போது இருவருக்கும் சந்தோஷம்.. அந்த சின்னத்தை முத்தமிட மதி என்னை திருப்பி மீண்டுமொரு முறை உதட்டில் முத்தமிட்டாள். இந்த முறை முத்தமிட்ட உணர்ச்சி மிகுதியில் அவளின் தாவணிக்குள் கையை விட்டு அவளின் கையடக்க பருவ கனிகளை கையை வைத்து திடீரென கசக்க அவளும் உணர்ச்சியில் என்னிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாக உதட்டை பிடுங்கி கொண்டு என்னை விட்டு விலக்கினாள்..
"ச்சீ.. நீங்க ரொம்ப மோசம்.. விட்ட என்னைய மாசமாக்கினாலும் ஆகிருவீங்க.. அதனால கெளம்புறேன்" சொல்லி சைக்கிளை எடுத்தாள்..
"ஏய் மதி ஐ லவ் யூ" என்றதும் திரும்பி வந்து
"ஐ லவ் யூ அத்தான்" சொல்லி கன்னத்தில் முத்தமிட்டு சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு வேகமாக ஓட்டி சென்றாள்..
நான் என் பழைய காதல் நினைவுகளில் இருந்து வெளியே வந்து ஜன்னல் வழியே எட்டி பார்த்தேன். பஸ் திருச்சி நெருங்கி கொண்டிருந்தது..
கொஞ்சம் கோமதியின் பார்வையிலிருந்து...
அன்றைக்கு அவரின் வருகையை மிகவும் எதிர்பார்த்து காத்திருந்தேன். அவரிடம் அடிக்கடி சந்தித்துக் கொள்ள வேண்டாம் என்றிருந்தாலும் அந்த டப்பாவை குடுக்கும் சாக்கிலாவது என்னை வந்து சந்திப்பார் என மிகுந்த நம்பிக்கையோடு காத்திருந்தேன். அன்றைக்கு காலையில் எழுந்ததில் இருந்து மிகவும் சந்தோஷமாகவும் சுறுசுறுப்பாகவும் இருந்தேன். என் மகள்கள் கூட என்னை பார்த்துவிட்டு
"என்ன மம்மி டு டே உன் பேஸ்ல ஒரு பிரைநெஸ் தெரியுது. எனிதிங் ஸ்பெஷல்?" கேட்க
"இல்லையே.. நா எப்பவும் போல தா இருக்கேன்.. உனக்கு தா அப்படி தெரியுது.." சொல்ல
"ரியலி?"
"ஆமா." சொல்லிவிட்டு என் வேலையை பார்க்க சென்றேன். நான் சென்றாலும் மகள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து முகத்தை என்ன என்பது மாறி மாறி கேட்டுக் கொள்ள கடைசியில் இருவரும் தெரியவில்லை என உதட்டை பிதுக்கி காட்டி சென்றதை பார்த்ததும் எனக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது. அவர்களுக்கு தெரியாமல் எனக்குள்ளே சிரித்து கொண்டேன்.. காலையில் செய்ய வேண்டிய வேலையை எல்லாம் பம்பரமாக சுழன்று செய்து முடித்து மகள்கள் இருவரையும் ஆபிஸ் அனுப்பிவிட்டு மணியை பார்த்தேன்.. மணி 9.30 தொட்டுயிருந்தது. ஓரிரு நிமிடம் சோபாவில் உட்காந்திருந்திட்டு குளிக்க சென்றேன்..
அவரை கவரந்து இழுக்க வேண்டும் என்று எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை. அதே சமயம் நன்றாக உடலில் வாசனை வரும் அளவிற்கு சோப்பை தேய்த்து குளித்தேன். குளித்தவுடன் துணியை துவைக்காமல் வேறொரு சேலையை வேகமாக கட்டிக் கொண்டு அவரின் வருகைக்காக காத்திருந்தேன்.. ஆனால் அவர் வரவில்லை. சரி வீட்டில் ஆட்கள் யாரும் இல்லை என்பதால் எல்லா வேலையும் இவரை செய்ய வேண்டியிருக்கும். அதனால் கூட லேட் ஆகலாம் என மனதை தேற்றிக் கொண்டு சமைக்க ஆரம்பித்தேன்.
நான் சமையல் செய்தாலும் அவ்வப்போது வீட்டின் வாசலை எட்டி எட்டி பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நேரம் தான் காலை பத்து, பதினொன்று, பன்னிரெண்டு என ஆனதே தவிர அவர் என்னை பார்க்க வரவில்லை. ஒருவேளை நான் சொன்னதினால் எதுவும் வராமல் இருக்கிறாரோ என்ற எண்ணம் மனதில் கூட வந்து சென்றது..
ஒரு பெண்ணாக இரு குழந்தையின் தாயாக இருந்து தான் அப்படி சொன்னேனே தவிர அவருடைய காதலியாக அப்படி சொல்லவில்லை.
நான் சொன்னது புரியவில்லை என்றால் என்னை பற்றிய புரிதல் அவ்வளவு தானா? என்ற கேள்வியும் எழ தான் செய்தது. அந்த கேள்விக்கு பதிலாக அவரின் வருகையின் ஏமாற்றம் அமைந்தது. எதிர்பார்த்து ஏமாற்றம் அடைந்ததை என்னால் தாங்கிக் கொள்ளவும் முடியவில்லை. ஏற்றுக் கொள்ளவும் முடியவில்லை. கண்கள் கலங்கி அழுகை முட்டிக் கொண்டு வந்தது.
அந்த சமயம் பார்த்து அடுப்பில் இருந்த குக்கர் விசிலடிக்க அடுப்பை அணைத்துவிட்டு கலங்கிய மனதுடன் கண்களுடன் போய் படுத்துவிட்டேன்.. இந்த ஏமாற்றம் நினைத்து அழுதுக் கொண்டே இருந்தேன். எவ்வளவு நேரம் அழுதேன் என எனக்கே தெரியவில்லை.. வீட்டின் காலிங்பெல் சத்தம் கேட்டு மீண்டும் சுறுசுறுப்பானேன்...
மீண்டும் அவரோடு வருவேன்...
என் உதடும் மதியோட உதடும் கிட்டதட்ட ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக ஒட்டியும் ஒட்டாமலும் இருந்தது. நாங்கள் இருவரும் இந்த ஒரு வருடத்தில் இதற்கு முன் சந்தித்து பேச மட்டும் தான் செய்திருக்கிறோம். அதிகபட்சம் அவளின் கையோடு கை கோர்த்து அணைத்திருத்திருக்கிறேன் அவ்வளவு தான். இன்று அவளை முத்தமிட போகிறேன். அதுவும் உதடோடு உதடு வைத்து உதட்டு முத்தமிட போகிறேன் என்பதால் என்னவோ என்னையும் அறியாமல் என் உதடு துடித்த ஆரம்பித்தது. அது துடித்தது அச்சத்திலா? அல்லது ஆர்வத்திலா? என அப்போதைக்கு தெரியவில்லை. ஒரு வழியாக என் உதட்டை அவளின் உதட்டோடு நன்றாக அழுத்தமாக ஒட்டி எடுத்தாற் போல் என் முதல் முத்தத்தை பிறந்தநாளில் அவளுக்கு குடுத்தேன். அதை மதியும் எதுவும் சொல்லாமல் ஏற்றுக் கொண்டது தான் மிக பெரிய சந்தோஷம்.
அவளின் உதட்டில் இருந்து என் உதட்டை எடுக்கும் போது இருவரின் முகம் வியர்த்து விறுவிறுத்து இருந்தது. அப்போதைக்கு இருந்த மகிழ்ச்சியில் அதை பற்றி பெரிதாக கவலைபடவில்லை. மதி உதடு என் எச்சில் பட்டு பளபளப்பாக மின்னிக் கொண்டிருப்பதை அந்த வெயிலிலும் பார்க்க முடிந்தது. அவளின் உதட்டை அப்படி பார்த்ததும் அவளிடம் இருக்கும் உரிமையில் கேட்காமலே அடுத்த முறை இன்னும் ஆழமாக மற்றும் அழுத்தமாக என் உதட்டை பதித்து அவளின் உதட்டை கவ்வி உறிஞ்சி முத்தமிட்டேன்.. இந்த முறை கொஞ்சம் அதிகமாக நேரம் எடுத்துக் கொண்டு அவளின் உதட்டை 'போதும் போதும்' என்ற அளவிற்கு கவ்வி உறிஞ்சி முத்தமிட்டேன்..
ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் மதியே என்னை விலக்கி அவளின் உதட்டை என்னிடம் இருந்து பிடுங்கி கொண்டாள்.. அவளை மிகவும் சந்தோஷ முகத்துடன் பார்க்க அவளுக்கோ வியர்த்து மூச்சு வாங்கியது. பையில் இருந்த வாட்டர்கேனை எடுத்து தண்ணீர் குடித்து விட்டு என்னிடம் எதுவும் சொல்லாமலே சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு சென்றுவிட்டாள்.. நான் கூப்பிட கூப்பிட காதில் வாங்காமல் சைக்கிளை ஓட்டிக் கொண்டு சென்றாள்..
அவள் சென்ற பிறகு எனக்கு எந்த வேலையும் ஓடவில்லை. எதற்காக அப்படி சென்றாள் கூட தெரியாமல் அப்படியே பைத்தியம் பிடித்தது போல் இருந்தேன். திரிந்தேன்.. அன்று மாலை வரை எந்த ஒரு வேலையும் செய்ய பிடிக்காமல் இருந்தேன்..
அன்று மாலை வழக்கம் போல அவளின் பள்ளிக்கு எதிரில் அவளின் வருக்கைக்காக காத்திருந்தேன். மதியும் பள்ளி முடிந்து வெளியே வந்தாள். ஆனால் என்னை பார்த்தும் பார்க்காதது போல் சென்றுவிட்டாள். இந்த ஒரு வருடத்தில் இது மாதிரி எப்போதும் நடந்ததில்லை. அவளின் செய்கைகள் எல்லாம் ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவளின் பின்னாலே நானும் சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு சென்றேன். அவளின் தோழி பிரிந்து செல்லும் வரை எதுவும் கூப்பிடாமல் பேசாமல் அவளின் பின்னாலே சென்றேன்.. அவளின் தோழி பிரிந்து சென்றதும் அவளுக்கு முன்பாக போய் சைக்கிளை நிறுத்தினேன். நான் திடீரென சைக்கிளை கொண்டு போய் நிறுத்தியதும் அவளும் உடனடியாக பிரேக் போட்டு சைக்கிளை நிறுத்தினாள்..
"ஏய் மதி உனக்கு என்ன ஆச்சு. ஏன் எதுவும் பேசமாட்ற.?"
"இன்னும் என்ன ஆகனும் நெனக்கிறிங்க?"
"ஏன் என்ன நடந்துச்சு சொன்ன தான தெரியும்?"
"என் வீட்டுக்கு போன தான் தெரியும்?"
"உன் வீட்டுக்கு போன தான் தெரியுமா?"
"ஏன் அப்படி சொல்ற?"
"காலையில நாம ஒன்னா இருக்கிறத அந்த முக்கு சந்து முனியாண்டி பொண்டாட்டி பாத்திட்டா நெனக்கிறேன்..
இந்நேரம் என் வீட்டுல போய் சொல்லியிருப்பா? என்ன நடக்கும் நெனச்சாலே பயமாக இருக்கு" ஒரு பதற்றத்துடனே சொன்னாள் மதி..
"இதுக்கா மதி காலையில சொல்லாம கோவிச்சிட்டு போன.."
"ஓ.. இது உங்களுக்கு சாதாரணமா தா தெரியும் ஏன்னா நீங்க ஆம்பளைங்க.. உங்கள எதுவும் சொல்லமாட்டாங்க.. ஆனா என்னைய அப்படியா? பேச்சாலே பேசி பாதி சாவடிச்சுடுவாங்க" என்றாள்..
"ஏய் என்ன மதி இப்படி பிரிச்சு பிரிச்சு பேசுற.. நீ வேற நா வேறயா? உன் மேல அக்கறை இல்லாமையா இருந்து இருக்கேன். நீயே சொல்லு.."
"நா உங்கள கொற சொல்லல.. ஆனா யாருக்கும் தெரியாம காதலிக்குறது எவ்வளவு கஷ்டம் எனக்கு தான் தெரியும். ஒவ்வொரு தடவ நாம சந்திச்சு பேசுறப்ப அவ்வளவு பயம் இருக்கும்.. ஒரு நிம்மதியா கூட பேச முடியாது தெரியுமா?"
"நாம தான் யாருக்கும் தெரியாம தான் பேசுறேன். பின்ன ஏன் இப்படி பயப்புடுற?"
"இன்னிக்கு காலையில அவ பாத்திருப்பா எனக்கு தோணுது.."
"அதலாம் பாத்திருக்கமாட்டா.. அவ நீ சைக்கிளை எடுத்துட்டு போனதும் போனவ தான். இன்னும் ஊருக்குள்ள வரல.. ஏதோ ஊருல இருக்குற அவ அம்மாக்கு முடியல ஊருக்குள்ள பேச்சிக்கிட்டாங்க.."
"நிசமாவா சொல்றீங்க.?"
"ஆமா உன் மேல சத்தியமா?" சொல்லி அவளின் தலையில் கை வைத்து சத்தியம் செய்தேன்...
அவளின் தலையில் கை வைத்து சத்தியம் செய்ததும் அவளின் முகத்தில் இதுவரை இல்லாமல் இருந்த அந்த சந்தோஷம் இப்போது வந்து ஒட்டிக் கொண்டது. இப்போதும் எதுவும் சொல்லாமல் அவளின் சைக்கிளை ஓட்டினாள்..
"ஏய் மதி அதான் எந்த பிரச்சினையும் இல்லைல.. இப்பவும் எதுவும் சொல்லாம போற.." கேட்டதற்கு கண் சைகையாலே பின்னாடி வர சொன்னாள்.. அவளிடமிருந்து பதில் கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் நானும் ஒரு நாய்க்குட்டி மாதிரி பின்னாடியே சென்றேன்..
அவளின் சைக்கிள் கடைசியாக காலையில் நாங்கள் சந்தித்த இடத்தில் போய் நின்றது. அவள் சைக்கிளை விட்டு இறங்கி நின்றாள். அவள் நின்றதை பார்த்ததும் நானும் வேகமாக சைக்கிளை விட்டு இறங்கி அவளின் பக்கத்தில் போய் நெருங்கி நின்றேன். ஆனால் அவளை தொடவில்லை.. இருவரும் அமைதியாக ஒருத்தரின் முகத்தை மாறி மாறி காதலாக பார்த்துக் கொண்டோம்..
மதி தான் என் தலை முடியை கலைத்து மீண்டும் என் நெற்றியில் தன் உதட்டை பதித்து முத்தமிட்டாள்.. அவளின் உதட்டை நெற்றியில் இருந்து எடுத்ததும் அவளை பார்த்து சிரித்தேன். அவளும் சிரித்தாள். பின் என்ன நினைத்தாளோ தெரியவில்லை என்னை கட்டியணைத்து முகமெங்கும் தன் அழகிய உதட்டை பதித்து இடைவெளி இல்லாமல் முத்தமிட்டாள். இவ்வளவு முத்ததிலும் ஒருமுறை கூட அவளின் உதடு என் உதட்டில் படவேயில்லை.. உதட்டை தவிர மற்ற இடங்களில் தான் முத்தமிட்டாள்..
"ஏய் மதி.." கூப்பிட்டதும் என்னை பார்த்து புருவத்தை தூக்கி என்ன கேட்டாள்..
"என் உதடு பிடிக்காத உனக்கு"
"ஏன் அப்படி கேக்குறீங்க..?"
"இல்ல என் உதட்ட தவிர மத்த இடத்துல தான் உன் உதடு படுது.. அதான் ஒருவேளை என் உதடு" சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே அவள் பாய்ந்து வந்து உதட்டை கவ்வி பிடித்து என் உதட்டில் முத்தமிட்டாள். அவளுடன் நானும் சேர்ந்து அவளின் அந்த அழகிய உதட்டை உறிஞ்சியபடி அவளை இறுக்கமாக கட்டியணைத்து இருந்தேன். இருவருக்கும் மூச்சு வாங்கும் வரை எங்களின் முத்த சண்டையை நிறுத்தவே இல்லை.
இருவரும் பிரிந்து முகத்தை காதலாக மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டோம்.. அவளின் கட்டியணைத்திருந்த பிடியை இன்னும் விடாமல் தான் இருந்தேன்.. அவளின் முகத்தில் வழிந்த வியர்வையை நுனி நாக்கை வைத்து நக்க அவள் வெட்கபட்டு முகத்தை திருப்பி கொண்டாள்.. அவளின் கழுத்தில் வழிந்த வியர்வை நாக்கை வைத்த நக்க இந்தமுறை கூச்சத்தால் என்னை விட்டு விலகி நின்றாள்... அவளை பிடித்து இழுத்து திரும்பி அணைத்துக் கொண்டேன்..
"ஏய் மதி.. உன் வியர்வை கூட அவ்வளவு இனிப்பா இருக்குடி.." சொல்லிக் கொண்டே அவளின் வயிற்றை சுற்றி வளைத்து பிடித்திருந்தேன்..
"அய்ய பொய் சொல்றதுக்கு ஒரு அளவில்லையா?"
"ஏய் நிஜமா தான் சொல்றேன்."
"சரி இனிப்பா இருந்தா அப்படியே இருந்துட்டு போகட்டும்."
"இனிப்பா இருக்குல.. இன்னும் கொஞ்சம் குடுக்கலாம்ல."
"ஏய் ச்சீ.. அதலாம் முடியாது.. விடுங்க நா போறேன்.. என்னை விட்டு விலகினாள்."
"ஏய் மதி இரு ஒரு நிமிசம்."
"என்ன சீக்கிரம் சொல்லுங்க.. நா வந்து நேரம் ஆச்சு.. வீட்டுல தேடுறதுக்குள்ள நா போகனும்."
"இரு போலாம்.. ஒன்னே ஒன்னு பண்ணிட்டு போலாம்."
"என்ன பண்ண போறீங்க?" ஒரு பதற்றத்துடன் கேட்க எனக்கு குபீரென்று சிரிப்பு தான் வந்தது..
"ஏய்.. நீ நெனைக்குறது மாதிரி எதுவும் இல்ல.. சரியா? அதெல்லாம் கல்யாணம் பண்ணி மொத ராத்திரியில வச்சுக்கலாம்."
"சரி.. என்ன பண்ணனும் சொல்லுங்க.?"
"இந்த மரத்துல நீ என் பெயரோட மொத எழுத்த எழுதனும்.. நா உன் பெயரோட மொத எழுதாத எழுதுவேன். நாம ரெண்டு பேரும் சேந்து ஒரு ஹார்ட்டின் வரையனும்.. இவ்வளவு தான் பண்ண போறோம்."
"இந்த மரத்துல எப்படி எழுதுறது..?"
"இத யோசிச்ச நா அத யோசிக்கல.. என்ன பண்ணலாம்" யோசிக்கும் போது சைக்கிள் கேரியரில் வாக் அருவா இருந்தது.. அதை எடுத்து வந்து
"இத வச்சு எழுதலாம்" சொல்ல
"இத வச்சு எப்படி எழுத முடியும்.?" மதி கேட்க
"அதலாம் முடியும்" சொல்லி அந்த மரத்தின் ஓரிடத்தில் இருந்த செதிலை வெட்டிய பின் மதியின் கையில் அருவா குடுத்து அவளின் கையை பிடித்து என் பெயரின் முதல் எழுத்தை எழுதி ஹார்ட்டின் பாதியை செதுக்கிய பின் அவள் பெயரின் முதல் எழுத்தை எழுதி மீதி ஹார்ட்டினை செதுக்கி முடித்து வைத்தேன்.. அந்த காதல் சின்னம் அவ்வளவு அழகாக வந்திருந்ததை பார்க்கும் போது இருவருக்கும் சந்தோஷம்.. அந்த சின்னத்தை முத்தமிட மதி என்னை திருப்பி மீண்டுமொரு முறை உதட்டில் முத்தமிட்டாள். இந்த முறை முத்தமிட்ட உணர்ச்சி மிகுதியில் அவளின் தாவணிக்குள் கையை விட்டு அவளின் கையடக்க பருவ கனிகளை கையை வைத்து திடீரென கசக்க அவளும் உணர்ச்சியில் என்னிடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாக உதட்டை பிடுங்கி கொண்டு என்னை விட்டு விலக்கினாள்..
"ச்சீ.. நீங்க ரொம்ப மோசம்.. விட்ட என்னைய மாசமாக்கினாலும் ஆகிருவீங்க.. அதனால கெளம்புறேன்" சொல்லி சைக்கிளை எடுத்தாள்..
"ஏய் மதி ஐ லவ் யூ" என்றதும் திரும்பி வந்து
"ஐ லவ் யூ அத்தான்" சொல்லி கன்னத்தில் முத்தமிட்டு சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு வேகமாக ஓட்டி சென்றாள்..
நான் என் பழைய காதல் நினைவுகளில் இருந்து வெளியே வந்து ஜன்னல் வழியே எட்டி பார்த்தேன். பஸ் திருச்சி நெருங்கி கொண்டிருந்தது..
கொஞ்சம் கோமதியின் பார்வையிலிருந்து...
அன்றைக்கு அவரின் வருகையை மிகவும் எதிர்பார்த்து காத்திருந்தேன். அவரிடம் அடிக்கடி சந்தித்துக் கொள்ள வேண்டாம் என்றிருந்தாலும் அந்த டப்பாவை குடுக்கும் சாக்கிலாவது என்னை வந்து சந்திப்பார் என மிகுந்த நம்பிக்கையோடு காத்திருந்தேன். அன்றைக்கு காலையில் எழுந்ததில் இருந்து மிகவும் சந்தோஷமாகவும் சுறுசுறுப்பாகவும் இருந்தேன். என் மகள்கள் கூட என்னை பார்த்துவிட்டு
"என்ன மம்மி டு டே உன் பேஸ்ல ஒரு பிரைநெஸ் தெரியுது. எனிதிங் ஸ்பெஷல்?" கேட்க
"இல்லையே.. நா எப்பவும் போல தா இருக்கேன்.. உனக்கு தா அப்படி தெரியுது.." சொல்ல
"ரியலி?"
"ஆமா." சொல்லிவிட்டு என் வேலையை பார்க்க சென்றேன். நான் சென்றாலும் மகள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து முகத்தை என்ன என்பது மாறி மாறி கேட்டுக் கொள்ள கடைசியில் இருவரும் தெரியவில்லை என உதட்டை பிதுக்கி காட்டி சென்றதை பார்த்ததும் எனக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது. அவர்களுக்கு தெரியாமல் எனக்குள்ளே சிரித்து கொண்டேன்.. காலையில் செய்ய வேண்டிய வேலையை எல்லாம் பம்பரமாக சுழன்று செய்து முடித்து மகள்கள் இருவரையும் ஆபிஸ் அனுப்பிவிட்டு மணியை பார்த்தேன்.. மணி 9.30 தொட்டுயிருந்தது. ஓரிரு நிமிடம் சோபாவில் உட்காந்திருந்திட்டு குளிக்க சென்றேன்..
அவரை கவரந்து இழுக்க வேண்டும் என்று எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை. அதே சமயம் நன்றாக உடலில் வாசனை வரும் அளவிற்கு சோப்பை தேய்த்து குளித்தேன். குளித்தவுடன் துணியை துவைக்காமல் வேறொரு சேலையை வேகமாக கட்டிக் கொண்டு அவரின் வருகைக்காக காத்திருந்தேன்.. ஆனால் அவர் வரவில்லை. சரி வீட்டில் ஆட்கள் யாரும் இல்லை என்பதால் எல்லா வேலையும் இவரை செய்ய வேண்டியிருக்கும். அதனால் கூட லேட் ஆகலாம் என மனதை தேற்றிக் கொண்டு சமைக்க ஆரம்பித்தேன்.
நான் சமையல் செய்தாலும் அவ்வப்போது வீட்டின் வாசலை எட்டி எட்டி பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நேரம் தான் காலை பத்து, பதினொன்று, பன்னிரெண்டு என ஆனதே தவிர அவர் என்னை பார்க்க வரவில்லை. ஒருவேளை நான் சொன்னதினால் எதுவும் வராமல் இருக்கிறாரோ என்ற எண்ணம் மனதில் கூட வந்து சென்றது..
ஒரு பெண்ணாக இரு குழந்தையின் தாயாக இருந்து தான் அப்படி சொன்னேனே தவிர அவருடைய காதலியாக அப்படி சொல்லவில்லை.
நான் சொன்னது புரியவில்லை என்றால் என்னை பற்றிய புரிதல் அவ்வளவு தானா? என்ற கேள்வியும் எழ தான் செய்தது. அந்த கேள்விக்கு பதிலாக அவரின் வருகையின் ஏமாற்றம் அமைந்தது. எதிர்பார்த்து ஏமாற்றம் அடைந்ததை என்னால் தாங்கிக் கொள்ளவும் முடியவில்லை. ஏற்றுக் கொள்ளவும் முடியவில்லை. கண்கள் கலங்கி அழுகை முட்டிக் கொண்டு வந்தது.
அந்த சமயம் பார்த்து அடுப்பில் இருந்த குக்கர் விசிலடிக்க அடுப்பை அணைத்துவிட்டு கலங்கிய மனதுடன் கண்களுடன் போய் படுத்துவிட்டேன்.. இந்த ஏமாற்றம் நினைத்து அழுதுக் கொண்டே இருந்தேன். எவ்வளவு நேரம் அழுதேன் என எனக்கே தெரியவில்லை.. வீட்டின் காலிங்பெல் சத்தம் கேட்டு மீண்டும் சுறுசுறுப்பானேன்...
மீண்டும் அவரோடு வருவேன்...
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
21-02-2022, 09:32 PM
21-02-2022, 09:32 PM
21-02-2022, 09:34 PM
கருத்து சொன்ன மற்ற நண்பர்களும் நன்றிகள்...
மீண்டும் மீண்டும்.. டைம் லூப் வைத்து இன்செஸ்ட் கதை எழுத ஆரம்பித்திருக்கிறேன். அதையும் படித்து கருத்துக்களை சொல்துங்கள்..
மீண்டும் மீண்டும்.. டைம் லூப் வைத்து இன்செஸ்ட் கதை எழுத ஆரம்பித்திருக்கிறேன். அதையும் படித்து கருத்துக்களை சொல்துங்கள்..
23-02-2022, 11:43 AM
23-02-2022, 11:44 AM
கருத்துக்களை சொன்ன மற்ற மூவருக்கும் என நன்றிகள்..
23-02-2022, 02:17 PM
சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி...
தொடர்ந்து கோமதியின் பார்வையிலிருந்து...
வீட்டின் காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டு மீண்டும் சுறுசுறுப்பானேன்.. எழுந்த முகத்தை தண்ணீர் வைத்து நன்றாக கழுவிய பின் ஒருவித மகிழ்ச்சியுடனும் எதிர்பார்ப்புடன் சென்று கதவை திறந்தேன். ஆனால் இந்த முறையும் எதிர்பார்த்து மிஞ்சியது என்னமோ அதே ஏமாற்றம் தான். ஆனால் என்ன ஒன்று இந்த முறை சற்று பெருத்த ஏமாற்றம்.. கடைசியில் வீட்டின் முன் நின்றுக் கொண்டிருந்தது புக் பார்சல் டெலிவரி செய்ய வந்த டெலிவரிபாய் தான். அவனிடம் கையெழுத்தை போட்டு வாங்கி அதை ஓரமாக வைத்துவிட்டு சோபாவில் உட்காந்து யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்...
அவர் மீதான என் காதல் இன்னும் அழியாமல் தான் இருக்கிறது. ஆனால் அவருக்கு என்னை பற்றிய எண்ணம் என்னவாக இருக்கும் என எனக்கு தெரியவில்லை. அதை இப்போது என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் ஒன்றே ஒன்று இன்று எதிர்பார்ப்பேன் என தெரிந்தே சென்றிருந்தால் அது அவருக்கு தான் நஷ்டமே தவிர எனக்கொன்றும் இல்லை என மனதை நானாக தேற்றி கொண்டிருந்தேன். ஏமாற்றம் என்பது என்க்கு மட்டும் தான் வருமா? அவருக்கு வர தான் செய்யும். அப்போது புரியும் என் மனதின் வலி என்னவென்று. அதுவும் எதிர்பார்த்து ஏமாற்றம் அடைந்தால் அதனால் ஏற்படும் வலியை உணர்ந்தால் தான் தெரியும்.. புரியும்..
அடுத்து அந்த ஏமாற்றத்தை பற்றி எதுவும் நினைக்காமல் என் வேலையை தொடர்ந்து செய்ய ஆரம்பித்தேன். காலையில் கழுவாமல் போட்டியிருந்த பாத்திரத்தை தேய்த்து கழுவி விட்டு மணியை பார்க்கும் போது மாலை 4ஆகி இருந்தது.. பசித்தாலும் அதற்கு மேலும் சாப்பிட மனம் ஒப்பாமல் காலையில் வைத்த சாதத்தை அப்படியே எடுத்து வைத்தேன். பிரிட்ஜில் இருந்த பால் பாக்கெட் எடுத்து பாலை காய்ச்சி காபி போட்டு குடித்தேன்.. அதன் பின் அவரின் வருகையை பற்றி எதுவும் நினைக்காமல் என்னுடைய வேலையில் மட்டும் கவனம் செலுத்தினேன்..
இப்போது வெங்கடேசன் பார்வையிலிருந்து...
மறுநாள் காலையில் 7மணி வாக்கில் கோயம்பேடு பஸ்ஸாண்டில் பஸ் வந்து இறக்கிவிட அங்கிருந்து கேப் புக் செய்து ப்ளாட்டிற்கு வந்தேன். வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் மதி பற்றிய எண்ணம் தான் மனம் முழுவதும் நிறைந்ததிருந்தது. வேகமாக குளித்து முடித்துவிட்டு ஏதோ பெயருக்கு செய்து சாப்பிட்டு விட்டு மதியை பார்க்க ஆயாத்தம் ஆனேன்.
மதி, அவளை பார்க்க வராமல் இருந்ததற்கு எப்படியும் என் மேல் கோவத்தில் தான் இருப்பாள். அவளை சமாதானம் செய்ய என்ன செய்யலாம் என யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.. அந்த சமயம் பார்த்து என் மனசாட்சி முன்னால் வந்து நின்று,
"என்னமோ பலமா யோசிச்சிட்டு இருக்குற மாதிரி தெரியுது."
"ஆமா.. மதி எப்படியும் கோவத்துல தான் இருப்பா. அதான் அவளை சமாதானம் பண்ற மாதிரி எதாவது ஒன்னு செய்யனும்.. அதான் என்ன செய்யலாம் யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்."
"ம்ம். என்ன பண்ணலாம் இருக்க.." மனசாட்சி கேட்க
"அதான் இன்னும் யோசிச்சிட்டு இருக்கேன். என்ன பண்ண தெரியல..? நீ தான் குடுப்பியே.. அது மாதிரி ஒன்னு குடேன்.."
"என்ன குடுப்பேன்?" மனசாட்சி நக்கலாக கேட்க
"என்ன நக்கலா? உன்கிட்ட பணமா கேக்க போறேன்.. வேறென்ன. ஒரு நல்ல ஐடியா தான்."
"ஐடியாவா.. ம்ம்.." மனசாட்சி கன்னத்தில் ஒற்றை விரலை வைத்து பலமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தது..
"ஹலோ... என்ன உனக்கே என்ன பண்றது தெரியலையா. கன்பியூஷன் இருக்குற மாதிரி தெரியுது?"
"கொஞ்சம் பொறு.. ஏன் அவசரபடுற.. உனக்கு தான யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்.."
"ம்ம்.. யோசி. யோசி.. பட் ஐடியா பெர்ஃபைக்ட்டா ஓர்க் ஆகனும்" நான் சொல்ல
"ஐடியா ஒர்க் ஆகனும்னா நீ ஜர்க் ஆகாம கரைக்டா அத எக்ஸிகியூட் பண்ணனும்.."
"ஓ.. ஐ.. சி. ஓகே டண்."
"ம்ம்.. ஐடியா வந்திடுச்சு." மனசாட்சி சொன்னதும்
"என்ன என்ன? சீக்கிரம் சொல்லு" என அவசரபடுத்தினேன்..
"ஏய்.. பொறு.. பொறு.. கூல் பர்ஸ்ட்.."
"ஓகே சொல்லு.."
"உன்னால என்ன பண்ண முடியுமோ அத தான் பண்ண சொல்லுவேன்."
"சரி மேட்டர் என்னானு சொல்லு"
"அந்த டப்பாவ அப்படியே குடுக்காம ஏதாவது பேப்பர்ல எழுதி குடு.."
"பேப்பர்ல என்னானு எழுதி குடுக்க.. அதுவும் இந்த வயசுல போய்" இழுக்க
"டே. உனக்கு தான் கவிதைனு ஒன்னு எழுத தெரியும்ல. ஏதாவது அவளை இம்ரஸ் பண்ற மாதிரி கவிதை எழுதி குடு.."
"கவிதையா?"
"கவிதையா இல்ல? கவிதை தான் சரியா?"
"ம்ம்.. சரி" மெதுவாக சுரத்தே இல்லாமல் சொல்ல
"என்ன ஆச்சு.? சரி சொல்ற. பட் டல்லா சொல்ற"
"ஒன்னுமில்ல."
"உனக்கு இருக்க ஒரே ஆப்சன் இதான்.. வேற எந்த ஆப்சனும் வொர்க் அவுட் ஆகாது. என்ன புரியுதா?"
"ம்ம்.. புரியது.. ஆனா கவிதை என்ன எழுதுறது."
"அடே யப்பா.. அதாவது நீயா சொந்தாமா யோசிச்சு எழுது.." என சொல்லிவிட்டு மனசாட்சி மறைந்தது.
சரி என்ன கவிதை எழுதலாம் என யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.. சிறிது நேரம் வரை எந்த ஒரு பொறியும் தட்டவில்லை. பின்பு தான் ஒரு பொறி தட்டியது.. இந்த அபார்மெண்டிற்கு வந்து இரு முறையில் ஒரு முறை பார்த்து பேசியிருந்தாலும் ஏனோ இப்போது பார்த்து பேச போவது தான் முதன் முறையாக மனதில் தோன்றியது.. அவளை முதன் முதலாக பார்த்த போது என்னையும் அறியாமல் அந்த நேரத்தில் கவிதை தோன்றியது..
அவளை என் வாழ்நாளில் முதன் முதலாக சந்தித்த தருணத்தை நினைக்கும் போதே என்னுடன் என் மனமும் அந்த பழைய சுகமான நினைவுகளை நினைக்க தொடங்கியது..
அன்று வீட்டிற்கு முன் நின்றுக் கொண்டிருந்த போது ஒரு பெரிய வேன் வந்து என் வீட்டில் இருந்து இரண்டு, மூன்று வீடுகளுக்கு முன்னால் வந்து நின்றது. அதற்கு பின்னால் ஒரு ஆட்டோவும் வந்து நின்றது. அதில் இருந்து 45வயது மதிக்க தக்க ஒரு ஆண் இறங்க அதை தொடர்ந்து 40வயது மதிக்க தக்க பெண்மணி இறங்க இருவரும் கணவன் மனைவி என தெரிந்துக் கொண்டேன்.. அதை தொடர்ந்து 16வயது மதிக்கதக்க ஒரு பெண் இறங்க அவளை பார்த்த நொடியே அவளின் அழகிலும் அழகிய சிரிப்பிலும் என்னையும் அறியாமல் என் மனதை பறி கொடுக்க துவங்கினேன்... அந்த சமயம் பார்த்து வானம் கருத்து இடி இடித்து மழை சொட்டு வைக்க அந்த பெண்ணின் அம்மா,
"ஏய் கோமதி மழை வர மாதிரி இருக்கு.. வேகமாக வந்து சின்ன சாமான்ன ஒன்னு ஒன்னாக இறக்கி எடுத்து வை" சொல்ல அப்போது தான் அவளின் பெயர் கோமதி என தெரிந்தது.
அவளை பார்த்ததுமே என்னையும் அறியாமல் என் மனதில்
"பச்சை வண்ண பட்டு(தாவணி) உடுத்தி
பஞ்சவர்ண கிளியாய் பறந்து வந்து
பார்த்த முதல் பார்வையிலே
பஞ்சு பஞ்சாய் மனதை பிரித்து
பட்டாசு போல் படபடக்க வைத்து
பார்த்த ஒத்த நொடிக்குள்ளே
பசக்கென்று பசைபோல் ஒட்டிக் கொண்டாயே" என கவிதையாக தோன்றியது..
மீண்டும் வெளியே எட்டி பார்க்க அவளின் பெற்றோருடன் ஒரு பையன் மட்டும் தான் சாமான்களை எல்லாம் வேகமாக எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தான். இவளை மட்டும் காணோமே என நன்றாக வெளியை வந்து எட்டி பார்க்க அவளை காணவில்லை.
அந்த சமயம் பார்த்து மழை சடசடவென பிடிக்க அவளின் அம்மா யாராவது இருக்கிறார்களா என வெளியே சுற்றிலும் பார்க்க, அவளை பார்த்தே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயத்தில் இருந்ததால் நானே வழிய போய் அவர்களுக்கு உதவி செய்யவா என கேட்டு உதவி செய்ய ஆரம்பித்தேன். ஒவ்வொரு பொருளையும் எடுத்து உள்ளே கொண்டு போய் வைக்கும் போது அவளின் அழகை பார்க்க தவறவில்லை..
அப்படி ஒரு பெரிய பெட்டியை தனியாக தூக்கிட்டு வரும் போது அவள் வாசலில் நிற்க எனக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் குழப்பத்துடன் அப்பிடியே கையில் பிடித்தபடி நிற்க அந்த சமயம் பார்த்து வந்த அவள் அம்மா நான் நிற்பதை பார்த்துவிட்டு
"ஏய் கோமதி அந்த அண்ணா சாமான தூக்கிட்டு வராங்கள. கொஞ்சம் வழிய விட்டு நிக்க வேண்டியதான.. நந்தி மாதிரி குறுக்கால நின்னுட்டு உயிர வாங்குற.. தானும் செய்யுறது இல்ல. செய்யுற ஆளுக்கும் இடைஞ்சல குடுக்குறது" சொல்லிக் கொண்டே உள்ளே போக நானும் பின்னாலே அந்த பெட்டியை தூக்கி கொண்டு உள்ளே போகும் போது என் கை அவளுடைய கை, தோள்பட்டையில் எல்லாம் உரசி கொண்டு சென்றது..
முதன் முதலாக ஒரு பெண்ணின் கையை என் கை உரசி சென்றது என்பதை என்னால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அதே சமயம் உள்ளுக்குள் ஒரு சொல்ல முடியாத உணர்வு..
நான் திரும்பி வெளியே வரும் போது என்னை உச்சி முதல் பாதம் வரை ஏற இறங்க ஒரு பார்வை பார்த்தாலே
அப்பாப்பா அந்த ஒற்றை பார்வையிலே என் மனதை என்னிடம் அனுமதி வாங்காமலே எடுத்து சென்றுவிட்டாள்..
அதன் பின் வேனில் இருந்த சாமான்களை எல்லாம் உள்ளே எடுத்து வைத்துவிட்டு அவள் அம்மாவிடம் மட்டும் சொல்லிவிட்டு கிளம்ப,
"மழை பெருசா வரதுக்கு முன்ன கேட்காம வந்து உதவி பண்ணின ரொம்ப தாங்க்ஸ்ப்பா."
"இல்ல இருக்கட்டும் ஆண்டி பரவாயில்ல.."
"உன் வீடு எங்க இருக்கு?" கேட்க
நானும் இருந்த இடத்திலே இருந்து கையை காட்ட
"அது பாக்க கடை மாதிரியே இருக்கே" என்றாள்..
"ஆமா ஆண்டி.. வீடும் கடையும் ஒன்னா வைச்சிருக்கோம்.."
"ஓ.. அப்படியா சரிப்பா.. நா பால் காய்ச்சுறோம் வந்துடுப்பா" சொல்ல நானும் சம்பிராதயத்துக்கு 'சரி' என சொல்லிவிட்டு வந்தேன்.
சில நிமிடங்கள் பிறகு மழை பெரிதாக பெய்ய ஆரம்பித்தது... மழையின் சத்தம் கேட்டதும் அவள் வெளியில் வந்து அன்னாந்து வானத்தை பார்த்தாள். அப்போது மழைத் துளி வந்து முகத்தில் சில துளிகளும் அவளின் உதட்டிலும் விழ அதை அவள் ரசித்தாள். நான் வெறுத்தேன்.. காரணம் மனிதனாக இல்லாமல் அந்த மழைத்துளியாக நான் இருந்து இருக்க கூடாதா என நினைக்க வைத்துவிட்டாள்..
மழையும் மீதும் சற்று பொறாமையாக தான் இருந்தது. என்னால் ஒரு முறை கூட தொட முடியாததை அந்த நீர்த்துளி சர்வ சாதாரணமாக பல முறை தொட்டு செல்கிறதே என்ற ஆதங்கம் இருக்க தான் செய்தது.. இதையெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்க அவள் வெளியில் வந்து இரு கையை நீட்டிய படி மழையில் நனைந்து இன்னும் வெறுப்பேறினாள்.. அவளின் அந்த பச்சை தாவணி மழையில் நனைந்து பட்டென விலகி அவளின் இடுப்பை பளிச்சென வெளிச்சம் போட்டு காட்டியது. அந்த இடுப்பிலும் மழைநீர் பட்டு வழிந்து ஓடியது. அவள் இடுப்பில் வழிந்த மழைத்துளியை பார்க்கும் போது பொறாமையின் உச்சத்தில் இருந்தேன்.
இதையெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டிருந்த நான் காம உணர்ச்சியின் உச்சத்தின் இருந்தேன். என் குஞ்சின் நுனியில் விந்து துளி கசிந்து தேங்கி நின்றது. பாத்ரூம்குள் சென்று அதை வெளியேற்றிவிட்டு மீண்டும் ஒருமுறை சுத்தமாக குளித்து வெளியே வந்து அவளை முதன் முதலாக பார்த்த தருணத்தில் இருந்த உணர்வை
"உனை பார்த்த நொடி - என் மனம்
சில்லென்று காற்று பட்டு சிலிர்த்தது
உந்தன் சிரிப்பை கண்ட நொடி - என் மனம்
தரையில் விழும் நீர் போல் சலசலத்தது.
உந்தன் உடம்பை உரசிய நொடி - என் மனம்
பட்டினை உரசிய பட்டாசு போல் படபடத்தது"
என எனக்கு தெரிந்த வார்த்தைகளை கொண்டு ஒரு கவிதை போல் எழுதி அதனுடன் இப்போதைய ப்ளாட் அட்ரெஸ் மற்றும் மொபைல் நம்பரை சேர்த்து எழுதி உள்ளே வைத்தேன். மணியை பார்க்கும் போது 10ஆகி இருந்தது. இப்போது கிளம்பி சென்றால் சரியாக இருக்கும் என தோன்றியது. அந்த டப்பாவை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினேன்.. என் ப்ளாட்டில் இருந்து நடந்து செல்லும் போதே இதுவரை இல்லாத ஒரு படபடப்பு இருந்தது. அதை தாண்டி இரண்டு நாட்கள் வராததற்கு என்ன சொல்வாளோ என்ற சிறுபயமும் கூட இருந்தது. இருந்தாலும் அதை எல்லாம் ஓரம் கட்டிவிட்டு தைரியமாக நடந்து சென்றேன்.. அவள் ப்ளாட்டை அடைந்ததும் வீட்டின் உள்ளே இருந்து,
"ஏய் என்னங்கடி ரெண்டு பேரும் இன்னும் பல்லு கூட விலக்காம உட்காந்திருக்கீங்க" சத்தம் கேட்க எனக்கு பக்கென்று இருந்தது. மதியின் மகள்கள் இருந்தால் எப்படி அவளை போய் பார்த்து பேச முடியும்.. என் நிலைமை பார்த்து பரிதாபமும் கோவமும் சேர்ந்தே வந்தது.. மீண்டும் உள்ளே இருந்து..
"மம்மி டுடே சண்டே தான.. கொஞ்சம் ஃபிரியா விடு.. ஏன் டர்சர் பண்ற.."
"மணி பத்தாச்சு.. இன்னும் எந்திரிச்சு பல் கூட விலக்கல ரெண்டு பேரும்.. இப்படி ஒரு பொம்பள பிள்ளைங்க இருந்தா நல்லவா இருக்கும்" மதியும் தொடர்ந்து பேச எனக்கு அப்போது தான் இன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதை தெரிந்தது. இன்றைக்கும் மதியை பார்க்க முடியாது என உறுதியாகிவிட்டது..
இனி நாளைக்கு போய் பார்த்தால் என்ன சொல்வாள் தெரியவில்லையே என நினைத்துக் கொண்டே அப்படியே திரும்பி என் ப்ளாட்டிற்கு வர மனமில்லாமல் வந்தேன்...
மீண்டும் அவளோடு வருவேன்...
தொடர்ந்து கோமதியின் பார்வையிலிருந்து...
வீட்டின் காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டு மீண்டும் சுறுசுறுப்பானேன்.. எழுந்த முகத்தை தண்ணீர் வைத்து நன்றாக கழுவிய பின் ஒருவித மகிழ்ச்சியுடனும் எதிர்பார்ப்புடன் சென்று கதவை திறந்தேன். ஆனால் இந்த முறையும் எதிர்பார்த்து மிஞ்சியது என்னமோ அதே ஏமாற்றம் தான். ஆனால் என்ன ஒன்று இந்த முறை சற்று பெருத்த ஏமாற்றம்.. கடைசியில் வீட்டின் முன் நின்றுக் கொண்டிருந்தது புக் பார்சல் டெலிவரி செய்ய வந்த டெலிவரிபாய் தான். அவனிடம் கையெழுத்தை போட்டு வாங்கி அதை ஓரமாக வைத்துவிட்டு சோபாவில் உட்காந்து யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்...
அவர் மீதான என் காதல் இன்னும் அழியாமல் தான் இருக்கிறது. ஆனால் அவருக்கு என்னை பற்றிய எண்ணம் என்னவாக இருக்கும் என எனக்கு தெரியவில்லை. அதை இப்போது என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் ஒன்றே ஒன்று இன்று எதிர்பார்ப்பேன் என தெரிந்தே சென்றிருந்தால் அது அவருக்கு தான் நஷ்டமே தவிர எனக்கொன்றும் இல்லை என மனதை நானாக தேற்றி கொண்டிருந்தேன். ஏமாற்றம் என்பது என்க்கு மட்டும் தான் வருமா? அவருக்கு வர தான் செய்யும். அப்போது புரியும் என் மனதின் வலி என்னவென்று. அதுவும் எதிர்பார்த்து ஏமாற்றம் அடைந்தால் அதனால் ஏற்படும் வலியை உணர்ந்தால் தான் தெரியும்.. புரியும்..
அடுத்து அந்த ஏமாற்றத்தை பற்றி எதுவும் நினைக்காமல் என் வேலையை தொடர்ந்து செய்ய ஆரம்பித்தேன். காலையில் கழுவாமல் போட்டியிருந்த பாத்திரத்தை தேய்த்து கழுவி விட்டு மணியை பார்க்கும் போது மாலை 4ஆகி இருந்தது.. பசித்தாலும் அதற்கு மேலும் சாப்பிட மனம் ஒப்பாமல் காலையில் வைத்த சாதத்தை அப்படியே எடுத்து வைத்தேன். பிரிட்ஜில் இருந்த பால் பாக்கெட் எடுத்து பாலை காய்ச்சி காபி போட்டு குடித்தேன்.. அதன் பின் அவரின் வருகையை பற்றி எதுவும் நினைக்காமல் என்னுடைய வேலையில் மட்டும் கவனம் செலுத்தினேன்..
இப்போது வெங்கடேசன் பார்வையிலிருந்து...
மறுநாள் காலையில் 7மணி வாக்கில் கோயம்பேடு பஸ்ஸாண்டில் பஸ் வந்து இறக்கிவிட அங்கிருந்து கேப் புக் செய்து ப்ளாட்டிற்கு வந்தேன். வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் மதி பற்றிய எண்ணம் தான் மனம் முழுவதும் நிறைந்ததிருந்தது. வேகமாக குளித்து முடித்துவிட்டு ஏதோ பெயருக்கு செய்து சாப்பிட்டு விட்டு மதியை பார்க்க ஆயாத்தம் ஆனேன்.
மதி, அவளை பார்க்க வராமல் இருந்ததற்கு எப்படியும் என் மேல் கோவத்தில் தான் இருப்பாள். அவளை சமாதானம் செய்ய என்ன செய்யலாம் என யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.. அந்த சமயம் பார்த்து என் மனசாட்சி முன்னால் வந்து நின்று,
"என்னமோ பலமா யோசிச்சிட்டு இருக்குற மாதிரி தெரியுது."
"ஆமா.. மதி எப்படியும் கோவத்துல தான் இருப்பா. அதான் அவளை சமாதானம் பண்ற மாதிரி எதாவது ஒன்னு செய்யனும்.. அதான் என்ன செய்யலாம் யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்."
"ம்ம். என்ன பண்ணலாம் இருக்க.." மனசாட்சி கேட்க
"அதான் இன்னும் யோசிச்சிட்டு இருக்கேன். என்ன பண்ண தெரியல..? நீ தான் குடுப்பியே.. அது மாதிரி ஒன்னு குடேன்.."
"என்ன குடுப்பேன்?" மனசாட்சி நக்கலாக கேட்க
"என்ன நக்கலா? உன்கிட்ட பணமா கேக்க போறேன்.. வேறென்ன. ஒரு நல்ல ஐடியா தான்."
"ஐடியாவா.. ம்ம்.." மனசாட்சி கன்னத்தில் ஒற்றை விரலை வைத்து பலமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தது..
"ஹலோ... என்ன உனக்கே என்ன பண்றது தெரியலையா. கன்பியூஷன் இருக்குற மாதிரி தெரியுது?"
"கொஞ்சம் பொறு.. ஏன் அவசரபடுற.. உனக்கு தான யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்.."
"ம்ம்.. யோசி. யோசி.. பட் ஐடியா பெர்ஃபைக்ட்டா ஓர்க் ஆகனும்" நான் சொல்ல
"ஐடியா ஒர்க் ஆகனும்னா நீ ஜர்க் ஆகாம கரைக்டா அத எக்ஸிகியூட் பண்ணனும்.."
"ஓ.. ஐ.. சி. ஓகே டண்."
"ம்ம்.. ஐடியா வந்திடுச்சு." மனசாட்சி சொன்னதும்
"என்ன என்ன? சீக்கிரம் சொல்லு" என அவசரபடுத்தினேன்..
"ஏய்.. பொறு.. பொறு.. கூல் பர்ஸ்ட்.."
"ஓகே சொல்லு.."
"உன்னால என்ன பண்ண முடியுமோ அத தான் பண்ண சொல்லுவேன்."
"சரி மேட்டர் என்னானு சொல்லு"
"அந்த டப்பாவ அப்படியே குடுக்காம ஏதாவது பேப்பர்ல எழுதி குடு.."
"பேப்பர்ல என்னானு எழுதி குடுக்க.. அதுவும் இந்த வயசுல போய்" இழுக்க
"டே. உனக்கு தான் கவிதைனு ஒன்னு எழுத தெரியும்ல. ஏதாவது அவளை இம்ரஸ் பண்ற மாதிரி கவிதை எழுதி குடு.."
"கவிதையா?"
"கவிதையா இல்ல? கவிதை தான் சரியா?"
"ம்ம்.. சரி" மெதுவாக சுரத்தே இல்லாமல் சொல்ல
"என்ன ஆச்சு.? சரி சொல்ற. பட் டல்லா சொல்ற"
"ஒன்னுமில்ல."
"உனக்கு இருக்க ஒரே ஆப்சன் இதான்.. வேற எந்த ஆப்சனும் வொர்க் அவுட் ஆகாது. என்ன புரியுதா?"
"ம்ம்.. புரியது.. ஆனா கவிதை என்ன எழுதுறது."
"அடே யப்பா.. அதாவது நீயா சொந்தாமா யோசிச்சு எழுது.." என சொல்லிவிட்டு மனசாட்சி மறைந்தது.
சரி என்ன கவிதை எழுதலாம் என யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.. சிறிது நேரம் வரை எந்த ஒரு பொறியும் தட்டவில்லை. பின்பு தான் ஒரு பொறி தட்டியது.. இந்த அபார்மெண்டிற்கு வந்து இரு முறையில் ஒரு முறை பார்த்து பேசியிருந்தாலும் ஏனோ இப்போது பார்த்து பேச போவது தான் முதன் முறையாக மனதில் தோன்றியது.. அவளை முதன் முதலாக பார்த்த போது என்னையும் அறியாமல் அந்த நேரத்தில் கவிதை தோன்றியது..
அவளை என் வாழ்நாளில் முதன் முதலாக சந்தித்த தருணத்தை நினைக்கும் போதே என்னுடன் என் மனமும் அந்த பழைய சுகமான நினைவுகளை நினைக்க தொடங்கியது..
அன்று வீட்டிற்கு முன் நின்றுக் கொண்டிருந்த போது ஒரு பெரிய வேன் வந்து என் வீட்டில் இருந்து இரண்டு, மூன்று வீடுகளுக்கு முன்னால் வந்து நின்றது. அதற்கு பின்னால் ஒரு ஆட்டோவும் வந்து நின்றது. அதில் இருந்து 45வயது மதிக்க தக்க ஒரு ஆண் இறங்க அதை தொடர்ந்து 40வயது மதிக்க தக்க பெண்மணி இறங்க இருவரும் கணவன் மனைவி என தெரிந்துக் கொண்டேன்.. அதை தொடர்ந்து 16வயது மதிக்கதக்க ஒரு பெண் இறங்க அவளை பார்த்த நொடியே அவளின் அழகிலும் அழகிய சிரிப்பிலும் என்னையும் அறியாமல் என் மனதை பறி கொடுக்க துவங்கினேன்... அந்த சமயம் பார்த்து வானம் கருத்து இடி இடித்து மழை சொட்டு வைக்க அந்த பெண்ணின் அம்மா,
"ஏய் கோமதி மழை வர மாதிரி இருக்கு.. வேகமாக வந்து சின்ன சாமான்ன ஒன்னு ஒன்னாக இறக்கி எடுத்து வை" சொல்ல அப்போது தான் அவளின் பெயர் கோமதி என தெரிந்தது.
அவளை பார்த்ததுமே என்னையும் அறியாமல் என் மனதில்
"பச்சை வண்ண பட்டு(தாவணி) உடுத்தி
பஞ்சவர்ண கிளியாய் பறந்து வந்து
பார்த்த முதல் பார்வையிலே
பஞ்சு பஞ்சாய் மனதை பிரித்து
பட்டாசு போல் படபடக்க வைத்து
பார்த்த ஒத்த நொடிக்குள்ளே
பசக்கென்று பசைபோல் ஒட்டிக் கொண்டாயே" என கவிதையாக தோன்றியது..
மீண்டும் வெளியே எட்டி பார்க்க அவளின் பெற்றோருடன் ஒரு பையன் மட்டும் தான் சாமான்களை எல்லாம் வேகமாக எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தான். இவளை மட்டும் காணோமே என நன்றாக வெளியை வந்து எட்டி பார்க்க அவளை காணவில்லை.
அந்த சமயம் பார்த்து மழை சடசடவென பிடிக்க அவளின் அம்மா யாராவது இருக்கிறார்களா என வெளியே சுற்றிலும் பார்க்க, அவளை பார்த்தே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயத்தில் இருந்ததால் நானே வழிய போய் அவர்களுக்கு உதவி செய்யவா என கேட்டு உதவி செய்ய ஆரம்பித்தேன். ஒவ்வொரு பொருளையும் எடுத்து உள்ளே கொண்டு போய் வைக்கும் போது அவளின் அழகை பார்க்க தவறவில்லை..
அப்படி ஒரு பெரிய பெட்டியை தனியாக தூக்கிட்டு வரும் போது அவள் வாசலில் நிற்க எனக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் குழப்பத்துடன் அப்பிடியே கையில் பிடித்தபடி நிற்க அந்த சமயம் பார்த்து வந்த அவள் அம்மா நான் நிற்பதை பார்த்துவிட்டு
"ஏய் கோமதி அந்த அண்ணா சாமான தூக்கிட்டு வராங்கள. கொஞ்சம் வழிய விட்டு நிக்க வேண்டியதான.. நந்தி மாதிரி குறுக்கால நின்னுட்டு உயிர வாங்குற.. தானும் செய்யுறது இல்ல. செய்யுற ஆளுக்கும் இடைஞ்சல குடுக்குறது" சொல்லிக் கொண்டே உள்ளே போக நானும் பின்னாலே அந்த பெட்டியை தூக்கி கொண்டு உள்ளே போகும் போது என் கை அவளுடைய கை, தோள்பட்டையில் எல்லாம் உரசி கொண்டு சென்றது..
முதன் முதலாக ஒரு பெண்ணின் கையை என் கை உரசி சென்றது என்பதை என்னால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அதே சமயம் உள்ளுக்குள் ஒரு சொல்ல முடியாத உணர்வு..
நான் திரும்பி வெளியே வரும் போது என்னை உச்சி முதல் பாதம் வரை ஏற இறங்க ஒரு பார்வை பார்த்தாலே
அப்பாப்பா அந்த ஒற்றை பார்வையிலே என் மனதை என்னிடம் அனுமதி வாங்காமலே எடுத்து சென்றுவிட்டாள்..
அதன் பின் வேனில் இருந்த சாமான்களை எல்லாம் உள்ளே எடுத்து வைத்துவிட்டு அவள் அம்மாவிடம் மட்டும் சொல்லிவிட்டு கிளம்ப,
"மழை பெருசா வரதுக்கு முன்ன கேட்காம வந்து உதவி பண்ணின ரொம்ப தாங்க்ஸ்ப்பா."
"இல்ல இருக்கட்டும் ஆண்டி பரவாயில்ல.."
"உன் வீடு எங்க இருக்கு?" கேட்க
நானும் இருந்த இடத்திலே இருந்து கையை காட்ட
"அது பாக்க கடை மாதிரியே இருக்கே" என்றாள்..
"ஆமா ஆண்டி.. வீடும் கடையும் ஒன்னா வைச்சிருக்கோம்.."
"ஓ.. அப்படியா சரிப்பா.. நா பால் காய்ச்சுறோம் வந்துடுப்பா" சொல்ல நானும் சம்பிராதயத்துக்கு 'சரி' என சொல்லிவிட்டு வந்தேன்.
சில நிமிடங்கள் பிறகு மழை பெரிதாக பெய்ய ஆரம்பித்தது... மழையின் சத்தம் கேட்டதும் அவள் வெளியில் வந்து அன்னாந்து வானத்தை பார்த்தாள். அப்போது மழைத் துளி வந்து முகத்தில் சில துளிகளும் அவளின் உதட்டிலும் விழ அதை அவள் ரசித்தாள். நான் வெறுத்தேன்.. காரணம் மனிதனாக இல்லாமல் அந்த மழைத்துளியாக நான் இருந்து இருக்க கூடாதா என நினைக்க வைத்துவிட்டாள்..
மழையும் மீதும் சற்று பொறாமையாக தான் இருந்தது. என்னால் ஒரு முறை கூட தொட முடியாததை அந்த நீர்த்துளி சர்வ சாதாரணமாக பல முறை தொட்டு செல்கிறதே என்ற ஆதங்கம் இருக்க தான் செய்தது.. இதையெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்க அவள் வெளியில் வந்து இரு கையை நீட்டிய படி மழையில் நனைந்து இன்னும் வெறுப்பேறினாள்.. அவளின் அந்த பச்சை தாவணி மழையில் நனைந்து பட்டென விலகி அவளின் இடுப்பை பளிச்சென வெளிச்சம் போட்டு காட்டியது. அந்த இடுப்பிலும் மழைநீர் பட்டு வழிந்து ஓடியது. அவள் இடுப்பில் வழிந்த மழைத்துளியை பார்க்கும் போது பொறாமையின் உச்சத்தில் இருந்தேன்.
இதையெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டிருந்த நான் காம உணர்ச்சியின் உச்சத்தின் இருந்தேன். என் குஞ்சின் நுனியில் விந்து துளி கசிந்து தேங்கி நின்றது. பாத்ரூம்குள் சென்று அதை வெளியேற்றிவிட்டு மீண்டும் ஒருமுறை சுத்தமாக குளித்து வெளியே வந்து அவளை முதன் முதலாக பார்த்த தருணத்தில் இருந்த உணர்வை
"உனை பார்த்த நொடி - என் மனம்
சில்லென்று காற்று பட்டு சிலிர்த்தது
உந்தன் சிரிப்பை கண்ட நொடி - என் மனம்
தரையில் விழும் நீர் போல் சலசலத்தது.
உந்தன் உடம்பை உரசிய நொடி - என் மனம்
பட்டினை உரசிய பட்டாசு போல் படபடத்தது"
என எனக்கு தெரிந்த வார்த்தைகளை கொண்டு ஒரு கவிதை போல் எழுதி அதனுடன் இப்போதைய ப்ளாட் அட்ரெஸ் மற்றும் மொபைல் நம்பரை சேர்த்து எழுதி உள்ளே வைத்தேன். மணியை பார்க்கும் போது 10ஆகி இருந்தது. இப்போது கிளம்பி சென்றால் சரியாக இருக்கும் என தோன்றியது. அந்த டப்பாவை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினேன்.. என் ப்ளாட்டில் இருந்து நடந்து செல்லும் போதே இதுவரை இல்லாத ஒரு படபடப்பு இருந்தது. அதை தாண்டி இரண்டு நாட்கள் வராததற்கு என்ன சொல்வாளோ என்ற சிறுபயமும் கூட இருந்தது. இருந்தாலும் அதை எல்லாம் ஓரம் கட்டிவிட்டு தைரியமாக நடந்து சென்றேன்.. அவள் ப்ளாட்டை அடைந்ததும் வீட்டின் உள்ளே இருந்து,
"ஏய் என்னங்கடி ரெண்டு பேரும் இன்னும் பல்லு கூட விலக்காம உட்காந்திருக்கீங்க" சத்தம் கேட்க எனக்கு பக்கென்று இருந்தது. மதியின் மகள்கள் இருந்தால் எப்படி அவளை போய் பார்த்து பேச முடியும்.. என் நிலைமை பார்த்து பரிதாபமும் கோவமும் சேர்ந்தே வந்தது.. மீண்டும் உள்ளே இருந்து..
"மம்மி டுடே சண்டே தான.. கொஞ்சம் ஃபிரியா விடு.. ஏன் டர்சர் பண்ற.."
"மணி பத்தாச்சு.. இன்னும் எந்திரிச்சு பல் கூட விலக்கல ரெண்டு பேரும்.. இப்படி ஒரு பொம்பள பிள்ளைங்க இருந்தா நல்லவா இருக்கும்" மதியும் தொடர்ந்து பேச எனக்கு அப்போது தான் இன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதை தெரிந்தது. இன்றைக்கும் மதியை பார்க்க முடியாது என உறுதியாகிவிட்டது..
இனி நாளைக்கு போய் பார்த்தால் என்ன சொல்வாள் தெரியவில்லையே என நினைத்துக் கொண்டே அப்படியே திரும்பி என் ப்ளாட்டிற்கு வர மனமில்லாமல் வந்தேன்...
மீண்டும் அவளோடு வருவேன்...
25-02-2022, 01:16 PM
25-02-2022, 01:18 PM
25-02-2022, 01:21 PM
கருத்து சொன்ன மற்ற அனைவருக்கும் நன்றிகள்...
26-02-2022, 09:46 PM
மீண்டும் உன்னோடு நான் - 15.
சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி...
வீட்டிற்கு வந்து அமைதியாக உட்கார்ந்தாலும் என்னால் இந்த எதிர்பாரா ஏமாற்றத்தை என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. இனி நாளை காலை வரை காத்திருக்க வேண்டும் என நினைக்கும் போதே பைத்தியம் பிடிப்பது போல் இருந்தது. இதிலிருந்து எப்படி மீண்டு வருவேன் என போகிறேன் என தெரியவில்லை. ஒவ்வொன்றையும் நினைக்கும் போதே அப்படியே பைத்தியம் பிடித்தது போல் இருந்தது. தலையில் கை வைத்தபடி கீழே குனிந்து என்ன செய்வதென்று என ஒன்றும் புரியாமல் உட்காந்திருந்தேன்..
அந்த சமயம் பார்த்து மனசாட்சி மீண்டும் என் முன்னால் வந்து நின்று நானிருக்கும் நிலையை பார்த்து விட்டு
"என்னப்பா.. ஏதோ இடிஞ்சு விழுந்தாப்ல உட்காந்திருக்க?" மனசாட்சி கேட்க நான் குனிந்த தலையை நிமிர்ந்து பார்த்து
"ஓ.. நீயா? என்னடா இன்னும் வரலையே பாத்தேன்.. இந்த வந்திட்டில"
"ஆமா இப்படி உட்காந்திருந்தா எப்படி வராம இருப்பேன்..?"
"பிரச்சனைல இருக்குற என்னைய பாத்த உனக்கு என்ன தோணும்?"
"என்ன தோணும்னா? உதவி ஏதாவது பண்ணலாம் தான் தோணும்.. வேற என்ன தோண போகுது..?"
"உதவியா? ஹா.. ஹா.." சொல்லி சத்தமாக சிரிக்க ..
"நீ சொன்னத கேட்டதுக்கு எனக்கு இது வேணும்.. இன்னமும் வேணும்.."
"ஏன் இப்ப என்ன நடந்து போச்சுனு.? இந்த குதி குதி குதிக்குற."
"ம்ம்.. எதாவது நடந்தா தான் பரவாயில்லேயை.. இங்க எதுமே நடக்கலையே? அதான பிரச்சினை."
"எதும் நடக்கலையா? என்ன நடக்கல? கொஞ்சம் புரியுற மாதிரி சொல்லு.."
"இன்னிக்கு நீ சொன்ன மாதிரி கவிதையெல்லாம் யோசிச்சு எழுதி மதி பாக்க போனேன்.. ஆனா இன்னிக்கு சன்டே.. அதனால அவளோட பொண்ணுங்க இருந்ததால என்னால போய் பாக்கவே முடியல.. பாக்கவும் முடியாது தெரிஞ்சு அப்படியே திரும்பி வந்துட்டேன்" சொல்ல இப்போது மனசாட்சி ஹா.. ஹா.. சத்தமாக சிரித்தது..
"என்ன நிலைமய பாத்த உனக்கு சிரிப்பா இருக்கு.. சிரி.. சிரி. நல்லா சிரி.."
"பின்ன சிரிக்காம வேற என்ன பண்ண சொல்ற.. இன்னிக்கி முடியலேனா நாளைக்கு போய் பாரு.. இவ்வளவு தான. இதுக்கு எல்லாம் போய் ஃபீல் பண்ணிட்டு இருக்க.."
"நாளைக்கு போய் பாக்கலாம். பட் அதுவரை வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கனும்.."
"உன்ன மாதிரி ஆளுக்கு காத்திருப்பதும் காதல்ல ஒரு சுகம் தெரியாதா?"
"தெரியாதே.." உடனடியாக சொல்ல
"என்னது தெரியாதா?" மனசாட்சி அதிர்ச்சியில் கேட்க
"ம்கூம் தெரியாது.. நா லவ் பண்ற டேஸ்ல இவ்வளவு தூரம் அவள பாக்குறதுக்காக வெயிட் பண்ணதே இல்ல.."
"பின்ன.?"
"மதி ஸ்கூல், காலேஜ் படிக்கும் போது கரைக்ட் டைம்க்கு கன் மாதிரி வெளிய வந்துடுவா.. சோ.. இந்த வெயிடிங் ப்ராப்ளம் இல்ல.."
"அப்ப லவ் பண்றப்ப இல்ல.. இப்ப அந்த மாதிரி சிட்டிவேஷன் இருக்கு. வருது. ஃபேஸ் பண்ணு.."
பாக்க முடியலேனு ஃபீல் பண்றியே.. நாளைக்கு போய் பாக்கும் போது ஏன் பாக்க வரலைனு கேட்டு கண்டமேனிக்கு திட்டுனா என்ன பண்ணுவ. அப்பவும் இது மாதிரி மதி திட்டிடாளே ஃபீல் பண்ணிட்டு உட்காந்திருப்பியா? மனசாட்சி கிண்டல் பண்ண என் நிலைமை பாத்த உனக்கு கிண்டல் தான் தெரியும்..
"சரி அப்படிதான் வச்சுக்கோயேன்" என சொல்லிவிட்டு மனசாட்சி மறைந்தது.
அதன் பின் எனக்கு அங்கு உட்காந்திருக்க பிடிக்காமல் எழுந்து வெளியே வந்து ஸ்டோன்பெஞ்சில் உட்காந்திருந்தேன். சிறிது நேரத்தில் மதி அவள் ப்ளாட்டிலிருந்து ஏதோ வாங்குவதற்காக கீழே இறங்கி வந்தாள். எதேர்ச்சியாக என் பக்கம் திரும்பி நான் உட்காந்திருப்பதை பார்த்ததும் முதலில் ஒரு மாதிரி அதிர்ச்சியாகி பின் சுதாரித்து முகத்தை திரும்பி கொண்டு சென்றுவிட்டாள். அவள் பார்த்ததும் திரும்பி கொண்டு சென்றதுமே என் மீது கோபமாக இருக்கிறாள் என்பது நன்றாக தெரிந்தது.
யோசித்து பார்க்கும் போது அவளின் கோபத்திலும் நியாயம் இருக்க தான் செய்கிறது. நானாவது இன்று காலையில் தான் அவளை பார்த்திட முடியும் என எதிர்பார்த்து சென்று முடியாமல் ஏமாற்றத்தோடு திரும்பி வந்தேன். ஆனால் மதியோ இரண்டு மூன்று நாட்களாக எதிர்பார்த்து ஏமாற்றத்தோடு இருப்பாள்.. அதனால் இப்போது வெளிப்படுத்திய கோபம் நியாயமானது தான் என நானாக மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்..
சில சமயங்களில் காலம் செய்ய வேண்டிய காரியத்தை மிக சரியாக செய்துவிடும். என்னுடைய விஷயத்திலும் அப்படி தான் நடந்தது. என்றைக்கு மதியின் கண்ணில் படாக்கூடாதென்று நினைக்கிறனோ அன்றைக்கு தான் அவளின் கண்ணில் பட்டுக் கொண்டே இருந்தேன்.. அன்றைக்கு மாலையில் தனிக்காச்சலத்துடன் ஸ்டோன் பெஞ்சில் உட்காந்து பேசிட்டு இருக்கும் போது மதியும் கௌரி இருவரும் சேர்ந்தபடி கையில் ஒருபையுடன் இறங்கிவந்தனர். அப்போதும் அவளின் கண்ணில் பட்டுவிட்டேன்.. இந்த முறை என்னை பார்த்ததும் கோபமாக ஏதோ வாயில் முனுமுனுத்தபடி கடந்து சென்றாள்..
இவளுக்கு இருக்கும் கோபத்தை பார்த்தால் நாளைக்கு போய் பார்க்கும் போது என்னென்ன சொல்லுவாளோ என நினைக்கும் போதே மனம் படபடவென அடித்து கொண்டது. என்ன தான் மனம் அடித்துக் கொண்டாலும் நாளைக்கு போய் அவளை பார்த்து பேசுவதை கண்டிப்பாக செய்துவிட வேண்டும் என உறுதியாக இருந்தேன்.. இங்கு பக்கத்தில் உட்காந்து பேசிட்டு இருக்கும் தனிக்காச்சலம் என்ன சொன்னார் என காதுக்குள் போகவில்லை. என் நினைவு முழுவதும் மதியை சுற்றியே தான் இருந்தது. வெளியே பையை எடுத்துக் கொண்ட போன மதியும், கௌரியும் திரும்பி வரும் போதும் மதியின் கண்ணில் பட கொஞ்சம் உக்கிரமாக முறைத்துக் கொண்டு தலையை திருப்பி குனிந்தபடி படியேறி சென்றாள்..
கொஞ்சம் கோமதியின் பார்வையிலிருந்து..
இத்தனை நாளும் இங்கிருந்தாரா இல்லை இன்று மட்டும் தான் இங்கியிருக்கிறாரா? எதுவாக இருந்தால் என்ன? என்னை பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொஞ்சமாவது இருந்தால் இந்நேரம் வந்து பார்த்திருப்பார்.. ஒருவேளை நான் அடிக்கடி பார்க்க வேண்டாம் என சொன்னதை மனதில் எதும் வைத்துக் கொண்டு இப்படி செய்கிறாரா? என்ற கேள்வியும் எழ தவறவில்லை. பின்
ச்சே அப்படியெல்லாம் இருக்காது.. அப்படி இருந்தால் அதை அவரின் பார்வையே சொல்லிவிடும் என எனக்கு நானே மனதில் நினைத்துக் கொண்டும் பேசிக் கொண்டும் இருந்தேன்.
வெங்கடேசன் பார்வையிலிருந்து...
மறுநாள் காலையில் எழுந்திருக்கும் போதே மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருந்தேன். காலைகடன் மற்றும் காலை வேலைகளை எல்லாம் முடித்துவிட்டு அந்த டப்பாவை எடுக்கும் போது தான் நேற்று எழுதின கவிதை நியாபகம் வந்தது. அதை எடுத்துவிட்டு அதற்கு பதிலாக,
"உன்னை காண வேண்டுமென வந்தேன்
ஆனால்,
வந்ததற்கு கிடைத்தது என்னவோ
எதிர்பாரா ஏமாற்றம் மட்டுமே" என எழுதி அதோடு என் ப்ளாட் டிடைல்ஸ் மற்றும் மொபைல் நம்பரை எழுதி மீண்டும் அதே டப்பாவில் வைத்து அதை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினேன்..
என் வீட்டிலிருந்து கிளம்பி செல்லும் போதே மதி வீட்டில் யாரும் இருக்க கூடாது என கடவுளை வேண்டிக் கொண்டே சென்றேன்.. அவள் வீட்டை நெருங்க நெருங்க ஏதோ இனம் புரியாத பயம் வந்து தொற்றிக் கொண்டது. இருந்தாலும் பின் வாங்காமல் அவள் வீட்டை அடைந்தேன். வெளியில் நின்று உள்ளே இருந்து வேற யாராவது பேசும் சத்தம் ஏதாவது வருகிறதா என பார்த்தேன். நல்லவேளை அப்படி ஒன்றும் வரவில்லை. அதை நினைத்து கொஞ்சம் நிம்மதியாகவும் சந்தோஷமாகவும் இருந்தேன். அந்த சந்தோஷத்துடனே வேகமாக அவள் வீட்டு காலிங் பெல் அமுக்கினேன்.. உள்ளே இருந்து யாரு என மதியின் சத்தம் மட்டுமே வந்தது. மீண்டும் ஒருமுறை காலிங் பெல்லை அமுக்கினேன்..
"நா தா யாரு கேக்குறேன்ல.. இருங்க வரேன்" என்றாள்..
"அப்பாடா மதி வர போகிறாள்" என சந்தோஷமாக இருந்தேன்..
அவள் வந்து கதவை திறக்கும் அந்த சில வினாடிகளை கடக்க கூட பொறுமை இல்லாமல் அங்கும் இங்கும் தலையை திருப்பி வேறு யாராவது என்னை கவனிக்கிறார்களா என பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். மதி வந்து கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டதும் அவளை திரும்பி பார்த்தேன். அவள் வியர்வை விறுவிறுக்க வேலை செய்ததோடு அப்படி வந்து கதவை திறந்திருக்கிறாள். நெற்றியில் இருந்து வியர்வை வழிந்து ஓடியது.. அவள் நைட்டியில் இருந்தாள். எனக்கு தெரிந்த நாளிலிருந்து இப்போது தான் அவள் நைட்டி போட்டு பார்க்கிறேன். இதில் கூட அவள் அழகாக தான் தெரிகிறாள். அதுவும் இந்த வயதிலும்..
அவள் "உள்ளார வாங்க" என்றதும் தான் சுயநினைவுக்கு வந்து பின் உள்ளே சென்றேன்.. என்னை கேட்காமலே ஒரு டம்ளரில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து குடுத்தாள்.. அவள் குடுத்ததற்க்காக கொஞ்சம் குடித்தேன்.. இப்போது அவளை நிமிர்ந்து பார்க்கும் போது நைட்டியின் மேல் ஒரு துண்டை போட்டு தன் உள்ளழகை வெளியே தெரியாதபடி மறைத்திருந்தாள்.. அவளின் அழகை கண் கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேன்..
மதி தான், ம்கூம் இறுமியபடி "என்ன இந்த பக்கம்?" என கேட்டாள். அப்போது தான் நியாபகம் வந்து,
"இல்ல இந்த டப்பாவ குடுத்திட்டு அப்படியே உன்னையும் பாத்திட்டு போலாம் தான்" இழுத்து கொண்டே சொல்ல
"ஓ.. டப்பாவ மட்டும் குடுக்குற சாக்குல என்னையும் பாத்திட்டு போலாம் வந்திங்க.. அப்படிதான" மதி கேட்க
நானும் ஏதோ ஒரு நியாபகத்தில் ஆமா என சொல்ல வந்து பின்
"இல்ல இல்ல.. அப்படியெல்லாம் இல்ல.. சும்மா இந்த டப்பா மட்டும் குடுத்துட்டு போலாம் வந்தேன்" தட்டுதடுமாறி சொல்ல..
"சரி.. சரி நம்பிட்டேன்.. கொஞ்சம் இருங்க வரேன்" சொல்லிட்டு உள்ளே போனாள்..
கோமதியின் பார்வையிலிருந்து...
"என்ன இப்படி திடீர்னு வந்துருங்காங்க. நா மூனு நாளா வருவார் வருவார் என எதிர்பார்த்தேன். அப்ப எல்லாம் வரவே இல்ல. ஒருவேளை நா அடிக்கடி வேணாம் சொன்னதுனால இப்ப வந்துருகாங்களோ.. ம்ம்.. அப்படி கூட இருக்கலாம். பட் சான்ஸ் கிடைச்சா இன்னும் கொஞ்சம் டீஸ் பண்ணி பாக்க தோணுச்சு.."
இதையெல்லாம் கிச்சனுக்குள் நின்று நினைத்துக் கொண்டியிருக்க அப்போது தான் நான் இங்கே வந்து நேரம் ஆனதே தெரிந்தது.. வேகமாக பாலை காய்ச்சி ஒரு டம்ளரில் ஊற்றி எடுத்துக் கொண்டு போய் குடுத்தேன். அவரும் அதை மறுக்காமல் உடனே வாங்கி குடித்தார். அதன் பின் இருவரும் சில பொதுவான விஷயங்களை பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.. கடைசியில் கிளம்பும் போது என்னிடம்
"அடுத்து எப்போ எப்படி உன்ன பாத்து பேசிறது" கேட்க உடனே யோசிக்காமல்
"அதான் ஏற்கெனவே சொல்லியிருக்கேன்ல.. அடிக்கடி பாத்துக்கிறது வேணாம். நம்மாள எதேர்ச்சியா தனியா பாத்துகிட்டா பேசிக்கலாம்.. மத்தபடி டெய்லி பாத்து பேசிக்க வேணாமே" என்றேன்..
அவரும் "ம்ம் சரி அப்ப வரேன்" என சொல்லிவிட்டு கிளம்பி சென்றார். அவர் அதை சொல்லும் போதே உள்ளுக்குள்ளே இருக்கின்ற வருத்தம் அப்படியே தெரிந்தது. ஒரு காதலியாக அவர் வருத்தபட வைத்தது எனக்கு தர்ம சங்கடமாக தான் இருந்தது. இருந்தாலும் இரு பெண் குழந்தையின் தாயாக பார்க்கும் போது இதை சொல்லி தான் ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயத்தில் இருப்பதால் தான் அதை சொன்னேன்.. இப்போதும் என்னை பற்றி முழுமையான புரிதல் இருந்தால் முழுமனதுடன் நான் சொன்னதை புரிந்து ஏற்றுக் கொள்வார் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது..
வெங்கடேசன் பார்வையிலிருந்து...
மதியை பார்த்து பேசிவிட்டு வந்தாலும் இன்னும் ஏதோ குறை ஒன்று இருப்பது போல் மனதிற்குள் தோன்றியது. அது என்னவென்று அப்போதைக்கு என தெரியவில்லை. ஆனாலும் அது என்னவாக இருக்கும் என நினைத்துக் கொண்டே இருக்கும் சமயத்தில் மனசாட்சி மீண்டும் என் முன்னால் வந்து நின்று
"என்ன உன் ஆள பாத்து பேசினியா?"
"பாத்தேன்.. பேசினேன்.. ஆனா இன்னும் ஏதோ ஒன்னு மிஸ்ஸிங் மாதிரியே ஃபீல் ஆவுது. அது தான் என்னானு தெரியல.."
"ஓஹோ.. அப்படியா?"
"உனக்கு தெரியுமா?" நான் கேட்க
மனசாட்சி, "என்ன லொல்லா? இத்தனை வருசமா ஆர்மில இருந்த உனக்கே தெரியல. அப்ப அப்ப வந்துட்டு போற எனக்கிட்ட தெரியுமா கேக்குறியே.. இதெல்லாம் உனக்கே நியாமா படுதா?"
"இல்ல. நீ என் மனசாட்சி தான. அதான் கேட்டேன்.. உன் மனசாட்சி வேற எப்படா இருக்கும். உன்னைய மாதிரி தான இருக்கும்.."
"சரி.. இப்ப எதுக்கு வந்த?"
"நீ போன விசயம் என்ன ஆச்சு கேட்டு போலாம் வந்தேன்.."
"அடுத்த எப்போ மீட் பண்றது கேட்டேன்..
அதுக்கு அவ அடிக்கடி பாத்துக்க வேணாம் சொல்லிட்டா"
"ஓ. ஐ. சி. நீ என்ன பண்ணறதா முடிவுக்கு பண்ணியிருக்க."
"அவளா வந்து பேசுற வரைக்கும் வெயிட் பண்ண வேண்டியது தான்.."
"ம்ம். சூப்பர்.. கரெக்ட்.. நம்ம கெத்த நாம விட்டு தரக் கூடாது.. என்ன நா சொல்றது.?" மனசாட்சி சொல்ல நான் அதுக்கு எதும் பதில் சொல்லாமல் இருந்தேன்..
"இந்த பாரு. இப்ப தான் நீ கரெக்டான முடிவு எடுத்திருக்க? அப்படியே இரு. மாறிடாத" என சொல்லிட்டு மறைந்தது..
அதன் பின் ஒருவாரம் மேல் வாக்கிங் செல்லும் போதெல்லாம் மதியை பார்த்தாலும் அவளுடன் ஆட்கள் இருந்ததால் பேசமுடியவில்லை. அவள் மட்டும் தனியாக எதும் வெளியே வருவாளா என பார்த்தேன். அப்படி எதும் நடக்கவில்லை. அப்படி நடக்கும் என்ற நம்பிக்கையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைய ஆரம்பித்தது. அந்த சமயத்தில் தான் ஒரு நாள் இரவு என் ப்ளாட் காலிங்பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டது..
இந்த நேரத்தில் யாராக இருக்கும் என யோசித்துக் கொண்டே போய் கதவை திறந்தேன்..
மீண்டும் அவளோடு வருவேன்..
சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி...
வீட்டிற்கு வந்து அமைதியாக உட்கார்ந்தாலும் என்னால் இந்த எதிர்பாரா ஏமாற்றத்தை என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. இனி நாளை காலை வரை காத்திருக்க வேண்டும் என நினைக்கும் போதே பைத்தியம் பிடிப்பது போல் இருந்தது. இதிலிருந்து எப்படி மீண்டு வருவேன் என போகிறேன் என தெரியவில்லை. ஒவ்வொன்றையும் நினைக்கும் போதே அப்படியே பைத்தியம் பிடித்தது போல் இருந்தது. தலையில் கை வைத்தபடி கீழே குனிந்து என்ன செய்வதென்று என ஒன்றும் புரியாமல் உட்காந்திருந்தேன்..
அந்த சமயம் பார்த்து மனசாட்சி மீண்டும் என் முன்னால் வந்து நின்று நானிருக்கும் நிலையை பார்த்து விட்டு
"என்னப்பா.. ஏதோ இடிஞ்சு விழுந்தாப்ல உட்காந்திருக்க?" மனசாட்சி கேட்க நான் குனிந்த தலையை நிமிர்ந்து பார்த்து
"ஓ.. நீயா? என்னடா இன்னும் வரலையே பாத்தேன்.. இந்த வந்திட்டில"
"ஆமா இப்படி உட்காந்திருந்தா எப்படி வராம இருப்பேன்..?"
"பிரச்சனைல இருக்குற என்னைய பாத்த உனக்கு என்ன தோணும்?"
"என்ன தோணும்னா? உதவி ஏதாவது பண்ணலாம் தான் தோணும்.. வேற என்ன தோண போகுது..?"
"உதவியா? ஹா.. ஹா.." சொல்லி சத்தமாக சிரிக்க ..
"நீ சொன்னத கேட்டதுக்கு எனக்கு இது வேணும்.. இன்னமும் வேணும்.."
"ஏன் இப்ப என்ன நடந்து போச்சுனு.? இந்த குதி குதி குதிக்குற."
"ம்ம்.. எதாவது நடந்தா தான் பரவாயில்லேயை.. இங்க எதுமே நடக்கலையே? அதான பிரச்சினை."
"எதும் நடக்கலையா? என்ன நடக்கல? கொஞ்சம் புரியுற மாதிரி சொல்லு.."
"இன்னிக்கு நீ சொன்ன மாதிரி கவிதையெல்லாம் யோசிச்சு எழுதி மதி பாக்க போனேன்.. ஆனா இன்னிக்கு சன்டே.. அதனால அவளோட பொண்ணுங்க இருந்ததால என்னால போய் பாக்கவே முடியல.. பாக்கவும் முடியாது தெரிஞ்சு அப்படியே திரும்பி வந்துட்டேன்" சொல்ல இப்போது மனசாட்சி ஹா.. ஹா.. சத்தமாக சிரித்தது..
"என்ன நிலைமய பாத்த உனக்கு சிரிப்பா இருக்கு.. சிரி.. சிரி. நல்லா சிரி.."
"பின்ன சிரிக்காம வேற என்ன பண்ண சொல்ற.. இன்னிக்கி முடியலேனா நாளைக்கு போய் பாரு.. இவ்வளவு தான. இதுக்கு எல்லாம் போய் ஃபீல் பண்ணிட்டு இருக்க.."
"நாளைக்கு போய் பாக்கலாம். பட் அதுவரை வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கனும்.."
"உன்ன மாதிரி ஆளுக்கு காத்திருப்பதும் காதல்ல ஒரு சுகம் தெரியாதா?"
"தெரியாதே.." உடனடியாக சொல்ல
"என்னது தெரியாதா?" மனசாட்சி அதிர்ச்சியில் கேட்க
"ம்கூம் தெரியாது.. நா லவ் பண்ற டேஸ்ல இவ்வளவு தூரம் அவள பாக்குறதுக்காக வெயிட் பண்ணதே இல்ல.."
"பின்ன.?"
"மதி ஸ்கூல், காலேஜ் படிக்கும் போது கரைக்ட் டைம்க்கு கன் மாதிரி வெளிய வந்துடுவா.. சோ.. இந்த வெயிடிங் ப்ராப்ளம் இல்ல.."
"அப்ப லவ் பண்றப்ப இல்ல.. இப்ப அந்த மாதிரி சிட்டிவேஷன் இருக்கு. வருது. ஃபேஸ் பண்ணு.."
பாக்க முடியலேனு ஃபீல் பண்றியே.. நாளைக்கு போய் பாக்கும் போது ஏன் பாக்க வரலைனு கேட்டு கண்டமேனிக்கு திட்டுனா என்ன பண்ணுவ. அப்பவும் இது மாதிரி மதி திட்டிடாளே ஃபீல் பண்ணிட்டு உட்காந்திருப்பியா? மனசாட்சி கிண்டல் பண்ண என் நிலைமை பாத்த உனக்கு கிண்டல் தான் தெரியும்..
"சரி அப்படிதான் வச்சுக்கோயேன்" என சொல்லிவிட்டு மனசாட்சி மறைந்தது.
அதன் பின் எனக்கு அங்கு உட்காந்திருக்க பிடிக்காமல் எழுந்து வெளியே வந்து ஸ்டோன்பெஞ்சில் உட்காந்திருந்தேன். சிறிது நேரத்தில் மதி அவள் ப்ளாட்டிலிருந்து ஏதோ வாங்குவதற்காக கீழே இறங்கி வந்தாள். எதேர்ச்சியாக என் பக்கம் திரும்பி நான் உட்காந்திருப்பதை பார்த்ததும் முதலில் ஒரு மாதிரி அதிர்ச்சியாகி பின் சுதாரித்து முகத்தை திரும்பி கொண்டு சென்றுவிட்டாள். அவள் பார்த்ததும் திரும்பி கொண்டு சென்றதுமே என் மீது கோபமாக இருக்கிறாள் என்பது நன்றாக தெரிந்தது.
யோசித்து பார்க்கும் போது அவளின் கோபத்திலும் நியாயம் இருக்க தான் செய்கிறது. நானாவது இன்று காலையில் தான் அவளை பார்த்திட முடியும் என எதிர்பார்த்து சென்று முடியாமல் ஏமாற்றத்தோடு திரும்பி வந்தேன். ஆனால் மதியோ இரண்டு மூன்று நாட்களாக எதிர்பார்த்து ஏமாற்றத்தோடு இருப்பாள்.. அதனால் இப்போது வெளிப்படுத்திய கோபம் நியாயமானது தான் என நானாக மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்..
சில சமயங்களில் காலம் செய்ய வேண்டிய காரியத்தை மிக சரியாக செய்துவிடும். என்னுடைய விஷயத்திலும் அப்படி தான் நடந்தது. என்றைக்கு மதியின் கண்ணில் படாக்கூடாதென்று நினைக்கிறனோ அன்றைக்கு தான் அவளின் கண்ணில் பட்டுக் கொண்டே இருந்தேன்.. அன்றைக்கு மாலையில் தனிக்காச்சலத்துடன் ஸ்டோன் பெஞ்சில் உட்காந்து பேசிட்டு இருக்கும் போது மதியும் கௌரி இருவரும் சேர்ந்தபடி கையில் ஒருபையுடன் இறங்கிவந்தனர். அப்போதும் அவளின் கண்ணில் பட்டுவிட்டேன்.. இந்த முறை என்னை பார்த்ததும் கோபமாக ஏதோ வாயில் முனுமுனுத்தபடி கடந்து சென்றாள்..
இவளுக்கு இருக்கும் கோபத்தை பார்த்தால் நாளைக்கு போய் பார்க்கும் போது என்னென்ன சொல்லுவாளோ என நினைக்கும் போதே மனம் படபடவென அடித்து கொண்டது. என்ன தான் மனம் அடித்துக் கொண்டாலும் நாளைக்கு போய் அவளை பார்த்து பேசுவதை கண்டிப்பாக செய்துவிட வேண்டும் என உறுதியாக இருந்தேன்.. இங்கு பக்கத்தில் உட்காந்து பேசிட்டு இருக்கும் தனிக்காச்சலம் என்ன சொன்னார் என காதுக்குள் போகவில்லை. என் நினைவு முழுவதும் மதியை சுற்றியே தான் இருந்தது. வெளியே பையை எடுத்துக் கொண்ட போன மதியும், கௌரியும் திரும்பி வரும் போதும் மதியின் கண்ணில் பட கொஞ்சம் உக்கிரமாக முறைத்துக் கொண்டு தலையை திருப்பி குனிந்தபடி படியேறி சென்றாள்..
கொஞ்சம் கோமதியின் பார்வையிலிருந்து..
இத்தனை நாளும் இங்கிருந்தாரா இல்லை இன்று மட்டும் தான் இங்கியிருக்கிறாரா? எதுவாக இருந்தால் என்ன? என்னை பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொஞ்சமாவது இருந்தால் இந்நேரம் வந்து பார்த்திருப்பார்.. ஒருவேளை நான் அடிக்கடி பார்க்க வேண்டாம் என சொன்னதை மனதில் எதும் வைத்துக் கொண்டு இப்படி செய்கிறாரா? என்ற கேள்வியும் எழ தவறவில்லை. பின்
ச்சே அப்படியெல்லாம் இருக்காது.. அப்படி இருந்தால் அதை அவரின் பார்வையே சொல்லிவிடும் என எனக்கு நானே மனதில் நினைத்துக் கொண்டும் பேசிக் கொண்டும் இருந்தேன்.
வெங்கடேசன் பார்வையிலிருந்து...
மறுநாள் காலையில் எழுந்திருக்கும் போதே மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருந்தேன். காலைகடன் மற்றும் காலை வேலைகளை எல்லாம் முடித்துவிட்டு அந்த டப்பாவை எடுக்கும் போது தான் நேற்று எழுதின கவிதை நியாபகம் வந்தது. அதை எடுத்துவிட்டு அதற்கு பதிலாக,
"உன்னை காண வேண்டுமென வந்தேன்
ஆனால்,
வந்ததற்கு கிடைத்தது என்னவோ
எதிர்பாரா ஏமாற்றம் மட்டுமே" என எழுதி அதோடு என் ப்ளாட் டிடைல்ஸ் மற்றும் மொபைல் நம்பரை எழுதி மீண்டும் அதே டப்பாவில் வைத்து அதை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினேன்..
என் வீட்டிலிருந்து கிளம்பி செல்லும் போதே மதி வீட்டில் யாரும் இருக்க கூடாது என கடவுளை வேண்டிக் கொண்டே சென்றேன்.. அவள் வீட்டை நெருங்க நெருங்க ஏதோ இனம் புரியாத பயம் வந்து தொற்றிக் கொண்டது. இருந்தாலும் பின் வாங்காமல் அவள் வீட்டை அடைந்தேன். வெளியில் நின்று உள்ளே இருந்து வேற யாராவது பேசும் சத்தம் ஏதாவது வருகிறதா என பார்த்தேன். நல்லவேளை அப்படி ஒன்றும் வரவில்லை. அதை நினைத்து கொஞ்சம் நிம்மதியாகவும் சந்தோஷமாகவும் இருந்தேன். அந்த சந்தோஷத்துடனே வேகமாக அவள் வீட்டு காலிங் பெல் அமுக்கினேன்.. உள்ளே இருந்து யாரு என மதியின் சத்தம் மட்டுமே வந்தது. மீண்டும் ஒருமுறை காலிங் பெல்லை அமுக்கினேன்..
"நா தா யாரு கேக்குறேன்ல.. இருங்க வரேன்" என்றாள்..
"அப்பாடா மதி வர போகிறாள்" என சந்தோஷமாக இருந்தேன்..
அவள் வந்து கதவை திறக்கும் அந்த சில வினாடிகளை கடக்க கூட பொறுமை இல்லாமல் அங்கும் இங்கும் தலையை திருப்பி வேறு யாராவது என்னை கவனிக்கிறார்களா என பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். மதி வந்து கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டதும் அவளை திரும்பி பார்த்தேன். அவள் வியர்வை விறுவிறுக்க வேலை செய்ததோடு அப்படி வந்து கதவை திறந்திருக்கிறாள். நெற்றியில் இருந்து வியர்வை வழிந்து ஓடியது.. அவள் நைட்டியில் இருந்தாள். எனக்கு தெரிந்த நாளிலிருந்து இப்போது தான் அவள் நைட்டி போட்டு பார்க்கிறேன். இதில் கூட அவள் அழகாக தான் தெரிகிறாள். அதுவும் இந்த வயதிலும்..
அவள் "உள்ளார வாங்க" என்றதும் தான் சுயநினைவுக்கு வந்து பின் உள்ளே சென்றேன்.. என்னை கேட்காமலே ஒரு டம்ளரில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து குடுத்தாள்.. அவள் குடுத்ததற்க்காக கொஞ்சம் குடித்தேன்.. இப்போது அவளை நிமிர்ந்து பார்க்கும் போது நைட்டியின் மேல் ஒரு துண்டை போட்டு தன் உள்ளழகை வெளியே தெரியாதபடி மறைத்திருந்தாள்.. அவளின் அழகை கண் கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேன்..
மதி தான், ம்கூம் இறுமியபடி "என்ன இந்த பக்கம்?" என கேட்டாள். அப்போது தான் நியாபகம் வந்து,
"இல்ல இந்த டப்பாவ குடுத்திட்டு அப்படியே உன்னையும் பாத்திட்டு போலாம் தான்" இழுத்து கொண்டே சொல்ல
"ஓ.. டப்பாவ மட்டும் குடுக்குற சாக்குல என்னையும் பாத்திட்டு போலாம் வந்திங்க.. அப்படிதான" மதி கேட்க
நானும் ஏதோ ஒரு நியாபகத்தில் ஆமா என சொல்ல வந்து பின்
"இல்ல இல்ல.. அப்படியெல்லாம் இல்ல.. சும்மா இந்த டப்பா மட்டும் குடுத்துட்டு போலாம் வந்தேன்" தட்டுதடுமாறி சொல்ல..
"சரி.. சரி நம்பிட்டேன்.. கொஞ்சம் இருங்க வரேன்" சொல்லிட்டு உள்ளே போனாள்..
கோமதியின் பார்வையிலிருந்து...
"என்ன இப்படி திடீர்னு வந்துருங்காங்க. நா மூனு நாளா வருவார் வருவார் என எதிர்பார்த்தேன். அப்ப எல்லாம் வரவே இல்ல. ஒருவேளை நா அடிக்கடி வேணாம் சொன்னதுனால இப்ப வந்துருகாங்களோ.. ம்ம்.. அப்படி கூட இருக்கலாம். பட் சான்ஸ் கிடைச்சா இன்னும் கொஞ்சம் டீஸ் பண்ணி பாக்க தோணுச்சு.."
இதையெல்லாம் கிச்சனுக்குள் நின்று நினைத்துக் கொண்டியிருக்க அப்போது தான் நான் இங்கே வந்து நேரம் ஆனதே தெரிந்தது.. வேகமாக பாலை காய்ச்சி ஒரு டம்ளரில் ஊற்றி எடுத்துக் கொண்டு போய் குடுத்தேன். அவரும் அதை மறுக்காமல் உடனே வாங்கி குடித்தார். அதன் பின் இருவரும் சில பொதுவான விஷயங்களை பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.. கடைசியில் கிளம்பும் போது என்னிடம்
"அடுத்து எப்போ எப்படி உன்ன பாத்து பேசிறது" கேட்க உடனே யோசிக்காமல்
"அதான் ஏற்கெனவே சொல்லியிருக்கேன்ல.. அடிக்கடி பாத்துக்கிறது வேணாம். நம்மாள எதேர்ச்சியா தனியா பாத்துகிட்டா பேசிக்கலாம்.. மத்தபடி டெய்லி பாத்து பேசிக்க வேணாமே" என்றேன்..
அவரும் "ம்ம் சரி அப்ப வரேன்" என சொல்லிவிட்டு கிளம்பி சென்றார். அவர் அதை சொல்லும் போதே உள்ளுக்குள்ளே இருக்கின்ற வருத்தம் அப்படியே தெரிந்தது. ஒரு காதலியாக அவர் வருத்தபட வைத்தது எனக்கு தர்ம சங்கடமாக தான் இருந்தது. இருந்தாலும் இரு பெண் குழந்தையின் தாயாக பார்க்கும் போது இதை சொல்லி தான் ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயத்தில் இருப்பதால் தான் அதை சொன்னேன்.. இப்போதும் என்னை பற்றி முழுமையான புரிதல் இருந்தால் முழுமனதுடன் நான் சொன்னதை புரிந்து ஏற்றுக் கொள்வார் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது..
வெங்கடேசன் பார்வையிலிருந்து...
மதியை பார்த்து பேசிவிட்டு வந்தாலும் இன்னும் ஏதோ குறை ஒன்று இருப்பது போல் மனதிற்குள் தோன்றியது. அது என்னவென்று அப்போதைக்கு என தெரியவில்லை. ஆனாலும் அது என்னவாக இருக்கும் என நினைத்துக் கொண்டே இருக்கும் சமயத்தில் மனசாட்சி மீண்டும் என் முன்னால் வந்து நின்று
"என்ன உன் ஆள பாத்து பேசினியா?"
"பாத்தேன்.. பேசினேன்.. ஆனா இன்னும் ஏதோ ஒன்னு மிஸ்ஸிங் மாதிரியே ஃபீல் ஆவுது. அது தான் என்னானு தெரியல.."
"ஓஹோ.. அப்படியா?"
"உனக்கு தெரியுமா?" நான் கேட்க
மனசாட்சி, "என்ன லொல்லா? இத்தனை வருசமா ஆர்மில இருந்த உனக்கே தெரியல. அப்ப அப்ப வந்துட்டு போற எனக்கிட்ட தெரியுமா கேக்குறியே.. இதெல்லாம் உனக்கே நியாமா படுதா?"
"இல்ல. நீ என் மனசாட்சி தான. அதான் கேட்டேன்.. உன் மனசாட்சி வேற எப்படா இருக்கும். உன்னைய மாதிரி தான இருக்கும்.."
"சரி.. இப்ப எதுக்கு வந்த?"
"நீ போன விசயம் என்ன ஆச்சு கேட்டு போலாம் வந்தேன்.."
"அடுத்த எப்போ மீட் பண்றது கேட்டேன்..
அதுக்கு அவ அடிக்கடி பாத்துக்க வேணாம் சொல்லிட்டா"
"ஓ. ஐ. சி. நீ என்ன பண்ணறதா முடிவுக்கு பண்ணியிருக்க."
"அவளா வந்து பேசுற வரைக்கும் வெயிட் பண்ண வேண்டியது தான்.."
"ம்ம். சூப்பர்.. கரெக்ட்.. நம்ம கெத்த நாம விட்டு தரக் கூடாது.. என்ன நா சொல்றது.?" மனசாட்சி சொல்ல நான் அதுக்கு எதும் பதில் சொல்லாமல் இருந்தேன்..
"இந்த பாரு. இப்ப தான் நீ கரெக்டான முடிவு எடுத்திருக்க? அப்படியே இரு. மாறிடாத" என சொல்லிட்டு மறைந்தது..
அதன் பின் ஒருவாரம் மேல் வாக்கிங் செல்லும் போதெல்லாம் மதியை பார்த்தாலும் அவளுடன் ஆட்கள் இருந்ததால் பேசமுடியவில்லை. அவள் மட்டும் தனியாக எதும் வெளியே வருவாளா என பார்த்தேன். அப்படி எதும் நடக்கவில்லை. அப்படி நடக்கும் என்ற நம்பிக்கையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைய ஆரம்பித்தது. அந்த சமயத்தில் தான் ஒரு நாள் இரவு என் ப்ளாட் காலிங்பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டது..
இந்த நேரத்தில் யாராக இருக்கும் என யோசித்துக் கொண்டே போய் கதவை திறந்தேன்..
மீண்டும் அவளோடு வருவேன்..
02-03-2022, 08:49 AM
(27-02-2022, 09:22 PM)xavierrxx Wrote: Nice one. Already he is in solitude. First he needs to get friendship with mathis daughters to get entry to the house freely. May be help them in their love and get married soon. So that he can marry mathi ;)
ஆமாம் நண்பா.. நீங்க சொன்ன மாதிரி கதை நகரும்.. ஆனா எதிர்பாராத விதமாக கொண்டு செல்வேன்..
02-03-2022, 08:50 AM
கருத்து சொன்ன மற்ற அனைவருக்கும் நன்றிகள்..
02-03-2022, 08:53 AM
சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி...
ஒரு நாள் இரவு என் ப்ளாட்டின் காலிங்பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டது. இந்த நேரத்தில் யாராக இருக்கும் என யோசித்துக் கொண்டே போய் கதவை திறப்பதற்குள் இரண்டு மூன்று முறை காலிங்பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டுவிட்டது. இந்த நேரத்தில் அதுவும் இவ்வளவு அவசரமாக யார் வந்து இருக்க போகிறார்கள் என யோசித்துக் கொண்டே கதவை திறக்க அங்கு மதி ஒரு பயம் மற்றும் பதற்றம் நிறைந்த முகத்துடன் வியர்த்து விறுவிறுத்தபடி நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.. அவளை பார்த்ததும்,
"என்ன மதி இந்த நேரத்துல வந்திருக்க?" கேட்க அவள்
"கொஞ்சம் உள்ள வரலாமா?" கேட்டதும் தான் நானும் சுதாரித்து
"ம்ம்.. உள்ளாற வா மதி.. இதுவும் உன் வீடு தான்." சொல்ல அவளும் உள்ளே வந்தாள்.. உள்ளே வந்தாலும் அவளிடம் ஒரு தயக்கம், பயம், பதற்றம் இதெல்லாம் இருக்க தான் செய்தது.. அவளை பார்க்கும் போது ஏதோ உதவி மட்டும் கேட்க வந்திருக்கிறாள் என தெரிந்தது. ஆனால் எந்த மாதிரி உதவி என தெரியாமல் நானாக எதுவும் கேட்டு சங்கடபடுத்திட கூடாது என உறுதியாக இருந்தேன். அவளை
"உட்காரு மதி. தண்ணீ கொண்டு வரேன்" சொல்லிட்டு உள்ளே வந்து ஒரு டம்ளரில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து குடுத்தேன்..
"குடுத்ததற்காக கொஞ்சம் குடித்துவிட்டு எப்படி ஆரம்பிப்பது?" என தெரியாமல் ஒரு தவிப்புடனே உட்கார முடியாமல் உட்காந்திருந்தாள்..
"என்ன மதி. ஏதாவது உதவி வேணுமா?"
"ம்ம்.. ஆமாங்க ஆனா உதவி பண்ணா முடியாது மட்டும் சொல்லிராதிங்க." என டமார் காலில் விழுந்து விட்டாள்.
"ஏய் என்ன மதி.? என் கால்ல போய் விழுந்திட்டு இருக்க எந்திரி முதல்ல."
"இல்லைங்க கடைசியா உங்கள நம்பி தான் வந்திருக்கேன்.. நீங்க தான் எப்படியாவது இந்த ஒரு உதவிய பண்ணியே ஆகனும்." காலில் விழுந்தபடி அழுதிட்டே கேட்க எனக்கும் மனம் தாங்காமல்
"முதல்ல எந்திரி." சொன்னதும் எந்திரித்துவிட்டாள்.. அவள் எந்திரித்தாலும் அவளின் படபடப்பு இன்னும் குறையாமல் தான் இருந்தது. அவளை உட்கார வைத்து
"இந்தா தண்ணி குடி முதல்ல" டம்ளரை எடுத்து குடுக்க அவளும் குடித்தாள்.
"என்ன உதவி வேணும் கேளு?"
"இல்ல உதவி கேட்ட பிறகு முடியாது மட்டும் சொல்லிடாதிங்க" என்றாள்..
"நீ கேக்குற உதவிய கண்டிப்பா செய்றேன் மதி. முதல்ல என்ன உதவி சொல்லு."
"என் பொண்ணுங்கள போலீஸ் புடிச்சிட்டு போய்ட்டாங்க.. நீங்க தான் எப்படியாவது என் பொண்ணுங்கள காப்பாத்தி குடுக்கனும் பிளீஸ்" கை கூப்பி அழுதாள்.
"பொண்ணுங்கள போலீஸ் புடிச்சிட்டு போய்டுச்சா? ஏன்? எதுக்காக புடிச்சாங்க?"
"அதலாம் தெரியலிங்க.. இன்னிக்கு அவளோட ப்ரண்டுக்கு பர்த்டே பார்ட்டி இருக்கு முடிச்சி வர லேட்டாகும் மட்டும் தான் சொல்லிட்டு போனாங்க.. அதனால நானும் கால் பண்ணி எதும் கேட்கல.. இப்ப தான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் ஸ்டேஷன்ல இருந்து அரெஸ்ட் பண்ண விசயத்த கால் பண்ணி சொன்னாங்க.. எனக்கு கையும் காலும் ஓடல.. இங்க பக்கத்து பிளாட் இருக்குறவங்க உதவி கேட்டேன்.. போலீஸ் சமாச்சாரம் சொல்லி யாரும் வர முடியாது சொல்லிட்டாங்க.. கடைசியா உங்கள நம்பி தான் வந்திருக்கேன்.. முடியாது மட்டும் சொல்லிடாதிங்க" அழுதாள்..
"சரி.. சரி அழாத.. முதல்ல விஷயம் என்னானு தெரியாம ஒன்னும் பண்ண முடியாது. எந்த போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல இருந்து கால் பண்ணாங்க.."
"திருவான்மியூர் ஸ்டேஷன்ல இருந்து."
"சரி இரு.. வரேன் போலாம்" சொல்லிட்டு வேகமாக வேட்டியிலிருந்து பேண்ட்க்கு மாறி என் ஐடி மற்றும் பாதுகாப்புக்காக குடுத்த பிஸ்டலை எடுத்துக் கொண்டு
"வா மதி போலாம்" என்றேன்..
"என்னங்க பணம் ஏதாவது கொண்டு போகனுமா?"
"பணமா அது எதுக்கு? இல்ல அங்க கேட்பாங்களா?"
"உன் பொண்ணு தப்பு பண்ணியிருப்பாங்களா?"
"அய்யோ அதலாம் இல்லிங்க."
"பின்ன என்ன? அதலாம் வேணாம்.. வா போலாம்." என்றேன்.
ப்ளாட்டை விட்டு இறக்கி செல்லும் போதே கால்டாக்ஸி கால் செய்துவிட்டேன். அபார்மெண்ட் வாசலில் நிற்க சிறிது நேரத்தில் கால்டாக்ஸியும் வந்தது. இருவரும் ஏறி திருவான்மியூர் போலீஸ் ஸ்டேஷன்க்கு சென்றோம்..
மதி டாக்ஸியில் செல்லும் போதே மிகவும் பயத்துடன் பதற்றத்துடன் இருந்தாள்..
அவளை தைரியம் படுவதற்காக
"மதி அதலாம் ஒன்னும் ஆகாது. நீ முதல்ல பயப்படாம வா..?"
"இல்லிங்க.. மனசு அடிச்சிட்டே இருக்கு.. என்னானு தெரியல? அங்க என் பொண்ணுங்களுக்கு எதும் ஆகியிருக்காதுல."
"ஏய்.. அதலாம் நீ நெனக்கிற மாதிரி எதும் நடந்திருக்காது.. பாசிட்டிவ் திங் பண்ணு."
"என்னால முடியலைங்க.. படபடப்பாவே இருக்கு" சொல்ல
"டிரைவர் தண்ணி இருக்கா?" கேட்க
"இருக்கு சார்.. இந்தாங்க" சொல்லி குடுக்க
"இந்தா மதி தண்ணி குடி." சொல்லி குடுக்க அவளும் குடித்தாள்..
"கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா இரு.. என்னா நடந்திருக்கு அங்க போன தான் தெரியும்.." என அவளை அமைதிப்படுத்தினேன்..
திருவான்மியூர் ஸ்டேஷனில் போய் பார்க்க மதியோட பொண்ணுங்களோட இன்னும் சில பெண்களும் இருந்தனர்.. அங்கிருந்த இஸ்பெக்டரிடம் என்னானு கேட்க அவர்
"இவங்க எல்லாம் குடிச்சி கூத்தடிச்சிட்டு அந்த ஹோட்டலுக்கு வந்த ஆம்பளைங்ககிட்ட தப்பா நடந்துக்க முயற்சி பண்ணியிருக்காங்க ஹோட்டல் மேனேஜர் கால் பண்ணி சொன்னதுனால அரெஸ்ட் பண்ணியிருக்கேன்" சொன்னதும்
மதி "அதலாம் இருக்காதுங்க.. இவர் பொய் சொல்லார்.. என்னானு நல்லா விசாரிக்க சொல்லுங்க" சொன்னதும்
இன்ஸ்பெக்டர் "இந்தா பாரும்மா நல்லா விசாரிச்சு தான் கேஸ் பைல் பண்ணியிருக்கோம்." சொல்ல ஸ்டேஷனில் சுற்றி பார்க்க அங்கு எந்த ஒரு லேடிஸ் கான்ஸ்டபிள் இருப்பது போல தெரியவில்லை..
"ஓகே சார்.. பட் இத்தனை பொண்ணுங்கள அரெஸ்ட் பண்ணியிருக்கீங்க.. இவங்க பாதுக்காப்புக்கு ஒரு லேடி போலீஸ் கூட இல்ல."
"சொல்லியிருக்கோம் சார்.. வருவாங்க."
"வருவாங்களா? எப்ப? அரெஸ்ட் பண்ணி எவ்வளவு நேரம் ஆச்சு?" கேட்க அந்த இன்ஸ்பெக்டர்
"இப்ப தான் சார் அரெஸ்ட் பண்ணோம்" சொன்னான்..
"சார் பொய் சொல்றார்.. அரெஸ்ட் பண்ணி 30மினிடிஸ் மேல ஆச்சு." சொல்ல
"ஓகோ.. சரி சரி" சொல்லிட்டு
"சார் எந்த ஹோட்டல்ல வச்சு அரெஸ்ட் பண்ணிங்க?" கேட்க அவர்
"எதுக்கு சார் அதெல்லாம் கேட்கிறிங்க?"
"சார் கேக்குறதுக்கு மட்டும் பதில் சொல்லுங்க.."
"ஓ.. நீ அவ்வளோ பெரிய ஆளா நீ.. அதெல்லாம் சொல்ல முடியாது.. உன்னால என்ன பண்ண முடியுமோ பண்ணிக்கோ" சொல்ல
மதியோட பொண்ணில் ஒருத்தி தைரியமாக ஹோட்டல் பெயரை சொல்ல
அந்த இன்ஸ்பெக்டர் எழுந்து அடிக்க செல்ல நான் மொபைலில் கேமாராவை ஆன் செய்து வீடியோ மோடில் வைத்துக் கொண்டு
"இன்ஸ் எங்க அடிடா பாப்போம்" சொல்ல
"என்னது டாவா? ஏய் பெருசு.. என்ன திமிரா? உன்னையும் இந்த கேஸ்ல கோர்த்துவிட்டு சேத்து உள்ள தள்ளிவிடுவேன் பாத்துக்கோ.." என்றான்.
"அப்படியா? டே.. முதல்ல என் மேல் ஒரு சார்ஜ்சீட் ஃபைல் பண்ணு பாக்கலாம்.." சொல்ல
"ஓ.. நீ அவ்ளோ பெரிய ஆளா?"
"ஆமா.. இந்த நீ வேணா நா யாருனு பாரு? "சொல்லி ஐடி கார்ட்டை காட்ட அந்த இன்ஸ்பெக்டர் கொஞ்சம் பதற்றத்துடன்
"சார் ஆர்மியா?"
"ஆமா.. ரிட்டையர்ட் சுபேதார் மேஜர்" சொல்லிட்டு
"இங்க இருக்கிற ஒரு பொண்ணுக்கு கூட உடம்புல சின்ன கீறல் கூட விழுந்திருக்க கூடாது. நா வக்கிலோட வரேன்" சொல்லிட்டு வெளியே வந்து அந்த ஹோட்டலுக்கு சென்றேன்..
அந்த ஹோட்டல் மேனேஜரிடம் கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன் பதிவான சிசிடிவி காட்சிகளை பார்க்க வேண்டும். அதை காட்ட சொன்னேன்.. அவன் உடனே சுதாரித்து,
"சார் அதலாம் ப்ராப்பர் பெர்மிஷன் இல்லாம காட்ட முடியாது. காட்டவும் கூடாது." சொல்ல எனக்கு வந்த கோவத்தில் இடுப்பில் சொறுகி வைத்திருந்த பிஸ்டலையும் ஐடி கார்ட்டையும் எடுத்து அவன் முன்னால் வைக்க ஐடியை பார்த்துவிட்டு அவனே
"வாங்க சார் காட்டுறேன்" என்றான்...
அந்த ரூம்க்குள் சென்றதும் அங்கிருந்த ஆப்ரேட்டரை எந்திரிக்க சொல்லிவிட்டு
"சார் எத்தன மணியிலிருந்து ப்ளே பண்ண?"
"இங்க பொண்ணுங்க அரெஸ்ட் ஆனாங்கள. அதுக்கு ஒன் ஹவர் முன்னாடி இருந்து ப்ளே பண்ணு." சொல்ல
"சார் அது வந்து இழுக்க."
"என்னடா வந்து போய் இழுத்து இருக்க?"
"இல்ல சார். அந்த ஃபோட்டோஜ் மட்டும் டெலிட் ஆயிடுச்சு" சொல்ல
"ஏய் என்ன கத விடுறியா?"
"இல்ல உண்மைய தான் சொல்றேன்."
"அது எப்படி அதுவா டெலிட் ஆகும்? நீ தான் டெலிட் பண்ணியிருக்க? அப்படிதான" அவனை உச்சகட்ட குரலில் அதட்ட அவனும் ஆமா என ஒத்துக் கொண்டான்..
"எதுக்காக டெலிட் பண்ண?"
"போலிஸ் தான் டெலிட் பண்ணாங்க?"
"போலிஸ்ஸா எதுக்கு?"
"அது என்னானு தெரியல? அவங்க வந்து பண்ணாங்க?"
அங்கு நின்றுக் கொண்டிருந்த ஆப்ரேட்டரிடம் "அத ரெக்கவர் பண்ண முடியுமா?" கேட்க அவன் ஹேட்டல் மேனேஜரை பார்க்க
"நீ உண்மைய சொல்லேனா உன் மேனேஜர் உயிர் ஊசலாடிடும்" சொல்ல
மேனேஜர் "டே சொல்லி தொலைடா" என்றான்..
அந்த ஆப்ரேட்டர் "பண்ணலாம் சார்."
"வேகமா பண்ணி குடு.."
"சரி சார்." சொல்லி அதற்காக சாப்வேர் டவுன்லோட் செய்து அந்த டெலிட் ஆன வீடியோவை மீண்டும் எடுத்து பிறகு ப்ளே செய்தான்..
அந்த வீடியோ ஆரம்பித்த 15நிமிடத்தில் அங்கிருந்த வேறொரு கும்பல் தான் போதை பொருளை பயன்படுத்தி விட்டு அங்கிருந்த ஆண்களிடம் தவறாக நடக்க முயற்சி செய்துக் கொண்டிருந்தனர்.. அந்த ஆண்கள் தான் போலீஸ் கால் செய்து விட்டு போலீஸ் வந்ததும் கும்பலை கையை காட்டிவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டனர். அதன் பின் அந்த போலீஸ் மேனேஜரிடம் பேசியிருக்கிறான். அந்த கும்பலுக்கு பதிலாக இவர்களை அரெஸ்ட் செய்திருக்கிறான்.. ப்ளடி பிட்ச்..
மேனேஜரை பார்த்து "டே அந்த போலிஸ்ட்ட என்னடா பேசினான்?"
"இல்ல சார் அது வந்து"
"இப்ப நீ உண்மைய சொல்லலேனா உன் தலை செதறிடும்" சொல்லி அவன் தலையில் பிஸ்டலை வைக்க அவன் உடனே பதறி
"சார் சார் உண்மைய சொல்லிடுறேன்.. அந்த பொண்ணுங்க எல்லாம் பெரிய இடத்து பொண்ணுங்க அதான் அவங்க பேரன்ஸ் கால் பண்ணி சொன்னேன். அவங்க தான் இந்த இன்பெக்டர் பேசிட்டு அவங்களுக்கு பதிலாக வேற பொண்ணுங்கள அரெஸ்ட் பண்ணார் சார். இதுக்கு எனக்கும் வேற எந்த சம்பந்தமும் இல்ல சார்.. என்னைய விட்டுருங்க சார். குடுமஸ்தன் சார்."
"சரி போய் தொலை." என அவனை விட்டுவிட்டு ரெக்கவர் பண்ண வீடீயோவை மொபைலில் காபி பண்ணிக் கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பினேன்.
அங்கிருந்து கிளம்பும் போதே ஆர்மி பேஸில் பேசி எனக்கான ஒரு வக்கிலையும் ஏற்பாடு செய்துக் கொண்டேன். பின் அவரையும் தொடர்பு கொண்டு அவரை திருவான்மியூர் ஸ்டேஷனுக்கு வர சொல்லிவிட்டேன்.. நான் ஸ்டேஷன் போய் ஓரிரு நிமிடத்திலே அவரும் வந்து சேர்ந்தார்..
நானும் அவரும் உள்ளே சென்று,
"ஹலோ இன்ஸ்பெக்டர் நீங்க பொண்ணுங்கள மாத்தி அரெஸ்ட் பண்ணிட்டு வந்திருக்கிங்க"
"சார் அதலாம் இல்ல.. நாங்க ஸ்பாட்ல வச்சு தான் அரெஸ்ட் பண்ணியிருக்கோம்.."
"நீங்க ஸ்டாப்ல பண்ணின கூத்த கொஞ்சம் பாருங்க" சொல்லி என்னிடம் இருந்த அந்த வீடியோவை போட்டு காட்ட அந்த இன்ஸ்பெக்டர் முகம் பயத்தில் வெளிறி போனது..
"என்ன இன்ஸ்.. உங்க ஸ்பாட் அரெஸ்ட் இப்படி தான?" கிண்டலாக கேட்க
"நீ இப்ப இந்த பொண்ணுங்கள ரிலீஸ் பண்ணலேனா உனக்கு மெமோ குடுக்க ஏற்பாடு பண்ணிடுவேன்.. அதுக்கு அப்பறம் என்ன நடக்கும் உனக்கு தெரியும்.. விசாரணை கமிஷன் வச்சு பண்ணி உன்ன டி புரோமோட் கூட பண்ண சான்ஸஸ் இருக்கு"
"இல்ல சார் எப். ஐ. ஆர் போட்டாச்சு."
"அதலாம் எனக்கு தெரியாது. நீ என்ன பண்ணிவியோ எனக்கு தெரியாது.. இந்த பொண்ணுங்க வீட்டுக்கு போகனும்."
"வீடியோல இருக்குற பொண்ணுங்கள அரெஸ்ட் பண்ணி மறுபடியும் எப் ஐ ஆர் போட்டு கோர்ட்ல புரெடியூஸ் பண்ணிக்கோ."
"இல்ல.. அதலாம் பெரிய இடம்."
"ஓ.. மாமா வேலையா.? உனக்கு எல்லாம் வெட்காமா இல்ல.. யாரோ பண்ண தப்புக்கு இவங்கள அரெஸ்ட் பண்ணிட்டு வந்திருக்க.. அவங்க லைப் பத்தி நெனச்சி பாத்தியா..? காசு குடுத்தா பேதும்.. கால விரிச்சு படுத்தாளுங்க கூட கேஸ் ஃபைல் பண்ணுவ அப்படிதான.. ஒழுங்கு மரியாதையா அவங்கள ரிலீஸ் பண்ற வழியா பாரு.. இல்ல உன் தலையில நீயே மண்ண அள்ளி போடுற மாதிரி பண்ணிடுவேன்." சொல்ல
அந்த இன்ஸ்பெக்டர் வேறு வழியில்லாமல் அவன் அரெஸ்ட் செய்த எல்லா பொண்ணுங்களையும் ரிலீஸ் செய்தான்.. மதி பொண்ணுங்க கூட இருந்த மத்த பொண்ணுங்களோட பேரன்ஸ் நன்றி சொல்லி அவர்களின் குழந்தைகளை அழைத்து சென்றனர்.
மதியும் அவளின் இரு பொண்ணுங்களும் கை எடுத்து கும்பிட்டு நன்றி சொல்லி ஆனந்த கண்ணீர் வடித்தனர். அதன் பின் அங்கிருந்த சில பார்மாலிட்டிஸ் முடித்து கொண்டு கால்டாக்ஸி புக் செய்து ப்ளாட்டிற்கு வந்தோம்.. வரும் வழியில் மதியோட பொண்ணுங்க ரெண்டு பேரும் தனக்கு நடந்ததை நினைத்து அழுதுக் கொண்டே தான் வந்தனர்.. மதி என்னதான் தட்டி குடுத்து ஆறுதலாக சொன்னாலும் அவர்களால் அதில் இருந்து மீள முடியாமல் அழுதுக் கொண்டே தான் இருந்தனர்..
ப்ளாட்டிற்கு செல்லும் முன் மூவரும் மற்றொரு முறை முழுமனதுடன் நன்றி சொல்லிவிட்டு சென்றனர்..
மதிக்கு செய்த இந்த உதவி என் மனதுக்கு நிறைவாக இருந்தது. அது ஏன் என்றெல்லாம் தெரியவில்லை. ஏதோ வார்த்தையில் சொல்லி விவரித்திட முடியாத அளவிற்கு எனக்கு மகிழ்ச்சியை தந்தது.. அப்போது தான் அவர்கள் மூவரும் இருக்கும் நிலையில் எதுவும் சாப்பிட்டு இருக்கமாட்டார்கள் என்பதால் நானே அவர்களுக்கு ஆளுக்கு மூன்று தோசை சுட்டு பிரிட்டிஜ் இருந்த தக்காளி சட்னி எடுத்து பாக்ஸில் வைத்து எடுத்துக் கொண்டு சென்றேன்.
மதி ப்ளாட்டின் காலிங்பெல் அடித்ததும் மதி தான் வந்து கதவை திறந்தாள்..
"ரொம்ப தாங்க்ஸ்ங்க.. நீங்க பண்ணின உதவிக்கு என்ன பண்றது தெரியல.."
அதலாம் பரவாயில்ல இருக்கட்டும். உனக்கு தான பண்ணேன்.. நீங்க சாப்பிட்டு இருக்கமாட்டிங்க தெரியும்.. அதான் தோசை சுட்டு கொண்டு வந்தேன் சொல்லி பாக்ஸை குடுக்க அதை மறுக்காமல் வாங்கி கொண்டு தனக்கு இருபக்கமும் பார்த்துவிட்டு என் உதட்டில் அவளை உதட்டில் பொறுத்தி முத்தமிட்டாள்..
மீண்டும் அவளுடான காதல் நினைவலைகளோடு காதல் புரிவேன்..
இந்த பகுதியை படிப்பதவுடன் சிலருக்கு சலிப்பாக கூட இருக்கலாம்.. அப்படி நினைப்பவர்களுக்கு கண்டிப்பாக அடுத்த பகுதி சுவாரசியமாக இருக்கும்..
ஒரு நாள் இரவு என் ப்ளாட்டின் காலிங்பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டது. இந்த நேரத்தில் யாராக இருக்கும் என யோசித்துக் கொண்டே போய் கதவை திறப்பதற்குள் இரண்டு மூன்று முறை காலிங்பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டுவிட்டது. இந்த நேரத்தில் அதுவும் இவ்வளவு அவசரமாக யார் வந்து இருக்க போகிறார்கள் என யோசித்துக் கொண்டே கதவை திறக்க அங்கு மதி ஒரு பயம் மற்றும் பதற்றம் நிறைந்த முகத்துடன் வியர்த்து விறுவிறுத்தபடி நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.. அவளை பார்த்ததும்,
"என்ன மதி இந்த நேரத்துல வந்திருக்க?" கேட்க அவள்
"கொஞ்சம் உள்ள வரலாமா?" கேட்டதும் தான் நானும் சுதாரித்து
"ம்ம்.. உள்ளாற வா மதி.. இதுவும் உன் வீடு தான்." சொல்ல அவளும் உள்ளே வந்தாள்.. உள்ளே வந்தாலும் அவளிடம் ஒரு தயக்கம், பயம், பதற்றம் இதெல்லாம் இருக்க தான் செய்தது.. அவளை பார்க்கும் போது ஏதோ உதவி மட்டும் கேட்க வந்திருக்கிறாள் என தெரிந்தது. ஆனால் எந்த மாதிரி உதவி என தெரியாமல் நானாக எதுவும் கேட்டு சங்கடபடுத்திட கூடாது என உறுதியாக இருந்தேன். அவளை
"உட்காரு மதி. தண்ணீ கொண்டு வரேன்" சொல்லிட்டு உள்ளே வந்து ஒரு டம்ளரில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து குடுத்தேன்..
"குடுத்ததற்காக கொஞ்சம் குடித்துவிட்டு எப்படி ஆரம்பிப்பது?" என தெரியாமல் ஒரு தவிப்புடனே உட்கார முடியாமல் உட்காந்திருந்தாள்..
"என்ன மதி. ஏதாவது உதவி வேணுமா?"
"ம்ம்.. ஆமாங்க ஆனா உதவி பண்ணா முடியாது மட்டும் சொல்லிராதிங்க." என டமார் காலில் விழுந்து விட்டாள்.
"ஏய் என்ன மதி.? என் கால்ல போய் விழுந்திட்டு இருக்க எந்திரி முதல்ல."
"இல்லைங்க கடைசியா உங்கள நம்பி தான் வந்திருக்கேன்.. நீங்க தான் எப்படியாவது இந்த ஒரு உதவிய பண்ணியே ஆகனும்." காலில் விழுந்தபடி அழுதிட்டே கேட்க எனக்கும் மனம் தாங்காமல்
"முதல்ல எந்திரி." சொன்னதும் எந்திரித்துவிட்டாள்.. அவள் எந்திரித்தாலும் அவளின் படபடப்பு இன்னும் குறையாமல் தான் இருந்தது. அவளை உட்கார வைத்து
"இந்தா தண்ணி குடி முதல்ல" டம்ளரை எடுத்து குடுக்க அவளும் குடித்தாள்.
"என்ன உதவி வேணும் கேளு?"
"இல்ல உதவி கேட்ட பிறகு முடியாது மட்டும் சொல்லிடாதிங்க" என்றாள்..
"நீ கேக்குற உதவிய கண்டிப்பா செய்றேன் மதி. முதல்ல என்ன உதவி சொல்லு."
"என் பொண்ணுங்கள போலீஸ் புடிச்சிட்டு போய்ட்டாங்க.. நீங்க தான் எப்படியாவது என் பொண்ணுங்கள காப்பாத்தி குடுக்கனும் பிளீஸ்" கை கூப்பி அழுதாள்.
"பொண்ணுங்கள போலீஸ் புடிச்சிட்டு போய்டுச்சா? ஏன்? எதுக்காக புடிச்சாங்க?"
"அதலாம் தெரியலிங்க.. இன்னிக்கு அவளோட ப்ரண்டுக்கு பர்த்டே பார்ட்டி இருக்கு முடிச்சி வர லேட்டாகும் மட்டும் தான் சொல்லிட்டு போனாங்க.. அதனால நானும் கால் பண்ணி எதும் கேட்கல.. இப்ப தான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் ஸ்டேஷன்ல இருந்து அரெஸ்ட் பண்ண விசயத்த கால் பண்ணி சொன்னாங்க.. எனக்கு கையும் காலும் ஓடல.. இங்க பக்கத்து பிளாட் இருக்குறவங்க உதவி கேட்டேன்.. போலீஸ் சமாச்சாரம் சொல்லி யாரும் வர முடியாது சொல்லிட்டாங்க.. கடைசியா உங்கள நம்பி தான் வந்திருக்கேன்.. முடியாது மட்டும் சொல்லிடாதிங்க" அழுதாள்..
"சரி.. சரி அழாத.. முதல்ல விஷயம் என்னானு தெரியாம ஒன்னும் பண்ண முடியாது. எந்த போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல இருந்து கால் பண்ணாங்க.."
"திருவான்மியூர் ஸ்டேஷன்ல இருந்து."
"சரி இரு.. வரேன் போலாம்" சொல்லிட்டு வேகமாக வேட்டியிலிருந்து பேண்ட்க்கு மாறி என் ஐடி மற்றும் பாதுகாப்புக்காக குடுத்த பிஸ்டலை எடுத்துக் கொண்டு
"வா மதி போலாம்" என்றேன்..
"என்னங்க பணம் ஏதாவது கொண்டு போகனுமா?"
"பணமா அது எதுக்கு? இல்ல அங்க கேட்பாங்களா?"
"உன் பொண்ணு தப்பு பண்ணியிருப்பாங்களா?"
"அய்யோ அதலாம் இல்லிங்க."
"பின்ன என்ன? அதலாம் வேணாம்.. வா போலாம்." என்றேன்.
ப்ளாட்டை விட்டு இறக்கி செல்லும் போதே கால்டாக்ஸி கால் செய்துவிட்டேன். அபார்மெண்ட் வாசலில் நிற்க சிறிது நேரத்தில் கால்டாக்ஸியும் வந்தது. இருவரும் ஏறி திருவான்மியூர் போலீஸ் ஸ்டேஷன்க்கு சென்றோம்..
மதி டாக்ஸியில் செல்லும் போதே மிகவும் பயத்துடன் பதற்றத்துடன் இருந்தாள்..
அவளை தைரியம் படுவதற்காக
"மதி அதலாம் ஒன்னும் ஆகாது. நீ முதல்ல பயப்படாம வா..?"
"இல்லிங்க.. மனசு அடிச்சிட்டே இருக்கு.. என்னானு தெரியல? அங்க என் பொண்ணுங்களுக்கு எதும் ஆகியிருக்காதுல."
"ஏய்.. அதலாம் நீ நெனக்கிற மாதிரி எதும் நடந்திருக்காது.. பாசிட்டிவ் திங் பண்ணு."
"என்னால முடியலைங்க.. படபடப்பாவே இருக்கு" சொல்ல
"டிரைவர் தண்ணி இருக்கா?" கேட்க
"இருக்கு சார்.. இந்தாங்க" சொல்லி குடுக்க
"இந்தா மதி தண்ணி குடி." சொல்லி குடுக்க அவளும் குடித்தாள்..
"கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா இரு.. என்னா நடந்திருக்கு அங்க போன தான் தெரியும்.." என அவளை அமைதிப்படுத்தினேன்..
திருவான்மியூர் ஸ்டேஷனில் போய் பார்க்க மதியோட பொண்ணுங்களோட இன்னும் சில பெண்களும் இருந்தனர்.. அங்கிருந்த இஸ்பெக்டரிடம் என்னானு கேட்க அவர்
"இவங்க எல்லாம் குடிச்சி கூத்தடிச்சிட்டு அந்த ஹோட்டலுக்கு வந்த ஆம்பளைங்ககிட்ட தப்பா நடந்துக்க முயற்சி பண்ணியிருக்காங்க ஹோட்டல் மேனேஜர் கால் பண்ணி சொன்னதுனால அரெஸ்ட் பண்ணியிருக்கேன்" சொன்னதும்
மதி "அதலாம் இருக்காதுங்க.. இவர் பொய் சொல்லார்.. என்னானு நல்லா விசாரிக்க சொல்லுங்க" சொன்னதும்
இன்ஸ்பெக்டர் "இந்தா பாரும்மா நல்லா விசாரிச்சு தான் கேஸ் பைல் பண்ணியிருக்கோம்." சொல்ல ஸ்டேஷனில் சுற்றி பார்க்க அங்கு எந்த ஒரு லேடிஸ் கான்ஸ்டபிள் இருப்பது போல தெரியவில்லை..
"ஓகே சார்.. பட் இத்தனை பொண்ணுங்கள அரெஸ்ட் பண்ணியிருக்கீங்க.. இவங்க பாதுக்காப்புக்கு ஒரு லேடி போலீஸ் கூட இல்ல."
"சொல்லியிருக்கோம் சார்.. வருவாங்க."
"வருவாங்களா? எப்ப? அரெஸ்ட் பண்ணி எவ்வளவு நேரம் ஆச்சு?" கேட்க அந்த இன்ஸ்பெக்டர்
"இப்ப தான் சார் அரெஸ்ட் பண்ணோம்" சொன்னான்..
"சார் பொய் சொல்றார்.. அரெஸ்ட் பண்ணி 30மினிடிஸ் மேல ஆச்சு." சொல்ல
"ஓகோ.. சரி சரி" சொல்லிட்டு
"சார் எந்த ஹோட்டல்ல வச்சு அரெஸ்ட் பண்ணிங்க?" கேட்க அவர்
"எதுக்கு சார் அதெல்லாம் கேட்கிறிங்க?"
"சார் கேக்குறதுக்கு மட்டும் பதில் சொல்லுங்க.."
"ஓ.. நீ அவ்வளோ பெரிய ஆளா நீ.. அதெல்லாம் சொல்ல முடியாது.. உன்னால என்ன பண்ண முடியுமோ பண்ணிக்கோ" சொல்ல
மதியோட பொண்ணில் ஒருத்தி தைரியமாக ஹோட்டல் பெயரை சொல்ல
அந்த இன்ஸ்பெக்டர் எழுந்து அடிக்க செல்ல நான் மொபைலில் கேமாராவை ஆன் செய்து வீடியோ மோடில் வைத்துக் கொண்டு
"இன்ஸ் எங்க அடிடா பாப்போம்" சொல்ல
"என்னது டாவா? ஏய் பெருசு.. என்ன திமிரா? உன்னையும் இந்த கேஸ்ல கோர்த்துவிட்டு சேத்து உள்ள தள்ளிவிடுவேன் பாத்துக்கோ.." என்றான்.
"அப்படியா? டே.. முதல்ல என் மேல் ஒரு சார்ஜ்சீட் ஃபைல் பண்ணு பாக்கலாம்.." சொல்ல
"ஓ.. நீ அவ்ளோ பெரிய ஆளா?"
"ஆமா.. இந்த நீ வேணா நா யாருனு பாரு? "சொல்லி ஐடி கார்ட்டை காட்ட அந்த இன்ஸ்பெக்டர் கொஞ்சம் பதற்றத்துடன்
"சார் ஆர்மியா?"
"ஆமா.. ரிட்டையர்ட் சுபேதார் மேஜர்" சொல்லிட்டு
"இங்க இருக்கிற ஒரு பொண்ணுக்கு கூட உடம்புல சின்ன கீறல் கூட விழுந்திருக்க கூடாது. நா வக்கிலோட வரேன்" சொல்லிட்டு வெளியே வந்து அந்த ஹோட்டலுக்கு சென்றேன்..
அந்த ஹோட்டல் மேனேஜரிடம் கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன் பதிவான சிசிடிவி காட்சிகளை பார்க்க வேண்டும். அதை காட்ட சொன்னேன்.. அவன் உடனே சுதாரித்து,
"சார் அதலாம் ப்ராப்பர் பெர்மிஷன் இல்லாம காட்ட முடியாது. காட்டவும் கூடாது." சொல்ல எனக்கு வந்த கோவத்தில் இடுப்பில் சொறுகி வைத்திருந்த பிஸ்டலையும் ஐடி கார்ட்டையும் எடுத்து அவன் முன்னால் வைக்க ஐடியை பார்த்துவிட்டு அவனே
"வாங்க சார் காட்டுறேன்" என்றான்...
அந்த ரூம்க்குள் சென்றதும் அங்கிருந்த ஆப்ரேட்டரை எந்திரிக்க சொல்லிவிட்டு
"சார் எத்தன மணியிலிருந்து ப்ளே பண்ண?"
"இங்க பொண்ணுங்க அரெஸ்ட் ஆனாங்கள. அதுக்கு ஒன் ஹவர் முன்னாடி இருந்து ப்ளே பண்ணு." சொல்ல
"சார் அது வந்து இழுக்க."
"என்னடா வந்து போய் இழுத்து இருக்க?"
"இல்ல சார். அந்த ஃபோட்டோஜ் மட்டும் டெலிட் ஆயிடுச்சு" சொல்ல
"ஏய் என்ன கத விடுறியா?"
"இல்ல உண்மைய தான் சொல்றேன்."
"அது எப்படி அதுவா டெலிட் ஆகும்? நீ தான் டெலிட் பண்ணியிருக்க? அப்படிதான" அவனை உச்சகட்ட குரலில் அதட்ட அவனும் ஆமா என ஒத்துக் கொண்டான்..
"எதுக்காக டெலிட் பண்ண?"
"போலிஸ் தான் டெலிட் பண்ணாங்க?"
"போலிஸ்ஸா எதுக்கு?"
"அது என்னானு தெரியல? அவங்க வந்து பண்ணாங்க?"
அங்கு நின்றுக் கொண்டிருந்த ஆப்ரேட்டரிடம் "அத ரெக்கவர் பண்ண முடியுமா?" கேட்க அவன் ஹேட்டல் மேனேஜரை பார்க்க
"நீ உண்மைய சொல்லேனா உன் மேனேஜர் உயிர் ஊசலாடிடும்" சொல்ல
மேனேஜர் "டே சொல்லி தொலைடா" என்றான்..
அந்த ஆப்ரேட்டர் "பண்ணலாம் சார்."
"வேகமா பண்ணி குடு.."
"சரி சார்." சொல்லி அதற்காக சாப்வேர் டவுன்லோட் செய்து அந்த டெலிட் ஆன வீடியோவை மீண்டும் எடுத்து பிறகு ப்ளே செய்தான்..
அந்த வீடியோ ஆரம்பித்த 15நிமிடத்தில் அங்கிருந்த வேறொரு கும்பல் தான் போதை பொருளை பயன்படுத்தி விட்டு அங்கிருந்த ஆண்களிடம் தவறாக நடக்க முயற்சி செய்துக் கொண்டிருந்தனர்.. அந்த ஆண்கள் தான் போலீஸ் கால் செய்து விட்டு போலீஸ் வந்ததும் கும்பலை கையை காட்டிவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டனர். அதன் பின் அந்த போலீஸ் மேனேஜரிடம் பேசியிருக்கிறான். அந்த கும்பலுக்கு பதிலாக இவர்களை அரெஸ்ட் செய்திருக்கிறான்.. ப்ளடி பிட்ச்..
மேனேஜரை பார்த்து "டே அந்த போலிஸ்ட்ட என்னடா பேசினான்?"
"இல்ல சார் அது வந்து"
"இப்ப நீ உண்மைய சொல்லலேனா உன் தலை செதறிடும்" சொல்லி அவன் தலையில் பிஸ்டலை வைக்க அவன் உடனே பதறி
"சார் சார் உண்மைய சொல்லிடுறேன்.. அந்த பொண்ணுங்க எல்லாம் பெரிய இடத்து பொண்ணுங்க அதான் அவங்க பேரன்ஸ் கால் பண்ணி சொன்னேன். அவங்க தான் இந்த இன்பெக்டர் பேசிட்டு அவங்களுக்கு பதிலாக வேற பொண்ணுங்கள அரெஸ்ட் பண்ணார் சார். இதுக்கு எனக்கும் வேற எந்த சம்பந்தமும் இல்ல சார்.. என்னைய விட்டுருங்க சார். குடுமஸ்தன் சார்."
"சரி போய் தொலை." என அவனை விட்டுவிட்டு ரெக்கவர் பண்ண வீடீயோவை மொபைலில் காபி பண்ணிக் கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பினேன்.
அங்கிருந்து கிளம்பும் போதே ஆர்மி பேஸில் பேசி எனக்கான ஒரு வக்கிலையும் ஏற்பாடு செய்துக் கொண்டேன். பின் அவரையும் தொடர்பு கொண்டு அவரை திருவான்மியூர் ஸ்டேஷனுக்கு வர சொல்லிவிட்டேன்.. நான் ஸ்டேஷன் போய் ஓரிரு நிமிடத்திலே அவரும் வந்து சேர்ந்தார்..
நானும் அவரும் உள்ளே சென்று,
"ஹலோ இன்ஸ்பெக்டர் நீங்க பொண்ணுங்கள மாத்தி அரெஸ்ட் பண்ணிட்டு வந்திருக்கிங்க"
"சார் அதலாம் இல்ல.. நாங்க ஸ்பாட்ல வச்சு தான் அரெஸ்ட் பண்ணியிருக்கோம்.."
"நீங்க ஸ்டாப்ல பண்ணின கூத்த கொஞ்சம் பாருங்க" சொல்லி என்னிடம் இருந்த அந்த வீடியோவை போட்டு காட்ட அந்த இன்ஸ்பெக்டர் முகம் பயத்தில் வெளிறி போனது..
"என்ன இன்ஸ்.. உங்க ஸ்பாட் அரெஸ்ட் இப்படி தான?" கிண்டலாக கேட்க
"நீ இப்ப இந்த பொண்ணுங்கள ரிலீஸ் பண்ணலேனா உனக்கு மெமோ குடுக்க ஏற்பாடு பண்ணிடுவேன்.. அதுக்கு அப்பறம் என்ன நடக்கும் உனக்கு தெரியும்.. விசாரணை கமிஷன் வச்சு பண்ணி உன்ன டி புரோமோட் கூட பண்ண சான்ஸஸ் இருக்கு"
"இல்ல சார் எப். ஐ. ஆர் போட்டாச்சு."
"அதலாம் எனக்கு தெரியாது. நீ என்ன பண்ணிவியோ எனக்கு தெரியாது.. இந்த பொண்ணுங்க வீட்டுக்கு போகனும்."
"வீடியோல இருக்குற பொண்ணுங்கள அரெஸ்ட் பண்ணி மறுபடியும் எப் ஐ ஆர் போட்டு கோர்ட்ல புரெடியூஸ் பண்ணிக்கோ."
"இல்ல.. அதலாம் பெரிய இடம்."
"ஓ.. மாமா வேலையா.? உனக்கு எல்லாம் வெட்காமா இல்ல.. யாரோ பண்ண தப்புக்கு இவங்கள அரெஸ்ட் பண்ணிட்டு வந்திருக்க.. அவங்க லைப் பத்தி நெனச்சி பாத்தியா..? காசு குடுத்தா பேதும்.. கால விரிச்சு படுத்தாளுங்க கூட கேஸ் ஃபைல் பண்ணுவ அப்படிதான.. ஒழுங்கு மரியாதையா அவங்கள ரிலீஸ் பண்ற வழியா பாரு.. இல்ல உன் தலையில நீயே மண்ண அள்ளி போடுற மாதிரி பண்ணிடுவேன்." சொல்ல
அந்த இன்ஸ்பெக்டர் வேறு வழியில்லாமல் அவன் அரெஸ்ட் செய்த எல்லா பொண்ணுங்களையும் ரிலீஸ் செய்தான்.. மதி பொண்ணுங்க கூட இருந்த மத்த பொண்ணுங்களோட பேரன்ஸ் நன்றி சொல்லி அவர்களின் குழந்தைகளை அழைத்து சென்றனர்.
மதியும் அவளின் இரு பொண்ணுங்களும் கை எடுத்து கும்பிட்டு நன்றி சொல்லி ஆனந்த கண்ணீர் வடித்தனர். அதன் பின் அங்கிருந்த சில பார்மாலிட்டிஸ் முடித்து கொண்டு கால்டாக்ஸி புக் செய்து ப்ளாட்டிற்கு வந்தோம்.. வரும் வழியில் மதியோட பொண்ணுங்க ரெண்டு பேரும் தனக்கு நடந்ததை நினைத்து அழுதுக் கொண்டே தான் வந்தனர்.. மதி என்னதான் தட்டி குடுத்து ஆறுதலாக சொன்னாலும் அவர்களால் அதில் இருந்து மீள முடியாமல் அழுதுக் கொண்டே தான் இருந்தனர்..
ப்ளாட்டிற்கு செல்லும் முன் மூவரும் மற்றொரு முறை முழுமனதுடன் நன்றி சொல்லிவிட்டு சென்றனர்..
மதிக்கு செய்த இந்த உதவி என் மனதுக்கு நிறைவாக இருந்தது. அது ஏன் என்றெல்லாம் தெரியவில்லை. ஏதோ வார்த்தையில் சொல்லி விவரித்திட முடியாத அளவிற்கு எனக்கு மகிழ்ச்சியை தந்தது.. அப்போது தான் அவர்கள் மூவரும் இருக்கும் நிலையில் எதுவும் சாப்பிட்டு இருக்கமாட்டார்கள் என்பதால் நானே அவர்களுக்கு ஆளுக்கு மூன்று தோசை சுட்டு பிரிட்டிஜ் இருந்த தக்காளி சட்னி எடுத்து பாக்ஸில் வைத்து எடுத்துக் கொண்டு சென்றேன்.
மதி ப்ளாட்டின் காலிங்பெல் அடித்ததும் மதி தான் வந்து கதவை திறந்தாள்..
"ரொம்ப தாங்க்ஸ்ங்க.. நீங்க பண்ணின உதவிக்கு என்ன பண்றது தெரியல.."
அதலாம் பரவாயில்ல இருக்கட்டும். உனக்கு தான பண்ணேன்.. நீங்க சாப்பிட்டு இருக்கமாட்டிங்க தெரியும்.. அதான் தோசை சுட்டு கொண்டு வந்தேன் சொல்லி பாக்ஸை குடுக்க அதை மறுக்காமல் வாங்கி கொண்டு தனக்கு இருபக்கமும் பார்த்துவிட்டு என் உதட்டில் அவளை உதட்டில் பொறுத்தி முத்தமிட்டாள்..
மீண்டும் அவளுடான காதல் நினைவலைகளோடு காதல் புரிவேன்..
இந்த பகுதியை படிப்பதவுடன் சிலருக்கு சலிப்பாக கூட இருக்கலாம்.. அப்படி நினைப்பவர்களுக்கு கண்டிப்பாக அடுத்த பகுதி சுவாரசியமாக இருக்கும்..
04-03-2022, 10:38 AM
கருத்து சொன்ன அனைத்து நண்பர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள்... இந்த கதையின் அடுத்த பகுதி ஓரிரண்டு நாளில் உங்கள் பார்வைக்கு வரும்...
05-03-2022, 07:55 PM
05-03-2022, 08:00 PM
(05-03-2022, 10:50 AM)dmka123 Wrote: Dear Samar Saran, Nice update, you are an excellent story teller
these type of romantic and thrilling scenes adds more spice and expectations to your story, than writing about only sex , please write the story as per your thinking and don't change your style or the plot.
My best wishes.
நண்பா நன்றி உங்கள் கருத்துக்கு... இந்த கதை களத்தை நிச்சியம் யார் சொன்னாலும் மாற்ற மாட்டேன்.. இது ஒரு உண்மையான காதலர்களுக்கான ஒரு கதை தான்.. இதில் ஏற்படும் காமம் கூட நல்ல விதமாக தான் இருக்கும்.. வெறும் உடற்சேர்க்கைகாக இருக்காது..
05-03-2022, 08:01 PM
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: 1 Guest(s)