[Doyencamphor]

ஏற்கனவே சொன்னதைப்போல், எழுத ஆரம்பித்த போது இருந்த கதையே வேறு. ஆனால் இப்பொழுது எழுதிக் கொண்டிருக்கும் கதை வேறு, தன்னால் நிகழ்ந்தது. முதல் மூன்று பாகத்துடன், கொஞ்சமேனும் பொருந்தும்படி, ஏற்றுக்கொள்ளும் படி எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். அதனால் தான் பதிவிடுவதில் கொஞ்சம் தாமதம். முடிந்தவரை கதையை உயிரோட்டத்துடன் கொடுக்க முயல்கிறேன். தொடர்ந்து ஆதரவு அளித்துவரும் அனைவருக்கும் நன்றி.

[Doyencamphor]

Sorry for the delay. Not able to find time to write. Will update by Monday for sure.

[Doyencamphor]

part 32 ilaya? or numbering mistake ???

Its a typo, rectified now. Thanks.

[Doyencamphor]

பாகம் - 34


“ஆஆஆ" என்று அலறி, பின் அவள் கிள்ளி வைத்த என் கையை தடவிக்கொண்டு, மதுவை முறைக்க, அவளது முகமோ எண்ணையில் விழுந்த கடுகாக வெடித்துக் கொண்டிருந்தது, கோபத்தில்.

“ஓரமா போட பண்ணி!!” என்று ஏற்கனவே ரோட்டின் ஓரமாக சென்று கொண்டிருக்கும் ஒரு பைக் ஓட்டியை பார்த்து அவள் திட்ட, நீண்ட நாளுக்குப் பின் அவளைப் பார்த்து பெரும் பீதியில் இருந்தேன் நான்.

“இதுதான் கடைசி, இனிமே அந்த ஆளு மட்டும் அப்படி சொல்லட்டும், அப்புறம் இருக்கு அந்த கிழவனுக்கு!!” கார் ஓட்டுவதில் கவனம் இருந்தாலும், கோபத்தில் வெடித்துக் கொண்டிருந்தாள் அவள். "கிழவன்" என்று அவள் சொன்னதும், சுருக்கென்று எனக்கு கோபம் வந்தாலும், அவளது கோபம் எனக்கு புரிந்ததால்,

“பிளீஸ்!! தாத்தாவ மரியாத இல்லாம பேசாத, மது!!" என்று கொஞ்சம் தயங்கியவாரே சொல்ல, அவள் முறைப்பில் அமைதியானேன்.

“ஓஒ!!” என்று என்னைப் பார்த்து முறைத்தவள்,

“அங்க முடிக்கிட்டு தான இருந்த? அதே மாதிரி இப்பவவும்" என்றவள், தான் கையால் வாயை பொத்தி தான் சொல்ல வந்தததை செய்கையால் சொல்லி முடித்தாள். அவளின் எரிக்கும் பார்வையில் இருந்தே தெரிந்து கொண்டேன், நான் அமைதியாய் இருப்பதே எனக்கு நல்லது என்று.

ஏனக்கே என் தாத்தாவின் மீது சிறிது கோபம் இருக்கத்தான் செய்தது. காலையில் இருந்து சந்தோஷத்துல துள்ளிக் குதிச்சுக்கிட்டு இருந்த என்னை, இப்படி மாட்டிவிட்டுட்டாரே. இன்று தான் நேஷனல் ஜூனியர் சாம்பியன்ஷிப்ற்க்கு நானும் தேர்வு செய்யப்பட்டிருப்பது தெரியவந்தது. கடைசி டோர்ணமெண்ட்டில் வெற்றி பெற்ற நாம்பிக்கை, அதற்கு பின் தேர்வாளர்களின் பாராட்டுக்கள், எதிர் பார்த்ததுதான் என்றாலும், அந்த எதிர்பார்ப்பு பூர்த்தியாகும் தருணம் தரும் மகிழ்ச்சி உணர்ந்தால் மட்டுமே அது புரியும். அதுவும் நான் இந்த வருடம் ஆடியது மொத்தமே இரண்டு டோர்னமெண்ட் மட்டுமே, என்பதால் சிறிது நெருடல் இருந்து கொண்டே இருந்தது. மாலையில் தான் அதிகாரப்பூர்வ அறிவிப்பு வந்திருந்தாலும், பதினொரு மணிக்கெல்லாம் தகவல் வந்துவிட்டது எனக்கு, ஆக்காடமி மூலமாக. நான் மதுவிடம் சொன்னதில் இருந்து அவள் பறந்து கொண்டு இருந்தால், இறக்கை மட்டும்தான் இல்லை. உடனே பார்ட்டி என்று கும்பல் கூட்டிவிட்டாள், எல்லாம் அவள் கல்லூரி நண்பர்கள் தான்.

எப்பொழுதும், கம்பெனி குவர்டர்லி ரிவ்யு மீட்டிங் இருந்தா வந்துவிட்டு அடுத்தநாளே கிளம்பிவிடும் தாத்தா, இந்த தடவை மூன்று நாட்கள் இருந்துவிட்டு நாளை தான் கிளம்புவாதாக சொன்ன போது இருந்த சந்தோஷம், இப்பொழுது இல்லை. பின்னே, பார்ட்டிக்கு என்னை அழைக்க வந்தவளை விடாப்பிடியாக தாத்தா அழைக்க வேறு வழி இல்லாமல் இவளும் வீட்டிற்குள் வந்ததாள். வந்தவளிடம் நலம் விசாரித்தவர், அத்தோடு விடாமல், எப்போதும் போல "அக்கா, தம்பி!!” “பாசமலர்!!” “சிவாஜி கணேசன், சாவித்திரி!!”னு, இவ கிட்ட பாசமா பேசுரேனு பேச, கடுப்பானவள், பார்ட்டியின் போது கூட உமென்றே இருந்தாள்.

நான் எவ்வளவோ கெஞ்சிப் பார்த்தும் சமாதானம் ஆகவில்லை. “என் டல்லா இருக்க?” என்று கேட்ட அனைவரையும் "தலைவலி" என்று சமாளித்துவிட்டாள். கிளம்புவதற்கு முன் என்னை தனியாக அழைத்து நேத்ரா

"என்னாடா? நீ என்ன பண்ணின?” என்னைப் பார்த்து கேட்கவே,

அவளிடம் நான் அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டேன். நான் சொன்னதை கேட்டு, வயிரை பிடித்துக் கொண்டு சிரித்தவள், மது வந்ததும் அமைதியாகி விட்டாள். எப்பொழுதும் போல நாங்கள் தான் அவளை டிராப் செய்தோம். இறங்கியவள், என் கன்னத்தை கிள்ளி,

“என் டார்லிங்க, அதுதான் உன் தம்பிய, உன்ன நம்பித்தான் அனுப்புறேன், சேஃப்பா டிராப் பன்னிரு" என்று மதுவைப் பார்த்து "தம்பியில்" கொஞ்சம் அழுத்தம் கொடுத்து கொழுத்திப் போட, அப்போ மலை எறினவதான், இன்னும் இறங்கவில்லை.

கார் நின்றது, என் எண்ண ஓட்டத்தை கலைக்க, சுற்றிப் பார்த்த நான், கார் சம்பந்தம் இல்லாத இடத்தில் நிற்கவே, மதுவைப் பார்த்தேன், அவளோ ஸ்டேயரிங்கில் தலை வைத்துப் படுத்திருந்ததாள். அவளின் கோலம் பார்த்த எனக்கும் நெஞ்சை பிசையவே, தாத்தாவையும், நேத்ராவையும் மனதில் சபித்துக் கொண்டு,

“மது!! இதுக்கெல்லாம் ஃபீல் பண்ணாத!!” என்று அவள் முதுகில் தடவி சமாதானம் சொல்ல, சட்டென்று என்னைப் பார்த்து முறைத்தாள். இந்த முறை எனக்கும் கொஞ்சம் சலிப்பாகவே இருந்தது. பின்ன, யாரோ செஞ்ச தப்புக்கெல்லாம், வாங்கி கட்டிக்கிறது நான் தானே. 

“பிளீஸ் பாப்பா!! கோபாபடாதா!!” சலிப்பையெல்லாம் ஓரம் கட்டிவிட்டு மீண்டும் கெஞ்சினேன். இருகைகளாலும் முகத்தை அழுந்த துடைத்தவள், ஏற்கனவே சீராக இருந்த முடியை, மீண்டும் இழுத்து சேர்த்து சரி செய்து கொண்டாள். அவள் சரி செய்யும் பொழுதுதான் கவனித்தேன், அவளது போனீ டெய்ல்-லை!!.

“நான் முடிவு பண்ணிட்டேன்!!” தலையும் இல்லாமல், வாழும் இல்லாமல் ஆரம்பித்தாள்,

பார்வை என்னைதாண்டி எங்கோ நிலைத்திருந்தது, எதையோ சிந்தித்தவாறு தலை சீரில்லாமல் அடிக்கொண்டிருந்தது. அவள் பார்வையும், செயலும், என் இதய துடிப்பை இரு மடங்காக்கின. அவள் எதை முடிவு பண்ணிவிட்டாள் என்று என் எண்ணம் எட்டுதிக்கும் ஆராய்ந்தது, வெறும் கையுடனே திரும்பி வந்தது.

“நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்!!” சொன்னவளின் பார்வை, இப்பொழுது என் மீது நிலைத்திருந்தது.

அவளது பார்வையோ கேள்வியாய் இருக்க, நான் சரி என்று தாலையாட்டினேன். ஒரு பெருமூச்சு விட்டவள், காரை நகர்த்தினாள். என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், சீட்-டை சாய்த்து படுத்தேன். பின் எதுவும் பேசாமல் பாட்டு கேக்கலாம், என்று முடிவு செய்துவிட்டு, எழுந்து அதற்கான பொத்தானை தட்டிவிட்டு, மீண்டும் படுத்துக் கொண்டேன். நான் படுத்த அடுத்த நொடி மீண்டும் அந்த பொத்தான் தட்டப்பட்டு, எழுந்த இசையின் பாடல் என்னவென்று தெரிவதற்குள் காற்றில் கரைந்து போனது.

அவளப் பார்க்க கூடாது என்று நான் எவ்வளவோ முயன்றும், கொஞ்ச நேரத்தில் என் பார்வை அவள் முகத்தில் நின்றது. எதிர் பார்த்த படியே ஒரு கண்ணில் என்னை முறைத்தவாறு, மறு கண்ணை ரோட்டில் வைத்திருந்தாள்.

“இப்போவே கல்யாணம் பண்றதுக்கு, வீட்ல ஒத்துக்குவாங்களா பாப்பா?!!” பேசக்கூடாது என்று எவ்வளவோ முயன்றும், சொற்கள் சொன்ன பேச்சு கேட்காமல் வெளியே வந்து விழுந்தன. அதற்கும் முறைத்தாள்.

“அலைபாயுதே மாதிரியா??”

"யாருக்கும் தெரியாம பண்ணப் போறோமா?”

“லைக் ஆஃப்டர் கல்யாணம்!! நீ உங்க வீட்ல? நான் எங்க வீட்லயா?!!”

“நான் வேணா உங்க வீட்டுக்கு வந்துரட்டுமா?”

“லைக் ரிஜிஸ்டர் மேரேஜ்?”

“ஐ அம் ஜஸ்ட் எய்ட்டீன்!! அலோவ் பண்ணுவாங்கலா?”

“ஆணுக்கு திருமண வயது இருபத்தி ஒண்ணு இல்ல?”

அவளின் கோபம் கொடுத்த பீதியால், நான் கட்டுப்பாடின்றி உளற, எல்லாவற்றுக்கும் முறைப்பையே பதிலாக கொடுத்தாள். கார் நின்றது, இவள் இறங்கியதும், எழுந்து பார்த்தால், கார் அவள் வீட்டின் முன்பு இருந்தது, குழம்பிப் போனேன். சிவகாமி ஆண்ட்டி ஒரு கான்பரன்ஸ்க்காக பெங்களூர் சென்று இருப்பதால், இவளை எங்கள் வீட்டில் தங்க சொல்லியிருந்தார் தாத்தா. கேட்-டை திறந்துவிட்டு, காரை எடுத்து உள்ள பார்க் செய்து, மீண்டும் கேட்-டை சத்திவிட்டு, என் பக்க கார் கதவை திறந்தவள்

“என்ன பல்லக்கு வச்சு தூக்கிட்டு போகனுமா?” சூடாகவே கேட்டாள். எனக்கு பேச்சு வரவில்லை, இவளின் கோபத்துக்கு மட்டும் அப்படி எண்ணதான் சத்தி இருக்குமோ தெரியவில்லை.

“ரெம்ப டையர்டா இருக்கேன், ஏந்திருச்சு வா?” இடுப்பில் கைவைத்து கண்களை, திறந்து, மூடி, உருட்டி, என்னை மிரட்டினாள்.

“ஆண்ட்டி தான் ஊர்ல இல்லையே?” பிதற்றினேன்.

“அதுக்கு?”

“தாத்....தா உன்ன நைட் அங்கதான ஸ்டே பண்ண சொன்னாரு?” தாத்தா பற்றி பேசும் போதே நாக்கு தய்யா தக்கா அடித்தது.

“உங்க தோத்தா வேற எதுவும் சொல்லலையா?”

“அதுதான் நாளைக்கு கல்யாணம் பண்ணப் போறோம்ல!!”

தாத்தாவிடம் இருந்து பேச்சை மாற்றுவதற்கு நான் சொன்னது, அவளிடம் சிறு புன்னகையை வரவழைத்தது. அவளின் புன்னகை தந்த தைரியத்தில், சீட் பெல்ட்-டை எடுத்துவிட்டு, எழுந்த என்னை, ஒரு கை வைத்து மீண்டும் அதே சீட்-டில் தள்ளினாள். நான் சீட்டில் விழுந்த அடுத்த நொடி அவள் என் மேல் விழுந்தாள், என் உதடுகளை சிறைபிடித்தாள். அவளின் மொத்த கோபத்தையும் என் உதடுகளில் காட்டிவிட்டு, எழுந்தவள், திறந்திருந்த என் பக்க கதைவை அடைத்தாள். பின் ஒரு காலை டிரைவர் பக்கம் போட்டு வித்தை காட்டியவள், நொடிகளில் காரின் இஞ்ஜினை உயிர்ப்பித்தாள்.

அவளின் செய்கைகள் அத்தனையையும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த, என்னைப் பார்த்து "என்ன?” என்று புருவம் உயர்த்தி கேட்டாள். எதுவும் சொல்லாமல், சீட்டில் கொஞ்சம் மேல் எழும்பி, வசதியாக சாய்ந்து கொண்டு, அவளை நோக்கி இரு கைகளையும் நீட்டினேன். நீட்டிய கைகளை தட்டிவிட்டவள், என்னை தள்ளி, அதேசீட்டில் என்னை நெருக்கிக் கொண்டு படுத்தாள். ஒருவர் முகம் ஒருவர் பார்த்து, அந்த சீட்டில் நெருக்கி படுத்திருக்க, என் கழுத்தின் கீழ் கைவிட்டு, என் தலையை அவள் கைகளால் வளைத்து இழுத்து மீண்டும் என் உதடுகளை கவ்வினாள். அவளுக்கு என் உதடுகளை சுவைக்க கொடுத்துவிட்டு, நான் என் வேலையை அவளது சட்டை பொத்தான்களில் காட்டினேன். மொத்த பொத்தான்களையும் கழட்டிவிட்டு அவளது சிலீவ்லெஸ் தாங் டாப்போடு அவளது மார்பின் மீது கைவைக்க, அதுவரை ஷர்ட்டுக்குள், என் வெற்று மார்பில் தடவிக் கொண்டிருந்த கையால், “நறுக்" என்று என் மார்பு காம்பினை கிள்ளினால்.

“ஆஆ" என்று அவளது வாயினுள் பாதியும், முத்தத்தில் இருந்து விடுபட்ட பின் மீதியும் என கத்திய நான், என காம்பினை பற்றி இருந்த அவள் கையைப் பற்றி விலக்க முயன்றேன். அவள் கையை பற்றிய அடுத்த நொடி, அழுத்தம் அதிகம் கொடுத்து என் காம்பினை திருகினாள். பட்டென முயற்சியினை விட்டுவிட்டு,

“வலிக்குது!! வலிக்குது!!வலிக்குது!!வலிக்குது!!” நான் வலியில் அலற, அழுத்தத்தை குறைத்தவள்

“கை நீளுது? ம்ம்?” 

“வலிக்குது!! பிளீஸ்!! வலிக்குது!! தொடமாட்டேன்!! விட்டுரு!! பிளீஸ்" நான் கெஞ்ச, அவள் மீண்டும் இருவிரல்களால் அழுத்தும் கொடுத்து கசக்கியவாறே

“உன்ன என் தம்பி நோம்பினு சொல்லும் போது முடிக்கிட்டு தான இருந்த!! இப்பவும் மூடிக்கிட்டு இரு!!” என்றாள். மீண்டும் அவள் “நறுக்" என்று கிள்ள, தீயாய் எரிந்தது, வலி தாங்காமல் என் கண்களில் கண்ணீர் வழிய, அதை கண்டதும் தான் என் காம்பை விட்டாள். நான் எவ்வளவோ முயன்றும் கண்ணீர் வழிவதை அடக்க முடியவில்லை. விரலை வைத்து தடவிக் கொடுக்கலாம் என்று விரல் வைத்தகணம், நெருப்பால் சூட்டது போல எரிந்தது, “ஸ்ஆஆ" என்று கத்திவிட்டு அவளைப் பார்த்தால், அவள் இன்னும் முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ஏற்கனவே அவள் கிள்ளியதில் வலித்த வலி, நான் கண்ணீர் விட்டு அழுத பின்னும் முறைத்துக் கொண்டிருப்பவளை பார்த்ததும், எனக்கும் கோபம் வர, முகத்தை திருப்பிக் கொண்டேன். நான் அப்படி செய்த அடுத்த நொடி அவள் என் தலையில் அடிக்க, அவளைப் பார்த்து முறைத்தேன். மீண்டும் அடித்தாள், மீண்டும் முறைத்தேன், அவளும் முறைத்தாள். சிறிது நேரதிற்கு பிறகும் முறைப்பை தொடர முடியாமல் போகவே, பார்வையை தாழ்த்திக் கொண்டேன். நான் அப்படி செய்ததும் அவளிடம் இருந்து ஒரு, நக்கல் சிரிப்பு வெளிப்படவே, கடுப்பனேன். சீட்டில் இருந்து எழ முயன்ற என்னை, என் சட்டையை பிடித்து தடுத்தாள். அவள் சட்டையை பிடித்ததில், துணி பட்டு மீண்டும் என் காம்பில் எரிச்சல் எடுக்க "ஸ்ஆஆ" என வாயில் இருந்து தன்னால் சத்தம் வர பிடியை தளர்த்தினாள்.

அவள் பிடியை தளர்த்திய தருணத்தில், பட்டென பின் சீட்டுக்கு தாவினேன். “ஏய்" என கத்தியவள், என் கால்களை பிடித்துக் கொள்ள பார்க்க, அதுவும் நடக்கவில்லை. பின் சீட்டில் படுத்தபடி, கார் ரூஃப்பை வெறித்தேன். அவளின் பார்வை என் மீது இருப்பதை உணர்ந்து கொண்டாலும், அவள் மன்னிப்பு கேட்டு, கெஞ்சாமல் திரும்பி பார்க்க கூடாது என்று மனதில் நிறுவிக்கொண்டேன். அந்த எண்ணம் ஒரு முப்பது நொடி கூட நிலைக்கவில்லை. அவளிடம் இருந்து எந்த ஒரு அசைவும் இல்லாமல் இருக்கவே, விழியை மட்டும் உருட்டி அவளை நோக்கினேன். அவளோ கழுத்தை மட்டும் திருப்பி என்னை முறைத்துக் கொண்டு இருந்தாள். அவள் பார்வையை சந்தித்த அடுத்த நொடி, கார் ரூஃப்பில் பார்வையை நிலை நிறுத்தினேன்.

"ஓய்" அழைத்தாள், திரும்பி அவளுக்கு முதுகு காட்டி சீட்டை பார்த்து படுத்துக் கொண்டேன். சில நொடிகளில் அவளது ஷர்ட் என் மீது வந்து விழுந்தது. எடுத்து அவள் இருக்கும் திசை நோக்கி எறிந்தேன். பத்து நொடியில் அவளே வந்து என் மீது விழுந்தாள். சிலிர்த்து கொண்டு எழுந்து வலது பக்க கதவில் சாய்ந்து கொண்டு, கதவின் கண்ணாடியில் பார்வையை பதித்தேன்.

“ஓய்" எரிச்சல் கூடி இருந்தது அவளது குரலில். திரும்பவில்லை.

“இப்போ இந்த பக்கம் திரும்பி என்ன பாக்குறியா? இல்ல?” மிரட்டலை பாதியில் நிறுத்தினாள். சமாதனாமா போயிரலாம் என்று ஒரு எண்ணம் சொன்னாலும், “நெவர்!! அவள கெஞ்ச வைக்கணும், தப்பு அவ பண்ணுனாலும், நீ பண்ணுனாலும், எப்பவவுமே நீ தான் கெஞ்சனுமா?” தேவை இல்லாமல் உசுப்பேத்தி விட்டது இன்னொரு எண்ணம்.

“சாரி சொல்லு!!” உலறினேன். என் கோபம் எல்லாம் அவ்வளவுதான் இவளிடம்.

“எதுக்கு?” என் தோளில் கை வைத்து, அவளை நோக்கி திருப்பினாள். அவள் திருப்பியதில் மீண்டும் ஷர்ட் உரசியதில், என் காம்பு எரிந்தது. “ஆஆ....ஊ..” என்று நான் வாயால் காற்றை ஊதி வலியை சமாளிக்க, எனக்கு முன்னால் நகர்ந்து அமர்ந்தவள், பட்டன்களை கலட்டினாள். தடுக்க முயன்ற என்னை அவள் முறைப்பு தடுத்து. என் ஷர்ட்-டை மொத்தமாக கலட்டியவள், கை நீட்டி, லைட்-டை போட்டாள். சட்டையில்லாமல், அதுவும் காருக்குள் இருக்கவே கொஞ்சம் சங்கோஜமாக நெளிந்ததேன், என் நிலயை கண்டு குறுநகை புரிந்தவள், என் மார்பு காம்பை நோக்கி குனிந்தாள். கடிக்க போகிறாளோ என்று பயந்து அவள் முகத்தில் கைவைத்து தடுக்க "ப்ச்" என்று என்னை முறைத்தாள். என் கையை விளக்கியவள், அவளது விரலால், கன்னியிருந்த காம்பினை தொட்டாள். அவள் தொட்ட அடுத்தநொடி "ஊ.. ஊ..” என்று நான் வலியை வெளிப்படுத்த, சட்டென்று நாக்கை நீட்டி என் காம்பை எச்சில் படுத்தினாள். அவளின் எச்சிலின் ஈரத்தில் "ஜில்" என்று இருந்தாலும், "சூர்" என்று எரிச்சலும் இருந்தது.

நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தவள்,

“எப்படி இருக்கு?....ம்ம்??” கண்ணடித்து கேட்டாள்.

“நல்லா இருக்கு!!, ஆனா கொஞ்சம் எரியுது!!” விம்பெல்லாம் விட்டுவிடு அவளிடம் நான் வழிய, என்னை நோக்கி முத்தம் ஒன்றை பறக்கவிட்டவள், குனிந்து என் காம்பினை கவ்வினாள்.

தன்னிச்சையாக, அவளை விலக்க அவளது தலையை பற்றிய கைகள், அவளின் இதழும் நாவும் செய்த வேலையால், தலையை அப்படியே என் மார்போடு சேர்த்து அழுத்தி, அவள் தலை எங்கும் முத்தமிட்டேன். என் கைகள் அவள் உடலெங்கும் ஊர்ந்து செல்ல,

பத்து நிமிடம் கழித்து,

“கஷ்டமா இருக்கு!! வசதியாவே இல்ல" பின் சீட்டில் அவள் மலர்ந்திருக்க, அவளின் மேல் நான் படர்ந்திருக்க, இயங்கிக்கொண்டே இம்சை செய்தேன்.

“பேசாம பண்ணு டா!!” வார்த்தைகளில் வாட்டியவள், உடலை அசைத்து, அகட்டி வசதி செய்து கொடுத்தாள்.

“மெதுவா!! சத்தம் கேக்குது!!” பின் சீட்டீன் நுனியில் நான் அமர்திருக்க, என் இடுப்பின் இருபக்கமும் கால போட்டு, துள்ளிக் கொண்டிருந்தவளிடம் நான் கெஞ்ச

“ஹோ!!ஹோ!!....பாப்பா!!....என் செல்லக்குட்டி!!” இரு கால்களையும் என் இடுப்பை சுற்றி பின்னிக்கொண்டு, உடல் அதிர, உடலோடு உடல் உறசிக்கொண்டு, என் முகம் எங்கும் முத்தமிட்டாள்.

“மெதுவா!! ஆ.. ஆ!!” கழுத்தை சாய்த்து, கோணலாக காரின் கதவில் அவள் சீரில்லாமல் சரிந்திருக்க, அவள் மீது சீராக இயங்கிக் கொண்டிருந்தேன் நான்.

“ஆ!!ஆ!!ஆ!!” என்று அவள் வாய்விட்டே அலற, அவள் மார்புக்கும், கழுத்துக்கும் இடையில் என் பற்களின் முத்திரை பத்தித்துக் கொண்டு, சிலிர்த்தேன் நான்.

கார் மொத்தத்தையும் எங்கள் காதலின் நறுமணம் நிறைந்திருக்க, பின் சீட்டில் நெருக்கிக் கொண்டு கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தோம் இருவரும். ஒரு காலை என் இடுப்பில் போட்டு நான் விழுந்து விடாமல் அவள் கிடுக்குபிடி போட்டிருக்க, என் தலைகோதிக் கொண்டிருந்த அவளது கை வளைவில் நான் தலை வைத்து படுத்திருந்தேன்.

“பாப்பா!! கோவப்பட்டு தான் பின்னாடி வந்தியா?” புன்சிரிப்போடு, மற்றொரு கையால் என் கன்னத்தை வருடினாள்.

“ஆமா, இன்னும் கோவமாத்தான் இருக்கேன்!!” நான் சிணுங்க, சிரித்தவள், என் மேவாயை பற்றி, என் இதழில் முத்தமிட்டவள்.

“கோபப்படும் போதுதான் பாப்பா!! நீ செக்ஸியா இருக்க!!” சொல்லி கண்ணடித்தவள், மீண்டும் என் உதடுகளை கவ்வினாள். ஒரு நீண்ட முத்தத்துக்கு பின்,

"ஸ்டார்ட் பண்ணலாமா?” முறைத்துக் கொண்டே கேட்டாள். நான் காதலாக அவளைப் பார்த்து சிரிக்க

“வீட்ல ஓத்துகிட்டாதான் கல்யாணம் காட்டிப்பியோ?" கன்னத்தில் அடித்தாள்

“இப்போவே கட்டிக்கிட்டு தான இருக்கேன்!!”

“தாத்தா மட்டும் இனிமே அப்படி சொல்லட்டும்!!

“தாத்தா சொன்னத எதுக்கு நேத்ராட்ட சொன்ன?”

“பதினெட்டு வயசுனு பண்ணும் போது தெரியாதா?” கொஞ்சினாள்.

“சார்க்கு கோபம் எல்லாம் வருமோ?”

“சார்டா சாரி எல்லாம் சொல்லனுமோ?”

எதற்கும் பதில் சொல்லாமல் அவள் அடிகளை மட்டும் வாங்கினேன், கண்ணை மூடிக்கொண்டு, சிரிப்போடு.

“கோபப்பட்டா என்கிட்ட இருந்து விலகுவியோ" அவள் அடிக்க, பட்டென கண்ணை திறந்து அதையும் விட வேகமாக அவள் கழுத்தில் முகம் புதைத்து

“மாட்டேன்!!” பட்டென என்று சொல்லி, அவளை மேலும் இருக்கிக் கொண்டேன்.

அவளும் என்னை இருக்கி அனைத்துக் கொண்டு, கிட்டும் இடங்களில் எல்லாம் முத்த மழை பொழிந்தாள். அவளிடம் கோபப்படுவதே இதற்குதானே. உண்மையில் அவள் கிள்ளியதில் பயங்கரமாக வலித்ததுதான், அவள் மீது கூட கோபமாகத்தான் இருந்தேன். அவ்வளவு கோபத்திலும், அந்த காரை விட்டு இறங்கும் எண்ணம் துளியும் வரவில்லை எனக்கு. எந்த கோபத்திலும் அவள் அனைத்து அறுதல் சொல்லும் நெருக்கத்தில் தான் என்னால் விலகி இருக்க முடியுமே தவிர, அவளை விட்டு விலக்கியிருப்பது என்பது எண்ணத்தினாலும் முடியாது என்றுதான் நம்பியிருந்தேன். அவள் அணைப்பில் மனமெல்லாம் நிறைந்திருக்க, அரை தூக்கத்தில் இருந்தேன் நான். 

“பாப்பா!!”

“ம்ம்"

“பாப்பா!! இது தான் லாஸ்ட்!!, இனிமே கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் தான்!!, ஓகேவா பாப்பா?” அவள் சிரித்துக் கொண்டே கொஞ்ச

“ம்ம்" உம்கொட்டினேன், சிரித்துக் கொண்டே, இன்னும் கொஞ்சம் அவளை நெருக்கி அனைத்துக் கொண்டு.

[Doyencamphor]

சின்ன பதிப்புதான். வாசகர்களை மேலும் ஏமாற்றம் கொள்ள செய்ய வேண்டாம் என்றுதான் இந்த பதிப்பு. நாளை, அல்லது நாளை மறுநாள் அடுத்த பதிப்பி இருக்கும்.

[Doyencamphor]

பாகம் - 35 

“ப்ச்" என்றபடி ஃபோனை வெறித்தேன். இத்தோடு பத்தாவது முறையாக என் அழைப்பை துண்டித்துவிட்டாள். அனுப்பிய மெசேஜ்க்கும் பதில் இல்லை. படத்துக்கு போகலாம், நேரா தியேட்டர் வந்திடு என்று சொல்லியவள், படம் ஆரம்பிப்பதற்கு இன்னும் பத்து நிமிடமே இருக்க, இன்னும் வரவில்லை, அழைத்தால் ஃபோனயும் எடுக்கவில்லை.

“ஹாய்" என்ற சத்த கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தேன். என்னை பார்த்து ஒரு பெண் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். எங்கேயோ பார்த்த முகம், ஆனால் நினைவில் வரவில்லை. அதை காட்டிக் கொள்ளாமல் நானும் திரும்ப ஒரு "ஹாய்" சொன்னேன்.

“மணி தான?” அவள் கேட்க, நான் தலையாட்டினேன்.

“ஜினாலி உன்ன பத்தி நிறைய சொல்லிருக்கா!!” எண்ணப்பத்தி இரண்டு பெண்கள் பேசியிருக்கிறார்கள் என்று அறிந்ததும், உற்சாகம் ஆனேன். ஆண்களின் இயல்பும் அதுதானே.

“என்ன இந்த பக்கம்!!” நன்றாக தெரிந்தவள் போல பேசினாள்

“மூவி பார்க்கதான்!! ஃப்ரெண்ட்ஸ்க்கு வெயிட்டிங்!!” ஒட்டுதல் இல்லாமல் பதில் சொன்னேன், சுற்றிலும் பார்வையை செலுத்தியபடி. 

“என்ன மூவி?” சொன்னேன்.

“நானும் அந்த மூவிக்குதான் டிக்கெட்ஸ் வாங்கினேன்!! பட் ஃப்ரெண்ட் வரலனு டிராப் ஆயிட்டான்!! அதுதான் படம் பார்க்கலாமா? இல்ல திரும்ப போகலாமானு யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்!!” நான் எதுவும் கேக்கக்காமலே அவள் பதில் சொல்ல, அப்பொழுது தான் நியாபகம் வந்தது, அந்த பெண் ஜினாலியின் கஸீன். என் பிறந்தநாள் பார்ட்டி அன்று இவள் தான் என்னுடன் ஆடிக்கொண்டிருந்த ஜினாலியை அழைத்து சென்றது.

“ப்ராப்ளம் எதுவும் இல்லனா, ஜாயின் அஸ்!!” அவள் யாரென்று தெரிந்ததும், சாதரணாமாக கேக்க,

“ரியல்லி!! எனக்கு தனியா படம் பார்க்க புடிக்காது!! சேம்டைம், இன்னைக்கு இந்த படம் பார்த்தே ஆகணும்னு தான் அந்த டாக்-க நம்பி டிக்கெட்ஸ் புக் பன்னினேன். ஆர் யு சூர்? உன் ஃப்ரெண்ட்ஸ் தப்பா எடுத்துக்க மாட்டாங்களே?” அவள் வாயெல்லாம் பல்லாக கேட்க,

“நாட் அன் இஷ்யு, உங்க டிக்கெட்ஸ் குடுங்க" அவள் டிக்கெட்ஸ் வாங்கி, அவளும் எங்களுடன் சேர்ந்து அமர ஏதுவாக எங்கள் இருக்கையை மாற்றி வாங்கிக் கொண்டு வந்து, அதை அவளிடம் சொல்ல,

“தாங்க்ஸ்!! ரியல்லி தாங்க யு!! ஐ ரியல்லி காண்ட் வாட்ச் அ மூவி அலோன்!!" என்று நன்றியை, உற்சாகமாக காட்டினாள். அவள் அப்படி உற்சாகம் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் நேரம்தான் மதுவும், நேத்ராவும் வந்தார்கள். நான் மதுவைப் பார்த்து புன்னகை பூக்க, அது முழுதாக பூக்கும் முன்பே

“கால் எடுக்கலனா பிசியா இருக்கேனு அர்த்தம்!! பொறுக்க முடியாதா? நொய்யி!! நொய்யி!! திரும்ப திரும்ப கால் பண்ணுறே!!” பொறிந்து தள்ளியவள், நான் பதில் அளிக்கும் முன்பே

“லேட் ஆச்சு!! போகலாம்!!” நேத்ராவைப் பார்த்து சொல்ல, நேத்ரா என்னைப் பார்த்து அடக்க முடியாமல் சிரித்தாள். அவர்கள் இருவரும் முன்னால் செல்ல, என் அருகில் நின்றவளோ கேள்வியாக என்னைப் பார்க்க, “இதெல்லாம் ஒண்ணுமே இல்ல" என்பது போல தோளை உலுக்கி காட்டிவிட்டு, அவளையும் அழைத்துக் கொண்டு தியேட்டர் உள்ளே சென்றேன். மது ஆன்லைனில் புக்கிங்க செய்த சீட்டில் அமரப்போக, நான் புக்கிங்கை மாற்றியதை சொன்னேன். அப்பொழுத்து தான் எனது அருகில் இருந்தவளை கவனித்தனர், இருவரும். இவள் "ஹாய்" சொல்ல, இருவரும் "ஹாய்" சொல்லிவிட்டு, சீட்டில் சென்று அமர்ந்தோம்.

முதல் சீட்டில் மது அமர, அவளுக்கு அடுத்து நான் அமர்ந்து கொண்டேன். இவள் நேத்ராவை முந்திக்கொண்டு என் அருகில் அமர, என்னைப் பார்த்து நாக்கலாக சிரித்துக் கொண்டே சென்ற நேத்ரா அடுத்து அமர்ந்து கொண்டாள். படம் ஆரம்பித்து இரண்டு நிமிடத்தில், என் கையை கிள்ளினால் மது.

“யார் அந்த பொண்ணு?” நான் மதுவின் பக்கம் சாய, அவள் கேட்டாள்.

“ஜினாலியோட கஸீன்!!” வேற வழி இல்லாமல் சொல்லும் போதுதான், எனக்கு நானே சூனியம் வைத்துக்கொண்டதை அறிந்தேன். அதற்கு பிறகு மது எதுவும் பேசவில்லை.

“அவளோட ஃப்ரெண்ட் கடைசி நிமிஷத்துல வரலனு சொல்லிட்டானாம், அதுதான் நம்ம கூட ஜாயின் பன்னிக்கவானு கேட்டா!!” அவள் வேறு எதுவும் கேட்காததால் நானாக விளக்கம் கொடுக்க, அவள் நான் சொன்னதை கண்டுகொண்டாதாக கூட தெரியவில்லை. அப்பொழுத்து தான் மற்றொன்று நினைவுக்கு வந்தது, ஜினாலியின் கஸீன் பெயர் கூட தெரியாது எனக்கு, அவள் சொல்லவும் இல்லை, நான் கேட்கவும் இல்லை. ஒரு பத்து நிமிடம் இருக்கும், பெயர் தெரியாத அவள் அலைபேசியில் அழைப்பு வர, எடுத்து பேசிவிட்டு, என்னிடம் திரும்பியவள், டிக்கெட்-டை கேட்டாள். நான் கேள்வியுடன் பார்க்க

“என் ஃப்ரெண்ட் வந்துட்டான்!!” என்றவளை மீண்டும் கேள்வியுடன் பார்க்க, சிரித்தவள் ஃபோனை நோண்டி, பின் என்னிடம் காட்டினாள்.

“Movie with a ******” அவள் சிரித்தவாறு எடுத்த செல்ஃப்பியில் நான் எங்கோ வெறித்தவாறு இருந்தேன். “இத எப்போ எடுத்தா?” என்று நான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, என் கையில் இருந்து டிக்கெட்-டை பிடிங்கிக் கொண்டு வெளியே சென்றாள், நான் அவள் செல்வதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். தலையில் "நாங்" என்று விழுந்த கொட்டில், சுயநிலை உணர, தலையை தேய்த்துக் கொண்டே மதுவைப் பார்த்தால், அவள் என்னை முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளும் பார்த்திருப்பாள் போல. பின் நேத்ராவை அழைத்தவள், அவளை எனக்கு அடுத்து அமரச் செய்தாள்.

“யார் டா அந்த பொண்ணு?” அருகில் அமறந்தவுடன் நேத்ராவும் கேட்க, மதுவிடம் சொன்னதையே இவளிடமும் சொன்னேன். சிரித்தவள்,

“ஃபோன எடுக்கலனு, உடனே ஒரு ஃபிகர கரெக்ட் பண்ணிட்டே, பெரிய ஆலுதான் டா நீ!!” நக்கலடித்த நேத்ரவை பாவமாக பார்த்தேன்.

எனக்கு தெரியும், நேத்ரா நாக்கலாக சொன்னதை, மது கடும் கோபத்தில் கேட்பாள் என்று. அப்படி கேட்டாள் என்ன பதில் சொல்லவது என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது, திரும்பி வந்தாள் ஜினாலியின் கஸீன், அவளை பின் தொடர்ந்து அவளை விட உயரம் கம்மியாக ஒருவன். இருவரும் எங்களை கடந்து சென்று அமர்ந்தனர். அவர்கள் கடந்து செல்லும் போது, அவள் சும்மா போகாமல், என்னை பார்த்து கண்ணடித்துவிட்டு செல்ல, நேத்ரா சிரித்தாள், எப்படியும் மது பார்த்திருப்பாள் என்று நம்பியதால், அவள் புறம் திரும்பவில்லை. நேத்ராவைப் பார்த்து முறைத்தேன்.

“என்னடா ஜோடியா ரெண்டு பெரும் முறைக்கிறீங்க?” நேத்ரா கேட்க, நான் திரும்பி மதுவைப் பார்த்தேன், மீண்டும் என்னை முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள். ஏதாவது சொல்லி சமாளிப்போம் என்று வாயெடுக்க, வாயில் விரல் வைத்து, படத்தை பார்க்கும் படி செய்கை செய்தாள். ஒரு பெருமூச்சு விட்டுவிட்டு, படத்தில் பார்வையை பதிக்க, மீண்டும் நேத்ரா சிரித்தாள். சிறிது நேரம் கழித்து, மெதுவாக கையை நகர்த்தி, மதுவின் கையை பற்ற, என் எதிர் பார்ப்புக்கு மாறாக, விரல் கோர்த்துக் கொண்டவள், நகர்ந்து என் தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள். என் மனது கொஞ்சம் நிம்மதி கொண்டது. ஓடிக்கொண்டிருந்த படத்தில் மனம் ஒட்டவில்லை. மொபைல் எடுத்து நோண்ட, அப்பொழுத்துதான் அந்த மெயில் வந்தது.

ஸ்பெயினில் உள்ள ஒரு மிக பிரபலமான டென்னிஸ் பயிற்சியாளர். பயிற்சியாளர் என்பதை காட்டிலும் அவர் ஒரு வழிகாட்டி. அக்கடமி வைத்து நடத்தாமல், ஒன் டூ ஒன் என்ற முறையிலேயே பயிற்சி அளிப்பவர். பயிற்சிக்கு கேட்டு வரும் அனைவரையும் ஒப்புக்கொள்ளவும் மாட்டார் என்று கேள்வி. அவர் தேர்ந்தெடுக்கும், அவருக்கு நம்பிக்கை கொடுக்கும் அளவுக்கு விளையாடுபவர்களுக்கு தான் அவரிடம் பயிற்சி பெரும் வாய்ப்பு கிட்டும். எத்தனை நாட்கள், எந்த விதமான பயிற்சி, என்று அனைத்தையும் அவர்தான் முடிவு செய்வார். எப்படி இருந்தாலும் அடுத்த கட்டமாக தொழில்முறை டென்னிஸ் தான் என்று முடிவு செய்துவிட்டதால், அவரிடம் பயிற்சி பெற முயற்சிக்கலாம் என்று முயற்சி செய்ததில், அவருக்கும் நான் ஆடும் முறை பிடித்துப் போனதால், அவரும் எனக்கு பயிற்சி தர சம்மதித்திருந்தார். விசா விதிமுறைகளுக்காக, அவரிடம் இருந்து வந்த கடிதத்தை தான் தாங்கி வந்திருந்தது அந்த மின்னஞ்சல்.

அந்த மின்னஞ்சலை படித்தும் சந்தோஷப்படுவதா? இல்லை வருத்தபடுவதா? என்று தெரியவில்லை. மதுவை விட்டு எப்படியும் ஒரு மாத காலமேனும் பிரிந்திருக்க வேண்டும். உண்மையில் அந்த சமயம் நான் இருந்த மனநிலையில் அவளைத்தவிர எதுவுமே பெரிதாக தோன்றவில்லை, இன்றும் தான்!!. மதுவை தொட்டு அழைக்க, “ப்ச்' என்றவாறு என்னை முறைத்தவள், இருண்டு போயிருந்த என் முகத்தை கண்டவுடன், கொஞ்சம் பயத்துடன் என்ன என்று கேட்க, நான் மொபைலை அவளிடம் கொடுத்தேன். வாங்கிப் படித்தவளின் கண்கள் கலங்கியது, ஆனால் நொடியில் சுதாகரித்துக் கொண்டவள், என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள், அடுத்த கணம் அனைத்துக் கொண்டாள்.

என் முதுகில் தட்டிக் கொடுத்தவள், சில நிமிடம் கழித்து, “போலாம்" என்று சொல்லி எழுந்து கொள்ள, நடப்பது எதுவும் தெரியாமல், .

“என்னாச்சு?” குழப்பமாய் கேட்டாள் நேத்ரா

“சொல்றேன்!! போலாம்!!” என்று மது கூற, எழுந்து வெளியே வந்தோம். வெளியே வரும் பொழுதே மது நேத்ராவிடம் மின்னஞ்சல் பற்றி கூற,

“சூப்பர் டா!!” என்று என்னை கட்டிப்பிடித்து வாழ்த்து கூறியவள், பின்

“அதுக்கு எதுக்கு, படத்த விட்டுட்டு பாதில வந்தோம்?” என்று கேட்டுவிட்டு, எங்கள் இருவரையும் பார்த்தவள்

“எப்பா சாமி!! முடியல!!” சலித்துக் கொண்டவள்

"கொஞ்ச நாள் கூட பார்க்காம இருக்க முடியாதோ?” நாக்கலாக அவள் கேடக்கும் பொழுத்து, பார்க்கிங்கில் இருந்த காரின் அருகே வந்திருந்தோம். நேத்ரா அப்படி கேட்கவும், என் அருகில் வந்து, லேசாக அனைத்த மது, முடியாது என்பது போல நெதராவைப் பார்த்து தலையாட்ட, அவளை அனைத்துக் கொண்டு நானும் அதையே செய்தேன். எங்களின் செய்கையை பார்த்து சிரித்த நேத்ரா

“நானும் பாக்குரென், எவ்வளவு நாள் இப்படியே கொஞ்சிக்கிட்டு இருக்கீங்கணு!!” என்றாள் இடுப்பில் கைவைத்து.

“சாகுற வரைக்கும்!!” என்ற என்னை இன்னும் கொஞ்சம் இருக்கிக்கொண்டாள் மது. நெஞ்சில் கைவைத்து, கண்களை மேலே சூழட்டி, மயக்கம் வருவது போல அவள் நடிக்க,

“உனக்கு பொறாமை!!” நானும் இருக்கி அனைத்துக் கொண்டேன்.

“அய்யே!! ரெம்பத்தான்!! என்ன டிராப் பண்ணிட்டு, இந்த ஏழவ கன்டினியூ பண்ணுங்க!!”

“முடியாது!! நடந்து போ!!” நான் சொல்ல, நேத்ரா என்னைப்பார்த்து முறைத்தாள். எங்கள் இருவரையும் பார்த்து சிரித்த மது, காரை திறக்க, என்னை முறைத்து கொண்டே எறினாள் நேத்ரா.

காரில் சென்று கொண்டிருக்கும் போதே மது அவள் அம்மாவிடம் கால் செய்து நேத்ராவுடன் தங்கிப் படிக்கப் போவதாக சொல்ல, முதலில் மறுத்திருப்பார்கள் போல, பின் நேத்ராவும் பேச ஒத்துக்கொண்டார்கள். நேத்ராவை டிராப் செய்து விட்டு கிளம்பும் போது, அவள் மதுவின் காதில் ஏதோ கிசுகிசுத்துவிட்டு சென்றாள்.

"என்ன சொன்னா?" கார் கிளம்பியாவுடன் மதுவின் கையை பற்றிக்கொண்டு கேட்க

“உங்கிட்ட இருந்து தள்ளியே இருக்க சொன்னா" என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள். அவள் கையை விட்டுவிட்டு, அமைதியாக இருக்க,

“எங்க போலாம்?” என் கையை பற்றி விரலோடு விரல் கோர்த்துக் கொண்டாள்

“வீட்டுக்கு போலாம், வீட்ல தான் யாருமே இல்லையே!!” நான் சொல்ல, மறுப்பாக தலையசைத்தாள்.

“இன்னும் நாலு நாள் இருக்கு, ட்யூஸ்டே தான் திரும்பி வருவாங்க" மீண்டும் நான் வற்புறுத்தினேன்.

“வேண்டாம் டா!! உங்க வீட்ல வாட்ச்மேன், வேலக்காரங்க எல்லாம் இருக்காங்க!! தேவை இல்லாம டவுட் வரும்!!” அவள் மறுத்தாள்.

“நான் மட்டும் உன் ரூம்ல தங்கினேன் இல்ல!!” என்றேன், அவள் சொன்னதின் அர்த்தம் புரியாமல்.

“அது வேற!! இது வேற!!, புரிஞ்சுக்கோ!!” என்றவாறு காரை ரோட்டின் ஓரத்தில் நிறுத்தினாள். நான் அமைதியாக அவளைப் பார்க்க

“நம்ம ரூம் போலாமா?” அவள் புருவம் உயர்த்தி கேட்டாள். நான் குழப்பமாக அவளைப் பார்த்தேன்.

“ரெஸிடென்சி, ரூம் நம்பர் 303?” குறும்பாக சிரித்தவள், என்னைப் பார்த்து கண்ணடித்தாள்.

“கிடைக்கலானா?”

“முதல்ல செக் பண்ணு!! இல்லன உன் வீட்டுக்கு போகலாம்!!

குதூகலம் ஆனனேன். அவள் சொன்னதில் எது நடந்தாலும் எனக்கு ஓகே தான். ரெஸிடென்சியில் எங்கள் ரூம் கிடைக்கவில்லை, மதுதான் சின்ன ஏமாற்றம் அடைந்தாள். நான் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தேன். அரைமணி நேரத்தில் என் அறையில் இருந்தோம்.

“இந்தா இத போட்டுக்க!!” எனது பாக்ஸர் ஒன்றை எடுத்துக் கொடுக்க, என்னை முறைத்தாள்.

“சாத்தியமா பக்கத்துல கூட வர மாட்டேன்!! வேணும்னா கெஸ்ட் ரூம்ல தூங்கிக்கோ" இன்னும் பாக்ஸரை நீட்டிக்க கொண்டே சொல்ல, முறைப்பை நிறுத்தாமல், என்னை கொஞ்சம் தள்ளிவிட்டு என் வாட்ரோப் ஆராய்ந்தவள், ஒரு டிராக் பாண்ட்டும், டீ-ஷர்ட்டும் எடுத்துத்துவிட்டு என்னை ட்ரெஸ்ஸிங் ரூம்மில் இருந்து வெளியே தள்ளினாள். சிரித்துக் கொண்டே வெளியேறிய நான், அவளிடம் சொல்லிவிட்டு சாப்பாடு எடுத்து வந்தேன். அறைக்குள் வந்த நான் அவளை பார்த்து நாக்கலாக சிரிக்க,

“ என்ன சிரிப்பு?”

“இல்ல யாரோ டிராக் பாண்ட் போடப்பபோறேன் சொல்லிட்டு, வேண்டாம்னு சொன்ன என் பாக்ஸர போட்டுருக்காங்க" நாக்கல சிரித்துக் கொண்டே

“அது ஹாய்ட் ஜாஸ்திய இருக்கு" என்றாள், நான் கொண்டு வந்து வைத்த தோசையை எடுத்து தட்டில் வைத்துக் கொண்டே

“மடிச்சு விட்டுக்கலாமே?" நக்கல் குறையாமல் நான் கேட்க, கையில் இருந்த தட்டை காஃபி டேபிளில் வைத்துவிட்டு, என்னைப் பார்த்து திரும்பி

“நல்ல ஐடியா!!, இரு நான் போய் மாத்திட்டு வரேன்" என்று குறும்பாக என்னைப் பார்த்து சொன்னவள், ட்ரெஸ்ஸிங் ரூம் கதைவை நோக்கி நடக்க, பயந்து சென்று அவள் இடுப்பை பற்றி தூக்கிய நான்,

“வேண்டாம், இதுவே நல்லாதான் இருக்கு!!” சோபாவில் அமர்ந்து, அவளை என் மடியில் அமர்த்திக்கொண்டு, காதோரம் சொல்ல,

“இல்ல!! எனக்கு இது பிடிக்கல!!, நான் போய் டிராக் பாண்டே போட்டுக்குறேன்!!" அவளும் என்னுடன் குழைய, அவள் பின்னங்கழுத்தில் முகம் புதைத்து முத்தமிட, முதலில் சிணுங்கியவள், பின் துள்ளி எழுந்தாள்.
“என்ன சொன்னேன்?” எழுந்தவள், என்னைப் பார்த்து முறைத்துக் கொண்டு கேட்க,

“என்ன சொன்ன?” திருப்பிக் கேட்டேன், அப்பாவியாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு. முறைத்தவள்,

“கையும், காலையும் வச்சுக்கிட்டு சும்மா இருக்கணும் இல்ல!!.... கொன்றுவேன்!!” தூண்டிவிடுவது போல மிரட்டினாள். நான் நல்லபிள்ளை போல தலையாட்ட, சிரித்தவள், தோசை இருந்த தட்டை எடுத்து, சட்னி வைத்துக் கொண்டு, என் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள். நான் அவளையே பாத்துக் கொண்டிருக்க, தோசையை பிய்த்து, சட்னி தொட்டு என்னை நோக்கி நீட்ட, நான் வாய் திறந்து வாங்கிக் கொண்டு, எழுந்தேன்,

“எங்க போற?”

“எனக்கும் பசிக்குது!! நானும் ஒரு பிளேட்ல எடுத்துட்டு வரேன்!!”

“ஒண்ணும் வேண்டாம்!! வா!! நானே ஊட்டி விடுறேன்!!” அவள் சொல்ல, நெகிழ்ந்தேன். இருந்தும் அவள் சொன்னது காதில் விழாதது போல சென்று, தோசை இருந்த ஹாட் பாக்ஸ் மற்றும் சட்னியை எடுத்துக் கொண்டு திரும்ப, முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள். சிரித்துக் கொண்டே திரும்பவும் வந்து சோபாவில் அமர்ந்து, எடுத்து வந்ததை அருகிலேயே தரையில் வைத்துவிட்டு, முறைத்துக் கொண்டிருக்கும் அவளைப் பார்த்து, “ஆ" காட்டினேன். சிரித்தவள், அடுத்த வாய் ஊட்டினாள். நான் வேண்டும் என்றே அவள் விரல்களை கடிக்க, தலையில் வலிக்காமல் கொட்டியவள்,

“சின்ன பாப்பா, கடிக்காம வாங்கு!!” அடுத்த வாய் ஊட்டினாள்.

“அப்போ நான் உன் பாப்பா இல்லையா?” அவள் ஊட்டியதை வாங்காமல், உதடு சுளித்து, வேண்டும் என்றே சோகமாக கேக்க, லேசாக அணைத்தவள், ஐந்து விரல்களாலும் என் இரு உதடுகளையும் குவித்து பிடித்து கிள்ளி, அந்த விரல்களில் முத்தமிட்டவள்,

“என் பாப்பாதான்!! ஆனா இப்போ கடிக்கமாக சாப்பிடு!!” மண்டும் ஊட்டினாள்.

“நீயும் சாப்பிடு!!” நான் அவள் குடுத்ததை மென்று கொண்டே கொஞ்ச, சிரித்தவள், அவளும் சாப்பிட்டுக் கொண்டே எனக்கும் ஊட்டினாள். சாப்பிட்டுவிட்டு, அதே சோபாவில் அவள் மடியில் நான் தலைவைத்து படுத்திருக்க, என் தலை முடியில் விரல்களை நுழைத்து, அதை வட்டமாக சுத்திக் கொண்டிருந்தாள். நீண்ட நேரம் எதுவும் பேசிக் கொள்ளவில்லை.

“மது!!”

“ம்ம்!!”

“மதுதுது!!”

“சொல்லு"

“நீ அழகா இருக்க!!” நான் அவளைப் பார்த்து சொல்ல, அதுவரை சோபாவில் தலை சாய்த்து படுத்திருந்தவள், குனிந்து என் முகத்தைப் பார்த்தால்.

“அப்படியா?” கண்களில் குறும்போடு, உதட்டில் சின்ன நக்கல் சிரிப்போடு,

“நிஜமா!! நீ செம்ம அழகா இருக்க!!”

“அப்புறம்!!” அந்த நக்கல் சிரிப்பு இன்னும் கொஞ்சம் கூடியது.

“போ!! உன்கிட்டே போய் சொன்னேன் பாரு!!” என்று அவள் முகத்தை பிடித்து பின்னால் தள்ளிவிட்டு, ஒரு சாய்ந்து அவள் வயிற்றில் முகம் புதைத்து படுத்துக் கொண்டேன். அவளின் வயிற்றின் அசைவில் அவள் சிரிப்பது தெரிந்தது. செல்லமாக அவள் வயிற்றில் கடிக்க,

“குசுது டா!! எரும!!” என்று சொல்லி என் தலையைப் பிடித்து தள்ளினாள்.

மீண்டும் அவள் வயிற்றில் முகம் புதைக்க, இந்த முறை கொஞ்சம் பலம் கொடுத்தே தள்ளினாள். அவள் தள்ளியதில் நான் தரையில் விழுந்தேன். விழுந்தவன் திரும்பி அவளை முறைக்க, அவளோ என் நிலையைப் பார்த்து மேலும் சிரித்தாள். பொய்யாக கோபம் கொண்டு, எழுந்து கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டேன்.

“ஓய்!!” அவள் அழைக்க, குப்புற புரண்டு, தலையணையில் முகம் புதைத்தேன்.

“ஓய்!!” மீண்டும் அழைத்தாள். போர்வையை எடுத்து போர்த்திக் கொண்டேன்.

“சரி!! வேண்டாம்னா போ!!” போர்வையை விலக்கி எட்டிப் பார்த்தேன். அணிந்திருந்த டீ-ஷர்ட்டை தூக்கிப் பிடித்து, இடையை தாரளாகமாகவே காட்டினாள். நான் இமைக்கவும் மறந்து குழைவான அவள் இடையைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, பிடித்திருந்த டீ-ஷர்ட்டை கீழே இழுத்துவிட்டாள். நான் நிமிர்ந்து அவள் முகத்தைப் பார்க்க, என்ன என்பது போல அவள் புருவத்தை உயர்த்தி கேட்க, நான் இருபுறமும் தலையாட்டினேன், என்னை அறியாமலே.

“வழியுது!!” நாக்கலாக சொன்னவள், நாக்கால் ஒரு பக்க கன்னத்தை வெளியே தள்ளி, பல் தெரியாமல் சிரித்தாள்.

“அதெல்லாம் ஒண்ணும் வழியல!!”

“ஓ" என்றவள், தலையை மேலும் கீழும் ஆட்டியவாரே ஏதோ யோசனையில் சிறிது நேரம் நின்றவள்,

“அப்போ சரி!! உன் நஷ்டம்!!”

“ஏ,, எது?” அவள் எங்கே வருகிறாள் என்று புரிந்தாலும், அவள் விளையாடும் விளையாட்டில் நானும் கோதவில் இறங்கினேன்.

“இல்ல!! ஜொள்ளு விட்டா அதுக்கு ஒரு ட்ரீட்மெண்ட் கொடுக்கலாம்னு நினைக்கச்சேன்!!” கட்டிலின் மறு பக்கம் நோக்கி நடந்தாள்.

“ஒண்ணும் வேண்டாம்!!. இனிமே கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் தான் எல்லா ட்ரீட்மெண்டும்!!” சொல்லும் போதே கண்டிப்பாக இன்று ட்ரீட்மெண்ட் இருக்கும் என்பது எனக்கு தெரியும்.

நான் சொன்னதும், "சரி" என்பது போல தலையாட்டியவள், விளக்கை அனைத்து விட்டு, நிறைய இடைவெளி விட்டே படுத்துக்கொண்டாள், எனக்கு முதுகு காட்டி. வீட்டிற்க்கு தான் செல்கிறோம் என்று முடிவான போதே, ஒண்ணும் கிடையாது என்று சொல்லிவிட்டு தான், ஒத்துக்கொண்டாள். எனக்கு கூட அதில் உடன்பாடுதான், அவள் டீ-ஷர்ட்டை உயர்த்தி, இடையை காட்டும் வரை. இருந்தாலும் "அவளுக்கு மட்டும்தான் டீஸ் செய்ய தெரியுமோ?” என்று உள்ளே இருந்து ஒரு கேன பய கேட்க, நானும் விரைத்துக் கொண்டேன். 

[Doyencamphor]

நெடு நேரம் இருவரும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. அறையில் படர்ந்த அமைதி!!, என் அருகே, என் அறையில் மது!! என் மனதை போட்டு பிழிய, என் விறைப்பெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கரைந்தது. இருந்தாலும் இல்லாத மன உறுதியை இழுத்து பிடித்து அமைதிகாக்க, இனிமேலும் முடியாது என்று தோன்றவே, ஒரு பெரு மூச்சை விட்டுவிட்டு, என்ன சொல்லி ஆரம்பிக்கலாம் என்று யோசனையில் இருக்கும் போதுதான், அவள் கேட்டாள். 



“சார்க்கு இன்னைக்குதான் நான் அழகா தெரிஞ்சேனோ?” அவளே ஆரம்பித்தாள். 



"அதென்ன, சார்? ம்ம்??” மெலிதான புன்னகை என் உதடுகளில் குடி கொண்டது. 



“திடீர்னு எப்படி உன் கண்ணுக்கு அழகா தெரிஞ்சேன்??!!” நான் கேட்டதை அவள் கண்டு கொள்ளவில்லை. 



“திடீர்னு எல்லாம் இல்ல!! எப்போவுமே நீ அழகுதான்!!” நான் அவளப் பார்த்து ஒரு சாய்ந்து படுத்துக் கொண்டேன். 



“ஓ!!...... அப்போ நீ நாம லவ் பண்ணுறதுக்கு முன்னால என்னை சைட் அடிச்சிருக்கியா?”



“நீ என்ன லவ் பண்ணுறதுக்கு முன்னாலையே, உன்ன சைட் அடிச்சிருக்கேன்!!” நான் விட்டேத்தியாக சொல்ல, பட்டென்று என்னைப் பார்த்து படுத்தவள், கண்கள் விரிய, என்னை விழுங்குவது போல பார்த்தாள். 



"ஃபர்ஸ்ட் டைம் உன்ன பார்த்த அப்பவே உன்ன சைட் அடிச்சேன் தெரியுமா?" அவளைப் பார்த்து சொல்லிவிட்டு, 



"ஒரு ஒயிட் ப்லோரல் லாங் ஸ்கர்ட், மேரூன் கலர் ஸ்லீவ்லெஸ் டாப்ஸ் போட்டுருந்த!! அழகா இருந்த!! அப்புறம் நீ வேற என்ன தம்பியா தத்தெடுத்துக்கிட்டியா....” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே என் உதடுகளை கவ்வியவள், என் உயிரையே உறிஞ்சுவது போல முத்தமிட்டாள். என் மீது படர்ந்தவளை அனைத்துக்கொண்டு நானும் முத்தமிட, என் கன்னங்களில் அவளது சூடான கண்ணீர், அவள் தோள்களைப் பற்றி, அவள் முகம் பார்த்தேன், அழுது கொண்டிருந்தாள், நான் குழப்பமாக பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, என் நெஞ்சில் முகம் புதைத்து மீண்டும் அழ, நான் அவளைப் புரட்டி போட்டுவிட்டு, எழுந்து அமர்ந்து அவளைப் பார்த்தேன். 


அவள் அழுகிறாள் என்று தெரிந்த அடுத்த கணமே என் கண்களும் கலங்கியிருக்க, கலங்கிய என் கண்களைப் பார்த்தவள், சிரித்துக் கொண்டே அவள் கண்ணீரை துடைத்துவிட்டு, என்னை நோக்கி இரு கைகளையும் நீட்டினாள். நான் குழப்பத்தில் அவளப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, உதடு குவித்து முத்தமிட்டவள், "வா" என்பது போல தலையாட்ட, மீண்டும் கலங்கிய அவள் கண்களைப் பார்த்துக் கொண்டே, அவள் அணைப்பிறக்குள் சென்றேன். அவள் தோள் வளைவில் என் முகத்தை புதைத்துக் கொள்ள, என் கையை பற்றி, அவள் மேல் போட்டுக்கொண்டாள். அவள் மகிழ்ச்சியில் அழுதிருக்கிறாள் என்பது புரிந்ததால், நான் எதுவும் சொல்லாமல் அவள் கழுத்தினில் முகம் புதைத்து, ஒரு காலை அவள் மேல் போட்டு இன்னும் அனைத்துக் கொண்டேன். 

ஒரு நீண்ட அமைதி, அவள் உடலின் கதகதப்பில் கிறங்கிக்கிடந்தேன். 

“மது!!” அவளிடம் இருந்து பதில் இல்லை, 

“மது!!” தூங்கிவிட்டாளோ என்று நிணைத்து, அவள் தோளில் ஒரு விரலால் சுரண்டினேன். 

“ம்ம்!!” 

“எதுக்கு அழுத?”

“ஒண்ணும் இல்ல!!”

அதன் பின்பு நான் ஒன்றும் கேட்கவில்லை. கேட்டாலும் இன்று சொலுவள் என்று தோன்றவில்லை, மற்றொரு நாள் கேட்டுக் கொள்ளலாம் என்று விட்டுவிட்டேன். பேச்சை மாற்றலாம் என்று 

“நம்ம வீட்ல எல்லோரும் அவ்வளவு மக்கா?!!” நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்து கேட்டேன். "ஏன்?" என்று பார்வையால் வினவினாள். 

“நாம பொண்டாட்டி, புருஷன் மாதிரி கொஞ்சிக்கிட்டு இருக்கோம்!! ஆனா அத கூட இன்னும் அவங்க கண்டுபிடிக்கல!!” நான் கேட்க, லேசாக சிரித்தவள், சிறிது கிழே அவள் உடலை நகர்த்தி, என் முகத்துக்கு நேராக அவள் முகத்தை கொண்டுவந்தவள் 

“அப்படியா?” என்றால் என் கண்ணோடு கண் கோர்த்து. 

“இல்லையா?” திருப்பிக் கேட்டேன், அவள் பார்வையால் ஏற்பட்ட மோன நிலையில். 

என்ன நினைத்தாலோ என் நெற்றியில் அழுந்த நீண்ட நேரம் முத்தமிட்டவள், அப்படியே என் முகத்தை இழுத்து அவள் கழுத்தில் அழுத்தி, என்னை இருக்கிக் கொண்டாள். மீண்டும் ஒரு நீண்ட அமைதி, அவளை அனைத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு கையை, அவள் அணிந்திருந்த டீ-ஷர்ட் இடைவெளியில் விட்டு அவள் வெற்று முதுகை தடவ, அவளிடம் இருந்து ஒரு சிறு முனங்கள். விரலால் அவள் முதுகெங்கும் கோலம் வரைய, லேசாக என் தலையில் கொட்டினாள். 

“அப்போ ஒண்ணும் கிடையாதா?” நான் பொருமையில்லாமல் புலம்ப, 

“யாரோ கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் தான் ட்ரீட்மெண்ட்னு சொன்னாங்க!!” என் தலையில் முத்தமிட்டாள். என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல், அவள் முதுகில் ஒரு விரலால் சுரண்டிக் கொண்டிருக்க, 

“கொஞ்சம் மேல சுரண்டு, அங்கதான் ஏதோ உருத்துது" கடுப்பான நான், அவள் சொன்ன இடத்தில், விரலில் அழுத்தம் கொடுத்து, அவளுக்கு வலிக்கும் படி சுரண்ட 

“ஆஆ.... எரும!!” என்று என்னை மல்லாக்க தள்ளி, அடித்தவள் 

“உன்ன என்ன பண்ணுறேன் பாரு!!” என்று என் மீது ஏறி அமர்ந்தாள். 

அவள் பண்ணுவதாக சொன்னதை இருவரும் சேர்ந்து பண்ணிவிட்டு, இளப்பாறிய பின்பு, எப்பழுதும் போல அவள் கையில் தலை வைத்து அடுத்த நிகழ்விர்க்கு தயாராக இருக்க 

“I Love You!!” காதலுடன் கொஞ்ச 

“me too!!” அதே காதலுடன் நான் மிஞ்சினேன். 

“I Love You!!” அடித்தாள். 

“எதுக்கு இன்னைக்கு நான் கால் பண்ணினப்ப எடுக்கல?”

“I Love You!!” அடித்தாள்

“எதுக்கு தியேட்டர் வந்த உடனே முகத்த தூக்கி வச்சுக்கிட்டு போன?”

“I Love You!!” அடியின் அழுத்தம் கூடியது. 

“இப்போ எல்லாம் என் கூட டைம் ஸ்பெண்ட் பண்ணவே மாட்டேங்குற!!”

“I Love You!!” மீண்டும் நிதானத்துக்கு வந்தது அடியின் அழுத்தம். 

“I Love You!!” அடித்தாள், நான் அவளைப் பார்த்து சிரித்தேன். 

“I Love You!!” அடித்தாள்

“I Love You!!” அடித்தாள், அவளின் இரு கண்களில் முத்தமிட்டு, அவளை இழுத்து அணைக்க, 

“போடா எரும!! என்று என் முதுகெல்லாம் அடித்தாள். அவள் அடிகள் நின்றதும், அவளை விட்டுவிட்டு, மீண்டும் அவள் கழுத்தில் முகம் புதைத்து, அவள அனைத்துக் கொள்ள, அவளும் அனைத்துக் கொண்டாள். 

“பாப்பா!!” என் முடிகளை கோதிக்கொண்டே 

“ம்ம்" கொட்டாமல் அவள் தொண்டை குழியில் முத்தமிட்டேன். 

“பாப்பா!! இது தான் லாஸ்ட்!!, இனிமே கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் தான்!!” 

“ம்ம்" உம்கொட்டினேன். 

மின்னஞ்சல் தாங்கி வந்த எங்கள் பிரிவை மறந்து, எங்கள் காதல் பால் வெளியில், பள்ளி கொண்டோம்.

[Doyencamphor]

Will update tomorrow evening

[Doyencamphor]

அடுத்த பாகம் எழுதி முடித்துவிட்டேன். திருத்தம் செய்ய வேண்டியது தான் மிச்சம். நாளைக்கு உறுதியாக பதிவு இருக்கும்.

[Doyencamphor]

பாகம் - 36


திரும்பத் திரும்ப அழைத்து சோர்ந்து விட்டேன். சரி குளித்து விட்டு வரலாம் என்று குளியல் அறைக்குள் புகுந்து கொண்டேன். தேசிய ஜூனியர் டென்னிஸ் சாம்பியன்ஷிப் போட்டிகளுக்காக ஹைட்ரபாத் வந்து இருந்தேன். நேற்று நடந்த அரையிறுதிப் போட்டியில் வெற்றி பெற்றதில் இருந்து மதுவிடம் கெஞ்சி கொண்டிருக்கிறேன், இறுதிப்போட்டிக்கு வரச்சொல்லி. ஆனால், எனக்கு ஏதோ சர்ப்ரைஸ் வைத்திருப்பதாகச் சொல்லி வர மறுக்கிறாள். என்னைத் தவிர அத்தனை கேட்டகிரியில் இருந்த தமிழக வீரர்கள் அனைவரும் வெளியேறி இருக்க, கோச்சிங் ஸ்டாப்பை தவிர எல்லோரும் ஏற்கனவே கிளம்பி சென்றிருந்தனர். அந்த தனிமை கூட காரணமாக இருக்கலாம், மதுவை இவ்வளவு தூரம் வற்புறுத்த. எனக்கும் தெரியும் அவ்வளவு முக்கியமானதாக இல்லாவிட்டால், அவள் வரமாட்டேன் என்றெல்லாம் சொல்ல மாட்டாள் என்று. இறுதிப் போட்டியை விடவும், அவள் கொடுக்கப் போகும் சர்ப்ரைஸ் என்னவென்று தெரிந்துகொள்ளவே இப்பொழுது ஆவலாய் இருந்தேன்.

குளித்துவிட்டு தலை துவட்டிக் கொண்டு இருக்கும் போது, என் போன் அடித்தது, அழைத்தது மது தான். எப்படியும் விடாமல் அழைத்ததுக்கு திட்டுவாள் என்று தெரிந்து, அதற்கும் சேர்த்து ஒரு பெருமூச்சு விட்டுவிட்டு அட்டெண்ட் செய்தேன்.

"சாரிடா இப்பதான் வந்தேன்!!” என்று என் எதிர்பார்ப்புக்கு மாறாக சாந்தமாகவே பேசினாள்.

"இல்ல!! தூங்குறதுக்கு முன்னாடி உன்கூட பேசலாம்னு பார்த்தேன்!!” என்று நானும் விட்டோத்தியாக பதில் சொன்னேன்.

"டின்னர் ஆச்சா?”

"வரும்போதே, சாப்பிட்டு வந்துட்டேன்!! தூங்க வேண்டிய தான்!!” என்றவாறு மொபைலை எடுத்துக்கொண்டு மெத்தையில் விழுந்தேன்.

எப்பொழுதும் எங்கள் உரையாடலில் இருக்கும் காதலோ, குழைவோ, கொஞ்சலோ கொஞ்சமும் இல்லை. சிறிது நேரம் அவளும் பேசவில்லை நானும் பேசவில்லை வெறுமனே மொபைலை இருவரும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம்.

"ஏன்டா இப்படி பண்ற!!” புன்சிரிப்புடன் கேட்டாள்

"நான் என்ன பண்றேன்?” உணர்ச்சி இல்லாத முகத்துடன் திருப்பி கேட்டேன்.

"டேய்!!.... புரிஞ்சுக்கோடா!! ரொம்ப கஷ்டம் டா!!” கெஞ்சினாள்.

"இப்போ நான் எதுவுமே சொல்லலையே!!” இப்போது என் குரலில் கொஞ்சம் வருத்தம்

"பாப்பா!!”

".............…" பதில் சொல்லவில்லை நான்

"பாப்பா!!” கொஞ்சினால் மீண்டும்,

".............…" பதில் சொல்லவில்லை

"ஏன்டா இப்படி படுத்துற!!” என்று சொன்னவள், ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள்.

"நான் எதுவுமே சொல்லலையே!!” என்றேன், முறைத்தாள், நானும் முறைத்தேன். கண்களை மூடி மீண்டும் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள்.

"ப்ளீஸ் பாப்பா!!.... நாளைக்கு எனக்கு எக்ஸாம்!!....மூட் அவுட் பண்ணாத....நல்ல பாப்பா இல்ல!!....கொஞ்சம் சிரிச்சு பேசேன்!!” கெஞ்சினாள், கொஞ்சினாள். 

"எனக்கும்தான் நாள் கழிச்சு பைனல்ஸ்!! என்னையும் மூடு அவுட் பண்ணாத!! ப்ளீஸ் எக்ஸாம் முடிஞ்ச உடனே கிளம்பி வந்துட்டேன்!!” நானும் கெஞ்சினேன். சிரித்தாள், நான் மீண்டும் முறைத்தேன்.

"மவனே....நேர்ல மட்டும் இருந்தேன்!!....அந்த முறைக்கிற கண்ண நோண்டி எடுத்துடுவேன்!!” அவள் விரல்களால் என் கண்ணை தோண்டி எடுப்பது போல சைகை செய்ய, அதற்கு மேலும் பொறுக்க மாட்டாமல் சிரித்து விட்டேன். அவளுடன் இருக்கமாக பேச எனக்கு தெரியவில்லை.

"ஹப்பா!!” இரு கைகளையும் நெஞ்சில் வைத்து சொன்னவள், முத்தங்களை பறக்க விட்டாள் என்னைப் பார்த்து.

"பிரிபரேஷன் முடிஞ்சிடுச்சா?”

"கொஞ்சம் டென்ஷனா தான் இருக்கு!!” என்றாள், கீழ் உதடை கடித்தாள்.

"எக்ஸாம் முடிச்சிட்டு வந்த உடனே எனக்கு கால் பண்ணு!!” என்றேன்,

"தூக்கம் வருதா?”

"இல்ல!! பட் கொஞ்சம் டயர்டா இருக்கு!!” உண்மையிலேயே அசதியாக தான் இருந்தது.

"கொஞ்ச நேரம் பேசலாமா!!”

"நீ மட்டும் எக்ஸாம் எழுதி முடிச்சதும், இங்க கிளம்பி வரேன்னு சொல்லு!! நைட் ஃபுல்லா பேசலாம்!!” நான் புருவத்தை உயர்த்தி, பற்களை காட்டினேன்.

"எனக்கு மட்டும் உன்கூட இருக்கணும்னு ஆசை இருக்காதா? அன்னைக்கு எனக்கு ஒரு முக்கியமான வேலை இருக்குடா!!”

"அப்படி என்ன முக்கியமான வேலை?”

"அதுதான் சொன்னேனே!! ஒரு சர்ப்ரைஸ் உனக்கு" கண்ணடித்தாள்

"எனக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் மண்ணும் வேண்டாம்!! நீ தான் வேணும்!!”

"பாப்பா!!”

"ம்ம்!!”

"ஐ லவ் யூ!!” நான் பதில் சொல்லாமல் அவளை பார்த்துக் கொண்டிருக்க

"டேய் me too ஆவது சொல்லுடா!!” கெஞ்சினாள், நான் மாட்டேன் என்று தலையசைத்தேன்.

"போடா எருமை!!” சிரித்தேன்

"பாப்பா!! குட் நைட்!!” என்று நான் சொல்ல

"வேண்டாம்!! வேண்டாம்!! போன வைக்காத!!” அவசர அவசரமாக சொன்னாள்

"பாப்பா! டயர்டா இருக்கு பாப்பா!! உண்மையிலேயே எனக்கு தூக்கம்!!” கண்ணை
கட்டிக்கொண்டு வந்தது தூக்கம்

"சரி நீ அப்படியே வச்சுட்டு தூங்கு!! நான் பார்த்துகிட்டே இருக்கேன்!!” அவள் ஆசையாக சொல்ல, மொபைல் சார்ஜரில் போட்டு, என் முகம் தெரியுமாறு வைத்துவிட்டு, நானும் அந்த ஸ்கிரீனில் தெரியும் அவள் முகத்தைப் பார்த்துகொண்டு இருந்தேன், எப்போது தூங்கினேன் என்று தெரியாமல் தூங்கிவிட்டேன்.

********

மறுநாள் மதியம் 2 மணி.

அன்று பயிற்சி கட்டாயம் இல்லாவிட்டாலும் கூட, காலையிலே சென்று பயிற்சி செய்துவிட்டு, சிறிது நேரம் நான் இறுதி போட்டி ஆடப்போகும் கோர்ட்டில் நின்று, வெறுமனே அதன் நீள அகலங்களை கண்களால் அளந்துவிட்டு, அறைக்கு வந்தேன்.

ஏன் என்று தெரியவில்லை காலையில் இருந்தே உள்ளம் கொஞ்சம் படபடப்பாகவே இருந்தது. நாளை போட்டியின் போது, யாராவது உடன் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று என் மனம் எங்கியது. அந்த "யாராவது" என்ற கட்டத்துக்குள் மதுவையும், தாத்தாவையும் தவிர யாரையும் மனம் அனுமதிக்கவில்லை. தாத்தாவை தொந்தரவு செய்ய மனதில்லை, மதுவை அழைத்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன் என்றாலும், அவளும் வரமுடியாது என்று உறுதியாக சொல்லிவிட்டாள்.

என் மனதின் ஏக்கத்தில் இருந்து விடுபடவே கட்டாயம் இல்லாவிட்டாலும், காலையில் பயிற்சிக்கு சென்றேன். திரும்ப அறைக்கு வந்து, கதவை அடைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, என் மொபைல் சிணுங்கியது. முகத்தில் புன்முறுவலுடன் அழைப்பை எடுக்க,

"என்னடா பண்ணுறே?" என்றாள் மது.

"இப்போதான் ரூம்க்கு வந்தேன்!! எக்ஸாம் நல்ல எழுதினியா?”

“நினைச்சத விட, நல்லா எழுதியிருக்கேன்!!”

“சரி!! வீடியோ கால் வா!!” என்று நான் சொல்ல

"வேண்டாம்!! வேண்டாம்!!” அவசர அவசரமாக மறுத்தாள். நான் எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருக்கவே

"டேய்!! இப்ப தான்டா வந்தேன்!! குளிக்க போறேன்!! பாத்ரும்ல இருக்கேன்!!” குரலில் வெட்கம்.

"அப்ப கண்டிப்பா வீடியோ கால் பண்ணனும்!!” அவளின் வெட்கம் என் எண்ண ஓட்டங்களை திசைதிருப்ப, சிரித்தேன்

"எருமை!! எருமை!!” என்று அவள் திட்டியதற்கும் சிரித்தேன்

"எத்தன மணிக்கு மேட்ச் உனக்கு?”

"நேத்தே சொன்னேனே!! மறந்துட்டியா?”

"அதெல்லாம் ஞாபகம் இருக்கு!! எப்பவுமே ஈவினிங் தானே இருக்கும்!!, எந்த லூசுப் பய 9மணிக்கு மேட்ச் வச்சான்? அதுதான் சின்ன டவுட்!!”

"மெடல் டிஸ்ட்ரிபியூஷன் பண்றதுக்கு ஏதோ லோக்கல் மினிஸ்டர் வர்றாராம்!! அவருக்கு ஈவினிங் வேற எங்கேஜிமெண்ட் இருக்குதாம். அதான் ரெண்டு மணிக்கு ஃபங்ஷன் ஆரம்பிச்சு நாலு மணிக்குள்ள முடிச்சிடுவாங்கனு நினைக்கிறேன்!!”

என்னிடம் பேசிக்கொண்டே குளித்தவள், டிரஸ் மாற்றிவிட்டு வீடியோ கால் செய்தாள்.

“அதுக்குள்ள குளிச்சிட்டியா?” தொடுதிரையில் தெரிந்த அவளின் முகத்தை ரசித்துக் கொண்டே கேட்டேன்.

“சும்மா ஜஸ்ட் வாஷ்!!” என்றாள், மெத்தையில் படுத்து கன்னத்தில் கைவைத்தவாறு. நான் அவளை கண்களால் விழுங்கிக் கொண்டிருக்க

“நீ குளிக்களையா? யு லுக் டேர்டி!! பாத்தாலே தெரியுது!!” என் வியர்வைக் கரை படிந்த டீ-ஷர்ட்டைப் பார்த்து, முகம் சுழித்தாள்.

“அதுக்குள்ள உன் கால் வந்துருச்சு!!”

“ம்ம்!! நீ குளி!! நான் பாக்குறேன்!!” கண்ணடித்தாள்.

நடிப்பாக முறைத்தேன். குறும்பாக பார்த்தவள், புருவங்களை உயர்த்தி "என்ன" என்று கேட்க, நான் இரு புறமும் தலையாட்டினேன்.

“நல்ல பிள்ளையா இப்போ போய் நீ குளிப்பியாம்!! நீ ஒழுங்கா குளிக்கிறையானு நான் செக் பண்ணுவேணாம்!!” ஏதோ சிறு குழந்தைக்கு சொல்லுவதைப் போல் அவள் சொல்ல

“ம்ம்!! அப்புறம்?”

“குளிச்சுட்டு வந்து, என்ன கொஞ்சுவியாம்!!” குறும்பு மாறாமல் கொஞ்சினாள். அவளின் கொஞ்சலில் என் மனது அவளது அரவணைப்பை தேட, ஏற்கனவே காலையில் இருந்து என் மனதில் இருந்த ஏக்கம் அதிகமானது. அதே ஏக்கத்துடன்

“மது!!”

“ம்ம்"

“இங்க கிளம்பி வா!! லோன்லியா ஃபீல் பண்ணுறேன்!! பிளீஸ்!!” கெஞ்சினேன்.

“மறுபடியும் ஆரம்பிக்காத!!” சலித்துக்கொண்டாள். இரண்டு நொடிக்கு முன்வரை கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தவள், இப்பொழுது சலித்துக்கொள்ள, எனக்கு எரிச்சலானது. திரையை விட்டு பார்வையை அகற்றி அமைதியானேன்.

“பாப்பா!!” என் முக மாறுதலை உணர்ந்தவள், கொஞ்சினாள்.

“..................” அவளது கொஞ்சல், இப்பொழுது எனக்கு எரிச்சலை தந்தது.

“பாப்பா!!” மீண்டும் கொஞ்சினாள், குரலில் கூடுதல் குழைவுடன்.

“சரி மது!! குளிக்க போறேன்!! அப்புறம் பேசுறேன்!!” உணர்ச்சி அற்ற குரலில் கூறினேன். குளிர்ந்த தண்ணீர் என் மன ஏக்கங்களை குறைக்கும் என்று எண்ணி.

“ஓகே!! குளிச்சிட்டு கூப்பிடு!!”

“ம்ம்" வெறுமனே கொட்டினேன் 

“ஐ லவ் யு!!” கொஞ்சினாள்

“நான் அப்புறம் பேசுறேன்!!” என்றேன் வெறுமையாய்.

“இப்போ உனக்கு என்ன ப்ராப்ளம்?” கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தவள் எரிச்சலானாள்.

“நான் பேசுறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு, இணைப்பை துண்டித்தேன்.

நான் துண்டித்த பத்து நொடிகளில் மறுபடியும் அழைத்தாள். மொபைலை எடுத்து சைலன்ட் மோடில் போட்டுவிட்டு குளிக்க சென்றேன். எண்ணியதைப் போலவே குளிர்ந்த நீர் என் மனதை கொஞ்சம் அமைதிக்கொள்ள செய்தது. குளித்துவிட்டு வந்து உடை மாற்றிக் கொண்டு, அப்படியே மெத்தையில் விழுந்தேன், தூங்கிப்போனேன்.

தூங்கி எழுந்ததும் மொபைல் எடுத்து பார்க்க, அது சார்ஜ் இல்லாமல் உயிரற்று கிடந்தது. அதை சார்ஜரில் போட்டுவிட்டு, டேபிளில் இருந்த கடிக்காரத்தைப் பார்க்க, மணி 5 என காட்டியது. வெளியே சென்று, ஒரு சின்ன நடை போட்டுவிட்டு, ஒரு மணி நேரம் கழித்து அறைக்கு திரும்பினேன். மொபைலை உயிர்ப்பித்த அடுத்த நொடியில் இருந்து, "டிங், டிங்" என்ற சத்ததுடன் மெசேஜும், தவற விட்ட அழைப்புகளின் நோட்டிபிகேஷன்ஸ், ஒன்றிரெண்டை தவிர அனைத்தும் மது என்றே இருக்க, சின்ன புன்னகை என் உதட்டில் தோன்றியது. “டிங்!! டிங்!!” சத்தம் ஓய்ந்ததும், மதுவிடம் இருந்த வந்த கடைசி மெசேஜைதான் முதலில் படித்தேன், என் விரல்களின் சதியால்.

“don’t act like a kid!!” என்னை பாப்பா!! பாப்பா! என்றவள் அனுப்பியிருந்த மெசேஜை படித்ததும், சற்று முன், என் உதடுகளில் இருந்த சிரிப்பு காணாமல் போக, மீண்டும் எரிச்சலானேன். அங்கிருந்த சேரில் அமர்ந்து கண்களை மூடினேன், நாளைய நாளின் முக்கியத்துவத்தை எனக்கே நினைவு படுத்தி மனதை அமைதியாக்க செய்த முயற்சியை, மொபைலின் ரிங்டோன் முறியடித்தது. மதுவாகத்தான் இருக்கும், என்னை சமாதானம் செய்யத்தான் அழைத்திருப்பாள் என்ற எதிர்பார்ப்போடு எடுத்தால், திரையில் "தாத்தா" என்று பிரதிபலிக்க, வேறு வழியில்லாமல் எடுத்து பேசினேன்.

நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு, வழக்கத்துக்கு மாறாக நெடு நேரம் பேசினேன் தாத்தாவுடன். இறுதி போட்டியை காண நேரில் வர முடியதாதற்கு "சாரி" சொன்னவர், நாளை இரவே எனக்காக கோவையில் வந்து காத்திருப்பதாக சொன்னது, கொஞ்சம் சந்தோஷத்தை கொடுத்தது. மறுநாள் இறுதி போட்டி என்பதால் சீக்கிரமே சாப்பிட்டுவிட்டு ஏழு மணிக்கெல்லாம் அறைக்கு வந்துவிட்டேன் தூங்குவதற்கு. மெத்தையில் விழுந்த சில நேரங்களுக்குள், என் மொபைல் அடித்தது, மது தான் அழைத்திருந்தாள். “don’t act like a kid” என்று அவள் அனுப்பிய மெசேஜ் நினைவுக்கு வர, மீண்டும் மொபைலை, சைலன்ட் மோடில் போட்டுவிட்டு, பெரும் முயற்சி செய்து உறங்கிப்போனேன்.

**********

முழு மூச்சுடன் வாமப்பில் நான் ஈடுபட்டிருந்தாலும், என் செவி பறைகள் என் மொபைலில் எப்பொழுது ரிங்டோன் அடிக்கும் என்று காத்துக் கிடந்தது. நேற்று பேசும் பொழுது, அவளை வரச்சொல்லி நான் வீம்புபிடிக்க, அவள் மறுக்கவும், சண்டையிட்டுவிட்டு ஃபோனை வைத்தவன்தான், அதன் பின், அவள் எவ்வளவோ முறை அழைத்தும் எடுக்கவில்லை. கடைசியாக நேற்று இரவு ஏழு மணிக்கு அழைத்தாள், நான் எடுக்கவில்லை, அதன்பின் அழைக்கவும் இல்லை.

மது வேறு எப்படி சொல்லி திட்டியிருந்தாலும் எனக்கு வலித்திருக்காது. “ don’t act like a kid” என்று அவள் மெசேஜைப் படித்ததும் எனக்கு வந்தே ஒரே எண்ணம் "அப்போ நான் அவ பாப்பா இல்லையா? “ என்பதுதான். அவள் அனுப்பியிருந்த அர்த்தம் வேறு என்றாலும், அதை உணர்ந்துகொள்ள என் மனம் தெளிவில்லாமல் இருந்தது. இப்பொழுது அந்த தெளிவு வந்திருந்தாலும், ஏனோ என் மனம் அவளே அழைக்கட்டும் என்று, வீம்பு பிடித்தது. அதற்கு இரண்டு காரணம், ஒன்று நானே அழைத்தாள் கண்டிப்பாக என்னை வாட்டி எடுத்துவிடுவாள், இரண்டு இன்று இறுதிப்போட்டி என்பதால், எவ்வளவு கோபம் இருந்தாலும் கண்டிப்பாக கால் செய்வாள், அப்படி செய்யும் பொழுது இன்னும் கோபத்தில் இருப்பது போல் விரைப்புடன் நடித்தால், நேற்றைக்கு நடந்ததை பெரிது படுத்தாமல் என்னை சமாதானம் செய்வதிலேயே குறியாய் இருப்பாள்.

"இநாப்!!, ரிலாக்ஸ்!!” என்று கோச் சொல்ல, சிறிது நேரம் ரிலாக்ஸ் செய்துவிட்டு, கிட் பேக்கை எடுத்துக்கொண்டு ஸ்டேடியத்தை நோக்கி நடந்தேன்.

ஆட்டம் தொடங்க இன்னும் அரைமணிநேரம் இருக்க, நான் ஆடவேண்டிய கோர்ட்டுக்குள் நுழைந்து சுற்றிலும் பார்வையை படர விட்டேன். அரங்கில் பத்து சதவிகித இருக்கைகள் கூட நிரம்பவில்லை, அந்த ஆட்டத்தில் எதிராளி மகாராஷ்டிராவைச் சார்ந்தவனாக இருக்க நானோ தமிழ்நாடு, தன் மண்சார்ந்த வீரர்கள் அனைவரும் வெளியேறி இருக்க, இந்த ஆட்டத்தை காண பெரிதாக யாருக்கும் விருப்பமில்லை போலும் என்று நினைத்தவாறு எனக்கு என்று ஒதுக்கப்பட்ட இருக்கையில் அமர்ந்தேன்.

மதுவிடம் பேசாமல் இருப்பது மனதை உருத்தவே, மொபைலை கையில் எடுத்து மதுவுக்கு அழைத்தேன் சுவிட்ச் ஆப் என்றே வர, கோபம் தலைக்கேறியது. இரண்டு பெருமூச்சுகள் இழுத்து விட்டு என்னை சமன் படுத்தி கொண்டு நடக்க இருக்கும் போட்டியில் முழுதாக என் கவனத்தை திருப்பினேன்.

பரஸ்பர அறிமுகத்திற்காக அழைக்கப்படும் போதுதான், என் மொபைலில் "டிங்" என்ற சத்தம் வந்தது. எடுத்துப் பார்த்தால் நேத்ராதான் மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தாள் வழக்கமாக எனக்கு வாழ்த்துக்கள் சொல்லி, மெசேஜை படித்துவிட்டு அது மதுவிடம் இருந்து இல்லை என்ற ஏமாற்றம் தந்த எரிச்சலில், "ப்ச்" என்றவாறு தலையை ஆட்டிவிட்டு கோர்ட்டுக்குள் நுழைந்தேன். மது கண்டிப்பாக எங்களது சண்டையில் கோபமாக இருப்பதை நேத்ராவிடம் சொல்லியிருப்பாள், நேத்ராதான் மனது கேட்காமல் மதுவுக்கும் சேர்த்து எனக்கு மெசேஜ் அனுப்பிவிட்டு, மதுவை சமாதானம் செய்துகொண்டிருப்பாள் என்று புரிந்தது.

ஒரு மணி நேரம் கழித்து,

“ஹோவ் டூ யு ஃபீல் நோவ்?” என்று கேட்ட ரேபரீயிடம், கட்டை விரலை உயர்த்திக் காட்ட,

“இட்ஸ் டைம்!!” என்று மணிக்கட்டை காட்டிவிட்டு, மேட்ச் கோர்ட் நோக்கி சென்றார்.

எழுந்தது இருபுறமும் இடுப்பை வளைத்து, வலி குறைந்திருப்பதை உறுதி செய்து கொண்டு, உடலின் ஒவ்வொரு பாகத்தையும் நீட்டி மடக்கி, மீண்டும் ஆடுவதற்கு என்னை தயார் செய்தேன். முதல் இரண்டு சுற்றுக்களை மிகவும் எளிதாக இருபது நிமிடங்களிலேயே வென்றுவிட, இரண்டாம் சுற்றின் பிற்பகுதியில் நான் அடித்த பந்தை அது எதிராளின் கோர்ட்டில் பிட்ச் ஆகும் முன்பே (a volley shot), அவன் முன் வந்து, என் பக்கத்து மற்றொரு முனைக்கு லாவகமாக திருப்பிவிட, என் உடலின் விசைக்கு எதிராக உடனே திரும்பி, பந்து இரண்டாவது முறை தரையை தொடும் முன்பே, எதிராளி திருப்பி அடிக்க முடியாத விதத்தில், அவனது baselineக்கு நெருக்கத்தில் தரையை தொடுமாறு, பலம் கொண்டு அடிக்க, அது அப்படியே நிகழந்தது.

அந்த ஷாட்டை ஆடுவதற்கு, நான் எடுத்த அதிக சீரத்தையின் காரணமாக, இடுப்பில் வலது பக்கத்தில் மிகவும் லேசாக ஆரம்பித்த வலி, அடுத்த சுற்றில் என் ஆட்டத்தின் வேகத்தை வெகுவாக பாதிக்க, மிகவும் போராடி அந்த சுற்றை தோற்றுவிட்டேன். வலியும் அதிகமாகவே, இஞ்சூரி பிரேக் எடுத்துக்கொண்டு, அணியின் பிஸியோவின் சிகிச்சையின் பலனாக மீண்டும் விளையாட கோர்ட்க்குள் வந்தேன்.

“ஆர் யு ரெடி எங் மேன்" ரேபரீ மீண்டும் கேட்க, அவரைப் பார்த்து சிரித்தேன்.

“குட்!! தி கேம் இஸ் கெட்டிங் இன்டரேஸிட்டின்க்!! ஐ ஹேட் இஞ்சூரி டிசைடிங்க தி வின்னர்!!” என்றார். 

நான் என் கோர்ட்டில் என் பக்கத்துக்கு செல்லும் போது, எதிராளியின் டீம் மெம்பர் ஒருவர், ஏதோ நான் வேண்டும் என்றே காயமாகிவிட்டது போல் நடிப்பதாகவும், opponent-இன், ஃபார்ம் தடைபடுவதரக்கே நான் அப்படி நாடக்கமாடுவதாகவும் சொல்ல, பொறுக்க மாட்டாத நான், இருபது நிமிடங்களில் அவன் இரண்டு சுற்றுக்களை என்னிடம் தோற்றதை அவனுக்கு நினைவு படுத்த, சொற்கள் சிலம்பம் வீச, சலசலப்பானது. எதராளி மஹாராஷ்ட்ரா என்பதாலும், கடந்த ஒரு பத்து வருடங்களாக மஹாராஷ்ட்ராவின் ஆதிக்கம் தான், இந்தியா டென்னிஸ் களத்தில் வேரூன்றி இருந்ததாலும், அவர்கள் பக்க கூச்சலே மேலோங்கி இருந்தது. ரேபரீன் குறிக்கிடுக்கு பின்பே நிலைமை கட்டுக்குள் வந்தது.

மீண்டும் ஆட்டம் துவங்க, சிறிது நேரத்துக்கு முன் நடந்த சலசலப்பு, என் உடலின் வெப்பத்தை ஏகபோகமாக ஏற்றிவிட்டிருந்தது. முதல் இரண்டு சுற்றுக்களை என்னிடம் எதிர்ப்பே இல்லாமல் இழந்துவிட்டு, மூன்றாவது சுற்றில் காயத்துடன் ஆடிய என்னிடம் முப்பது நிமிடம் போராடி வென்றுவிட்டு, அபாண்டமாக பழிபொடும் எதிராளியை, ஏளனாமாக ஒரு பார்வை பார்த்தேன், அவன் பந்தை என்னை நோக்கி அடிக்கும் முன்பு.

“don’t place too much stress in your lower back!!” என்று பிஸியோவும்

“just place the ball, don’t go too hard on yourself!! play smart” என்று கோச்சும் குடுத்த, அறிவுரைகள் எல்லாம் காற்றில் பறக்க,

எதிராளி என்னை நோக்கி பந்தை அடித்த பதினைந்துஐந்து நிமிடங்களில், ஒரு புள்ளி கூட விட்டுக் கொடுக்காமல் வென்றிருந்தேன். இதற்கும் அவன் வேண்டும் தன் காலனியின் கயிற்றை வேண்டும் என்றே, பிரித்து கட்ட, இல்லாத வியர்வையை துடைக்க, இரண்டு முறை ராக்கெட் மாற்ற என, எப்படி எல்லாம் முடியுமோ, அப்படியெல்லம் காலதாமதம் செய்தான், நான் ஒவ்வொரு முறை புள்ளிகளை வெல்லும் போதும். அவனது நோக்கமெல்லாம் நான் எடுத்துக்கொண்ட வலி நிவாராணியின் தாக்கம் குறைந்தால், மீண்டும் என் ஆட்டம் ஆட்டம் காணும் என்பதுதான். கடைசி ஐந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே இடையூறு செய்யாமல் தொடர்ந்து ஆடினான், அதுவும் ரேபரீயின் எச்சரிக்கைக்கு பின்.

[Doyencamphor]

ஆட்டம் முடிந்த அடுத்த நொடி, பெரும் பரபரப்புகிக்கிடையே, பார்வையாளர்களை தவிர அனைவரும் அவசர அவசரமாக கோர்ட்டில் இருந்து, அங்கிருந்த கிளப் ஹவுஸிற்கு அழைத்து செல்லப்பட்டோம். பரஸ்பர கை குலுக்கலுக்கு கூட அனுமதிக்கவில்லை. அன்றைக்கு முக்கிய விருந்தினராக வரவேண்டிய அமைச்சர் திடீரென்று மாரடைப்பால் இறந்துவிட்டதால், ஆளும் அரசின் சார்பாக அனைத்து அரசு விழாக்களும் ஒத்தி வைக்கப்பட்டுவிட, இந்திய டென்னிஸ் அசோசியேசன் பொறுப்பாளர்களே பரிசுகளை வழங்கினார். 

முதலில் இருந்த பரபரப்புக்கு காரணம் அறிந்தவுடன் வெற்றி பெற்றுவிட்டேன் என்றது நினைவுவர உள்ளம் குதூகலித்தது. "எவன் செத்தால் எனக்கென்ன?” என்ற எண்ண ஓட்டத்தில் நான் இருக்க, என் எண்ணம் எல்லாம் வெற்றி பெற்று விட்டதை மதுவுக்கு தெரிவிக்க வேண்டும் என்று மட்டும், என் சிந்தையில் இருக்க, என் பையில் இருந்த மொபைலை எடுத்து மதுவுக்கு அழைத்தேன். முழுதாக "ரீங்" சென்ற போதிலும் அவள் எடுக்கவில்லை. நானும் விடாமல் திரும்பத் திரும்ப அழைக்க, அதற்குள் பரிசு பெறுவதற்காக நான் அழைக்க படவே, சென்று மேடையில் வெற்றி கோப்பையும், மேடலையும் வாங்கிவிட்டு, மறுநாள் பத்திரிகை செய்திக்கான புகைப்படத்தை எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் வந்து மொபைலை எடுத்தேன்.

தாத்தா, அம்மா, நேத்ரா, அகடமிக் ஆட்கள் எனத் தெரிந்த அனைவரிடம் இருந்தும் அழைப்போ அல்லது வாழ்த்து செய்தி வந்திருக்க, மதுவிடமிருந்து மட்டும் அழைப்பும் இல்லை, மெசேஜும் இல்லை. சிறிது ஏற்றம் இருந்தாலும், அதை ஒதுக்கிவிட்டு, வெற்றி பெற்றதை என் வாயால் அவளிடம் தான் முதலில் சொல்ல வேண்டும், அவளிடம் இருந்துதான், முதல் வாழ்த்தைப் பெற வேண்டும், என்ற ஆசையில், கிளப் ஹோவுஸில் இருந்து வெளியே வந்தபடியே மீண்டும் அவளுக்கு அழைத்தேன். மீண்டும் மது அழைப்பை எடுக்கவில்லை. கண்கள் கலங்க ஆரம்பித்தது ஏமாற்றத்தில். 

"கிளம்பலாமா பா?” என்று அழைத்த கோச் மற்றும் மீதம் இருந்த டீம் ஆட்களை, நான் பின்னால் வருவதாக சொல்ல, அவர்கள் ஹோட்டலை நோக்கி நடந்தனர். நாங்கள் தங்கியிருந்த ஹோட்டேல் ஸ்டேடியத்திற்கு நடக்கும் தொலைவுதான். மீண்டும், மீண்டும் மதுவுக்கு அழைக்க, அவள் எடுக்கவில்லை. என் கலங்கிய கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வெளியேறியது, நான் வென்றுவிட்ட செய்தியை என் வாயால், அவளை தவிர்த்து வேறு யாருக்கும் முதலில் சொல்ல எனக்கு கொஞ்சமும் விருப்பமில்லை.

வழிந்த கண்ணீரை துடைத்துவிட்டு, மீண்டும் அவளுக்கு கால் செய்ய, அப்பொழுது அங்கு வந்த மகராஷ்டிரா அணியினர் மீண்டும் நான் வேண்டுமென்றே நாடகம் போட்டு இறுதிப்போட்டியில் வென்றதாக குற்றம் சாட்ட, அவர்களுடன் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட விருப்பம் இல்லாமல், வாயிலை நோக்கி நடையை கட்டினேன்.

"கங்கிராஜுலேசன்!! சாம்பியன்!!” என்ற மதுவின் சத்தம், என் பின்னால் இருந்து வர, நம்பமுடியாமல் திரும்பி பார்த்தால், மது என்னை பார்த்து வாயெல்லாம் பல்லாக சிரித்துக்கொண்டு இருந்தாள். ஓடி சென்று அவளை சந்தோசத்தில் கட்டிப்பிடிக்க, என்னை கட்டிக் கொண்டாள், சிறிது நேரம் கழித்து

"என்ன ரொம்ப மிஸ் பன்னியா.... பாப்பா?” என்னை இருக்கிக்கொண்டு

“கால் கட் பண்ணு டா, இன்னும் எனக்கு ரீங் அடிக்குது!!” சிரித்தாள்.

அப்போதுதான், முந்தின நாள் அவளுடன் சண்டை போட்டதும், மகாராஷ்டிரா அணியினர் கிளப்பிவிட்ட எரிச்சலும், சற்று முன்வரை நான் திரும்பத் திரும்ப அழைத்தும் வேண்டும் என்றே கால் எடுக்காமல், அதற்காக நான் அழுததும் நினைவுக்கு வர, கோபத்தில், அவளை விலக்கி விட்டு விறுவிறுவென்று ஹோட்டலை நோக்கி நடந்தேன். முதலில் அதிர்ச்சியுடன் "என்னாச்சுடா?!! என்னாச்சுடா?” என்று கேட்டவள், பின் நான் கோபத்தில் இருக்கிறேன் என்பதை உணர்ந்துகொண்டு "சாரி டா!! சாரி டா!!” என்று கெஞ்சியவளை கொஞ்சமும் கண்டு கொள்ளாமல் என் நடையின் வேகத்தை கூட்டினேன்.

*************

ஹோட்டல் அறை திறந்து, அவளை உள்ளே செல்லச் சொல்லி நான் கண்களை காட்ட, கெஞ்சும் விழிகளுடன் ஏக்கமாக அவள் என்னை பார்த்தாள். கண்களை மூடி ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன், என்ன நினைத்தாலோ அமைதியாக சென்று அங்கிருந்த மெத்தையில அமர்ந்தாள். அவளைத் தொடர்ந்து நானும் உள்ளே சென்று, என் கிட் பேக்கை வைத்துவிட்டு முகம் கழுவசென்றேன். திரும்பி வருகையில் என் மொபைல் அடித்தது.

தாத்தாதான் அழைத்திருந்தார், வாழ்த்துச் சொல்ல, அதை தொடர்ந்து அம்மா, அகாடமி ஆட்கள் என தொடர்ந்து வாழ்த்து சொல்ல, அனைவருடனும் பேசிவிட்டு போனை வைக்கும்போது, கோச் கால் செய்தார். அவரது அறைக்கு வரச் சொல்லி அழைத்தார், ஐந்து நிமிடத்தில் வருகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு உடை மாற்றினேன், மதுவை ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை.

"டென் மினிட்ஸ்ல வர்றேன்!!” என்று எங்கோ பார்த்தவாறு சொல்ல, என் கையைப் பற்றினாள். என் கையை பற்றியிருந்த அவள் கைகளை முறைத்தேன்.

"பிளீஸ்!! நான் சொல்றத கேளு!!” கெஞ்சினாள். உதறி என் கைகளை விடுவித்துக் கொண்டேன்.

"சாரி!!..பாப்பா!!” அழுகுரலில் கெஞ்சினாள்.

"ப்ச்!!........ i am not a kid!! don’t call me, பாப்பா!!” என்று நான் அவள் முகம் பார்த்து கத்த, மிரண்டுவிட்டாள், கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.

கண்களை மூடி மூச்சை இழுத்துவிட்டு, வந்த கோபத்தை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, அருகில் இருந்த சேரில் அமர்ந்து அவளைப் பார்த்தேன். கண்ணீரைத் துடைத்தவள் என் அருகில் இருந்த மற்றொரு சேரில் அமர்ந்து, ரொம்பவும் தயங்கி தயங்கியே என் ஒரு கையைப் எடுத்து, அவளது இரு கைகளால் பிடித்துக் கொண்டாள், கையில் சிறு அழுத்தம் கொடுத்து

"அதான் நீ சொன்ன மாதிரி வந்துட்டேன்ல!!.. இன்னும் எதுக்கு டா கோவப்படுற?” கம்மிய குரலில் அவள் கெஞ்ச, நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்து முறைத்தேன்.

"காலையில் மேட்ச் ஸ்டார்ட் பண்றதுக்கு முன்னாடி ஒரு போன் பண்ணி விஷ் பண்ணனும்னு கூட உனக்கு தொணல? இல்ல?” என் கையை உருவிக் கொண்டேன்

"மொபைல்ல சார்ஜ் இல்ல டா!!, கோயம்புத்தூர் ஏர்போர்ட்லயே சுவிட்ச் ஆஃப் ஆயிடுச்சு!!” நம்பவில்லை என்பது போல் அவளைப் பார்க்க

"நெஜமா டா!! சென்னை டூ ஹைதராபாத் ஃப்ளைட்ல தான் ஒருத்தர்கிட்ட ரெக்குவஸ்ட் பண்ணிக் வாங்கி சார்ஜ் போட்டேன், அவசரத்துல சார்ஜர் எடுத்துட்டு வரல!!”

அவள் என்னை தொட தயங்கியபோதே, அவள்மீது பரிதாபம் வந்துவிட்டது, இப்பொழுத்து எந்தவித முன் ஏற்பாடும் இல்லாமல் ஹைதராபாத் வரை அவள் வந்திருக்கிறாள் என்று உணர்ந்தாலும், பிடித்த விம்பை விட ஏதோ ஒன்று தடுத்து.

"சரி இங்க எப்ப வந்த?” குற்றவாளி போல் அவள் இருக்க, நான் கேள்வி கேட்டேன்.

"உன் மேட்ச் ஸ்டார்ட் ஆன அஞ்சு நிமிஷத்துல எல்லாம் வந்துட்டேன்” ஏதாவது நிவாரணம் கிடைக்குமா என்பதுபோல் சட்டென்று பதில் அளித்தாள்.

"பிளைட்ட விட்டு இறங்கின உடனே கால் பண்ணி இருக்கலாமே?” என் அப்படி கேட்டேன் என்றெல்லாம் தெரியவில்லை. 

"நேர்ல வந்து உனக்கு சர்ப்ரைஸ் கொடுக்கலாம்னு நெனச்சேன்!! டிராஃபிக்கில் மாட்டி ஸ்டேடியம் வர ரொம்ப லேட் ஆயிடுச்சு!! சாரி டா!!” அவள் சர்ப்ரைஸ் என்று சொன்னதும் மீண்டும் கடுப்பானேன்.

“சரி!!, இப்போ நான் கால் பண்ணும் போது ஏன் எடுக்கல?” அவ்வளவு எளிதில் அவளை விடுவதாக இல்லை,

“அது.....” என்று தயங்கியவளை, நான் முறைக்க

“நான் எடுக்கலாம்னு நினைக்கும் போதுதான் நீ வெளிய வந்த!!” மீண்டும் என்னைப் பார்த்து தயங்கியவளை, சொல்லிமூடி என்பது போல் பார்த்தேன்.

“இல்ல!!....நான் கால் எடுக்கலனு நீ ரெம்ப ஃபீல் பண்ணி அழுதியா!!.... அத பார்த்ததும் நீ என்ன எவ்வளவு மிஸ் பண்ணுறனு பாக்குறதுக்காக....” என்று அவல சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே, இடைவெட்டி

“நான் அழுகுறத பார்த்து சந்தோஷப் பாட்டுருக்க?” என்று எகிற, முதலில் ஆமோதிப்பதாக தலையாட்டியவள், பின் இல்லை என்று வேகமாக தலையசைத்தவள்,

“என்ன பாப்பா!! இப்படி எல்லாம் பேசுற!!” கண் கலங்கினாள்.

"மொபைல் எங்க?” பேச்சை மாற்றினேன். எழுந்து சென்று மொபைலை எடுத்துவந்து என் கையில் கொடுத்தாள், வாங்கிய மொபைலை சார்ஜரில் போட்டுவிட்டு

"பத்து நிமிஷம்!! வர்றேன்!!” என்று சொல்லியவாறே, அறையிலிருந்து வெளியேறி கோச்சின் அரை நோக்கி சென்றேன்.

[Doyencamphor]

பாகம் - 37


பத்து நிமிடத்தி திரும்பி வருகிறேன் என்று சென்றவன், இரண்டு மணி நேரம் கழித்து திரும்பி அறைக்கு வந்தேன்.

கோச்சின் அறைக்கு சென்றதும், "சின்னதா செலிபரேட் பண்ணலாம்!! அப்படியே லஞ்சும் சாப்பிட்டு விடலாம்!!” என்று கூறி மொத்த டீமும், கீழ் தளத்தில் இருந்த ரெஸ்டாரன்ட் சென்றோம். ஒரு கேக் ஆர்டர் செய்து, எனது வெற்றியை கொண்டாடி விட்டு, அப்படியே மதிய உணவையும் சாப்பிட்டோம். என் எதிர்கால திட்டம், நான் அன்று ஆடிய ஆட்டத்தைப் பற்றிய விமர்சனம், பாராட்டு என விவாதத்துக்கு இடையே மதிய உணவை உண்டு முடித்தோம். அப்பொழுது நான் உடனே கிளம்புவதை அனைவரிடமும் சொல்லிவிட்டு கிளம்பும் போது, கண்டிப்பாக சாப்பிட்டு மது இருக்க மாட்டாள் என்று தோன்றியது. அவளுக்கும் ஒரு பிரியாணி பார்சல் செய்து வாங்கிக் கொண்டேன்.

நான் கதவைத் திறந்தது கூட உணறாமல் தூங்கிக்கொண்டு இருந்தாள் மது. தூக்கத்திலும் கவலையின் ரேகைகள் அவளது முகத்தில். உணர்வுகளை மட்டுப்படுத்தும் வலிமை கண்ணீருக்கு எவ்வளவு உண்டோ, அதே போல உணவிற்கும் உண்டு என்று நினைக்கிறேன். சாப்பிட்ட சாப்பாடும், அங்கு நடந்த விவாதங்கள் இடையே, பின் மண்டையில், இவள் இங்கு காலையிலேயே வந்து இருக்க வேண்டும் என்றால், எப்பொழுது கோயம்புத்தூரில் இருந்து கிளம்பி இருக்க வேண்டும், எனக்காக எவ்வளவு தூரம் கஷ்டப்பட்டு இருக்கிறாள், என்றெல்லாம் என் எண்ணங்களில் ஓட, என் கோபம் எல்லாம் கரைந்து விட்டிருந்தது. குழந்தையைப் போல தூங்கும் அவள் முகத்தைப் பார்த்ததும் கொள்ளை கொள்ளையாய் இவள் மீது நான் கொண்ட காதல் என் சிந்தையையும், இதயத்தையும் நிரப்ப, ஆசையாய் அவள் முகம் பார்த்தேன்.

மொபைலை எடுத்து கோயம்புத்தூர் செல்வதற்காக டிக்கெட் புக் செய்தேன். சென்னையில் காத்திருக்கும் நேரத்தை குறைப்பதற்காக, இங்க இருந்து சென்னைக்கும், சென்னையில் இருந்து கோயம்புத்தூருக்கும் என்று தனித்தனியாக இரண்டு டிக்கெட் புக் செய்தேன். எனது உடைமைகளை பேக் செய்தேன். எதையும் மறந்து விட்டுவிடவில்லை என்று உறுதி செய்து கொண்டு, தூங்கிக் கொண்டிருந்த மதுவை எழுப்பினேன். எழுந்ததும் என்னைப் பார்த்து சிரித்தவள், என் உணர்ச்சியற்ற முகத்தை பார்த்ததும், அவள் முகம் மீண்டும் கெஞ்சும் பாவனைக்கு மாறியது.

"ரீபிரேஷ் பண்ணிட்டு வா!!.... கிளம்பலாம்!!” என்று முகத்தில் எந்த உணர்வும் காட்டாமல் சொல்ல, மீண்டும் என கெஞ்சுவது போல் பார்த்தவள், நான் அசையாது இருக்கவே, எழுந்து பாத்ரூம் சென்றாள்.

ஒரு சின்ன குறுஞ்சிரிப்பு என் முகமெல்லாம் படர்ந்திருக்க, சொல்ல முடியாத உற்சாகத்துடன், மனது ஒரு துள்ளலான மனோபாவத்தில் இருந்தது. எப்பொழுதும் அவளதும் முறைப்புக்கு கட்டுப்பட்டு, நான் பம்மிக்கொண்டு, அவளைக் கெஞ்சிக் கொண்டு, அவள் மிஞ்சிக்கொண்டு இருந்துதான் பழக்கம். எப்போதுதாவது தான் அவள் கெஞ்சுவதும் நான் மிஞ்சுவதும் நடக்கும். கடைசியாக "அக்கா" என்று அழைக்க வேண்டாம் அவள் கெஞ்சியதாக நினைவு. அந்த சமயங்களில் எல்லாம் இவளை என் போக்குக்கு ஆடவைத்து எவ்வளவோ மகிழ்ந்திருக்கிறேன். நான் ஆட்டி வைக்கும் படி எல்லாம் ஆடி இருக்கிறாள்.

"லவ்" பண்ணுவதற்கு முன்னாடி கூட அவ்வப்போது இவளிடம் கோபப்பட்டு இருக்கிறேன். எனக்கு லவ் சொன்னாளோ, அன்றிலிருந்து எங்கள் வாழ்க்கையில் இவள் வைப்பதுதான் சட்டம் என்று ஆகிப்போனது. நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு இன்றுதான் என்னிடம் இப்படி கெஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறாள். இப்படிப்பட்ட வாய்ப்பை, அவ்வளவு எளிதாக விட்டுக்கொடுக்க என் மனது தயாராக இல்லை. கோவை போகும் வரைக்கும், இவளை என் இஷ்டத்துக்கு ஆட்டி வைக்கலாம் என்று மனதில் ஒரு திட்டத்தை வகுத்தேன். அந்தத் திட்டத்தின் முதல் படியாக, மீண்டும் மொபைலை எடுத்து ஆன்லைன் செக்கிங் செய்தேன். முகம் கழுவி விட்டு திரும்பி வந்தாள்,

"வேற டிரஸ் மாத்திக்கோ?” என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளை, திரும்பிக்கூட பார்க்காமல் சொல்லிவிட்டு, வாங்கி வந்த பிரியாணியை, அங்கு இருந்த தட்டில் எடுத்து வைத்தேன்.

"பரவா இல்ல!! இதுவே இருக்கட்டும்!!” என்றாள் அடிக்குரலில், புதிதாக இருந்தது எனக்கு. அவள் அறியாமல், சத்தமில்லாமல் சிரித்துக்கொண்டேன்.

"சாப்பிடு!!” காபி டேபிலில், இருந்த பிரியாணியை தட்டை காட்டினேன். அவள் எதுவும் சொல்லாமல், என்னையே பார்த்துக் கொண்டு இருக்க, அவளை இழுத்துக்கொண்டு வந்து சேரில் அமர வைத்து அவளுக்கு ஊட்ட, அவள் வாய் திறக்காமல், என்னையே பாவமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"காலையில சாப்பிட்டியா?”

"...........…" இல்லை, என்று தலையாட்டினாள். அப்பாவியாக முகத்தை வைத்து கொண்டு, தலையாட்டும் மதுவைப் பார்த்த எனக்கு வந்த சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு

"ஒழுங்கா சாப்பிடு!!.. டைம் இல்ல!!.. கிளம்பனும்!!” என்று என் குரலை உயர்த்த, வாயை திறந்தாள். அடிக்கு பயந்து சாப்பிடு பிள்ளை போல் அவள் சாப்பிட, "சீக்கிரமா முழுங்கு!!, வேகமா சாப்பிடு!!, வாயைத் திற!!, மெதுவா சாப்பிடு!! நல்ல மென்னு சாப்பிடு!!” என்று ஆயிரம் அறிவுரை சொல்லி, பலவாறு மிரட்டி தட்டிலிருந்த பிரியாணியை அவளுக்கு ஊட்டி முடித்துவிட்டு விட்டு, கிளம்ப எத்தணிக்கையில், என் கையை பிடித்தாள்.

“போலாம்!! இப்போ கிளம்பினாத்தான் ஃப்ளைட் புடிக்க முடியும்!!” என்று கையை உதறிக்கொண்டு கத்த,

பட்டென கலங்கிய கணங்களில் இருந்து கண்ணீர் சிந்தியது. பாத்திரத்தில் ஒன்றி கொஞ்சம் அதிகமாக போய்விட்டோமோ என்று தோன்ற, என் ஷோல்டர் பேக்கில் இருந்த மெடலை எடுத்து அவள் கழுத்தில் போட்டு, அவளை அணைத்தேன். பின் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட, சிறு புன்முறுவலுடன் என்னைப் நிமிர்ந்து பார்த்தவளிடம்

“இன்னும் கோபமாத்தான் இருக்கேன்!!” என்று முறைத்துவிட்டு, பைகளை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்ப, என்னை பின் தொடர்ந்தாள்.

********

ஃப்ளைட்டில் சீட் பெல்ட் அணிந்து கொள்ள சொல்லி அறிவிப்பு வரவே, என் சீட் பெல்ட்டை அணிந்து கொண்டேன். அப்போது என் மொபைல் அடிக்கவே, எடுத்துப் பார்த்தால், நான் நினைத்ததைப் போலவே மதுதான் அழைத்தாள். நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தேன். எரித்து விடுவது போல் அவள் என்னை பார்க்க, அதில் எண்ணை ஊற்றுவது போல் அவளை ஏளனமாகப் பார்த்தேன்.

“sir, switch off your mobile please!!” விமான பணிப்பெண் சொல்லவே, மொபைலை ஃப்ளைட் மோடில் வைத்துவிட்டு, மீண்டும் எனக்கு இரண்டு வரிசைக்கு முன்னால் அமர்ந்து இருக்கும் மதுவைப் பார்த்தேன், இன்னும் கண்களால் என்னை எரித்துக் கொண்டிருந்தாள் அவள்.

ஹோட்டலில் இருந்து கிளம்பிய டாக்ஸியில் பின் கதவை அவளுக்கு திறந்துவிட்டு, அவள் அமரந்தவுடன், முன்னால் சென்று டிரைவருக்கு அருகில் அமர்ந்து வெறிப்பேற்றினேன்.
ஆன்லைன் செக்கிங்கின் போது, வேண்டும் என்றே இருவருக்கும் வேறு வேறு சீட் தேர்ந்தெடுத்து இருந்தேன். அவளை விமானத்தில் சீட்டை காட்டி அமரச்சொன்ன போது "எனக்கு விண்டோ சீட்" என்று என்னை முந்திக்கொண்டு அமர்ந்து, என்னைப் பார்த்து சிரித்தவள், நான் இரண்டு வரிசை தாண்டி சென்று அமர்ந்ததும், என் திட்டத்தை உணர்ந்து, முறைக்க அரம்பித்தவள்தான், இன்னும் முறைத்துக் கொண்டு, இல்லை இல்லை, என்னை பார்வையாலேயே எரித்துக் கொண்டு இருக்கிறாள்.

விமானம் பறக்க ஆரம்பித்த 15 நிமிடம் கழித்து,

“Excuse me!!” என்று மதுவின் குரல் கேட்கவே, நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தேன். அவளோ என் அருகில் இருந்தவரை அழைத்திருந்தாள்.

“Yesssss!!” என்று அவளுக்கு பதில் அளித்தவருக்கு, ஒரு அம்பது வயது இருக்கலாம், சபாரி சூட் அணிந்திருந்தார், அப்பொழுத்து தான் கவனித்தேன்.

“Can you do me a favour!!” என்று விண்ணப்பித்த மதுவை, ஏற இறங்கப் பார்த்தார்.

“Can we switch seats please!!” கெஞ்சும் தோரணையில் கேட்ட மதுவிடம்

“No!! I like window seat!!” முட்டாய் தரமாட்டேன் என்று மறுப்பாக தலையாட்டும் குழந்தை போல் அவர் மறுக்க, என்னால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. என்னைப் பார்த்து முறைத்த மது, பின் அவர் பார்த்து ஒரு பெருமூச்சு விட்டுவிட்டு

“Sir, mine is also a window seat!! Two rows in front!!” அவள் சீட்டை கை காட்டி மீண்டும் இறைஞ்சினாள்

“Sorry!! NO!!” அருகில் இருந்தவர் என்ன நினைத்தாரோ, திட்டவட்டமாக மறுத்தார். சோர்ந்து போனவளின் முகம் வாடிவிட்டது. வாடிய முகத்துடன் திரும்பிச் சென்று, இருக்கையில் அமரும் முன் "ஏன் டா இப்படி பண்ணுற?” என்று கேட்பது போல் என்னை ஒரு முறைப் பார்த்தாள், அவளின் இந்த முகவாட்டத்துக்கு காரணாமான சபாரி மனிதர் மேல் கோபம் வந்தது எனக்கு.

சில நேரம் கழித்து “ப்ரோ!!” என்று சத்தம் கேட்டு, மொபைலை நொண்டிக்கொண்டிருந்த நான் நிமிர்ந்து பார்த்தேன். மதுவின் அருகே அமர்ந்திருந்த நபர், 25 வயது இருக்கலாம்,

“ரெம்ப ஃபீல் பணறாங்க!! நீங்க வேணா என் சீட்ல உக்காந்துக்கோங்க!!” அவர் சொல்ல, மதுவை திரும்பிப் பார்த்தேன். அவளும், வலது கை பெருவிரல் நகத்தை கடித்தவாறு, என்னைப் கெஞ்சும் பார்வை பார்க்க,

“தாங்க்ஸ் ப்ரோ!!” என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்து மதுவிடம் சென்றேன், அமரவில்லை. “என்ன?” என்பதுபோல் என்னைப் பார்த்த மதுவிடம்,

“விண்டோ சீட்!!” விரைப்பாக்க சொன்னேன். முறைத்துக்கொண்டே எழுந்து எனக்கு சன்னல் இருக்கை தர, சிரித்துத்தவாறு அதில் அமர்ந்து கொண்டேன். அருகில் நான் இருக்கிறேன் என்ற நிம்மதியோ, மகிழ்ச்சியோ அல்லது பயண களைப்போ அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் தூங்கிப் போனாள்.

***********

“கோயம்புத்தூர் ஃப்ளைட் எத்தன மணிக்கு?” லக்கேஜ் எடுத்து டிராலியில் வைத்துக் கொண்டிருந்த என்னிடம், ஃபோன் பேசிக் கொண்டே என்னிடம் இருந்து விலகி சென்ற மது, திரும்ப என் அருகில் வந்து கேட்டாள்.

“10.45!!” அவளை கண்டுகொள்ளாமல், அடுத்த விமானத்துக்கு போர்டிங் போட, டிராலியை தள்ளினேன்.

“இன்னும் ஃபோர் அண்ட் ஹாஃப் ஹவர்ஸ் இருக்கா?” என்று என்னை உரசியவாறு, நான் தள்ளிக்கொண்டு சென்ற டிராலியில் அவள் கை பையை வைத்தாள். நான் டிராலியை தள்ளுவதை நிறுத்திவிட்டு அவளைப் பார்த்து முறைத்தேன்.

“பீச் போலாமா?” என் முறைப்பை சட்டை செய்யாமல் கேட்டவளை, “கிறுக்கா உனக்கு?” என்பது போல் பார்த்தேன்.

“பிளீஸ்!! பிளீஸ்!!பிளீஸ்!! எனக்கு உன் கூட பீச்க்கு போகணும்னு ரெம்ப நாள் ஆசை!!” என் கையை பிடித்துக் கொண்டு கெஞ்சினாள், நிறைய உற்சாகத்துடன் சிறு குழந்தையைப் போல,

“முதல்ல!! என் கைய விடு!!” அவளது கண்களில் இன்று மதியத்தில் இருந்து இருந்த, கெஞ்சல் இல்லாமல் போகவே, விரைப்பாக அவளப் பார்த்து முறைத்தேன். எனது முறைப்பும், சொற்களும் தனது வேலையை சரியாக செய்ய, அவளது உற்சாகம் எல்லாம் வழிந்தோடியது.

“பிளீஸ்!! பாப்பா!! பிளீஸ்!!பிளீஸ்!!” என்று மீண்டும் கெஞ்சியவள், என் முறைப்பின் கணம் கூடுவதை கண்டு

“சாரி!!” தலையை குனிந்து கொண்டாள்.

“டைம் இல்ல!!” அவள் வாடிய முகத்தை பார்க்க முடியாமல், என் விரைப்பை தளர்த்தினேன்.

“ டிரைன்ல போலாம், நாப்பது நிமிஷம் தான் ஆகும்!! ஒரு டென் மினிட்ஸ் போதும் திரும்ப வந்துரலாம்!! பிளீஸ்!! பிளீஸ்!!பிளீஸ்!!” மீண்டும் கெஞ்சினாள்.

“ரெம்ப டையர்டா இருக்கு மது!! என்னால லக்கேஜ் தூக்க முடியாது!! பிளீஸ்!!” என்னை அறியாமல் நானும் கெஞ்சினேன்.

“நான் தூக்கிக்கிறேன்!! நீ சும்மா மட்டும் வா!!.... பிளீஸ்!!” விடுவதாய் இல்லை அவள். என் கிட் பேக் எப்படியும் ஒரு பதினைந்து கிலோ இருக்கும், அதுவும் போக என் துணிகளை வைத்திருக்கும் டிராலி பேக்கும் அதே கணம் இருக்கும்.

“முடியலனு என்ன தூக்க சொன்ன, கடுப்பாயிருவேன்" நான் அவளை மிரட்ட, வாயெல்லாம் பல்லாக, டிராலியை தள்ளிக்கொண்டு வெளியே சென்றாள்.

**************

திரிசூலம் சப்-வெயில் இறங்கி, பின் ஏறும் போதே, என் இரண்டு பைகளை சிரமப்பட்டே தூக்கிக் கொண்டு சென்றாள். அவள் தான் சென்று டிக்கெட்டும் வாங்கி வந்தாள். எங்கள் ராசியோ, அதிஷ்டமோ, உடனே டிரைன் வந்தது. டிரைனில் எறியதுமே எனக்கு, எங்களது முந்தைய டிரைன் பயணம் நினைவுக்கு வர, என்னவோ போல் ஆகிவிட்டது, உணர்ச்சியில் கொந்தளித்த மனதை அமைதி படுத்த, சன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்தேன். முதல் வகுப்பில் டிக்கெட் எடுத்திருந்ததால், அதன் கூட்டம் இல்லாத, இருக்கைகள் குறைந்த விசாலமான சூழல் என் உணர்வுகளை மட்டுப்படுத்த பெரிதும் உதவியது.

“எனக்கு ஃபலூடா சாப்பிடணும் போல இருக்கு!!” பத்து நிமிடம் கழித்து என்னைப் பார்த்து கூறினாள்.

“என்ன வேணாலும் சாப்பிடு!! ஆனா பத்து நிமிஷத்தில் கிளம்பனும்!!” உறுதியாக சொன்னேன்.

“எனக்கு தெரிஞ்ச ஒரு கடைல ஃபலூடா நல்ல இருக்கும்.........… பார்க் ஸ்டேஷன்க்கு வெளியில!!” கொஞ்சம் தயங்கி தயங்கி சொன்னாள்.

“அடுத்த ஸ்டேஷன்ல இறங்குறோம், தீரும்பி ஏர்போர்ட் போறோம்!!” கடுப்பானேன். அமைதியாகிவிட்டாள். சிறிது நேரம் கழித்து, என்னை நெருங்கி அமர்ந்து என் கையை, ஆவள் கைகளால் கோர்த்துக் கொண்டு, என் தோளில் சாய்ந்தாள். நான் எரிச்சலில் "ப்ச்" என்றேன்.

“என்னங்க!!” குழைந்தாள்.

(முன்பொரு முறை கல்யாணத்தைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கையில், நான் “மது நம்ம கல்யாணத்திற்கு அப்புறம், என்ன எங்கனு கூப்பிடுவியா? இல்ல என்னங்கனு கூப்பிடுவியா?னு" கேட்டதுக்கு "ம்ம்....எரும மாடுனு கூப்பிடுவேன்!!” என்று சொல்லி என் முதுகில் மொத்தினாள்).

அவளே தீடிர் என்று நான் எதிர் பார்க்கத நேரம் "என்னங்க!!” என்று கூப்பிட, என்னால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. திரும்பிக்கொண்டேன்.

“எங்க பிளீஸ்ங்க!!” மீண்டும் அவள் காதோரம் கிசுகிசுக்க,

அவளிடம் இருந்து கையை விடுவித்துக் கொண்டு, சன்னலை நோக்கி திரும்பி அமர்ந்து கொண்டேன், வெக்கத்துடன். விரலால் அவள் என் முதுகை சுரண்ட, முகத்தில் இருந்த சிரிப்பை துடைத்துவிட்டு, விரைப்பாக்க திரும்பினேன். இன்னும் நான் விரைப்பாகவே இருப்பேன் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை என்பதை வாடிய அவளது முகமே காட்டி கொடுத்து.

“பாப்பா!! உண்மைலேயே சாரி டா!! நீ கூப்ட உடனே வந்திருக்கனும்!! சாரி டா!! அடுத்த ஸ்டேஷன்ல இறங்கலாம் டா!! உன் கால்ல வேணா விழுறேன்!!” அவள் கெஞ்ச

"உன் கால்ல வேணா விழுறேன்!!” என்ற வார்த்தைகளை என் மூளை பிடித்துக் கொண்டது. இறங்குவாள் என்று தெரியும், ஆனால் இவ்வளவு இறங்குவாள் என்று நானே நினைக்கவில்லை. மீண்டும் கண்களால் கெஞ்சினாள், எழுந்து நின்றேன், அவள் லக்கேஜை எடுக்க முனைந்தாள், தடுத்தேன், கேள்வியாக பார்த்தவளிடம்

“கால்ல விழு!!” என்றேன் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு, நான் சொன்னதை நம்ப முடியாமல் பார்த்தாள், பின் நாங்கள் இருந்த கம்பார்ட்மெண்டை சுற்றிப் பார்த்தாள்.

“சரி!! வேண்டாம்!!” என் சீட்டில் அமரப் பார்த்தேன்.

என் கைகளைப் பிடித்து நிறுத்தினாள். எவ்வளவோ முயன்றும், என் உதட்டோரத்தில், எட்டிப் பார்த்தது சிரிப்பு. மீண்டும் ஒரு முறை சுற்றிப் பார்த்தாள், இரண்டு மூன்று பேர், எங்கள் செய்கையால், எங்களை கவனித்துக் கொண்டிருந்தனர். எழுந்தவள், என் தோள்களில் இரு கையையும் கோர்த்து, ஏக்கி, அழுத்தமாக என் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

முதலில் அவளது செய்கையில் அதிர்ந்த நான், பின் சுற்றிப் பார்க்க, சிறிய சலசலப்புடன் சிலர் எங்களை பார்த்து சிரிப்பதும், சிலர் அதிர்ச்சியில் வாயை பிளந்து பார்ப்பதை கண்டு வெட்கமாகிப் போனது எனக்கு. இவளோ, யாரோ யாருக்கோ முத்தமிட்டது போல் நிற்க, டிரைன்னும் நின்றது. என் லக்கேஜ் இரண்டையும் எடுத்துக்கொண்டு வேகமாக இறங்கி, வாயிலை நோக்கி நடந்தேன்.

*************

என் இதய துடிப்பு, என் நடையை விட வேகமாக துடித்தது. வாயிலை அடைந்ததும் எங்கு செல்வது என்று தெரியாமல் நிற்க, 

"சப்-வே க்ராஸ் பண்ணனும்!!" எனது ஷோல்டர் பேக்கையும், அவளது கை பையையும் தூக்கியவாறு, என் அருகில் நின்றாள் மது. அவளைப் பார்த்து முறைக்க, கண்டுகொள்ளாமல் எனக்கு முன்னால் நடந்தாள். அவள்தான் லக்கேஜ் தூக்கவேண்டும் என்ற நிபந்தனை எல்லாம் மறந்து, அவளை பின் தொடர்ந்தேன்.

இருபது நிமிடம் கழித்து, ரிப்பன் பில்டிங் அருகில் இருந்த ஒரு கடையில் ஃபலூடாவை ருசித்துக் கொண்டிருந்த மது, முறைத்துக் கொண்டிருந்தன் நான். முறைப்பதை உணர்ந்தாளோ என்னவோ, நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தாள், ஒரு முத்தத்தை என்னை நோக்கி பறக்கவிட்டவள், மீண்டும் ஃபலூடாவில் மூழ்கிப்போனாள். “முடியல!!" என்று வடிவேல் போல் என் மனதில் சொல்லிக்கொண்டு, நானும் ஃபலூடாவை ருசிக்க ஆரம்பித்தேன். 

“டைம் ஆச்சு!! சீக்கிரம்!!” இரண்டாவது ஃபலூடாவை மெதுவாக சுவைத்துக் கொண்டிருந்தவளை, நான் அவசரப்படுத்த, அவள் அவசரமே காட்டாமல் பொறுமையாக சாப்பிட்டாள். பணத்தை அவள் தட்டில் வைக்க, ஹோட்டேல் பணியாளர் அதை எடுத்துச்சென்றார்.

“பாப்பா!!” என் கையை பற்றி அழைத்தாள், நாள் முழுவதும் அவள் அப்படி அழைத்த போதெல்லாம் முறைத்த என்னிடம், இந்தமுறை எந்தவித எதிர்ப்பும் இல்லை. 

“நான் கூப்டு போற இடத்துக்கு, எதுவும் சொல்லாம வருவியா?” நிதானமாக, நான் மறுக்க முடியாத குரலில் அவள் கேட்க, நான் தலையாட்டினேன். 

அவள் "என்னங்க" என்று அழைத்த போதே, சகலத்தையும் இழந்த நான், அவளை என் எண்ணத்திற்கு ஆட்டி வைக்க வேண்டும் என்று போட்ட திட்டம் எல்லாமல், அவள் கொடுத்த முத்ததில் முழுதாக மூழ்கிப்போக, மொத்தமாக சரணாகதி அடைந்திருந்தேன். கோவைக்கு இன்னும் இரண்டு மணி நேரத்தில் ஃப்ளைட் என்பது எல்லாம் மறந்து போனது எனக்கு. அவள் லுக்கேஜை தூக்கிக் கொண்டு நடக்க, அவள் பின்னால் நடந்தேன் நான். சென்ட்ரல் ஸ்டேஷன்க்குள் நுழைக்கையிலேயே எனக்கு ஏதோ புரிவது போல் இருக்க, அங்கிருந்த போர்ட்டரிடம் லுக்கேஜை கொடுத்து "சேரன் எக்ஸ்பிரஸ்" என்று மது சொல்ல, பொட்டில் அறைந்தது போல் தெளிவானது எனக்கு. 

உணர்ச்சியில் கொதித்து கொண்டிருந்த என்னை அவள் கண்டுகொள்ளாமல், போர்ட்டரின் பின்னால் நடக்க, எங்கள் கம்பார்ட்மெனட்டை கண்டு பிடித்து, எங்களது கூபேயில் பெட்டியை வைத்துவிட்டு சென்ற, போர்ட்டரின் பின்னால் நானும் இறங்கி, பிளாட்பாரத்தில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டேன். டிரைன் எடுப்பதற்கு இன்னும் முக்கால் மணி நேரம் இருக்கையில், மதுவுடன் கூபேயில் தனியாய் இருந்தால், என்னால் கட்டுபாடாக இருக்க முடியாது என்று நம்பியதால். சிறிது நேரத்தில் கையில் காஃபியுடன் வந்தாள் மது, எனக்கென்று அவள் நீட்டிய கோப்பையை வாங்கி குடித்தேன். 

கோபப்பட்டேன் என்ற ஒரே காரணத்திரக்காக, அதிகாலை எழுந்து, இரண்டு விமானம் பிடித்து, என்னை சமாதானப் படுத்த ஆயிரம் கிலோமீட்டற்கு மேல் பயணம் செய்து, என் சிறுபிள்ளைத் தானமாக கோபத்தை எல்லாம் பொறுத்து, எனக்காக இவ்வளவு செய்பவளை பார்க்க, கண்கள் கலங்கியது. அப்படியே எழுந்து, அவளுக்கு முதுகுகாட்டி, சிறிது தூரம் நடந்தேன். கொஞ்சம் மனது சமநிலை அடைந்தது போல் இருக்க, மீண்டும் வந்து அவள் அருகே அமர்ந்து கொண்டேன். 

“என்ன டா?” என் தோளில் தடவியவாறு, காதல் பொங்க பார்த்தாள். ஒன்றுமில்லை என்று தாலாட்டி, ஆசை, ஆசையாய் அவளைப் பார்த்து, உதடு குவித்து ஒரு முத்தத்தை பறக்க விட்டேன். சிரித்தவள், என்னைப் பார்த்தும் ஒன்றை பறக்கவிட்டாள். மொத்த ரயில்நிலையமும் ஒரு வெளியில் இருக்க, நாங்க அந்த ரயில்நிலையத்திலேயே தனி வெளியில் இருந்தோம். என் மொபைலின் அழைப்பு மணி என்னை நிகழ் காலத்துக்கு இழுத்து வர, எடுத்து பேசினேன்.

என் அம்மா தான் அழைத்திருந்தார். என்னை ஏர்போர்ட்டில் இருந்த அழைத்து வர பணித்திருந்த ஓட்டுநரின் தகவலை அவர் சொல்ல, நான் இங்கு சென்னையில் தங்கிவிட்டு, காலையில் தான் புறப்படுவதாக சொன்னேன். எனது பயணத்தின் இந்த தீடிர் மாறுதலில் எரிச்சல் ஆணாவர், என்னை "எப்படியும் போ" என்று நேரடியாக சொல்லாமல் திட்டியவர் ஃபோனை வைத்துவிட்டார். என் மேல் சிறிது அக்கறை இருந்தாலும், தாத்தா, சொன்னபடி கோவைக்கு அன்று சாயுங்காலமே வந்துவிட்டதால், அவரை நான் காத்திருக்க வைத்ததால் வந்த கோபம் அவருக்கு. அம்மாவுடனான அந்த உரையாடல் என் உணர்வுகளை மட்டுப்படுத்தி விடவே, பழைய ஃபார்ம்க்கு திரும்பினேன் நான். 

*************

[Doyencamphor]

டிரைன் எடுக்கவும், எங்கள் கூபேயில் வந்து அமர்ந்த நான், என் மொபைலை நோட்டிக் கொண்டிருக்க, என் அருகில் அமர்ந்த மது, என் கையில் இருந்த ஃபோனை புடிங்கினாள்.

நிமிர்ந்து பார்த்த என்னை, புருவங்களை உயர்த்தி குறும்பாக பார்த்தாள்.

“ரெம்ப ஹப்பியா இருக்கேன்!!” என் கைகளைப் பற்றி, முத்தமிட்டாள்.

“எதுக்கு?” ஊத்துறது நல்லெண்ண தான மோடில் கேட்டேன், முதலில் முகம் சுழித்தவள், பின் சிரித்தவாறு

“டெல்லி டிரைன் ஜேர்னி தான் நியாபகம் வருது!! செம்ம சந்தோஷமா இருந்தோம் இல்ல!!” எழுந்து, என் மடியில் அமர்ந்து என் உதடுகளில் பூ போன்ற முத்தமிட்டாள்.

“இல்ல!!” அவளை விலக்கினேன். செல்லமாக முறைத்தால்.

“ஓகே!! நான் ரெம்ப சந்தோஷமா இருந்தேன்!!” என் இரு கண்களில் முத்தமிட்டாள். 

“அதுதான் எனக்கு தெரியுமே!! அந்த ஜேர்னில நான் அழுத்துக்கீட்டு தான இருந்தேன்!! நான் அழுத்தாத்தான் நீ சந்தோஷமா இருப்பியே!! இன்னைக்கு மாதிரி!!” நான் விளையாட்டாக சொல்ல, தரையில் விட்ட மீனாக துள்ளி எழுந்தவளின் கண்களில் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து.

நான் சாரி சொல்ல, அவள் கைகளைப் பிடிக்க எத்தனித்த போது, எங்கள் கூபேயின் கதவு தடப்பட்டது. நான் தான் எழுந்து திறந்தேன். டிக்கெட் பரிசோதகர், அவர் வந்த வேலையை முடித்துக்கொண்டு கிளம்ப, கதவை சாத்திய மது, நேராக சென்று, எதிர் பெர்த்தில் படுத்து போர்வையை மூடிக்கொண்டாள். விட்டோத்தியாக நான் விட்ட வார்த்தைகள் அவளை காயப்படுத்தி விட்டதை எண்ணி என் மனம் குற்ற உணர்ச்சியில் தத்தளித்து.

எழுந்து சென்று, அவள் பெர்த் அருகே உட்கார்ந்து,

“மது!!” அவள் தோளில் கை வைக்க, வேகமாக தட்டிவிட்டவள், எனக்கு முதுகுகாட்டி பெர்த்தின் ஓரம் அட்டைபோல் ஒட்டிக்கொண்டாள். எழுந்து அவள் அருகே படுத்து, அவளை திருப்ப, திரும்பியவள் என்னை தள்ளிவிட்டாள். நான் கீழே விழப்போகும் தருவாயில், தள்ளிய கையாலே பிடித்து தடுக்க, ஒரு காலை தரையில் ஊன்றி, நானும் என்னை சமண செய்து கொண்டேன். எங்கே நான் விழுந்து விடுவேனோ என்ற பதட்டம் அவள் கண்ணீர் அப்பிய முகத்தில்.

“சாரி மது!!” நான் சொன்னதுதான் தாமதம், ஒரு கையால் என் டீ-ஷர்ட்டை பற்றியவள், மறுகையால் என் கைகளில் அடித்தாள்.

“நேத்து நைட் சரியா கூட தூங்கல!!”

“மூணு மணிக்கு ஏந்திருச்சு!! ரெண்டு ஃப்ளைட் மாரி!!”

“வீட்டுக்கு தெரியாம, அடிச்சு பிடிச்சு உனக்காக!!”

“முகம் குடுத்து கூட பேசாம, என்ன அழ வச்சு!!”

“காலைல சாப்பிட கூட இல்ல!!”

“அஞ்சு நிமிஷத்துல வர்றேன் போயிட்டு!!”

“என்ன விட்டு தள்ளி தள்ளிப் போற!!”

“கிழட்டு பயகிட்ட எல்லாம் என்ன அசிங்கப்பட வச்சு!!”

“கஷ்டப்பட்டு கெஞ்சி கூத்தாடி இந்த டிரைன் டிக்கெட் வாங்குனேன்!!”

அழுகையின் ஊடே, அவள் காதலையும், கோபத்தையும் சொல்லி, என் கையில் சரமாரியாக அடிக்க, நான் நகர்ந்து அவள் அருகே, அவள் அடிப்பதற்கு வசதியாக படுத்துக்கொள்ள, கோபத்தில் இருக்கையிலும் நகர்ந்து கொடுத்தாள், நான் படுப்பதற்கு. நான் பெர்த்தில் வசதியாக படுத்த பின்னும் டீ-ஷர்ட்டை பற்றி இருந்த அவளது கையை எடுக்கவில்லை. விழுந்துவிடுவேன் என்று பிடித்தாளா? இல்லை நான் அவள் அடியில் இருந்த தப்பாமல் இருக்க பிடித்தாளா? என்பதை அவள் தான் அறிவாள். அடிப்பதை நிறுத்தியவள், டீ-ஷர்ட்டைப் பற்றி இருந்த கையால் என்னை அவள் முகத்தருக்கே இழுத்து, என் கன்னத்தில் வலிக்குமாறு "பளார்" என்று அடித்தவள்

“நீ அழு....தா நான் சந்தோஷப்.......... படுவேணா? “ கேவலுக்கிடையே கண்ணீருடன் என் கண்களைப் பார்த்து கேட்க, அவளை என் நெஞ்சோடு அனைத்துக்கொண்டு, 

“சாரி பாப்பா!! சாரி பாப்பா!!” என்றவாறு அடக்கமாட்டாமல் நானும் அழுதேன்.

மதுவை நெஞ்சோடு அனைத்திருந்த நான், எப்படி அவளது அணைப்பில் அவளது கழுத்துக்குள் முகம் புதைத்து இடம் மாறினேன் என்று தெரியவில்லை. இப்பொழுது அவளிடம் அழுகை இல்லை, என் முதுகில் தடவிக் கொடுத்தே என் அழுகையை விசும்பலாக மாற்றி இருந்தாள்.

“பண்றதெல்லாம் பண்ணிட்டு!! இப்படி பச்ச புள்ளையாட்டம்!! அழுதே என்ன ஏமாத்திரு!!”என் பின்னங்கழுத்து முடிகளை கோதியவாரே, என் உச்சந்தலையில் முத்தமிட்டாள், என் அழுகையை நிறுத்தும் வழி அறிந்தவள். மறுப்பாக, சிணுங்கிக்கொண்டே அவள் கழுத்துக்குள் மேலும் என்னைப் புதைத்து, இருக்கி அவளை அனைத்துக்கொண்டேன். சிரித்தவள் மீண்டும் என் தலையில் முத்தமிட, நான் அவள் கழுத்தில் இதழ் பதித்தேன்.

அவள் கழுத்தில் என் முத்தத்தின் வேகம் கூட, ஒரு சாய்ந்து படித்திருந்தவள், மல்லார்ந்து படுத்தாள். என் உதடுகள், அவள் கழுத்தில் இருந்து மேல் நோக்கி அவள் தாடை, கன்னம் என்று பயணிக்க, என்னை அவள் மேல் இழுத்தாள். ஒரு காலை மட்டும், அவள் இடுப்பில் போட்டு, அவள் மேல் பாதி பரவி, இரு கண்களிலும் முத்தமிட்டு, அவள் முகத்தைப் பார்க்க, கண்களை மூடி என் முத்த பயணத்தின் அடுத்த இலக்கை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தாள்.

நான் முத்தமிடாமல் அவள் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருக்க, கண்ணை திறந்தவள், புருவம் உயர்த்தி "என்ன?” என்றாள். நான் "ஒன்றும் இல்லை" என்று தலையாட்ட, காந்த சிரிப்புடன் உதடு குவித்து முத்தமிட்டால் காற்றில், நானும் அதையே செய்ய, என் பிடதியில் கையை வைத்து இழுத்து என் உதடுகளில் முத்தமிட, நானும் அவள் உதடுகளை சுவைத்தேன். மென் காதல் முத்தமாக ஆரம்பித்த எங்களது உதடு தீண்டல், நேரம் செல்ல செல்ல, கொடுங்காதலாக, நாவினால் நீவி, உதடு கடித்து, ஒருவர் எச்சிலை மற்றொருவர் அருந்தி, எங்கள் காதல் தா(ப)கம் தீர்க்க முனைந்தோம்.

யார் உடையை? யார் கழட்டினோம்? என்று புரியாத காதல் போரில், ஒரு கட்டத்தில் அவளினுள் நான் சரணடையை, “ஹா!! ஹா!! ஹாக்!!” என்று என்னை உள் வாங்கிக்கொண்டாள், கண்கள் சொருக, காதல் சிரிப்புடன். தஞ்சம் புகுந்தவன் செய்ய வேண்டிய சேட்டைகளை செய்யாமல், சும்மா அவள் மீது படுத்திருக்க, முகமெங்கும் முத்தமிட்டவள், என் முற்றுகையை உணர்ந்து, 

“பண்ணு டா!!” அவசரப்படுத்தினாள்

“........................” நான் அவசரமே இல்லாமல் அவள் இதழ்களில், எண்ணி எண்ணி முத்தமிட, எண்ணிக்கையை விடுத்து எண்ணம் எல்லாம் என் உதடுகளில் வைத்து நீண்ட நேரம் என் உதடுகளை சுவைத்தவள், என் இடுப்பில் இரு கைகளையும் வைத்து, என்னை இயங்க இறைஞ்சினாள். அவள் இறைஞ்சலுக்கு நான் இனங்காமல் இருக்கவே

“என்ன டா!!” பொறுமை இல்லாமல் கேள்வியாக பார்த்தாள்

“இப்போ சொல்லு!!” அவள் மூக்கின் நுனியில் முத்தமிட்டு, அவள் இடுப்பில் அழுத்தம் கொடுத்தேன். 

“ஐ லவ் யு!!” அழுத்தம் வேலை செய்தது, என் உதடுகளை அவள் உதடுகளால் ஒற்றி எடுத்தாள்.

"அது இல்ல!!” நான் மறுக்க, அவளே இடுப்பை அசைத்து, நிலை இல்லாமல் துடித்தாள்.

“என்னனு சொல்லு!!" இடுப்பில் இருந்த கைகளை கொஞ்சம் மேல உயர்த்தி என்னை எழுத்து அனைத்து, என் கழுத்தில் உதடு பதித்தாள்.

“என்னங்க சொல்லு!!” அவள் காதில் முத்தமிட்டு நான் கிசுகிசுக்க,

“எரும மாடு!! எரும மாடு!!” அனைத்திருந்த கைகளால் என் முதுகில் அடித்தாள். அவள் அடித்ததற்கு, நான் என் எதிர்ப்பை தெரிவிக்க,

“ஹம்ம்ம்!!” சுகமாக ஏற்றுக்கொண்டாள். என் கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டதை, நான் வன்மையாக கண்டிக்க, 

“ஹாய்யோ!! ம்ம்!!”

“அப்படித்தான்!!” என்று வரவேற்றவள், கண்டிப்பு பொறுக்காமல்,

“மெதுவா!! ஹம்மா!!”

“ஸ்லோ பாப்பா!!” என்று மன்றாடினாள்.

ரயிலின் இயக்கம் எங்களுக்கு இடையூறு செய்ய 

“வெளிய வெளிய வருது!! வசதியாவே இல்ல!!” எதிர்ப்பை காட்ட முடியாமல் நான் ஏங்க, அவள் எனக்கு வசதி செய்து கொடுக்கும்போது, நின்றிருந்த ரயில் கிளம்பியது. எதிர்ப்பை பதிவு செய்ய எழுந்து நின்ற நான், எகிறி விழுந்தேன், இரண்டு பெர்த்துக்கும் இடையில். எழ முயன்ற என்னை, தோளில் கைவைத்து தள்ளியவள், இடுப்பில் அமர்ந்து, “உனக்கு எதிர்ப்பை காட்டவே தெரியல!!” என்பதுபோல், சரியாக செய்து செய்முறை விளக்கம் அளிக்க முனைந்தாள். என் தலையின் இருபக்கமும் அவள் இருகைகளால் பிடித்துக்கொண்டு, பற்களை கடித்தவாறு, வெறித்துப் பார்த்து, நல்ல பாத்துக்கோ என்பது போல

“ஹா!! ஹா!!ஹா!!ஹா!!....ஹம்ம்ம்!!” என்று ஆரம்பித்து

“செல்லக்குட்டி!!” என்று கண்டித்து

“பாப்பாபாபா!!” என்று அழைத்து

“லவ் யு!!.... லவ் யு!!.... லவ் யு!!.. பாப்பா!!” இடையிடையே பலமுறை வன்மையாக முத்தங்கள் இட்டு, கீழ் உதடில், அவள் பற்கள் பதிய கடித்து என் இரத்தம் சுவைத்து, கண்டிப்பாக கண்டித்து முடித்தாள், 

மீண்டும் அவளை பெர்த்தில் கிடத்தி, அவள் கற்றுக்கொடுத்தை, நான் கொஞ்சம் மூர்க்கமாக கட்ட

“லவ் யு!! லவ் யு!! லவ் யு!! லவ் யு!!” என் காதில் இசைத்தவள்

“லவ் யுங்க!!” என்று என் கோரிக்கையை ஏற்க, தாமதித்து ஏற்கப்பட்ட கோரிக்கைக்காக, அவள் வலதுபுறம் கழுத்தெழும்புக்கு மேலான சதையில் பல் பதிய கடித்தேன்.

“ஆஆஆஆ!!....வலிக்குது!!” என்று அலறியவள், என்னை மேலும் இருக்கிக்கொண்டாள்.

பத்து நிமிடம் கழித்து,

"கேட்டு-க்குள்ள வா!!" என்னை இழுத்தவளை,

"இந்த டைம் நீதான் கேட்டு-க்குள்ள வரணும்!!" என் மேல் இழுத்து போட்டுக்கொண்டு, கால்களால் பின்னிக்கொண்டேன்.

“எதுக்கு?” என்று துள்ளியவளை,

“நான்தான் ரெம்ப கோபமா இருக்கேன்!!” துள்ளவிடாமல் இருக்கிக்கொண்டேன். சரி என்று ஒத்துக்கொண்டு, என் நெஞ்சில் கைவைத்து, அதில் நாடியை வைத்து, என் மேல வசதியாக படுத்துக்கொண்டு, என் முகம் பார்த்தாள். அவள் மேடான பின் புறத்தில் அடித்தேன் 

“அவுச்!!” என்றவள் 

“அங்க ஏண்டா அடிக்கிற!!” செல்லமாக முறைத்தாள்.

“என்ன விட உனக்கு எக்ஸாம்தான் முக்கியமா?” மீண்டும் அவள் பின் புறத்தில் அடித்தேன்.

“ஆமா!!”

“என் கண்ண நொண்டிருவியா?” அடித்தேன்.

“எடுத்து காக்காக்கு போடுவேன்!!”

“நீ முறைச்சா நான் பயப்படனுமோ?” முறைத்தேன், அவள் பின்புறத்தில் அடித்தேன்

“ஆமா!!” கண்ணடித்து காதலால் கவிழ்தாள்

“நான் முறைச்சா நீ பயப்பட மாட்டியோ?” பற்களை கடித்தேன்

“மாட்டேன்!!” உதடு குவித்து முத்தமிட்டு, உதாசீனப்படுத்தினாள்.

“வீடியோ கால் வர மாட்டியா?” கொஞ்சினேன்.

“நீயும்தான் வரல!!”

“நான் கூப்டா வரமாட்டியா?” காதல் பொங்க மிரட்டினேன்

“வர மாட்டேன்!!” என்று அவள் சொல்ல, அடித்த கையால் அவள் பின் புறத்தில் "நறுக்" என்று கிள்ளினேன். “ ஆஆஆ" என்று அலறியவள்

“நான் எப்போ கிள்ளுனேன்!!” கிள்ளிய இடத்தை, கிள்ளிய விரல்கலாலேயே நான் தேய்த்து விட, சிணுங்கினாள்.

“நீ செஞ்சதையும் செய்யவேன்!! நீ செய்யாததையும் செய்வேன்!!” கண்ணடித்தேன்

“அய்யயே!!” முகம் சுழித்தாள் அழகாக

“நான் உன் பாப்பா இல்லையா?” நான் கேட்ட அடுத்து நொடி, என் கண்களைப் பார்த்தவள், கண்ணீர் வராமல் இருக்க, இமைகளை சிமிட்டியவள்,

“சாரி டா!! ஏதோ கோவத்துல அனுப்பிட்டேன்!!” என் முகமெல்லாம் முத்தமிட்டாள். பின் என் தலையின் இருபுறமும் கைவைத்து, ஈர கண்களுடன் என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள்.

“என்ன அழ வச்சு வேடிக்கை பாப்பியா?”

வேகமாக இருபுறமும் தலையாட்டி, என் கழுத்தை கட்டிக்கொண்டு, அதிலேயே முகம் புதைத்து அழுதாள் நான் அடிக்காமலே. நானும் அவளை கட்டிக்கொண்டே ஓரு சாய்ந்து படுக்க, குரங்கு குட்டியைப் போல் என்னுடன் ஒட்டிக்கொண்டாள்.

சில நேரத்துக்கெல்லாம் என் கழுத்தில் அவள் மூச்சு சீராக

“பாப்பா!!”

“ம்ம்" உம்கொட்டினாள், மூக்கை உருஞ்சிக்கொண்டு.

“பாப்பா!! இது தான் லாஸ்ட்!!, இனிமே கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் தான்!!” அவள் எப்போதும் சொல்வதைப்போல நான் சொல்ல, என்னை அனைத்திருந்த கைகளால் அடித்தவள்,

“முடியாது!!” என் கழுத்தில் முத்தமிட்டு, சிரித்தாள்.

************

எழுத்தாளரின் குறிப்பு

சிறு குழந்தை போல் மது உறங்க, அவள் முதுகைத் தடவிக் கொடுத்தவாறு, கொட்ட கொட்ட விழித்தி ருந்தான் மணி கொள்ள முடியாத மகிழ்ச்சியில். வாழ்க்கை சுழற்சியில், ஏதோ ஒரு சுற்று, முழுமை அடைந்த திருப்தி அவனுக்கு. இதேபோல் ஒரு ரயில் பயணத்தில் தான், தன்னை முழுதாக அரவணைத்து குழந்தையாக ஏற்றுக்கொண்டவள், இப்பொழுது அவனுக்கு எல்லாமும் ஆனவள், அவன் மேல் ஒரு குழந்தையைப் போல தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள். ஆரம்பத்திலிருந்து அவர்கள் உறவில் பிடி எப்போதும் மது வசம் இருக்கும், அது மாறிய நாள் இன்றுதான். 

இந்த உலகத்தின் இயக்கத்திலும், அதில் வாழும் உயிர்களின் இயக்கத்திற்கும், எந்த ஒரு பொதுவான ஒழுங்கு விதியும் பொருந்தாது. வாழ்வில் சின்னதாக ஏற்படும் மாற்றம், சிலசமயம் காலப்போக்கில், நாம் எதிர்பார்க்காத பெரும் மாற்றத்தை உண்டாகும். மது மற்றும் மணியின் வாழ்க்கையில், இன்று ஏற்பட்ட சின்ன மாற்றம் ஆடப் போகும் ஆட்டம் புரியாமல் காதலர்கள் இருவரும் அவர்களுக்கான கனவு வெளியில் மூழ்கி இருக்க, காலம் அவர்கள் வாழ்க்கையில் முதல் அடியை கொடுக்க காத்திருந்தது.

[Doyencamphor]

அடுத்து வரப்போகும் பதிவுகளுக்கான முன் அறிவிப்பு.

மிகவும் நிதானமாக சென்று கொண்டிருக்கும் கதையின் வேகத்தை கூட்டலாம் என்று இருக்கிறேன். உணர்வுகளின் ரோலர்கோஸ்ட் ரைடாகா எழுத முயரச்சிக்கிறேன். கதையில் வன்மம் அதிகமாகலாம், ஆனால் அதையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் படி எழுத முயரச்சிக்கிறேன்.

[Doyencamphor]

கதையின் ஃப்ளாஷ்பேக் பகுதிகள் மிக அருமையாக கோர்வையாக, ரசிக்கும்படி உள்ளது.... 

நாயகனின் தற்போதைய மாற்றத்திற்கான காரணம் இதே போல இயல்பாக, convincing ஆக அமைந்தால் சிறப்பு... 

வாழ்த்துகள்....

இந்த கருத்தை பதிந்தவர்தான், எனது எழுத்தின் வேகம் குறைந்தற்கு காரணம். அவர் சொன்ன இயல்பான, convincing ஆன காரணம் கிடைத்துவிட்டாதாக எண்ணுகிறேன். குறைந்தது வாரத்திற்கு மூன்று பதிவுகளாவது போட வேண்டும் என்று எனக்கு நானே உறுதி அளித்திருக்கிறேன்.

இதுவரை வாசித்த மற்றும் பின்னூட்டம் இட்ட அனைவருக்கும் நன்றி. நீங்கள் கொடுத்த நம்பிக்கையில் என் மீதி கதையை என் எண்ணப்படியே கொடுக்க போகிறேன். அதில் சறுக்கல் ஏற்பட்டால் பொறுத்துக் கொள்ளவும்.

இரண்டு நாட்களுக்கு ஒரு அப்டேட் என்று கதை தொடங்கிய பொழுது இருந்த வேகத்தில் பயணிக்க முயற்சிக்கிறேன்.

[Doyencamphor]

பாகம் - 38 

அந்த ரயில் பயணத்தின் முடிவில் கோயம்புத்தூர் ஜங்ஷனில் அவளைப் பார்த்ததுதான், அதன் பின்பு ஸ்பெயின் சென்று வந்த இரு வாரங்கள் கழித்தே பார்த்தேன். கோயம்புத்தூர் வந்து சேர்ந்த அன்று முழுவதும், நான் அழைத்த போதெல்லாம் அவள் எடுக்கவில்லை. எனக்கு அது பெரிதாக படவில்லை, ஏனென்றால் அவள் எனக்கான சர்ப்ரைஸ் எற்பாடுகளை, செய்து கொண்டிருக்கிறாள் என்று நான் நம்பினேன்.

மறுநாள் காலை அவளே அழைத்தாள். நேத்ராவின் அப்பாவிற்கு ஹார்ட் அட்டாக் என்றும் தான், அவளுடன் திருநெல்வேலியில் இருப்பதாகவும் சொன்னவள், தன்னால் என்னை வழியனுப்ப வர முடியாது என்று உறுதியாக சொல்லிவிட்டால். சின்ன ஏமாற்றமாக இருந்தாலும், நேத்ரா எங்கள் உறவில் ஒரு பிரிக்க முடியாத நபராக இருந்ததாலும் நேத்ராவின் அப்பாவுக்காக தான் இந்தப் பிரிவு என்று என்னும்போது, பெரிதாக ஒன்றும் தோன்றவில்லை எனக்கு. ஸ்பெயின் செல்லும் வரை அவளிடம் வீடியோ கால் பேச முடியாத அளவுக்கு எந்த நேரமும் ஆஸ்பிட்டலில் வீடு என்று பிஸியாக இருந்தனர் மதுவும் நெத்ராவும்.

நான் கூட அவளை உடனிருந்து கவனித்துக் கொள்ளுமாறு தான் சொன்னேன். ஆனால் ஏர்போர்ட்டில் என் மனது அவளை காண ஏங்கியதை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

*************

டென்னிஸில், எனது திறமையை மேல் நான் வைத்திருந்த மிதமிஞ்சிய நம்பிக்கை மொத்தமாக ஆட்டம் கண்டது ஸ்பெயினில். இங்கே "ஸ்ட்ரைட் செட் மணி" என்று பெயர் எடுத்திருந்த நான், அங்கு எவ்வளவு போராடியும், முதல் மூன்று நாள்களில் ஆடிய ஆட்டங்களில் ஒரு செட் கூட ஜெயிக்க முடியவில்லை. இவ்வளவுக்கும் ஒரு நாளைக்கு குறைந்தது மூன்று அல்லது நான்கு போட்டியிலாவது ஆடினேன். அதிலும் மூன்றாவது நாள் ஒரு பதினாறு வயதுப் பையனிடம் தோற்றுப் போனேன். நான் எதிர்த்து ஆடிய வீரர்களின் தரம் வேறு லெவலில் இருந்தது என்பதுதான் உண்மை.

முதல் போட்டியில் விளையாடும் போது, பயிற்சியாளரை எனது திறமையால் திக்குமுக்காட செய்ய வேண்டும் என்று எண்ணி விளையாட ஆரம்பித்த நான், கடைசியாக விளையாடிய போட்டியில் அசிங்கபடாமல் இருக்க ஒரு செட்டாவது ஜெயிக்கவேண்டும் என்று எவ்வளவோ போராடியும் தோற்றுப் போனேன். தோற்ற விரக்தியில், பயிற்சியாளரின் நான் பரிதாபமாக பார்க்க, சிரித்துக் கொண்டே வந்தவர்

"Well played" என்று வெறுப்பபேற்றினார்.

நான்காம் நாள் காலை, நான் அன்று விளையாடப் போவதில்லை என்று என் பயிரச்சியாளர் சொல்லவும், பல ஆயிரம் மைல் தாண்டி டென்னிஸ் பயிற்சி பெற, சில ஆயிரம் டாலர்கள் செலவழித்த எனக்கு, உண்மையிலேயே நிம்மதியாக இருந்தது. அருகில் ஒரு டவுனில் இருந்த "wellness and sport performance center"க்கு அழைத்துச் சென்றார். நாங்கள் வருவது ஏற்கனவே அங்கு சொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும், எல்லா ஏற்பாடுகளும் தயாராக இருந்தது. முதலில் கார்டியோவில் ஆரம்பித்து, அடுத்தடுத்து ஏகப்பட்ட சோதனைகள் செய்யப்பட்டது எனக்கு. இறுதியாக என் கையில் ஒரு வித்தியாசமான டென்னிஸ் ராக்கெட்டை கொடுத்தனர். அதையே திருப்பி திருப்பிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த என்னிடம்

"This will measure the force with which you hit the ball" (நான் பந்தை அடிக்கும் விசையை அளக்கும்) என்றார் அங்கிருந்த ஒருவர்.

அரை மணி நேரம் அங்கிருந்த ஒரு இயந்திரம் என்னை நோக்கி, பலவாறு பந்தை வீச, நான் அதை ஓடி ஓடி அடித்துக்கொண்டு இருந்தேன். ஏஜ் கேட்டகிரியில், மூன்று முறை நேஷனல் சாம்பியன் என்ற கர்வம் எல்லாம் நேற்றை காணாமல் போயிருக்க, இங்கு என்னை கண்டிப்பாக நிரூபிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்திற்கு வந்து இருந்தேன். நான் டென்னிஸ் விளையாட ஆரம்பித்த பொழுது, இதேபோல் ஸ்ப்பினர் மெஷினில் பயிற்சி செய்தது. நேற்றிருந்த விரக்தி, அப்பொழுது இல்லை எனக்கு. ஒரு மேட்சில் எப்படி விளையாடுவேனோ, அதை உக்கிரத்துடன் இயந்திரத்துடன் விளையாடினேன்.

************

"Did you had a late growth spurt?" அடுத்த நாள் எனக்கு செய்யப்பட்ட சோதனைகளின் ரிசல்ட்டை பார்த்தவாறு கேட்டார், அந்த மையத்தில் எனக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அனாலிஸ்ட். ஆமோதித்து தலை ஆட்டினேன் ஆச்சரியமாக. எனது இஞ்சுரி ஹிஸ்டரி ரிபோட் எல்லாம் ஆராய்ந்து பார்த்து விட்டு, பயிற்சியாளர் உடன் கலந்தாலோசித்து, எனக்கென்று சில பயிற்சிகள் உருவாக்கப்பட்டன.

எனது ஆட்டம், என் உடலில் ஏற்பட்ட திடீர் வளர்ச்சிக்கு ஏற்ப மாற்றி அமைக்காமல், நான் ஏற்கனவே விளையாண்டு கொண்டிருந்த முறையிலேயே விளையாண்டது தான் எனது காயங்களுக்கான காரணம் என்றும், எனது உடல் எடையை சரியாக சமன் செய்து விளையாடினால் காயங்களை தவிர்ப்பதோடு, எனது ஷாட்டிலும் நிறையவே வழு கூட்டலாம் என்பதை, எனக்கு புரியும் படியாகவும், விளக்கமாக விளக்கினர். முதலில் 4 வாரம் என்று திட்டமிடப்பட்ட பயிற்சி கூடுதலாக 20 நாள் நீட்டிக்கப்பட்டது.

முதல் 20 நாட்கள் எனக்கொன்று வடிவமைக்கப்பட்ட உடற்பயிற்சி மற்றும் வெறும் ராக்கெட்டை வைத்து, இல்லாத பந்தை இருப்பது போல் நினைத்து கொண்டு அடிப்பது தான் பயிற்சியானது. கிட்டத்தட்ட ஜீரோவில் இருந்து மறுபடியும் ஆரம்பமானது டென்னிஸ் பயிற்சி.

The Stance (நிற்கும் நிலை), The loading up (உடல் எடையை சரியாக நிலை நிறுத்துவது), Back Swing ( பின் வளைவது), The Hitting part ( பந்தை அடித்தல) என்று நான்காக மட்டுமே பிரிக்கப்பட்டு சொல்லிக்கொடுக்கப்பட்ட சர்வீஸ் அடிக்கும் முறை, 10 கட்டங்களாகப் பிரித்து சொல்லிக்கொடுக்கப்பட்டு, கிட்டத்தட்ட என் ஆட்டத்தின் இயல்பு மாறாமல் அடிப்படை கொஞ்சம் மாற்றி அமைக்கப்பட்டது. இருபது நாட்களுக்கு பின் மீண்டும், அந்த "wellness and sport performance center"க்கு சென்றொம். மீண்டும் அதே சோதனைகள் செய்யப்பட்டது, இந்தமுறை அந்த சோதனைகளின் முடிவுகள் எனக்கு தெரிவிக்க படவில்லை.

அன்று மாலை "நாளை முதல் நீ பந்தை வைத்து பயிற்சி செய்யலாம்!!” என்று சொன்னவர், எனது பயிற்சியின் அட்டவணையை மாற்றி அமைத்திருந்தார். காலையில் எனக்கென்று உருவாக்கபட்ட உடற்பயிற்சி, சிறிய இடைவேளை, பின் ஸ்பின்னர் மெஷின் மூலம் பயிற்சி, சிறிய இடைவேளை, பின் மீண்டும் உடற்பயிற்சி, சிறிய இடைவேளை, பின் காலை நான் ஆடியதில் செய்த தவறுகளை சுட்டிக்காட்டி, ஒரு பெரிய பாடம் நடக்கும், சிறிய இடைவேளை, பின் தவறாக அடித்த ஷாட்களை, முதலில் பந்தே இல்லாமல், இருப்பது போல் நினைத்து கொண்டு அடிப்பது. அதிலும் பந்தே இல்லாமல் அடிக்கும் பயிற்சியில் அவர் திருப்தி ஆகாதவரை விடவே மாட்டார் மனுஷன்.

எதிராளி யுடன் விளையாடாமல் வெறும் இயந்திரத்துடன் விளையாடுவது என்னை எந்த வகையிலும் பாதிக்கவில்லை. ஏனென்றால், எனக்கு நன்றாக தெரிந்தது, இங்கு வந்து பயிற்சி செய்ய ஆரம்பித்தன்பின், நான் அடிக்கும் பந்தின் வேகம் வெகுவாக கூடியிருந்தது. ஒவ்வொரு முறை பந்து என் ராக்கெட்டில் இருந்து பறக்கும் போது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தேன். திடீரென்று எதற்காகவோ தேதியை பார்க்க வேண்டி வந்த போதுதான், மறுநாள், என் 19 ஆவது பிறந்த நாள் என்பது நினைவுக்கு வந்தது. ஏனோ பெரிதாக மகிழ்ச்சி இல்லை, மதுவுடன் இல்லாதது ஒரு காரணம் அதையும் தாண்டி இந்த பயிற்சி ஆட்டத்தில் ஏற்படுத்திய மாற்றத்தில், தினமும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தேன்.

மறுநாள் காலை எப்பொழுதும் போல உடற்பயிற்சி முடித்துவிட்டு வந்த என்னை எதிர்கொண்ட பயிற்சியாளர், எனக்கு பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் சொல்லி என்னை ஆச்சரியப்படுத்தினார். அதைவிட அதிர்ச்சி கலந்த ஆச்சரியம் அன்று அதற்கு மேல் பயிற்சி இல்லை என்றும், மதியம் வெளியே செல்கிறோம் என்றும், அவர் கூற நம்ப முடியாமல் அவரை பார்த்தேன். சின்னதாக ஒரு புன்னகையை செய்தவர் அதற்கு மேல் ஒன்றும் சொல்லாமல் சென்றுவிட்டார்.

மதியம் லஞ்சுக்கு அழைத்துச் சென்றவர், முதல் முறையாக, அவர் பாக்கெட்டிலிருந்து செலவு செய்தார் எனக்காக. மீண்டும் காரில் ஏறி இரண்டு மணி நேர பயணத்தில் பார்சிலோனாவை அடைந்தோம். ஒரு ஸ்டேடியத்தின் முன்பு நின்றிருந்தோம்.

"இது உனக்கான எனது பிறந்த நாள் பரிசு" என்றவர்,

ஸ்டேடியத்தின் வாயிலை நோக்கி நடக்க, அவரை பின் தொடர்ந்தேன். வருடாவருடம் ஸ்பெயினில் நடக்கும் வயது முதிர்ந்தவர்கள், காண டெண்ணிஸ் டோர்ணமெண்ட் இறுதிப்போட்டிக்கு தான் என்னை அழைத்து வந்திருந்தார். ஆட்டம் முடிந்ததும் ஸ்டேடியத்தின் அருகிலேயே இருந்த ரெஸ்டாரண்டில் இரவு உணவை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது, அன்றைய போட்டியில் வென்றவரின் ஆட்டத்தை நான் வெகுவாக புகழ்ந்து கொண்டிருக்க, எப்பொழுதம் போல தலையை மட்டும் ஆட்டி, நான் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறேன் என்று உணர்த்தியவர், அவ்வப்போது பற்கள் தெரியாத சிரிப்பொன்றை உதிர்ப்பார்.

அன்று இரவு என்னை இறக்கி விடும் போது, எனது மூட்டை முடிச்சுகளையும் கட்டச் சொன்னவர், நாளை எனக்கு மற்றுமொரு சர்ப்ரைஸ் வைத்திருப்பதாகச் சொன்னார். சரி ஊர்சுத்தி காட்டப் போகிறார், என்று நினைத்தவாறு நானும் மகிழ்ச்சியுடன் உறங்கச் சென்றேன்.

அன்று நீண்ட நாட்களுக்குப்பின் மதுவிடம் நெடுநேரம் கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தேன். நாள் முழுவதும் தொடர்ந்து பயிற்சியில் இருப்பதால், பயிற்சியின் முடிவில் அடித்து போட்டது போல் இருக்கும் எனக்கு. அதுவும்போக 6 மணி நேர வித்தியாசம் காரணமாகவும், பெரிதாக பேசிக்கொள்ளவில்லை நானும் மதுவும். மேலும் இருவரும் கொஞ்சம் பிஸி யாகவே இருந்தோம். காலையில் நான் பயிற்சிக்கு செல்லும் முன்னால் அடித்துப்பிடித்து தினமும் பேசுவது. அப்போது பேசும்போதுகூட நானே முந்தைய நாளின் நடப்புகளை சொல்ல, உம் கொட்டிக்கொண்டுதான் இருப்பாள் மது.

மறுநாள் மீண்டும் என்னை நேற்று வந்த அதே ஸ்டேடியத்துக்கு அழைத்து வந்தார்.

"நேற்றைய போட்டியில் ஜெயித்தவர் உடன் இப்பொழுது நீ விளையாடப் போகிறார்" கேள்வியாக பார்த்த என்னைப் பார்த்து. அவர் கூற்றில் மகிழ்ச்சியும், பயமும், சேர்ந்து கொள்ள பரபரப்பான எனது உள்ளம்.

இரண்டு செட் விளையாடினோம், இரண்டிலும் தோற்று இருந்தேன் ஆனால் புள்ளிகள் அடிப்படையில் பார்த்தால், நான் நன்றாகவே விளையாடினேன் என்பது புரியும். ஆட்டம் முடிந்து மதியம் உணவு உண்ணும்பொழுது பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது தான், நான் எதிர்த்து விளையாடிய அந்த நபர் சர்வதேச டென்னிஸ் தரப்பட்டியல் 4 வருடத்துக்கு முன்புவரை முதல் நூறு இடங்களுக்குள் இருந்திருக்கிறார் என்று தெரிந்து கொண்டதும் என்னை நானே மெச்சிக் கொண்டேன்.

மறுநாள், விரிவாக எனது பிளஸ், மைனஸ்-ஐ எனக்கு விளக்கி சொன்னவர், குறைந்தபட்சம் ஆறு மாதத்திற்கு தொடர்ந்து பயிற்சியில் மட்டுமே ஈடுபடுமாறு, போட்டிகளில் கலந்து கொள்ள வேண்டாம் என்றும் அறிவுறுத்தினார். நான் எனது ஆட்டத்தில் மாற்றிக்கொண்ட மாற்றங்களை, எனது மஸில் மெமரியில் நன்றாக பதியும் முன் போட்டிகளில் விளையான்டாள், பழைய முறையிலேயே ஆடுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம் என்று எச்சரித்தார். ஒரு பெரிய புக்லேட் வேறு கொடுத்தார், எனது பயிரச்சியின் அறிக்கை என்று.

"ஆல் தி பெஸ்ட்!!” என்றவர், மறந்தும் ஒரு வார்த்தை கூட பாராட்டவில்லை. மூன்றாவது நாள், நான் தோற்றதும் “well-played” தான் அவர் என்னை பாராட்டிய ஒரே முறை. கடைசியாக கிளம்பும்போது கைகுலுக்கும் போதுதான் பற்கள் தெரியச் சிரித்தார்.

இரண்டு மாதத்திற்குப் பின் மதுவை காணப்போகும் சந்தோஷத்தில் என் மனமும் பறக்க நானும் பிறந்தேன் இந்தியாவை நோக்கி.

***************

நான் ஸ்பெயின்னில் இருந்த வந்த ஐந்து மாதம் கழித்து, இடம் - டெல்லி, இந்தரகாந்தி இன்டர்நேஷனல் ஏர்போர்ட்.

பார்வையாளர்களுக்கான பகுதியில் இருந்த, ஒரு ஸ்டார் பக்ஸ் காஃபி ஷாப்பில் மதுவுக்காக காத்திருந்தேன். கொடுக்கப்பட்ட அத்தனை அறிவுரைகளையும், எச்சரிக்கைகளையும் மீறி, தென் ஆப்பிரிக்காவில் நடந்த Futures tour டோர்னமெண்ட் இல் ஆடி, நானே எதிர்பார்க்காத வெற்றியை பெற்று இருந்தேன்.

வந்தாள், என்னைப் பார்த்து உயிர்ப்பில்லாத புன்னகை பூத்தாள், கட்டிப்பிடித்தாள். தோள்கள் மட்டுமே தீண்டி கொள்ளும் நண்பர்களுக்கான "ஹேக்" அது. அவளது முக பாவனைகளிலும், செய்கைகளிலும் சோர்ந்த என் மனதை, நான் செய்யப்போகும் காரியம் கண்டிப்பாக வெற்றி பெறும் என்று தேற்றி கொண்டேன்.

"காஃபி?” என்றேன், இல்லாத உற்சாகத்தை வரவைத்து கொண்டு.

"கேப்பச்சினோ!!” மீண்டும் அதே உயிர்ப் இல்லாத புன்னகை அவளிடம்.

"உக்காரு!!” என்று நான் இருந்த இருக்கையை கைகாட்டிவிட்டு, கவுன்டர் நோக்கி சென்றேன்.

“2 கப்பேசினோ பிளீஸ்!!” என்று சிப்பந்தியை பார்த்து கூறிவிட்டு, அதற்கான பணத்தையும் செலுத்திவிட்டு, திரும்பி பத்தடி தூரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் மதுவைப் பார்த்தேன். உடலால் அவள் வெறும் பத்தடி தூரத்தில் இருந்தாலும், என் உணர்வுகளுக்கு, எட்டாத தூரத்தில் இருந்தாள். ஆசையாக பேசி, காதலாக கொஞ்சியது கடைசியாக அந்த சென்னை-கோயம்புத்தூர் ரயில் பயணத்தில் தான். அவளுடனான முதல் ரயில் பயணத்தில் மாறிய வாழ்க்கை, இரண்டாவது ரயில் பயணம் முடிந்த, அடுத்தடுத்த நாட்களில், தலைகீழாக மாறிவிட்டது.

சேர்ந்து அமர்வதற்கு வசதியாக இருந்த இருக்கையை கை காட்டி நான் அவளை அமர சொன்ன இருக்கையில் அமராமல், இரண்டு பேர் எதிரெதிரே அமருமாறு இருந்த ஒரு டேபிளில் சென்று அமர்ந்திருந்தாள். மீண்டும் என்னை நானே உற்சாகமூட்டிய கொண்ட நேரம் ஆர்டர் செய்த கேப்பேச்சினோ வர, எடுத்துக்கொண்டு அவளிடம் சென்றேன்.

"Here you go!!" கேப்பேச்சினோவை அவள் கையில் கொடுத்துவிட்டு, எதிர் பக்கத்தில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தேன்.

"வாழ்த்துக்கள்!!" கை கொடுத்தாள்.

சிரித்தவாறே, அவள் நீட்டிய கைகளை பிடித்துக் கொண்டு, என் சோல்டர் பேக்கில் இருந்த காசோலையை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தேன். வாங்கிப் பார்த்தவளின் முகம் பிரகாசமானது, நிமிர்ந்து என்னை ஆசையாக பார்த்தாள், அவல கண்கள் கலங்கியிருந்தது. அவளின் இந்த ஆசை பார்வையை, கிட்டத்தட்ட ஐந்து மாதங்களுக்கு அப்புறம் இப்பொழுது தான் பார்க்கிறேன். சொல்லமுடியாத உணர்வுகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட, என் உள்ளமோ சந்தோசத்தில் ஆர்ப்பரித்தது.

“15000 thousand dollars!!” என் முதல் சம்பாத்தியம்.

கலங்கிய கண்களுடன் அவளை பார்த்து சிரித்தேன். பட்டென எழுந்தவள் என்னை வந்து கட்டிக்கொண்டான். அவளது அரவணைப்பில், கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்த எனது உள்ளம் கொஞ்சம் அமைதி ஆனது. இது என் மதுவின் அனைப்பு. அணைப்பிலிருந்து விலகிய அவள், என் முகத்தை கையில் ஏந்தி, என் கன்னத்தில் அழுந்த முத்தமிட்டாள். மீண்டும் என் முகத்தை பார்த்து சிரித்தவளை, இழுத்து அணைத்துக் கொண்டேன் நான், காஃபி ஷாப்பில் இருக்கிறோம் என்பதை எல்லாம் மறந்துவிட்டோம். அவள் தான் முதலில் சுதாரித்துக் கொண்டாள், சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு, கலங்கிய கண்களைத் துடைத்தவாறு அவள் இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டாரள். அவள் ஏதோ சொல்ல வாய் எடுக்க, நான் கைகாட்டி தடுத்தேன். "என்ன?" என்று கண்களால் வினவியவளிடம்

"இன்னும் ஒன்னு உன் கிட்ட காட்டணும்!!”. அவள் கண்களில் தெரிந்த எதிர்பார்ப்பு,

கடந்த மூன்று மாதங்களாக நான் அனுபவித்து வந்த வலி, ஏமாற்றம், பயம், இன்னும் நாம் உயிராய் நினைக்கும் ஒருவரை இழந்துவிடுவோமோ என்ற எண்ணம் வந்தாள் ஒரு மனிதன் என்னவெல்லாம் உணர்வுகளுக்கு ஆளாவனோ அத்தனைக்கு ஆளாயிருந்தேன், ஆனால் அவல கண்களில் இப்பொழுது தெரியும் அந்த எதிர்பார்ப்பு அது அனைத்தையும் ஒரு நொடியில் இல்லாமல் செய்தது. மீண்டும் பையிலிருந்து, வெற்றிக் கோப்பையை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தேன். வாங்கி கைகளில் வைத்து உருட்டி பார்த்தவள்

"என்னடா? இவ்வளவு சின்னதா இருக்கு!!" 4 இன்சு உயரமே இருந்த வெற்றிக் கோப்பையை பார்த்தவாறு, நம்பாமல் கேட்டாள்.

"இதுதான் கொடுத்தாங்க!!" உதடு பிதுக்கினேன். ஆம், அந்த கோப்பை பள்ளி விளையாட்டு விழாக்களில் கொடுக்கப்படும் கோப்பையின் அளவே இருந்தது, என்ன சற்று உறுதியாகவும் கடினமாகவும் இருந்தது.

"இன்னொன்னு இருக்கு!!", நான் சொல்ல, மீண்டும் அவளிடம் எதிர்பார்ப்பு, இந்த முறை ஒரு புன்சிரிப்பும் சேர்ந்திருந்தது அவள் முகத்தில்.

இந்த முறை என் பாண்ட் பாக்கெட்டில் கைவிட்டு எடுத்து, என் விரல்களுக்குள் மறைத்துக் கொண்டு, அவளிடம் நான் கண்ட மாற்றம் கொடுத்த நம்பிக்கையில், எழுந்து அவள் முன் மண்டியிட, அதுவரை மகிழ்ச்சியில் புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்த அவள் முகத்தில் சட்டென கலவரம் குடி கொண்டது. அவளது இந்த முகம் மாற்றும், என் மனதிலும் கலவரத்தை விதைத்தபோதும், மறுக்க மாட்டாள் என்ற நம்பிக்கையில், எழுந்தவள் கை பிடித்து, விரல்களுக்குள் மறைத்து வைத்திருந்த மோதிரத்தை நீட்டி

"ஐ ல.........." அவள், என்னிடம் எவ்வளவோ முறை சொல்லச் சொல்லி கெஞ்சியதை முழுதாக சொல்லி கூட முடிக்க விடாமல், கன்னத்தில் "பளார்" என்று அறைந்தாள். அடித்தவள், அடுத்த நொடி அங்கிருந்து மின்னலாக வெளியேறினாள். என்ன நடந்தது என்று நான் கிரகித்து உணர்ந்துகொண்டு எழுகையில், மொத்த காபி ஷாப்பும் என்னைத்தான் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அத்தனை பேரின் பார்வையும் அதிர்ச்சி கலந்த பரிதாபம். அவளின் இந்த நிராகரிப்பு நான் எதிர்பார்த்ததுதான் என்றாலும், அந்த நொடி ஏனோ என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. என்னை அறியாமல் என் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வெளியேற, என் பையை எடுத்துக் கொண்டு, பட்ட அவமானத்தில் கூனிக்குறுகி அங்கிருந்து வெளியேறினேன்.

**************

"Are you okay Sir?" இரண்டாவது முறையாக கரிசனத்துடன், என்னை பார்த்து விமான சிப்பந்தி கேட்க, வழிந்த கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டே, வலிந்து புன்னகை போன்ற ஒன்றை என் உதடுகளில் ஒட்டிக் கொண்டு, எழுந்து விமானத்தின் கழிவறையில் புகுந்து கொண்டேன். அடைக்கப்பட்ட கழிவறையில் அடக்க மாட்டாமல் அழுதேன். பின் ஒருவராக "எல்லாம் சரியாப் போயிரும்" என்று என்னை நானே தேற்றிக் கொண்டு, பின் இருக்கையில் வந்து அமர்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டேன், நொடி நேரம் கூட தூங்கவில்லை, கோயம்புத்தூர் வந்து சேரும் வரை.

"என்னாச்சு தம்பி?" என்று திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த, தாத்தாவின் மடியில் குலுங்கி குலுங்கி அழுது கொண்டிருந்தேன். 19 வயது ஆண் பிள்ளை என்ற எண்ணம் எதுவும் இல்லாமல், ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல அழுது கொண்டிருந்தேன். ஏர்போர்ட்டில் இருந்து வெளியே வந்ததும், என்னை வரவேற்க வந்திருந்த அம்மாவையும் தாத்தாவையும், பார்த்து அடுத்த நொடி, தாத்தாவை ஓடிச் சென்று கட்டிப் பிடித்து, அதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த அழுகையை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அழுதேன். என்னவென்று கேட்டவர் நான் எதுவும் சொல்லாம அழுதுகொண்டே இருக்கவே, அவசரஅவசரமாக காரை வரவழைத்து என்னை அழைத்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு வந்துவிட்டார். வீட்டிற்கு வந்ததும் அவர் மடியில் படுத்து அழுவதை நிறுத்தவில்லை. சிறிது நேரத்திற்குப் பின், ஒன்றும் கேட்காமல் அழுது கொண்டிருந்த என் என் முதுகை ஆதரவாக தடவி விட்டார். அழுகையின் ஊடே எப்போது தூங்கினேன் என்று கூட தெரியாமல் தூங்கிப் போய் இருந்தேன்.

************

விழித்துப் பார்க்கையில் என் அறையில் இருந்தேன். என் வாழக்கையில் என்ன நடக்கிறது என்றே புரியவில்லை எனக்கு. முதலில் கொஞ்சம் பிசியா இருப்பதாக, என்னை தனியாக காலேஜ் போகச் சொன்னவள், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என்னை சந்திப்பதை குறைத்து, இப்பொழுதெல்லாம், எப்பவாவது, மாததுக்கு ஒருமுறை, இல்லை இருமுறை என்றாகிப் போனது. திடீர் என்று கால் வரும், அவளிடம் இருந்து, அதற்காகவே காத்துக் கொண்டிருக்கும் நான், ஓடோடி சென்று அவளை சந்ததித்தால், என்னை காரில் ஏற்றி, எதுவும் பேசவிடாமல் எங்காவது அழைத்து செல்வாள், பின் we just fuck, முதலில் காதேலே பிரதானாமாக இருந்த எங்களின் கூடலில், இப்பொழுதெல்லாம் காமமும், கோபமுமே பிரதானாமாக இருந்தது. பின் என்னை, என் வீட்டில் இறக்கி விட்டுவிட்டு சென்றுவிடுவாள். எதுவும் பேசமாட்டாள், என்னையும் பேசாவிடமாட்டாள், நான் ஏதாவது பேச முயன்றாள், ஏங்கி ஏங்கி அழ ஆரம்பித்து விடுவாள்.

"கொஞ்ச நாள் எதுவும் கேக்கக்காதே!!"

“i love you பாப்பா!!, எல்லாம் சரியாயிரும்!!”

“உன்னால்தான்!! உணக்காத்தான்!! நான் உயிரோடவே இருக்கேன்!!”

"பிளீஸ் எதுவும் பேசாத!! just love me now!!”னு

இப்படி ஏதாவது சொல்லி என் வாயை அடைத்துவிடுவாள். அவள் அம்மாவுடன் ஏதோ பிரச்சனை என்று மட்டும் தெரிந்தது எனக்கு. என்னை அவள் வீட்டுக்கு எக்காரணத்தை கொண்டு செல்லக்கூடாது என்று வேறு சொல்லியிருந்தாள். முதலில் நெத்ராவுடன் தங்கியவள், இப்பொழுது PGக்காக, டெல்லியில் சேர்ந்துவிட்டாள், என்னிடம் கூட சொல்லவில்லை. நேத்ரா சொல்லித்தான் எனக்கே தெரியும். ஏற்கனவே கடந்த ஆறுமாதமாக, நரகமாய் இருந்த வாழ்க்கையில், இவள் இப்பொழுது கோவையில் கூட இல்லை, என்பதை தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.

முதலில்அவள் செயல் என்னை பெரும் துன்பத்திறக்கு ஆளாக்கினாலும், அவள் முகத்தில் தெரியும் வலி, என்னை பெரும் பயத்துக்கு உள்ளாக்கியது. அந்த பயம் தரும் வலிக்கு முன்னால் அவளின் செயல் தரும் வலி ஒன்றுமே இல்லை. முதலில் அவள் விலகி சென்ற பொழுது, எப்பொழுது அழைப்பாள் என்று அவள் அழைப்புக்கு பரிதவித்து கிடந்ததைப் போல் தான் இப்பொழுதும் பரிதவித்து கிடக்கிறேன். என்ன, முன்பெல்லாம் அவள் அழைத்ததும், ஏதோ ஒரு வழியில், அவள் துன்பத்திற்கு ஒரு தீர்வாகவோ அல்லது மருந்தாகவோ இருக்க மாட்டோமா என்று தான் இருக்கும்.

ஆனால் இப்பொழுது, அவள் அழைப்புக்காக கத்துகிடக்கும் மனது, அவள் அழைத்ததும், பதறி துடிக்கும், அவள் எனக்கு தரப்போக்கும் துன்பத்தை நிணைத்து. பெரிதாக ஒன்று செய்யமாட்டாள், அதுதான் வலிக்கு காரணமே. அவள் என்னை காமத்தோடு அணுகும் போது, நான் பரிதாபத்தோடு காதலை தேட, நான் தேடியதற்கு மாறாக நான் தேடும் அந்த காதலை நிராகரித்து, கோபத்தையும், கூடிய காமத்தையுமே, கண்களில் காட்டுவாள். வலிகளில் மிகக் கொடிது நிராகரிப்பு.

இவ்வளவு கொடுமையிலும் எனக்கு இருக்கும் ஒரே ஆறுதல், திரும்ப திரும்ப அவள் என்னை தேடி வருவதுதான். அவள் என்னிடம் சொல்லமுடியாத அல்லது சொல்லக்கூடாதா ஏதோ ஒரு துன்பத்தில் இருக்கிறாள் என்பது புரிந்தது. இந்த கோபமும், காமமும் கூட, “என்னை கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோ!!” என்று எனக்கு உணர்த்தவே என்று நம்பினேன். அந்த நம்பிக்கை உயிராக பிடித்துக்கொண்டுதான் இதோ மீண்டும் கிளம்பிக்கொண்டிருக்கிறேன் அவல வீட்டை நோக்கி.

************

அந்த டெல்லியில் நிகழ்விற்கு, ஒரு வாரம் கழித்து ஃபோன் செய்தவள், என்னை அவளது வீட்டுக்கு வரச்சொன்னாள், சென்றேன், நான் சென்ற நேரம் அவள் வீட்டில் இல்லை. வெளியே சென்று இருப்பதாகவும், என்னை காத்திருக்க சொன்னதாக, அவள் வீட்டில், சமையல் செய்யும் அம்மா சொல்ல, நான் அவள் அறையில் சென்று அமர்ந்தேன்.

இந்த முறை ஒரு முடிவோடு காத்துக் கொண்டிருந்தேன் அவளுக்காக.

[Doyencamphor]

பாகம் - 39

ஆரம்பத்தில், அவள் ஒதுக்கிய போது ஏதோ சின்ன பிரச்சனையாகததான் இருக்கும், சீக்கிரம் சரியாகிவிடும் என்று நான் நம்பினேன். காதலுடனும் அழுகையுடனும் இருந்த சந்திப்புகளில் எப்பொழுது அவளிடமிருந்து கோபத்தை வெளிப்பட்டதோ, அப்பொழுதுதான் விஷயம் கொஞ்சம் வீரியமானது என்று உணரத் தொடங்கினேன். மதுவின் திடீர் விலகலுக்கான காரணத்தை ஆராய்ந்து, ஆராய்ந்து என் தலையே வெடித்துவிடும் போலிருந்தது.

"அவ ஆசையா உட்கார்ந்த விண்டோ சீட்டல, அவள மிரட்டி நான் உட்கார்ந்த கோபமோ?”

“அவ ஆசையா வாங்கின ஐஸ்கிரீம்ம புடிங்கி நான் சாப்பிட்ட கோபமோ?”

என்று ஆரம்பித்து

"ஒருவேலை, நான் அவளிடம் "டீ போட்டு கூப்பிடட்ட?” என்று கேட்டது பிடிக்கைவில்லையோ? அவளை இன்சல்ட் பண்ணுவதாக நினைத்துவிட்டாளோ?”

“பிரதீப் அவளுக்கு என்னை லவ் தூது விட்டான், அதை செய்தது இல்லாமல், அவல நண்பர்கள் முன்னிலையில் அதை போட்டுடைத்தது வெறுப்போ?”

"நான் சிறுபிள்ளை தானமாக நடப்பது அவளுக்கு பிடிக்காமல் போயிருக்குமோ?”

“நாலு வயது சிறியவன்!! வாழைக்கைக்கு சரிப்பட்டு வராது என்று எண்ணியிருப்பாளோ?”

என்றெல்லாம் பயணித்து

“யாராவது என்னை லவ் பண்ண கூடாது அல்லது என்னை கொன்று விடுவேன் என்று மிரட்டியிருப்பார்களோ?”

"ஒருவேளை அவளுக்கு கேன்சரோ? அதை என்னிடம் மறைக்கிறாளோ?”

சீரில்லாமல் தறிகெட்டு அலைந்த என் நெஞ்சம், "இது வா பாரு? இது வா பாரு?” என் அறிவிடம் ஆயிரம்மாயிரம் காரணங்களை நீட்ட, கடைசியில் நான் நொந்து போனதுதான் மிச்சம். நாம் தேடிய ஒன்று இடைக்காத போது கிடைத்ததை வைத்து தேற்றிக்கொள்ள மனதை போல. ஆனால் மது சொன்னது போல் எதுவும் செய்யாமல் அமைதியாய் இருக்க என் மனம் ஒப்பவில்லை, மீண்டும் காரங்களை ஆராய்ந்தேன். எனக்கு தெரிந்த மட்டிலும், நான் யோசித்த வரையில் இரண்டே இரண்டு காரணங்கள்தான் இருக்க முடியும் என்று தோன்றியது.

1. சிவகாமி ஆன்ட்டிக்கு எங்கள் காதல் தெரிந்து இருக்கலாம், அதை அவர்கள் எதிர்த்திருக்கலாம், ஆதற்காக கோபப்பட்டுக்கொண்டு மது வீட்டைவவிட்டு வெளியேறி இருக்கலாம். ஆனால் அதரக்கான வாய்ப்பு குறைவு, ஏனென்றால், அப்படி ஒருவேலை ஆண்ட்டிக்கு தெரிந்திருந்தால் இதற்குள் பிரச்சனை பூதாகரமாக வெடித்திருக்கும் இருக்கும். என் அம்மாவும் சிவாகமி ஆண்ட்டியும் அவ்வளவு நெருங்கிய தோழிகள். ஒருவேளை சிவகாமிக்கு ஆண்ட்டிக்கு என்னைப் பிடிக்காமல் போய், மதுவை மிரட்டி இருந்தால், அதே மிரட்டல் எங்கள் வீட்டிலிருந்து எனக்கும் கண்டிப்பாக வந்து இருக்கும். என் வீட்டில் என்னை யாரும் கவனித்ததாக கூட தோன்றவில்லை. இதற்கு வாய்ப்பு இல்லை என்று உறுதியாக நம்பினேன்.

2. அந்த ரயில் பயணத்துக்கு, இரண்டு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பிலிருந்தே ஒரு சின்ன பயம் எப்போதும் அப்பி கிடந்தது மதுவிடம். என் குடும்பத்தின் மிதமிஞ்சிய செல்வம் அவளின் அந்த பயத்துக்கு காரணாம். சிவகாமி ஆண்டியும் வசதி படைத்தவர்கள் தான் என்றாலும், அவர்கள் என்னத்தாலும் எட்ட முடியாத செல்வம் கொண்டது எனது குடும்பம். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எனக்கே தெரியாது, நான் எவ்வளவு பெரிய பணக்கார வீட்டு பையன் என்று. அதை தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய தேவை எனக்கு ஏற்ப்பட்டதில்லை எனக்கு, அதுவும் போக அதை தெரிந்து கொள்ள எப்போதும் நான் ஆர்வம் காட்டியாதும் இல்லை.

மது, தாத்தா, ஆச்சிகள், டென்னிஸ் மற்றும் காலேஜ் அவ்வளவுதான் என் வாழ்க்கை. மதுவுக்கு இருந்த பயம் என்னவென்றால் எப்படியும் அவள் இரண்டு வருடங்களில் பிஜி முடித்து விடுவாள், பிஜி முடித்துவிட்டால், அவளுக்கான கல்யாண ஏற்பாடுகளை தவிர்க்க முடியாது. ஒருவேலை ஸ்டேட்டஸ் காரணம் காட்டி என் வீட்டில் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை என்றால், அவள் நம்பியது எனது டென்னிஸ் வாழ்க்கைதான். அந்தக் இரண்டு மூன்று மாதங்களாக அவள் அடிக்கடி சொல்வது இதுதான் தொழில்முறை டென்னிஸில் நான் பெறப்போகும் வெற்றியை தான் எங்கள் காதல் காண பாதுகாப்பு என்று. நேரடியாகவே ஒரு முறையும், உணர்த்தும்படி பலமுறை சொல்லியிருக்கிறாள். அப்பொழுதெல்லாம் நான் பலமுறை விளையாட்டாக ஏதேதோ சொல்லி இருக்கிறேன். நான் அப்படி பேசிய போதெல்லாம், என் கால்களை எடுக்காமலும் அல்லது என்னை பார்க்காமல் தவிக்கவிட்டும் இருக்கிறாள்.

யோசித்துப் பார்த்ததில் அவள் என்னை விலகுவதற்கான காரணம் இரண்டாவதாகத்தான் இருக்கும் என்று உறுதியாக நம்பினேன். முதலில் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திணறி, பின்பு ஒருவேளை நான் டென்னிஸ்ஸை மிகவும் சீரியஸாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்றுதான், மது இவ்வாறு நடந்து கொள்கிறாள் என்று நம்ப ஆரம்பித்தேன், என் காதல் மனதிற்கு அப்படி நம்புவது தான் வசதியாக இருந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

கொடுக்கப்பட்ட எச்சரிக்கைகளையும் அறிவுரைகளை மீறி நடந்த தென் ஆபபிரிக்க futures tour- ரில் விளையாடுவதற்கு அதுதான் காரணம். முடிந்த அளவுக்கு முழுமூச்சுடன், என்னால் எவ்வளவு சிறப்பாக ஆட முடியுமோ அவ்வளவு சிறப்பாக ஆட வேண்டும் என்ற ஒரே குறிக்கோளில் தான் தென் ஆப்பிரிக்கா சென்றேன். நான் விளையாடிய, சர்வதேச டென்னிஸ் சம்மேளனனத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட, முதல் டோர்னமெண்ட்டில் வெற்றி பெற்றேன் என்பது எனக்கே கொஞ்சம் ஆச்சரியமாகத்தான் இருந்தது.

சர்வதேச டென்னிஸ் தரவரிசை பட்டியலில் இடம்பிடிக்க வேண்டும் என்றால் கிராண்ட்ஸ்லாம் போட்டிகளில் விளையாடுவது, Challengers tour, டேவிஸ் கப் மற்றும் futures tour. இதில் டேவிஸ் கோப்பையை தவிர மற்றதெல்லாம் தனிநபர்கள் ஆடும் ஆட்டம். டேவிஸ் கோப்பை நாக்-அவுட் முறையில் நாடுகளுக்கு இடையிலான போட்டி, எளிய வார்த்தைகளில் டென்னிஸ் காண உலக கோப்பை போன்றது. இதில் futures tour டோர்னமெண்ட், படிநிலைகளில் கடைசியானது, தொழில்முறை ஆட்டக்காரர்களாக முனைபவர்களின் முதல் படி.

அவளின் நம்பிக்கையைப் பெறுவதற்காக, எப்படியாவது futures tour-ரில் விளையாட வேண்டுமென்று முடிவு செய்தேன். இந்தியாவில் அந்த வருடத்திற்கான இரண்டு டோர்ணமென்ட்டும் முடிந்து விட்டபடியால், வேறு ஏதாவது நாட்டில் நடக்கும் போட்டிகளில் எனக்கு வாய்ப்பை உருவாக்கித் தருமாறு தாத்தாவிடம் கெஞ்சினேன். ஒரு ஸ்போர்ட்ஸ் மேனேஜ்மென்ட் ஏஜென்சி, மூலம் ஒயில்ட் கார்ட் என்ட்ரி ஆக, இந்த வாய்ப்பைப் பெற்றேன். அதற்காக கணிசமான அளவு டாலர்களில் இழைத்திருந்தார் தாத்தா. வைல்ட் கார்ட் என்ட்ரி என்பது அந்த டோர்னமெண்ட் அமைப்பாளர்கள் முடிவு செய்யும் வீரர்கள் விளையாட வைப்பது, பொதுவாக உள்ள உள்நாட்டு வீரர்களையும், ஸ்பான்சர்கள் சுட்டிக்காட்டும் வீரர்களையும் விளையாட வைப்பது தான் இந்த வைல்ட் கார்ட் என்ட்ரி. அந்த வுர்ணமெண்ட்டீன் பண அன்பளிப்பு, எங்கள் கம்பெனி ஸ்பான்சர் செய்ததின் விளைவாகதான், எனக்கு அந்த வாய்ப்பு கிட்டியது.

நான் தென்னாபிரிக்கா சென்று விளையாடியதே பெரும் போராட்டத்துக்குப் பின். அவளின் நிராகரிப்பதாக டெல்லி ஏர்போர்ட்டிலும், விமானத்திலும் அழுதேன் என்றால், நான் கடினப்பட்டு விளையாடிய போட்டியில் ஜெயித்த காசோலையையும் கோப்பையையும் அவள் அடித்ததில் மறந்து அந்த காஃபிஷாப்பில் விட்டுவிட்டு வந்திருந்தேன், அடுத்த நாள் அதுவும் சேர்ந்து கொள்ள, மீண்டும் அழுதேன்.

மறுநாள் "என்னாச்சு?” என்று என் அழுகைக்கான காரணம் கேட்ட தாத்தாவிடம். பரிசு கோப்பையும், காசோலையும் தொலைத்து விட்டது என்று சொல்லி சமாளித்தேன். நான் சொன்னதும் முதலில் அதிர்ச்சி உற்றவர்,

"ஜெயிச்ச நீ இருக்கும்போது!! அதெல்லாம் ஒரு விஷயமா!!” என்று அணைத்துக் கொண்டார். ஆனால் மறுநாளே,

"ஏர்லைன்ஸ்!! ஏர்போர்ட் அத்தாரிட்டி!! என்று முடிஞ்சவரைக்கு பாத்தாச்சு, கிடைக்கல!!" என்று தாத்தா என் கண்ணீருக்காக மருக, அதற்கும் ஒரு மூச்சு அழுதேன்.

அவளிடம் இருந்து வாங்கிய அடிதான் புரியவைத்து, பிரச்சனை நான் நினைத்ததை விடவும் பெரியதென்று. என் எண்ணமும், எதிர்பார்ப்பும் பொய்த்துப் போய் விட்ட நிலையில், ஆண் பில்லை என்பதையும் மறந்து கண்ணீர்விட்டேன். கண்ணீர் வற்றிவிட்ட பின், அந்த இடத்தை, "எங்கே மதுவை மொத்தமாக எழுந்து விடுவானோ?” என்ற பயமும், அவளின் நிராகரிப்பு ஏற்படுத்திய கோபமும் நிறைத்துக் கொண்டது. அப்பொழுதுதான் அவளிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது இந்த முறை அவள் கோயம்புத்தூர் வருவதாகச் சொல்லி, வீட்டுக்கு வரச் சொன்னாள்.

****************

இந்த முறை ஒரு முடிவோடு காத்துக் கொண்டிருந்தேன் அவளுக்காக.

நான் வந்த செய்தி அறிந்தவுடன் படிகளில் ஓடிவந்திருப்பாள் போல, மூச்சு வாங்கினாள். அறையினுள் நுழையும் வரை இருந்த வேகம், குறைய, நான் அவல மெத்தையில் இருந்து எழுந்தவுடன், அவள் கால்கள் கட்டுண்டாதைப்போல் நின்றுவிட்டாள். என் முகத்தில் இருந்த வலியை உணயர்ந்திருப்பாள் போலும், அவள் கண்கள் கலங்க, அடுத்த நொடி என்னை பைனதுவந்து கட்டிப்பிடித்தவள், முகம் எங்கும் முத்தமிட்டாள், கண்களில் வழிஉமி கண்ணீரோடு. அவள் பித்து பிடித்ததுபோல் முத்தமிட்டு கொண்டிருக்க, அப்படியே அவளை அருகில் இருந்த சுவரில் சாய்த்து அவல உதடுகளை கவ்வினேன். பின் மெதுவாக பாக்கெட்டில், இருந்த தாலியை எடுத்து, ஏற்கனவே, முடிவு செய்திருந்ததைப் போல, அவள் கழுத்தில் தடவுவது போல, அதை அவல கழுத்தில் கட்டினேன். நான் ஏதோ செய்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று உணர்ந்து, என்னை விட்டு விலக முயன்றவளை விடாமல், இந்த முறை நான் இழுத்து கட்டிபிடித்து முத்தமிட, வலுக்கட்டாயமாக என்னிடம் விலகிக் கொண்டாள். குனிந்து நான் கட்டிய தாலியைப் பார்த்தவள், என்னை முறைத்துக் கொண்டு, கலட்ட போனவளின் கைகளைப் பிடித்து தடுத்து,

“பிளீஸ், மது!! நீ என்ன என்ன சொன்னாலும் கேக்குறேன்!! இது மட்டும் உன் கழுத்துல இருக்கட்டும்!! பிளீஸ்!!” அதுவரை அவல மேல் இருந்த கோபம் எல்லாம் காணாமல் போக, அழுவது போல் கெஞ்ச,

“கைய விடு!!” உருமினாள், இதுவரை நான் பார்த்திராத கோபம் அவல முகத்தில். என்னை பீடித்திருந்த பயம் பல மடங்கு உயர, பிடித்துருந்த கைகளை அவள் பின்னால் வளைத்து பிடித்து, அவளை கட்டிக்கொண்டேன்.

“நீ என்ன சொன்னாலும் கேக்குறேன்!! கோபப்படு!! அடி!! என்ன கொன்னு கூட போட்டுறு!! இது மட்டும் உன் கழுத்துல இருக்கட்டும்!!” கண்ணீருடன் கெஞ்சினேன். மதுவோ, அவல கைகளை என்னிடம் விடுவிப்பதிலேயே திமிறிக் கொண்டிருந்தாள்.

“நீ என்ன பாக்க கூட வேண்டாம்!! உனக்கு எப்போ தோணுதோ அப்போ எண்ண தேடி வா!! ஆகுவரைக்கும் உன் கண்ணுல கூட பட மாட்டேன்!!” கதறினேன், அவள் கொஞ்சமும் கண்டுகொள்ளவில்லை.

“நீ என்ன சொன்னாலும் கேக்குறேன்!!”

“நீ என்ன சொன்னாலும் கேக்குறேன்!!”

“நீ என்ன சொன்னாலும் கேக்குறேன்!!” திரும்ப திரும்ப அவளிடம் மன்றாடினேன். என் கண்ணீரிக்கு கரைந்தாள். அவளின் திமிரல் அடங்கியது, அவளை அணைத்தவாரே அவள் முகம் பார்த்தேன்.

“கைய விடு!!” நான் கெஞ்சும் கண்களுடன் முடியாதென்று தலையசைத்தேன்.

“கை வலிக்குது என்றாள்!!” பெரும் தயக்கத்துடன், வளைத்து பிடித்திருந்த கையை விடாமல், எங்கள் இருவர் முகத்துக்கு முன்னால் கொண்டுவந்தேன்.

“அத மட்டும் காலட்டுன, கண்டிப்பா செத்துருவேன்" பரிதாமாக கெஞ்சியவாறு, அவல கைகளை விடுவித்தேன்.

என்னை முறைத்தவள், நான் கட்டிய தாலியை கழட்டி துச்சமேன கழட்டி விட்டேறிந்தாள், மொத்தமாக நொருங்கிப்போனேன். அவள் தூக்கி வீசிய தாலியை நான் அடக்கமுடியாத கண்ணீருடன் நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, என் மனநிலையை பற்றி துளியும் கவலை கொள்ளாமல், என்னை இழுத்து கட்டிப்பிடித்து, என் உதடுகளை கவ்வினாள். அவள் கை, காலை பிடித்தவது, இந்த சித்ரவதையில் இருந்து எப்படியாதவது வெளியில் வரணும் என்ற எண்ணத்தோடு வந்த எனனை, கட்டிப்பிடித்து, என் காதலின், முதல் சாவுமணி அடித்தாள்.

அவளைப் பிடித்து தள்ளி விட்டு, அடிக்க கை ஓங்கினவன், முடியாமல் கட்டிலில் சோர்ந்து உட்கார்ந்தேன். வந்த கோபத்தை வெளிக்காட்ட முடியாத விரத்தியில் அழ ஆரம்பித்தேன், சிறிது நேரத்தில் மது வெளியே செல்வது போல் சத்தம் கேட்க, நான் பட்டென எழுந்து பார்த்தால், அவள் கதவை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தாள். ஓடிச்சென்று அவள் கதவை திறக்கும் முன் அவள் கையை பிடித்து தடுக்க, என்னிடம் இருந்து கையை உதரியவள்

“இங்க பாரு!! நீ அழுகுறத பார்க்க நான் இங்க வரல!! நான் எதுக்கு வந்துருக்கேன்னு உனக்கு நல்லாவே தெரியும்!!” என்று அவள் என் உணர்வுகளை கொஞ்சமும் மதிக்காமல் பேச, உடல் பலம் இழந்து, மூச்சு மூட்டுவது போல் இருந்தது. அப்போது எனக்கு தெரியாது, என் காதலின் இரண்டாவது சாவு மணி, உடனே அடிக்கும் என்று! 

“see,.. I just want you to fuck me now!!, முடியும்னா சொல்லு, just be my fuck toy or else I know how to get another one!! வேற வழி இல்லமா எல்லாம் உன்கிட்ட வரல!!” அவள் மிகவும் உதாசீனமாக சொல்ல, எனக்கும் மூச்சே நின்று விடும் போல் இருந்தது. அவள் பேச ஆரம்பித்ததுமே என் அடிவயிற்றில் ஏதோ செய்ய, அது இப்பொழுது என் தொண்டைக் குழியில் முட்டி நின்றது, என் பார்வை மங்குவது போல் உணர்ந்தேன். அதுவரை கோபத்தில் என்னைப் பார்த்தவள் முகத்தில் சட்டென்று மாற்றம், கொஞ்சம் பயத்துடன்

“டேய்!!, என்னடா ஆச்சு? என்னடா பன்னுது? “ என் தோளை தொட்டு பதறி அவள் கேட்க, அவள் கையை தட்டிவிட்டு, பாத்ரூம் நோக்கி ஓடினேன்! டாய்லெட் சிங்கில் முகத்தை புதைக்க, அதுவரை தொண்டையில் இருந்தது, மொத்தமாக வெளியே வந்தது வாந்தியாக. எவ்வளவு நேரம் என்று தெரியாது, குடலைப் புரட்டி, புரட்டி எடுக்க, இனி ஒன்றும் இல்லை என்னும் அளவுக்கு, எல்லாம் வெளியே வந்தது, உண்ட உணவும், இவள் ஊட்டிய காதலும். அடிவயிறு வலிக்க, ப்ளஷ் பண்ணிவிட்டு, முகம் கழுவினேன், பித்தம் இறங்கியது போல் தோன்ற, கண்ணாடியில் தெரிந்த முகத்தை வெறித்தேன். என் முகம் காண எவனக்கே வெறுப்பானது, உயிரற்று என் கண்களில் இருந்த வெறுமை என் உயிரயே உரிந்து குடிப்பது போல் இருக்க, "ஏதோ தப்பு நடக்க போகிறது" உள்ளுக்குள் ஏதோ ஒன்று எச்சரிக்க, அந்த நொடி வந்த தற்கொலை என்னைத்தை அடுத்த நொடி தலையை உதறி எரிந்துவிட்டு, நேரே தாத்தாவிடம் செல்வது என்று முடிவுசெய்து வெளியேறினேன். மது அங்கே கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தாள், வெறுமையை சூடியிருந்தது அவள் முகம்.

அவள் சென்றிருப்பாள் என்று நினைத்த நான், இன்னும் கட்டிலில் இருப்பதை பார்த்தவுடன், "அவள் சற்றும் முன் என்னைப் “fuck toy” என்று சொன்னது நினைவுக்கு வர, இறங்கிய பித்தம், மீண்டும் தலைக்கு ஏற, அவளின் சொற்களால், என் மூளையில் புழுக்கள் கடிப்பதை போல ஒரு எரிச்சல், கோபம். உடலில் இருந்த ஆடைகளை, நொடிகளில் கழட்டி எரிந்து விட்டு, அவள் மீது பாய்ந்தேன். அவள் தலை மயிரை கொத்தாக பிடித்து, அவள் கண்களைப் பார்த்து 

“You wanted me to be your Fuck Toy! right?, now you got one!!” என்று 

நான் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு சொல்ல, அவள் முகத்தில் அப்படி ஒரு பயம், அழுகை, கெஞ்சல். அதில் திருப்தி அடைந்தவனாக, அவள் மார்பு பந்துகளை, மாற்றி மாற்றி கசக்க, பத்து வினாடிகள் கூட இருக்காது,என்னை பிடித்து தள்ளியவள், எழுந்து ஓட முற்பட்டாள். அவள் சட்டை காலரை கொத்தாக பிடித்து, மீண்டும் கட்டிலில் தள்ளி, அவள் சட்டையை பிடித்து கிழித்தேன். என்னை மிரண்டு பார்த்தவள், என் தோளை பற்றி அவளை நோக்கி இழுத்தவள்

“பாப்பா!! நான் பேசனது தப்புதான்!!! பிளீஸ் பாப்பா!!! தெரியாம பேசிட்டேன்!! பிளீஸ் நான் சொல்றத கேளு!!” அவள் அழுதவாரே கெஞ்ச, அவளது அழுகையும், கெஞ்சலும் என் பித்தத்தை இன்னும் கொஞ்சம் ஏற்ற, அவளின் கெஞ்சல்களை கண்டு கொள்ளாமல், அவள் பாண்ட்டை கழட்ட முற்பட, என் கைகளை எட்டிப் பிடித்து

“பிளீஸ் பாப்பா!! நான் சொல்றத கொஞ்சம் கேளு பாப்......!!” “ஹாக்"னு என்று, மூச்சு காற்றும் மொத்தமும், அவளின் நுரையீரலை விட்டு வெளியேற, கண்கள் பிதுங்க அவளின் பேச்சு பாதியில் நின்றது. என் ஒரு கால் மூட்டியால் அவளது நெஞ்சில் கொடுத்த அழுத்தம் தான் காரணம்.

அடுத்த இரண்டு நிமிடத்தில் 

“இது தானடி!! உனக்கு வேணும்" என்று உருமியவாறு, அவளை ஒரு மிருகத்தின் வெறியுடன் புணர்ந்து கொண்டிருக்க, அவள் கண்களில் கண்ணீர் வழிய, விசும்பிக் கொண்டிருந்தாள், எந்த எதிர்ப்பும் இல்லாமல். எனக்கும் ஆத்திரம் இன்னும் அடங்க வில்லை, அவள் கால்களை அகட்டி பிடித்துருந்த கைகளை எடுத்து, அவள் கழுத்தை பலம் கொண்டு நெறிக்க, அவள் கண்கள் பிதுங்க, மூச்சு விட சிரமப் பட்டாள். அதை குரூரமாக ரசிக்க, பத்தே நொடிகளில் தாபம் தீர, முடிந்தது முத்தமே இல்லாத எங்கள் முதல் கூடல். தலை சுற்றுவது போல் இருக்க, அவள் மீதே பொத்த என்று விழுந்தேன். சிறிது நேரம் கழித்து, அவள் கைகளின் தடவல் என் முதுகில் உணரந்ததும், பட்டென்று விடுபட்டேன்.

என்னை அணைக்க முயன்ற மதுவை மெத்தையில் தள்ளிவிட்டு, அவசர அவசரமாக உடைகளை அணிந்து கொண்டேன். அறையை விட்டு வெளியேற நினைக்க, மது என் கைகளைப் பிடித்து

“பாப்பா!! பிளீஸ்!!” என்று அழுகையின் ஊடே கெஞ்சிக் கொண்டிருக்கும் போதே, அவளை மீண்டும் மெத்தையில் தள்ளி விட்டு, வெளியேறினேன். அவளின் கேவலின் ஊடே "பிளீஸ்" என்ற கெஞ்சல் என் காதில் விழ, அங்கிருந்து ஓடினேன்.

[Doyencamphor]

இன்று இரவுக்குள் அடுத்த பதிப்பை பதிக்க முயல்கிறேன்.

[Doyencamphor]

பாகம் - 40

தாத்தாவிடம் செல்ல வேண்டுமென்று பழனி நோக்கி கிளம்பியவன், பொள்ளாச்சி வந்ததும்தான் தான் தாத்தா, கோயம்புத்தூரில் இருப்பது நினைவுக்கு வந்தது. என்னை நானே நொந்து கொண்டு, திரும்ப கோயம்புத்தூர் செல்ல மனமில்லாமல், பொள்ளாச்சியில் ஒரு ஓட்டலில் அறை எடுத்து தங்கி விட்டேன்.

கதவைத் தட்டிவிட்டு உள்ளே நுழைந்தான், அந்த ஹோட்டலில் வேலை பார்க்கும் பையன், அங்கிருந்த டேபிளில் தண்ணீர் பாட்டிலை வைத்து விட்டு

"வேறு ஏதாவது வேணுமா சார்" என்ற வினவியவனின் வயது என் வயதோ அல்ல இரண்டோ, மூன்றொ கூடுதலாக இருக்கலாம், ஆனால் உருவத்தில் என்னைவிட மிகவும் சிறியவனாக இருந்தான் பார்ப்பதற்கு.

"சரக்கு வாங்கிட்டு வா!!” 2000 ரூபாய் நோட்டு ஒன்றை எடுத்து அவனை நோக்கி நின்றேன்

"என்ன சரக்கு சார்?”

"கெலேனபிட்டிக்!!” என்ற என்னை குழப்பமாக பார்த்தான், குடித்தது இல்லையென்றாலும், அந்த நேரத்தில் எனக்கு நினைவு வந்த சரக்கு பெயர் இதுதான், பிரதீப் மிகவும் விரும்பி அருந்தும் விஸ்கி.

"விஸ்கி!!” அவனது குழப்பம் தீர்க்க சரக்கின் வகையை விளக்கிய என்னை மேலும் குழப்பமாகப் பார்த்தான்.

"மானிட்டர்!!, மெக்டவுல்!!, டே-நைட்!!, சிக்னேச்சர்!! இதுதான் சார் கிடைக்கும்!!” என்றவனை பார்த்து பெருமூச்சு விட்டு

"ரெண்டு பீயர் வாங்கிட்டு வா!!” என்ற என்னை வினோதமாக பார்த்தான்.

"சார்!! வேற?”

“2 தோசை!!” நான் சொல்ல, அவனது முகத்தில் தோன்றிய சிரிப்பை அடக்குவது முயல்வது போல் தோன்றியது எனக்கு.

"சார்!! வேற?” தலைகுனிந்து கொண்டான்.

"அவ்வளவுதான்!! சீக்கிரம் வாங்கிட்டு வா!!” வெளியே கிளம்பினான்.

இருபது நிமிடங்கள் கழித்து, மீண்டும் கதவை தட்டிக்கொண்டு, நான் கேட்டதை வாங்கி வந்தான். அவன் டேபிள் வைத்த பியரை எடுத்து, வெறும் கையால் திருகி திறக்க முயல, பீயர் மூடியின் கூர்முனை, என் விரல்களை அழுத்த, “ஆஆஆ" என்றவாறு கையை உதறிக் கொண்டேன். அப்பொழுது, என் பார்வை, இன்னும் அங்கு நின்று கொண்டிருந்த அவனின் மீது பட, அவனது முகத்தில் ஒரு ஏளன சிரிப்பு. அந்த சிரிப்பே சொன்னது இந்த பியர் பாட்டிலை கைகளால் திருகி ஓபன் பண்ண முடியாது என்று. பிடித்து இழுக்கும் வசதியோடு வரும் பீயர் பாடல்களையும், கைகளால் திருகி ஓபன் பின்னும் பீயர் பாட்டில்களை மட்டுமே எனக்கு தெரியும்

"சார்!! நான் ஓபன் பண்ணி தரட்டா?” என்று இன்னும் ஏளனம் மாறாமல் கேட்ட அவனிடம், வேறு வழியில்லாமல் பாட்டிலைக் கொடுத்தேன். லாவகமாக அங்கிருந்த மேசையின் ஓரத்தில், மூடியை வைத்து அதன் தலையில் தட்ட, பரந்த மூடியை ஒரு கையில் பிடித்தவன், மற்றொரு கையில் இருந்த பீயர் பாட்டிலை நீட்டினான் என்னை நோக்கி.

அவனிடம் இருந்து வாங்கிய பாட்டிலை குடிக்காமல், கையில் வைத்திருக்க, அவன் என்னை பார்த்தவாறு நின்றான்.

"என்ன?” எரிச்சலுடன்.

சட்டைப் பையிலிருந்து எடுத்த மீதி காசை என்னைப் பார்த்து நீட்ட

"நீயே வச்சுக்கோ!!” நான் யார் என்று அவனுக்கு உணர்த்த முற்பட்டேன். நம்ப முடியாமல் பார்த்தவன் முகத்தில் அப்படி ஒரு மகிழ்ச்சி.

"சார்!! இதையும் ஓபன் பண்ணி தரவா?” இரண்டாவது பாட்டிலை கண்களால் காட்டினான்.

"வேண்டாம்!!” மறுத்ததேன், அவனை வெளியே அனுப்ப கண்களால் கதவைப் பார்த்தேன்.

"சார்!! வேற எதவாது வேணுமா?” வெளியே செல்லாமல் மீண்டும் கேட்டான். எரிச்சலுடன் கேள்வியாக என்னைப் பார்த்தான்.

“சார்!! வேற ஏதாவது!!” தயக்கமாக கூறினான், தலையை சொறிந்ததாவாறு. அவன் செய்கையில் குழப்பமாக, வேறு ஏதாவது தேவைப்படுமா என்று யோசித்ததில், ஒன்று தேவைப்படாது என்று தோன்றவே, வேண்டாம் என்று தலையாட்டி, கதவருக்கே சென்றேன். புரிந்துகொண்டவன், கொடுத்த டிப்ஸ்க்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு வெளியேறினான்.

அவன் வெளியே சென்றவுடன், மீண்டும் தனிமை, உடலும் உள்ளமும் பற்றி எரிய, இதயம் படபடக்க, ஹோட்டல் அறையில் ஒரு நிலையாக நில்லாமல் நடந்தேன். என் மனது நிலையில்லாமல் தவிக்க, மதுவை ஊற்றி அதை அணைக்க எத்தனித்தேன். அவன் கொடுத்த பியர் பாட்டிலை எடுத்து உதட்டருக்கே, கொண்டு செல்ல, அதிலிருந்து வந்த வாசனை, எனக்கு குமட்டலை கொடுத்தது. அதை அப்படியே டேபிளில் வைத்து விட்டு, எரிச்சலில் கண்களை மூடினேன்.

நான் கண்களை மூடிய ஔடகத நொடி, நினைவில் வந்து ஒட்டிக்கொண்டாள் மது. ஆத்திரத்தில் அவள் நினைவை தலையை சிலுப்பி உதறிவிட்டு, அந்த அறையில் நிலையில்லாமல் நடந்தேன். மதுவை நான் காயப்படுத்தியதற்கோ அல்லது அவள் என்னை உதாசீனப்படுத்தியதற்கோ, கிஞ்சித்தும் வருத்தம் இல்லாமல், ஆத்திரத்தால் ஆட்கொள்ளபட்டு, இலக்கில்லாமல் நடப்பதும் சுவரில் மோதி திரும்புவதுமாக நிலையில்லாமல் தவித்தேன்.

எனக்கு உண்டான பயத்தை அவளுக்கு புரிய வைக்கவே, அந்த தாலியை கட்டினேன். என்னிடம் பரிவாக ஒரு வார்த்தை.… ஒரே ஒரு வார்த்தை, பேசிவிட்டு அவள் தாலியை கழட்டி இருந்தால் கூட ஏற்றுக் கொண்டிருப்பேனோ, என்னவோ. ஆனால் எனது மனதின் போராட்டங்களை, பயத்தை, கொஞ்சம் புரிந்து கொள்ளாமல், அவள் அதை கழட்டி தூக்கி ஏறிய, என் நிலையை அவளுக்கு புரிய வைக்க முடியாமல் போன ஆற்றாமையில், ஆத்திரம் கொண்டேன். நான் அவளிடம் வேண்டியது எல்லாம், ஒன்றே ஒன்றுதான், அவளை இழந்து விடுவேனோ என்ற பயத்தை நீக்கும் விதமாக, அவளிடமிருந்து ஒரு பார்வையோ!! ஒரு சொல்லோ!! ஒரு அணைப்போ!! மட்டும்தான். அதை செய்துவிட்டு, நான் கட்டிய தாலியை கழட்டி இருந்தால்கூட ஒன்றுமே சொல்லியிருக்க மாட்டேன் என்று நம்புகிறேன்.

அவள் தாலியை கழட்டியதை விட, அதற்கு முன், என்னை துச்சமாக பார்த்து முறைத்தது, என் நினைவலைகளில் மீண்டும் மீண்டும் ஓட, டேபிளில் வைத்த பாட்டிலை எடுத்து தொண்டைக்குள் கவிழ்த்தேன். ஒவ்வாமையில் வெளியே தள்ள முயன்ற உடலை மூச்சைப் பிடித்து அடக்கினேன். இதற்கு மேலும் முடியாது என்ற நிலையில்தான் பாட்டிலை மீண்டும் வைத்துவிட்டு, மூச்சு விட, மீண்டும் உள்ளே சென்று மதுவை, வெளியே தள்ள முயற்சித்த உடலை, பற்களை கடித்துக் கொண்டு மனதின் வேதனையை, காரணம் காட்டி அடக்கினேன். உடலோ பெரிதாக மூன்று, நான்கு ஏப்பங்களை, வெளியே அனுப்பி, தன் தோல்வியை ஒப்புக் கொள்ள, அந்த தோல்வியின் கசப்பு, என் வாயை நிறைத்தது. நெஞ்சும் குடலும் எரிவது போல், இருக்க காரணம் நான் குடித்த மதுவா? அல்லது மதுவா? என்பதை கடவுள் தான் அறிவார்.

மீண்டும் வந்த சில தொடர் தொடர் ஏப்பங்கள் என் வாயின் கசப்பை அதிகரிக்க, பாட்டிலில் மீதம் இருந்ததை ஊற்றி, அந்த கசப்பை நீக்க முனைந்தேன். ஆனால் என் மனதில் இருந்த கசப்பை போல, வாயிருந்த கசப்பும் கூடியதே தவிர குறையவில்லை. நிமிடங்களில், உள்ளே சென்ற மது அதன் வேலையை காட்ட, தலை சுற்றுவது போல் தோன்றியது. தலையை சிலுப்பிக்கொண்டு நேராக அங்கிருந்த, சேரில் அமர்ந்தேன். என் எதிரில் இருந்த கண்ணாடியில் என் பிம்பம் பிரதிபலித்தது.

மதுவின் மாயமோ என்னவோ, என் பிம்பத்தை பார்த்து அடக்க மாட்டாமல் அழுதேன். ஆனால் நொடி அழுகையை மென்று துப்பிவிட்டு, கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு, "இனி அழ மாட்டேன், எதுக்கு நான் அழனும்? என்று கண்ணாடியில் தெரிந்த எனது பிம்பத்தைப் பார்த்து கூறினேன், ஆத்திரத்துடன்.

*************

ஆயிரமாயிரம் முறை ஆசையாக முத்தமிட்ட கண்களில், பயத்தையும் வலியையும் பார்த்த ஆத்திரம்.

காத்திரமாய் என்னை புதைத்துக்கொண்டு, காதலாய் எண்ணிக்கை இல்லா முத்தமிட்ட, அதே கழுத்தில், விரல் அச்சு பதிய நெரித்து, அவளை மூச்சுத்திணற வைத்த ஆத்திரம்.

"அம்மாவாக மட்டுமில்லாமல்!!, உனக்கு எல்லாமாய் இருக்கிறேன்!!" என்றும்,

"பாப்பா!! பாப்பா!!” என்றும், காதலுடன் கொஞ்சிய!! கெஞ்சிய!!, அதே வாயால் "பாப்பா!!” என்று பரிதாபத்துடன் கதற வைத்த ஆத்திரம்.

என் அறிவை இழக்கச் செய்த ஆத்திரம். 

கண்ணாடியில் தெரிந்த என் பிம்பத்தை வெறித்துப் பார்த்தேன். ஆத்திரத்தை அனைத்துக்கொண்டேன், ஆத்திரம் என்னை ஆட்கொண்டது.

*************

தூங்கினேனா? இல்லயா? என்று கூட தெரியாத குழப்பத்தில் எழுந்து, மொபைல் ஆன் செய்யப்பட்ட அடுத்த வினாடி, ரிங் அடித்து. அம்மா அழைத்தாள், எடுக்க

“டேய்!! எங்கட போய் தொலஞ்ச? எது....”

“இப்போ என்ன வேணும், எதுக்கு ஃபோன் பன்னீங்க? அதச் சொல்லுங்க?” அவள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே, இடை மறித்து, நான் அவளை விட சூடாக கேட்க, அவள் அமைதியானாள். இடைப்பட்ட காலத்தில் அவளிடம் சாதாரணமாக பேச ஆரம்பித்திருந்தாலும், இது வரை கோபப்பட்டது கிடையாது, இதுவே முதல்முறை.

அவள் பேசாமல் இருக்க, கால் கட் செய்தேன், எந்த வித தயக்கமும், குற்ற உணர்ச்சியும் இன்றி.

-----------------------------------

“தம்பி!” ரூம்க்கு செல்ல மாடிப்படிக்களில் எறிக்கொண்டிருக்கும் போது, தாத்தாவின் சத்தம் கேக்க, நின்று திரும்பிப் பார்த்தேன்.

“ஹால்ல ஆளு இருக்குறது கூட உனக்கு கண்ணுக்கு தெரியலையா?” அவர் சிறித்தவாறு கேட்க, அந்த சிரிப்பில் உயிர் இல்லத்திருந்ததை கவனித்த, எனையும் வருத்தியது, இருந்தாலும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. எந்த சூழ்நிலையிலும் என்னை வருத்தாத ஒரே உயிர், தாத்தா.

“இன்னைக்கு குவர்டர்லி ரிவ்யு மீட்டிங் இருக்குது இல்ல, அதுக்கு கிளம்புர அவசரத்துல, உங்கள கவனிக்கல?”னு அவர் கை அவரை சமாதான படுத்த சொல்ல,

“அதிசயமா இருக்கு, கைய புடிச்சு இழுத்தாக்கூட வரமாட்ட!! எப்போவும் சலிச்சுக்குவே?” உண்மையான சந்தோஷத்தில் அவர் பூரித்துப்போனார், சற்று முன் இருந்த வருத்தம் நீங்கி. அவர் முகத்தில் நான் பார்த்த சந்தோசத்துக்காக, இன்னும் இது போல எத்தனை பொய் சொல்லவும் தயாராய் இருந்தேன்.

“என்னைக்கி இருந்தாலும், நான் எடுத்துக்க வேண்டிய பொருப்புதானே!!, அதான் நீங்க சொன்ன மாதிரி இப்போவே ஏறங்கிராலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்" சில நிமிடங்களுக்கு முன்னால் இருந்தா என் மனநிலைக்கு, நான் இப்பொழுது பேசியது எனக்கே வியப்பாய் இருந்தது.

“சந்தோஷம் கண்ணா!!, சீக்கிரம் போய் கிளம்பி வா!!, டைம்க்கு போலாம்!!, நேரந்தவராமை, அதுதான் இன்னைக்கு உனக்கு முதல் பாடம்!!”

தாத்தா என் தோளில் தட்டி சொல்ல, நான் என் ரூம்க்கு வந்து, உடைகளை கலைந்து, ஷவரில் நனைந்தேன், எதிரில் இருந்த கண்ணாடியில் என் பிம்பம்.

“பிளீஸ்!! பிளீஸ்னு!! கெஞ்சினாலே டா, பாவி!!, அவளப் போயி!!” என் உள்ளம் விழித்துக்கொண்டது.

“அதே பிளீஸ்!! கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நீ அவள கெஞ்சல!! எள்ளி நகையாடியாது, என்னை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த எனது பிம்பம்.

“உன்ன பாப்பா வா, தூக்கி சுமந்த, அவ நெஞ்சுல, மிதிச்சி!!”

“அதே நெஞ்சுல இருந்துதான், உன்ன அவ fuck toy! சொன்னா"

“நீ அவ்வளவு கேவலமா, நடந்துக்கிட்ட பின்னடியும் கூட, பிளீஸ்!! பிளீஸ்!! சொல்லி அழத்தான செஞ்சா, அவளப் போயி.. !!!”

“நீ பிளீஸ்னு சொல்லி அழும்போது கூட, அவ உன்ன படுக்க தான கூப்பிட்டா?”

“மது இல்லாம உன்னால இருக்க முடியுமா?”

“என் முடியாது?, உன்கிட்ட இல்லாத பணமா? உன் கிட்ட இல்லாத திறமையா? நீ த்ரீ டைம்ஸ் நேஷனல்ஸ் வின் பண்ணின ஒரு சாம்பியன்!!”

“நீ இல்லாம அவளால இருக்க முடியாது!!”

“ஹா, ஹா, ஹா.... நியாபகம் இல்லையை? நேத்துதன் உன்னப் பார்த்து சொன்னா, அவ கூட படுக்க நிறைய ஆளு இருக்குனு?”

“இப்பவும் ஒண்ணும் கெட்டுப்போகால, அவளுக்கு வேற ஏதோ ப்ராப்ளம், இல்லன அவ இப்படி பண்ண மாட்டா!! போய் பேசு, எல்லாததையும் சரி பண்ணலாம்!!”

“அறு மாசமா, அவ உன்ன பேசாவிட்டாளா?!!, உன் நம்பர கூட பிளாக் பன்னிதான் வச்சிருப்பா!! தேவைபட்டா மட்டும்தான, உன்ன அன்பலாக் பண்ணுவா!!”

“திரும்ப!! திரும்ப!! உன்கிட்டதான வந்தா!! உண்ண கட்டிப்பிடிச்சு எப்படி எல்லா அழுதிருக்கா!!”

“திரும்ப!! திரும்ப வந்தாலும், அதுக்கு மட்டும்தான உன்ன யூஸ் பன்னிருக்கா!! பாசமா ஒரு வார்த்தை சொல்லிறுப்பாளா?, இதுக்கு மேலையும் நீ அவ கிட்ட இறங்கிப் போனே, நீ எல்லாம் ஆம்பளையே இல்ல!!”

“நீயெல்லாம் மனுசனே இல்ல!!"

என்று மாறி மாறி, என் காதல் மனம், என்னிடம் மன்றாட, அவளை காட்டாயப்படுத்தி புணர்ந்த மிருகம்/ஈகோ, என்னை மிரட்ட, பதின்ம வயதிலேயே, வாழ்க்கையின் மீது பெரும் வெறுப்போடு, என்னை நானே வேறொன்றாக வெறித்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“எப்படி? உன்னால இப்படி ஒண்ணுமே நடக்காதது மாதிரி நடிக்க முடியுது"

“என்ன நடந்துச்சு?”

“மது! என்ன பண்றாளோ, எவ்வளவு கஷ்டபாடுறாளோ?

“அது நேத்து கத, நேத்தே முடிஞ்சிருச்சு!, இனி எனக்கு யாரும் முக்கியம் இல்ல, என்னத்தவிர!! வேணும்னா அவளா வரட்டும்!!"

இப்படி மாறி மாறி மீண்டும் என் மனசும், ஈகோவும் அடித்துக் கொள்ள, ஏனோ, என் ஈகோவின் பக்கமே நியாயம் இருப்பதாக எனக்கு தோன்ற, ஷவரோடு, சேத்து என் மனதையும் அடைத்து விட்டு, டிரஸ்ஸோடு, என் ஈகோவையும் அணிந்து கொண்டு கிளம்பினேன் குவர்டர்லி ஆடிட் ரிவ்யு மீட்டிங்கிற்க்கு.

சிறுபிள்ளையாய் சாமி கும்பிடும் பொழுது, இந்த உலகத்தில இருக்கிற அனைவரும் நல்லா இருக்கணும் என்றுதான் எல்லோரும் வேண்டியிருப்போம். அதே வேண்டுதல் இளமையில், தானும் தனக்கு வேண்டியவர்களும் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று சுருங்கும். காலப்போக்கில் தனக்கு வேண்டியதை மட்டுமே வேண்டிக்கொள்வோம். இதற்கு காரணம் எல்லோருக்கும் இருக்கும் குழந்தைத்தின் அளவுதான். குழந்தைகளுக்கு தீராத பிரச்சனை என்று ஒன்று இல்லவே இல்லை, பிரச்சனைகளை பெற்றோரும், உறவினரும் இல்லை கடவுளை தீர்த்து வைப்பார் என்று நம்புவோம். அது குறைந்து கொண்டே வரும் காலப்போக்கில், சரியாக சொல்லப்போனால் குழந்தை தனத்தை இழக்க, இழக்க, அந்த நம்பிக்கையும் அதற்கு ஏற்றவாறு குறைந்துகொண்டே இருக்கும்.

அப்படி எனக்குள் இருந்த குழந்தையை சீராட்டி என் இளமைப் பருவம்வரை உயிர்போடு வைத்திருந்த மதுவே, அந்த குழந்தையின் அழிவுக்குக் காரணமானாள். மதுவின் செயல்களுக்கு ஆயிரம் சரியான காரணங்கள் இருந்தாலும், என்னில் இருந்த குழந்தை தனத்தை படிப்படியாக வேதனையில் ஆழ்த்திக் மூச்சுத் திணற வைத்தாள். களங்கமில்லாத தூய அன்பை மட்டுமே அவளிடம் காட்டி அந்த குழந்தையை அவளைக் கொன்று புதைத்தாள். குழந்தை தானம் இல்லாத மனிதன் மிருக்கத்துக்கு சமானம், மிருக்கத்துக்கு அதன் தேவையே பிரதானமாக இருக்கும்.

நான் முழுதாக மிருக்கமாக மாறிய தருணம் அதுவாக கூட இருக்கலாம்.

[Doyencamphor]

Next update eppo bro?

நாளை கொடுக்க முயக்கிறேன். வாசித்த மற்றும் விமர்சித்த அனைவருக்கும் நன்றி.