[Doyencamphor]

பாகம் - 41


எங்கள் கம்பெனிகள் மொத்தமாக என் அப்பாவினால் நிர்வகிக்கபட்டு வந்தாலும், குருப்பின் சேர்மேனாக தாத்தாவே இருந்துவந்தார். இந்த மீட்டிங் தாத்தாவுக்கு என்றே பிரத்தேயகமாக நடத்தபடும் மீட்டிங், எங்கள் குழுமத்தின் செயல்பாடுகளை தாத்தாவுக்கு விளக்குவதற்கும், அவரது ஆலோசனைகளை கேட்பதற்கும். சும்மா வேடிக்கை பார்க்க, பின் தாத்தாவி கட்டாயத்தால் என இதற்கு முன் சிலமுறை இந்த மீட்டிங்கில் நான் கலந்து கொண்டிருக்கிறேன். எப்பொழுதும் மீட்டிங்கில் அமைதியாக இருக்கும் நான், அன்று ஐந்து நிமிடத்திற்க்கு ஒரு கேள்வி என் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன் அமைதி இல்லாமல், என் மனதைப் போல. ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் பொறுக்க முடியாமல், அப்பா என்னை கொஞ்சம், கேள்வி கேட்காமல் அமைதியாக இருக்கும் படி கடிந்து கொள்ள,

“என்னப்பா, அவன் தெரிஞ்சுக்கதான கேக்ககுறான்?,நீ எதுக்கு இவ்வளவு கோபப்டுறே?” எனக்கு சப்போர்ட்டாக தாத்தா

“இல்ல மாமா, இப்படியே போன நாளைக்கு வரைக்கும் போகும் இந்த ரிவ்யு மீட்டிங்" அப்பா தன் பக்கத்து ஆதங்கத்தை சொல்ல, தாத்தா என்னைப் பார்த்தார். புரிந்து கொண்டேன். மீட்டிங் முடிந்ததும், ஆடிட்டிங் டீம் லீட கூப்பிட்ட என் தாத்தா,

“Mr. மோகன், நெக்ஸ்ட் ரிவ்யுல இருந்து எக்ஸ்ட்ரா ஒரு நாள் தேவைப்படும், தம்பிக்கு கொஞ்சம் தனியாவும் பண்ணனும்? முடியுமா?” என்றதற்கு அவரும் சரியென தலை அசைத்தார்.

-------------------------------------

அரைமணிநேரம் கழித்து

தாத்தாவின் ஆபீஸ் அறையில் இருந்தோம். சிறிது நேரத்தில் அப்பா வந்தார்.

“சிவகுரு, அந்த சோலார் இண்டஸ்ட்ரி வேணுமா?” தாத்தா கேட்க, அப்பா என்னைப் பார்த்தார்

“அவன் இருக்கட்டும்!” தாத்தா சொல்ல, உயிர்க்கொள்ளும் புறக்கணிப்பை தொடர்ந்து உடனே புதிதாக கிடைத்த முக்கியத்துவம் என்னை ஏதோ செய்தது.

சோலார் மின் உற்பத்திக்கு தேவையான தளவாடங்கள் தயாரிக்கும் நிறுவனம் ஒன்றை அப்பா, பத்து வருடங்களுக்குள் முன் ஆரம்பித்திருந்தார். எந்த தொழில் செய்தாலும், இரண்டு மூன்று வருடங்களுக்குள், அந்த தொழில் லாபம் பார்க்க ஆரம்பித்து விடும் அவர், குறைந்த விலை சீன இறக்குமதி காரணமாக, இன்னும் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார். செய்யப்பட்ட முதலீடுகளே திரும்பி வராத நிலையில், அப்பா அதை பெரிய அளவில் விஸ்தரிக்கும திட்டம் வைத்திருந்தார். இன்று நடந்த மீட்டிங்ல கூட இந்த விஷயம் தான் சூடாக விவதிக்கப்பட்டது.

“எனக்கு உங்க புரியுது மாமா!!, இன்னைக்கு வேணா அது நமக்கு பாரமா இருக்கலாம்!!, ஆனா இன்னும் கொஞ்சம் முயற்சி பன்னா, நம்ம பிஸினஸ்ல அடுத்த லெவல்க்கு இது எடுத்துட்டு போகும்!!”

“புரியுதுப்பா, நாம ஆரம்பிக்கும் போதே நாலு யூனிட்னு, பெரிசா ஆரம்பிச்சட்டோம்!!, அது இன்னும் பிரேக் ஈவென் ஆகலங்குறது கூட பரவா இல்ல!!, ஆனா இந்த டைம்ல இன்னும் நாலு புது யூனிட் வேணுமா?” னு தாத்தா கேட்க, ஏனோ என்னால் வாயை அடக்க முடியவில்லை.

“எனக்கும் அப்பா சொல்லுறது கரெக்ட்னு தோணுது தாத்தா!!, சோலார் பவர் ப்ரொடியூஸ் பண்ற ப்ராடக்ட்ஸ் தேவையில், 90 பர்சண்ட் இம்போர்ட் தான் பண்ணுறோம் நம்ம நாட்டுல!!, அப்பா சொல்லுற மாதிரி இன்னும் நாலு யூனிட் ஆரம்பிச்சா, டொமாஸ்டிக் மானியூபாக்சரிங்ல டாப் டென்ல நாமளும் இருப்போம்!” தாத்தாவும் அப்பாவும் ஏதோ அதிசயத்த பார்ப்பதுபோல் என்னைப்பார்க்க, தாத்தாவின் கண்களில் அப்படி ஒரு பெருமிதம்.
அப்பா அதிசயமாக என்னைப் பார்த்தவாறு ஆமோதித்தார். அப்பாவின் ஆமோதிப்பை பார்த்த தாத்தாவுக்கு பெருமிதம். எல்லாம் மதுவின் வற்புறுத்தலால், நான் எங்க காலேஜ்ல ப்ரெசெண்ட் பண்ணிய பேப்பர் தந்த அறிவு, இப்படி பயன்படும்னு நான் கனவில் கூட நினைத்ததில்லை.

“நீங்க ரெண்டுபேரும் முடிவு பண்ணிட்டிங்க!, சரி விஸ்தரிப்போம்!”னு தாத்தா சொல்ல அப்பாவுக்கு சந்தோஷம். சும்மா ஏதோ என் அப்பாவுக்கு நிகர பேசணும்னு, பேசுன எனக்கும் அந்த முடிவுல பங்கு இருக்குனு, தாத்தா சொன்னதுல பெரும் போதையை கொடுத்தது எனக்கு.

“தாங்க்ஸ் மாமா" அப்பா சொல்ல

“இந்த தொழிலின் வெற்றிதான் உன் திறமைய தீர்மானிக்க போறதில்லை, இந்த தொழிலை இழுத்து மூடினாகக் கூட, நீ என்ன விட நூறு மடங்கு சிறந்த பிஸினஸ்மேன். சில நேரம் நமக்கு பிடிச்ச விஷயத்துல, நம்ம அறியாமலே நமக்கு ஒரு கூறிகிய பார்வை வந்துரும். சில நேரம், அத கொஞ்சம் தள்ளி நின்னு பாக்குறதுதான் நமக்கும் நல்லது, அந்த தொழிலுக்கும் நல்லது. என்ன கேட்ட, நாம ஏதாவது டர்னோவர் எக்ஸ்பர்ட் ஹீயர் பண்ணலாம், நீ கொஞ்சம் தள்ளி நின்னு நிர்வாகம் பண்ணு. ஏதோ எனக்கு பட்டதை சொன்னேன், உனக்கு தெரியாததை ஒண்ணும் நான் சொல்ல.

"இதனை இதனால் இவன்முடிக்கும் என்றாய்ந்து
அதனை அவன்கண் விடல்“

குறள்ல சொன்ன மாதிரி. என்னப்பா?” தாத்தா பேசிமுடிக்க, அப்பா சரியென்று ஆமோதித்து ஏதோ பேசினார். ஆனால் தாத்தா பேசியது, பிஸினஸ்க்கு மட்டும் அல்ல, என் தற்போதைய நிலமைக்கும் பொருந்துவது போல் தோன்ற, நான் அந்த சிந்தனையில் மூழ்கிப் போனேன். 

**********

அன்று இரவு.

மதுவிடம் நேத்ராவை வைத்து பேசலாமா என்று யோத்து, நேத்ராவை அழைக்கலாமா வேண்டாமா என்ற யோசனையிலேயே இரநாடு மணி நேரம் கையில் அலைபேசியை வைத்துக்கொண்டு, என் அறையில் அங்கும் இங்கும் அலைந்துகொண்டு இருந்தேன், மது என்னை நிராகரிதத்தின் வலி தந்த பயத்தில். என் காதல் கொண்ட நெஞ்சோ அவள் காயப்படுத்தமாட்டாள் என்று என்னை தெம்பூட்ட, காயங்களுடன் என் பிரதிபலிப்பு என்னை எளனமாக பார்ப்பது போல் தோன்ற, கண்ணாடியில் முகம் பார்ப்பதை தவிர்த்தேன்.

என் மனப்போராட்டங்களை உணர்ந்தது போல நேத்ராவிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது. நெதராவிடம் இறந்து வந்த அழைப்பில், என் காதல் மனம் குதூகலிக்க, என் காயப்பட்ட நெஞ்சமோ, காதுகளை பொத்திக்கொண்டு கதறி அழுதது. பெரும் மானபோராட்டத்துக்கு இடையே என் காதல் மனதை தழுவிக்கொண்டு, அழைப்பை எடுத்தேன்.

“நீயேல்லாம் மனுசனாடா!! பணத்திமிர் பிடிச்ச நாயே!! உ........” நேத்ரா பொறிந்து தள்ளிக்கொண்டிருக்கும் பொழுதே கால் கட்டானது. உடனே நேத்ராவுக்கு அழைத்தேன், அழைப்பு தூண்டிக்க பட்டது, கிரும்பவும் அழைத்தேன், ஸ்விட்ச் ஆஃப் என்று வந்தது, உடனே மதுவுக்கு அழைத்தேன் அதுவும் ஸ்விட்ச் ஆஃப் என்றே வந்தது.

அத்திரத்தி நிலைகொல்லாமல் ஸ்விட்ச் ஆஃப் என்று அறிந்தும் இருவரது மொபைல்க்கும் திரும்ப திரும்ப அழைத்தேன். மனதில் ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும்தான்

“நான் பணத்திமிர் பிடிச்சவனா?”

என் கடைசி நம்பிக்கையாய் இருப்பாள், என்று நினைத்த நேத்ரா என்னை சொற்களால் சுட்டெறிக்க, என் பக்கத்து நியாயங்களை காது கொடுத்து கூட கேட்க யாரும் தயாரில்லையா என்ற எண்ணம் என்னை வதைக்க, சற்று முன் நான் உதறி தள்ளிய மிருகம் பெரும் பலத்துடன் என்னை ஆட்கொண்டது.

------------------------------------------

அடுத்த ஆறு மாதங்களில் நடந்தவை சில

மோகன் சாரின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, பிஸினஸ் அரிச்சுவடி படிக்க ஆரம்பித்திருந்தேன். பொறுமையும், எதையும் முதலில் முழுதாக புரிந்து கொள்ளுதலும், முக்கியமாக, அடுத்தவரின் எண்ணத்திற்கும், பேச்சுக்கும், காது கொடுப்பதும், பின் அதை அனைத்து கோணங்களிலும் சிந்தித்து, சுயமாக முடிவெடுப்பதும் ஒரு பிஸினஸ்மேன்க்கு ரெம்பம் முக்கியம் என்பது, என் பால பாடங்களுள் சில. அதை நான் அப்படியே உள்வாங்கிக் கொண்டது, அதை என் சுயவாழ்வுக்கும் பொருந்தும் என்ற எண்ணம் எனக்கு வராமல் போனது, வாழ்வின் முரண்.

மேலும் அவர் இதுவரை ஒரு இருவது புத்தங்களாவது என்னை படிக்க வைத்திருப்பார்.

அத்தோடு, பிசினஸ் சம்பந்தமாக சிறுவயதில் இருந்தே தாத்தா என்னிடம் பேசியது, புரிக்கிறதோ இல்லையோ அப்போது அவரிடம் காது கொடுத்து கேட்டது, "சொல்றத எல்லாம் கவனமா காதுல வாங்கிக்க, இப்போ புரியாவிட்டாலும், பின்னாளில் புரியும்" என்று தாத்தா சொல்லியது, பல நேரம் எனக்கு, சில தொழில் நுணுக்கங்களை எளிதில் புரிந்து கொள்ள வசதியாக இருந்தது.

இப்பொழுதெல்லாம் அடிக்கடி பிஸினஸ் காலந்துரையாடல்களின் போது, நான் சொல்லும் ஏதோ ஒரு யோசனையோ, கேட்கும் ஏதோ ஒரு கேள்வியோ, அங்கிகரிக்க அல்லது அதிசயக்க படும்போது, ஏறும் போதைக்காகவே, இன்னும் முனைப்புடன் செயல்பட்டேன். சம்பளத்துக்கு வேலை பார்ப்பவர்கள், முதலாளின் மகனது யோசனையோ, கேள்வியோ, உதாசீனப்படுத்த முடியாது, அதை அங்கிகரிக்க அல்லது அதிசியத்தே தீர வேண்டும், என்பது எனக்கு புரிந்திருந்தாலும், அது தரும் போதை, அதிகாரம் என்னும் போதை, என் வலிகளை மறக்கடிக்க எனக்கு தேவையானதாக இருந்தது.

இப்படி இருக்க, குருவி உட்கார பனம்பழம் விழுந்த கதையாக, ஆனால் எனக்கு என் மேல் பெரும்நம்பிக்கை தரும் ஓர் நிகழ்வு நடந்தது.

-----------------------------------------

திடீர் என்று வந்த யோசனையில், என் அறை புரட்டிபோட்டு, அலசி, ஆராய்ந்து, கடைசியாக அந்த விசிட்டிங் காரட்டை கண்டுபிடித்து விட்டேன். காலேஜ் பிரசன்டேஷனின் போது கேள்விகளால் துளைத்து எடுத்து, பின்பு பாராட்டிய, புரொஃபசரின் காரட்தான் அது, புரொஃபசர் மீர் அலி. இன்று தாத்தாவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த அப்பாவின் உரையாடலின் மூலம் அறிந்துகொண்டது செய்தி தான் நான் விசிட்டிங் காரட்டை தேடிப்பிடிக்க காரணம். சோலார் மின் உற்பத்திக்கான தளவாடங்கள் தயாரிக்கும் கம்பெனியின் விரிவாக்கம் குறித்து தாத்தா சொன்ன யோசனைகளை ஏற்றுக்கொள்வதாக சொன்னார். சரியான ஆட்களை தேர்ந்தெடுக்க ஏற்கனவே ஆரம்பித்துவிட்டாதாகவும் சொன்னார்.

உடனே தாத்தாவுக்கு ஃபோன் செய்தேன். இவரைப் பற்றி சொன்னேன், சோலார் பவர் தான் இவரின் phd தீஸிஸ், நாங்கள் தேடிய டெக்னிகல் எக்ஸ்பர்ட் இவராய் இருக்க வாய்ப்பு இருக்கலாம் என்றும், தாத்தாவை இவரிடம் பேசிப் பார்க்க சொன்னேன். புதிதாக கிடைத்திருந்த அங்கீகாரத்தின் போதையில்.

“தம்பி, புரொஃபசர்னு சொல்லுற, முதல்ல நீ, அவர்ட பேசு, அவருக்கு நம்ம கம்பெனில சேர விருப்பம் இருக்கானு கேளு?, அவருக்கும் விருப்பம் இருந்தா, அப்புறம் பிராப்பர HR மூலமா பேசலாம்!!” என்றார் தாத்தா நிதானமாக.

“நான் எப்படி தாத்தா பேசுறது?” தயங்கினேன்.

“அத நீ தான் முடிவு பண்ணனும்!!” பெட்டென்று முடித்துவிட்டார்.

------------------------------------------

இரண்டு வாரங்கள் கழித்து, லீ மெரிடியன், இரண்டாவது தளத்தில் உள்ள ரெஸ்டாரன்ட்டில்

மீர் அலி ஸாருக்காக, வெயிட் பண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். தாத்தாவுடன் ஃபோன் பேசி முடித்த அரைமணி நேரம் கழித்து, அவரிடம் பேசினேன். என்னை அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டதும், என்னை அவருக்கு நினைவு இருப்பதாக சொல்லி, அந்த உரையாடலை எனக்கு கொஞ்சம் இலகுவாக்கினார். பின் நேரில் சந்திக்க வேண்டும் என்றதற்கு, தானே இரண்டு வாரங்கள் கழித்து கோவை வருவதாகவும், அப்போது சந்திக்கலாம் என்று சொல்ல, இங்கு இப்போது அவருக்க காத்திருக்கிறேன். நேரம் தவறமை, தாத்தா சொன்னது, சொன்ன நேரத்துக்கு 30 நிமிடங்களுக்கு முன்பாக வந்திருந்தேன். அவர் சொன்ன நேரத்துக்கு வர,

“ஹாய், மணிகண்டன்!, ஹோவ் ஆர் யு!” கைகொடுத்தார்

“ஃபைன் சார், ஹோவ் டூ யு டூ?” நானும் குசலம் விசாரிக்க, எதிர் இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டார்

“ஐ அம் ஃபைன், நைஸ் ரெஸ்டாரன்ட்!” சுற்றி பார்த்தவாறே அவர் சொல்ல, எப்படி என் முதல் பிஸினஸ் உரையாடலை ஆரம்பிப்பது என்ற பதட்டம் மனதில் இருந்தாலும், வெளிக்காட்டமல்

“சார், எங்க சோலார் பவர் பிஸினஸ்ஸ விரிவாக்கம் பண்ணலாம்னு ஒரு திட்டம் இருக்கு, எங்களுக்கு டெக்னிகல் எக்ஸபேரடிஸ் தேவைப்படுது, உங்களுக்கு எங்க கம்பெனில ஜாயின் பண்ணுறதுக்கு விருப்பம் இருக்க?” பட்டென கேக்க, முதலில் திடுக்கிட்டவர், பின் சிறிதாக சிரிக்க ஆரம்பித்தவர், பின் வாய்விட்டு சிரித்தார். பின் சிரித்த முகத்துடன்

“யு ஆர் ரியல்லி எ பிஸினஸ்மேன்ஸ் ட்ரூ ஹியர்!, ஸ்ட்ரைட் டூ த பிஸினஸ்!!” என்று சொல்ல,

“தாங்க்ஸ், சும்மா உங்க டைம் வேஸ்ட் பண்ண வேண்டாம்னு தான்!” சொல்ல, கையை நீட்டி, என் கையை குலுக்கியவர்

“அப்போ நான் சொல்லப் போற பதில்ல தான், இன்வைட் பண்ண டின்னர், வாங்கி தரனுமா? இல்லயானு முடிவு பண்ணனுமா?” சிரித்தார், நான் வெயிடரை அழைத்தேன்.

“டின்னர் சாப்பிட்டு முடிச்சதுக்கு அப்புறம் பதில் சொன்னப் போதும் சார்" வந்த வெயிடரிடம் இருவருக்கும் தேவையானதை ஆர்டர் செய்தோம்.

“பேக்கேஜ் ஓகேனா!, ஜாயின் பண்ணுறதுல ப்ராப்ளம் இல்ல!”

“ஃபார் அ ரைட் பெர்சன், பேக்கேஜ் இஸ் நாட் அ ப்ராப்ளம்" எங்கள் உரையாடல் தொடர்ந்தது.

அப்புறம் தாத்தா சொன்னதைப் போல, எல்லா ஃபார்மாலிட்டியும் முடிஞ்சதும், அவர் கேட்ட பேக்கேஜ் குடுக்க சம்மதிக்க, இரண்டு மாதங்களில், டெக்னிகல்லீடாக சேர்வதாக முடிவாயிற்று. அவர் வேலையில் சேரந்ததே, ஏதோ எங்கள் சோலார் பிஸினஸ், லாபத்தில் இயங்க ஆரம்பித்துவிட்டதை போன்ற சந்தோஷத்தை எனக்கு தர (பினாளில் அதுதான் நடந்தது), அதை விட ஒரு சரியான திறமைசாலியை நான் கண்டுபிடித்ததாக தாத்தா பெருமிதமாக சொன்னது, பெரும் நம்பிக்கையை தந்தது.

--------------------------------

மது என்னை பிளாக் செய்த காலம் போய், நான் அவளை பிளாக் செய்திருந்தேன். சில முறை, மது நேரடியாகவும், நேத்ரா, பிரதீப் மூலமாகவும் பேச முயன்ற போதெல்லாம், தட்டிக் கழித்தேன். என் மனதில் அப்பப்போ ஏற்பாடும் ஏக்கத்தை "fuck toy!” “don’t act like a kid!!” "காதலை இறைந்து நின்ற என்னை அவள் பலபேர் பார்க்க கன்னத்தில் அடித்தது!!" என்று அவள் என்னை உதாசீனப்படுத்திய, அவமானப்படுத்திய நினைவுகளக் கொண்டே கிழித்து எறிந்தேன்.

இப்பொழுதெல்லாம் கல்லூரி செல்வது, வருகை பதிவுக்காக என்று ஆகிப்போனது. பெரிதாக நண்பர்கள் யாரும் என்னை கண்டு கொள்வதில்லை, எல்லோரையும் மது குடுத்த டார்ச்சரால், எரிந்து விழுந்து பகைத்திருந்தேன், அதை சரி செய்ய எந்த முயற்சியும் நான் எடுக்கவில்லை. எல்லாம் நான் புதிதாக சுவைக்க ஆரம்பித்திருந்த அதிகாரம் என்னும் போதை தான் காரணம். எங்கள் கம்பெனியில் பெரும் சம்பளம் வாங்கும் ஆட்களே என்னை அனுசரித்து, அங்கீகரிக்கும் பொழுது, என் வயது ஒத்த கல்லூரி நண்பர்கள் என்னிடம் தாழந்துதான் போகவேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் இந்த சமூகத்தின் இயக்க விதிகளை அறிந்திருக்காத அல்லது அறிந்துகொள்ள தேவைப்படாத பருவத்தில், என்னிடம் இருக்கும் பணம் அவர்களை எந்தவகையிலும் என்னைப் பாதிக்கவில்லை.

முன் பணக்காரன் என்ற எண்ணம் இல்லாமல் நான் அவர்களிடம் பழகிய பொழுது, வியந்து பார்த்த என் பணத்தை, இப்பொழுது துச்சம் என நினைத்தார்கள், என் ஆணவ நடவடிக்கையால். நான் இவ்வளவு நாளும் நடித்துக் கொண்டிருந்தேன், அவர்களை உபயோகப் படுத்திக்கொண்டிருந்தேன் என்றார்கள். அவர்களது இந்த நடவடிக்கை என்னை மேலும் ஆனவமாகத்தான் நடக்க தூண்டியது, நானும் நடந்தேன்.

திரும்பவும் டென்னிஸ் பயிற்சியில் ஈடு பட ஆரம்பித்திருந்தேன். குடிக்க பழக்கியிருந்தேன்.

இப்படியாக ஆறுமாத காலம் நிம்மதியாக(?) போய்க் கொண்டிருந்த வாழ்வில், மீண்டும் வந்தாள் மது!.

***************

ஜினாலியின் பிறந்தநாள் பார்ட்டி. அவள் அழைப்பை மறுக்க முடியாமல் (அவளுடன் மட்டும் தான், கொஞ்சம் சகஜமாக பேசிக் கொண்டிருந்தேன், அப்பொழுது), அதே பப்புக்கு போயிருந்தேன், விஷ் பண்ணி, கிப்ட் கொடுத்ததும் கிளம்புவது தான் திட்டம். அவள் ஆட அழைத்தும் உறுதியாக மறுத்து விட்டு, ரெண்டு ரவுண்ட் சரக்கடிக்கலாம் என்று தோன்ற, ஒரு முலையில் உட்கார்ந்து குடித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“ஹேய், மணி! வாட் அ சர்ப்ரைஸ்!” என்றவாறு என்னை நோக்கி ஓடிவந்தான் பிரதீப், அவனை கண்டதுமே வயிற்றில் புளியை கரைத்து எனக்கு!.

“என்னடா, இப்போ எல்லாம் கண்ணலையே படுறதில்லை?" என்று கேட்டவனிடம்

“மது வந்திருக்காளா?” என்று ஒருவித பதட்டத்துடன் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே, அவள் என் கண்ணில் பட்டாள். “இங்கிருந்து உடனே கிளம்பு!” என மனசு சொல்ல! “எதுக்கு போகணும்!, அவள கண்டுக்காம நீ உன் இஷ்டத்துக்கு குடி!” என் ஈகோ, என்னை தூண்ட, மீண்டும் நான் ஈகோவின் பக்கம் சாய்ந்தேன்.

“ஆமா டா, எங்க கிராஜூவேஷன் பார்ட்டி டுடே!” ஏற்கனவே போதையில் இருந்தான்

“வாழ்த்துக்கள்!! பிரதீப்" என்று கைகுடுக்க, என் கையை தட்டிவிட்டவன், கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டான். கையோடு என்னை அழைத்துக் கொண்டு போய்,

"இங்க பாருங்க, கிராஜூவேஷன் பார்ட்டி ஸ்பெஷல் கெஸ்ட்" அவர்கள் இருந்த டேபிளில் அமர வைத்தான். நான் அவர்களுடன் இருப்பது, மதுவுக்கும், நெதராவுக்கும் பிடிக்கவில்லை என்பது எனக்கு பார்த்தவுடன் புரிந்தது. ஆனால் மதுவின் கலங்கிய கண்களை கண்டதும், என் ஈகோ குஷியாகி, அவளை கொஞ்சம் கஷ்டப்படுத்து என்று சொல்ல, நானும் அதற்கு தயாரானேன்.

“அப்புறம் பானு! எப்படி இருக்க!” மது என்று சொல்லாமல், வேண்டும் என்றே பானு என்றழைத்து, நாக்கலாக கேக்க,

“அவளுக்கு என்ன, அவ நல்லா இருக்க!, நீ மூடிக்கிட்டு, மொதல்ல இங்கிருந்து கிளம்பு!” சூடாக நேத்ரா, என் மூக்கை உடைக்க, சுள் என்று வந்த கோபத்தில் எழுந்து கொள்ள, வழியில் வந்து கொண்டிருந்த ஒருவன் மீது இடிததுவிட்டேன். அவன் வைத்திருந்த பீர் முழுவதும் என் மீது கொட்டி விட்டது. ஏற்கனவே சூடாக இருந்த நான், "சாரி" கேட்டவனிடம், “fuck your, sorry “ என்று சொல்லி, அவன் சட்டையை பிடித்து முகத்தில் விட்டேன் ஒரு குத்து. சுதாகரித்த அவன், பதிலுக்கு விட்ட குத்தில் அப்படியே சரிந்து விழுந்தேன், காதில் மதுவின் அலறல் சத்தம்.

[Doyencamphor]

பாகம் - 42


விழித்துப் பார்க்க, மதுவின் மடியில் இருந்தேன். அழுது கொண்டிருந்தாள், என் கன்னத்தை தடவிய படி. நான் கண் விழித்த பின்னும், நேத்ரா என் முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்தால், பிரதீப் யாரையோ சமாதானம் செய்து கொண்டிருந்தான். பட்டென எழுந்து உக்காரந்த நான், வலித்த என் கன்னததை தடவிக் கொண்டேன். அடி வாங்கியதை விடவும், மதுவின் முன்னால் அடிவாங்கியதை எண்ணி மிகவும் அவமானகரமாக உணர்ந்தேன். எழுந்து வெளியே சென்ற நான், பார்க்கிங்கில் இருந்து பைக் எடுக்க, வாங்கிய அடியின் காரணமா? அல்லது குடித்த சரக்கின் போதையா? என்று தெரியவில்லை, சாவியை போடும் முன்பே, சிறிது தள்ளாட, அநிதியின் எடையை சமாளிக்க முடியாமல் விழுந்தேன். நல்ல வேலையாக பைக்கின் கீழ் என் கால் சிக்கவில்லை.

“வா, நான் டிராப் பண்ணுறேன்!” என்ற பிரதீப்பின் சத்தம் கேட்க, கண்டிப்பாக மதுவும் உடன் இருப்பாள் என்று உணர்ந்து, கீழே விழுந்த பைக்கை தூக்க முனைந்தேன். அவசர கதியில் ஸைட்-லாக் எடுக்காத்தால் மீண்டும் அதன் எடையை சீரில்லாமல் சரியா, ஆசை ஆசையாய் மதுவால் வாங்கிய பைக்கின் கண்ணாடியை எட்டு உதைக்க, அது உடைந்து பறந்து சென்றது. மீண்டும் அழைத்தான் பிரதீப், திரும்பாமல் இருந்தேன். காரில் இருந்து இறங்கிய பிரதீப், என்னை வலுக்கட்டாயமாக காருக்குள் தினித்தான். அடிபட்ட அவமானத்தால், திமிரக்கூட முடியாமல், ஒடுங்கி உட்கார்ந்திருந்தேன். பிரதீப் ஏறுவதற்கு முன் டிரைவர் சீட்டில் அமர்ந்தாள் மது, பின்னாடி திரும்பி நேத்ரவை பார்க்க, அவளும் ஏதோ புரிந்து கொண்டதைப் போல், இறங்கிக் கொண்டாள். நானும், மதுவும் மட்டுமே இருக்க, கார் கிளம்பியது. பதினைந்து நிமிடம் கழித்து கார், என் வீட்டின் முன் நிற்க, இறங்கப் போன என் கையை பிடித்தவள்

“சாரிடா" என்றாள், எனக்கு இருந்த மனநிலையில், அவளைப் பார்த்து விரகத்தியாய் ஒரு சிரிப்பைத் உதிர்த்தேனே தவிர, வேறு எதுவும் பேசவில்லை. திடீரென்று ஸ்டேயாரிங்கை பற்றிக் கொண்டு அழுதாள், என் என்று கேட்க, ஆறுதல் சொல்ல, தோன்றவில்லை, எனக்கு. என்ன நினைத்தாளோ, என்னை இழுத்து, என் தோளில் சாய்ந்து கொண்டு அழத்தொடங்கினாள். அவ்வளவுதான் என் வைராக்கியம், அவள் கட்டிக் கொண்டும் அழ, நானும் அவளை தழுவிக் கொண்டு அழ ஆரம்பித்தேன்.

அவ்வளவுதான், அவளின் ஒரு சாரி டாவும்!! அவள் அழுகையும்!! என்னை ஆட்டிப்படைத்த மிருகத்தை ஒரே நொடியில் கொன்று புதைத்தது. நேற்றுவரை நான் அவளுக்கு இழைத்த துன்பத்தின் காரியத்தின் வீரியம் புரிய, அதுவரை எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்ட தர்க்க நியாயம், பெரும் முட்டாள்தனமாகபட்டது. எனக்கு அந்த நொடியில் தோன்றியதெல்லாம் "ஐயோ!! மது துன்பப்பட்டு இருப்பாள்?" என்பதுதான். அவ்வளவுதான், என் மது, என் வாழ்க்கை, திரும்பவும் எனக்கு கிடைத்துவிட்டாள் என்ற சந்தோஷத்தில், அன்னைக்கு அவள் கெஞ்சினபோது, நான் அவளை உதாசீனப்படுத்திவிட்டு வந்தது, நினைவுக்கு வர, “ச்சே, எவ்வளவு கஷ்டபட்டிருப்பா!” என்ற எண்ணமும் சேர்ந்து கொள்ள, அடக்க முடியாமல் அழுது தீர்த்தேன், இது தான் என் வாழ்வின் கடைசி அழுகையாக இருக்க போகிறதென்று. அப்பொழுது தெரியாது, இனிமேல் என் வாழ்வில் துன்பத்தையும், அழுகையையும் தவிர, வேறொன்றும் இருக்க போவதில்லை என்று.

**********

கனவிலும் நினைத்துப் பார்த்ததில்லை, மது இப்படியெல்லாம், பேசுவாள் என்று. இதற்கு பதில், அவள் என்னை சாக சொல்லியிருந்தால், சொன்ன மறு நொடியே யோசிக்காமல், என் கழுத்தை அறுத்துக் கொண்டு செத்திருப்பேன். அவளின் சொற்களை என்னால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. “தம்பி, என்னாச்சு பா?, ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்க?” அம்மா என்னை, உலுக்கி கேட்டதும் தான், நான் வீட்டுக்குள் வந்துவிட்டதை உணர்ந்தேன், அவளின் சொற்கள், என் மூளையை செயலிழக்க செய்திருந்தன!. அம்மாவை பார்த்ததும் எனக்கு கதறி, அழவேண்டும் போல் இருக்க, வாயை அசைக்கிறேன் சத்தவரவில்லை, என் கண்கள் இருட்ட, கால்களுக்கு கிழ் இருக்கும் தரை நழுவுவது போல் இருக்க, மயங்கிச் சரிந்தேன்.

விழிக்கும் போது, ஹாஸ்பிடலில் இருந்தேன், ஏதேதோ டெஸ்ட் எடுத்தார்கள், எத்தனை நாட்கள் என்று தெரியாது, ஏதோ ஒரு நாள், மீண்டும் வீட்டுக்கு வந்தேன். எந்த வித உணர்வும் இல்லாமல், குளித்தேனா?, சாப்பிட்டேனா?, தூங்கினேன்னா? என்று எதுவும் உணர முடியாத, ஒரு நிலையில் இருந்தேன்.

நேரம், காலம், கிழமை எதுவும் தெரியாத ஒரு நாள், ஏதோ ஒரு ஹோட்டல், பார்ட்டி ஹாலில் அமர்ந்திருந்தேன், ஒரு பிணத்தைப் போல. அப்பாவுக்கு எதுக்கோ பாராட்டு விழா, ஏதோ ஒரு அமைப்பு குடுக்க, அம்மாதான் தனியாகவே இருப்பதாக கூறி, என்னை வற்புறுத்தி இங்கு அழைத்து வந்திருந்தாள். நான் என் அப்பாவையே உணர்ச்சி இல்லாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

மது!, அவளை கண்டதும் எனக்குள் ஓர் நடுக்கம், எப்பொழுது வந்தாள் என்று கவனிக்கவில்லை, நேராக என் அப்பாவிடம் சென்றவள், கை கொடுத்து, கட்டிப்பிடித்தாள், அவருடன் ஒரு செல்ஃப்பி எடுத்தாள், என் அப்பாவினுடைய கை, அவளது தோள்களில் இருந்தது, சகிக்கவில்லை எனக்கு. மறுபடியும் கை குடுத்தவள், கிளம்பினாள். வெளியே செல்ல நடந்தவள், இடையில் நின்று யாரையோ முறைத்தாள். உடனே ஏதோ ஒன்று உந்த, அங்கிருந்து வெளியேறினேன், பார்கிங் சென்று அவள் காரை தேடிப் பிடித்து அருகில் நின்று கொண்டேன். என்ன பேசுவதென்று தெரியாவிட்டாலும், பேச வேண்டும் என்பதில் மட்டும் தெளிவாக இருந்தேன். காரின் கதவு திறக்கும் ஓசை கேட்க, நிமிர்ந்து பார்த்தால், அவள் தான், மொபைல் நொண்டிக் கொண்டே காரை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தாள். சிவகாமி ஆண்ட்டி அவளை நோக்கி ஓடி வந்து கொண்டிருக்க, அருகில் இருந்த தூணின் பின்புறம் மறைந்தேன்.

“பானு!! ஒரு நிமிஷம் நில்லு!! நான் சொல்லுறத மட்டும் கேளு!!” சிவகாமி ஆண்ட்டியின் குரலில் அப்படி ஒரு பரிதவிப்பு. எனக்குக்குள் ஏதோ மணியடித்து, சிவகாமி ஆண்ட்டியின் பரிதவிப்புக்கும், மது என்னை விட்டு விலக்குவதற்கும் ஏதோ ஒரு தொடர்பு கண்டிப்பாக இருக்கிறதென்று. எட்டிப்பார்த்தேன், மதுவின் கோபப் பார்வையில் மருகி நின்றாள் அவளின் அன்னை.

“நீ என்ன என்னை கூட்டிக் கொடுக்குறது!! நானே போய் படுக்குறேன்!! உனக்கு வேலை மிச்சம்!! அதுக்குத்தான ஆசைப்பட்ட?" கத்தியவள், மின்னலாக காரில் ஏறி, அதைவிடவும் வேகமாக சென்றுவிட்டாள். இருவரும் என்னை கவனித்தார்களா என்று கூட தெரியவில்லை.

***************

முடிந்தது, எல்லாம் முடிந்தது. அம்மா அழைத்து வந்தார்கள் என்பதை தவிர, அந்த பார்க்கிங்ல் இருந்து எப்போது கிளம்பினேன், எப்படி வீட்டுக்கு வந்தேன் என்பதெல்லாம் நினைவில் இல்லை. அறையில் என்னை வைத்துப் பூட்டிக்கொண்டேன்.

மதுவுடனான எனது கடைசி உரையாடல், எனது மனதில் ஓட

இது தான் என் வாழ்வின் கடைசி அழுகையாக இருக்க போகிறதென்று நினைத்த என்னிடம் .
“நான் என்ன சொன்னாலும் செய்வியா?” அவள் கேட்க, அவள் முகத்தை பார்த்து பேச முயன்ற என்னை, இழுத்து அணைத்துக் கொண்டாள். நான் தலையாட்ட,

“என்ன சொன்னாலும் செய்வியா?” திரும்ப கேட்க, மீண்டும் தலையாட்டினேன்

“நான் வேணா செத்துறட்டுமா?” அழுதேன்

“அத விட மோசமான ஒண்ணு, எனக்காக செய்வியா?” அவளும் அழுகையின் ஊடே கேட்டாள்,

“நீ என்ன சொன்னாலும் செய்யுறேன்!!, நீ என் கூட மட்டும் இரு!!”

“எங்......!!" என்று பேச ஆரம்பித்தவள், முடியால் உடைந்து அழுதாள்,

“என்ன மறந்துரு!! நான் உனக்கு சரியானவ இல்ல!!” அவள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே உடைந்து அழ ஆரம்பித்தேன். அவளும் அழுதாள். அவளை இழுத்து அனைத்து

“சாரி பாப்பா!! நான் பண்ணுணது எல்லாம் தப்புதான்!! ஏதோ கோவத்துல பண்ணிட்டேன்!! இனி நீ என்ன சொன்னாலும் கேக்குறேன்!! பிளீஸ்!! இந்த மாதிரி எல்லாம் பேசாதே!!” அழுகையின் ஏக்கங்களுக்கு இடையில், அவளிடம் கெஞ்ச, எதுவும் சொல்லாமல் என்னை அணைத்தபடி, அவளும் அழுது கொண்டிருந்தாள். சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு, என்னை விலக்க முயன்றவளை, வலுக்கட்டாயமாக என்னோடு அனைத்துக் கொண்டிருக்க,

“ஒரு நிமிசம் விடு!! பிளீஸ்!!” என்ற அவளின் கெஞ்சலில் விடுவித்தேன். என் இருகைகளையும் விடுவித்தவள். 

“என்ன சொன்னாலும் செய்வியா?”னு திரும்ப கேட்டாள், அழுதுவடியும் கண்களில் பெரும் பயம் அப்பியிருக்க முடியாதென்று தலையாட்ட

"ஐ ஹாட் அன் அப்பைர்!!!, வித் சம்ஒன்!!”னு முகத்தை மூடிக்கொண்டு அழுதவாறே சொல்ல,

“பிளீஸ் மது!! நீ என்ன சொன்னாலும் செய்றேன்!! நான் பண்ணதெல்லாம் தப்புதான்!!” நான் முன்னிலும் வேகமாக தலையாட்டினேன், அவள் சொன்னதை நம்பமாட்டேன் என்பதை சொல்லாமல் சொன்னேன். என் அழுகையின் தீவிரம் கூடியிருந்தது, மூச்சு விட சிரமப்பட்டேன்.

“sorry!! I slept with someone!!” அவல மீண்டும் சொல்ல

என் கண்களில் கண்களில் கண்ணீர் சட்டென்று நின்றது, மீண்டும் அந்த மிருகம் ஆனேன். காரில் இருந்து இறங்கி நடந்தேன், வீட்டின் வாயிலை நோக்கி, திரும்பிக் கூட பார்க்கவில்லை. வாயிலை அடையும் போது, கண்களை துடைத்துக் கொண்டேன். வீட்டினுள் நுழைந்தேன், சிறிது நேரத்தில் மயங்கி சரிந்தேன்.

[Doyencamphor]

பாகம் 41 பகுதியாக பதிந்திருக்க வேண்டியது, எப்படியோ மிஸ் செய்து விட்டேன்.

[Doyencamphor]

பாகம் - 43


மது உடனான எனது கடைசி உரையாடலும், மதுவும், அவள் அம்மாவும் பேச, நான் கேட்ட உரையாடலும் என் மனதில் திரும்பத் திரும்ப ஓடிக்கொண்டு இருந்தன. தெளிவில்லாத பித்து நிலையில் இருந்த, எனக்கு ஏதோ ஒன்று தெளிவாக புரிவது போல் இருந்தது. மதுவுக்கும் அவள் அம்மாவுக்கு நடந்த உரையாடல் எனக்கு முழுதாக புரியாவிட்டாலும், மது என்னை விட்டு விலகுவதற்கு அந்த உரையாடலுக்குப் பின்னாலுள்ள உண்மைதான் காரணம் என்பது மட்டும் தெளிவாகத் புரிந்தது. அதை உணர்ந்துகொண்ட அடுத்த நொடி இதுவரை என் வாழ்க்கையில் இல்லாத தெளிவு, எனக்கு, உண்டானதை போல உணர்ந்தேன். இதுவாக இருக்குமோ? அல்லது அதுவாக இருக்குமோ? என்று யோசிக்க ஆரம்பித்த மனதிற்கு உடனே கடிவாளம் போட்டு அடக்கினேன். என் அனுமானங்களை விட்டுவிடு மதுவிடம் பேசுவதுதான் சரியாக இருக்கும். மதுவுடன் இதைப்பற்றி பேசினால், அனைத்தையும் சுலபமாக தீர்க்கலாம் என்பது மட்டும் புரிந்தது எனக்கு.

எழுந்து சென்று முகத்தைக் கழுவினேன், ஒரு பெருமூச்சு விட்டுவிட்டு, எந்த சூழ்நிலையும் உணர்ச்சி வசப்படக்கூடாது கோபப்படக்கூடாது என்பதை மந்திரம் போல் எனக்கு நானே சொல்லி கொண்டேன்!!. இதுவரை உணர்ச்சிவசப்பட்டும் கோபப்பட்டும்தான், நான் இன்று இந்த நிலையில் இருக்கிறேன் என்பதையும் எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டேன். முதலில் மதுவிடம் தெளிவாக பேசிவிட வேண்டும், அவள் எப்படி மழுப்பினாலும், மறுத்தாலும் இந்த இரண்டு உரையாடல்களின் பின்னால் இருக்கும் மொத்த உண்மையை தெரிந்துகொள்ள வேண்டும், பின் அதற்கேற்றவாறு என்ன செய்வதென்று முடிவு செய்து கொள்வோம் என்று எனக்கு நானே தெளிவுபடுத்திக்கொண்டேன்.

மதுவுக்கு அழைத்தேன், ரொம்ப நேரம் காத்திருக்க வைக்கவில்லை, நான்காவது ரீங்கிலேயே எடுத்துவிட்டாள்.

"ஹலோ!!” என்றேன் சாந்தமான குரலில்

"சொல்லு!!” அவளின் குரல், என்னை காட்டிலும், மிகவும் தெளிவாக இருந்தது, அது எனக்கு கொடுத்த நடுக்கத்தை உதறித் தள்ளிவிட்டு

"மது எங்க இருக்க?” செயலில் இறங்கினேன், புதிதாக வந்த நம்பிக்கையோடு

"என்ன வேணும்னு சொல்லு?” பிடிகொடுப்பதாக இல்லை

"உன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்!!” நானும் விடுவதாக இல்லை.

"சொல்லு!! கேட்டுகிட்டுதான் இருக்கேன்!!”

"இல்ல!! நேர்ல பேசணும்!!”

"முடியாது!! நான் கொஞ்சம் பிஸியா இருக்கேன்!! எதுவா இருந்தாலும் போன்லயே சொல்லு!!” அவள் பிடிகொடுப்பதில்லை என்பதில் தெளிவாக இருந்தாள். அவளது இந்த பிடிவாதத்தில், இழந்துகொண்டிருந்த பொறுமையை, இழுத்து பிடித்து ஒரு பெருமூச்சு விட்டுவிட்டு மீண்டும் தொடர்ந்தேன்

"பாப்பா!! என்ன பிரச்சனை இருந்தாலும் நாம சேர்ந்து ஃபேஸ் பண்ணுவோம்!! எவ்வளவு பெரிய பிரச்சனை வந்தாலும் பாத்துக்கலாம்!! நான் தாத்தாட்ட பேசுறேன்!!” ஃபோனில் இதைபற்றி பேச மனம் இல்லாவிட்டாலும், வேறு வழி தெரியவில்லை எனக்கு.

"எனக்கு ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை!!” அதற்கு மேலும் என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை

"நீ பார்க்கிங்ல ஆண்ட்டி கிட்ட பேசிட்டு இருந்த நான் கேட்டேன்!!”

அமைதியானாள், ஒரு நிமிடத்துக்கு மேலும் அவளிடமிருந்து எந்த பதிலும் இல்லை

"மது!!” மொபைலின் தொடுதிரையை பார்த்து கால் கட்டாகவில்லை என்று தெரிந்துகொண்டு, மீண்டும் அவள் பேர் சொல்லி அழைத்தேன்.

"சொல்லு!!” அவள் குரலில் திரும்பியிருந்த தெளிவு, இப்பொழுது என் மனதின் அழுத்தத்தை அதிகரிக்க ஆரம்பித்து.

"நீ தான் சொல்லணும்!! என்னால முடியல!!” உறுதியெல்லாம் இழந்திருந்தேன்.

"சரி!! சொல்றேன்!! குறுக்கே பேசக்கூடாது!! எமோஷன் ஆகக்கூடாது!!
எல்லாத்துக்கும் மேல, முட்டாள்தனமா எதுவும் பண்ணிக்க மாட்டேன்னு, எனக்கு ப்ராமிஸ் பண்ணு!!” அவளின் இந்த கூற்று என் உயிர்வரை தொட்டு ஆட்டியது. மனதில் ஏற்பட்ட அழுத்த, எனக்கு மூச்சு தினரலை உண்டு பண்ணுவது போல் இருந்தது. அவளை பேசசொல்லி வற்புறுத்திய எனக்கு, அவல பேச ஆரம்பித்ததும் உதறல் எடுத்து.

"ம்ம்!!" கொட்டினேன், வார்த்தைகள் வாயில் இருந்து வரவே இல்லை

"தெளிவா வாய தொறந்து சொல்லு!!” அவள் விடவில்லை, எனக்கு துணிவில்லை. கொஞ்ச நேரம் பொருத்தவள், அதற்கு மேலும் முடியாமல் அவளே ஆரம்பித்தால்.

"முதல்ல, I have moved on in my life, அதுதான் உண்மை!!. இப்போ என் வாழ்க்கைல இன்னொருத்தன் இருக்கான்!!. இரண்டாவது எங்க அம்மாகிட்ட நான் போட்ட சண்டைக்கும்,
இதுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை. புரிஞ்சுக்கோ!! எனக்கு டைம் ஆச்சு நான் கிளம்புறேன்!!. உன்ன கெஞ்சி கேக்குறேன், முட்டாள்தனமா எதுவும் பண்ணி, என்ன வாழ்க்கை ஃபுல்லா வருத்தப்பட வச்சிராத!!”.

"பாய்!!” என் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் போனை வைத்து விட்டாள்.

மீண்டும் பித்து பிடித்தது போல் ஆனேன். அவள் வாழ்க்கையில் இன்னொருத்தன, பொத்துக் கொண்டு வந்த கோபத்தை கட்டுப்படுத்த முயன்றேன். ஆறு மாதத்துக்கு முன்னால் இதையே அவள் சொல்லி இருந்தாள், நொடியில் மிருகமாய் மாறியிருப்பேன். அவள் கொடுத்த வலியும், கடந்த ஆறு மாதமாக எங்கள் தொழிலில் நான் காட்டிய ஈடுபாடும், என்னை கொஞ்சம் பக்குவப்படுத்தி இருக்கின்றது என்று நினைக்கிறேன். அழகாமாக மூச்சை இழுத்து விட்டு, என் மனதில் இருந்த அழுத்தத்தை வெளியேற்றினேன்.

"கோபப்படாத!! கோபப்படாத!! இவ ஏதோ கேம் ஆடுறா!! அவ உன்னோட மது!! உன்ன விட்டு அவளே நினைச்சாலும் போக முடியாது!!”. போனில் பேசுவது வேலைக்காகாது என்று முடிவு செய்துவிட்டு, அவளை நேரில் பார்ப்பது என்று கிளம்பினேன் அவள் வீட்டுக்கு.

************

பத்து நிமிடம் கழித்து, அவளது வீட்டின் அருகே இருந்த பார்க்கிங் வாயிலில் நின்றிருந்தேன். அவள் அம்மாவின் முன்னால் அவளிடம் பேச விருப்பமில்லை, சிவகாமி ஆன்ட்டியின் முன்னால் உணர்ச்சிவசப்பட்டு, உண்மை என்னிடம் மறைக்கத்தான் முயல்வாள் என்று நம்பினேன். அவளைப் பார்க்க வரச் சொல்லி, அழைக்கலாம் என்று போனை எடுத்தேன். முதல் ரீங்கிலேயே எடுத்தாள், எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்திருப்பாள் போல.

"சீக்கிரம் சொல்லு!! டைம் இல்ல எனக்கு!!” என்றாள் எரிச்சலுடன்.

"வெளிய வா!! உங்க வீட்டு முன்னாடி தான் இருக்கேன்!! என்றவாறு அவள் வீட்டை நோக்கி நடந்தேன். என் முகத்தப் பார்த்து அவளால் அவள் வாழ்க்கையில் இன்னொருத்தன் இருக்கிறான் என்று பொய் சொல்ல முடியாது என்று தோன்றியது.

"அங்க எதுக்கு போன? அங்க உன்ன போக கூடாதுணு சொல்லி இருக்கேன்ல!!” அவளது குரலில் சிறிய பதற்றம்.

"சரி!! பக்கத்துல இருக்குற பார்க்குல இருக்கேன் வா!!” அவளது பதட்டம் என் நம்பிக்கையை ஏகபோகமா கூட்டியது. ஏனோ உதட்டில் ஒரு சிறுநகை.

"நான் வீட்ல இல்ல!! வெளிய இருக்கேன்!!” போய் சொன்னாள்.

"முதல் இப்படி பொய் சொல்லாதே!! உன் கார் வீட்லதான் இருக்கு!! பாத்துட்டு தான் வர்றேன்!!” முன்பு அவல குரலில் இருந்தா உறுதியும், தெளிவும் இப்பொழுது என் குரலில்.

"இப்ப என்ன உன் பிரச்சனை!!” மீண்டும் எரிச்சலானாள்.

“ஒண்ணும் இல்ல, என் முகத்தப் பார்த்து சொல்லு, நீ என்ன லவ் பண்ணல, உன் வாழ்க்கையில இன்னொருத்தன இருக்கானு!! திரும்பி பார்க்காம போய்கிட்டே இருக்கேன்!!” அவளது உதறல் பேச்சு கொடுத்த தைரியம் என்று நினைக்கிறேன், திமிராகவே சொன்னேன்.

எப்பொழுது என்னிடமே அவ வாழ்க்கையில் இன்னொருத்தன் இருக்கிறான்னு சொன்னாளோ, அப்பவே முடிவு பண்ணிட்டேன், இந்த குழப்பத்துக்கு இன்னைக்கே முடிவு கட்டுறதுனு. அவ என்ன சொல்லி சமாளிக்க பாத்தாலும் விடக்கூடாது. கட்டாயப்படுத்தியாச்சும் இப்போவே அவளை இரவோடு இரவாக தாத்தாவிடம் அழைத்துச்சென்று, மொத்தத்தையும் சொல்லி, முடிந்தால் சீக்கிரமே கல்யாணம் பன்னிக்கணும் என்று உறுதியாய் இருந்தேன். அதுக்கு முதல்ல அவளை பார்க்கணும்.

"சரி!! நான் சொல்ற நம்பருக்கு கால் பண்ணி கான்பிரன்ஸ்ல போடு!!” அவல நம்பர் சொன்னாள். குழப்பத்துடன் அவள் கொடுத்த நம்பருக்கு கால் செய்தேன்,

"ஹலோ!!” ஒரு ஆணின் குரல். நொடியில் சர்வமும் அடங்கியது, விவரிக்க முடியாத பயம் என்னை தொற்றிகொண்டது.

"ப்ளீஸ்!! hold on!! mathu wants to talk to you!!” குரலில் நடுங்க சொல்லிவிட்டு, மதுவையும் அழைப்பில் இணைத்தேன்.

"ஹலோ!! ஹலோ!!” மீண்டும் அந்த ஆணின் குரல்.

"ரஞ்சூ!! it's me!!” பெயரை கூட சொல்லாமல் நான்தான் என்றாள். இதயத்தின் துடிப்பு எனக்கே கேட்பது போலிருந்தது.

"ஹே மதி!!, மூன்!!, இன்னும் நீ பிளைட் ஏறல?” இதயம் துடிக்கவா, அடங்கவா என்றது.

"இல்ல!! இனிமேதான்!! போர்டிங் முடிஞ்சிடுச்சு!!”. நானும் அந்த அழைப்பில் இருக்கிறேன் என்பதையே மறந்து இருவரும் பேசிக்கொண்டார்கள்.

"கம் சூன்!!, மிஸ் யூ ஆல்ரெடி!!”

"தரீ ஹவர்ஸ்!! டெல்லியில் இருப்பேன்!!”

"ஆமா!! நீ பேசுறதுக்கு முன்னாடி வேற யாரோ என்கிட்ட பேசினது யாரு? யாரோ....” 

"ரஞ்சூ!!, நாம எவ்வளவு நாளா லவ் பண்றோம்!!” பேசிக்கொண்டிருந்தவனை இடைமறித்து கேட்டாள்.

"ஹேய்!! என்ன ஆச்சு?” அவனின் குரலில் இருந்த ஏதோ ஒன்று, என் காதுகளில் ஆசிட் ஊற்றியது.

"ப்ளீஸ்!! பதில் மட்டும் சொல்லு!!”

"நீ ஓகே சொல்லி 123 டேஸ், நான் உன்னை பார்த்த ஃபர்ஸ்ட் செகண்ட்ல இருந்து!!” என்று சொன்னவன், ஏதோ பெரிதாக ஜோக் சொன்னதைப்போல சிரித்தான், எனக்கு என் வாழ்க்கையே என்னை பார்த்து சிரிப்பது போல் இருந்தது.

"ரஞ்சூ, நீ கால் கட் பண்ணிக்க!!”

"ஏன்? என்னாச்சு?”

"ப்ளீஸ் ரஞ்சூ, கால் கட் பண்ணு!! பத்து நிமிஷத்துல உனக்கு கூப்பிடுறேன்!!”

“who is the other guy in the line?”

“..........” மது பதில் சொல்லாமல் இருக்க,

“the tennis guy?” அவன் குரலில் ஒரு பதட்டம்.

“ம்ம்" கொட்டினாள் மது.

“are you okay?” பதட்டமல் குறையாமல் கேட்டான்.

“ரஞ்சூ, கால் கட் பண்ணு!!” அவன் கால் கட் செய்தான்.

"லைன்ல இருக்கியா?” இரக்கமே இல்லாமல் கேட்டாள் மது, உயிர் மட்டும் தான் இருந்தது என்னிடம்.

"இன்னும் கால் டிஸ்கனெக்ட் ஆகல!!, அதனால நீ கேட்டுக்கிட்டு கேட்டிருப்பேன் நம்புறேன்!!” அவல உரலில் கொஞ்சம் கூட கருணைஇல்லை, ஏனோ நான் இன்னும் செத்துவிடவில்லை என்று அவளுக்கு உணர்த்த வேண்டும் என்று, எனக்குத் தோன்றவே தொண்டையை செருமிக் கொண்டு

"சொல்லு!! லைன்ல தான் இருக்கேன்!!” என் உடலிலும், மனதிலும் இருந்த நடுக்கத்தையும் மறைத்துக் கொண்டு. எங்கிருந்து அந்த உறுதி வந்ததோ? எனக்கு தெரியாது?, ஆனால் மொத்த உண்மையையும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றுதான் அவளிடம் பேச விரும்பினேன், அதைத் தெரிந்து கொள்ளாமல் விடுவது இல்லை என்பதில் உறுதியாய் இருந்தேன். அவள் "ரஞ்சூ!! ரஞ்சூ!!” என்று ஆடவன் ஒருவனை கொஞ்சும்போதே, என் மொத்த உணர்வுகளும் செத்திருந்தது.

"நான் சொன்னது உண்மைனு இப்ப நம்புவன் நினைக்கிறேன்!! உன்ன கஷ்டபடுத்த கூடாதுன்னுதான், நான் இவ்வளவு நாள் ட்ரை பண்ணுனேன், நீ புரிஞ்சுக்கல!! உன்ன கஷ்டபடுத்த வச்சுட்ட, நீ எவ்வளவோ வருத்தபடுறியோ!! அதைவிட அதிகமாகவே நான் வருத்தப்படுறேன்!!. இதுல உன் மேல தப்பே இல்ல, ஃபர்ஸ்ட் நீ அதை புரிஞ்சுக்கோ!!. தப்பு எல்லாம் என் மேலதான்!!”

"எப்படி மது எனக்கு புரியல?” அவள் என்னவள் இல்லை என்ற என்னைத்தைக் காட்டிலும், அவள் என்னிடம் காட்டும், இந்த கனிவு என்னை இரணப்படுத்தியது.

நீண்ட அமைதி அவளிடம். அவள் பெருமூச்சு விடும் சத்தம் எனக்குக் கேட்டது.

"உனக்கு தெரியல நீ எவ்வளவு பெரிய பணக்காரன்னு!! அதுவும் இல்லாம என்னோட நாலு வயசு சின்னப் பையன்!! இந்த இரண்டும் ஒரு பொண்ண எவ்வளவு இன்செக்குர்டா பீல் பண்ண வைக்கும்னு உனக்கு தெரியாது!! மறுபடியும் சொல்றேன், தப்பு உன்னோடு கிடையாது!! என்னோடது தா......!!”

"நீ! சொன்ன ரெண்டு காரணமும், நம்புற மாதிரியே இல்லை!!. நீயே கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாரு, அது உனக்கே புரியும்!!” இடைவெட்டி பேசினேன், உணர்வுகள் மரத்துப் போன நிலையிலும், உண்மையை தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதில் மட்டும் தெளிவாக இருந்தேன்.

"உன்ன கஷ்டபடுத்த கூடாதுன்னு நினைக்கிறேன்!!” அவள் குரலில் இருந்த கனிவுக்கு, என்னை அறியாமல், ஒரு வரட்டுச் சிரிப்பு என்னிடம்.

"நான் அந்த ஸ்டேஜ் எல்லாம் தாண்டி ரொம்ப நாளாச்சு மது!!. உனக்கு தெரியுமானு தெரியல, கிட்டத்தட்ட ஆறு மாசமா எங்க கம்பெனில பார்ட் டைமா ஒர்க் பண்ணிட்டு இருக்கேன்!! இன்னும் நீ நெனைக்கிற "பாப்பா!!” கிடையாது நான்!!” ஏனோ அவள் சொற்களில் தெரிந்த தரிசனம் என்னை உசுப்பேற்றியது.

“You want to take it in a hard way!!”

"பரவால்ல!! என்ன வேணும்நாலும் சொல்லு, ஆனால் உண்மையைச் சொல்லு!! கண்டிப்பா முட்டாள்தனமாக எதுவும் பண்ண மாட்டேன்!! கவலைப்படாத, நீ உன் வாழ்க்கை எந்த குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாமல் சந்தோஷமாக வாழலாம்!! நீயே சொன்னியே நான் பெரிய பணக்காரன்னு, அந்த சொத்தை எல்லாம் அனுபவிக்காம சாக எனக்கு என்ன கிறுக்கா?” ஏனோ சிறிது நேரத்திற்கு முன் இருந்த நடுக்கம் என் உடலிலும் இல்லை என் மனதிலும் இல்லை. அவளே, இல்லை என்றான பின், அவளின் கனிவு என் துச்சமேன தூக்கி எறிந்தேன்.

"கடைசியா நான் உன்ன எப்ப கிஸ் பண்ணேன்?” ஆரம்பத்தில் இருந்தா தெளிவு

"தெரியல, நீயே சொல்லு!!” அவளை விடவும் தெளிவாக இருந்தேன்.

"இங்க டெல்லியில் காலேஜ் ஜாயின் பண்றதுக்கு முன்னாடி!!”.

"......…" பதில் பேசவில்லை, அவளை தொடர்ந்து பேசட்டும் என்று இருந்தேன்.

"நீ நேஷனல் விளையாடுறதற்கு, மூணு மாசத்துக்கு முன்னாடி இருந்தே, இந்த இன்செக்யூரிட்டி எனக்கு வந்துடுச்சு. நீயே யோசிச்சு பாரு, அக்கா மாதிரி உன் கூட பழக ஆரம்பிச்சு, இப்போ உன்னை உன்னை லவ் பண்றேன், எனக்கு உன்ன கல்யாணம் பண்ணி வைங்க, அப்படின்னு நான் கேட்டா, உன் காசுக்காகதான் உன்னை மயங்கிட்டேன் ஊர் சொல்லும்!!. ஆனா, உன்னை கஷ்டப்படுத்த என்னால முடியல, அதான் உண்மை!! இதெல்லாம் சரியாயிரும்னு, உனக்குச் சொன்ன மாதிரியே, எனக்கு நானும் சொல்லிக்கிடேன்!!. அது எல்லாமே இங்கே டெல்லி வர்ற வரைக்கும்தான், ரஞ்சூவ பார்க்கிறது வரைக்கும் தான்!!. அவன் கூட பழகுனதுக்கு அதுக்கப்புறம், தான் நமக்குள்ள இருந்தது லவ் இல்லன்னு எனக்கு புரிஞ்சது!!”

"உனக்கே தெரியும் என் அண்ணன் நான் பிறந்த மூணு மாசத்துலயே இறந்துட்டான்னு!! சிங்கிள் சைல்ட வளர்ந்த எனக்கு, நீ கிடைச்சதும் உன் மேல பாசம் வச்சேன்!!. திடீர்னு ஜினாலிய லவ் பண்றனு நீ சொன்னதும், எனக்குள் ஒரு பயம், எங்கே நீ யாரையாவது லவ் பண்ணுனா, என்ன விட்டு விலகி போயிருவியோனு!!. என்ன செய்றதுன்னு தெரியாம, உன் மேல இருந்த பொசசிவ்னஸ் லவ்வுன்னு நானே முடிவு பண்ணிகிட்டேன்!!. அதே மாதிரிதான் உனக்கும், நான் சொல்ற வரைக்கும் நீ என்ன அப்படி பார்த்தது கிடையாதுனு எனக்கு தெரியும்!! தேவையில்லாம நான் தான் உன்னை குழப்பிவிட்டுட்டேன்!!. உண்மையைச் சொல்லணும்னா பிளான் பண்ணி உன்னை என்ன லவ் பண்ண வச்சேன்!! நீ ரெஃப்யூஸ் பண்ணக்கூடாதுனு தான் அன்னைக்கே உன்கூட ...... .” அவள் விட்ட இடைவெளி என்னை தின்று தீர்த்து.

"அதனால வந்த வினை தான் இது. உனக்கு தோணும், பின்ன எதுக்கு எங்க அம்மாகூட நான் சண்டைபோட்டேன்னு? ஃபர்ஸ்ட் நான் டெல்லியில் ஜாயின் பண்ணினது அவங்களுக்கு பிடிக்கல, எங்கே நான் அவங்களை விட்டு விலகிபோயிருவேனோனு பயந்து, எனக்கு உடனே கல்யாணம் பண்ணி வைக்கணும் முடிவு பண்ணிட்டாங்க!!. ரஞ்சூ ஃபேமிலி நிலைமை சரி இல்லை, இப்போதைக்கு கல்யாணம் பண்ண முடியாது!!. அதனால என்ன செய்றதுன்னு தெரியாம அப்படி அம்மாகிட்ட கோபப்பட வேண்டியதாப்போச்சு!!. எனக்கு தெரியுது, நான் ரொம்ப சுயநலம் பிடிச்சவ. ஆனால் உண்மையிலேயே சொல்றேன், உன்ன கஷ்டபடுத்த கூடாதுன்னு தான் நினைச்சேன்!!”

"என்ன தப்பானவளா காட்டி, என்ன நீ வெறுக்கனும்னு நினைச்சேன்!!. என்ன நீ போர்ஸ் பண்ணு அன்னைக்குகூட, உங்கிட்ட எப்படியாவது உட்கார்ந்து தெளிவா பேசணும்னு நினைச்சு தான் வந்தேன்!!. ஆனா என்னனாமோ நடந்திருச்சு!!. இப்பவும் நான் உன்ன லவ் பண்றேன்!! ஒரு பிரண்டா!! என் வாழ்க்கையில் எப்பவுமே உனக்கு ஒரு ஸ்பெஷலான இடம் இருக்கும்!!. ஏற்கனவே அம்மாவை ரொம்ப கஷ்டப் படுத்திட்டேன்!! நீயும் போய் அவங்ககிட்ட ஏதாவது கேட்டு அவர்களை இன்னும் கஷ்டப்படுத்தாதே!!. ப்ளீஸ் அங்கிருந்து போயிடு!!. வீட்டுக்கு போ!!. சாரி டா!!” என்று குரல் தழுதழுக்க முடித்தாள்.

"பாப்பா!!” அழுகையை அடக்கிக்கொண்டு அழைத்தேன் அவளை, அவள் பேச ஆரம்பித்த பொழுது இருந்த உறுதியெல்லாம் இல்லை எனக்கு,

"இங்க போடிங் பண்ண கூப்பிடுறாங்க!! கிளம்புறேன்!! டைம் ஆச்சு!!” கம்மிய குரலில் அவசர அவசரமாக காலை தூண்டிக்க முயன்றாள். .

"அவ்வளவுதானா?” அடக்க மாட்டாமல், நடுத்தெருவென்றும் பாராமல் கதறினேன்.

அவளிடமிருந்து பெருமூச்சுத் தவிர வேறு பதில் வரவில்லை. எவ்வளவு நேரம் என்று தெரியாது

"இறுதி அழைப்பு, IX 013, AIR INDIA EXPRESS, டெல்லி செல்லும் பயணிகளுக்கான இறுதி அழைப்பு ....” என்ற அவள் பறக்க போகும் அழைப்பு கேட்ட, மூச்சைப் பிடித்து அழுகையை அடக்கினேன், “இல்ல டா, நான் சொன்னதெல்லாம் பொய், எனக்காக காத்திருனு!!” அவள் சொல்லிவிட மாட்டாளா என்ற ஏக்கம்.

"இட்ஸ் ஓவர் மணிகண்டன்!!. புரிஞ்சுக்கோ!!” வைத்துவிட்டாள்.

சர்வமும் அடங்கிவிட்டது எனக்கு. மீண்டும் அவள் குரலில் அவ்வளவு தெளிவு. மது ஒருவனை "ரஞ்சூ!!” இன்று கொஞ்சும் பொழுதே மொத்தமாக உடைந்து போயிருந்த நான், மணிகண்டன் என்று அவள் என்னை அழைத்த அழைப்பு, உயிரையே பிடுங்கி வெளியே எறிந்திருந்தது. ஏனோ ஆத்திரமும் வரவில்லை, அழுகையும் வரவில்லை. உணர்வு என்ற ஒன்று இருப்பவனுக்கு தான் ஆத்திரம் வரும்!! அழுகை வரும்!!

ஒரு பிணத்தைப் போல அங்கே நின்று கொண்டிருந்தேன்!!.

[Doyencamphor]

படித்த மற்றும் பின்னூட்டம் இட்ட அனைவருக்கும் நன்றி. இன்னும் இரண்டே பாகங்களில் ஃபிளாஷ்பேக்கை முடித்துவிட முயல்கிறேன்.

[Doyencamphor]

இதுக்காக கோவத்துல மாமியாரை ஓத்திட்டு இருக்கானா என்ன ?

உண்மையிலேயே இதற்கு என்னிடம் பதில் இல்லை. 

ஏற்கனவே சொன்னது என்றாலும் திரும்பவும் சொல்கிறேன். முழுக்க முழுக்க ஒரு வன்காம கதையாக எழுதிய ஆரம்பித்தேன். அந்த வண்மைக்கு ஒரு சரியான காரணம் இருந்தால் காமம் கொஞ்சம் சுவையானதாக இருக்கும் என்று நினைத்துத்தான், வேண்டாத பிள்ளையாக இருக்கும் ஒருவன் பெற்றோரை, பழிவாங்கும் தன் தந்தை ட்ராஃபியாக கருதும் வப்பாட்டியை மடக்குவதற்காக அவள் மகளை காதலிக்கிறான். அந்த காதலை வைத்து, அந்த வப்பாடியை தன் இஷ்டத்திற்கு ஆட்டிவைத்து தன் பெற்றோரை அவமான படுத்துகிறான். பின் கதையின் ஹாப்பி என்டிங்காக, தன் காதலியின் உண்மை காதலை உணர்ந்து அவளுடன் சந்தோஷமாக தன் வாழ்நாளை கழிக்கிறான். இதுதான் நான் எழுத ஆரம்பித்த கதையின் பிளாட்.  


ஆனால் எனக்கே தெரியாமல் மணியின் ஏக்கமும், மதுவின் காதலும் இந்த கதையை தனதாக்கி கொண்டன.

முதல் மூன்று பாகங்களை டெலீட் செய்துவிட்டு, "கோட்டை எல்லாம் அழிங்க, முதல்ல இருந்து எழுதுவோம்" என்று காமெடி செய்ய விருப்பம் இல்லை. 

முதல் மூன்று பாதிப்புகளை அப்படியே வைத்துக்கொண்டு, ஒரு சவாலாகத்தான் இந்த கதையை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்.


இது என்னுடைய முதல் கதை, இதற்கு முன்னர் சேர்ந்தார் போல் பத்து வரிகள் கூட சுயமாக எழுதியதில்லை. முடிந்த அளவு முயற்சிக்கிறேன், சரிக்கினால் மன்னிக்கவும். 

[Doyencamphor]

நான் இதுவரை எழுதியதை விமர்சித்தால் பதில் அளிக்கிறேன் நண்பா. வரப்போகும் பாகங்களை படித்துவிட்டு விமர்சிக்கவும்.

SCREW DRIVER தாக்கம் இல்லாமல் கதை எழுதுவது கடினம் என்று நினைக்கிறேன். பாராட்டுக்களுக்கு நன்றி.

[Doyencamphor]

பாகம் - 44


பெற்றோருக்கு என்மேல் பெரிதாக பாசம் இல்லை, தாத்தாவும் ஆச்சிகளும் இன்னும் எவ்வளவு நாளைக்கு இருப்பார்கள் என்று தெரியாது, எனக்கென்று வாழ்க்கையில் இருந்த பிடித்தம் மது மட்டும்தான். ஆனால் இன்று அவளே தன் வாழ்க்கையில் இன்னொருத்தன் இருக்கிறான் என்று சொல்ல, உயிரற்ற உணர்வற்ற ஒரு பிணமாய் அங்கு நின்று இருந்தேன். எவ்வளவு நேரம் நின்று இருப்பேன் என்று தெரியவில்லை, யாரோ ஒருவர் வந்து

"யாருப்பா நீ எதுக்கு இங்க நிக்குற?" அந்த தெருவில் வசிப்பவர் ஆக இருக்கலாம்.

கலங்கியிருந்த கண்களைத் துடைத்துவிட்டு, அவரை பார்க்க, என் மேல் பரிதாபம் கொண்டு மேலும் கேள்வி கேட்காமல் திரும்பிச் சென்றுவிட்டார். இப்படி யாரென்று தெரியாதவர்கள் எல்லாம், என் மேல் கரிசனம் காட்ட, அதற்கு காரணம் நான் உயருக்கு மேலாய் நினைத்த மது தான் காரணம் என்று எண்ணம் என் பித்தம் ஏறியது.

மூச்சு முட்டிவது போல் இருக்க, பைக் எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினேன், ஏதோ ஒரு கடையில் நிறுத்தி சிகரட் பாக்கெட் ஒன்று வாங்கினேன். ஒரு சிகரெட் எடுத்து பற்றவைத்து, உள்ளிழுத்த அடுத்த நொடி உள்ளிலுத்த வேகத்தைவிட, இருமடங்கு வேகத்தில், நுரையீரல் புகையை, இருமலோடு வெளியே தள்ள, உச்சயில் பிடித்தது. நெஞ்சில் கைவைத்து நான் இரும, கடைக்காரன் சிரித்தான், அவமானமாக இருந்தது. அவனை முறைத்து விட்டு, கையில் இருந்த சிகரெட்டை தூர எரிந்துவிட்டு, பைக்கை எடுத்தேன். அந்த கடைக்காரனின் கண்ணில் படாத தூரம் சென்றதும், வண்டியை நிறுத்தேன்.

மீண்டும் அவள் எண்ணம், மணிகண்டன் என்று என் முழு பெயரை சொல்லி மது அழைத்ததாக எனக்கு நினைவே இல்லை. கடந்த இரண்டு, மூன்று வருடங்களாக மணி என்று கூட அழைத்ததாக நினைவில்லை. "டேய்!!, டா!!, வா!!, போ!!” தான். "பாப்பா!! பாப்பா!!” என்னை கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தவள், "மணிகண்டன்!! அவ்வளவுதான்!! முடிஞ்சு போச்சு!!" என்று மிகவும் சாதாரணமாக சொல்லிவிட்டாள். அதை விடவும், அந்த ரஞ்சூவும், அவளும் பேசிக்கொண்டதை நினைத்தால் என் மனதெல்லாம் தீயாய் சுட்டது.

ஏனோ எனக்கு சிகரட் புகைத்தே ஆகவேண்டும் போல் இருந்தது. மீண்டும் ஒரு சிகரட் எடுத்து பற்ற வைத்தேன். பற்ற வைத்தவுடன், சிகிரெட் புகை கண்களை தீண்ட, இரண்டு கண்களும் எரிந்தது, கண்ணீர் வந்தது, இருந்தும் விடவில்லை. சிகிரெட் புகை தந்த எரிச்சலில் கண்கள் சூடாக இருக்க, மீண்டும் சிகிரெட்டை வாயில் வைத்து புகை உள்ளிழுத்தேன். முன்னைக்காட்டிலும் இருமல் அதிகமாக வர, தலையெல்லாம் "வின்!! வின்!!" என்று தெறித்தது. என் சுவாச குழாயை மொத்தமாக உருவி எடுப்பது போல் வலிக்க, என் கண்களில் நட்சத்திரம் மின்னியது. ஒழுகிய மூக்கை சீந்தி தூர எறிந்துவிடு, விரல்களை பாண்ட்டில் துடைத்துக்கொண்டு, கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை சட்டையில் துடைத்துக் கொண்டேன்.

என்னை ஆசுவாசப் படுத்தினேன், அடுத்த புகையை இழுக்க. இன்று இரண்டில் ஒன்று பார்க்காமல் விடுவதில்லை என்று உறுதியாய் இருந்தேன். ஆழமாக ஐந்தாறு முறை மூச்சு விட்டேன், ஆழமாக மூச்சு விட்டதற்கே இருமல் வர, மூக்கின் வழியாக இல்லாமல் வாய்வழியாக காற்றை உள்ளிழுத்து, என்னை ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டேன். வாயெல்லாம் ஏதோ துருப்பிடித்த இரும்பை தின்றது போன்ற சுவை. புகையை உள்ளே இழுப்பதற்கு என் உடல் தயார் என்று தோன்றவே, கண்களை மூடிக்கொண்டு, மூச்சு விடுவதை நிறுத்தி, சிகரெட்டை, மீண்டும் என் உதடுகளை பொருத்தினேன். ஏற்கனவே புகையை உள்ளிழுத்து பட்ட வலியின் காரணமாக, மெதுவாக, நிதானமாக, கொஞ்சமே கொஞ்சம், புகையை உள்ளிழுத்தேன். சிகரெட்டை உதடுகளில் இருந்து எடுத்த அடுத்த நொடி, அந்த புகை வெளியேறியது. அதற்கே என் முதல் puff வெற்றிகரமாக இழுத்தது போல் ஒரு சந்தோஷம். மீண்டும் ஒரு முறை மூச்சை இழுத்து விட்டு மீண்டும் சிகரெட்டை உதடுகளின் இடுக்கில் வைத்தேன், புகையை உள்ளிலுத்தேன்.

இந்த முறை, கவனமாக சிகரெட்டை எடுத்தவுடன் வாயை மூடிக்கொண்டேன். மூச்சை உள்ளிழுத்து, புகை சுவாசக்குழாயில் தள்ள ஏனோ தோன்றவில்லை. இழுத்த புகையை அப்படியே ஐந்து நொடி, வாயிலிருந்து வைத்திருந்தேன், பின் உதடுகளை பிரித்து நான் ஊதும் முன்பே, பாதி புகை வெளியேறி இருக்க, மீதியை நான் ஊதி தள்ளினேன். என் வாழ்வும், சாவும், அந்த ஒரு puff-ல் இருந்ததை போலவும், அதை வெற்றிகரமாக செய்து முடித்து, என் உயிரே நான் காப்பாற்றிக் கொண்டது போல, நான் இருந்தா சூழ்நிலைக்கு பொருந்தாத ஒரு வெற்றிக் களிப்பு என்னிடம். யாராவது என்னை கவனிக்க கவனிக்கிறார்களா என்று சுற்றி பார்த்தேன், அந்த தெருவில் உயிர் என்று சொல்ல, என்னை தவிர வேறு யாருமில்லை என்று அறிந்ததும் ஒரு சிறிய ஏமாற்றம்.

முகம் முழுக்க ஆனந்தத்தின் ரேகையுடன் ஒரு சிரிப்பு எனக்கு, உடனே என்னை பார்த்து நக்கலாக சிரித்த அந்த கடைக்காரரின் முன்பு, இதே போன்று புகையை இழுத்து, அவர் முகத்திலே ஊத வேண்டும் என்று ஒரு அடங்காத வெறி. மொத்த சிகரெட்டையும் தின்றுவிட்டு, பஞ்சு வரை பற்றி இருந்த நெருப்பு, என் விரலை தீண்டவே, கைகளை உதறியதில் சிகரெட்டை கீழே விழுந்தது, அந்த நெருப்புத் தந்த எரிச்சலில், என்னை நிகழ் உலகிற்கு கொண்டுவந்தது.

அதுவரை மரத்துப் போயிருந்த என் நெஞ்சம் உணர்வு கொள்ள, எனக்கு யாதுமாகி நின்றவள் என் வாழ்வில், இனி இல்லை என்று உணர, என் காதல் மனம் கதறி துடித்தது, வாங்கிய அடியெல்லாம் மறந்து.

"நீ பொண்டாட்டினு சொன்ன ஒரு வார்த்தைக்காக, பாய்ந்து அனைத்தவள்!! நீ கோபப்பட்ட ஒரே காரணத்துக்காக, தூக்கமில்லாமல் சாப்பிடாமல் உன்னை தேடி வந்தவள்!! நீ விளையாட்டாக அவளுக்கு மாலையிட்டு எடுத்துக்கொண்ட போட்டோவை காட்டி, அவள் சிலிர்த்து பேசியது!! ஓராயிரம் முறை காதோரத்தில் "லவ் யூ!! லவ் யூ!!“ என்று இசைத்தவள்!! நீ அழுத போதெல்லாம் மடியில் தாங்கியவள்!! ஆசைப்பட்டதெல்லாம் அவளையே கொடுத்தவள்!! உன்னை என்னதான் அவள் எண்ணப்படி ஆட்டி வைத்தாலும், "லவ் யூ!!” என்ற சொற்களுக்காக உன்னிடம் கெஞ்சி மன்றாடியவள்!!” என் நினைவலைகளில் இருந்து பொக்கிஷங்களாக பொறுக்கி பொறுக்கி எடுத்து, என் முன் நின்று வேண்டியது, அவள் மேல் காதல் கொண்ட மனது.

"அவளுக்கு, கண்டிப்பா வேற ஏதோ பிரச்சனை இருக்கு, கண்டிப்பா உனக்காக தான், நீ இதைவிட கஷ்டப்படுவேன்னு தான், இப்படி பண்ற!!. பொசசிவ்னஸ் என்று சொல்வதெல்லாம் பொய்!!, நேத்ராவும், நீயும், மாறி மாறி டார்லிங்!!டார்லிங்!!னு சொல்லும் போது வராத பொசசிவ்னஸ பொய்யா காரணம் காட்டுறா!!. அவ நம்ம மது, அவள விட்டுவிடாதே!!" மன்றாடியது, அவள் மேல் காதல் கொண்ட மனது.

"ஆமா!! ஆமா!! அவ என் மது!!, போன்ல பேசினதுதான் தப்பு!!, நேர்லயே போய் பேசிக்கொள்ளலாம்!! என்று புது ரத்தம் பாய்ந்தது போல் புறப்பட்ட என்னை,
"ஒருவேளை அவள் சொன்னது போல, அவள் வாழ்க்கையில் இன்னொருவன் இருந்தால்? அதை நேரில் பார்க்கும் நெஞ்சுறுதி உனக்கு இருக்கா?” என்னை ஆட்டி வைத்த மிருகம் கேட்ட, ஒரே கேள்வியின் உதறலில், என் உடலையும், உயிரையும் தாண்டி, ஆன்மாவரை ஒரு ஆட்டு ஆட்டியது. என்னை திரும்பத் திரும்ப காயப்படுத்தும் காதல் மனதின் செஞ்சலை நிராகரிக்க முடியாமல், என்னை அவள் கொடுத்த வலியில் இருந்து மீட்டெடுத்து காக்கும், மிருகத்தின் கேள்வியில் இருக்கும் நிதர்சனத்தை உணர முடியாமல் தவித்து இருந்தேன்.

சாகப்போகும் மனிதனின் கடைசி விண்ணப்பம் போன்ற, என் காதல் மனத்தின் கதறல் தாங்கமாட்டாமல், அந்த மிருகத்திடம் கெஞ்ச, அரை மனதுடன் ஒத்துக்கொண்டது வலியை ஏற்கப் போகும் அந்த மிருகம். குற்றுயிராய் கிடந்த என் காதலை காப்பாற்றுவதற்கு, என்னை நானே இழக்கத் தயாரானேன். உடனே மொபைலில் எடுத்து மதுவுக்கு அழைக்க, "நீங்கள் தொடர்பு கொள்ளும் நபர் தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பால் இருக்கிறார்" என்ற கணிப்பொறியுடன், "உயிர் போகும் அவசரம், எப்படியாவது தொடர்பு எல்லைக்குள் கொண்டு வா!!” என்று கரைந்த மனதை கட்டுப்படுத்திவிட்டு, அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று எண்ணினேன்.

கூகுளை மன்றாடியதில், அவள் தரையிறங்கி 5 நிமிடங்கள் ஆயிற்று என்று சொல்லியது. குறைந்தது மூன்றிலிருந்து, நான்கு மணி நேரம் இலக்கில்லாமல், வெறுமையுடன், அங்கே, இங்கே என்று நின்று இருக்கிறேன் என்பதை கூட என் மனது உணரவில்லை. என் மனதின் மொத்த எண்ண ஓட்டமும், அவள் எப்பொழுது அழைப்பை எடுப்பாள் என்பதிலேயே இருந்தது. ஏறக்குறைய 40 நிமிடங்கள் திரும்ப, திரும்ப, அழைத்தும் கணிப்பொறியே பதில் சொல்லிக்கொண்டிருக்க, அதற்கு மேலும் பொறுக்கமுடியாமல் விரக்தியில், கைபேசியை விட்டெறிந்தேன். அப்படியே சோர்ந்து, அங்கேயே அமர்ந்துவிட்டேன்.

தரையில் அமர்ந்த அடுத்த நொடி, என் கைபேசி, சத்தமிட ஓடிச் சென்று கையில் எடுத்தேன், மது தான் அழைத்து இருந்தாள். விட்டெறிந்ததில், தொடுதிரை பல கீறல் விட்டிருக்க, நான் எவ்வளவோ போராடியும் அழைப்பை எடுக்க முடியவில்லை. கால் கட்டானது, என்னை நானே நொந்து கண்டேன். ஐந்து நொடி தான், மீண்டும் அவளிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது, அழைப்பை ஏற்க மீண்டும் தொடுதிரையுடன் போராடிக் கொண்டிருந்தேன். அதுவே என் தவிப்பின் மீது இரக்கப்பட நொடியில் அழைப்பு ஏற்கப்பட்டது. உள்ளமெல்லாம், உயிர் தின்னும் பயம் அப்பிய இருக்க, மொபைலை காதில் பொருத்தினேன்.

"ஹலோ!!”

“...................” என் நா எழவில்லை

"ஹலோ!!”

“...................” மீண்டும் என் நாக்கு ஒட்டிக்கொண்டது.

"ஹலோ!!.... டேய்!! ஹலோ!!” பொறுமையில்லாமல் பதறினாள், அவளது குரலில் அப்படிஒரு தவிப்பு

“...................”

"ஹலோ!! ஏன்டா என்னை இப்படி சித்திரவதை படுத்துற!!” என்றவள், அழு ஆரம்பித்தாள். ஏனோ அவளது அழுகை, எனக்கு ஆறுதலாய் இருந்தது, புதிதாக நம்பிக்கையை விதைத்தது.

"ஹலோ!!” அவளது அழுகை, என் நாவிலிருந்து சொற்களை என்னை அறியாமல் எடுத்துக்கொண்டது.

"ஹலோ!!” சுத்தமாக அழுகை இல்லை அவளிடம்,

"தங்கியிருக்கிற அட்ரஸ் சொல்லு!!” நெஞ்சை கவிய பயத்துடன்

"இப்போ எங்க இருக்க?” பதட்டமாக கேட்டாள்

"இன்னும் ஊர்ல தான் இருக்கிறேன்!!, அட்ரஸ் சொல்லு, காலைல வர்றேன்!! உன்னை நேர்ல பாக்கணும்!!”

"ப்ளீஸ்!! its over!! புரிஞ்சுக்கோ!!” நிதானமாக, வருத்தம் தேய்ந்த குரலில் சொன்னாள்.

"மது!! என்னால முடியல மது!!” வெட்கம்விட்டு கெஞ்சினேன்.

“...................”

"நீ இல்லாம.... எப்படி பாப்பா!!” உடைந்து அழுதேன்.

“...................”

அவளிடமிருந்து ஆறுதலுக்கு கூட, ஒரு வார்த்தை இல்லை. எனக்கு தெளிவாயிற்று, அவளிடம் இருந்தா பதற்றம், தவிப்பு எல்லாம் எங்கே நான் என்னை மாய்த்துக் கொள்வேனோ என்றுதான், அதிலும் அவளுக்கு குற்றஉணர்வு ஏற்படும் என்ற சுயநலம் தான்.

"நெ....நெஜமாவே, முடிஞ்சு போச்சா!!” ஆற்ற மாட்டாமல் கேட்டேன்.

"ம்ம்!!” கொட்டினாள், இரக்கமில்லாமல்

"எப்படி மது,.… எனக்கு புரியல!!” அவளை காயப்படுத்தவிடுவது என்று உறுதிபூண்டேன்.

“...................” அவளிடமிருந்து பதிலில்லை

"எனக்கு ஒரு முடிவு தெரிஞ்சாகணும்!!” விடுவதாய் இல்லை

"என்ன தெரியணும்?” அவளது கோபம் என்னை மிருக்கமாக்கியது.

"இதுக்கு ஒரு முடிவு!!, I want a proper closure!! நீ இப்ப தெளிவா இருக்கிற மாதிரியே, என்னையும் தெளிவாக்கு, போதும்!!” முடித்துவிடுவது என்று முடிவு செய்துவிட்டேன்.

மீண்டும் ஒரு நீண்ட அமைதி இருவரிடமும், ஒரு பக்கம் மரணம், மறுபக்கம் பேரின்ப வாழ்வு என்னும் இடத்தில் மதில் மேல் புனையாக, மரணத்தின் பக்கம் வழுக்கிக் கொண்டிருக்கும் உயிரின் வலியுடன் நான்.

"ஏன், நீ என்கிட்ட "ஐ லவ் யூ!!” சொன்னதே இல்லன்னு யோசிச்சு பாத்துருக்கியா?” அவள் கேட்டதுமே, என் உயிர் அறுந்து விட்டது. என்னை அப்பியிருந்த பயம் உண்மையாக போவதை உணர்ந்து

"நேர்ல பேசலாம்!! நீ...... நீ தங்கியிருக்க அட்ரஸ் அட்ரஸ் சொல்லு!!” அவளை கண்டுபிடிப்பது அவ்வளவு கடினம் இல்லை என்று தெரிந்தும், உலறினேன், அழைப்பை துண்டித்து விட மாட்டாளா என்று ஏங்கியது என் மனம்.

"நேர்ல வந்தாலும் எதுவும் மாறப் போறது இல்ல!!” இரக்கமே காட்டவில்லை அவள்.

"பரவால்ல,கடைசியா, உன்ன ஒரு தடவ பார்க்கணும்!! என் முகத்த பார்த்து இதேயே சொல்லு, அது போதும் எனக்கு!!” மானமில்லாமல் மன்றாடினேன்.

"உன்ன கஷ்டபடுத்த கூடாதுன்னு பாக்குறேன்!!, உனக்கு அது புரிய மாட்டேங்குது. சரி நல்ல கேட்டுக்கோ, நான், உன்ன லவ் பண்ணுனேனா? இல்லையாங்குறது இருக்கட்டும்!!, நீ என்னை உண்மையாவே லவ் பண்ணுனியா?”

“...................” அவல கேள்வியில் துடித்துக் கொண்டிருந்த, ஒரு நொடி சேத்து மீண்டது. நான் பதில் சொல்லும் முன், அவளே ஆரம்பித்தாள்.

"நான் எத்தனையோ தடவ கெஞ்சியும், உன் வாயிலிருந்து ஒரு தடவையாவது "ஐ லவ் யூ!!”ன்னு வந்துருக்கா?, நான் லவ்வ சொன்னதுக்கு அதுக்கப்புறமும்!!, நமக்குள்ள எல்லாம் முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம் கூட!!, என் பக்கத்துல இருக்குறதுக்கே கில்டியா பீல் பண்ணவன் தான நீ?” உதடு துடிக்க, அடக்க மாட்டாமல், சத்தமில்லாமல் அழுதேன்.

யாரவது என்ன சைட் அடிச்சா கூட, எனக்கு பத்திகிட்டு எரியும், அப்படி பாக்குறவங்கள பார்வையாலேயே எரிச்சுறுவேன்!!. ஆனா நீ, எவ கை கொடுத்தாலும், அவ கைய புடிச்சி குலுக்கிகிட்டு, எவ பார்த்தாலும், திருப்பி பல்ல காட்டிகிட்டு தான் தெரிஞ்ச? யாராச்சும் லவ் பண்ற பொண்ண பப்ளிக் பார்க்கிங்கில வச்சு, நீ கை வச்ச இடத்தில கை வைப்பானா? இதுக்கு மேலயும் உனக்கு எப்படி சொல்லி புரிய வைக்கிறதுன்னு எனக்கு தெரியல!!” ஒரு வேகத்தில் நான் முட்டாள்தானமாக நடந்து கொண்டதை அவள் சொன்ன அடுத்த நொடி எனக்கு புரிந்தது, எல்லாம் முடிந்து விட்டதென்று. "சாவு!!,சாவு!!சாவு!!சாவு!!சாவு!!” அது மட்டுமே என் மனதில்.

"போ..........போதும்!!” வைராக்கியம் எல்லாம் விட்டொழித்து, காதேலே வேண்டாம் என்ற என்னிடம், அவள் கருணை காட்டுவதாய் இல்லை.

"இல்ல, நான் இன்னும் பேசிமுடிக்கல, இன்னும் ரெண்டு நாள் கழிச்சு உனக்கு நான் சொன்னதுல நம்பிக்கை இல்லணு தோணும், இன்னைக்கே இத முடிச்சுக்கலாம். I too want proper closure too this!! மூணு மாசமா நாங்க லிவ் இன் ரிலேஷன்ஷிப் இருக்கோம். இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல, நான் வீட்டுக்கு போயிடுவேன்!! வீடியோ கால் பண்றேன்!! உன் கண்ணால பாத்து தெரிஞ்சுக்கோ!!, அது ரெக்கார்ட் பண்ணி என்ன வேணாலும் பண்ணிக்கோ!! உனக்கு நான் பண்ண தப்புக்கு தண்டனையா நெனச்சுக்கிறேன்!!” இரக்கமே இல்லாமல் பேசியவள், துண்டித்து விட்டால் மொத்தமாக.

உன்னைப் போன்ற ஒரு இழி பிறவியின் உடலில் இருக்க, எனக்கு விருப்பம் இல்லை என்பது போல், என் இதயம் தாறுமாறாகத் துடித்தது. சத்தமிட்டு கதறி அழத்தொடங்கிய, சில நொடிக்குள், தெருவில் இருக்கிறேன் என்ற நினைவுவர, கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டு, பைக்கை எடுத்தேன். எனக்கு என் அறையில் சென்று என்னை அடைத்துக்கொள்ள வேண்டும் போல் இருந்தது. இறநூறு மீட்டர் கூட ஓட்டியிருக்க மாட்டேன், அழுகையை அடக்க முடியாமல், பைக்கை நிறுத்தியவன், ஸ்டண்ட் கூட போட தெம்பில்லாமல் அப்படியே போட்டுவிட்டு, பிளாட்ஃபார்மில் உட்கார்ந்து அழ ஆரம்பித்தேன், நடுத்தெருவில் நிற்கிறேன் என்ற நாணம் இல்லாமல்.

மொபைல் சத்தம் எழுப்ப, தீடிர் என்று வந்த சத்ததில் உடல் தூக்கிப்போட்டது எனக்கு, சரிந்து விழுந்தேன் ரோட்டில். எழுந்து நின்றேன், பத்து நிமிடம் என்றவள், ஐந்தே நிமிடத்தில் கால் செய்தாள், தொடுதிரையில் அவள் பெயர் பாரத்துமே, அதுவரை கட்டுக்குள் இருந்த மிருகம் என்னை முழுதாய் ஆட்கொள்ள, மொபைலை விட்டெறிந்தேன், அது அங்கிருந்த மின் கம்பத்தில் பட்டு மூன்று நான்கு துண்டுகளாக சிதறியது. என்னைப் பீடித்திருந்த மிருகத்தை நான் கட்டியாக பிடித்துக்கொள்ள, என் காதல் மனது தன்னைத் தனே மாய்த்துக் கொண்டது.

தன்னிச்சையாக, ஏதோ பல நாள் பழக்கம் கொண்டவன் போல், ஒரு சிகரெட்டை எடுத்து பற்ற வைத்தேன். வேண்டாம் என்று மறுத்த உடலின் கோரிக்கைக்கு செவிமடுக்க மறுத்து கட்டாயமாக புகையை உள்ளிழுத்தேன். நாலு முறை தொண்டைக்குள் இறங்கி, என் சுவாசக் குழாயை தழுவிய புகையை, குறைந்தது நூறுமடங்கு இருமலுடன், வெளியேற்றியது என் உடல். என் நெஞ்சுக்குடு ரணமாய் வலித்தது, லேசாக தலை சுற்றுவது போல் இருந்தது, தூரத்தில் எரிந்துகொண்டிருந்த மின்விளக்கு என்னை எரிக்க அருகே வருவதுபோல் தோன்றியது. வாயிலிருந்த துருப்பிடித்த இரும்பின் சுவை ஏனோ ஓங்கரிப்பை தரவில்லை, நெஞ்சம் அதைவிடவும் கசங்கது கிடந்தது.

என் நெஞ்சமெல்லாம் இறுகி, மண்டை சூடானது. என்னை ஆட்கொண்ட மிருகமோ, வெறி ஏறி நின்றது, இது எனக்கு போதவில்லை இன்னும் கொடு என்று அவளது ஒவ்வொரு சொற்களையும் நினைத்துப் பார்த்து இன்னும் வலியை வேண்டியது. அவள் கொடுத்த வலியின் அழ, அகலங்களை அளந்து பார்க்காமல் விடமாட்டேன் என்றது. ஆறு மாதகாலமாக சிறிது சிறிதாக திட்டமிட்டே அவள் என்னை விலக்கியிருக்கிறாள். அவள் என்னை காதலிக்கவில்லை என்று சொன்னதையே, ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத என்னிடம், என் காதல் பொய் என்று சொன்ன அவளை, முதன் முதலாக முற்றிலும் வெறுத்தேன். அதற்கு அவள் சொன்ன காரணங்கள் என் மனதை கூறு போட்டன.

அதற்குள் இன்னொரு துணையை தேடிக்கொண்டு துரோகி என்று சபித்தேன். என் காதலை அவள் சந்தேகப்படுவதற்கு அவளுக்கு எந்த உரிமையுமில்லை, அப்படி சந்தேகப்படும் அவள் இனி எனக்கு தேவையும் இல்லை என்று சீரில்லாமல் என்னை சீர் செய்ய முயன்றது என் எண்ணம், எல்லவற்றையும் ஆமோதித்தேன். அவள் துரோகத்தை எண்ணிய அடுத்த நொடி என் மனதில் வந்தது சிவகாமி ஆண்ட்டிதான். என்னைப்போலவே அவளால் துன்பப்படும் இன்னொரு ஜீவன். என்னையும் அவர்கள் பிள்ளை போல் நினைத்து, அவரது வாழ்விலும், வீட்டிலும் இடமளித்த அவர்களின் மகளையே காதலித்து, அவர்களுக்குச் செய்த துரோகத்தை எண்ணி துடித்துப் போனேன். எனக்கு கிடைத்த தண்டனை சரிதான் என்று தோன்றியது எனக்கு. மது எனக்கிழைத்த துரோகத்தை காட்டிலும், நான் சிவகாமி ஆண்டிக்கு இழைத்த துரோகம், என்னை கண்டதுண்டமாக கூறு போட்டது. ஏனோ உடனே அவர்களைப் பார்க்க வேண்டுமென்றும், அவர்களிடம் மன்னிப்புக் கோரவேண்டும், அவளால் துன்பப்படும் அவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வேண்டும் என்று தோன்ற, நேராக அவர்களது வீட்டுக்கு சென்றேன்.

ஐந்து நிமிடத்தில் அவர்கள் வீட்டின் கேட்டீன் முன் சென்று வண்டியை நிறுத்தியதும், சிறு தயக்கம் என்னில். நான் இருந்த நிலை அப்படி, அழுது வீங்கிய கண்களுடன், அர்த்த ராத்திரியில், அவர்கள் வீட்டு கதவை தட்டினால், என்ன வென்று நினைப்பார்கள். ஆறுமாத காலமாக அவளின் பேச்சை கேட்டு அவர்களை நிராகரித்தரக்கு காரணம் கேட்டாள், என்னவென்று சொல்லுவேன்?, எதை சொல்லுவேன்?. பின் அவள் என்னை போகவேண்டாம் என்று சொன்னது நினைவுக்கு வர, கண்டிப்பாக சென்றே தீருவது என்று முடிவுக்கு வந்தேன்.
உடனே அருகில் இருந்த பார்க்கிற்கு சென்றேன், கேட்டை தாண்டி குதித்தேன். அங்கிருந்த குழைாய் தண்ணீரில் முகம் கழுவி, துடைத்துக்கொண்டேன், கைகளால் தலைமுடியை முடிந்த மட்டிலும் சீர் செய்தேன்.

P.S 
அவன் அழிவுக்கு, அவனே அவனை அலங்காரப் படுத்திக்கொண்டிருக்கிறான் என்று அறியாமல்.

[Doyencamphor]

அடுத்த பாகம் அல்மோஸ்ட் எழுதி முடித்துவிட்டேன். முடிந்த மட்டிலும், எழுத்துப்பிழை நீக்கி,விரைவாக பதிவிடுகிறேன்.

[Doyencamphor]

Super ah kondu poringa bro oru chinna varutham  maniya revenge ah kodi sigart nu kondu poringa atha avan family and business nu poi appava revenge eadukkalamey mathuva akka nu kupdavaikkalamey

ஃபிளாஷ்பேக்கில், தற்போது கதை நிற்கும் புள்ளிவரை, பெற்றோரின் அன்பை பெற எங்கும் பிள்ளையாகவே மணி இருக்கிறான். பெற்றோரின் அன்பு கிடைக்கவில்லை என்ற ஏமாற்றமும், விரத்தியும் இருந்தாலும், இன்னும் அவர்களை அவன் வெறுக்கவில்லை. தன்னை விலகிச்செல்ல நினைப்பவளிடம், எப்படி அதற்கு ஏற்றார் போல "அக்கா" என்று அழைக்க முடியும், "சாரிடா தம்பி!! நீ சமத்த புரிஞ்சிக்கிட்ட"னு அவள் சொல்லிவிட்டாள் என்ன செய்வது. 

[Doyencamphor]

இங்கே மன்னிப்புக்கு அவசியம் இல்லை நண்பரே. ஒரு கதை சொல்லியாக, வாசகர்களை திருப்பதி படுத்த முடியாவிட்டாள், நான் தான் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும். உங்கள் கேள்விக்கான பதில் அடுத்தடுத்த பதிப்புகளில் உங்களுக்கு கிடைக்கும் என்று நினைக்கிறேன். ஒரு கதை சொல்லியாக, இந்த கதைக்கு என்னால் முடிந்த அளவு நேர்மையாக இருக்க நினைக்கிறேன்.

[Doyencamphor]

பாகம் - 45


கதவைத் திறந்தவள் கேட்ட முதல் வார்த்தை

"இங்கு எதுக்கு வந்த?” போதையில் இருந்தாள், வார்த்தைகள் குளற கேட்டவளின் குரலில், கடினம்.

அவளது கோபம் எனக்கு நியாயமாகவேபட்டது. அவள், எந்த தண்டனை கொடுத்தாலும் அதை ஏற்க தயாராக இருந்தேன். அவள் பேச்சைக் கேட்டு ஆறு மாதமாக, நானும் அல்லவா சிவாமியை ஆண்ட்டியை உதாசீனப் படுத்தி இருக்கிறேன். இவள் என்னிடம் பேச முயன்ற போதெல்லாம், மதுவின் பேச்சைக் கேட்டு தொடர்ந்து நிராகரித்து இருக்கிறேன்.

"உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்!!” என்று கெஞ்சினேன்.

எதுவும் சொல்லாமல் திரும்பி நடந்தாள், கதவை சாத்தாமல் சென்றதையே அழைப்பாக ஏற்று, பத்து நொடி தாமதித்து உள்ளே நுழைந்தேன். அவள் அமர்ந்திருந்த சோபாவின் பக்கவாட்டில் இருந்தா மற்றொரு சோபாவில் அமர்ந்தேன். என்னை நிமிர்ந்து கூட பார்க்காமல், எதுவும் பேசாமல், அவள் கையில் இருந்த விஸ்கியை, குடித்துக் கொண்டிருந்தாள். நிறைய குடித்திருக்க வேண்டும், பாட்டிலின் அளவும், அவளது கண்களும் சொல்லியது. நீண்ட நேரம் எதுவும் பேசவில்லை இருவரும்.

ஆற்றாமையில் என்னைப்போலவே துன்பப்படும் இன்னொரு உயிர், பார்த்து ஆறுதல் சொல்லவேண்டும் என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டாலும், உண்மையில் இன்று எனக்குத்தான் ஆறுதல் தேவைப்பட்டது. என்ன பேசுவது, எதை சொல்லுவது, எப்படி ஆரம்பிப்பது என்று தெரியாமல், செயல்பட மறுத்த மூளையை வருத்திக் கொண்டிருந்தேன். அவளது கிலாஸில் இருந்த விஸ்கி காலியாக, மீண்டும் அதில் விஸ்கியை நிரப்பிக் கொண்டார்கள்.

“Are you in a relationship with my daughter?” அமைதியை குலைத்த கேள்வியில், அதிர்ச்சி அடைந்த நான்

"ச்சீ!! இல்ல!! இல்ல!!” பட்டென மறுத்தேன்.

ஏற்கனவே மதுவின் பாராமுகத்தால் வருந்திக் கொண்டிருந்தவளை, நான், அவளுக்கு இழைத்த துரோகத்தை சொல்லி மேலும் கஷ்டப்படுத்த விரும்பவில்லை. "இல்லை" என்று சொல்லவே நினைத்தேன், ஆனால் "ச்சீ" மதுவின் மீது நான் கொண்டிருந்த வெறுப்பால், தன்னிச்சையாகவே இணைந்து கொண்டது. அமைதியாள், மீண்டும் கையில் இருந்த விஸ்கியை, குடிக்க ஆரம்பித்தாள். எனக்கும், என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல், நானும் அமைதியானேன்.

சிறிது நேரத்தில் எழுந்து சென்று, கிச்சனிலிருந்து ஒரு கிளாசை எடுத்து வந்து, அதில் விஸ்கியை ஊற்றி நானும் குடிக்க ஆரம்பித்தேன். "பீர் குடிக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு!!” என்று முன்பொருமுறை நான் சொன்னதற்கு, என்னை கண்டித்தவள், இன்று அவளுடனே அமர்ந்து மது அருந்த தயாராகும் போது, எதுவுமே சொல்லாமல் இருந்தது அவளின் மன வருத்தத்தை, எனக்கு சொல்லாமல் சொன்னது.

"சாரி ஆன்ட்டி!!, அவ சொன்னத கேட்டு, உங்க கூட பேசாம, உங்கள கஷ்ட படுத்திட்டேன்!!” அந்த அறையின் அமைதி தாங்கமாட்டாமல், அவளிடம் மன்னிப்பு கேட்டேன். அதற்கும் பதில் சொல்லாதவள், காலியான தனது கிளாசில், மீண்டும் விஸ்கியை நிரப்பிக் கொண்டாள், நானும் என் கையில் இருந்த விஸ்கியை காலி செய்துவிட்டு எனக்கும் கொஞ்சம் ஊத்தி கொண்டேன். சிகரெட் புகைத்திலேயே சுழல ஆரம்பித்தத தலை, விஸ்கி கொடுத்த போதையில், இன்னும் கொஞ்சம் சுழன்றது. மீண்டும் அங்கே ஒரு நீண்ட அமைதி, கையில் இருந்த கிளாஸை டேபிளில் வைத்துவிட்டு, சோபாவில் தலை சாய்த்து, கண்களை மூட, அதுவரை விடாப்பிடியாக நான் நினைவில் ஏற்ற மறுத்து வந்த, மதுவுடனான எனது கடைசி உரையாடல் என்ன நினைவுகளில் வந்தது,

“யாராச்சும் லவ் பண்ற பொண்ண பப்ளிக் பார்க்கிங்ல வச்சு, அங்க கை வைப்பானா?” மீண்டும், மீண்டும், என் நினைவலைகளில் அவளின் கேள்வி ரீங்காரமிட, ஏதோ ஒரு வேகத்தில் மடத்தனமாக நான் செய்த செயலுக்கு, அதன்பின் மறுநாள் அவள் பேசும்வரை எவ்வளவு துயரத்தில் வருந்தியிருந்தேன், அவள் என் செயலை மன்னிப்பாள் என்ற நம்பிக்கை மட்டுமே, அன்றே என்னை மாய்த்துக்கொள்ளாமல் தடுத்தது. அப்படி நான் முட்டாள்தானமாக செய்த அன்று இரவு, அவளிடம் "நான் செத்துரவா?” என்று கெட்ட பொழுது, அவள் மட்டும் என்னை அழைத்து பேசியிருக்காவிட்டாள், ஒருவேளை, நான் என்றோ செத்து மடிந்திருக்கலாம்.

நான், அவள் மீது கொண்டாள் காதலோ அல்லது அந்த காதல் மீது கொண்ட நம்பிக்கையில் செய்ததை கொண்டே, நான் அவள் மீது கொண்டது காதலே இல்லை என்று அவள் சொன்னதை நினைக்கையில், நெஞ்சில் ஒரு பெரும் அழுத்தம். என் உணர்வுகளை அதுவரை கட்டுக்குள் வைத்திருந்த மிருகம், நான் குடித்த மதுவின் மயத்தில் கொஞ்சம் பலம் இழந்து இருக்க, அவள் இதே நேரம், நான் வாழும் இதே பூமி உருண்டையில், யாரோ ஒருவனின் அணைப்பில் படுத்திருக்கிறாள் என்ற எண்ணம் தாக்க, அதற்கு மேலும் பொறுக்க மாட்டாமல் "ஓ" என்று கதறி அழுதேன்.

என் திடீரென்று கதறி அழுதது அதிர்ச்சி அடைந்திருப்பாள் போல, சில நொடியில் எழுந்து வந்து என் தோளை தொட்டவள்

"என்னாச்சு டா?" என்று கேட்க,

தொங்க போட்டிருந்த கால்களை இழுத்து சோபாவில் வைத்துக் கொண்டு, என் முட்டியை கட்டிக் கொண்டு, அதிலே முகம் புதைத்து, இன்னும் சத்தமாக, வாய் விட்டு அழுதேன். இனி என் வாழ்க்கையில், "மது!!" இல்லவே இல்லை என்ற உண்மையை தாங்கமாட்டாமல் அழுதேன். இங்கே, நான் அவளின் நினைவில் கதறி அழுது கொண்டிருக்க, அங்கே அவள், அவனை அணைத்துக் கொண்டு படுத்திருப்பாள், என்ற நினைப்பில் மேலும் அழுதேன். அருகில் அமர்ந்த சிவகாமி ஆண்டி, என் முதுகை ஆதரவாக தடவ, அவர்களது வீட்டிலேயே, அவர்களது மகளுடன் கூடி கழித்து விட்டு, அசந்து நான் தூங்கிக் கொண்டிருக்க, "பசி தாங்க மாட்டான்!! அவனுக்கு தோசை குடு!!” என்று சொன்னவளுக்கு, நான் செய்த துரோகத்தை எண்ணி, எண்ணி அழுதேன்.

சிவகாமி ஆண்ட்டி, என் முதுகை தடவிய, ஆதரவாக தட்டிக் கொடுக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், அவளுக்கு நான் இழைத்த துரோகத்தின் வலி கூட, மூச்சே நின்று விடும் அளவுக்கு அழுது தீர்த்தேன். அழுததில், நுரையீரலில் ஏற்பட்ட ஆக்சிஜனின் பற்றாக்குறையால், நான் மூச்சுத்திணறி ஏங்க, என்னை இழுத்து மடியில் போட்டவள்

"ஒன்னும் இல்லடா!! ஒன்னும் இல்லடா!! எல்லாம் சரியாப் போகும்!!” என்று ஆறுதல் சொல்ல

எல்லாமே முடிஞ்சிருச்சு!! என்ற உண்மையை உணர்ந்து, மேலும் அழுதேன். ஆரம்பித்து அனைத்தும் முடிந்து தான் ஆக வேண்டும் என்ற இயற்கையின் விதியின்படி, என் அழுகை, ஏதோ ஒரு நொடியில் குறைய ஆரம்பித்து, மற்றொரு நொடியில் நின்றது. சிவகாமி ஆன்ட்டியின் மடியில் படுத்து, ஆறுதல் அடைவதற்கு எனக்கு அருகதை இல்லை என்று, என் குற்ற உணர்ச்சி உணர்த்த, அவள் இழுத்துப் பிடித்தும், விடாப்பிடியாக எழுந்து அமர்ந்தேன். அவளின் ஆறுதல் பார்வையும், செய்கையும் தரும், குற்றவுணர்ச்சியில் இருந்து தப்பிக்கவே, கண்களைத் துடைத்து, நான் நிதானம் ஆகிவிட்டேன் என்று காட்டிக் கொண்டேன்.

"என்னாச்சுடா?” அவளுக்கு இருக்கும் வருத்தத்தை எல்லாம் மறைத்துக் கொண்டு, என்னை தேற்ற முற்படும் அவளை நிணைத்து, குற்ற உணர்ச்சி கூடியது எனக்கு.

"எங்க காலேஜ் பொண்ணு, ஒரு வருஷமா லவ் பண்ணினோம் ஆண்ட்டி, அவ நேத்து வந்து " இன்னொருத்தன லவ் பண்றேன்னு, பிரேக்-அப் பன்னிக்கலாம்னு, சொல்ற!!”, என்னால தாங்க முடியல!!” கோர்வை இல்லாமல், பாதி உண்மை!! பாதி பொய்யுமாக அழுகையை அடக்கிக்கொண்டு உளறினேன், கண்ணீரைத்தான் அடக்க முடியவில்லை. என்மீது இரக்கம் காட்டுபவளிடம், எப்படி அவளுக்கு இழைத்த துரோகத்தை சொல்ல முடியும், என்னால்.

"எப்படி ஆன்ட்டி, நம்புறவங்களுக்கு துரோகம் பண்ண முடியுது!!” கண்ணீரைத் துடைத்தவாறே கேட்டேன்.

யாரை கேட்டேன் என்பதில் எனக்கே குழப்பம். அவளிடமிருந்து எந்த பதிலும் இல்லை, மாறுதலும் இல்லை, மாறாக வலியின் ரேகைகள், அவள் முகத்தில். குனிந்து, டேபிளில் இருந்த கிளாசை எடுத்து, மீண்டும் குடிக்க ஆரம்பித்தாள், அமைதியாக. வாய்விட்டு அழுததில் கொஞ்சம் ஆசுவாசம் அடைந்திருந்தேன், அருந்திய மதுவினால், மது கொடுத்த வலியும், தற்சமயம், கொஞ்சம் குறைந்தது போல் தோன்றியது. எனக்கும் மேலும் கொஞ்சம் போதை தேவை என்று தோன்ற, நானும் குடிக்க ஆரம்பித்தேன். மீண்டும் ஒரு நீண்ட அமைதி.

"சாரி டா!!”. அவளே ஆரம்பித்தாள்

"நீங்க, எதுக்கு ஆன்ட்டி சாரி கேக்குறீங்க?” ஏற்கனவே அவளுக்கு, செய்த துரோகத்தில் வருந்திக் கொண்டிருந்த நான், பதறினேன். சிறிது நேரம் அமைதியாய் இருந்தாள், கையில் இருந்த விஸ்கியை நான் காலி செய்தேன்.

"நான் ஒண்ணு கேட்டா!!, உண்மையை சொல்லுவியா?” வருத்தம் தோய்ந்த குரலில் கேட்டாள். “கண்டிப்பாக" என்பது போல தலையாட்டினேன்.

"பானு, எதுக்கு உன்ன, என்கூட பேச கூடாதுன்னு சொன்னா?” நிறுத்தி, மிக நிதானமாக, ஆழ்ந்த யோசனையுடன் கேட்டாள். இந்தக் கேள்வியை, நான் இங்கு வரும்போது எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டும். இந்த கேள்விவருமென்று நான் யோசித்திருக்கவில்லை. இங்கு வந்தது தவறோ என்று ஒரு வினாடி நினைத்தேன்.

"மேரேஜ் பன்னிக்க சொல்லி போர்ஸ் பண்றீங்கனு சொன்னா!!”, யோசிக்காமல் அவள் இன்று சொன்னதை உண்மையென நம்பிச் சொன்னேன். மீண்டும் எதுவும் பேசாமல், குடிக்க ஆரம்பித்தாள். மீண்டும் ஒரு நீண்ட அமைதி.

"உன்கிட்ட பொய் சொல்லி இருக்கா!!” அவள் சொன்னதும், லேசாக பயம் கவ்வியது எனக்கு.

"நான் துரோகம் பண்ணிட்டேன்!!” லேசாக விம்மினாள். லேசாக இருந்த பயம், என் நெஞ்சமெல்லாம் அப்பிக்கொள்ள, என் முகம் இருண்டது எனக்கே தெரிந்தது. "ஐயோ!!” என்று என் நெஞ்சம் பதறியது.

“I had an affair with your father!!”

ஒரு நிமிடம் எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை, கையில் இருந்த கிளாசை டேபிளில் வைத்து விட்டேன.

"அவளுக்கு!!, அவ அப்பாக்கு!!, உனக்கு!!, என் பிரண்டுக்கு!!னு எல்லாருக்கும் நான் துரோகம் பண்ணிட்டேன்!!” குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தாள், நான் சிலையாய் அமர்ந்திருந்தேன், என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை, என் மூளை முற்றாக வேலை நிறுத்தம் செய்தது. அவள் கொடுத்த அதிர்ச்சியை என்னால், ஜீரணிக்க முடியவில்லை. இங்கிருந்து "கிளம்பி போ!!” என்று என் உள்ளுணர்வு சொல்ல, அதற்கு உடல் ஒத்துழைக்கவில்லை, கல்லாய் அமர்ந்திருந்தேன்.

"அதனாலதான்!! அவ என்ன விட்டுப் போயிட்டா!!” என்றாள், குரல் தழுதழுக்க, கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டாள். கையில் இருந்த விஸ்கியை காலி செய்தவள், கிளாசை டேபிளில் வைத்தாள்.

"நான் வேணும்னு செய்யல!! என் சூழ்நிலை!! என் கெட்டகாலம்!!”, அதுவரை இயங்காத மூளை, இயங்க, அவள் சொன்னதை எல்லாம் ஜீரணித்த எனக்கு, தவறு செய்துவிட்டு, காலத்தின் மீது அவள், பழி போட, மண்டை சூடானது.

“வாழ்க்கையில, சில நேரம், நம்ம பக்கம் உள்ள நியாயத்தை, அடுத்தவங்களுக்கு, சொல்லி புரிய வைக்கிறது கஷ்டம் டா, மணி!!” அவள் சொல்ல, ஏற்கனவே தலை உச்சியில் இருந்த கோபம் மேலும் கூட, பற்களை கடித்து, கண்களை மூடி அடக்கிக் கொண்டேன். கைகளை அவளிடம் இருந்து உதறிக் கொண்டு, வாயிலை நோக்கி நடக்க எழுந்த என் கையை பற்றி அவள் சொன்ன சொற்கள்தான், என் காதலின் இறுதி சாவுமணியை அடித்து.

“உங்க அப்பா மேலையும் தப்பில்லை!! என் மேலையும் தப்பில்லை!! இந்த சமுதாயம் ஏத்துக்குதோ!! இல்லையோ!! சரி, தவறுங்கிறத தாண்டி!!, தேவையும், காலமும், சூழ்நிலையும், சில நேரம் எப்பேற்பட்ட மனுசனையும் தப்பு பண்ண வச்சிரும்!! கொஞ்சம் பொறுமையா இரு, காலம் எல்லாத்தையும் மாத்தும்!!” ஏற்கனவே, எல்லாத்தையும் இழுந்ததிருந்த என் காதில், அவளின் தத்தும் வந்து விழுந்தது தான் தாமதம், திரும்பினேன் அவளைப்பார்த்து. இந்த முறை என் கோபத்தை கட்டுப்படுத்தும் எந்த எண்ணமும் இல்லாமல்.

அவள் அணிந்திருந்த, நைட்டியை இருகைகளாலும் கொத்தாக, சண்டையில் ஒரு ஆணின் சட்டையைப் பிடிப்பது போல பிடித்து என்னை நோக்கி இழுத்தேன். மிரண்டு போய் பார்த்தாள், என் கைகளை விளக்க முயன்றாள். போதயில் அவளது உடல் வழுவிழந்திருந்தது.

“இந்த வயசுல உனக்கு ஆம்பளை கேக்குதா? , அதுக்கு மயிறு, மட்டனு காரணம் சொல்ல, வெக்கமா இல்ல?” நைட்டியோடு அவளை மேலே தூக்க, முதலில் அதிர்ச்சியாக என்னைப் பார்த்தவள், பின் தலை குனிந்து கொண்டாள்.

“என்னவோ தத்துவம் சொன்ன!!, இப்போ என்ன மயித்துக்கு தலையை தொங்கப்போடுற?” அவளை விடுவதாய் இல்லை. இப்பொழுது அவளிடம் இருந்து ஒரு சின்ன கேவல். அந்த அழுகை, என் கோபத்தை மட்டுப் படுத்துவதற்க்கு பதில், இன்னும் கொஞ்சம் தூண்டிவிட

“அறிப்பெடுத்து அலஞ்சிட்டு!!, இப்போ காலம், மயிறு, மட்டனு கத சொல்லுற? தேவிடியா?!!” ஆத்திரம் அடங்காமல் கத்தினேன். "தேவிடியா” என்ற வார்த்தையில், சட்டென நிமிர்ந்து என்னை முறைத்தாள். அவளின் முறைப்பு இன்னும், என் கோபத்தை கூட்ட,

“உணக்கெல்லாம் ரோஷம் ஒரு கேடா?” அதுவரை தாயை போல பார்த்தவளை, தரக்குறைவாக பேசினேன்.

"இதையே உங்க அப்பன் சட்டைய பிடிச்சு கேளுடா!! பொட்ட!!” அவளும் வெடித்தாள். அவள் சொற்களின் சூட்டில், சூனிய நிலைக்கு சென்றேன். மதுவின் செயல், சொற்கள் ஏற்படுத்திய வலி, ஆத்திரம், தவிப்பு, அவள் இன்று இன்னொருவனுடன் இருப்பதற்கு காரணம், என் அப்பனுக்கும், இவளுக்கும், இருக்கும் தொடர்புதான் காரணம் என்று புரிய, ஆத்திரத்தில் மதியிழந்தேன்.

***********

அரை மணி நேரம் கழித்து

"ஓ" என்று ஓலமிட்டுக் கொண்டிருக்கும் என் மனசாட்சியின் சத்தம் தாளமாட்டாமல் துடித்திருந்தேன். "டீங்" என்று வந்த சத்தத்தில் என் மனசாட்சியின் அழுகையில் இருந்து ஒரு நொடி வெளியே வந்தேன். ரெசிடென்சி ஹோட்டலின், நான்காவது தளத்தில், லிப்ட் நின்றிருந்தது. அந்த ஹோட்டல் பணியாளர் முன் செல்ல, அவரை பின் தொடர்ந்தேன். எனக்கான அறையை திறந்தவர், எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா என்று பார்த்துவிட்டு,

"வேற ஏதாவது வேணுமா சார்!!” அவர் கேட்க, சுயநினைவுக்கு திரும்பிய நான்.

"எஸ்!! எஸ்!! சரக்கு கிடைக்குமா?” பரிதாபமாக கேட்டேன். ஹோட்டலில் ரூம் புக் செய்யும் போதே, கேட்டதற்கு, “Both bar and Pub are closed sir!! you have to wait till morning!!” என்று ரிஷப்ஷனில் மறுத்துவிட்டார்கள்.

"சார்!! மணி மூணு சார்!! பார் குலோஸ்ட்!!, காலையில் 10 மணிக்கு தான் சார், ஓபன் பண்ணுவாங்க!!, தலையை சொறிந்தவாறு, "என்னை விட்டுவிடு!!” என்பதுபோல் கெஞ்சினார். என் பேண்ட் பாக்கெட்டில் இருந்து வளேட் எடுத்து, அதில் கத்தையாக இருந்த மொத்த ரூபாய் நோட்டுகளை எடுத்து, அவரிடம் நீட்டினேன்

"அண்ணா!! ப்ளீஸ்!! எனக்கு ஒரே ஒரு பாட்டில் மட்டும் அரேஞ்சு பண்ணுங்க!! பிளீஸ்!!” அவரது முகத்தில் குழப்பம் கலந்த அதிர்ச்சி, அது என் கையிலிருந்த பணத்தை பார்த்தா அல்லது என் நிலையைப் பார்த்தால் என்றெல்லாம் சிந்திக்கும மனநிலையில் நான் இல்லை.

"ப்ளீஸ்!! ப்ளீஸ்!!” மீண்டும் நான் கெஞ்ச, தூக்கத்தில் இருந்து விழித்தது போல், திடுக்கிட்டு என்னை பார்த்தவர், மொபைலை எடுத்து யாருக்கோ அழைத்தார்,

"சார்!! என்ன சரக்கு சார் வேணும்?” காதுக்கு கைபேசியை கொடுத்தவாரே என்னிடம் கேட்டார்.

“பீயர்!!”

"ஹாட் தான் சார் கிடைக்கும்!!”

"விஸ்கி!!”, பிராண்ட் நேம் கேட்டால் எதை சொல்லலாம் என்று நான் யோசித்திருக்க, அதை கேட்காமலே ஃபோனை வைத்துவிட்டார்.

"ஒரு பத்து நிமிஷத்துல வந்துரும் சார்!!”, என்னிடம் இருந்து 2000 ரூபாய் மட்டும் வாங்கிக்கொண்டு அறையை விட்டு வெளியேறினார். ஓலமிட்டு கொண்டிருந்த மனசாட்சியின் சத்தத்திற்கு செவி மாடுக்காமல், நிலை இல்லாமல் நடந்துக்கொண்டிருந்தேன். என் மனசாட்சியை, இப்படி ஓலமிட வைத்த, அந்த மிருகம் எங்கோ சென்று ஒளிந்து கொண்டது. அதை மீட்டெடுக்காமல், இந்த மனசாட்சியின் ஓலத்தை என்னால் எதிர்கொள்ள முடியாது என்பது, எனக்கு நன்கு தெரிந்தது. அந்த மிருகத்துக்கு வார்க்கததான் இந்த விஸ்கி.

கதவு தட்டப்பட, கதவைத் திறந்து பாட்டிலை வாங்க கையை நீட்டினேன். அவர் அதைக் கொடுக்காமல், என் முகத்தையும், கையையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். பின்

"சார்!! உங்க கை நடுங்குது!! மிகவும் தயக்கத்துடன் சொன்னார். அப்பொழுதுதான் கவனித்தேன், என் வலது கை, தன்னால் ஆடிக்கொண்டிருந்தது, ஒரு வயோதிகன் கை போல. கதவைத் திறந்து அவருக்கு வழிவிட்டேன், டேபிளில் வைத்தவர்.

"வேற ஏதாவது வேணுமா சார்!!” கேட்டவரிடம், நான் மறுப்பாக தலையசைக்க புரிந்து கொண்டு வெளியேறினார்.

அவர் சென்றதும், டேபிள் அருகில் இருந்த சேரில் அமர்ந்து, என் வலது கையைப் பார்த்தேன், அது இன்னமும் நடுங்கி கொண்டுதான் இருந்தது. இந்த நடுக்கம் எப்போது ஆரம்பித்தது என்று கூட எனக்கு தெரியவில்லை. அந்த கையின் நடுக்கம், அதுவரை நான் கடினப்பட்டு கேட்க மறுத்த, என் மனசாட்சிக்கு ஓலத்தை, என் செவிப்பறைகள் எங்கும், நான் மறுக்கவே முடியாத படி நிறைத்தது.

**********

நான் மனிதம் இழந்த அந்த நொடி என் கண்முன்

“உணக்கெல்லாம் ரோஷம் ஒரு கேடா?” அதுவரை தாயை போல பார்த்தவளை, தரக்குறைவாக பேசினேன். 

"இதையே உங்க அப்பன் சட்டைய பிடிச்சு கேளுடா!! பொட்ட!!” அவளும் வெடித்தாள். அவள் சொற்களின் சூட்டில், சூனிய நிலைக்கு சென்றேன். கடந்த ஆறுமாத காலமாக மதுவின் செயல், சொற்கள் ஏற்படுத்திய வலி, ஆத்திரம், தவிப்பு, அவள் இன்று இன்னொருவனுடன் இருப்பதற்கு காரணம், என் அப்பனுக்கும், இவளுக்கும், இருக்கும் தொடர்புதான் காரணம் என்று புரிய, ஆத்திரத்தில் மதியிழந்தேன். பற்றி இருந்தா நைட்டியை பிடித்து என்னை நோக்கி அவளை இழுத்தேன்,

"காட்டுறேண்டி!! காட்டுறேன்!!, நான் பொட்ட இல்லனு முதல்ல, உனக்கு கட்டுறேன் அப்புறம், எங்க அப்பனுக்கு காட்டுறேன்!!" அதற்கு மேலும் அழுத்தம் கொடுக்க முடியாது என்ற அளவுக்கு என் பற்களில் அழுத்தம் கொடுத்து கடித்தவாறு, கத்தினேன். நைட்டியை பிடித்து, கொத்தாக அவளை மேலே தூக்க, அவளின் கனம் தாங்காமல் நைட்டி கிழிந்தது. பிரா அணியாத அவளது மார்புகள், கிழிந்த நைட்டி வழியே வெளியேற, பதறிய தன் இரு கைகளையும் கொண்டு மறைத்தாள். அவள் முகத்தில் பயத்தின் ரேகைகள்.

“தப்புடா!! நீ பண்ணுறது தப்பு!! நீ பண்றது பாவம் டா!! தப்பு பண்ணிட்டு, என்ன மாதிரியே நீயும் பின்னால ரெம்ப கஷ்டப்படுவே!!” ஒரு கையால், தான் மார்பை, கிழிந்த நைட்டியை பிடித்து இழுத்து மறைத்தவள், மவற்றோரு கையால், தன்னை விடுவிக்க முயன்றாள். ஆனால் போதையில் அவளிடம் சுத்தமாக அதற்கான வலுவில்லை. அவள் கெஞ்சலும், அவள் முகத்தில் தெரிந்த கலவரமும், வலியும் எனக்கு வெளியேற்ற, அவளது மார்புகளில் ஒன்றை அழுந்தப் பற்றிக் கசக்கினேன் என் வலது கையால்.

"பண்ற அயோக்கியத்தனம் எல்லாம் பண்ணிட்டு!!, இப்ப அழுதா நீ யோக்கியமாயிருவியா?” அவளுக்கு மரண வலி கொண்டுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், என்னால் முடிந்த அளவுக்கு, என் வலது கையில் இருந்த சதையை கசக்கிப் பிழிய,

"உன் நல்லதுக்கும் சேர்த்துதான் சொல்றேன்!!” தன் மானத்தை மறைப்பதை விட்டுவிட்டு, கைகூப்பி என்னை கும்பிட்டாள். பின் என் சட்டையைப் பிடித்து ஓவென்று அழ ஆரம்பித்துவிட்டாள். அவள் அழுகையின் சத்தத்தில், என் மனசாட்சி விழித்துக்கொள்ள, நான் செய்து கொண்டிருந்த செயலை, என்னாலே நம்ப முடியாமல், அவள் அமர்ந்திருந்த சோபாவிலேய அவரை அவளை தள்ளிவிட்டு, அங்கிருந்து ஓடினேன்.

பைக்கை எடுத்த எனக்கு, வீட்டுக்குப் போகும் எண்ணம் துளியும் வரவில்லை. எங்கு போகவேண்டும் என்ற எந்த எண்ணமும் இல்லாமல் வண்டியை விரட்ட, பழக்க தோஷத்திலோ, என்னவோ, ரெசிடென்சி முன்னால் வந்ததும், என் வண்டி தன்னால் ரெசிடன்சி ஹோட்டலுக்கு நுழைந்தது. 

*****************

தலையை சிலுப்பி என்னை மீட்டெடுத்தேன். என் மனசாட்சியின் ஓலம் தாங்கமட்டாமல், நடுங்கும் கைகளுடன் ஒரு சிகரெட்டை எடுத்து பற்ற வைத்தேன். என் மனசாட்சி, என்னை மறுதலிப்பது போல, என் உடலும் சிகரெட் புகை மறுதலித்து. பாட்டிலில் இருந்த விஸ்கியை எடுத்து அப்படியே என் தொண்டைக்குள் கவிழ்த்தேன். காட்டமான விஸ்கியையும் மறுதலிக்க, சிகரெட்டை மீண்டும் புகைத்து என் உடலின் மறுதலிப்பையும், என் உள்ளத்தின் மறுதலிப்பையும் ஒருசேர அடக்க முயன்றேன்.

தண்ணீர் ஊற்றி காட்டம் குறைத்து, விஸ்கியை குடிக்க ஆரம்பித்தேன், புகைக்க தெரியாமல் புகைக்கவும் ஆரம்பித்தேன். என் மானசாட்சியோ, செத்துப்போன என் மனிதத்தின் பிணத்தை வைத்துக்கொண்டு, ஒப்பாரி வைத்து.

[Doyencamphor]

வாசகர்கள் மன்னிக்கவும், சொன்ன இதைப்போல இரண்டு பாகங்களில் ஃபிளாஷ்பேக் பகுதியை முடிக்க முடியவில்லை. இன்னும் குறைந்தது பத்தில் இருந்து பதினைந்து பாகங்கள் வரை இருக்கின்றது, வாசகர்கள் பொறுமை காக்கவும். முடிந்தமட்டிலும் சுவாரசியமாக கொடுக்க முயல்கிறேன்.

அடுத்த பதிப்பு தீபாவளி முடிந்ததும்.

அனைவருக்கும் தீபாவளி வாழ்த்துகள்

[Doyencamphor]

ஃபிளாஷ்பேக் இரண்டு பாகத்தில் முடிந்துவிடும். அடுத்த அப்டேட் திங்கள் இரவுக்குள் எதிர் பாருங்கள். நன்றி.

[Doyencamphor]

பாகம் - 46

மறுநாள், ரெசிடென்சி ஹோட்டல் பாரில்.

தலையைக் கவிழ்த்தால் காலைப் பிடித்து தலைகீழாக யாரோ வாரிவிடுவது போலும், நிமிர்ந்து அமர்ந்தால், தலையை பிடித்து மல்லார்ந்து கீழேவிழுவது போலும் இருக்க, இரண்டுக்கும் நடுவே என்னை சமாளித்து நிலைநிறுத்தி, ஒரு பெண்டுலம் போல ஆடிக் கொண்டிருந்தேன் போதையில். போதையில் உடல் தளர்ந்திருந்தாலும், உள்ளம் விழிப்பாகவே இருந்தது. என் தோளில் யாரோ கை வைத்ததை உணர்ந்து நிமிர்ந்து பார்த்தான், என்னை முறைத்துக் கொண்டிருந்தான் பிரதீப்.

"ஹாய்ய்ய்ய்!!, வா!! வா!! வா!! உக்காரு!!" அருகே இருந்த இடத்தைக் தட்டி, அவனை அமரச் சொன்னேன்.

"உன் மொபைல் என்னடா ஆச்சு?” நான் சொன்னதை அவன் கண்டுகொள்ளவில்லை,

"தெரியலையே!!” உதட்டைப் பிதுக்கினேன், ஒரு நீண்ட யோசனைக்குப் பின். என் அருகில் அமர்ந்தான்.

"காலையிலிருந்து, ஊரெல்லாம் உன்னை தேடிட்டு இருக்கேன் டா!!” என்றவனை நிமிர்ந்து பார்த்து

"ஊரெல்லாம் எதுக்கு தேடுன?, ஸ்ட்ரைட்டா இங்க வந்திருக்க வேண்டியதுதான!!” நான் சொல்ல சிரித்தான். உளறுகிறேன் என்று தெரிந்தாலும், வார்த்தைகளை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

"ஆமா!! நீ எதுக்கு என்ன தேடுன?” நான் கேட்க, கண்களை மூடி பெருமூச்சு விட்டான்.

"சொல்றேன்!!, முதல்ல இங்கிருந்து கிளம்பலாம்!!” என்றவன் எழுந்து, என் கையை பிடிக்க நான் முடியாது என்று தலையாட்டினேன்.

"இப்பதான் வந்த, குடிக்கலாம்!! இன்னைக்கு என்னோட ட்ரீட்!!” என்ன நினைத்தானோ, மீண்டும் என் அருகிலேயே அமர்ந்தான். அப்பொழுது, நான் ஏற்கனவே ஆர்டர் செய்திருந்த விஸ்கி வந்தது.

"எப்ப இருந்து இவன் குடிச்சுக்கிட்டு இருக்கான்?” விஸ்கியை டேபிளில் வைத்தவரிடம் கேட்டான் பிரதீப்

"காலையிலே வந்துட்டார் சார்!!” அவரின் பதிலில் பெருமூச்சு விட்டவன், திரும்பி என்னை பார்த்தான்

"ஆமா, பிரதீப்!! கடை திறக்கும் போதே வந்துட்டேன்!!, ஃபர்ஸ்ட் நான் தான் வந்தேன்!! இல்ல அண்ணா!! என்றேன் இருவரையும் பார்த்து பெருமையாக. தலையில் அடித்துக் கொண்டான் பிரதீப்.

"டேய் மணி இரண்டாகுது டா!!, போதும்!! போலாம்!!” என் கையை பிடித்து இழுத்த அவனிடம் இருந்து, என் கைகளை உதறிக் கொண்டு

"போலாம்!!, முதல்ல சொல்லு எதுக்கு என்ன தேடின?” மதுதான் தேடச் சொன்னாள் என்று அவன் சொல்லமாட்டானா என்று ஒரு நப்பாசை.

"உங்க அம்மா, உனக்கு கால் பண்ணிருக்காங்க, ரீச் பண்ண முடியலன்னு பானுக்கு அடிச்சிருக்காங்க!! அவ எனக்கு அடிச்சா!! போதுமா!! போலாம் டா!!” என்றவன் எழுந்து கொள்ள, அம்மாதான் தேடியிருக்கிறாள் என்று அவன் சொன்னது, எனக்கு பெரும் வருத்தத்தை கொடுக்க, எழுந்து நின்றேன், தள்ளாடிய என்னை அவன் தாங்கிக் கொள்ள, அவனது உதவியுடன் பாரில் வெளியேறினோம். லிஃப்டில் ஏறியதும், நான் நான்காவது தளத்துக்கான பட்டனை அழுத்த,

"எதுக்குடா போர்த் ப்ளோர்?” என்னை எரிச்சலாக பார்த்தான்

"அங்க, ஒரு வீடு வாங்கிருக்கேன்!!” மீண்டும் தலையில் அடித்துக் கொண்டான்.

நாலாவது தளத்தை அடைந்தவுடன், எந்த ரூம் என்று கேட்டவனிடம், கையில் இருந்தா கார்டை எடுத்துக் கொடுக்க, என்னை இழுத்துக் கொண்டு அறைக்கு வந்தான்.

"என் நேத்ரா டார்லிங்க, உஷார் பண்ணிட்டியா?” அறையில் நுழைந்து அங்கிருந்த சோபாவில் அமர்ந்ததும் நான் கேட்க

".....................” அங்கிருந்த சேர்ரில் அமர்ந்தவன், அமைதியாய் என்னை பார்த்தான்

"இன்னும் இல்லையா?” மீண்டும் நான் கேட்க

".....................” சிரித்தான்

"பிரதீப் நீ என் பிரண்டு தான?” உளறினேன்.

".....................” எதுவும் பேசாமல் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு என்னைப் பார்த்தவாறு அமர்ந்திருந்தான்.

"இங்க பாரு ஒழுங்கா பதில் சொல்லு!!, இல்ல, என்ன திருப்பி கொண்டுபோய் பார்ல விடு!!” தள்ளாடி எழுந்து நின்றேன். என் தோள்களைப் பற்றி அமரவைத்தவன்.

"எப்பா!!.... நான் உன் பிரண்டு தான் டா" சலித்துக் கொண்டவனைப் பார்த்து சிரித்தேன்.

"என் ஃப்ரெண்டு உன்ன, நான் மச்சான்னு கூப்பிட்டா?”

"கூப்பிட்டுக்கோ!!” என் அருகிலேயே அமர்ந்தான்.

"இல்ல!! இல்ல!!” குவித்து வைத்த என் உதடுகளில், விரலால் தட்டியவாரே யோசித்தேன்

"நீ, என் நேத்ரா டார்லிங் ஹஸ்பன்ட் ஆக போற!! அதனால, உன்னை நான் மாமானு தான் கூப்பிடுவேன்!! ஓகேவா?” பெரிதாக சிரித்தாவறு கேட்டேன்.

"கூப்பிட்டுக்கோ!! கூப்பிட்டுக்கோ!!” அவனும் சிரித்தான்

"என் டார்லிங்க, நீ நல்லா பாத்துக்கணும்!!” ஒரு விரல் காட்டி, அவனை எச்சரித்தேன்.

"என்னடா ஆச்சு உனக்கு!!” சிரித்தவாறே கேட்டான்.

"ஒன்னு இல்ல மச்சான்!!, சாரி...... மாமா!! I am cool!!" தோளை உலுக்கினேன்.

அப்பொழுது அவன் மொபைலுக்கு அழைப்பு வந்தது. எழுந்தவன், நடந்தவாரே, அழைப்பை எடுத்து, மொபைலை காதுக்கு கொடுத்தான்

"சொல்லுங்க பிரதர்!!” அவன் பேச ஆரம்பிக்க, நான் அப்படியே சோபாவில் தலை சாய்ந்தேன்.

".....................”

"ம்ம்!!, இப்ப எங்க கூடத்தான் இருக்கான்!!”

"என்னைப் பற்றி, இவன் பேசும், அந்த பிரதமர்.. ச்சீ.... அந்த பிரதர் யார்?” என்ற எண்ணத்தோடு பிரதிப்பை பார்த்தேன்.

"அதெல்லாம் நல்லாத்தான் இருக்கான்!! நல்லா குடிச்சிருக்கான்!!”

"ஆமா ஆமா நிறைய குடிச்சேன்!!"

"இல்ல!! வேணாம்!! அவன் பேசுற நிலைமைல இல்லை!!”

"வாழ்ற நிலைமையிலேயே இல்லை!!”

"அவ எப்படி இருக்கிற?, கண்முழிச்சா எனக்கு கால் பண்ண சொல்லுங்க!!” என்று பிரதீப் சொன்னதும், நிறை போதையிலும், அவன் யாரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறான் என்பது எனக்கு தெளிவாக விளங்கியது. "கண்ணு முழிச்சதும் கூப்பிடுங்க!!” அப்படின்னா? என்று யோசிக்க சட்டென்று, எனக்கு போதை குறைந்தது போல ஓர் உணர்வு, எழுந்து சென்று பிரதிப்பிடம் இருந்து போனை பிடுங்கி

"மதுவுக்கு என்னாச்சு?” பதறினேன்

"ஒன்னுமில்ல!! ஒன்னுமில்ல!!” நேற்று இரவு கெட்ட அதே குரல்.

"ப்ளீஸ் ரஞ்சூ!! மதுக்கு என்ன ஆச்சு?” கெஞ்சினேன், ஏன் அவனை ரஞ்சூ என்று அழைத்தேன் என்று, எனக்கு சுத்தமாக தெரியவில்லை

"ஒன்னும் இல்ல!!, சின்ன அடி, நேத்து மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கும்போது ஸ்டெப்ஸ ஸ்லிப் ஆயிட்டா!!” அவன் சொல்ல சொல்ல என் போதை இறங்கியது.

"ப்ளீஸ்!! ப்ளீஸ்!! ப்ளீஸ்!! மதுகிட்ட குடுங்க!! நான் தப்பா எதுவும் பேச மாட்டேன்!! ப்ளீஸ்!! ப்ளீஸ்!! ப்ளீஸ்!!” மீண்டும் கெஞ்சினேன்.

"ப்ரோ, வலிக்கு தெரியாம இருக்க செடேட் போட்டிருக்காங்க!!, தூங்கிட்டு இருக்கா!! எழுந்ததும் நானே கால் பண்றேன்!!” அவன் சொல்ல,

"ப்ளீஸ்!! வீடியோ கால் பண்ணுங்க!! நான் ஒரே ஒரு டைம் பாத்துக்குறேன்!!” மதுவுக்கு என்ன ஆனதோ என்று பரிதவித்தேன்.

"ப்ரோ!! விசிட்டிங் டைம் முடிஞ்சிடுச்சு!! நானே வெளியேதான் இருக்கேன்!!” என்னை நானே நொந்து கொண்டு அமைதியானேன்.

"ப்ரோ, நான் ஒன்னு சொன்னா கேட்பிங்களா?” நான் அமைதியாய் இருக்க, அவனே ஆரம்பித்தான்.

"ப்ளீஸ்!! முட்டாள்தனமாகவும் பண்ணாதீங்க!! உங்களையும், அவளையும், நான் சேர்த்து வைக்கிறேன்!!” அவன் சொல்ல சிரித்தேன்,

"விட்டு கொடுக்கறீங்களா?” என்னையே நொந்து கொண்டேன்.

"நீங்க எப்படி வேணா நினைச்சுக்கோங்க!! ஆனா ப்ளீஸ், முட்டாள்தனமாக ஏதும் பண்ணிக்காதீங்க!!” அவன் சொல்ல, மொபைலை பிரதிபிடம் கொடுத்தேன், வாங்கி, ஏதோ பேசிவிட்டு வந்து, என் தோளைலில் கை வைத்தான்.

"பிரதீப்!! என்ன வீட்ல டிராப் பண்ணு பிளீஸ்!!” பரிதாபமாக நான் கேட்க, தலையசைத்தான்.

************

"பிரதீப்!! ஒரு ஹெல்ப் பண்றியா?” ஹோட்டலை விட்டு வெளியேறியதும் கேட்டேன், சொல்லு என்பது போல் பார்த்தான்.

"எனக்கு, ஒரு மொபைல் வாங்கணும்!! அப்படியே சிம்கார்டு, என் நம்பர்ல!! ப்ளீஸ்!!” மது அழைத்தால், பேசுவதற்கு மொபைல் தேவைப்படும். மீண்டும் சரி என்று தலையசைத்தான். ஏதோ ஒரு கடையின் முன்பு அவன் காரை நிறுத்த, எனது கிரெடிட் கார்டை எடுத்துக் கொடுத்தேன். 15 நிமிடத்தில் வந்தவன், மொபைல் என்னிடம் நீட்டினான்.

"இன்னும் நம்பர் ஆக்டிவேட் ஆகல, முப்பது நிமிஷத்துல அக்கிடுமனு சொன்னாங்க!!” சொன்னவன் என்னை வீட்டுக்கு அழைத்துச்சென்றான், மொபைலை பற்றிய கைய நெஞ்சில் வைத்துக்கொண்டு, கண்களை மூடினேன், உறங்கிப் போனேன்.

***********

மொபைலில் சத்தம் கேட்டு விழித்தேன், மது தான் அழைத்தாள். எடுத்துக் காதுக்கு கொடுத்ததும்

“ஃபைவ் மினிட்ஸ்ல திரும்ப கூப்பிடுறேன்!!” என்று சொல்லிவிட்டு, அவள் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் வைத்தேன்.

மணியை பார்த்தேன், ஒன்பது என்று காட்டியது, நேற்றிலிருந்து சாப்பிடவில்லை என்பதால் நல்ல பசி, கிச்சனுக்கு அழைத்தேன், சாப்பாடு எடுத்து வரச் சொல்ல. ஏற்கனவே, அரைமணி நேரத்துக்கு முன்பே, எனது டேபிளில் வைத்துவிட்டதாக எனக்கு சொல்லப்பட, அப்பொழுதுதான் டேபிளில் இருந்த ஹாட்பாக்ஸை கவனித்தேன். ஜூஸ் மட்டும் சொல்லிவிட்டு, எழுந்து சென்று குளித்தேன். குளித்து முடித்து, சாப்பிட்டுவிட்டு, மொபைலில் எனக்கு தேவையான ஆப்களை எல்லாம் இன்ஸ்டால் செய்த பின்பு, மதுவுக்கு அழைத்தேன்.

"ஏன்டா இப்படி பண்ற!!" அழுகையுடன் தான் ஆரம்பித்தாள், தலையில் கட்டுடன் தொடுதிரையில் அவளைப் பார்த்ததும், அதுவரை வெறுமை மட்டுமே சூழ்ந்திருந்த மனதில் சின்னதாய் ஒரு வலி. அவள் அழுது கொண்டிருக்க, அவளது அழுகை நிற்க, நான் காத்துக்கொண்டிருந்தேன் எதுவும் பேசாமல்.

"மது, நான் பேசுறேன்!!” அழுது முடித்தவள், ஏதோ பேச முயல நான் கூறுக்கிட்டேன். சரி என்று தலையாட்டினாள்.

"கவலைப்படாத!!, கண்டிப்பா நான் தற்கொலை எல்லாம் பன்னிக்க மாட்டேன்!!” கசந்த சிரிப்புடன் கூறினேன்.

".....................” எதுவும் சொல்லாமல், என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"எனக்கு புரியுது!!, it's just...... am mourning!!, இந்த.... நெருக்கமா இருந்தவங்க செத்துப்போயிட்டா, கொஞ்சநாள் வருத்தப்படுவோம்ல, அந்த மாதிரி!! செத்துப்போன என் காதலுக்காக!! கொஞ்சம் வருத்தப்பட்டு இருக்கேன்!!. கொஞ்ச நாள்ல சரியாயிடும், கவலைப்படாத!!” உணர்வே இல்லாமல் பேசினேன், என் மனதில் ஒரே ஒரு எண்ணம்தான், ஒருவன் விட்டுக் கொடுக்கும் அளவுக்கு என் மதுவை நானே தாழ்த்தக் கூடாது என்பதுதான்.

".....................” ஒரு கையால் முகத்தைப் பொத்திக் கொண்டு அழுதாள். என் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டேன்.

"மது!!” என்று அழைக்க, கண்களில் கண்ணீருடன் என்னை பார்த்தாள்

"நைட் கோபத்துல மொபைல்ல ஓடச்சுட்டேன்!!, பீல் பண்ணாத!!, இனிமே அப்படி பண்ண மாட்டேன்!!” நான் சொல்ல, கண்ணைத் துடைத்தவள்

"பா!.........” என்றவள், நிறுத்தி, ஒரு மூச்சு விட்டாள், என் உதடுகளில் ஒரு கசந்த சிரிப்பு.

“You are an early bloomer!!................” மீண்டும் உதடுகளை கடித்துக்கொண்டு நிறுத்தினாள். வந்த அழுகையை அடக்கிக்கொண்டேன்.

"உனக்கு டென்னிஸ்ல ரொம்ப பெரிய பியூச்சர் இருக்கு!!. தயவுசெய்து அதுல கான்சன்ட்ரேட் பண்ணு!!. அதேமாதிரி, உங்க பிசினஸ பாத்துக்குற, பெரிய பொறுப்பு இருக்கு உனக்கு!!. You have to carry forward your family's legacy, அதுக்கு உன்ன தயார்படுத்திக்க!! நான் உனக்கு பண்ணின பாவத்துக்கு, முடிஞ்சா என்ன மன்னிச்சிடு!!, சாரி!! Its not your fault, we are just not meant to be!!” தெளிவாக ஆரம்பித்தவள் குரல் தழுதழுக்க முடித்தாள். அவள் பேசப்பேச, நான் அதற்கு வேகமாக தலையை மட்டும் ஆட்டினேன், எதையுமே காதில் போட்டுக் கொள்ளவில்லை, எனக்கு நன்றாக தெரிந்தது நான் அவளிடம் கேட்டேன் proper closure இதுதான் என்று.

"தலையில என்ன ஆச்சு!!” பேச்சை மாற்றினேன்.

"சின்னதா அடி!!” என்றாள்.

"ஸ்டிட்ச் போட்டு இருக்காங்களா?” ஏன் கேடிஎன என்றெல்லாம் தெரியவில்லை, அதற்கு இல்லை என்று தலையாட்டினாள்.

பின் இருவரும் பேசிக்கொள்ளவில்லை, அவளும் தொடுதிரையை பார்த்திருக்க, நானும் தொடுதிரையை பார்த்திருந்தேன். இரண்டு, மூன்று நிமிடங்கள் இருக்கலாம், அடக்கி வைத்திருந்த கண்ணீர் என் கண்களை அடிக்கொள்ள, திரையில் தெரிந்த அவளது பிம்பம் மெலிதாக மங்கத்தொடங்கியது, லேசாக சிரித்தவாறு, துண்டித்தேன்.

"ஓ" என்று அழுத மனதை பற்களை கடித்து, விரல்களை மடக்கிக் கட்டுப்படுத்தி, நேராக சென்று ஷவரை திறந்து அடியில் அமர்ந்து விட்டேன்.

[Doyencamphor]

அடுத்த பதிப்பில் கதை நிகழ் காலத்துக்கு வந்துவிடும். நாளை இரவுக்குள் பதிக்கிறேன். நன்றி.

[Doyencamphor]

Sorry guys, I am not satisfied with the next part I wrote. As this part can make or break the story, I am re-writing it, so that the story stays alive. Bear with me.

[Doyencamphor]

Nandri. Iravukkul pathividungal.
Mudinthal keelvarum prachanaiyil yethavathu onrukkavathu karanam, Evan athai sari yedukkum mudivai sollunga atleast yethavathu onnu. Yellame suspense na thangala boss.

1. Sivakami - appa.  kalla thodarbu karanam mattrum Mani yedukka ulla mudivu.

2. Sivakami - Madhu.  visayam yeppo yepdi therinji prachanai achu yen Ava Amma ta nee yenna kootti kodukalam venam nane poi padukurannu sonna. Etha sari seiya yenna panna poran.

3. Madhu - Mani  Emotional speech apparam yenna idea la erukkan yepdi avan kaadhal thirumba pera poran.

4.  Sivakami ya yepdi yen adaikiran.

5. Yen Mani APPA Amma  evanidam anbu ellama erukkanga. Sivakami ku therinthu aval kootuvathu pol.


Eppadi pala suspense vachu erukkinga yellathukkum solutions thevai at least yethukkavathu nalla katranam mudivugal sollanga. Please.

Ungal kadaisi 7, 8 update ku  Manan vethanai thanthu alugiren. Anbu, pasam, kaadhal ethu yethuvum kidaikamal erunthavanukku yellam thinara thinara thandhu pidunguvathu kodumai. Yen vaalkayum appadithan pogirathu. Please konjam alagathamari pathukonga.

Sure, the story will open up and will answer all your questions. But if I open up all in the next update then the remaining parts of the story will just be informative, not a narrative. And regarding the end, all have wait, as I am planning to keep few cards closed till end. 

With the confidence you all given me, I hope that the story will write itself to a proper closure.

[Doyencamphor]

பாகம் - 47

சம்பவம் 1

மறுநாள் இரவு 10 மணி

முதன் முதலாக சிகரெட் வாங்கிய, அதே கடையில் புகைத்துக் கொண்டிருந்தேன். புகை ஒவ்வாமல் வெளியே தள்ளிய உடலை உதாசீனப்படுத்தி மீண்டும் மீண்டும் புகையை இழுத்து கொண்டு இருந்தேன் என்றால், அதையே, என்னிடம் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டிருந்த மனசாட்சியை உதாசீனப்படுத்தி, நான் செய்துவிட்டு வந்த காரியத்திற்கு நியாயம் கற்பிக்க முயன்று கொண்டிருந்தேன். காலையிலிருந்து என் மனதை குடைந்து கொண்டிருந்த "நான் என்ன பாவம் பண்ணுனேன்? எனக்கு ஏன் இப்படி நடக்குது?" என்று கேள்வி இல்லை இப்போது என்னிடம்.

அன்று காலை பெரும் தலைவலியுடன் எழுந்த நான், அதற்கான மாத்திரை எடுத்துக் கொண்டு, குளித்து கிளம்பி, அம்மாவிடம் தேவையில்லாத கேள்விகளைக் தவிர்க்க கல்லூரிக்கு சென்று விட்டேன். காலியாக இருந்த எனது வகுப்பறையை கண்டதும் தான் அன்று, இரண்டு பாடவேளைகள் லேப் என்று நினைவுக்கு வந்தது. லேப் யூனிபார்ம் அணிந்து வராததால், எப்படியும் அனுமதிக்கப் பட மாட்டோன் என்பதால், வகுப்பறையிலேயே அமர்ந்து விட்டேன். அப்போது என் தொலைபேசி மெசேஜ் வந்ததற்கான "டிங்" என்ற சத்தம் எழுப்ப, அதை சைலன்ட்டில் போட மறந்ததை எண்ணி, சலித்தவாரே சைலன்ட்டில் போட எடுத்தேன். மொபைலை சைலன்ட்டில் போடும் முன், ஏதோ ஒரு யோசனையில், மெசேஜை பார்த்தேன், சிவகாமி தான் அனுப்பியிருந்தாள்.

"எனக்கு செத்துரலாம் போல இருக்கு, ப்ளீஸ் கால் பண்ணு" என்ற அவளது மெசேஜை பார்த்ததும் எரிச்சல் அடைந்தேன். "செத்தால் சாகட்டும்!!" என்றுதான் முதலில் தோன்றியது. அந்த எண்ணம் சிறிது நேரம்தான், சின்ன பதட்டம் என்னை பற்றிக்கொண்டது. அந்த பதட்டமும் மெசேஜ் அனுப்பியிருந்ததைப் போல் செத்து விடுவாள் என்பதற்காக அல்ல, இப்படி ஒரு மெசேஜை எனக்கு அனுப்பிவிட்டு, அவள் செத்தால் பழி என்மீது விழுமோ என்றுதான். மீண்டும் மொபைலை நொண்டினேன், நிறையப் மிஸ்டுகால் நோடிஃபிகேஷன், அதைக் காட்டிலும் அதிகமாக மெசேஜும், எல்லாம் அவளிடம் இருந்து வந்திருந்தது. நேற்றிலிருந்து என்னை தொடர்பு கொள்ள தொடர்ந்து முயற்சித்திருக்கிறாள் என்று தெரிந்ததும் என் படபடப்பு அதிகரித்தது.

"ஐயோ" என்று உள்ளே ஒரு கூக்குரல், நான் செய்த காரியத்தால்தான் சாகப்போகிறாளோ என்று என் மனசாட்சி என்னிடம் கேள்வி எழுப்ப, அடித்து பிடித்து வெளியே ஓடி வந்தேன், அடுத்த இருபது நிமிடத்தில், அவள் வீட்டின் முன் நின்றிருந்தேன். பதட்டமாக ஆரம்பித்த என் பைக் பயணம் நிறைவடையும்போது, என் உள்ளம் கோபத்தில் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. என்னால் தான் சாகப்போகிறாள் என்ற எண்ணம் மாறி, தற்போது, அவளும் எங்கப்பாவும் பண்றதெல்லாம் பண்ணிட்டு, அதுக்காக்கான தண்டனையை நான் அனுபவிக்கிறேன் என்ற ஆத்திரத்தில் இருந்தேன். இருந்தும், அந்த வீட்டிற்குள் செல்ல ஒரு சின்ன தயக்கம், அந்த தயக்கத்தை, என் கோபத்தை கொண்டு துடைத்து எறிந்துவிட்டு, இன்னையோட இவளுக்கு ஒரு முடிவு கட்டிவிட்டு, மொத்தமாக தலைமுழுக வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தேன்.

வீடு திறந்தே இருந்தது, வேலையாள் யாரும் இல்லை, முன்தின இரவு, நான் செல்லும் போது டேபிளில் இருந்த விஸ்கி பாட்டீல், அப்படியே இருந்தது ஹாலில். மேலே சென்றேன், அவளது அறை திறந்தே இருக்க, உள்ளே நுழைந்த நான், கண்ட காட்சியில் அதிர்ந்து விட்டேன். நான் அறையில் நுழைந்ததை கூட கவனியாமல், ஒரு கையில் இருந்த கத்தியால், மற்றொரு கையின் மணிக்கட்டை நீவிக் கொண்டு இருந்தாள் சிவகாமி. பட்டென்று நான் குனிந்து, அவள் கையில் இருந்த கத்தியை பிடிங்கிய பின்தான், நான் உள்ளே நுழைந்தை கவனித்திருப்பாள் போல, என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழுதாள்.

அழுது, அழுது, கண்கள் வீங்கி இருந்தது, கண்டிப்பாக குளித்திருக்கவில்லை, தலை கலைந்திருந்தது, என்னால் கிழிக்கப்பட்ட நைட்டி மெத்தையில் கிடந்தது, அருகில் இருந்தா பாதி விஸ்கி பாட்டீலும், அருகே கிளாஸ்சும் இருந்தது, நல்ல போதையில் இருந்தாள். நான் சென்றதும், இங்கு வந்தவள் நைட்டிய மாற்றிவிட்டு, உட்கார்ந்து அழுது கொண்டும் குடித்துக் கொண்டும் இருந்திருக்கிறாள் என்பது தெளிவாகப் புரிய, அதுவரை என்னிடமிருந்த ஆத்திரம் காணாமல் போனது. என்ன செய்வதென்று தெரியாத பெரும் குழப்பத்துடனே அருகில் அமர்ந்தேன். நான் அமர்ந்ததும், கையெடுத்து கும்பிட்டவாரே என்னை நோக்கி விழுந்தவள், என் கால்களைப் பிடிக்க, நான் இரண்டு அடி பின்னால் நகர்ந்தேன். தரையை கைகளால் அடித்தபடி குலுங்கி குலுங்கி அழுதாள். என் நிலையே மோசமாக இருக்க, ஏனோ அந்த நிலையிலும், அவள் மீது என்னால் இரக்கப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை.

ஆனால் அந்த இரக்கம் இரண்டு நொடி தான் நீடித்தது, என் அப்பாவுக்கும் அவளுக்குமான தகாத உறவினால், நான் அனுபவித்து வரும் துன்பத்தை நினைக்கையில், இருவர் மீதும் கொலை வெறி ஆனேன். அமைதியாக அவளை முறைத்தவாறு அமர்ந்து இருந்தேன். எழுந்தவள் மீண்டும் கட்டிலில் சாய்ந்து கால்களுக்கிடையே முகம் புதைத்து அழுதாள், எரிச்சலாய் இருந்தது எனக்கு, வெளியே செல்லலாம் என்று எழுந்தேன். எழுந்ததும் என் கையில் இருந்த கத்தியை பறிக்க பார்த்தாள், நான் பட்டென்று என் கைகளை விடுவித்துக் கொண்டதும்

"ப்ளீஸ்!!, உன் கையாலே என்ன கொன்னு போட்டுரு!!, நான் பண்ண பாவத்திற்கு அதுதான் சரியா இருக்கும்!!" என்றவள், என் காலை பிடித்து கொண்டு மீண்டும் அழுதாள்.

தலையில் அடித்துக்கொள்ளலாம் போல் இருந்தது எனக்கு, அடக்க மாட் ஆத்திரத்தை, பெருமூச்சுவிட்டு கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, கையில் இருந்த கத்தியை விட்டெறிந்தேன். கால்களை அவளிடம் இருந்து விடுவித்துக் கொள்ள முயன்றேன், முடியவில்லை. நான் முயற்சி செய்ய, முயற்சி செய்ய, அவளின் பிடி இறுகிக் கொண்டே சென்றது, வேறு வழி இல்லாமல் அப்படியே அமர்ந்தேன். நான் அமர்ந்த சிறிது நேரத்தில் காலை விட்டவள், மீண்டும் கட்டிலில் சாய்ந்து அமர்ந்து, கால்களுக்குள் முகம் புதைத்து அழ ஆரம்பித்தாள். மீண்டும் தலையில் அடித்துக் கொள்ள வேண்டும் போலிருந்தது எனக்கு. கைகளை பின்னால் ஊன்றி விட்டத்தத்தைப் பார்த்து முறைத்தேன், பின் நிமிர்ந்த அமரும்போது விஸ்கி பாட்டில் என் கையில் பட்டது.

அதை எடுத்தவன் அருகில் இருந்த கிளாசில் ஊற்ற, அழுது கொண்டிருந்தவள், என் கையைப்பற்றி, குடிக்காத என்பது போல் தலையசைத்தாள். அவளின் செய்கையில் ஆத்திரமான நான், அவளை எரித்து விடுவது போல் முறைக்க, பயந்தவள் கைகளை எடுத்துக் கொண்டாள். என் ஆத்திரம் தீர வேண்டும் என்று குடித்தேன், மூன்றாவது கிளாஸ் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது கேட்டாள்

"யார் கிட்டயாவது சொல்லிட்டியா?" மீண்டும் கொலை வெறியில் அவளை முறைத்தேன்.

அடக்கமாட்டாத ஆத்திரம் வேறு, க்ளாசில் இருந்த விஸ்கியை மொத்தமாக தொண்டைக்குள் கவிழ்த்தேன், பின் என்னை நினைத்து நானே சிரித்தேன். இவள் பலமுறை மெசேஜ் அனுப்பி சாரி கேட்டதும், என்னிடம் பேசமுயன்றதும், முடியாமல் போனபோது தற்கொலைக்கு முயன்றதும், என் செயலால் இல்லை, அவர்களது குட்டு வெளிப்பட்டு விடுமோ என்ற பயத்தில் தான் என்று நினைக்க சிரிப்பு வந்தது சிரித்தேன். சிரிப்பு சிறிது நேரத்திலேயே அழுகையானது தன்னால். மீண்டும் நான் பாட்டிலை எடுக்க, அதை என் கைகளில் இருந்து பிடுங்கிக் கொண்டாள், அவளிடம் போராடும் தெம்பு அப்பொழுது எனக்கு இல்லை, அமைதியாக அப்படியே அமர்ந்துவிட்டேன்.

"கோபப்படாம நான் சொல்றது மட்டும், கொஞ்சம் கேக்குறியா?” என்று அவள் கேட்க,

அவள் கெட்ட விதத்திலேயே தெரிந்தது, என்ன சொல்லப் போகிறாள் என்று, என் வாழ்க்கையில் இவளும், என் அப்பாவும் வரைந்த கோலத்தின், அனைத்து புளியையும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஏனோ தோன்ற தலையாட்டினேன் கோபத்தில்.

"நான் செஞ்சது எந்தவகையிலும் நியாயப்படுத்த விரும்பல!!, தப்புதான், எனக்கு தெரியும்!!, வாழ்க்கையில பலகீனமா இருந்த ஏதோ ஒரு சமயத்துல, எங்களை அறியாமலே இந்த உறவுல சிக்கி டோம்!!. அந்த நேரத்துல, நாங்க இருந்த நிலைமைக்கு, அது எங்களுக்கு தேவையாவும் இருந்துச்சு!!. வாழ்க்கைல, ஒருத்தருக்கு எல்லா உறவும் இருந்தாலும், எல்லாத்தையும் தாண்டி, நமக்குன்னு ஒரு துணைவேண்டும், like a soul mate, அந்த துணையா உங்கப்பாக்கு நானும், எனக்கு உங்க அப்பாவும் இருந்தோம். புருஷனையும், தலைபிள்ளையையும் இழந்து, ஒரு பெண் குழந்தையுடன், தனியா இந்த சமூகத்தில் வாழறது ரொம்ப கஷ்டம்!!, இந்த உறவு மட்டும் இல்லனா என்னைக்கோ, என் பொண்ண கொன்னுடடு, நானும் செத்திருப்பேன்!!”

"எந்த உறவு, நான் எதுவுமே இல்லாமல் இருந்தப்ப, எனக்கு துணையாக இருந்து, என்ன மீட்டெடுத்துச்சோ!! அதே உறவு, இன்னைக்கு, என்கிட்ட இருந்து என் பொண்ண பிரிச்சிருச்சு!!" என்றவள், மீண்டும் அழத்தொடங்கினாள்.

"எல்லாம் நான் செஞ்ச பாவம்!!" கையில் இருந்த பாட்டிலை கீழே வைத்து விட்டு, மீண்டும் கால்களுக்கு முகம் புதைத்தாள்.

அவர்களின் கள்ள உறவுக்கு நேற்று சொன்னதைப் போல இன்றும் நியாயம் கர்ப்பிக்க முயன்றாள், வேறு வார்த்தைகளில். நேற்றைப் போலவே, இன்றும் மதியிழந்து எதுவும் செய்துவிடக்கூடாது என்று தோன்ற, ஆத்திரத்தில் அவள் கீழே வைத்த பாட்டில் எடுத்து தொண்டைக்குள் கவிழ்த்தேன். இரண்டு நிமிடத்தில் தலை கிறுகிறுக்க, எழ முயன்று, முடியாமல், அப்படியே தரையில் படுத்து விட்டேன். இரண்டு நாட்களாக நிறைய குடித்திருந்தாலும், உடலில் நீர்ச்சத்து சுத்தமாக இல்லாததாலும், போதை தலைக்கேறியது, கண்கள் இருட்டியது.

****************

தூக்கம் கலைந்து, கண் முழித்ததும் நான் முதலில் கண்டது சிவகாமியை தான், தூங்கிக்கொண்டு இருந்தாள், எனக்கு மிகவும் அருகில். தரையில் இருந்தவன் மெத்தையில் படுத்திருந்தேன், இது எனக்கு வாடிக்கையான ஒன்றுதான், எத்தனையோ முறை சோபாவிலும், ரெக்லைனரிலும் தூங்க ஆரம்பித்து, மறுநாள் காலை மெத்தையில் விழித்திருக்கிறேன். தூக்கத்திலேயே எழுந்து சென்று மெத்தையில் படுப்பது என் வாடிக்கை தான் என்றாலும் இன்று நடந்ததை எண்ணி எரிச்சலானேன், எவ்வளவு நேரம் தூங்கினேன் என்று தெரியவில்லை. போதையின் தாக்கம் இன்னும் என் உடலில் இருந்தது, அப்பொழுதுதான் உணர்ந்தேன் அதை. என் கை சிவகாமியின் ஒரு பக்க மார்பில் இருந்தது, பட்டென எடுத்துக் கொண்டேன். போதையா அல்லது நான் குடித்த சரக்கினால் ஏற்பட்ட சோர்வா, இரண்டுமா என்று தெரியவில்லை, படுக்கையில் இருந்து எழுந்து கொள்ள எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை.

அவள் முகத்தில் இருந்த எனது பார்வை, என்னை கேட்காமலே கீழே இறங்கியது. அவளின் அங்க மேடு பள்ளங்களை அளந்தது. அப்பொழுதுதான், அவள் என்னை நோக்கித் திரும்பிப் படுத்தாள், படுத்தவள் அவளது ஒரு கையை மடக்கி தலைக்கு கொடுக்க, விலகிய நைட்டியின் வழியே அவளது செழிப்பான மார்பகங்கள் எனக்கு தாராளமாக காட்சியளித்தன. "பேசாம இவளை "என்று தோன்றிய எண்ணத்தை, பாதியிலேயே தடுத்து தலையை உதறிக்கொண்டு மெத்தையில் இருந்து எழுந்தேன். "ச்சீ" என்று என்னை நானே கடிந்து கொண்டேன், எனக்கு எப்படி திடீரென்று அப்படி ஒரு எண்ணம் வந்தது என்று இன்றுவரை எனக்குத் தெரியவில்லை. எழுந்தவன் விறுவிறுவென்று வெளியேறினேன், ஹாலை அடைந்ததும் நான் எனது மொபைலையும், பைக் சாவியையும், எடுத்து வரவில்லை என்பது நினைவுக்கு வந்தது. "திரும்பிச் செல்லாதே!! நடந்தே வீட்டுக்கு போய் விடு!!” என்று உள்ளே ஏதோ உச்சரிக்க அப்படியே ஹாலில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்தேன். அந்த குரலுக்கு செவி சாய்த்திருந்தாள், என் வாழ்க்கையில் இப்போது என்னை ஆட்டி வைக்கும் இந்த பயத்துக்கு வேலையே இருந்திருக்காது. டேபிள்லில் இருந்த விஸ்கி பாட்டில், என் கண்ணில் பட வேண்டாம்!! வேண்டாம்!! என்று எச்சரித்த மனதை, புறந்தள்ளிவிட்டு, அதை எடுத்து தொண்டைக்குள் கவிழ்த்தேன்.

குறைந்திருந்த போதை மீண்டும் தலைக்கேறியது, சிவகாமி என் அப்பனுடன் கொண்ட உறவுக்கு ஞாயம் கூறிய அனைத்து வார்த்தைகளும், என் மனதில் ஓட வெறியேறியது. அதிலும் "வாழ்க்கைல, ஒருத்தருக்கு எல்லா உறவும் இருந்தாலும், எல்லாத்தையும் தாண்டி, நமக்குன்னு ஒரு துணைவேண்டும், like a soul mate, அந்த துணையா, உங்கப்பாக்கு நானும், எனக்கு உங்க அப்பாவும் இருந்தோம்", என்று அவள் சொன்னதை திரும்ப திரும்ப நினைவுக்கு வர, "அப்போ எங்க அம்மா?” என்ற கேள்வி எழ, ஏனோ என் அம்மாவின் மீது ஒரு கழிவிரக்கம். துணைக்கு துணையா இருந்தாங்களா? என்ற எண்ணம் என்னிலிருந்த மிருகத்துக்கு தூபம் போட்டது. எழுந்து மீண்டும் அவள் அறைக்கு நடந்தேன் வேண்டாம் என்று தடுத்து மனதை, சாவியையும், மொபைலையும் எடுத்துக் கொண்டு வந்துவிடுவோம் என்று சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டாலும், எனக்குள் இருந்த மிருகம் அப்படிச் செய்யப் போவதில்லை என்பதை உணர்ந்தே இருந்தேன். அவள் அறைக்குச் செல்லும் வழியில் மதுவின் அறை கதவு என் கண்ணில் பட, என் இழப்பும், அதனால் நான் அனுபவித்து வரும் துன்பமும் நினைவுக்கு வர, எச்சரித்த மனசாட்சியை, அவள் அறைக் கதவைத் தாண்ட்டும்போது கொன்று புதைத்துவிட்டு, தான் சிவகாமியின் அறையில் நுழைந்தேன். மற்றவருக்கு இல்லாத மனசாட்சி, எனக்கு மட்டும் எதற்கு என்று. 

அங்கு அவள் படுத்திருந்த கோலம், மேலும் என்னை வெறியேற்றியது. ஒரு காலை மடக்கி குப்புறப் படுத்திருந்தாள், நைட்டி ஒரு காலின் மேல் தொடை வரை ஏறி இருந்தது. அவளது பின்புற வனப்பும், என் கண்ணுக்கு விருந்து அளித்த தொடையின் செழிப்பும், என்னில் மிச்சம் இருந்த அத்தனை தயக்கத்தையும் விரட்டி அடித்தது. சாவியையும், மொபைலையும், மறந்துவிட்டு மொத்தமாக அவள் மேல் படர்ந்தேன், என் இடுப்பை வைத்து அவள் பின்புறங்களை தேய்த்தவாறு, அவள் மாரில் ஒன்றை பற்றி பிசைந்தேன் வெறியோடு. நான் பற்றிப் பிசைந்தது அவளுக்கு வலியை கொடுத்திருக்க வேண்டும், "ஆ" என்றவள், கழுத்தைத் திருப்பி என்னைப் பார்த்தாள், அவள் கண்களில் இன்னும் போதையின் மிச்சம்.

"என்ன பண்ற?" என் செயலை உணர்ந்தவள்,என்னிடமிருந்து விலக முயன்றவளை திருப்பிப்போட்டு, மொத்தமாக அவள் மீது பாய்ந்தேன். என் ஆண்மையை உடையின் மேலாக, அவளது பெண்மை மேட்டில் வைத்து தேய்த்தவாறு, அவளது இரு மார்களையும் பற்றி பிசைந்தேன்.

"டேய்!! வேணாம்டா!! வேணாண்டா!!" கெஞ்சியவாரே என்னிடம் இருந்து அவள் விலக எத்தனிக்க, போதையில் இருந்த அவளது உடல் ஒத்துழைக்கவில்லை. அவள் முகமெங்கும் முத்தமிட்டு அவளது உதடுகளை சுவைக்க நினைத்த என் முகத்தைப் பிடித்துத் தள்ளியவள்

"வேண்டாம் டா!! என்ன விட்டுரு!!" என்று சொன்ன அவளது உதடுகளை மிருக்கத்தனமாக கவ்வினேன். எங்கிருந்தோ அவளுக்கு, அவ்வளவு பலம் வந்ததோ தெரியவில்லை, என் தோளை பற்றி, என்னை மொத்தமாக தள்ளிவிட்டாள். மெத்தையில் மல்லார்ந்து விழுந்த நான், மீண்டும் அவளை நோக்கி வெறியுடன் பாய, என்னை தடுக்க முயன்ற வாரே

"இது உங்க அப்பாக்கு பண்ற துரோகம் டா!!" அழுதாள். அவ்வளவுதான், அதன்பின்பு இன்று வரை நடந்ததற்கான ஆரம்பப்புள்ளி, அந்த வார்த்தைகள் தான் என்று நினைக்கிறேன். The hell broke loose. அதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த வன்மமெல்லாம் என்னை ஆட்கொள்ள, மனதின் ஓரத்தில் எங்கோ ஒரு மூலையில் மிச்சமிருந்த மனிதத்தை எல்லாம் மொத்தமாக துடைத்து எறிந்துவிட்டு, அதுவரை என்னை ஆக்கிரமித்திருந்த மிருகத்தை, நான் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டேன். இனி அந்த மிருகமே வேண்டாம் என்றால் நான் விடுவதாக இல்லை.

நைட்டியை இரு கைகளால் பற்றி இழுத்தது நடுவில் இருந்தா ஜீப் பறந்து போனது, அவளது இரண்டு மார்புகளும் என் கண்ணுக்கு விருந்தாக, இரண்டையும் இரு கைகளால் பற்றி மூர்க்கமாக பிசைந்தவாறு, அவள் உதடுகளை கவ்வினேன். திமிரியவளை என் உடல் வலிமை மொத்தத்தையும் கொண்டு அடக்கினேன். வெறியாக முத்தமிட்டேன், கடித்தேன், அவள் உடலை கசக்கினேன், பிழிந்தேன். அவளிடமிருந்த எதிர்ப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்தது, எனது செயலால் அவளது காமம் தூண்டப்பட்டதா? அல்லது இனி என்னிடம் இருந்து தப்ப முடியாது என்று உணர்ந்து கொண்டாளா? என்பதைப் பற்றியெல்லாம் யோசிக்கவில்லை. அவள் எதிர்ப்பு மொத்தமாக குறைந்ததை உணர்ந்ததும், அவளிடமிருந்து விலகி என் பேண்ட்டை அவிழ்தேன், சரசரவென்று அவளது நைட்டியை இடுப்பு வரை உயர்த்தினேன்.

ஒட்டியிருந்த அவளது கால்களை பிடித்து விரித்து, அதன் நடுவில் என்னை நிலை நிறுத்திக் கொண்டேன். எனது அண்மையின் நுனியை, அவளது உண்மையில் வைத்ததும், அதன் ஈரத் தன்மையை உணர்ந்தேன், எனக்கே அது சற்று ஆச்சரியம்தான். குரூரப் புன்னகை என் உதடுகள் தவள, அவள் முகம் பார்த்தேன், சலனமே இல்லாமல் இருந்த அவள் முகத்தையே சம்மதமாக எடுத்துக்கொண்டு, நுழைந்தேன். என் இயங்க ஆரம்பித்த சில நிமிடங்களிலேயே அவளிடமிருந்து ஒத்துழைப்பு வர உண்மையிலேயே குழம்பிப் போனேன், மீண்டும் மூர்க்கமாக அவளது உதடுகளை கவ்வினேன், கடித்தேன், மொத்தமும் முடிந்து சோர்வாகி, அவள் மீதே கவிழ்ந்தேன். என்னை, அவள் அப்புறப்படுத்தவும் இல்லை, அணைக்கவும் இல்லை, சிறிது நேரத்தில் நான் இயல்பு நிலைக்கு திரும்ப எழுந்து என் உடைகளை அணிந்துகொண்டு, மொபைலையும் பைக்சாவியையும் எடுத்துக் கொண்டு, அவள் முகத்தை கூட பாராமல், அங்கிருந்து வெளியேறினேன். இங்கே இப்பொழுது புகைத்துக் கொண்டு இருக்கிறேன்.

***********

சம்பவம் 2

முதல் சம்பவம் முடிந்த நான்காம் நாள் காலை, அதே கடையில் புகைத்துக் கொண்டு இருந்தேன், முன்னைப் போல புகையை உடனே வெளியே தள்ளாவிட்டாலும் உடல் இன்னும் அந்த புகைக்கு பழகி இருக்கவில்லை, சின்ன சின்ன இருமலுடன், நெஞ்சமெல்லாம் தீராத ஆத்திரத்தோடு புகைத்துக் கொண்டிருந்தேன், சற்றுமுன் எனக்கு ஏற்பட்ட அவமானத்தை எண்ணி.

முதல் சம்பவம் முடிந்த மறுநாள் காலையில் விழித்ததும், அதற்கென்றே காத்துக் கொண்டிருந்தது போல் என்னை பற்றிக்கொண்டது என் குற்ற உணர்வு. எழுந்து குளித்துவிட்டு வேக வேகமாக ஓடினேன் கல்லூரிக்கு. மனதில் பெரும் குழப்பம், பயம், நேற்று, நான் பற்றியிருந்த மிருகம் எங்கோ சென்று ஒளிந்து கொண்டது. கற்பழிக்கபட்ட மனது "ஓ" என்று ஒப்பாரி வைத்துக் கொண்டிருக்க, என் செயலுக்கு ஆயிரம் காரணங்கள் சொல்லி, என்னை நானே சமாதானப்படுத்த முயன்றும், ஏனோ என்னால் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை. மன அழுத்தத்தைத் தாங்க முடியவில்லை, தூங்க முடியவில்லை இரவில். எப்பட விடியும் என்று காத்திருந்து எழுந்து ஓடி விடுவேன் டென்னிஸ் பயிற்சி, திரும்ப வந்ததும் கல்லூரி, மீண்டும் டென்னிஸ் பயிற்சி, என் உடல் துவண்டு போகும்வரை, என்னை நானே துவைத்துக் கொண்டிருந்தேன், எல்லாம் மூன்று நாட்களுக்குத்தான். இன்று காலை, எப்பொழுதும் போல காலையில், டென்னிஸ் பயிற்சி முடித்து விட்டு வீட்டுக்குள் நுழையும் போதுதான் என் அப்பாவின் சந்தோஷமான சிரிப்பு சத்தத்தை கேட்டேன், டைனிங் டேபிளில் உட்கார்ந்து, காலை உணவை உண்டு கொண்டு சந்தோஷமாக என் அம்மாவுடன் பேசி சிரித்துக் கொண்டு இருப்பதைக் கண்டதும் என் மனதில் இருந்த குழப்பம், பயம், குற்ற உணர்ச்சி எல்லாம் கரைந்து போக, சரக்கின் துணையுடன் எங்கோ ஒளிந்திருந்த மிருகத்தை தேடிப் பிடித்தேன்.

குளித்து, கிளம்பி, கல்லூரி செல்வது போல நேராக சிவகாமியின் வீட்டுக்கு சென்றேன்.
நான்கைந்து முறை அழைப்பு மணியை அடித்த பின்தான் கதவை திறந்தாள், கதவைத் திறந்ததும், அவள் மீது பாயந்த என் தோள்களைய பற்றிப் படித்தது, என்னை பிடித்து வெளியே தள்ளினாள். நான் கீழே விழுந்த அடுத்த நொடி, கதவு ஆறைந்து சாத்தப்பட்டது. எழ மனமில்லாமல், சாத்தப்பட்ட கதவையே வெறித்து கொண்டிருந்தேன், சிறிது நேரம் கழித்து எழுந்து, இங்கு வந்து புகைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

***********

[Doyencamphor]

சம்பவம்-3

5 நாள் கழித்து, வெள்ளிக்கிழமை, இரவு 10 மணி, 

அதே கடையின் முன்பு நின்று புகைத்து கொண்டிருந்தேன், ஓரளவு இருமல் இல்லாமல் புகைக்க பழகியிருந்தேன். எனது வஞ்சத்தை எல்லாம் அவளிடம் கொட்டித் தீர்த்துக் கொண்டிருக்கும் என்னிடமே, அவள் அவளது மகளை சமாதானப்படுத்த உதவி கேட்க, குழம்பிப் போயிருந்தேன். "ஓ" என்று ஒப்பாரி வைத்துக் கொண்டிருந்த மனதை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, உள்ளிழுத்த புகையை, சிறிது நேரம் நெஞ்சில் வைத்திருந்து, பின் ஊதினேன், சிவகாமியின் குடுமி, என் கையில் இருக்கிறது என்ற நினைப்பில்.

அவள் வெளியே தள்ளி கதவை அடைத்த ஆத்திரத்தில் இருந்த எனக்கு, அடுத்த நாளே ஆறுதல் அளிக்கும் ஒரு செய்தி வந்தது. அவளது வீட்டிலும், ஹாஸ்பிடலிலும் நடந்த வருமான வரித்துறை ரெய்டு தான் அது, எனக்கு அவமதித்தவளுக்கு, ஏதோ ஒரு வகையில் துன்பம் என்பது இரண்டு நாள் ஆறுதலாக இருந்தது. மூன்றாம் நாளில் இருந்து ஆறிக்கொண்டிருக்கும் புண்ணில் ஏற்படும் அரிப்பைப் போன்றதொரு அரிப்பு என்னில். அதுவும் என்னைச் சுற்றி யாராவது சந்தோஷமாக இருந்தால், அந்த அரிப்பு அதிகரிக்கும், அந்த சந்தோஷமே என் அப்பாவின் முகத்தில் பார்த்துவிட்டால் அடக்க முடியாத அளவிற்கு அதிகரிக்கும். அப்பொழுது எனக்கு தெரியாது இன்னும் இன்னும் சில நாட்களில் அந்த அரிப்பு ஏற்படும் போதெல்லாம் அதை தீர்த்துக் கொள்ளும் வாய்ப்பு எனக்கு கிட்டும் என்று.

இன்று கல்லூரியில் இருந்து வந்ததுமே டெண்ணிஸ் பயிற்சி வேண்டாம் என்று முடிவு செய்துகொண்டு, ரெஸிடெண்ட்ஸி பப்பிற்கு சென்றேன், குடிக்கலாம் என்று. உள்ளே நுழைந்ததுமே, கண்ணில் பட்டான் பிரதீப், நான் அவனைக் கவனித்து அதை நொடி, அவனும் என்னை கவனிக்க, ஓடி வந்து என்னை கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டான்.

"நீ என்னை மாமானு கூப்பிட வாய் முகூர்த்தம், நேத்ரா ஒத்துக்கிட்டா, என் தெய்வமச்சான் நீ!!" என்று குதித்தவன், என்னை இழுத்துக்கொண்டு ஒரு டேபிளுக்கு சென்றான். அங்கு அவனது வழக்கமான நண்பர்கள் கூட்டம், அவளை தவிர, ட்ரீட் போல, நேத்ராவும் அமர்ந்திருந்தாள். என்னை இருக்கையில் அமர்த்தியவன், எதிரில் சென்று அமர்ந்து கொண்டான். நேத்ராவின் முகமே காட்டிக்கொடுத்து, நான் இங்கு இருப்பது அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை என்று. பிரதீபின் காதில் ஏதோ கடித்தால், புரிந்துகொண்டு நான் எழுந்தேன். பிரதீப்பிடம் கை கொடுத்துவிட்டு, அவசர வேலை இருப்பதாக சொல்லிக்கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறினேன். என்னைப் பின்தொடர்ந்து ஓடி வந்த பிரதீப் என்னிடம் "சாரி" கேட்க, அதெல்லாம் தேவையில்லை என்று அவன் தோளில் தட்டிவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பியவன், நேராக வந்து நின்றது சிவகாமியின் வீட்டில்தான்.

வெளியே தள்ளினாலும் விடக்கூடாது என்ற வெறியில்தான் வந்திருந்தேன், ஆனால், என் எண்ணத்திற்கு மாறாக கதவைத்திறந்தவள், உள்ளே நுழைவதற்கு வழி விட்டாள். உள்ளே நுழைந்ததும், வீட்டில் யாரும் இல்லை என்று உறுதி செய்த அடுத்த நொடி, அவள் மீது பாய்ந்தேன். அவளிடம் எந்தவித எதிர்ப்பும் இல்லை, தடுக்கவும் இல்லை, ஹாலில் இருந்த சோபாவிலேயே எல்லாம் முடிந்து விட, எழுந்து உடை அணிந்துகொண்டு கிளம்பும்போது என் கையை பிடித்தவள்

"எனக்கு ஒரு ஹெல்ப் பண்றியா?" பரிதாபமாக கேட்டாள்.

எதுவும் சொல்லாமல் நான் சோபாவில் அமர்ந்ததும், உடைகளை எடுத்து அணிந்து கொண்டவள், கேட்ட கேள்வியில் நான் அதிர்ந்தேன்.

"பானு யாரை லவ் பண்றா?" நான் என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் அமர்ந்து இருக்க,

"எனக்கு தெரியும், அவ பைனல் இயர் படிக்கும்போது, யாரையோ லவ் பண்ணினா!!, ப்ளீஸ் அது யாருன்னு மட்டும் சொல்லு, நான் அங்க வீட்ல பேசி அவ இஷ்டபடியே கல்யாணம் பண்ணி வைக்கிறேன்!" என் நெஞ்சில் அழுத்தம் கூட ஒரு பெருமூச்சை விட்டவன்

"அவ.... ரஞ்சூனு ஒரு பையன லவ் பண்ற, அவ கூட படிக்கிறான்னு நினைக்கிறேன்!!" தன்னியல்பில், என் வாயிலிருந்து வந்த வார்த்தைகள், எனக்கே அதிர்ச்சி கொடுத்தது. எழுந்து என் அருகில் வந்து அமர்ந்தவள், என் ஒரு கையை எடுத்து அவள் இரு கைகளும் வைத்து பொத்திக் கொண்டு,

"எனக்காக, நீ கொஞ்சம் பேசுறியா அவகிட்ட!!" என்று கேட்ட, அவளைப் பார்த்து நான் வெறுமையாக சிரிக்க

"எனக்கு புரியுது, ஆனா உன்ன விட்டா ஹெல்ப் பண்றதுக்கு எனக்கு வேற யாரும் இல்லை, கொஞ்ச நாள் கழிச்சு, அவ கோபம் கொஞ்சம் குறைஞ்சதும், நேரம் பார்த்து அவ கிட்ட பேசு!! ப்ளீஸ்!!" என்று அவள் சொல்ல, நான் தலையசைத்து விட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினேன். எனக்கு கதறி அழவேண்டும் போல் இருந்தது. 

பைக் எடுக்கும் முன்பு, என் மொபைலில் "டிங்" என்று சத்தம் வர, எடுத்துப் பார்த்தேன், பிரதீப் தான் "சாரி" என்று அனுப்பி இருந்தான், அதற்கும் ஒரு கசந்த சிரிப்பு சிரித்து விட்டு போனை வைப்பதற்கு முன்தான் கவனித்தேன், நான் இங்கு வந்து கொண்டிருக்கும்போது சிவகாமியிடம் இருந்தும் எனக்கு ஒரு மெசேஜ் வந்திருந்தது "I need your help please call me" என்று. அவள் பேசியதிலிருந்து தெரிந்து கொண்டேன் அவள் ஏன் என்று எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லை என்று, அங்கிருந்து கிளம்பி அவன் இங்கே புகைத்துக் கொண்டு இருக்கிறேன்.

************

சம்பவம் X

ஒரு மாதம் கழித்து, காரமடை அருகே, ஏதோ ஒரு கடையில் நின்று புகைத்துக் கொண்டு இருந்தேன். புகையை உள்ளிழுத்து, அதை மூக்கின் வழியாக அதை வெளியேற்றி, மிச்சத்தை வாயால் ஊதினேன். மண்டையில் நான் போட்ட திட்டத்தை அலசிக்கொண்டிருந்தேன், எந்த தவறும் இல்லாமல், எல்லாம் சரியாக நான் திட்டமிட்டபடி நடந்தால், அதன் பின் என் அப்பாவின் முகத்தை நேருக்கு நேர் பார்க்கும் போது எனக்கு ஏறப்படப் போகும் திருப்தியை எண்ணி, முதல் முறையாக, என் மனதின் ஒப்பாரி சத்தம் சிறிது இல்லாமல், புகைத்துக்கொண்டிருந்தேன். 

நான்கு நாட்களுக்கு முன், சிவகாமியின் ஹாஸ்பிடலில் நடந்த ஒரு உயிரிழப்பு, உயிரிழந்தவரின் உறவினர்கள் போராட பெரும் பிரச்சினையாக வெடித்தது. இரண்டு நாட்களுக்கு பின் போராடிய உறவினர்களே, தாங்கள் போராடியது தவறுதான், ஏதோ உணர்ச்சி வேகத்தில் செய்து விட்டோம் என்றும், மருத்துவர்கள் தங்களால் ஆனா எல்லா முயற்சிகளையும் செய்தார்கள் என்று ஒத்துக்கொள்ள, எந்த பிரச்சனையும் இல்லாமல் சுமூகமாக முடிந்தது. அந்த பிரச்சனையை நடந்து கொண்டிருக்கும் போதும், முடிந்த பின்னரும், அவளை எந்த வகையிலும் என்னால் தொடர்புகொள்ள முடியவில்லை. மொபைல் சுவிட்ச் ஆஃப், அவளது வீடும் பூட்டி இருந்தது. பெரும் முயற்சிக்குப் பின், அவளது டிரைவர் சொல்லித்தான், காரமடை அருகில் இருக்கும், அவளது ஃபார்ம் ஹவுஸ் அவள் இருப்பது தெரிந்து கொண்டு அங்கே சென்றேன். அந்த சூழ்நிலையில் அவளை பார்த்து ஆறுதல் சொல்லவேண்டும் போல் இருந்தது, ஏன் என்று தெரியவில்லை.

என்னை அவள் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை என்பது அவளது முகத்திலிருந்த அதிர்ச்சியில் இருந்தே தெரிந்தது. நிறைய அழுதிருப்பாள் போல, கண்கள் வீங்கி மிகவும் சோர்வுடன் காணப்பட்டாள். வீட்டுக்குள் சென்ற சிறிது நேரத்தில் அழ ஆரம்பித்தாள். அவள் அழுது என்னை சிறிது பாதித்தது என்றே சொல்ல வேண்டும். சிறிது நேரம் அழுதவள் பின்பு கண்களை துடைத்துக் கொண்டு

"எனக்கு ஒரு ஹெல்ப் பண்றியா?" என்றாள் பரிதாபமாக. தலையாட்டினேன். 

என்னை அங்கிருந்த ஒரு படுக்கை அறைக்கு அழைத்து சென்றாள். அது அவள் உபயோகபடுத்திய அறை என்று பார்த்ததுமே தெரிந்தது எனக்கு. சில பத்திரங்களை எடுத்து என் முன்னால் இருந்த டேபிளில் போட்டவள்,

"மொத்த சொத்தையும் பானு பேர்ல எழுதிட்டேன், என் மேல இருக்க கோபத்துல, இப்ப நான் குடுத்த வாங்ககூட மாட்டா!!. எனக்கு இந்த ஒரு உதவியும் மட்டும் பண்ணு, அவளை எப்படியாவது இதை வாங்கிக்க வையி!! ஹாஸ்பிடல பொறுப்பா பாத்துக்க சொல்லு!!" என்றவள், அங்கிருந்த சோபாவில் அமர்ந்து மீண்டும் அழத் தொடங்கினாள். அவளது சொற்களும், செயலும், எங்கே அவள் சாக முடிவெடுத்துவிட்டாளோ என்ற எண்ணத்தை எனக்கு தர, என்னுள் சின்ன நடுக்கம். அவளருகே அமர்ந்தேன்.

"ப்ளீஸ்!! இதை மட்டும் எப்படியாவது பண்ணு!!" அழுதுகொண்டே, என்னைப் பார்த்து கெஞ்சினாள்.

"என்னாச்சு?” என்று கேட்ட, எனக்கு எந்த பதிலும் சொல்லாமல், அவள் அழுது கொண்டிருக்க இன்னும் கொஞ்சம் நெருங்கி அமர்ந்து அவள் தோளில், கை போட்டு அணைத்தேன், மனதில் என்த சஞ்சலமும் இல்லாமல், என் நெஞ்சில் சாய்ந்தவள், மேலும் அழுதாள். அப்பொழுது அவள் மொபைலுக்கு கால் வந்தது, மொபைல் "ரீங்" டோன் சத்தம் கேட்டதுமே பதறினாள், சிறிது நேரத்தில் கால் கட்டானது

"நான் எங்கேயாவது கண்காணாத இடத்துக்கு போயிடுறேன்!!, இந்த பத்திரத்தை மட்டும் எப்படியாவது பானுகிட்ட கொடுத்திடு!!" என்றாள், ஏனோ அவள் சாகப்போவதில்லை என்று தெரிந்து கொண்டதில் ஒரு சின்ன நிம்மதி எனக்கு. சிறிது நேரம் கழித்து,

"அவனுக்கு உன்ன சின்ன வயசுல இருந்தே பிடிக்காது, அவனுக்கு, உங்க அம்மாவை கட்டிக் கொடுக்கவே கூடாது என்று அடம்பிடித்த உங்க பெரியப்பா மாதிரியே, நீ பிறந்தது ஒரு காரணம்னா, நீ பிறந்த ராசிதான், அவன் ஸ்டார்ட் பண்ண பிஸ்னஸ் எல்லாமே ரொம்ப மோசமா, நஷ்டத்தில் போனதுக்கு காரணம் என்று யாரோ ஒரு ஜோசியர் சொன்னதை கேட்டு, உன்னைக் கொண்டுபோய் பழனியில் விட்டாங்க!!. இது உன்கிட்ட சொல்லக் கூடாதுனு தான் நினைச்சேன், ஆனா உங்க அம்மா மாதிரி நீயும் பாவமா இருக்காத!! உங்க அம்மாக்கு உன் மேல அவ்வளவு பாசம!!, உறுதிய சொல்றேன், இவன், அவள ஏதோ ஒரு வகையில் சைக்கலாஜிகல் டிஸ்டர்ப் பண்ணிக்கிட்டே இருக்கான்!!. அதனாலதான் உன்மேல பாசத்தைக் காட்டுவதுக்கு கூட உங்கம்மா தயங்குற!!. என்கிட்டையே எத்தனையோ தடவை சொல்லி அழுது இருக்கா!!" சம்பந்தமே இல்லாமல் அவள் சொல்ல, குழம்பிப்போனேன். நேரம் சரி இல்ல, அப்பவும் பையனும் 10 வருஷமாவது பிரிஞ்சு இருக்கணும் என்றுதான் நான் அவர்களை பிரிந்திருந்தேன் என்பது காற்றுவாக்கில் நான் கேள்வி பட்டதுதான் என்றாலும், அது உண்மைதான் என்று இவள் சொல்ல நம்மூவதா வேண்டாமா என்று எனக்கு ஒரு குழப்பம். 

கண்ணை துடைத்துக்கொண்டு என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் குழப்பமான என் முகத்தை கண்டதும், மொபைலை எடுத்து, ஒரு வாட்ஸ்அப்பீல் வந்த ஆடியோ மெசேஜை ப்ளே செய்தாள். 

"எதுக்கு தேவை இல்லாம டிராமா பண்ணிட்டு இருக்க? உனக்கு ஏதாவது பிரச்சனைனா என் கிட்ட வர வேண்டியதுதானே?" எனது அப்பாவின் குரல், பாதியிலேயே நிறுத்தியவள் மீண்டும் அழ ஆரம்பித்தாள், ஒன்றும் புரியாமல் குழம்பிப் போய் அமர்ந்து இருந்தேன் நான்.

"உங்க அப்பா என்ன நிம்மதியா வாழ விட மட்டான்!!" என்றவள் மீண்டும் அழுதாள். 

"உங்க அப்பா ஒன்னும் நான் சொன்ன மாதிரி அவ்வளவு நல்லவன் கிடையாது!!. நான் உன்னை சொன்னது மாதிரி, ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் துணையாத்தான் இருந்தோம். ஆனா, நீ எப்ப திரும்ப கோயம்புத்தூர் வந்தியோ, அப்பவே அவன் வக்கிரம் அதிகமாயிடுச்சு. வெளியே என்ன மரியாதையா நடத்தினாலும் படுக்கையில் ரொம்ப வக்கிரமா மாற ஆரம்பிச்சான். அதுவும் போன வருஷம் நீ திரும்பவும் டென்னிஸ் ஆட ஆரம்பிச்சதுல இருந்து, அவனோட வக்கிரம் ரொம்ப அதிகமா ஆயிடுச்சு. நீ ஒவ்வொரு தடவை ஜெயிக்கும் போதும், என்ன, உன் பொண்டாட்டி மாதிரி பேச சொல்லி தான் பண்ணுவான்!!” ஒரு கோர்வை இல்லாமல் அவள் உலறினாளும், அவள் பேச பேச, அதன் அர்த்தம் உணர்ந்து வெறியானேன், என் அப்பனை கொன்று விடுவது என்ற முடிவோடு எழுந்தேன்

நான் எழுந்த வேகத்தைப் பார்த்து ஓடி சென்று கதவை அடைத்து விட்டு கதவு குறுக்காக நின்று கொண்டாள், 

"வழிவிடுங்க, அவனைக் கொல்லாமல் விடமாட்டேன்" கதவை மறைத்திருந்த அவளை பிடித்து இழுத்தவாறு நான் கத்த, என்னை இருக்கி கட்டிக்கொண்டு.

"இப்படி ஏதாவது முட்டாள் தனமா பண்ணுவதான், உன்கிட்ட சொல்லக் கூடாது!! சொல்லக்கூடாதுனு!! நினைச்சேன், என்னால அடக்க முடியல!!" அழுதவளின் பிடி இறுகியது என்னைச் சுற்றி. அவளது பிடியிலிருந்து என்னை விடுவித்து கொள்ள திமிறிக்கொண்டிருந்த என்னை தள்ளிக் கொண்டு போனவள், கட்டிலில் தள்ளி, அப்படியே என்னைப் பிடித்துக் கொண்டாள். ஆத்திரத்தை வெளிப்படுத்த முடியாததால் அது அழுகையாக வெளிவர, அவளை கட்டிக் கொண்டு அழுதேன். இன்னும் என் வாழ்க்கைல என்னெல்லாம் கொடுமை பார்க்க போறேனோ என்று என் நெஞ்சம் பதறியது. இவளை பழி வாங்குகிறேன் என்று நினைத்துக்கொண்டு நான் செய்த முட்டாள்தனத்தை எண்ணுகையில் அந்த அழுகை அதிகமானது. நான் ஆசுவாசம் அடைந்த சிறிது நேரத்தில் ஆரம்பித்தாள் 

"புருஷனையும், பிள்ளையையும், இழந்ததை மறந்துட்டு, அப்பதான் வாழ்க்கையில கொஞ்சம் நிமிர்ந்து நின்ற நேரம், என் ஆஸ்பிடல்ல ஒரு பெரிய ஃபயர் ஆக்சிடென்ட்!!. மூணு பேர் இறந்துட்டாங்க, வாழ்றதுக்கு சொத்து இருந்தாலும், ஜெயிலுக்கு போனால் மானம் மரியாதையெல்லாம் இழந்து எப்படி வாழுறதுணு பயம்!!. அதைவிட என்ன மட்டுமே நம்பியிருந்த, என் பொண்ணு, பெரும் நெருக்கடியில் இருந்தேன். அப்போதான், உங்க அப்பா உதவியால அந்த பிரச்சனையில் இருந்து, ஒரு வழியா வெளியே வந்து, மறுபடியும் ஹாஸ்பிடல் நடத்தினேன்!!. உண்மையில உங்க அப்பா எனக்கு தெய்வமா தெரிஞ்சாரு அந்த சமயத்துல, உங்க அப்பாவோட உதவியும் எனக்கு ரொம்ப தேவைப்பட்டுச்சு, ஏதோ ஒரு சூழ்நிலையில் அவனோட எதிர்பார்ப்புக்கு இசைந்து போயிட்டேன்!! ஒரு ஏழெட்டு வருஷத்துக்கு அப்புறம் தான் தெரிஞ்சது அந்த ஹாஸ்பிடல் ஃபயர் ஆக்சிடெண்டுக்கு காரணமே அவன்தான்னு, திட்டம் போட்டே பன்னிருக்கான்!!” அவள் சொல்ல அதிர்ந்துவிட்டேன், ஆனால் எனக்கான அதிர்ச்சி முடிந்திருக்கவில்லை. 

"அதுக்கப்புறமும், அவனை விட்டு விலக முடியல, கிட்டத்தட்ட பொண்டாட்டி புருஷன் மாதிரி அதுக்குள்ள வாழ ஆரமபிச்சிருந்தோம். அவன உண்மையிலேயே லவ் பண்ணி தொலைச்சிட்டேன், like Stockholm syndrome, கடத்திட்டு போனவனே காலச் சூழ்நிலையில் லவ் பண்ணுவாங்கல, அந்த மாதிரி!!. என் பொண்ணுக்கு விவரம் தெரிய ஆரம்பிச்சது டைம்ல, இந்த ரெலேஷன்ஷிப் கட் பண்ணிக்கலாம்னு நான் சொன்னப்ப சரின்னு தலையாட்டினேன்!!. ஆனா, ஒரு ஆறு மாசம் கழிச்சு அவன் எனக்கு கொடுத்த நெருக்கடி கொஞ்சம் நஞ்சமில்லை!!. புலி வாலைப் பிடித்த கதையாக போச்சு என் கதை!!. அவனைவிட்டு விலகினா நேரடியாக எதுவும் பண்ணமாட்டான், மறைமுகமாக நெருக்கடி கொடுப்பான்!! ஏன்டானு, நேரா போய் கேட்டா, சத்தியமா அவனுக்கும் அதுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்று சொல்லுவான்!!. அவனால, நான் இல்லாமல் இருக்க முடியாதுனு புலம்புவான்!!” 

"பானுக்கு எங்க ரிலேஷன்ஷிப் தெரிஞ்சிறிச்சோ என்று சந்தேகம் வந்தவுடனே, உங்க அப்பாகிட்ட முடிச்சிடலாம் சொல்லிட்டேன்!!, அப்ப சரினு சொன்னவன், இப்ப திரும்பவும் நான் வேணுங்கிறான்!!, கொஞ்ச நாள் முன்னாடி நடந்த வருமான வரித்துறை ரெய்டு, இப்போ நடந்த ஹாஸ்பிடல் பிரச்சனை, எல்லாமே அவன் சொல்லித்தான் நடக்குது!! பெருசா எதுவும் பண்ணமாட்டான், ஆனா இந்தமாதிரி நெருக்கடியிலேயே என்ன வச்சிருப்பான், நான் திரும்பவும் அவன்கிட்ட போற வரைக்கும்!!" அவள் சொன்னதை ஜீரணிக்கவே எனக்கு நேரம் பிடித்தது, மூச்சுவிட முடியவில்லை.