[SamarSaran]

Health is wealth. You are not earning anything here except few appreciation and criticisms. Get well soon and continue with your passion of writing.

Yes bro.

[SamarSaran]

Splendid story telling

Thanks

[SamarSaran]

Once again say thanks one who commented on my story..

[SamarSaran]

சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி...

மீண்டும் மனசாட்சியோடு...

"ஹே.. இருக்கியா?" கேட்டதும்..

"ம்ம். எங்கேயும் போகல. இங்க தான் இருக்கேன் பா. சொல்லு.."

"ஏதோ மதி திரும்பி மீட் பண்ண ஐடியா குடுக்குறேன் சொன்ன"

"ஐடியா இல்ல.."

"ஹின்ட்."

"ம்ம். அதான். என்ன ஹின்ட் அது?" 

"அது ஒன்னுமில்லப்பா.. பொதுவா இந்த பொண்ணுங்க சொல்றது ஒருமாதிரி இருக்கும். நடந்துக்கிறது ஒருமாதிரியா இருக்கும். இப்ப உன் விஷயத்துல அப்படி தான் நடந்திருக்கு."

"அப்படி என்ன நடந்திருக்கு.?"

"உன் மதி அடுத்த சந்திப்புக்கு நீ கேக்குறதுக்கு முன்ன அவளே உன்ன வர வச்சு பாக்கனும் நெனச்சியிருக்கா"

"அப்படியா சொல்ற.?"

"ம்ம்.. ஆமா. அதுல என்ன சந்தேகம்?"

"நீ எத வச்சு சொல்ற?"

"உன்னைய சும்மாவா அனுப்பிவிட்டா?"

"ம்ம்.. ஆமா.. நீ நெனக்கிற மாதிரிலாம் எதும் அவ தந்து அனுப்பிவிடல.."

"டே.. நீ காதலிக்கும் போதே உனக்கும் எதும் பெருசா கிடைக்கல.. இப்ப பாத்ததும் நீ நெனச்சதுல குடுத்துருவா வேற நெனப்பு இருக்கா உனக்கு.. இந்த பாரு.. அப்படி ஏதாவது மனசுல இருந்த அத இப்பவே டெலிட் பண்ணிடு.. சரியா?"

"ஸ்ஸ்ஸ். எப்பா மனசாட்சி ஏற்கெனவே நானே குழம்பியிருக்கேன்.. நீ வேற ஏன் இன்னும் கொஞ்சம் குழப்பிட்டு இருக்க.."

"சரி விடு.. நீ தான் ஓல்ட் டிக்கெட் ஆச்சே.. ஹின்ட் குடுத்தா புரிஞ்சுக்குவ பாத்த.. நீ ஏதோ இந்த ஜென்ரேஷன்ல லவ் பண்ற ஆளு மாதிரி பாத்ததும் எல்லாம் நடக்கனும் நெனக்கிற.. ம்ம்.. என்ன பண்ண உன்னை சொல்லி குற்றமில்லை.. என்னை சொல்லி குற்றமில்லை.. எல்லாம் காலம் செய்த கோலமடா" பாட்டு பாட

"ஹே.. மனசாட்சி தேவையில்லாம நீயா என் முன்னால வந்து எதை எதையோ பேசி கேட்டு குழப்பிவிட்டு இப்ப ஹாயா நின்னு பாட்டு பாடி இருக்க.. ஆனா சொல்றேன் சொன்ன விஷயத்தை மட்டும் தெளிவா சொல்லிடாத.." கொஞ்சம் கோவமாக பேச 

"அட என்ன நீ இதுக்குலா போய் கோவிச்சா எப்படி லவ் சக்கஸ் ஆகும்.. சரி மேட்டர் என்னானு டேரக்ட்டாவை சொல்லிடுறேன்.." மனசாட்சி சொல்ல 

"ம்ம். சொல்லு.."

"உன் மதி உன் கையில ஒன்னு குடுத்தவிட்டால.."

"ம்ம்.. ஆமா டப்பா. அது கூட இந்த சோபால தான் இருக்கு பாரு.."

"ம்ம்.. குடுத்தத திருப்பி குடுக்கனுமா இல்லையா?"

"ம்ம். ஆமா.. குடுக்கனும்.. அட ஆமால திருப்பி குடுக்கறப்ப ஒரு தடவ பாத்து பேசலாம்ல."

"யப்பா.. இப்பயாச்சும் புருஞ்சுச்சே.."

"ம்ம்.. ஓகே பட்.. இது கொஞ்சம் ஓல்ட் டெக்னிக்கா இல்ல.."

"ஆமா.. ஓல்ட் தான்.. ஏன்னா உன் லவ் ஓல்ட் தான.. அதுக்கு இந்த மாதிரி ஐடியா தான் ஓர்க்அவுட் ஆகும்.."

"இதையே கரைக்ட்டா பண்ணு.. அப்ப தான் அடுத்த தடவ மீட் பண்ண ஏதாவது இந்த மாதிரி ஹின்ட் குடுக்க சான்ஸ் இருக்கு.. ஓகே பெல்ஸ் ஆப் லக்" சொல்லி மனசாட்சி மறைந்தது.

மனசாட்சி மறைந்ததும் அடுத்த முறை மதியை சந்திக்க வழி கிடைத்துவிட்ட மகிழ்ச்சியில் கொஞ்சம் நிம்மதியாக உட்காந்திருந்தேன். மதி குடுத்த டப்பாவை எடுத்து திறந்து பார்த்தேன். அந்த டப்பாவிற்குள் 3பணியாரமும் அது மூழ்கும் அளவிற்கு கொஞ்சம் பாலும் ஊற்றியிருந்தது. அந்த பணியாரத்தை எடுத்து பாதியாக பிய்த்து வாயில் வைத்து சாப்பிட்டேன்.. அது பாலில் ஊறியதால் மிகவும் மென்னையாக அதே சமயம் அருமையான சுவையுடன் இருந்தது. நீண்ட வருடத்திற்கு பின் இது மாதிரி அருமையான ஓர் உணவை சாப்பிடுகிறேன். இது மாதிரியான பால் பணியாரத்தை எல்லாம் என் மனைவி உயிருடன் இருந்த போது அவள் கையால் சாப்பிட்டது. அவள் இறந்த பிறகு பெரும்பாலும் சாப்பாத்தி தான். 

இப்போது தான் இதுமாதிரி சாப்பிடுகிறேன். அதுவும் மதி கையால் செய்த பணியாரத்தை சாப்பிடும் போதே மனதிற்குள் ஒருவிதமான சுகமான உணர்வு பரவியது. அந்த உணர்வை அனுபவித்துக் கொண்டே அந்த பணியாரத்தை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த எனக்கு என்னுடைய காதல் நாட்களில் இது மாதிரி அவளின் கையில் செய்த பணியாரத்தை அவளே எனக்கு ஊட்டிவிட்டு இருக்கிறாள் என்ற அந்த காதல் நினைவுகள் நினைவுக்கு வந்ததுமே உணர்ச்சியில் உடலும் மனமும் உற்சாகத்தில் துள்ளி குதித்தது.. 

ஊருக்குள்ளே வரும் அந்த ஒத்தையடி பாதையில் இருபுறமும் சில பனைமரங்கள் இருக்கும். அதில் இடபுறம் இருக்கின்ற ஐந்தாவது பனைமரம் தான் எங்களின் காதல் ஸ்பாட். பெரும்பாலான எங்களின் சந்திப்பு இந்த ஐந்தாவது பனைமரத்திற்கு கீழ் தான் நடந்திருக்கிறது. அன்றும் அப்படிதான். அன்று மதிக்கு காலேஜ் இல்லை. இது மாதிரி விடுமுறை நாட்களில் சந்திப்பு எதுவும் இருக்கிறதென்றால் காலையில் எங்களின் கடைக்கு வருவது போல் வந்து என்னிடம் சொல்லிவிடுவாள். அன்றும் அப்படி தான் காலையில் கடைக்கு வந்து கண் ஜாடையிலே சொல்லிட்டு போனாள். 
நானும் அவளுக்காக சில நிமிடங்கள் காத்திருந்தேன். இதோ மதி சிகப்பு தாவணியில் தேவதை போல் வருகிறாள். அவளின் கையில் ஒரு சிறிய டிபன் பாக்ஸூம் இருந்தது. 

என்னருகில் வந்ததும் ஒரு சிரிப்பை மட்டும் உதிர்த்துவிட்டு அந்த மரத்தின் அடியில் அவளாகவே உட்காந்துக் கொண்டாள்.. நான் அவளை பார்த்ததும்
அவள் 'என்ன' என்பது போல் புருவத்தை தூக்கி காட்டி அசைக்க 'ஒன்றுமில்லை' என்பது போல் தலையை அசைத்தும் நின்றுக் கொண்டிருக்க அவளே என் கையை பிடித்து கீழே இழுக்க அவளை ஒட்டி உட்காந்தேன்... 

"மகாராணி டிரஸ் எல்லாம் புதுசா இருக்கே.. எதுவும் விசேஷமா?"

"ஏன் அப்படி கேக்குறீங்க..?"

"இல்ல தாவணி புதுசா இருக்கே அதான் கேட்டேன். எதவாது விசேஷமா?"

"ம்ம்.. விசேஷம் தான்." சொன்னதும் 

"உன்ன பொண்ண பாக்க வரப்போறாங்கள" கிண்டலுக்கு கேட்க 

"இந்த கிண்டலு தான் வேணாம்ங்குறேன்.."

"சரி பின்ன என்ன விசேஷம் சொல்லு"

"இன்னிக்கு என் அம்மா அப்பா கல்யாண நாள்."

"ஓ.. அப்டியா.. ம்ம்.. நம்ம கல்யாணம் எப்போ?"

"அது என் கையில இல்ல. உங்க கையில தான் இருக்கு.." சொல்லிட்டு என் கையை பிடித்துக் கொண்டாள்..

"என் கையில இருக்கா.. இங்க பாரு. என் கையே உன் கையில தானா இருக்கு.." சொன்னதும்

"அய்யோ.. உங்களுக்கு எப்ப பாரு கிண்டல் தான். சின்ன பையன் மாதிரி கிண்டல் பண்ணிட்டு இருக்காதிங்க.. கொஞ்சமாச்சும் ஆம்பள மாதிரி நடந்துக்க பாருங்க.."

"சரி உன் ஆம்பளையானுக்கு என்ன கொண்டு வந்திருக்க" கேட்டுக் கொண்டே அவளின் மடியில் தலையை வைத்து படுக்க செல்ல என் தோள்பட்டையில் கை வைத்து தடுத்து நிறுத்தி சுற்றியிலும் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு பாவடையை கீழே நன்றாக இழுத்து விட்டு காலை நீட்டி என் தலையை மடியில் வைத்து படுக்கவிட்டாள்..

"அதான் ஆள் யாரும் வரலைல பின்ன ஏன் இப்படி பயந்து சாகுற.." 

"எல்லாம் நம்ம காதலுக்காக தான். திடீர்னு ஆள் வந்து யாரும் நாம ஒன்னா இருக்குறத பாத்தா சிக்கல்ல முடிஞ்சிடும். அந்த பயம் தான் வேற ஒன்னுமில்ல.."

"சரி.. அந்த டப்பால என்ன இருக்கு.." 

"இந்தாங்க.. பால் பணியாரம்.."

"பால் பணியாரமா?"

"ம்ம். ஆமா.."

"யாரு பண்ணது.."

"இதுல இருக்குறது நா பண்ணது.?"

"பார்ரா..?"

"எனக்காகவா பண்ண?" 

"பின்ன வேற யாருக்காம்?"

"நா கூட வேற ஆம்பளைக்கு நெனச்சேன்."

"ம்ம்.. நெனப்பிங்க.. நெனப்பிங்க." சொன்னதும் அவளின் முகத்தை பார்த்தேன். அவளின் முகம் கோவமா எதுவும் இருக்கிறதா? என பார்த்தேன். அப்படி எதுவும் இல்லை. எப்போதும் போல தான் வைத்திருந்தாள்..

"என்ன என் முகத்தையே அப்படி ஊத்து பாக்குறீங்க.. ஏன் இதுக்கு முன்ன என் முகத்த பாத்ததேயில்லையா?"

"அது நெறைய தடவ பாத்தியிருக்கேன். ஆனா இப்ப பாத்தது நீ எதுவும் கோவப்பட்டு முகத்த தூக்கி வச்சிறிக்கிறியா? சும்மா பாத்தேன்."

"எனக்கு எதுங்க உங்க மேல கோவமெல்லாம் வரப் போகுது.."

"அப்ப கோவமே வராதா?" 

"வரும்.. ஆனா உங்க மேல வராது."

"அப்போ நா தப்பு பண்ணாலும் கோவபடமாட்டியா?"

"என் செல்லத்த அப்படியல்லாம் தப்பு  பண்ண விடமாட்டேன்.. சரியா?"

"சரி.. பணியாரத்த குடு.." 

"இந்தாங்க சாப்பிடுங்க" டிபன் பாக்ஸை திறந்தாள். 

"ம்ம் குடு" என்றேன்.. 

"இந்தா தொறந்து இருக்குல எடுத்து சாப்பிடுங்க.."

"எத சாப்பிட சொல்ற?" 

"ம்ம்.. பணியாரத்த தான் வேற எதும் கொண்டு வரல.."

"பணியாரம் மெதுவா இருக்குமா?"

"ஊறுனதுனால மெதுவா தான் இருக்கும்.. தாராளமா சாப்பிடலாம்."

"அப்போ பணியாரத்த சாப்பிட சொல்ற அப்படிதான" நன்றாக அழுத்தி கேட்க  

"என்ன பேச்சு எல்லாம் ஒருமாதிரியே இருக்கே சரியில்ல" என்றாள் மதி. 

"என்ன சரியில்ல? நீ தான பணியாரத்த சாப்பிட சொன்ன"

"ஆமா."

"பின்ன ஏன் இப்படி சொல்ற?" 

"அதலாம் உங்கள பத்தி தெரிஞ்சு தான் அப்படி சொன்னேன்." 

"என்ன தெரியும்.?" கேட்டுக் கொண்டே அவளின் தலையை பிடித்து அழுத்தி இழுக்க 

"ஏய் வேணாம்.. சொன்ன கேளுங்க.." அவள் சொல்லிட்டு இருக்கும் போதே தலையை தூக்கி அவளின் உதட்டோடு உதட்டை பொறுத்தி உறுஞ்சினேன். பின் வலுக்கட்டாயமாக உதட்டை பிடுங்கி கொண்டு 

"ஸ்ஸ்ஷப்பா இப்படி கடிப்பிங்க உதட்ட.." சொல்லிக் கொண்டே உதட்டை பிதுக்கி பல் தடம் எதுவும் இருக்கிறதா என பார்த்தாள்..

"சரி.. நீங்க சீக்கிரம் சாப்பிடுங்க.. நேரமாச்சு.. நா கிளம்பனும்."

"எத? தாவணிக்குள்ள இருக்குற பணியாரத்தையா சாப்பிட சொல்ற"

"ச்சீ நீங்க ரொம்ப மோசம்ப்பா.. நா அத சொல்லல."

"டப்பால இருக்குற பணியாரத்த தான் சாப்பிட சொன்னேன்.."

"கடையில ஒன்னு சாப்பிட்டா ஒன்னு இலவசம் சொல்றாங்கள.. அது மாதிரி நீயும் தாவணிக்குள்ள இருக்குற பணியாரத்த இலவசமா தாயேன்."

"இப்ப இந்த பணியாரத்த சாப்பிடுங்க. அது கெடைக்கும் போது கெடைக்கும்" சொல்லி ஒன்றை எடுத்து வாயில் ஊட்டிவிட்டாள்.. அதை வாயில் மென்றுக் கொண்டே 

"எப்ப கெடைக்கும்" கேட்டுக் கொண்டே அவளின் காலுக்கிடையில் கையை கொண்டு போய் அவளின் மதனமேட்டை அழுத்த உணர்ச்சியில் துள்ளி இரு கால்களையும் சேர்த்து ஒரு கையால் என் கையையும் பிடுத்துக் கொண்டாள்.. 

"ஸ்ஸ்ஷப்பா இன்னிக்கு ரொம்ப சேட்டை பண்றீங்க."

"நீ தானடி ஆம்பள மாதிரி நடந்துக்க" சொன்ன 

"அய்யோ.. உங்கட்ட பேசி என்னால ஜெயிக்க முடியாது. இன்னும் ரெண்டு தான் இருக்கு.. சீக்கிரம் சாப்பாடுங்க.. கிளம்பனும்.."

"எப்படி சாப்பிட?" அதான் கையை இறுக்கி பிடிச்சிட்டியே சொல்ல பிடித்த பிடியை தளர்த்தி விட மீண்டும் ஒருமுறை அவளின் மதனமேட்டை அழுத்தி விட்டு கையை வெளியே எடுத்துக் கொண்டேன். 

"உங்கள.."

"என்ன?"

"எப்படா எதடா அமுக்க சந்தர்ப்பம் கெடைக்கும் காத்திட்டே இருப்பிங்களா?"

"ஆமா.. எனக்கு சொந்தமானத எப்படி இருக்கு. நல்லா இருக்கா அமுக்கி பாக்குறேன். இது தப்பா?" 

"ஸ்ஸ்ஷப்பா தப்பெல்லாம் இல்ல.. நீங்க சாப்பிடுற மாதிரி தெரியல. இந்தாங்க வாய தொறங்க.." சொல்லி அடுத்த பணியாரத்தை ஊட்டிவிட்டாள். மீதம் இருந்த ஒன்றையும் குடுத்துவிட்டு அதிலிருந்த பாலை வாயில் ஊற்றினாள்.. அவள் ஊற்றியதில் என் உதட்டை சுற்றி பால் இருந்தது. அதோடு அவளின் உதட்டை உறுஞ்ச பார்க்க இந்த முறை சுதாரித்து உதட்டை தரவில்லை. 

"சாப்படாச்சுல.. எந்திரிங்க போலாம்.." 

"இருடி.. நாம பாத்துக்கிறதே எப்பயாச்சும் தான்."

"இதுல அவசரம் வேற.. போலாம் இரு.."

"இல்லீங்க.. ஆள் யாராவது பாத்துட்டா வம்பு அதான்."

"வாயை தொறச்சு விடு.. போலாம்." சொல்ல இடுப்பில் சொருகியிருந்த தாவணி எடுத்து வாயை துடைத்துவிட்டாள். அப்போது அவளின் கைக்கு அடக்கமான முலையும், கொழுப்பில்லாத வயிறும், அதன் நடுவில் அழகான தொப்புள் குழியும் கண்ணுக்கு தெரிய அவளின் தொப்பிளை சுற்றி விரலால் கோலமிட்டு உள்ளே நுழைக்க உணர்ச்சியில் ஒருவினாடி மூச்சை உள்ளிழுத்து பின் சுதாரித்து என்னை தள்ளிவிட்டு எழுந்து நின்றுவிட்டாள். 

"ஏய் என்னடி தள்ளிவிட்ட" 

"பின்ன கைய வச்சுட்டு சும்மா இருக்கீங்களா?" 

"நீங்க பண்றது எனக்கு என்னமோ மாதிரி இருக்கு.."

"சரி கோவிச்சுக்காத செல்லம்.." சொல்லிக் கொண்டே எழுந்து அவளின் கையை பிடித்து இழுக்க அவளின் பரிசம் என் மீது மோதியது. நான் மரத்தில் சாய்ந்து நின்று கொண்டு அவளின் சுற்றி வளைத்து பிடித்திருக்க,

"மதி உனக்கு என்னைய பிடிக்கும்ல"

"ம்ம் பிடிக்கும்.."

"அப்ப நா என்ன சொன்னாலும் செய்வியா?"

"ம்ம்.."

"நா குடுத்தத அதே மாதிரி திருப்பி குடு"

"என்ன குடுத்தீங்க?" புரியாமல் கேட்க 

"உன் உதட்டுல குடுத்தேன்ல முத்தம் அத தான் குடுக்க சொல்றேன்.."

"ச்சீ.. போங்கப்பா.. இன்னிக்கு நீங்க ரொம்ப மோசம்.."

"நா கேக்குறத குடுத்திட்டு நீ கிளம்பி வீட்டுக்கு போலாம்.."

"என்னப்பா இன்னிக்கு இப்படி பண்றீங்க?"

"நா உன்ன ஒன்னும் பண்ணல.. குடுத்தத திருப்பி கேக்குறேன்.. அவ்வளவு தான்." சொல்லிட்டு அவளின் முகத்தை பாக்க மதி சுற்றியிலும் ஆட்கள் யாராவது கண்ணுக்கு தென்படுகிறார்களா என பார்வை பார்த்துவிட்டு என் தலையை சாய்த்து உதட்டோடு உதட்டை பொறுத்தி உறுஞ்சினாள்.. 

மீண்டும் அவளோடு வருவேன்...

[SamarSaran]

Thank you so much friends for your valuable comments...

[SamarSaran]

சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி... 

கோமதியின் உதடுகள் என் உதடுகளை கவ்வி பிடித்திருந்தன. அவளின் அந்த முத்தத்தில் அன்பு, பாசம், காதல், காமம், ஏக்கம், உணர்ச்சி, எல்லாம் ஒரு உத்வேகத்துடன் இருந்தன. இந்த முத்தம் என் வாழ்நாளில் இப்படி மறக்க முடியாத அளவிற்கு குடுப்பாள் என நான் நினைக்கவில்லை. அவ்வளவு அழுத்தமான மற்றும் ஆழமான முத்தத்தை தன் உதட்டால் வாரி வழங்கி என்னை திக்குமுக்காட செய்தாள் மதி. 

அவள் குடுத்த முத்தத்தில் என் உடம்பில் காம உணர்ச்சிகள் எல்லாம் தறிகெட்டு தாறுமாறாக ஓடியது. என்னுடைய கை அவளுடைய இடுப்பை பிடித்திருந்தது. அவளுடைய தாவணி கொசுவத்தை இடுப்பிலிருந்து உறுவி எடுத்து அவளின் வயிற்றை தடவி அழுத்த அவளின் முத்தத்தின் அழுத்தமும், வேகமும் இன்னும் அதிகமானது. அதனாலே அவளின் அழகிய வயிற்றை தடவி அழுத்திக் கொண்டேயிருந்தேன். அவளும் அடுத்த சந்திப்பு வரை காத்திருக்க வேண்டும் என்பதால் துணிந்து முத்தத்தை கொஞ்சம் மூர்க்கதனத்துடன் குடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். 

அவள் குடுக்கின்ற முத்தத்தில் என் உடம்பிலும் உணர்ச்சிகள் ஏற என்னுடைய கை அவளின் வயிற்றை விட்டு இன்னும் கொஞ்சம் மேலே சென்று அவளின் அழகிய பழுக்காத கனிகளை பிடித்து கசக்க துள்ளி என்னை விட்டு பிரிந்து இதயம் படபடக்க காற்றை உள்ளே இழுத்து வெளியே விட்டு மூச்சு வாங்கினாள்.. அவளின் முகத்தில் ஆங்காங்கே வியர்த்து நீர்த்துளிகளாக நிறைந்திருந்தன. அவளின் உதட்டை கூர்ந்து குறுகுறுவென பார்த்துக் கொண்டே என்னுடைய உதட்டை சுற்றி நாக்கால் வட்டமிட்டு நக்கி அவளின் எச்சிலை முதன்முதலாக ஆசையோடும் ஆனந்தத்தோடும் சுவை பார்த்தேன். நான் செய்வதை பார்த்து வெட்கத்தில் தலையை கவிழ்த்தி குனிந்துக் கொண்டாள். 

அவளின் தலையை தூக்கி கையை பிடித்து என்னோடு அணைத்துக் கொள்ள  மது பயத்தில் பதறி,

"அய்யோ இனி எதும் பண்ணாதிங்க. போதும்ங்க. நா கிளம்பனும்.."

"ம்ம்.. சரி.. போ.." சொல்ல அவள் கிளம்ப போகும் போது 

"மதி கொஞ்சம் நில்லு" சொல்ல அவளும் நின்றாள்.. 

"என்னங்க.?"

"உன் முகத்த கொஞ்சம் காட்டு" சொல்ல அவளும் திரும்பி நின்று காட்டினாள். அவளின் தாவணியால் முகத்தில் இருந்த வியர்வை நன்றாக அழுத்தி துடைத்துவிட்டு நெற்றியில் உதட்டை பதித்து முத்தமிட்டு அவளை அனுப்பிவைத்தேன். அவளும் உள்ளம் பூரிப்பில் சிரித்த முகத்துடனும் நிறைவான மனதுடன் சென்றாள். 

அவள் சென்ற பிறகு கீழே குனிந்து பார்க்க கைலிக்குள் என்னுடைய குஞ்சு ஜட்டிக்குள் உணர்ச்சியில் விறைத்து பெரிதாகி புடைத்துக் கொண்டிருந்தது. கைலியை விலக்கி ஜட்டிக்குள் இருக்கும் குஞ்சை எடுத்து பார்க்க அதில் நீர்த்துளி போல் விந்துதுளி முனையில் தேங்கியிருந்தது. அன்று அதை கைலியை வைத்து துடைத்து விட்டு அந்த இடத்திலிருந்து நானும் கிளம்பினேன்.

அந்த சுகமான காதல் நினைவுகளிலிருந்து வெளியே வந்து இப்போது கட்டியிருக்கும் வேட்டியை விலகி பார்த்தேன். இப்போது என்னோடு சேர்ந்து என் குஞ்சும் அந்த காதல் நினைவுகளில் மூழ்கியிருந்தால் உணர்ச்சியில் அதில் அதிக ரத்தம் பாய்ந்து அது பெரிதாகி விறைத்து வேட்டியை மீறி ஜட்டிக்குள் தலைத் தூக்கி நின்றது. கையில் இருந்த டப்பாவை பார்த்தேன். அதிலிருந்த பணியாரமும் பாலும் காலியாகியிருந்தது. ஆனால் மதியின் நினைவும் அவளுடான இந்த சுகமான காதல் நினைவுகள் இன்னும் நெஞ்சில் இருந்துக் கொண்டே தான் இருந்தன. அதனாலே காம உணர்ச்சிகளின் வீரியம் உடலில் இன்னும் குறையாமல் இருந்தன. 

மதி குடுத்த அப்படியே வைத்து விட்டு பாத்ரூம்க்குள் சென்று என்னுடைய  விறைத்திருந்த குஞ்சை வெளியே கையில் பிடித்து முதன் முறையாக மதியுடனான இந்த காதல் நினைவுகளை நினைத்தபடியே உறுவி விட ஆரம்பித்தேன். அவளுடான அந்த நினைவுகள் இன்னும் பசுமை மாறாமல் தான் இருக்கின்றன. அதனால் அதை இத்தனை வருடங்கள் கழித்தும் நினைத்து பார்த்ததும் உடலில் உணர்ச்சிகள் பரவி இந்த வயதிலும் உஷ்ணத்தை கிளம்பிவிட்டிருக்கின்றன. அதன் விளைவாக இதுவரை என் வாழ்நாளில் செய்திடாத கை பழக்கத்தை இப்போது மதியை நினைத்து செய்துக் கொண்டிருக்கிறேன். 

அவளையும் அவளுடான அந்த நினைவுகளை நினைக்க நினைக்க உணர்ச்சிகள் அதிகமாகி கொண்டேயிருக்க அதற்கேற்ப குஞ்சை பிடித்து உறுவும் வேகமும் அதிகரித்துக் கொண்டே சென்றது. ஒரு கட்டத்தில் அதீத உணர்ச்சிகளால் உடலும் குஞ்சும் வெடிக்கும் அளவுக்கு முறுக்கேறி ஜீவநீரை பீச்சி அடிக்க தயாராக இருந்தது. அந்த தருணத்தில் என்னையும் அறியாமல் என் வாய் 'மதி.. மதி' முனுமுனுக்க கையின் உறுவும் வேகமும் அதிகரித்து ஜீவநீரை எதிரே இருந்த டாய்லெட்டில் விடாமல் தொடர்ந்து ஐந்தாறு முறை பீச்சியடித்தேன். பின்பு சிறிது நேரத்திற்கு பின் இதய துடிப்புக்கு சகஜ நிலைக்கு வர குஞ்சை நன்றாக சோப்பு போட்டு கழுவிக் கொண்டு வெளியே வந்து மதியை பணியாரம் குடுத்த டப்பவையும் சோப்பு போட்டு கழுவி வைத்துவிட்டு உடல் சோர்வாக இருந்ததால் அடுத்து எதுவும் செய்யாமல் ரூமில் போய் படுத்தேன். மனம் கொஞ்சம் நிறைவாக இருந்ததால் என்னையும் அறியாமல் கண் மூடி தூக்கிவிட்டேன். பின் முழிப்பு வந்து பார்க்கும் போது மணி மாலை 4.30 ஆகியிருந்தது. பின் படுக்கை எழுந்தேன். 

கொஞ்சம் கோமதியின் பார்வையிலிருந்து... 

நான் முந்தைய நாள் இரவு அவரை பார்த்ததுமே மனதிற்குள் அவ்வளவு சந்தோஷம். அவரை பற்றி எண்ணம் தோன்றும் போதெல்லாம் எங்கிருந்தாலும் அவர் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என மனதார வேண்டிக் கொள்வேன். ஒருவேளை இத்தனை வருட வேண்டுதலின் பலனாகத் தான் என் பருவ வயது ஆருயியர் காதலனை வருடங்கள் இத்தனை கடந்து சென்ற பிறகு பார்க்க முடிந்திருக்கிறது என நினைத்தேன். அவரை பார்த்த அந்த நொடியிலிருந்து என் எண்ணங்கள் எல்லாம் அவரை பற்றியே தான் இருந்தது. என் சிந்தனை முழுவதும் அவரை பற்றியே தான் இருந்தது. முந்தைய நாள் என்னை பார்த்து விட்டு சென்றாலும் அடுத்த நாள் என்னை பார்க்க வருவார் என எனக்கு நன்றாக தெரியும். அந்த நினைவுகளுடனே முந்தைய நாள் இரவை தூக்கமில்லாமல் கழித்தேன்.

மறுநாள் காலை விடிந்ததில் இருந்து அவரின் வருகை எண்ணியே காத்திருந்தேன். என் வீட்டின் வாசலை யாராவது தட்டும் சத்தம் கேட்கிறதா அல்லது காலிங்பெல் சத்தம் எதுவும் கேட்கிறதா என கூர்ந்து கவனித்தபடியே வீட்டு வேலைகளை ஒவ்வொன்றாக செய்துக் கொண்டிருந்தேன். நேரம் செல்ல செல்ல அவரின் வருகை மிகவும் எதிர்பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். என் மகள்கள் இருவரும் வேலைக்கு சென்ற பிறகு அவருக்காக கொஞ்சம் நேரம் காத்திருந்தேன். அவ்வப்போது வீட்டின் கதவை திறந்தும் அவர் வருகிறாரா என போய் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு வந்தேன்.. அவர் வருவது போல் தெரியவில்லை. அவர் வருவதற்குள் குளித்து முடித்துவிடலாம் என நினைத்து அவருடன் இருந்த காதல் நாட்களை நினைத்துக் கொண்டே அதே சமயம் கொஞ்சம் வேகமாகவும் குளித்து முடித்தேன். 

பின் நீண்ட வருடங்களுக்கு பிறகு ஒரு பெண்ணாக என் முகத்தை நானே அழகாக இருக்கிறதா என பாத்ரூமில் இருந்த கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொண்டேன். அதிக அழகு இல்லையென்றாலும் ஏதோ அவர் மனதை கவர கூடிய அளவிற்கு இருந்தாக எனக்குள் ஒரு எண்ணம். அந்த எண்ணங்களுடனே அவருக்கு பிடித்த புளுகலரின் ஜாக்கெட்டை மாட்டி இடுப்பில் பாவடை கட்ட வீட்டின் காலிங்பெல் சத்தம் கேட்க ஒரு பக்கம் சந்தோஷம் மறுபக்கம் பதற்றம். அந்த சந்தோஷம் கலந்த பதற்றத்தில் உடம்பில் சேலையை கட்டாமல் அப்டியே பாத்ரூம் கதவை திறந்து சென்றேன். பின்பு உடம்பில் கை வைத்து பார்த்து சுதாரித்து என் நாக்கை நானே கடித்து வெட்கபட்டு மீண்டும் பாத்ரூம்க்குள் வந்து சேலையை அவசரம் அவசரமாக உடம்பில் சுற்ற அடுத்த முறை காலிங்பெல் சத்தம் கேட்டதும் சேலையின் மடிப்பை வேகமாக மடித்து சரியாக நடுவில் இருக்கா என ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு முந்தானை மட்டும் மேலே போட்டுக் கொண்டு போய் வேகமாக கதவை திறந்தேன். 

கதவை திறந்ததும் அவரின் முகத்தை பார்த்து அவ்வளவு சந்தோஷபட்டேன். அவருடைய விரல் நகமாவது என் மேல் உரசதா என்ற ஏக்கத்தில் அவரை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். எனக்குள் ஏக்கம் ஒருபக்கம் இருந்தாலும் அவரை இன்று பார்த்த மகிழ்ச்சி நிறைய இருந்தது. இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்வையாலே பார்த்து பேசிக் கொண்டோம். பின் அவரை உள்ளே அழைத்து அவரை பற்றியும் அவரின் குடும்பத்தை பற்றி கேட்டு கொஞ்சம் தெரிந்துக் கொண்டேன். அவர் தான் மட்டும் தனியாக தான் இருப்பதாக சொன்னதும் மனதுக்குள் சிறு வலி, வருத்தம் இருந்தது. ஆனால் இந்த சமுதாய கட்டமைப்பை மீறி என்னால் எதுவும் செய்ய முடியாத நிலையில் இருந்தேன். பின் சில நிமிடங்கள் எங்களுக்குள் சாதாரணமாக பேச்சுக்கள் நடந்தன. 

ஒருகட்டத்தில் பேச்சு முடிவுக்கு வர அவர் என் வீட்டிற்கு வந்து எதுவும் சாப்பிடாமல் குடிக்காமல் கிளம்பியது சற்று வருத்தத்தை குடுத்தது. அதை மறைக்க நினைத்தும் முடியாமல் போய் முகத்தில் காட்டிவிட்டேன். ஒருவகையில் வருத்தத்தை முகத்தில் காட்டியது கூட நல்லது தான் என பின்பு தெரியவந்தது. தண்ணீர் மட்டும் கேட்க அவருக்கு பாலை காய்ச்சி குடுத்தேன். பால் குடுத்தது கூட அவருக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் என்பதால் தான். இருவரும் காதலித்த நாட்களில் பலமுறை பால் தர சொல்லி கேட்டுயிருக்கிறார்.. இப்போது குடுத்த மாட்டு பாலை அல்ல.. வராத மார்ப்பு பாலை தான். வராது என தெரிந்தாலும் மார்ப்பை காட்ட சொல்லியும் சப்புவதற்கும் தர சொல்லியும் கேட்டியிருக்கிறார். 

இப்போதும் அது மாதிரி எதுவும் விளையாட்டாக கூட எதுவும் கேட்பாரா என எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் அவர் அப்படி கேட்கவில்லை. ஒருவேளை மனதிற்குள் நினைத்திருக்கலாம். கூச்சம் இல்லை தயக்கம் இல்லை நாகரிகம் கருதி கேட்காமல் இருந்திருக்கலாம். அவர் கிளம்புகிறேன் என சொன்னதும் அடுத்தமுறை அவரை பார்க்க நானே ஒரு சந்தர்பத்தை ஏற்படுத்தி குடுக்க விரும்பினேன். அதற்காக அவரை நிற்க சொல்லி ஒரு டப்பாவில் நான்கு பணியாரத்தையும் கொஞ்சம் பாலையும் ஊற்றி குடுத்தேன். இப்போது குடுத்த பால் பணியாரம் கூட அவருக்காக செய்ததது தான். 

நான் குடுத்த டப்பாவை வாங்கி கொண்டு செல்லும் போது அவர் புரியாமல் அடுத்த சந்திப்பு பற்றி கேட்க அதற்கு அவர் காதலியாக பதில் சொல்வதா? இல்லை என் குழந்தைகளுக்கு தாயாக பதில் சொல்வதா? என குழப்பமாக இருந்தது. கடைசியில் அவருக்கு என்னை பற்றிய சரியான புரிதல் இருந்தாலே அவரின் காதலியாக இருந்துவிடலாம் என நினைத்து அவர் கேட்ட கேள்விக்கு என் குழந்தைக்கு தாயாக இருந்து பதில் சொன்னேன். அப்படி சொன்னது கூட வருத்தமாக தான் இருந்தது. இருந்தாலும் சமுதாய கட்டமைப்பினால் அப்படி நடந்துக் கொள்ள வேண்டியதாயிற்று என நானாக நினைத்துக் கொண்டேன். இப்போதும் என்னை பற்றி சரியாக புரிந்து வைத்திருப்பார். என்னை தேடி வருவார் என்ற நம்பிக்கை எனக்குள் இருந்தது. 

அவர் சென்ற பின் ஆரம்பித்த அவரை பற்றி எண்ணங்கள், காதல் நினைவுகளை இதுவரை தொடர்ந்து நினைத்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன். சட்டென்று மணியை பார்க்கும் போது தான் கிட்டதட்ட ஒருமணி நேரமாக அவரை பற்றி விடாமல் நினைத்துக் கொண்டிருப்பது எனக்கே தெரிய வந்தது.. அவர் எப்படியும் நான் குடுத்த பால் பணியாரத்தை கட்டாயம் சாப்பிடுவார் என நினைக்கும் போதே என் மனம் மீண்டும் இதை ஒத்த காதல் நினைவுகளுக்குள் செல்ல ஆரம்பித்தது. 

ஆம். இது போன்றே பால் பணியாரம் அவரை காதலிக்கும் நாட்களில் என் கையாலே செய்துக் கொடுத்திருக்கிறேன். ஆனால் ஒரே ஒரு வித்தியாசம் மட்டும் தான். இன்று அவர் வீட்டில் உட்காரந்து சாப்பிடுவார். அன்று என் மடியில் படுத்துக் கொண்டு என் கையால் ஊட்டிவிட சாப்பிட்டார். அன்று அவர் செய்த சில்மிஷயம் கொஞ்சம் நஞ்சமில்லை. நானே எதிர்பாரா நேரத்தில் என் தலையை பிடித்து குனிய செய்து உதட்டை கவ்வி உறிஞ்சி எடுத்ததை இப்போதும் நினைக்கும் போதும் மனதிற்கு சந்தோஷமாகவும் அதே சமயம் பல வருடங்களாக நினைப்பே இல்லாத காம உணர்ச்சியை மீண்டும் தூண்டிவிட்டது. அவரின் கற்பனை திறன், இரட்டை அர்த்த பேச்சு எல்லாம் இப்போதும் நினைக்க நினைக்க காம உணர்ச்சி அதிகமாகி உடலில் ஒரு சூடு பரவ தொடங்கியது. பணியாரத்தை பெண்ணுறுப்புடன் சேர்த்து பேசியது அப்போதே எனக்குள் ஒருவித போதை தந்தது. அதை இப்போது நினைக்கும் போது கூட அதே போன்ற போதை உணர்வு உண்டாக்கத்தான் செய்கிறது. 

அந்த போதையில் அன்றைக்கு அவர் குடுத்த முத்தத்தை திருப்பி கேட்டதும் எதை பற்றியும் கவலைபடாமல் ஆசையோடு அதே சமயம் அவர் எதிர்பார்த்திராத வகையில் அழுத்தமாகவும், ஆழமாகவும் உதட்டை பதித்து உறுஞ்சி அவரின் ஆசையை ஒரு காதலியாக நிறைவேற்றி கொடுத்தேன். அவருக்கு குடுத்த முத்தத்தை நினைத்துக் கொண்டே வீட்டிற்கு வந்தேன். 

வீட்டில் நுழைந்ததும் பின்புறம் இருந்த தடுப்பு கொட்டகை மறைவிற்குள் (அன்றைக்கு என் வீட்டில் இருந்த பாத்ரூம்) சென்று பாவடை தூக்கி பார்த்தேன். என் கூதி உணர்ச்சியில் நசநசவென்று ஈரமாக இருந்தது. அங்கிருந்த முடியை எல்லாம் விலக்கி விரித்து பார்த்தேன். கூதியின் உள்ளே நீர் கோர்த்து பனித்துளி போல் இருந்தது. அந்த இடத்தில் ஒற்றை விரலை வைத்ததும் உடம்பில் மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு ஏற்பட அந்த நினைவுகளை நினைத்துக் கொண்டிருந்த எனக்கு இப்போதும் உடல் வியர்த்து மூச்சு வாங்கியது. ஆனாலும் உணர்ச்சிகள் அடங்கியபாடில்லை. 

சட்டென்று எழுந்து வீட்டின் கதவை பூட்டிவிட்டு பெட்ரூம்க்குள் வந்து புடவை பாவடையும் சேர்த்து தூக்கி பார்த்தேன். இப்போதும் கூதியில் உணர்ச்சியில் நீர் கோர்த்து இருந்தன. முடிகளை விலக்கி ஒற்றை விரலை கூதியின் ஓட்டைக்குள் விட அது கொஞ்சம் என் உணர்ச்சியின் வடிகாலாக இருக்க விரலை உள்ளே வெளியே என விட்டு எடுத்தேன். அது சுகத்தையும் அதே சமயம் உணர்ச்சியை இன்னும் தூண்டி விட என்னுடைய முலைக்காம்புகள் இரண்டும் தடித்து போட்டியிருந்த ஜாக்கெட் மீறி தெறிய ஒரு கையால் காம்பை கசக்கி கொண்டும் மறுகையால் கூதியில் விரலை விட்டு விட்டு எடுக்க உடம்பில் உணர்ச்சிகள் எல்லாம் தூண்டி ரத்தம் ஓட்டம் தாறுமாறாக ஓட ஒருகட்டத்தில் விரலின் வேகமும் கூடி இறுதியில் கூதி மதனநீரை வெளிவிடும் அளவுக்கு வந்துவிட்டது. அப்போது அவரை நினைத்து கொண்டே என்னையும் அறியாமல் 

"என்னங்க இங்க பாருங்க. உங்கள நெனச்சதும் ஒருமாதிரி ஆகிடுச்சு. அய்யோம்மா.. என்னங்க வர போகுதுங்க... இந்தா வந்துருச்சுங்க" சொல்லிக் கொண்டே மதனநீரை தொடர்ந்து இரண்டு, மூன்று முறை மெத்தையிலே பீச்சி அடித்தேன். பின்பு சில நிமிடங்கள் பின் மனதும் உடலும் ஆசுவாசமானதும் சுதாரித்து மெத்தையில் இருந்த துணியை எடுத்து வாஷிங்மெஷினில் போட்டுவிட்டு அதற்கு பதிலாக வேறொரு விரிப்பை விரித்து படுத்தேன். உடல் அசதியில் படுத்ததும் தூங்கிவிட்டேன்..

மீண்டும் நாங்கள் வருவோம்...

[SamarSaran]

நண்பர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்...

மற்ற நபர்கள் எழுதும் கதைகளையோ அந்த நபரை பற்றிய கருத்துக்களை என்னுடைய பதிவில் சொல்ல வேண்டாம்.

பதிவிடும் ஒரு பகுதியை படித்து விட்டு உங்கள் கருத்துக்களை தனியாக பதிவு செய்யுங்கள். சில நபர்கள் நான் எழுதிய பதிவுக்கு பதிலாக உங்கள் கருத்துகளை அனுப்பிவிடுகிறீர்கள். அடுத்த பகுதி பதிவு செய்யும் போது எது என் பதிவு கண்டுபிடிக்க சற்று சிரமமாக உள்ளது..
அவரவர் கருத்துக்களை தனியாக பதிவு செய்தால் நன்றாக இருக்கும்..

உங்களின் ஆதரவுக்கு நன்றி...

[SamarSaran]

நல்ல சஸ்பென்ஸ் ஆக போகுது தொடர்ந்து எழுதுங்க ப்ரோ அவர்கள் இருவர் வாழ்க்கையிலும் என்ன நடந்தது என்று தெரியவில்லை ஏன் பிரிந்தார்கள் என்றும் தெரியவில்லை அந்த இரு குழந்தைகளும் யாருக்கு பிறந்தவர்கள் என்றும் தெரியவில்லை தொடர்ந்து எழுதினால் அருமையாக இருக்கும்

நண்பா இது சஸ்பென்ஸ் ஸ்டோரி எல்லாம் கிடையாது.. நார்மலான கதை தான்.. அந்த குழந்தை கோமதியோடது தான். தேவையில்லாத கற்பனை வேண்டாம்

[SamarSaran]

கருத்து சொன்ன மற்ற அனைவருக்கும் நன்றி..

[SamarSaran]

சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி... 

வெங்கடேசன் கோமதி இருவரின் மனநிலை...

வெங்கடேசன் கோமதி இருவருமே அசதியில் படுத்து மாலையில் தான் எழுந்தனர்.. அவர்கள் படுக்கை விட்டு எழுந்திருக்கும் பொழுதே உடல் கொஞ்சம் சோர்வாக இருந்தாலும் மனம் கொஞ்சம் நிறைவாக சந்தோஷத்துடன் தான் இருந்தது. அவர்கள் இருவருக்குமே அவர்களின் காதல் மீண்டும் உயிர் பெற்றது போல் உணர்வு. இத்தனைக்கும் இருவருமே அதை பற்றி பேசிக் கொள்ளவில்லை. அதை பற்றி மனதில் தான் நினைத்துக் கொண்டனர். 

அவர்கள் இருவரும் அதைக் கூட நினைக்க வேண்டுமென்று நினைக்கவில்லை. அது மாதிரியான சந்தர்பங்கள், சூழ்நிலைகள், நிகழ்வுகள் எல்லாம் தானாக அமைந்ததா இல்லை காலம் அமைத்துக் கொடுத்ததா என இருவருக்குமே தெரியவில்லை. ஆனால் இருவரும் இன்று நடந்த நிழ்வுகளால் இருவருமே எங்களின் இளமை கால காதலுக்குள் மட்டும் சென்று வந்திருப்பது உண்மை.. அந்த சுகமான நிகழ்வுகளின் நினைவுகளால் ஏற்பட்ட உணர்வை இருவரும் அவரவரே அந்த தன்னிச்சையாக சுய இன்பம் செய்து அப்போதைக்கு தனித்துக் கொண்டனர்..

இந்த வயதில் சுய இன்பம் செய்தது சரியா? தவறா? என்றெல்லாம் நினைத்து பார்க்கவில்லை. ஆனால் அந்த சுகமான காதல் நினைவுகளால் எழுந்த அந்த காம உணர்வை கட்டுபடுத்தி மீண்டு வர அப்போதைக்கு சுய இன்பம் இருவருக்குமே தேவைப்பட்டது.. அவர்களின் காதல் நினைவுகளை நினைத்துக் கொண்டே சுய இன்பம் செய்தது கூட அவர்களுக்கு சுகமாக தான் இருந்தது. இது மாதிரி வாய்ப்பு வேறு எந்த காதலருகளுக்கும் அமையாது என நினைத்தனர்.. இது மாதிரி காலையில் நடந்த நிகழ்வுகளால் பல்வேறு சிந்தனைகள், எண்ணங்கள் மனதில் தோன்றிக் கொண்டே தான் இருந்தது. அதனால் மீண்டும் உள்ளுக்குள் இருவருக்குமே காம உணர்வு துளர்விட ஆரம்பித்தது. இருவரின் அந்தரங்க உறுப்புகளும் ஈரம் படர்ந்து பிசுபிசுக்க ஆரம்பித்தன.. பின் இருவரும் சுதாரித்து படுக்கை விட்டு எழுந்து குளிக்க சென்றனர். 

வெங்கடேசன் பார்வையிலிருந்து... 

நான் குளித்து முடித்து வேறொரு டிசர்ட் மற்றும் பேண்ட்டுடன் வெளியே வந்து பால்கனியில் நின்று தலையை துவட்டிக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது என் பிளாக்கு முன்னால் தனிக்காசலம் நடந்து சென்றுக் கொண்டிருந்தார்.. அவரை கூப்பிட்டு பேசலமா? வேண்டாமா என யோசனை செய்துக் கொண்டிருந்தேன்.  அந்த யோசனையில் இருக்க நான் பால்கனியில் நின்றுக் கொண்டிருப்பதை பார்த்த அவரே அங்கு நின்று கையை அசைக்க பதிலுக்கு நானும் கை அசைத்தேன்.. 

"மிலிட்டரி சார்வாள் வரிங்களா? கொஞ்சம்  நடந்து குடுத்திட்டு வருவோம்" கேட்க எனக்கு வெளியே சென்று கொஞ்சம் நன்றாக இருக்கும் என தோன்ற உடனே அவரிடம் 

"கொஞ்சம் இருங்க.. இதோ வரேன்" சொல்லிட்டு உள்ளே வந்து துண்டை காய போட்டு கண்ணாடி முன்னால் நின்று தலையை மட்டும் நன்றாக சீவிக் கொண்டு வீட்டை பூட்டி விட்டு வெளியே வந்தேன்.. 

கோமதியின் பார்வையிலிருந்து... 

பாத்ரூம் உள்ளே சென்றதும் உடம்பில் இருந்த சேலை, பாவடை எல்லாம் வேகமாக உறுவி கம்பியில் போட்டு விட்டு  காலுக்கிடையில் பிசுபிசுத்துக் கொண்டிருந்த கூதியில் கையை வைத்து பார்த்தேன்.. அதன் உள்ளே நன்றாக ஈரம் படிந்திருந்தது. மீண்டும் உள்ளே கை வைத்தால் உணர்ச்சி அதிகமாகும் என்பதால் அதை தவிர்த்து நன்றாக தண்ணீரை ஊற்றி சோப்பு போட்டு கழுவி விட்டு அப்படியே உடம்பிலும் நன்றாக நீரை ஊற்றி குளித்து முடித்து உடம்பில் துண்டை மட்டும் சுற்றிக் கொண்டு வெளியே வந்தேன்.

அந்த சமயம் பார்த்து வீட்டின் காலிங் பெல் அடித்தது. ஒருவேளை காலையில் குடுத்த டப்பாவை திரும்பி குடுக்க வந்துவிட்டாரோ என நினைத்து வேகமாக  பாவடை இடுப்பில் கட்டிக் கொண்டு நைட்டியை மட்டும் போட்டுக் கொண்டு போய் ஆவலுடன் கதவை திறந்தேன். கதவை திறந்தும் அவர் இல்லை. கௌரி தான் வந்து பெல் அடித்திருக்கிறாள். அவர் இல்லை என தெரிந்ததும் எனக்கு சப்பென்று ஆகிவிட்டது.. இருந்தாலும் கௌரியை பார்த்ததும்

"என்னம்மா கௌரி..?" கேட்க 

"இல்லம்மா நீங்க ஃபிரியா கேக்க தான் வந்தேன்." 

"ஏன்ம்மா கேக்குற? துணி மட்டும் பெஷின்ல போட்டிருக்கேன். அது மட்டும் துவைக்கனும்.. வேற எந்த வேலையும் இல்ல." சொல்ல..

"இல்லம்மா.. கொஞ்சம் சாமான் வாங்க வெளியில போனும்.. அதான் நீங்களும் கூட வரிங்களா கேட்க வந்தேன்." 

"ஓ.. அப்படியா?"

சிறிது யோசனைக்கு பின்.

"சரிம்மா போலாம்.. எனக்கும் கொஞ்சம் வாங்க வேண்டியது இருக்கு.. துணிய துவைச்சிட்டு வரேன்.."

"சரிம்மா.. அப்ப ஹஃப் அண்ட் ஹவர் கழிச்சு போலாம்மா.?" கௌரி கேட்க

"ம்ம். சரிம்மா.."

"நீங்க வேலைய பாருங்க. நா ஹஃப் அண்ட் ஹவர் கழிச்சு வரேன்" சொல்லிட்டு போனாள் கௌரி.. 

அவள் சென்ற பிறகு இப்போது கலட்டிய சேலை, பாவடை வாஷிங்மெஷினில் போட்டு அலசினேன்.. அப்படியே வீட்டை கூட்டி பெருக்கினேன். அலசிய துணியை காய போட்டுவிட்டு மீண்டும் நைட்டியிலிருந்து சேலைக்கு மாறினேன்.. நான் ரெடியானதும் பையையும் பணத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு கௌரி வீட்டு காலிங் பெல் அடிக்க அவள் திறந்து பார்த்து விட்டு, 

"கிளம்பிடிங்களாம்மா.. இதோ ஒரு பைவ் மினிட்ஸ் வெயிட் பண்ணுங்க வந்துடுறேன்.." சொல்லிட்டு உள்ளே போனாள்.. 

"ஒன்னும் அவசரமில்ல.. நா கீழ ஸ்டோன் பெஞ்ச்ல வெயிட் பண்றேன்" சொல்லிவிட்டு படியிறங்க நடந்து வந்தேன்.. 

பொதுவான பார்வையில்... 

அப்போது எதிர்பாராத சம்பவம் ஒன்று நடந்தது. வெங்கடேசனும் அவர் பிளாட்டிலிருந்து வர கோமதியும் கௌரி வீட்டிலிருந்து வர இருவருமே நேருக்கு நேர் எதிரே வந்து மோதிக் கொண்டனர். இருவருமே இடித்ததும் தலையை தூக்காமல் சாரி கேட்டுக் கொண்டனர். இருவரின் குரலும் ஏற்கெனவே ஒருத்தருக்கொருத்தர் பரிச்சையம் ஆனதால் தலையை தூக்கி பார்த்து ஒருவருக்கொருவர் உறுதி செய்துக் கொண்டனர்.. இருவரின் முகமும் கண்களும் பார்த்துக் கொண்டதே தவிர அவர்களின் உதடு எந்த அசைவையும் அசைத்து பேசவில்லை. அவர்களின் இருவரின் மனதில் இருக்கும் பேச்சு எல்லாம் உதட்டின் வழியே நடைபெறாமல் கண்களின் வழியே நடந்தன. இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டே அந்த படியிறங்கும் இடத்தில் எதிரெதிரே நின்றபடி இருந்தனர். கோமதியின் பின்னால் வரும் கௌரியை பார்த்த வெங்கடேசன், அவளை விட்டு விலகி படியில் இறங்கி நடந்து சென்றார்.. அவர் அப்படி சென்றதும் ஒன்றும் புரியாமல் அதே இடத்திலே நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்..

"இப்போ ஏன் எதுவும் சொல்லாமல் ஒரு வார்த்தை கூட வாயை திறந்து பேசாமல் அமைதியாக படியிறங்கி செல்கிறார்" என அதே இடத்தில் நின்றபடி யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள் கோமதி.. 

"ஒருவேளை காலையில அடுத்த எப்போ சந்திக்குறது கேட்டதுக்கு அடிக்கடி சந்திச்சுக்க வேணாம் சொன்னதுனால எதுவும் கோவமோ?"

"அப்படியே இருந்தாலும் எதிர்ல வந்து இடிச்சதும் கிளம்பி போயிருக்கனுமே ஏன் போகாம நின்னு பாத்திட்டே இருந்தாங்க. என்னனு ஒன்னுமே புரியல?" தலையை போட்டு உருட்டி யோசித்துக் கொண்டிருக்க அந்த சமயம் பார்த்து கௌரி வந்து கோமதி தோள்பட்டையில் கை வைக்க ஒரு வினாடி பதறிவிட்டாள். இருந்தாலும் அந்த பதற்றத்தை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாமல், அவளுடனே வெங்கடேசன் செய்ததை பற்றிய நினைத்துக் கொண்டே படி இறங்கினாள் கோமதி.. 

வெங்கடேசன் பார்வையிலிருந்து... 

நான் படியிறங்கி கீழே வந்ததும் எதிரே இருந்த ஸ்டோன் பெஞ்சில் தனிகாசலம் கால் மேலே கால் போட்டு உட்காந்திருந்தார்.. என்னை பார்த்ததும், 

"வாங்க சார்வாள்.. செத்த இப்படி உட்காருங்க.. செத்த நேரம் பேசிட்டு இருந்திட்டு அடுத்த நடக்க ஆரம்பிக்கலாம்" சொல்ல

"ம்ம்.. சரி.." சொல்லிட்டு அமைதியாக இருந்தேன்.. அதே சமயம் என் பார்வை படியிறங்கி வரும் வழியில் இருந்தது. என்னுடைய மதி இறங்கி வருகிறாளா என பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இங்கே தனிகாசலம், 

"என்ன சார்வாள்.. உங்கள ஆளே காணோம்.. வெளியில எதுவும் போயிருந்திங்களா?" கேட்க 

"இல்ல. நா வீட்டுல தான் இருந்தேன்.. எங்கையும் போகல.."

"அப்படியா? அப்ப காத்தால வந்து கதவ தட்டினேன்.. கதவ திறக்கல.. உள்ளாற இருந்து எந்த சத்தம் வரல..?"

"எத்தன மணிக்கு வந்து கதவ தட்டினிங்க?" கேட்டுட்டு மீண்டும் மதி வருகிறாளா? என பார்த்தேன்..

"ஒரு பத்து.. பத்தறை இருக்கும்.. அந்த சமயத்துல நேக்கு பொழுதுபோகல அதான் உங்க ஆத்துல வந்து கொஞ்சம் உட்காந்து பேசிட்டு போலாம் வந்தேன்.." என்றார்...

"ம்ம்.." மட்டும் சொல்லிட்டு திரும்பி மதி வரும் வழியவே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.. ஆனால் தனிகாச்சலமோ விடாமல் 

"என்ன சார்வாள்.. உங்களுக்கு தெரிஞ்சவா யாரும் வராங்களா? பாதையே பாத்துண்டு இருக்கிங்க?" கேள்வியா கேட்டுட்டு இருந்தார்.

"இவன் வேற நானே என் காதலி வருவளா? மாட்டாளா? டென்சன்ல இருக்கேன்.. அது புரியாம தொன தொனனு கேள்வி கேட்டு டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டு இருக்கான்.. காதலிக்காக வெயிட் பண்ற நேரத்துல கரடி மாதிரி வந்து உட்கார்ந்திட்டு உயிர வாங்கிட்டு இருக்கானே" நானாக மனதிற்குள் நினைத்து திட்டிக் கொண்டேன்.. ஆனால் வெளியில் சிரித்த முகத்துடனே அவரை பார்த்து, 

"அட அதலாம் இல்ல சும்மா பாத்திட்டு இருந்தேன்." சொல்லிட்டு இருக்கும் போது மதி அன்று பேசிய பெண்ணுடன் படியில் இறங்கி நடந்து சென்றாள்.. அவள் நடந்து செல்வதையே மெய்மறந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.. அப்போது பக்கத்தில் இருந்த தனிகாச்சலத்தை பற்றி எல்லாம் கவலைபடவில்லை.. 

"அவருக்கு காதலை பற்றி என்ன தெரியும்.. ம்ம்.. கழுதைக்கு எப்படி தெரியும் காதலின் வாசனை" என நானாக நினைத்துக் கொண்டேன். நான் மதி செல்வதை கண் கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை பார்த்த அவர், 

"என்ன சார்வாள்.? கோமதி உங்களுக்கு முன்னமே தெரியுமா? ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லவே இல்ல.." சொல்ல

"யோவ்.. ஏன் இப்படி என் காதல சாவடிக்குறதக்கே பொறந்து வந்திருக்கிறியா?" என மீண்டும் நானாக மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டேன். ஆனால் வெளியில்

"அப்படியெல்லாம் இல்ல தெரியாது.. எங்கையோ பாத்த முகம் மாதி இருந்துச்சே பாத்தேன்.. அவ்வளவு தான்.. வேறொன்னுமில்ல.." சொல்ல 

"ஓ.. அப்படியா சார்வாள்.. சரி." சொல்லிட்டு திரும்பி 

"சார்வாள் காத்தால எங்கேயும் போயிருந்திங்களா?" ஆரம்பிக்க எனக்கு அவர் கேட்ட கேள்விக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. 

"அவரிடம் எப்படி மதி என் இளமை கால காதலி. அவளை தான் பாக்க போனேன் சொல்லவா முடியும். அதை மீறி மதி பத்தி சொன்னாலும் சிறிது நேரத்திற்கு முன்னால் தான் மதியை தெரியுமா என கேட்டதற்கு தெரியாது" என சொல்லியிருக்கேன்.. அப்போதைக்கு எந்த பதிலும் புலப்படாமல் இருக்க அவரே, 

"கடைக்கு எதுவும் போயிருந்திங்களா சார்வாள்?" கேட்க அப்போது தான் நிம்மதியே வந்தது.. நானும் சிரித்துக் கொண்டே அவரிடம் 

"ஆமா.. வீட்டுல சமைக்க தேவையான சாமான் கொஞ்சம் வாங்க போயிருந்தேன்.."

"ஆமா.. நீங்க மட்டும் தான இருக்கீங்க.. எல்லாம் நீங்களே தான் பாத்துக்கனும்" சொல்ல ஒரு வினாடி மனதுக்குள் சுருக்கென்று இருந்தது. பின் இருந்தாலும் அவர் சொல்வதும் உண்மை தானே. எனக்கென்று என் பக்கத்தில் இப்போதைக்கு யாரும் இல்லை தானே என நானாக மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்..

"என்ன சார்வாள் யோசனை?"

"ஒன்னுமில்ல.. அப்படியே பார்க் வரைக்கும் ஒரு ரவுண்டு போய்ட்டு வரலாமா?" கேட்க 

"சரி வாங்க.. நடந்திட்டே பேசலாம்" என நடந்துக் கொண்டே விடாமல் அவரை பற்றியும், அவர் குடும்பம், வேலை பற்றியும் நிறைய பேசிக் கொண்டே வந்தார்.. அவர் பேசுவதை மட்டும் காது கொடுத்து கேட்டுக் கொண்டே வந்தேன்.. அவரிடம் நானாக எதுவும் கேட்கவுமில்லை. சொல்லவுமில்லை. ஏதாவது கேட்டாலோ? சொன்னாலோ?அதிலிருந்து ஏதாவது ஒரு ஒன்றை பிடித்து பேசிக் கொண்டேயிருப்பார் என அமைதியாக கேட்க மட்டும் செய்தேன். 
ஒரு கட்டத்தில் நடந்தது போதும் என்ற அளவிற்கு வர அவரிடம்

"சரி.. அப்படியே நா பிளாட்டுக்கு போறேன்." என்றேன்..

"சரி.. சார்வாள்.. நானும் செத்த ரெஸ்ட் எடுத்திட்டு கிளம்புறேன்" என்றார்.. அவரிடம் சரி சொல்லிட்டு என் பிளாட்டுக்கு நடந்து வந்தேன்.. வரும் வழியில் மதியை பற்றிய நினைவு தான் வந்தது. இந்நேரம் பிளாட்டுக்கு போயிருப்பாளா? இல்லையா என யோசித்துக் கொண்டே வந்தேன்.  ப்ளாக்கிற்கு எதிர்புறம் இருக்கும் ஸ்டோன் பெஞ்சிற்கு வந்ததும் கொஞ்சம் உட்காரலாமா? என நினைத்தேன்.. 

பின் ஒருவேளை அவள் வீட்டிற்கு போயிருந்தாள் என்ன செய்வது? இங்கு உட்காந்திருப்பது வீண் தான் என நினைத்து படியேறி பிளாட்டிற்கு சென்றேன்.. 

கோமதியின் பார்வையிலிருந்து... 

என்னிடம் பேசாமல் இறங்கி போனது கொஞ்சம் வருத்தமாக தான் இருந்தது. ஆனால் நான் படியிறங்கி வருவேன் என தெரிந்து எனக்காக காத்திருந்ததை பார்த்ததும் உள்ளுக்குள் சொல்ல முடியாத அளவிற்கு அவ்வளவு சந்தோஷம்.. நான் முன்னால் நடந்து சென்றாலும் பின்னால் இருந்து அவர் என்னை பார்த்துக் கொண்டிருப்பது தெரியாமல் இல்லை.. இத்தனை வருடங்கள் ஆனாலும் இன்னும் என் மேல் அந்த காதல் இருக்க தான் செய்கிறது என்பதை நினைக்கும் போது சந்தோஷமாக இருந்தாலும் ஒன்றாக சேர்ந்து வாழ குடுத்துக் வைக்கவில்லை என நினைக்கும் போது கண்கள் தானாக ஈரமாகின.. 

மீண்டும் அவரோடு வருவேன்...

[SamarSaran]

Thanks for your comments friends...

[SamarSaran]

சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி... 

தொடர்ந்து கோமதியின் பார்வையிலிருந்து... 

நான் அவரை நினைத்தபடியே கௌரிக்கு தெரியாமல் கலங்கிய கண்களுடனே வீட்டுக்குள் நுழைந்தேன். பின் சிறிது நேரம் அவரை நினைத்தபடியே அமைதியாக உட்கார்ந்துக் கொண்டே இருந்தேன். அந்த சமயம் பார்த்து என் மொபைல் சிணுங்கியது. யார் என எடுத்து பார்த்தேன். என் மகள் நந்தனா தான் பண்ணியிருந்தாள்.. காலை அட்டன்  செய்து மறுமுனையில் அவள் தான்

"ஹலோ மம்மி ஒரு குட்நியூஸ்" என்றாள்.. 

"என்ன குட் நியூஸ்?" கேட்க

"டு நா ரொம்ப சீக்கிரமாக வீட்டுக்கு வந்திடுவேன்.. சோ நீ கொஞ்சம் குவிக்கா டின்னர் ரெடி பண்ணிடேன்.."

"ஓ.. இதான் அந்த குட் நியூஸ்ஸா?" 

"ம்ம். எஸ் எஸ்." மறுமுனையில் வேகமாக சொல்ல 

"இத சொல்லவா போன் பண்ண?" 

"ம்ம். எஸ் மம்மி.. வீட்டுக்கு இயர்லியா வந்தா அது உனக்கு குட்நியூஸ் தான.. அதான் சொன்னேன்.. சரி டோன்ட் பர்கெட் டின்னர் இஸ் இம்பார்டென்ட் ஓகே." இழுத்துக் கொண்டே சொல்ல எனக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது. 

"சரி.. சரி மறக்காம பண்ணிடுறேன்.. ஆனா நைட் டின்னர்க்கு என்ன பண்ண?"

"சப்பாத்தி பண்ணிடு மம்மி?"

"சப்பாத்தியா? நீயா இதலாம் கேக்கற? ஆச்சரியமா இருக்கு.."

"மம்மி... ரொம்ப கிண்டல் பண்ணத.? சப்பாத்தி பண்ணி தர சொன்ன அத மட்டும் செய்.. டோன்ட் டாக் ஆன்நெஸ்ஸரி." சொல்ல 

"சரிங்க மேடம்.. உங்கள் உத்தரவுபடியே நடக்கிறேன்." பதிலுக்கு சொல்ல 

"அய்யோ மம்மி.. என் ப்ரண்ட்ஸ் வெயிட் போட்டேன் சொன்னாளுங்க.. அதான் சப்பாத்தி கேட்டேன். போதுமா? உன் டவுட் கிளியரா?"

"நா உன்ட்ட எதுவும் கேக்கலயே.? நீயா தான சொன்ன?" வாய்க்குள்ளே சிரித்தேன்.

"சரி நான் தான் சொன்னேன்.. போதுமா? சப்பாத்தி மட்டும் ஆயில் கம்மியா ஊத்தி பண்ணிக்குடு."

"ம்ம். சரி.. அவ எப்போ வருவா தெரியுமா?" 

"அவளா தெரியல.. நீ கால் பண்ணி கேட்டுக்கோ."

"ஏன்டி.. ரெண்டு பேரும் ஓரே ஆபிஸில தான இருக்கீங்க.. கொஞ்சம் கேட்டு சொன்னா என்ன கெறஞ்சு போய்டுவியா?"

"அய்யோ மம்மி.. சரி கொஞ்சம் லைன்ல வெயிட் பண்ணு கேட்டு சொல்றேன்.." சொல்லிவிட்டு அவளே 

"ஏய் நந்தி, உனக்கு இம்பார்டென்ட் வொர்க் எதுவும் இருக்கா?"

"நோ.. ஒய் ஆர் யூ ஆஸ்க்கிங்?"

"நா கொஞ்சம் இயர்லியரா கிளம்புறேன். சோ ஐயம் ஆக்ஸிங் ஆல்சோ யூ டு."

"ம்ம்" நந்திதா யோசித்துக் கொண்டே இருக்க 

"ஏய்.. வரியா? இல்லையா? டக்கனு சொல்லு."

"சரி வரேன்.. போலாம்." நந்திதா சொல்ல 

"ஹலோ மம்மி இருக்கியா?" மீண்டும் நந்தனா கேட்க

"ம்ம்.. இருக்கேன் சொல்லு."

"அவளும் வந்துடுவா. சோ சேத்தே பண்ணிடு." சொல்ல 

"ம்ம்.. சரி" சொல்ல கால் கட் ஆனது.. கால் கட் ஆனதும் எனக்கு கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தது. என் காதல் மற்றும் காதலனுடன் சேர முடியவில்லை என்ற வருத்தம் ஒரு காதலியாக எனக்குள் இருந்தாலும் இப்போது என் மகள்கள் இருவரும் இன்று சீக்கிரம் வந்துவிடுவார்கள் என சொன்னது ஒரு தாயாக இருக்கும் எனக்கு மகிழ்ச்சியை தந்தது.. அவர்கள் இருவரும் வீட்டிற்க்கு எப்போது வந்து சேருவார்கள் என பலநாட்கள் அவர்களை எதிர்பார்த்து காத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இன்னும் சில நாட்கள் சாப்பிட கூட பிடிக்காமல் அவர்களுக்காக வாசலியே வெறித்து பார்த்த கொண்டிருந்த காலம் எல்லாம் இருக்கிறது.. அப்படி இருக்கையில் இன்று அவர்களே போன் செய்து வீட்டிற்கு சீக்கிரம் வந்துவிடுவோம் சொன்னால் ஒரு தாயாக என் மனதிற்குள் மகிழ்ச்சி இருக்க தானே செய்யும்.. அந்த மகிழ்ச்சியுடேன அவர்களுக்காக டின்னர் ரெடி பண்ண சென்றேன்.. 

வெங்கடேசன் பார்வையிலிருந்து...

நான் மதியை திரும்பி பார்க்க முடியவில்லை என்ற வருத்தம் கொஞ்சம் இருக்கத்தான் செய்தது. ஆனாலும் பிளாட்டிலிருந்து கீழே இறங்கி செல்லும் போது அவள் மீது மோதியவுடன் எனக்கு என்ன ஆனதென்றே தெரியவில்லை. வாயில் இருந்து எந்த ஒரு வார்த்தையும் வரவில்லை. அந்த தயக்கம் அவளை பார்த்த அந்த தருணத்திலிருந்து இருக்க தான் செய்கிறது. அது ஏன் என்று தெரியவில்லை. புரியவில்லை.. இந்த புரியாத தயக்கத்துடன் உட்காந்திருக்க என்னுடைய மொபைல் சிணுங்கியது..
மொபைலை பார்க்க பெயர் இல்லாமல்  வெறும் எண் மட்டும் டிஸ்ப்ளேயில் தெரிந்தது. அது ஏதாவது கம்பெனி காலாக இருக்கும் என நினைத்து கட் செய்துவிட்டேன். கட் செய்த சில வினாடிகளிலே திரும்பி அதே எண்ணிலிருந்து வந்ததும் காலை அட்டன் செய்து

"ஹலோ" என்றேன்.. 

"ஹலோ வெங்கடேசன் சார் இருக்காரா?" கேட்க 

"நா வெங்கடேசன் தா பேசுறேன்.. நீ யாரு?" கொஞ்சம் அதிகாரமாக கேட்க 

"சார் நா சந்திரன்.. சாந்தமங்களத்துல இருந்து பேசுறேன்.. வீடு வெலக்கி கேட்டிருந்தீங்க விசயம் காதுக்கு வந்துச்சு. அதான் போன் பண்ணி கேட்கலாம் பண்ணேன்.."

"ஆமா கேட்டு இருந்தேன். ஆனா இப்ப சென்னையில ஒரு பிளாட் வாங்கிட்டேன்" சொல்ல 

"ஓ.. அப்படியா? சார்.. வீடு எதுவும் வேணும்னா இதான் என் நம்பர். இதுக்கு கால் பண்ணுங்க சார்.. நா பாத்து நீங்க கேக்குற முடிச்சு தர முடிஞ்சா முடிச்சு தரேன்.. கமிஷன் கூட நீங்க பாத்து குடுக்குறத குடுங்க சார் போதும்" அந்த லேன்ட் ப்ரோக்கர் அவன் தரப்பு நியாயத்தை சொல்லிக் கொண்டே இருக்க எனக்குள் இதற்கு முன் அந்த ஊரில் இந்த குரலே ஏற்கெனவே கேட்டது போல் இருந்தது. பலமுறை கேட்டு பழக்கப்பட்ட குரலாக தெரிந்தது. ஆனால் 

"சந்திரன் சொல்றான். அதான் யார்?" என தெரியவில்லை என யோசித்துக் கொண்டே இருக்க மறுமுனையில் இருந்து 

"சார் லைன்ல இருக்கீங்களா?" கேட்க

"ம்ம்.. இருக்கேன்.. நா வீடு வேணும்னா சொல்றேன்.."

"சரி சார்.. நா வேணா உங்களுக்கு  வீட்டோட சில ஃபோட்டாவ அனுப்பட்டுமா சார்" கொஞ்சம் தயங்கிக் கொண்டே கேட்க 

நானும் நல்ல வீடாக இருந்து குறைந்த விலையில் இருந்தால் வாங்கலாம் என முடிவு செய்து அவனிடம்

"சரி அனுப்பு.. நா பாத்திட்டு வேணும்னா கண்டிப்பா கால் பண்றேன்." சொல்ல 

"சரி சார்.. ரொம்ப சந்தோஷம்.. அப்பறம்" தயங்கி கொண்டே ஏதோ கேட்க வந்தான். 

"என்ன?" கேட்க 

"நீங்க இந்த ஊர்க்காரரா சார்?" கேட்க

"ம்ம்.. ஆமா.. நா அந்த ஊர விட்டு முப்பது வருசம் ஆச்சு.. கடைசில காலத்துல சொந்த ஊருல செட்டில் ஆகலாம் நெனச்சேன்.. ஆனா அங்க வீடு அமையல."

"ஓ.. அப்படியா சார்.. இப்ப அனுப்புறேன் சார்.. புடிச்சிருக்கா பாருங்க சார்.. ஓகே சொன்ன பாத்து முடிச்சு தரேன்" சொல்லிட்டு அடுத்து நீங்க இந்த ஊர்ல எங்க இருந்தீங்க கேட்க அதற்குள் இன்னொரு கால் வர அவனிடம் 

"சரி நீ வீட்டோட ஃபோட்டா அனுப்பு" சொல்லிட்டு அவனுடைய பதிலுக்கு கூட காத்திருக்காமல் கால் கட் செய்தேன். இன்னொரு கால் யார் என பார்க்க என் மகள் தான் பண்ணியிருக்கிறாள்.. 

மீண்டும் அவளுக்கு கால் செய்ய எடுத்தவுடனே

"என்னப்பா அபார்மெண்ட்ல புது ப்ரண்ட் எதுவும் பிடிச்சிட்டிங்களா.? போன் லைன்லாம் பிசியா இருக்கு வரது" கிண்டல் பண்ண 

"அட நீ வேற ஏன்ம்மா.. அதலாம் எதும் இல்ல.. ப்ரண்ட் பிடிச்சா உன்கிட்ட சொல்லமா இருப்பனா?"

"ம்ம். பட் லைன் பிசியா இருந்துச்சே. அதான் கேட்டேன்.."

"ஓ.. அதுவாம்மா அது ஒன்னுமில்ல.. இந்த பிளாட் வாங்குறதுக்கு முன்ன நா பிறந்து வளந்த கிராமத்துலே செட்டில் ஆகலாம் முடிவு பண்ணியிருந்தேன். ஆனா வீடு எதும் அங்க அமையல. அதனால அங்க போய் செட்டில் ஆக முடியல" சொல்ல 

"ம்ம். இதலாம் தெரிஞ்ச மேட்டர் தானப்பா."

"ஆமா.. இப்ப வந்திட்டு அந்த ஊர்ல இருந்து ஏதோ லேண்ட் புரோக்கர் கால் பண்ணி வீடு இருக்கு பாக்கிறிங்களா கேக்குறான்." 

"ஓ.. ஐ.. சி.. நீங்க என்ன சொன்னிங்க.?"

"நா என்ன சொல்ல.. சென்னையில பிளாட் வாங்கினத சொல்லிட்டேன்.. இருந்தாலும் அவன் வீடு சேல்ஸ் பண்ணா கமிஷன் கிடைக்கும்னு ஃபோட்டா வாட்ஸ்ஆப் பண்றேன் சொன்னான்."

"நானும் அந்த ஊருல ஃபிளாட், வீடு எப்படி தான் இருக்கு பாக்கலாம் ஆசையில ஃபோட்டாவ அனுப்ப சொல்லிட்டேன்."

"ம்ம்.. சரிப்பா.. ஃபோட்டா பாருங்க." என் மகள் சொல்ல 

"சரிம்மா.. வீடு நல்லா இருந்து சீப் இருந்தா என்ன பண்ணலாம்.. உன் ஐடியா என்னனு சொல்லு."

"உங்களுக்கு ஓகேனா வாங்குங்கப்பா.. அங்க தெரிஞ்ச ஆட்கள் யாராவது இருந்தா உங்களுக்கு கொஞ்சம் யூஸ்ஃபுல் இருக்கும்ல.. முக்கியமா டைம்பாஸ் ஆகும்" சிரித்துக் கொண்டே சொல்ல 

"சரி அந்த புரோக்கர் ஃபோட்டா அனுப்பியிருந்தா உனக்கு அனுப்புறேன். நீயும் பாத்து சொல்லு."

"யா.. ஷியர்ப்பா.. டின்னர் சாப்டாச்சா."

"இன்னும் இல்ல.. இனி தான் பண்ணி சாப்பிடனும்." கொஞ்சம் சலிப்பாக சொல்ல

"குக் பண்ண முடியலனா குக்கிங்க வேணா ஆள் வச்சுக்க வேண்டி தான.. ஏன் இப்படி தனிஆளா இருந்து கஷ்படனும்.?" ஒரு அக்கறையில் மகள் சொல்ல 

"அட அதலாம் ஒன்னுமில்லம்மா.. என் ஒரு ஆளுக்காக வேலைக்காரிலா எதுக்கு? நானே என் வேலைய பாத்துப்பேன்.. ஏற்கெனவே டைம்பாஸ் ஆக மாட்டிகுது.. இதுல குக்கிங்க்கு ஆள் போட்டா சுத்தம்.. டைம் நகரவே நகராது.." சொல்ல 

"சரிப்பா.. சாப்பிட்டு தூங்குங்க.. பை டேக் கேர்" சொல்லி என் மகள் காலை கட் செய்தாள். 

அதன் பின் மாலையில் வாங்கிய தோசை மாவு இருக்க அதில் தோசை சுட்டு சாப்பிட்டு மீதி மாவை பிரிட்ஜில் எடுத்து வைத்து வந்து ஹாலில் உட்கார்ந்தேன். அந்த புரோக்கர் எதும் வீட்டினுடைய ஃபோட்டா அனுப்பியிருக்கானா என பார்த்தேன். நான் நினைத்த போலவே சில வீட்டினுடைய ஃபோட்டாக்கள் மற்றும் அதனுடன் வீடியோவும் அனுப்பி இருந்தான். நான் பிறந்து வளர்ந்த அந்த கிராமம் இந்த முப்பது வருடத்தில் நிறைய விசயங்கள் மாறியிருந்தன. வீடுகள் நெருக்கம் நெருக்கமாக அமைந்திருந்தன. காலத்திற்கு ஏற்ப நிறைய வசதிகளும் அந்த கிராமத்தில் வந்திருந்தன. அந்த புரோக்கர் அனுப்பிய ஃபோட்டா, வீடியோவை மகளுக்கு அனுப்பிவிட்டு ஃபோனை எதிரே இருந்த டேபிளில் வைக்க போகும் போது அங்கிருந்த டப்பாவை பார்த்ததும் தான் மதியின் நியாபகம் வந்தது. 

நாளை காலை இந்த டப்பாவை திரும்ப கொடுத்து சந்திக்க போகிறேன் என நினைத்து பார்க்கும் போதே மனதிற்குள் ஒரு சந்தோஷம். ஆனால் அவள் சொன்னதை மீறி அடுத்த நாளிலே அவளை சந்திக்க வந்ததற்கு ஏதாவது சொல்வாளோ என்ற சிறு அச்சமும் கூடவே இருந்தது. அவள் என்ன தான் என் இளமை கால காதலியாக இருந்தாலும் இப்போது வயதுக்கு வந்த இரு பெண் குழந்தைகளுக்கு தாய். அதனாலே என்னுடான சந்திப்பை தவிர்க்கலாம் என எனக்குள் சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டாலும் என் தனிமையை போக்க அவளை சந்தித்து சாதாரணமான பேச்சுகளையாவது பேச வேண்டும் என்ற எண்ணமும் கூடவே எழுகிறது. எந்தன் எண்ணம் செயலாக மாறும் என்ற நம்பிக்கையில் படுக்க சென்றேன்.. ஆனால் 

மறுநாள் காலையில் எழுந்திருக்கும் முன்பே என் மொபைல் அடித்தது. இந்த நேரத்தில் யார் என பார்த்தேன். மீண்டும் என் மகள் தான் கூப்பிட்டு இருந்தாள். இவள் எதற்கு இந்நேரமே கூப்பிட்டு இருக்கிறாள். சரி என்ன தான் சொல்கிறாள் என பார்ப்போம் என எடுத்து பேச ஆரம்பித்தேன்.. 

"ஹலோ என்னம்மா? இந்த நேரத்துல கால்  பண்ணியிருக்க" கேட்க 

"நீங்க அனுப்பின வீட்டோ ஃபோட்டோஸ் எல்லாம் பாத்தேன்.. நல்லா தான் இருக்கு.. ஏதாவது ஒன்ன வாங்கின உங்களுக்கு யூஸ்ஃபுல் இருக்குமே சொல்ல தான் கால் பண்ணேன்." 

"சென்னையில இப்ப தான்ம்மா வாங்கியிருக்கோம்.. இனி அங்க வேற எதுக்கு? பாக்குறேன்."

"இது சிட்டி.. கொஞ்சம் எல்லாரும் ரிசர்வ்டு டைப்பா இருப்பாங்க.. அது வில்லேஜ்.. உங்களுக்கும் பேச ஆள் கிடைக்கும். டைமும் நல்லா பாஸ் ஆகும்.. அதான் சொன்னேன்." அக்கறையில் சொல்ல

"ஓ.. இப்போ என்னைய என்னதான் பண்ண சொல்றம்மா?" கேட்க 

"டு டே எதும் வொர்க் இருக்கா?"

"எனக்கு என்னம்மா வொர்க் அதலாம் பெருசா எதும் இல்ல..ஃபிரி தான்.."

"சூப்பர். அப்போ டுடே கிளம்பி போய் உங்க வில்லேஜ் விசிட் அடிச்சிட்டு அங்க இருக்குற வீட்ட பாத்திட்டு வாங்க." சொன்னதும் பக்கென்று இருந்தது. 

"என்னடா இன்னிக்கு மதி பாக்க போலாம் இருந்தா இப்படி நடக்குது" யோசிச்சிட்டே இருக்க 

"என்னப்பா சத்தத காணோம்.. சைலண்ட் ஆகிட்டிங்க. இப்பவே திங்கிஙா?" என் மகள் அங்கிருந்து கேட்க

"எனக்கும் என் காதலுக்கும் எமன் என் மக ரூபத்துலயா வரனும். ம்ம்.. நாம நெனச்சதா நடக்கும். நடக்குறது தானே நடக்கும்." மனதிற்குள் நானாக நினைத்துக் கொண்டேன்.. 

"சரி.. நா பாத்து போய்ட்டு வரேன்." சொல்ல 

"ஓகேப்பா.. அப்படியே அங்க சும்மா இருக்குற லேண்ட் எதாவது பண்ண முடியுமா?" பாருங்க..

"சரி பாக்குறேன்" சொல்லிட்டு காலை கட் செய்தேன்.. 

நான் என்ன செய்வதென்று தெரியாமலும் புரியாமலும் குழப்பத்துடன் உட்காந்திருக்க அந்த சமயம் பார்த்து என் மனசாட்சி என் முன்னால் வந்து நின்று நானிருக்கும் நிலையை பார்த்து சிரித்தது.. 

இதிலிருந்து மீண்டு வருவேன்..

[SamarSaran]

கதை நன்றாக உள்ளது ஆனால் ரொம்ப மெதுவாக நகர்கிறது

ஆமாம்... இந்த கதை வயதானவர்களின் காதல் பற்றியது கொஞ்சம் அப்படி தான் இருக்கும். இன்னொன்று வேலையினால் தினமும் தொடர்ந்து எழுத முடியவில்லை.

[SamarSaran]

உங்களின் கருத்துக்கு மிக்க நன்றி...

[SamarSaran]

Nalla romantic story bro.. Konjama speed pannuna innum sirappa irukkum.. Ithuvarai oru sex kaatchikooda varalai athaiyum konjam sertha nalla irukkum..

Avanka pondatti, illa purushan kooda nadanthatha sonna kooda okthan..

 ஹா.. ஹா.. நண்பா இது வயதானவர்கள் காதல். வெங்கடேசனுக்கு குடும்ப பொறுப்பு இல்லை. ஆனால் கோமதிக்கு அப்படி இல்லை. இரு பெண்களின் வாழ்க்கை பார்க்க வேண்டும். அவர்களுக்கு செய்ய வேண்டியதை செய்ய வேண்டும். இதை எல்லாம் விட இந்த சமுகத்தில் இது மாதிரியான காதல் பல போராட்டங்கள் கஷ்டங்கள் இடைஞ்சல் எல்லாவற்றையும் கடந்த பிறகு தான் சேரும் என்பது என்னுடைய பார்வை.. காமம் மட்டுமே இருக்க கூடிய கதைகள் இந்த தளத்தில் நிறைய இருக்கிறது. அடுத்த பதிவு இதை விட அலுப்பு தட்டாத வகையில் பெரிய பதிவாக போடுகிறேன்.. காதல் பயணம் ஆரம்பித்ததற்கு முன்பு வரை பதிவிடுகிறேன்...

[SamarSaran]

கருத்து சென்ற அனைவருக்கும் என் நன்றிகள்...

[SamarSaran]

சென்ற பகுதியின் தொடர்ச்சி... 

நான் இருக்கும் நிலையை பார்த்து மனசாட்சி என் முன்னால் வந்து நின்று சிரித்தது.. மனசாட்சி சிரிப்பதை பார்த்ததும்

"உனக்கென்ன எனக்கு பிரச்சனையில மண்ட காஞ்சி இருக்குறப்ப எல்லாம் உனக்கு சிரிப்பா தான் இருக்கும்.. பிரச்சனை எனக்கு தானே.. உனக்கா?"

"என்னப்பா இப்படி எல்லாம் நம்மள பிரிச்சு வச்சு பேசுற" மனசாட்சி கேட்க

"வேற எப்படி பேச சொல்ற.. நானே என் பொண்ணு சொல்றத செய்றதா இல்ல மதி போய் பாக்குறத தெரியாம குழப்பதுல இருக்கேன்.. இது புரியாம என் முன்னாடி நின்னு சிரிச்சு கடுப்பேத்துற.."

"என்னப்பா இதுக்கு எல்லாம் போய் குழம்பினா எப்படி.? உன் காதல் இத விட இன்னும் எவ்வளவோ கஷ்டங்கள், சோதனைகள் வரலாம். அப்ப எல்லாம் என்ன பண்ணுவ? இடிஞ்சி போய் என்ன செய்றது தெரியாம உட்காந்திருப்பியா?"

"அதெல்லாம் வரும் போது பாத்துக்கலாம்.. இப்ப நா என்ன பண்றது தெரியல. அதுக்கு வழி எதாவது இருந்தா சொல்லு.?"

"இது யோசிக்க என்ன இருக்கு.? உன் பொண்ணு சொன்னத போய் முடிச்சிட்டு வந்து உன் மதிய பாரு.. இவ்வளவு தான." 

"என்ன இவ்வளவு சாதாரணமா சொல்ற.. நா இன்னிக்கு வருவேன் எதிர்பாத்திட்டு இருப்பாள? ந வரலேனா அவ மனசு கஷ்டபடும்ல."

"ஆமா.. அப்ப உன் மதிய போய் பாரு.. உன் பொண்ணு சொன்னத அடுத்து பண்ணு."

"என் பொண்ணு கேட்டா காரணம் என்ன சொல்ல? நீ தான் ஏதாவது சொல்லி சமாளிக்கனும்."

"நானா?" 

"பின்னா நானா சொல்ல முடியும்?" மனசாட்சி நக்கலடிக்க 

"நா தான் சொல்லனும்.. ஆனா என்ன சொல்றது தான் தெரியல.. உனக்கு எதாவது தெரிஞ்சா சொல்லு."

"என்ன சொல்ல?"

"என்ன நக்கலா?" நான் திரும்பி மனசாட்சியிடம் கேட்க

"என் பொண்ணு ஏன் போய் லேண்ட் பாக்கலேனு கேட்டா என்ன ரீசன் சொல்றது. அத தான் உனக்கு தெரிஞ்சா சொல்ல சொன்னேன்."

"என்னைய கேட்டா நீ மொத உன் பொண்ணு சொன்னத பண்ணிட்டு இந்த டப்பாவ போய் குடுக்கலாம் தோணுது.."

"ஹலோ மிஸ்டர் மனசாட்சி என்ன விளையாடுறியா? என் மனச்சாட்சியா இருந்திட்டு எனக்கு சப்போர்ட் பண்ணுவ பாத்தா நீயும் என் பொண்ணு மாதிரியே பேசுற."

"ஏன் அத மொதல பண்ணினா என்ன ஆகிட போகுது?"

"நீ தான சொன்ன மதியே அடுத்த தடவ வந்து பாக்குறதுக்கு சான்ஸ் குடுத்திருக்கா. நீ நல்லா யூஸ் பண்ணிக்கோ சொன்ன"

"ஆமா இல்லைனு யார் சொன்னா? இப்பவும் அந்த சான்ஸ் இருக்கும்.. எங்கையும் ஓடி எல்லாம் போய்டாது."

"ஓடாது தெரியும்.. பட் அத கரெக்ட் டைம்ல கரெக்டா யூஸ் பண்ணனும்ல"

"ம்ம்.. ஆமா.. பட் உன் மதி உனக்கு சான்ஸ் மறைமுக கொடுத்தாலும் நேரடியா அடிக்கடி பாக்க வேணாம் சொல்லியிருக்காளா? இந்த தடவ போய் பாக்கும் போது அத சொன்ன நீ என்ன பண்ணுவ?" மனசாட்சி கேட்டதும் அதுவும் சரியென பட்டது.

"சரி இப்ப என்னைய என்ன பண்ண சொல்ற?"

"ம்ம்.. உன் பொண்ணு சொன்ன வேலைய முதல்ல பண்ண சொல்றேன்."

"சரி என் பொண்ண சொன்ன மாதிரி லேண்ட் பாத்திட்டு வந்து போன மதி கோவிச்சுக்கமாட்டாளா? அவ மனசு கஷ்டபடாம இருக்கும்ல"

"அது எப்படி இருக்கும்.? உன் மேல கொஞ்சம் கோபம், வருத்தம் எல்லாம் இருக்க தான் செய்யும்.. உன்ன எதிர்பாத்து வரலேனு ஏமாற்றம் கூட அடையலாம்."

"உன்ன.. சரி அப்படி இருந்தா நா என்ன பண்ண? அதையாவது சொல்லு" 

"நீ தான் பேசி கன்வின்ஸ் பண்ணனும்?" 

"நா கன்வின்ஸ் பண்ணனுமா?"

"கன்வின்ஸ் தான பண்ண சொன்னேன். ஏதோ கற்பழிக்க சொன்ன மாதிரி பயப்படுற."

"இல்ல.. பொதுவா அவ சைலைண்ட் டைம் தான். ஆனா கொஞ்சம் பிடிவாதக்காரி.. எதையும் உடனே ஏத்துக்கமாட்டா.. அதான் எப்படி கன்வின்ஸ் பண்றது யோசிக்கிறேன்."

"இதெல்லாம் ஒரு மேட்டரா? பேசினார் பேசினால் எந்த பொண்ணும் மனம் மாறி 
பேசுவாள்."

"அதெல்லாம் சொல்ல நல்லா தான் இருக்கு.. பட் நடக்கனும்ல.. அதிக முக்கியம்."

"அதெல்லாம் நடக்கும்.. மொத காதலுக்கு தேவை நம்பிக்கை.. அதுவே உன்கிட்ட கம்மியா தான் இருக்கு."

"ஏன் அப்படி சொல்ற..?"

"பின்ன என்ன ஏதாவது சொன்ன நடக்குமா? நடக்காதா? யோசிச்சிட்டே இருந்தா எப்படி நடக்கும்.. எல்லாமே முயற்சி செய்து பண்ணினா தான் நடக்கும்.."

"ம்ம்.. என்னமோ சொல்ற.. இது மாதிரி அப்ப அப்ப வந்து தரிசனம் குடுத்து ஐடியா சொன்ன இந்த முறையாவது என் காதல் சக்கஸஸ் ஆகட்டும்."

"டோன்ட் வொரி.. திஸ் டைம் கண்டிப்பா உன் மதி உனக்கு கெடைப்பா.. நீ தாராளமா உன் பொண்ணு சொன்னத செஞ்சிட்டு வா."

"ம்ம் சரி.. உன்ன நம்பி போறேன்."

"ஓகே குட் லக்" சொல்லி மனசாட்சி மறைந்தது.. அதன் பின் எழுந்து முகம் கழுவி ஆன்லைனில் இன்று செல்வதற்கு பாஸ் ரெடி செய்துவிட்டு அன்றைக்கான காலை வேலைகளை செய்தேன். என்ன தான் மதியை பற்றி நினைக்காமல் இருக்க முயற்சி செய்தாலும் என்னால் அவளை சந்தித்த பின் அப்படி இருக்க முடியவில்லை. இடையிடையே அவளை பற்றி எண்ணங்கள் நினைவுகள் வந்துக் கொண்டே தான் இருந்தன. 

அதையெல்லாம் மீறி அன்றைக்கு மதியம் என்னுடைய கிராமத்திற்கு டிரெயில் சென்றேன்.. நான் பிறந்து வளர்ந்த அந்த சாந்தமங்கலம் என்னும் கிராமம். மதுரை மாவட்டத்தில் இருக்க கூடிய அழகான கிராமம்.. அப்போது எல்லாம் அங்கு நிலம் வைத்திருக்கும் பெரும்பாலனோர் விவசாயம் பார்த்தனர். அதனாலே பச்சை பசேலென்று இருக்கும்.. ஊருக்குள் நுழைந்ததும் இருக்கும் பனைமரங்கள், தென்னைமரங்கள் அன்றைக்கு வெயிலுக்கான குடைகள்.. அது மட்டுமில்ல என்னை போன்ற காதல் செய்தவருக்கு தன் காதலியை யாருக்கும் தெரியாமல் மறைவாக சந்திக்க உதவியது இந்த மரங்கள் தான்.. 

நான் பணியில் இருக்கும் போது என் பெற்றோரை பார்க்க நான்கைந்து முறை வந்திருக்கிறேன். கடைசியாக அவர்கள் இறந்ததற்கு வந்து காரியம் எல்லாம் செய்துவிட்டது போனது தான்.. அதன் பின் பன்னிரண்டு வருடங்கள் கழித்து இப்போது தான் செல்கிறேன். கடைசி முறை சென்ற போதே நிறைய விஷயங்கள் சூழல் எல்லாம் மாறியிருந்தன. நிறைய வீடுகள் வர ஆரம்பித்திருந்தன. இப்போது வீடுகள் எல்லாம் நிறைய வந்திருக்கும் என பலவற்றையும் நினைத்துக் கொண்டே கிராமத்தை நோக்கி பயணித்தேன்.. 

இது மாதிரி இனியும் எத்தனை நினைவுகள் வந்தாலும் மதியுடனான அந்த காதல் நினைவுகள் என்றுமே பசுமையானது.. இனிமையானது.. சுகமானது.. இங்கு சென்னையில் மதியை பார்த்துமே பழைய காதல் நினைவுகள் எல்லாம் அந்த சூழலில் நடக்கும் நிகழ்வுகளுக்கு ஏற்ற மாதிரி நினைவில் வந்து வந்து செல்ல தவறவில்லை.. அப்படி இருக்கும் போது மதியை ஐந்து வருடமாக காதலித்த இடத்திற்கு செல்லும் போது வராமல் இருக்குமா? இப்போதும் எங்களின் காதல் நினைவுகள் எல்லாம் பயோஸ்கோப் படம் போல் கண் முன்னால் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறது. அந்த சுகமான நினைவுகளுடனே இரவு மதுரை வந்து சேர்ந்தேன். அன்று இரவு ஒரு லார்ட்ஜில் ரூம் எடுத்து தங்கி அன்றைய இரவு பொழுதை கழித்தேன். 

மறுநாள் காலையில் கிழம்பி என்னுடைய கிராமத்திற்கு சென்றேன். அங்கு இறங்கி கால் வைத்ததுமே இதற்கு முன் இல்லாத ஒரு சிலிர்ப்பு உடம்பில் ஏற்பட்டு கையில் இருந்த முடிகள் எல்லாம் சிலிர்த்து உற்சாகமாகி எழுந்து நின்றன. இந்த 12வருடத்தில் முன்பை விட நிறைய மாற்றங்கள் வந்திருந்தன.. அதை எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டே உள்ளே சென்றேன்... ஏற்கெனவே முந்தைய நாள் இரவு பேசிய சந்திரனிடம் நான் வரும் தகவலை சொல்லிவிட்டேன்.. இருந்தாலும் வீட்டை பார்க்க வேண்டும் என்றால் அவர் இல்லாமல் போக முடியாது என்பதால் இப்போது திரும்பி கால் செய்ய ரிங் போய்க் கொண்டே தான் இருந்தது. எடுக்கவில்லை. அவர் கால் ஐ எடுக்கவில்லை என்றதுமே உள்ளுக்குள் ஒருவித கோவம் வந்தது.. 

"இவர நம்பி வந்தா கால் பண்ணா கூட எந்த ரெஸ்பான்ஸ் இல்லாம இருக்கே.. 
இந்த ஊர்ல இப்ப நமக்கு தெரிஞ்ச ஆள் யாரும் அப்படி இருக்கமாட்டாங்களே.. இங்க வந்ததுக்கு நேத்தே மதி பாக்க போய் இருந்திருக்கலாம்" என நானாக மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டே ஊருக்குள் செல்லும் வழியில் ஒரு ஓரமாக நிற்க என்னுடைய போன் அடித்தது.. இந்த கடுப்பான நேரத்தில் யார் என எடுத்து பார்த்தேன்.. அந்த சந்திரன் தான் பண்ணியிருந்தான்.. 

"ஹலோ சார் என்ன நேத்தே வரதா சொன்னிங்க." என்றான்.. 

"நேத்து நைட் தான் மதுர வந்தேன். அதான் வரமுடியல.. இப்ப உன் ஊர் எல்லையில தான் நிக்குறேன்.. இப்ப வர முடியுமா?" கேட்க 

"இதோ வரேன் சார்.. அஞ்சே அஞ்சு நிமிஷம் அங்கேயே செத்த நில்லுங்க.. வந்திடுறேன்" என்றான்.. 

அவன் வரும் வரை அங்கே இருந்த டீக்கடையில் ஒரு டீ வாங்கி குடித்துக் கொண்டே அங்கே இருந்த பேப்பரை புரட்டிக் கொண்டிருந்தேன்.. அந்த சமயம் பார்த்து என் முன்னால் இருந்து

"டே வெங்கடேசா உன்ன பாத்து எத்தன வருசம் ஆச்சு" குரல் கேட்க நானும் ஒரு ஆரவத்துடன் 

"அது யார்டா நம்மள பேர் சொன்னதும் இல்லாம டே போட்டு கூப்பிடுறது" பார்க்க அந்த ஆளை பார்த்ததும் சில வினாடிகளிலே அடையாளம் கண்டுக் கொண்டேன். என்னை கூப்பிட்டது வேற யாரும் இல்லை. என்னுடைய பள்ளி கல்லூரி கால தோழன் சந்திரசேகர் தான்.. அவனை பார்த்ததும் மகிழ்ச்சியாக தான் இருந்தது.. 

"டே சேகர்.. நீ இன்னும் இங்க தான் இருக்கியா?" கேட்க 

"ஆமா.. பின்ன நா படிச்ச படிப்புக்கு வேற எங்க போக முடியும். இங்கையே இருந்துட்டு தான் வாழ்க்கை ஓட்ட முடியும்.."

"சரி நீ எப்படி இருக்க.? ஆளே மாறி போயிட்ட.? என்ன விசயம் ஊர தேடி வந்திருக்க.?" அடுக்கடுக்காக கேள்வி கேட்க

"நா நல்லா இருக்கேன். பின்ன வயசான ஆன ஆள் மாறாம அப்படியேவா இருப்பாங்க.. இங்க வீடு இருக்குனு ஒரு புரோக்கர் போன் பண்ணான்.. அதான் வீட்டையும் ஊரையும் பாத்துட்டு போலாம் வந்தேன்."

"அட என்ன மாப்பிள்ளை.. நா தான் உனக்கு கால் பண்ணேன்." 

"அட அப்படியா..? போன்ல பேசும் போதே இந்த குரல்ல எங்கையோ கேட்ட மாதிரி இருக்கு நெனச்சேன்.. அந்த சமயம் பாத்து என் பொண்ணு போன் பண்ணால.. அப்படியே அவ கூட பேச போய்ட்டேன்." 

"அப்படியா.. சரி.. சரி.. ஒன்னுமில்ல.. வா வீட்டுக்கு சாப்பிட்டு ரெஸ்ட் எடுத்திட்டு சாய்ங்காலமா போய் வீட்ட பாக்கலாம்."

"நீ இப்ப காட்டுடா.. நா பாத்திட்டு ஊருக்கு போகனும்."

"என்னது ஊருக்கு போகனுமா? ஏன் ஊருல யாரும் தனியா இருக்காங்களா?"

"இல்ல."

"இல்லைல.. பின்ன ஏன் வந்ததும் போகனும் குதிக்குற.. இருந்துட்டு நாளைக்கு போலாம் வா" சொல்லி கை பிடித்து இழுத்து கொண்டு போக நானும் வேறு வழியில்லாமல் அவன் பின்னால் சென்றேன்.. அவனுடைய டிவிஎஸ் எக்ஸ் எலில் வீட்டிற்கு போகும் வழியில் அவனைப் பற்றியும் குடும்பத்தை பற்றியும் சொன்னான்.. என்னை பற்றியும் சில விஷயங்கள் கேட்டுக் கொண்டே வந்தான். அவன் வீட்டிற்கு சென்றதும் அங்கே அவனுடைய மனைவி கீதா, மகள் சஞ்சனா மகள் சஞ்ஜெய் என வீட்டில் இருப்பவர்களை பற்றி சொன்னான்.. அவனுடைய மகன் வேலைக்கு போயிருப்பதாகவும் மகளுக்கு வரன் பார்த்துட்டு இருப்பதாகவும் சொன்னான்.. நானாக எதுவும் அவனுடைய சொந்த வாழ்க்கை பற்றி கேட்கவில்லை. அவனாக தான் சில விஷயங்களை சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.. நேரம் மதியம் ஆனதால் ஏற்கெனவே வற்புறுத்தி கொண்டே இருந்ததால் கொஞ்சமாக சாப்பிட்டு எழுந்தேன்.. மதியம் மீண்டும் சிறிது நேரம் ஊரில் நடந்தவற்றை பேசிவிட்டு மாலை ஆனதும் வீட்டை பார்க்க சென்றோம்.. 

சேகர் அந்த ஏரியாவில் இருந்த வீட்டை எல்லாம் காட்டினான். எல்லா வீடும் பார்க்க அழகாக அம்சமாகவும் தான் இருந்தது. ஆனால் ஏனோ தெரியவில்லை அவை எல்லாம் மனதிற்கு ஒட்டவே இல்லை. அதை வாங்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டும் வரவேயில்லை. அது ஏன் என்று தெரியவில்லை. அவனிடம் பேசிக் கொண்டு வரும் போது கடைசியாக தனியாக இருந்த வீட்டை பார்த்தேன். அந்த வீட்டின் பின்னால் மூன்று பனைமரங்கள் இருந்தன. அந்த பனைமரத்தை பார்த்ததுமே அது நானிருந்த காலத்தில் இருந்தே இருக்கின்ற பனைமரம் தான் என்பது தெரிந்துவிட்டது.. சேகரை கொஞ்சம் நிற்க சொல்லிவிட்டு அந்த வீட்டின் பின்னால் ரோட்டை ஓட்டி இருந்த அந்த பனைமரத்தை போய் பார்த்தேன்.. அது கொஞ்சம் பாலடைந்து போய் இருந்தது. அதில் இருந்த தூசியை எல்லாம் தட்டி விட்டு பார்த்தேன். நான் நினைத்தது இருக்கிறதா என பார்த்தேன்.  முதல் இரு மரங்களில் இல்லை.

[SamarSaran]

அந்த மூன்றாவது பனைமரத்தில் இருந்த தூசியை சுத்தபடுத்தி பார்த்த போது நான் நினைத்த மாதிரியே எங்களின் காதல் சின்னம் இருந்தது.. ஆம் இந்த பனைமரம் தான் காதலின் தூண்.. இந்த தூணில் எங்களின் காதலின் நினைவாக  ஜி. வி என இருவரின் பெயரின் முதல் எழுத்தை ஹாட்டின் சிம்மலுக்குள் இருக்குமாறு இந்த மரத்தில் செதுக்கி வைத்திருந்தோம்.. அதை திரும்பி பார்த்ததும் மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது. சேகர் வீட்டை காட்டும் போதெல்லாம் என்னை தடுத்ததற்கு இது கூட காரணமாக இருக்கலாம் என நான் நினைத்துக் கொண்டிருக்க என் நினைவுகள் பின்னோக்கி நகர தொடங்கின.. 

மதியை பார்த்து பேசி என் காதலை சொல்லி அவளும் அதை ஏற்றுக் கொண்டாலும் அன்றைய சூழலில் சந்திப்புகள் என்பது அடிக்கடி நிகழ வாய்ப்பே இருக்காது. காதலிக்க ஆரம்பித்த பின் சில சந்திப்புகள் காலத்தால் தானாக அமைந்தவை தான். நாங்களாக எதுவும் ஏற்படுத்திக் கொண்டவை எல்லாம் கிடையாது. இது மாதிரி காலங்களால் ஏற்பட்ட சந்திப்புகளில் சந்தித்து பேசி, பழகி காதலிக்க ஆரம்பித்து ஒரு வருடம் ஆக போகின்ற சமயத்தில் தான் எப்போதும் போல காலம் எங்களுக்கான சந்திப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது.   

மதி அப்போது 12th படித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் வரும் நேரம் தெரிந்து அவளுக்காகவே பள்ளியின் பக்கத்தில் வழி மேல் விழி வைத்துக் காத்துக் கொண்டிருப்பேன். அன்று மாலை வழக்கம் போல ஸ்கூலில் ஸ்பெஷல் கிளாஸ் முடிந்து வெளியே சைக்கிளில் உருட்டியபடி வந்துக் கொண்டிருந்தாள்.. என்னை பார்த்ததும் கண் சைகையால் பின்னாலே வர சொல்லிவிட்டு முன்னால் அவளின் சைக்கிளை ஓட்டிக் கொண்டு போனாள்.. அவளின் தோழி அவளை விட்டு பிரிந்து சென்றதும் அவளுடன் சேர்ந்து சைக்கிளை ஓட்டினேன்.. 

"மதி.. மதி.." கூப்பிட அவள் என்னை பார்க்காமல் ரோட்டை பார்த்து சைக்கிளை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.. 

"ஏய்.. மதி உன்ன தான் கூப்பிடுறேன்.. காதுல விழுதா?" கத்த 

"அய்யோ ஏன் இப்படி நடுரோட்டுல இருந்துட்டு கத்திட்டு இருக்கீங்க..?"

"பின்ன நா கூப்பிட கூப்பிட பேசாம இருந்தா என்னைய பண்ண சொல்ற..?"

"யாராவது நாம இப்படி சேந்து பேசிட்டு வரத பாத்தா நா இதோடு தொலைஞ்சேன்.."

"அதலாம் எதுவும் நடக்காது. என் மேல நம்பிக்கை இல்லையா?"

"அதலாம் இருக்கு.. இருந்தாலும் வெளியாட்கள் யாராவது பாத்த சிக்கல் ஆகிடும் பயம் தான்.."

"இன்னும் எத்தனை நாளிக்கு இந்த பயம் இருக்க போகுதோ?" நான் கேட்க 

"ம்ம். என்னைய பொண்ணு கேட்டு வரவரைக்கும் இந்த பயம் இருக்கதான் செய்யும்."

"ஓ.. அப்ப நாளிக்கே உன்ன பொண்ணு கேட்டு வரட்டா.?" பதிலுக்கு கிண்டலாக கேட்க 

"ஆ.. ரொம்ப ஆசை தான்.."

"ம்ம் ஆமா. ஆசை தான்.. அதான் கேக்கறேன்.. வரட்டா?"

"அதலாம் ஒன்னும் வர வேணாம்.."

"ஏன் மதி வர வேணாம் சொல்ற?"

"நாளிக்கு வந்தா அடுத்து என்னைய ஸ்கூலுக்கு கூட அனுப்பமாட்டாங்க.. 
அப்பறம் பாக்கவே முடியாது.. அதனால கொஞ்சம் பொறுமையா இருங்க."

"சரிங்க மகாராணி உத்தரவு அப்படியே ஆகட்டும்" கிண்டல் பண்ண.. 

"ஓ.. நா உங்களுக்கு மகாராணியா?"

"ஆமா.

நீயே எந்தன் ராணி.. 
உந்தன் சங்கு கழுத்தில் தாளியிட்டு
உந்தன் பொற்பாதத்தில் மெட்டியிட்டு
உந்தன் சந்தன நெத்தியில் திலகமுட்டு
உன்னை கட்டிலில் கட்டியணைத்து தினமும் ஆட்சி செய்வேன்" கவிதையாக சொல்ல 

"எப்பா உடம்பே புல்லரிக்குது." 

"அப்படியா?"

"ஆமா.. பின்ன இருக்காதா?"

"ஓ.. இருக்கும்.. இருக்கலாம்." கிண்டல் பண்ண 

"சொல்றதையும் சொல்லிட்டு பேச்ச பாரு."

"சரிங்க.. மகாராணி நாளைக்கு காலையில இது மாதிரி சந்திக்க முடியுமா?"

"என்ன புதுசா கேக்குறீங்க?"

"ஆமா.. நீ சொல்லு மதி.."

"தெரியலிங்க.. கண்டிப்பா முடியும் உறுதியா சொல்ல முடியாது."

"என்ன மதி இப்படி சொல்ற.. உன்கிட்ட இதுவரை எதும் கேட்டது இல்ல.. இப்ப தான் மொத தடவ கேக்குறேன்.."

"எனக்கு புரியுதுங்க.. ஆனா எதுக்கு பாக்கனும் சொன்னிங்கனா வர பாக்குறேன்."

"நாளைக்கு என்ன நாள்..?"

"மார்ச் பதிமூனு.. உங்க பொறந்தநாள்."

"ம்ம். பரவாயில்ல.. இதெல்லாம் நியாபகம் வச்சியிருக்க"

"பின்ன வச்சிருக்க மாட்டாமா?"

"அதலாம் சரி.. ஆனா இன்னொன்னு இருக்கே.. அத சொல்லல."

"இன்னும் என்ன இருக்கு?"

"யோசிச்சு பாரு தெரியும்" சொல்ல வானத்தில் மேகங்கள் எல்லாம் ஒன்று கூடி கருத்துக் கொண்டு பெரிய பெரிய தூரல்களாக விழ ஆரம்பித்தன. மதி சைக்கிளை வேகமாக மிதித்து ஓட்ட அவளுக்கு ஈடுக் கொடுத்து நானும் ஓட்ட தூரல் இன்னும் அதிகமாக சடசட விழ ஆரம்பித்தது. 

அடுத்த ஒரு நிமிடத்திற்குள்ளாகவே இருவரின் உடலில் பாதி நனைந்துவிட்டது. அதனாலே அந்த வழியில் இருந்த பஸ்ஸாப்பின் முன்னால் சைக்கிளை நிறுத்தி விட்டு உள்ளே நனையாமல் இருக்க மதியும் வேகமாக சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு ஸ்கூல் பேக்குடன் உள்ளே வந்து நின்றாள்.. 

"ஏய் மதி.. நா சொன்னத யோசிச்சியா?"

"எனக்கு தெரியல.. நீங்களே சொல்லுங்க" சொல்லிவிட்டு மதி தன் கையில் விழுந்த மழைநீரை தாவணி வைத்துக் துடைத்துக்  கொண்டிருந்தாள். வெளியே எட்டி ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு சட்டென அவளின் கையை பிடித்து இழுக்க என் மீது மோதி நிற்க அவளின் இடுப்பில் கை சுற்றி வளைத்து பிடித்திருந்தேன்.. இன்னும் அவளின் முகத்தில் விழுந்த நீரை துடைக்காமல் என் கண்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் முகத்தில் இருந்த நீர்துளி இரு புருவத்தின் நடுவில் வழிந்து மூக்கின் முனை அடைந்து உதட்டில் வந்து கோர்ந்து நிற்க அதை என் விரலால் அழுத்தி தடவ என் உடம்பில் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் இருந்தது..

"இருக்காத பின்ன?"

முதன்முதலாக நான் காதலித்த பெண்ணின் உதட்டை அதுவும் அவளை நெருக்கத்தில் வைத்துக் கொண்டு தடவும் போது உடம்பில் எழுகின்ற உணர்ச்சியை சொல்ல தமிழ் அகராதியில் இருக்கும் வார்த்தைகள் அப்போதைக்கு எனக்கு நியாபகத்திற்கு வரவில்லை. அதை வார்த்தையால் சொல்ல வேண்டும் என தோன்றவும் இல்லை. 

"என்ன மதி தெரியல சொல்ற?" 

"ம்ம்.. தெரியல.." என்றாள். அவள் சொல்லும் போது அவளின் மூச்சுக்காற்று  அனலாக வந்தது. 

"நிஜமா தெரியலையா?" இன்னும் நெருக்கத்தில் வைத்துக் கேட்க 

"ம்கூகும்.. தெரியல.."

"சரி.. இந்த இடத்துல இதுக்கு முன்ன நாம இப்படி இருந்தோமே நியாபகம் இருக்கா?" கேட்க அந்த சமயம் பார்த்து ஆட்கள் காலடி சத்தம் கேட்க மதி உடனே என்னை விட்டு விலகி மறைவாக நின்று கொண்டாள். நானும் வெளியில் எட்டி பார்த்தேன்.. ஆட்களின் நடமாட்டம் யாரும் இல்லை என தெரிந்ததும் திரும்பி அவளின் கையை பிடித்து இழுக்க

"அய்யோ.. விடுங்க.. யாராவது பாத்தா வம்பாகிடும்.." 

"இந்த மழையில நம்மள யாரு பாக்க போற. நீயே சொல்லு.."

"மழைக்கு ஒதுங்குறவங்க பாத்தா பிரச்சனை ஆகிடும்."

"அதலாம் ஒன்னும் ஆகாது.. நீ பயப்படாம இருந்தாலே போதும்.. சரி நா கேட்டதுக்கு பதிலே காணோம்."

"என்ன கேட்டிங்க?"

"இந்த மழை, இந்த இடம், இந்த மாதிரி தனியா என அவளின் கண்களை பார்த்து சொன்னவுடன் அவளுக்கு புரிந்துவிட்டது.. 

"அட ஆமால."

"என்ன ஆமால.?"

"இந்த மாதிரி மழை பெய்யும் போது தானே சொன்னிங்க."

"என்ன சொன்னேன்.?"

"ஏன் சொன்ன உங்களுக்கு தெரியாதாக்கும் என்ன சொன்னிங்கனு?"

"சொன்ன எனக்கு தெரியும்.. ஆனா உனக்கு தெரியுதா பாக்குறேன்.. சொல்லு"

"அதலாம் தெரியும்." 

"அப்ப சொல்லு.."

"அதலாம் சொல்ல முடியாது."

"ஏய்.. மதி சொல்லு.. பிளீஸ்."

"இல்ல எனக்கு வெட்கமா இருக்கு."

"இதுவரை உன் வாயால சொன்னதே இல்ல.. இப்பவாச்சும் சொல்லேன்."

"இல்ல என்னால முடியாது" வெட்கப்பட்டு தலையை குனிந்து நிற்க 

"ஏய் சொல்லு மதி பிளீஸ்.. நாளைக்கு என் பொறந்த நாள் ஆசையா வேற கேக்குறேன் சொல்லு"

"அய்யோ என்ன இப்படி பண்றீங்க..?"

"ஆசையில தானே கேக்குறேன்." 

"ம்கூகும்" சிணுங்கி கொண்டே "ஐ"
 
"ம்ம்.. அடுத்து"

"லவ்..."

"ம்ம்.. அடுத்து சட்டு சொல்லு" சொன்னதும் 

"யூ" என்றாள்.. 

"சரி இப்ப சேத்து சொல்லு" என்றேன்..

"ம்ம்.. ஐ லவ் யூ.. வெங்கி அத்தான்" என்று சொன்னதும் அவளை விட  என்னிடமிருந்து விலகி 

"நாளைக்கு நம்ம இடத்துக்கு வரேன்.. நீங்களும் வந்துருங்க" சொல்லிவிட்டு அந்த தூரலிலும் சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு சென்றாள்.. 

இங்கு சேகர் அந்த மரத்தை ஓட்டி இருப்பதை பார்த்துவிட்டு 

"என்னடா இந்த மரத்தே பாத்திட்டு இருக்க" திடீரென கேட்க என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் நிற்க பின் சுதாரித்து 

"இல்லடா.. இந்த மரம் நாம இருக்கும் போதே இருந்த மரம் மாதிரியே இருக்கு அதான் பாத்திட்டு இருந்தேன்." சொல்லி சமாளித்தேன்

"ஆமாடா.. நீ சொல்றது சரி தான்.. நாம ஸ்கூல் காலேஜ் படிக்கும் போது இருந்த மரம் தான்."

"ம்ம். இந்த வீடு என்ன பூட்டியிருக்கு.?" கேட்க 

"ஆமா இந்த வீட்டுல இருக்கறவங்க ராசியில்ல சொல்லி வெளியூர்ல இருக்காங்க.. இங்க திருவிழா நடக்குறப்ப மட்டும் வந்து தங்கிட்டு போவாங்க."

"அப்படியா? இந்த வீட்ட வெலைக்கு கேட்டா குடுப்பாங்களா?"

"இந்த வீடா..?" அவன் கேட்க 

"ஆமா. இந்த வீடு தான்."

"இந்த வீடு ராசியில்ல சொல்லி தான் வெளியூர்ல வாடகை வீட்டுல இருக்காங்க.. நீ இந்த ராசியில்லாத வீட்டை போய் வெலைக்கு கேக்குற?"

"ராசி மேல எனக்கு நம்பிக்கை இல்ல.. வெலைக்கு தருவாங்காளா மாட்டாங்களா?"

"தெரியலைடா.. வேணா பேசி பாக்குறேன்.."

"ம்ம். சரி.. பேசி பாத்திட்டு போன் பண்ணு.."

"அப்ப இந்த வீட்ட தான் வாங்க போறியா?"

"ஆமா.. வேற நல்ல வீடொல்லாம் இருக்குடா.. கொஞ்சம் யோசித்து பாத்துக்கோ."

"எனக்கு இந்த வீடு தான் வேணும்..  அந்த பனை மரமும் இந்த எடத்தோட சேந்தது தான."

"அப்படி தான் நெனக்குறேன்."

"எனக்கு அந்த மரத்தோட சேத்து தான் வேணும்.. பணம் பத்தி கவலைபட வேணாம் சொல்லிடு."

"சரி பேசிட்டு சொல்றேன்." சொல்ல அடுத்து அவன் வீட்டிற்கு கொஞ்ச நேரம் அவன் வீட்டில் இருந்தவர்களிடம் பேசிவிட்டு அங்கி கிளம்பி தங்கியிருந்த லாட்ஜ் வந்து சாப்பாடு ஆடர் செய்து சாப்பிட்டு மறுநாள் காலையில் போய் மதியை பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காக அன்று இரவே டிராவல்ஸில் டிக்கெட் புக் செய்து கிளம்பினேன்.. 

பஸ் மாட்டுதாவணியில் இருந்து டோல்கேட் தாண்டி வேகம் எடுத்தது. ஜன்னல் வழியே சில்லென்று காற்று வந்து முகத்தில் பட்டு புது புத்துணர்ச்சி தந்தது.. சீட்டில் சாய்ந்து உட்காந்திருக்க என் மனமோ திரும்பி கிராமத்தில் நடந்த எங்களின் காதல் நினைவுகளை நோக்கி பயணித்தது. 

மறுநாள் என் பிறந்தநாள் காலையில் என் கடைக்கு ஏதோ வாங்க வந்தாள். அவள் வரும் போது என் அப்பாவும் கூட இருந்தாள். அதனால் எதும் பேசாமல் வெறும் ரூபாய் நோட்டை நீட்டி சீயக்காய் இன்னும் சில சாமான்களை கேட்க அதை எடுத்து குடுத்ததும் வாங்கி கொண்டு எதுவும் சொல்லாமல் போய்விட்டாள். பின் யோசித்து பார்த்தேன்.. அவள் ரூபாய் நோட்டை விரித்து கையில் வைத்தாள்.. உடனே அவள் குடுத்த நோட்டை எடுத்து பார்த்தேன். அதில் 8மணி என எழுதியிருந்தது. எனக்காக வருகிறாள் என நினைக்கும் போதே அவ்வளவு சந்தோஷமாக இருந்தது. அந்த சந்தோஷத்துடனே போய் குளித்து ரெடியாகி அவளுக்காக அந்த பனைமரத்திற்கு பக்கத்தில் காத்திருந்தேன்.. 

மதி சொன்னது போல் சரியாக 8மணிக்கு ஸ்கூல்பேக் மற்றும் சைக்கிளுடன் வந்தாள். அவள் வரும் போதே சுற்றியிலும் ஆட்கள் யாராவது வருகிறார்களா என பார்த்துக் கொண்டே வந்தாள்.. என் அருகில் வந்ததும் ஒரு புன்னகை சிந்தி பிறந்தநாள் வாழ்த்தை சொன்னாள்.. 

அவளிடம் "வாழ்த்து சொன்னா போதுமா? 
வேற எதும் இல்லையா?" கேட்க 

"ஏன் இல்ல.. இருக்கே.." சொல்ல எனக்கு ஆர்வம் தாங்க முடியாமல் 

"என்ன தர போற?" கேட்க அவள் கண்ணை மூட சொன்னாள்.. நானும் நல்ல பையனா கண்ணை மூடிக் கொண்டு நிற்க 

அவளுடைய ஆள்காட்டி விரலால் நெற்றியில் திருநீறும் குங்குமமும் வைத்தாள்.. அவள் எனக்காக கோவிலுக்கு போய் வந்து வைத்தது சந்தோஷம் தான். இருந்தாலும் முத்தம் எதாவது குடுப்பாள் என எதிர்பார்த்தேன். 
என் ஏமாற்றத்தை வெளிக்காட்டாமல் 

"எனக்காகவா கோவிலுக்கு போன."

"ஆமா."

"சரி சாமிக்கிட்ட என்ன வேண்டிகிட்ட"

"ம்ம்.. நீங்க படிச்சு முடிச்சு நல்ல வேலைக்கு போகனும். அடுத்து நம்ம காதல் எந்த தடங்கலும் வராம நாம ஒன்னு சேரனும் வேண்டிகிட்டேன்."

"சரி.. வேற எதுவும் இல்லையா?" 

"வேற என்ன வேணும்?"

"நீயா பாத்து எத குடுத்தாலும் வாங்கிறேன்."

"அப்ப அடி குடுத்தாலும் வாங்குவிங்களா?"

"ம்ம்.. உன் கையால அடிச்சா அது கூட நா செஞ்ச பாக்கியம் தான்.. அப்படியாச்சும் உன் கை என் மேல படும்ல.."

"ம்ம்.. உங்களுக்கு பேசவா சொல்லி தரணும்.. சரி ஒன்னு தரேன் கண்ண மூடுங்க.." சொல்ல

"ஏன் இன்னும் எதாவது கோவிலுக்கு போய்ட்டு வந்தது பாக்கி இருக்கா?" கிண்டல் பண்ண 

"அய்ய.. அதெல்லாம் இல்ல.. வேற ஒன்னு.. வேணுமா? வேண்டாமா?" கேட்க

"சரி நீயே ஆசைபட்டு தர.. வாங்கிறேன்."

"அப்ப கண்ண மூடுங்க" சொல்ல மறுபடியும் கண்ணை மூட இந்த முறை என் பக்கத்தில் வந்து நின்றதும் அவள் விடும் மூச்சுகாற்று என் முகத்தில் பட்டது. அவளின் காலை தூக்கி நின்று கண்ணில் கை வைத்து நெற்றியில் இச்சென்று அழுத்தமாக உதட்டை பதித்து முத்தமிட்டாள். அவளின் முத்த சத்ததிற்கு ஏற்ப காலில் போட்டிருந்த கொலுசு முத்துக்களும் சத்தத்தை எழுப்பின. அவளின் உதட்டை நெற்றியில் எடுத்ததும் முகத்தை பார்க்காமல் கீழே குனிந்து கொண்டாள். 

"மதி என்ன கீழ குனிஞ்சிட்ட" கேட்டேன்.. அவளிடமிருந்து எந்த பதிலும் வரவில்லை. அவளின் முகத்தை கையால் தூக்கி பார்த்தேன். அவளின் முகத்தில் மகிழ்ச்சியும் வெட்கமும் நிறைந்திருந்தது. 

"மதி நீ குடுத்த மாதிரி நானும் குடுக்கவா?" கேட்டேன்.. அதற்கு அவரிடமிருந்து எந்த பதிலும் வரவில்லை. கடைசியில் மௌனம் சம்மதம் என எடுத்துக் கொண்டு அவளின் இடுப்பில் கை வைத்து தூக்க அவளும் அதிர்ச்சியில் காலை தூக்கி நிற்க இருவரின் நெற்றியும் எதிரெதிரே இருக்க அதே போல் இருவரின் உதடுகளும் எதிரெதிரே பக்கத்தில் இருக்க என் நெற்றியை மதியின் நெற்றியில் வைத்து அழுத்த அதே சமயம் என் உதடும் அவளின் உதட்டை தொட்டு அழுத்தியிருந்தது. 

மீண்டும் அவளோடு வருவேன்...

[SamarSaran]

இந்த முறை படிப்பதற்கு சலிப்பு தட்டாமல் இருக்கும் என நம்புகிறேன்... படித்துவிட்டு உங்கள் கருத்துகளை மறக்காமல் சொல்லுங்கள்..

[SamarSaran]

Apadiye old love lifeku kondu poreenka nanba.. Thanks..

நன்றி நண்பா..