[கல்லறை நண்பன்.]

நன்றி மணிகோபால் ஆனால்  இந்த லிங்க்ல முதல் பக்கம் மட்டும்தான் இருக்கு.

[கல்லறை நண்பன்.]

இரவு எட்டரை மணிக்கு வீட்டுக்குப் போனான் நவநீதன். அவன் போனபோது ஊர் மொத்தமும் இருளில் மூழ்கி இருந்தது. வீட்டுக்குள் திரி விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. அவன் அம்மா ஆட்டுச் சாலையை ஒட்டிய திண்ணை மேல் உட்கார்ந்து வெற்றிலை போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அம்மா பக்கத்தில் கீழே தொங்கிய கால்களை ஆட்டியபடி உட்கார்ந்திருந்த கவிதா கேட்டாள்.!

'' எங்க மாமா போன. ?''

'' பசங்களோட பேசிட்டிருந்தேன் '' அவள் பக்கத்தில் போய் திண்ணையில் உட்கார்ந்தான்.

'' சாப்பிடறியா. ? போடட்டுமா..?'' என்று அவனைப் பார்த்தாள். 

'' இல்ல இரு.. கரண்ட் வரட்டும். நீ.. அம்மா எல்லாம் சாப்பிட்டிங்களா..?''

''ம்.. நாங்கள்ளாம் எப்பவோ..''

நவநீதனைப் பார்த்து விட்டு தன் வீட்டுத் திண்ணையில் படுத்திருந்த கவிதாவின் அம்மா எழுந்து வந்தாள். அவனது மாமா வாசலில் ஒயர் கட்டிலை போட்டு குறட்டைச் சத்தத்துடன் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

'' சாப்பிட்டாச்சா அத்தை..?'' நவநீதன் தன் அத்தையைப் பார்த்துக் கேட்டான்.

'' ஆச்சு நவநி. நீ சாப்பிடலியா ?''

'' கரண்ட் வரட்டும் அத்தை. அவங்க ரெண்டு பேரும் என்ன பண்றாங்க..?''

'' அதுக ரெண்டும் தூங்கிருச்சுனு நெனைக்கறேன். பாரு.. இது ஒண்ணு இருக்கே.. இதுதான் தூங்காம கோட்டான் மாதிரி உக்காந்துட்டிருக்கு..'' என்று கவிதாவை கிண்டல் செய்தாள் அத்தை.

'' அம்மா '' எனக் கத்தினாள் கவிதா ''நான் கோட்டான்னா. நீ.. நீ தேவாங்கு..''

சிரித்தபடி கீழே தரையில் உட்கார்ந்தாள் அத்தை.
'' இப்படி எல்லாம் பேசறதுக்குத்தான் பள்ளிக் கொடத்துல சொல்லித் தராங்க போலருக்கு. ''

'' ஆமா.. போ.. !!''

நவநீதன் குறுக்கிட்டுச் சொன்னான்.
'' இவ காலேஜ்ல ஏதோ டூர் போறாங்களாமே அத்தை..''

'' ஆமா சொன்னா..! உன்கிட்ட சொல்லி கேக்க சொன்னாளா.?''

கவிதா உடனே அவனை ஒட்டினாள். 
''பாத்தியா மாமா. இதான் எங்கம்மா கிட்ட எனக்கு சுத்தமா புடிக்காது. யாரு எது சொன்னாலும் உடனே ஒரு பழி போட்றனும்.''

நவநீதன் சிரித்துவிட்டு அத்தையிடம் சொன்னான்.
'' இல்லத்த.. அவள்ளாம் அப்படி சொல்லல. நான்தான் அவள போகச் சொன்னேன்.''

'' உங்க மாமன்தான் போக வேண்டாம்.. அப்படி இப்படினு சொல்லுச்சு நவநி..''

'' அவ போய்ட்டு வரட்டும்த்தே... மாமாகிட்ட நான் பேசிக்கறேன்..''

'' ம்.. சரி என்னமோ.. நீயாச்சு. உன் மாமனாச்சு.. உன் மாமன் மகளாச்சு..! நீங்க முடிவு பண்ணா சரி.. '' என அத்தை சொல்ல..

நவநீதன் அதை சாதாரனமாகத்தான் நினைத்தான். ஆனால் தன் அம்மா எதைச் சொல்கிறாள் என்பது கவிதாவுக்கு தெரிந்தது. 

'' லூசு அம்மா. சும்மா ஒளறாத. பேசாம இரு..'' என்றாள்.  ஆனாலும்  அவள் மனசுக்குள் ஏதோ ஒன்று நிகழவே செய்தது.!

[கல்லறை நண்பன்.]

ஊரெங்கும் மின்சாரமின்றி இருள் சூழ்ந்து கிடந்தது. காற்று மட்டும் லேசாக வீசிக் கொண்டிருந்தது. தனது  அறைக்குள் படுத்து படுக்கையில் புரண்டு கொண்டிருந்த ரேவதி எழுந்து  அறையை விட்டு வெளியே சென்றாள். அவளின் பெற்றோர் இருவரும் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில்  இருந்தனர். அவள் தம்பி ஒரு திருமணத்துக்கு போயிருந்தான்.

அவள் வெளியே போய் கதவைச் சாத்தினாள். கால்களில் செருப்பணிந்து பாத்ரூம் போனாள். சில நிமிடங்களில் வெளியே வந்து  இருண்டு கிடக்கும் தெருவைப் பார்த்தாள். அன்னாந்து வானத்தைப் பார்த்தாள்.  பின் மெல்ல திரும்பி  வீட்டுக்கு பின் பக்கம்  இருக்கும் ஒரு தோட்டத்தை நோக்கி இருட்டுக்குள் நடந்தாள். 

பழைய தோட்டம்  அது. இரண்டு கிணறுகளும் நிறைய தெண்ணை மரங்களும் முன்பு இருந்தன. இப்போது  அங்கு யாரும் குடியில்லை. அந்த தோட்டத்து வீடு கூட இடிந்து சிதிலமாகியிருந்தது. இப்போது நீர் இல்லாத இரண்டு கிணறுகளும்.. அங்கொன்றும்  இங்கொன்றுமான சில மரங்களும்.. இரண்டே இரண்டு காய்க்காத  தென்னை மரங்களும் மட்டும்  இருந்தன. இருட்டில் தனக்கு பழக்கமாகி விட்ட கால் தடத்தில் நடந்து தென்னை மரத்தடிக்குப் போனாள் ரேவதி.!

அவளுக்கு முன்பே வந்து  அந்த தெண்ணை மரத்தின்  ஓரமாக ஒரு சின்ன வரப்பின் மேல் இருட்டில்  உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தான் அன்பு. 

ரேவதி வருவதைப் பார்த்ததும் மெதுவாக  எழுந்து நின்றான். அவர்கள்  இருவரும் இந்த மாதிரி இருட்டில் சந்தித்துக் கொள்வது இது ஒன்றும் புதுசில்லை. ஆனால்  இன்றுவரை அவள் கற்புடன்தான் இருந்து வருகிறாள். 

"வாடி" என்றான். 

"என்னை எதுக்குடா இப்ப வரச் சொன்ன?" என்று கேட்டபடி அவனை நெருங்கினாள் ரேவதி.

"ம்ம்ம்.. உன்ன கற்பழிக்கலாம்னுதான்" 

"யாரு?  நீ என்னை கற்பழிக்கறவன்?"

"ஏன்.. ? உன்ன ரேப் முடியாதுனு நெனச்சிட்டியா?"

"நீ ஏன்டா அவ்ளோ எனர்ஜிய வேஸ்ட் பண்ணி என்னை ரேப் பண்ணனும்.? என் கழுத்துல ஒரு தாலிய கட்டு. படுடினு சொல்லு. பாவாடைய தூக்கிட்டு படுக்கறேன்" என்றபடி அவனை நெருங்கிப் போய்  இடித்தபடி நின்றாள். 

அவள் கையைப் பிடித்து  இழுத்து  அணைத்தான். ரேவதி அவனுடன் இணைந்தாள். அவள் முகத்தை இழுத்து உதட்டில் முத்தமிட்டான். ரேவதி முகத்தை விலக்கினாள். 
"இப்ப என்ன அவசரம்னு வரச் சொல்லி போன் பண்ண?"

"பேசலாம்னுதான்" அவள் கழுத்தை தடவினான். 

"என்ன பேசணும்? அத போன்லயே பேசலாமில்ல?"

"போன்ல பேசினா.. கிஸ் யாரு தருவா? உன் வாசம்  எப்படி வரும்?"

"அலையாத"

"பின்ன எதுக்கு லவ் பண்றதாம்?"

"கல்யாணம் பண்றதுக்கு"

"அதுக்கு  இன்னும் நாள் கெடக்குது. அதுவரை தாங்க வேண்டாமா?"

"இப்படியே சொல்லிட்டிரு. கடைசில நான் கெழவி ஆகிருவேன். அப்ப ஒரு மயிறும் பண்ண முடியாது  உன்னால"

"ரேவா.. உனக்கே தெரியும்.  நீ என்னை விட பெரியவ. அடுத்தது உன் தம்பி என் பிரெண்டு. இதுல நாம லவ் பண்ணி கல்யாணம் பண்ணிக்கறதுங்கறதும் அவ்வளவு ஈஸியா என்ன?"

"அதுக்காக.. ?"

" என் தங்கச்சிய தாட்டாம என்னால உன்னை  கல்யாணம் பண்ண முடியாதுடி. அவ போறவரை நீ பொறுத்துதான் ஆகணும். அப்படி இல்லேன்னா வேற  எவனாச்சும் கெடைச்சாலும் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ. எனக்கு நோ ப்ராப்ளம்" எனச் சொல்லி விட்டு  அவளை இறுக்கி  அணைத்து அவள் கீழ்  உதட்டை கவ்வி இழுத்து உறிஞ்சத் தொடங்கினான்.

அவன்  அடிக்கடி  அதைத்தான் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான். அதுதவிர  இருவரும் திருமணம் செய்து கொள்வார்கள் என்பதில் அவளுக்கே முழு நம்பிக்கை இல்லை.  

அடிக்கடி வீட்டுக்கு வருவதால் உண்டான நெருக்கம் இப்போது காதல்  என்கிற பெயரில்  இருவரையும்  இணைத்திருக்கிறது. 

ரேவதி ஆர்வமானாள். அவன் சுவைக்க ஏதுவாக தன் உதடுகளை பிளந்து கொடுத்தாள். அவள் மார்புகள் அவன் நெஞ்சில்  அழந்தி நசுங்கின.  அவள் கைகள்  அவனை வளைத்து  இறுக்கி அணைத்தன.  

சில நிமிடங்கள் சென்றன. முத்தமிட்டு விலகின அன்பு இடம் பார்த்து கீழே  உட்கார்ந்தான். ரேவதியின் கையைப் பிடித்து  இழுத்து தன் தொடைகளுக்கு நடுவில்  உட்கார வைத்து  அணைத்துக் கொண்டான். அவன் கைகள்  இரண்டும் ரேவதியின் நைட்டிக்குள் விம்மியிருக்கும் மார்புகளை பற்றி விளையாடின. அவன் முகம் அவள் கூந்தலுக்குள் புதைந்து போனது. அவள் கிறங்கிச் சரிந்து  அவன் தொடை நடுவில் துவண்டாள். 

"நவநிகிட்ட என்னடி சொன்னே?" அன்பு அவள் கூந்தலுக்குள் மூக்கை நுழைத்து வாசணை பிடித்தபடி முனகினான்.

"என்னடா கேட்டான்?"

"நாம லவ் பண்றம்னு சொன்னியா?"

"ஆமா. ஏன்? "

"அதை ஏன்டி அவன்கிட்ட போய் சொன்ன?"

"ஏன்? அதனால என்னாச்சு  இப்ப?"

"இப்பவரை ஒண்ணும் ஆகல..."

"ஏதாவது  ஆகிரும்னு பயப்படுறியா?"

"ம்ம்ம்"

"என்ன ஆகும்னு நெனைக்குறே?"

"அவன் உன் தம்பிகிட்ட நாம இப்படி பழகறோம்னு சொன்னா.. அதனால பிரச்சினை வரலாம்"

"சே.. அவன்லாம்  அப்படியாப் பட்ட பையன் இல்லடா. அவன் என் தம்பி மாதிரி. ரொம்ப நல்லவன்"

"அது சரிதான்.. ஆனா"

"நீ பயப்டாத.. அவன்  அப்படி  எதுவும் சொல்ல மாட்டான்"

அன்பு அவள் மீது வெறியில் இருந்தான். அவள் நைட்டியின் ஜிப்பை பிரித்தான். ரேவதி தடுத்து சிணுங்கினாள். 
"போலான்டா. டைமாகுது"

"இருடி. இன்னும் கரண்ட் வரல" அவள் கையை தள்ளி  உள்ளே கை விட்டான். பிராவில் பிதுங்கிய அவள் மாங்கனிகளை பிடித்து  அழுத்தினான்..!!!

[கல்லறை நண்பன்.]

ரேவதியால் அன்புவைத்  தடுக்க முடியவில்லை.  இருட்டில் தன் கனத்த தனங்களை அவனுக்கு சுவைக்கக் கொடுத்து சூடானாள். உடல் கொதிக்க நெளிந்து முனகினாள். அன்புவின் கை அவளின் இடுப்பில் தடவி தொடைகளில் ஊர்ந்து அவளின் தொடை இடுக்கில் பதிந்தது. நைட்டியுடன் அவள் பெண்மை மேட்டை தேய்த்து பிசைந்தான். அவள் சொக்கினாள்.

பருத்த முலைகள் என்றாலும்  அவைகள் காம உணர்ச்சி  ஏறி இறுகி விட்டன. கிண்ணென மாறிய  முலைகளை சப்பியபடியே அவள்  நைட்டியை சுருட்டி  அவளின்  தொடைவரை தூக்கினான். ரேவதி தடுத்துப் பார்த்தாள். ஆனாலும் அவன் கை நைட்டியை தொடைவரை ஏற்றி விட்டு  உள்ளே புகுந்தது. அவள் தொடைகளை நெருக்கினாள்.  அவன் விரல்கள் அவளின் தொடைகளில் தவழ்ந்து சென்று  அவளின் ஜட்டியை தொட்டன. அவள் நிலை குலைந்தாள். நெஞ்சை எக்கி முலையை அவன் வாயில் திணிக்கும் வேளையில் அவன் விரல்கள் அவளின் ஜட்டியை  ஒதுக்கி ஈரமான  பெண்மை வாயிலைத் தொட்டன. அவள் துடிப்புடன் அவன் விரலை இறுக்கிப் பிடித்தபடி  நெறித்தாள்.  ரேவதியின் உடம்பு சூடாகிக் கொதித்தது. அவள் விட்ட மூச்சுக் காற்றில்  அனலின் வெப்பம்  இருந்தது. 

"டேய்.. அன்பு"

"என்னடி?"

"வேணாம்டா. அங்க கை வெக்காத"

"பால் குடுத்துட்டே. கொஞ்சம் ஜூஸும் குடேண்டி?"

"அதெல்லாம்  இப்ப தரதுக்கு இல்லேடா" 

சிறு சிறு கிண்டல் பேச்சுக்கிடையே அவன் விரல் அவளின் ஜட்டியை ஒதுக்கி ஈரமான பெண்மை வாசலை முட்டி உள்ளே புகுந்து விட்டது. அவள் பல்லைக் கடித்து சிணுங்கியபடி அதை அனுமதித்தாள். அவன் விரல் அவளின் புழையை பதம் பார்த்து  ஈரப் படுத்தியது. இரண்டாவது நிமிடத்தில்  அவள் உச்சமடைந்து சிலிர்த்தாள். 

மேலும் சில நிமிடங்கள்  ஆனது. ரேவதி வியர்த்து போனாள். இருட்டு கொடுத்த மயக்கத்திலிருந்து திடுமென மீண்டாள்.  சட்டென  அவன் கையை விலக்கி  அவன் பிடியில் இருந்து விலகி எழுந்தாள். அவன் திகைப்பாக பார்த்தான். 

"ஏன் ரேவா?"

"போதும்டா. நான் போறேன்" என்று நைட்டியை தூக்கி பிடித்தபடி ஜட்டியை இழுத்து மாட்டினாள். 

அவன் அவள் தொடையை பிடித்தபடி மண்டியிட்டு  எழுந்தான். அவள் நைட்டிக்குள் தலையை விட்டு தொடையில் முத்தமிட்டு நக்கினான். 

"ச்சீ விடுடா" என்று சிணுங்கி அவன் முகத்தை தள்ளி விட்டாள். 

ஆனால்  அவன் முற்றிலும் விலகவில்லை. அவள் தொடைகளை இரண்டு கைகளிலும் வளைத்து பிடித்தபடி மீண்டும் தன் முகத்தை  அவள் தொடைகளுக்குள் புதைத்தான். ரேவதி சிணுங்கி பின்னால் நகர்ந்தாள். திட்டினாள். ஆனால்  அது எதுவும்  அவன் புத்தியில் ஏறவே இல்லை.  

ஒரு சில நொடிகள் போராட்டமே நடத்தி அவளை வென்றான். நைட்டிக்குள் அவள் தொடைகளை இறுக்கி பிடித்து  அடக்கினான். அவள் தொடைகளுக்கிடையில் தன்  முகத்தை புதைத்து ரேவதியின் ஜட்டி மீது முத்தமிட்டான். ஜட்டியுடன் கவ்வி அவள் பெண்மை மேட்டை சப்பினான். 

ரேவதி துவண்டு போனாள். அவள் எதிர்ப்பு மெல்ல மெல்ல  அடங்கியது. சிணுங்கியபடி நின்றவளின் ஜட்டியை சரட்டென கீழே  இறக்கி லபக்கென அவளின்  அந்தரங்க மேடையை கவ்வினான். 

ரேவதி தன் அந்தரங்க மேட்டில் நிறைய முடி வைத்திருந்தாள். அத்தனையும் சுருள் முடிகள். அந்த சுருள் முடியின் மீது முகத்தை தேய்த்தான். அவள் புழை மணம் எழுப்பும் காம நெடியை சுவாசித்து வெறியானான். அவளின் வெடித்த மன்மத பேழையை உதட்டால் தீண்டி நாக்கால் தடவினான். அவள் புழையின் உவர்ப்புச் சுவையை நாக்கில் உணர்ந்தான். 

ரேவதி தவித்தாள். துடித்தாள். சிணுங்கினாள். அவனை திட்டினாள். ஆனால்  அது எதையும் அவன் பொருட்படுத்தவே இல்லை. அவளின் துள்ளலை அடக்கினான. அவள் பெண்மை வாயிலில் நாக்கால் தடவி வாயை வைத்து சுவைத்தான். 

அவள் உடல் நடுங்கியது. கால்கள்  வலுவிழந்தன. பரவச நடுக்கம்  அவள் உடல் முழுக்க தாக்கியது. கண்களை மூடி பல்லைக் கடித்தபடி தொடைகளை அகட்டி வைத்து நின்றாள் ரேவதி..!!!

[கல்லறை நண்பன்.]

ஒரு மணி நேரம் கழித்து  கரண்ட் வந்தது. திண்ணையில் உட்கார்ந்து கொண்டிந்த கவிதா எழுந்து போய் நவநீதனுக்கு உணவைப் போட்டு வந்து கொடுத்தாள். அங்கேயே உட்கார்ந்து அத்தையுடன் பேசியபடியே சாப்பிட்டான் நவநீதன்.!!! 

சாப்பிட்ட பின்பும் நீண்ட நேரம் பழைய கதைகளை எல்லாம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். தூக்கத்தை தாக்குப் பிடிக்க முடியாத கவிதா.. அவன் பக்கத்தில் தலை வைத்து படுத்து கதை கேட்டபடியே தூங்கிப் போனாள்..!!!

பேசி முடித்து.. அத்தை தூங்கப் போன போது.. பதினொரு மணிக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. தூங்கியிருந்த கவிதாவையும் தட்டி  எழுப்பி விட்டுப் போனாள் அத்தை. கவிதா தூக்கக் கலக்கத்தில் எழுந்து உட்கார்ந்து மண்டையை சொறிந்தாள்.!!!

'' உள்ள போய் படு கவி..'' எனச் சொல்லி விட்டு நவநீதன் எழுந்து பாத்ரூம் போய் வந்து.. வீட்டுக்குள் போனபோது கவிதா  கட்டிலின் குறுக்கு வாக்கில் சுருண்டு படுத்திருந்தாள்.

'' ஏய்.. என்னாச்சு ? இப்படி படுத்துருக்க.. ?''

'' ம்..'' என முனகிவிட்டுச் சொன்னாள் ''பாத்ரூம் போகனும்.. ''

'' போ. ''

அவள் தூக்கம் கலையாமலே எழுந்து தள்ளாடிக் கொண்டு போவதைப் பார்த்தவனுக்கு சிரிப்புதான் வந்தது.!!

திரும்பி வந்தவள்.. 
''நான் தூங்கறேன் மாமா.. குட்நைட்..'' எனச் சொல்லி விட்டு முன்பே அவளுக்காக  அவள் விரித்து விட்டிருந்த பாயில் தொப்பென விழுந்து.. போர்வையை இழுத்து முகத்தின் மேல் போட்டுக் கொண்டாள். !!!

திடுமென முகத்தை மூடிய போர்வையை விலக்கினாள் கவிதா. நவநீதனைப் பார்த்தாள். 
'' மாமா.. ''

'' ம் ?'' அவளைப் பார்த்தான்.

'' நாளைக்கு போலாந்தான..?''

'' எங்கடி.. ?''

'' பெரிய மாமா ஊருக்கு ? உன்னை வரச் சொல்லுச்சி இல்ல. நீ நாளைக்கு வரேனு சொன்ன இல்ல. ?''

'' ஓ அதுவா.?" புன்னகைத்தான் "சரி போலாம்.. போலாம்.. !''

'' ம்.. குட் நைட் மாமா .!!!''

'' எத்தனை தடவடி சொல்லுவ..?''

'' நீ எனக்கு சொல்லல இல்ல.. ?''

'' சரி.. குட் நைட்.. தூங்கு ''

'' ம். ஸ்வீட் ட்ரீம்ஸ் ''

'' ஸ்வீட் ட்ரீம்ஸ் ''

இவள் பேசும் தோரனை.. அவனுக்கு கிருத்திகாவை நினைவு படுத்தியது. அவளைப் பற்றின நினைவு வந்ததும் மனது சட்டென பாரமானது. 

'ச்ச.. தூங்க போற நேரத்துல அவ நினைவா ?' என அந்த நினைவை ஒதுக்கி அவன் மொபைலை எடுத்து நோண்டத் தொடங்கினான்.!!!

[கல்லறை நண்பன்.]

காலையில் நன்றாக தூங்கிக் கொண்டிருந்த நவநீதனை தட்டி எழுப்பினாள் கவிதா. புரண்டு படுத்து கண் திறந்து  அவளைப் பார்த்தான். புன்னகை காட்டினாள். 

"என்னடி?"

"எந்திரி"

"ப்ச்.." தலையை தூக்கி கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். மணி ஏழரையைக் காட்டியது.  "இப்பவே ஏன்டி எழுப்பின?"

"வேற எப்ப எழுப்பறது?" என்று சிரித்தபடி கேட்டாள். 

போர்வையை விலக்கி  எழுந்து  உட்கார்ந்தான். 
"இப்பவே எந்திருச்சு நான்  என்ன பண்ண போறேன்?"

"இரு. காபி ஊத்திட்டு வரேன்" என்று விட்டு வெளியே போனாள் கவிதா. 

நவநீதன்  எழுந்து பாத்ரூம் போனான். அவன் அம்மாவைக் காணவில்லை. முகம் கழுவி வந்து திண்ணையில் உட்கார்ந்தான். கவிதா காபி ஊற்றி எடுத்து வந்து கொடுத்தாள். 
"அத்தை எங்க?"

"குட்டிக்கு தலை புடுங்க போயிருக்கும்" என்றாள்.

காபியைக் குடித்தான். 

"நான் போய் குளிக்கறேன் மாமா" என்றாள்.

"அதை கூட என்கிட்ட சொல்லனுமா?" என்று கேட்டான். 

அவள் சிரித்தபடி தன் வீட்டுக்குப் போனாள். காபி குடித்த பின் உள்ளே போய் தலைவாரி சட்டை போட்டுக் கொண்டு காட்டுப் பக்கம் கிளம்பினான். அவன் வீதியில் நடக்கும்போதே திவ்யாவும் பிரமிளாவும் எதிர் திசையில்  இருந்து வந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைப் பார்த்து சிரித்தான். அவர்கள்  இருவரும் சிரித்தனர்.

"எங்க கிளம்பிட்டிங்க ரெண்டு பேரும்? " என்று கேட்டான்.

"வேலைக்கு" என்றாள் பிரமிளா. 

"நீ வேலைக்கு சரி. திவ்யா? "

"இவளை வேன் வெச்சு விட" என்று சிரித்தாள் திவ்யா. 

"ஓ.."

"நாளைக்கு பிரீயா?" என்று அவனைக்  கேட்டாள் பிரமிளா.

"ஏன் பிரமி?"

"இன்னிக்கு  எனக்கு சம்பளம்" என்றாள். 

"சரி?" புரியாமல்  அவளைப் பார்த்தான். 

"என்ன சரி? நான்  என்ன சொல்லியிருந்தேன்?"

"என்ன சொன்னே?"

திவ்யா இடை புகுந்து சொன்னாள். 
"போன் வாங்கனும்னு சொல்லியிருந்தா இல்ல?"

"ஓ.. ஆமால்ல? ஸாரி மறந்துட்டேன்" என்று சிரித்தான். 

"நல்லா மறந்தீங்க" என்றாள் பிரமிளா.

"ஓகே.  எப்ப போலாம்?"

"நாளைக்கு? "

"ஓகே."

"எவ்ளோ ஆகும்?"

"உன் கைல எவ்ளோ இருக்கோ அதுக்கு தகுந்த மாதிரி எடுக்கலாம்"

"என் சம்பளத்தை அப்படியே கொண்டு வரேன்" என்றாள். 

காலை இளம் வெயிலில் திவ்யாவை விட  பிரமிளாவின் நிறம் கொஞ்சம் கூடுதலாகத் தெரிந்தது. அவள் முகம் பளபளத்தது. அவள் பல்லு மட்டும் அசிங்கமாக  இல்லாமல்  ஒரு அமைப்புடன் இருந்தால் பிரமிளாதான் அம்சமாக இருப்பாள் என்று தோன்றியது. திவ்யாவை விட அவள் கொஞ்சம் குண்டாக இருந்தாலும் அவளின்  பெண்மை மேடுகள் கும்மென்றிருந்தன. 

திவ்யா  "ம்ம்ம்.. எப்படியோ ஒரு போன வாங்கி  குடுத்து நல்லாருக்கறவளை கெடுக்கப் போறிங்க?" என்று கிண்டலாகச் சிரித்தாள்.

"யாரு?  நானா? என்ன கொடுமை இது?"

"இவளுக்கு வயித்தெரிச்சல் நவநி. நீங்க கண்டுக்காதிங்க" என்ற பிரமிளா திவ்யாவின் கையைப் பிடித்து இழுத்துப் போனாள்.  

நவநீதனைத் திரும்பித் திரும்பி பார்த்தபடியே போனாள் திவ்யா..!!!

[கல்லறை நண்பன்.]

நவநீதன் குளித்து விட்டு வந்தபோது கவிதா மேக்கப்  எல்லாம் முடித்து தயாராகியிருந்தாள். ஆரஞ்சு கலரில் டிசைனர் சுடிதார் போட்டிருந்தாள். தலை முடியை கொஞ்சம் ஸ்டைலாக சீவி பிண்ணியிருந்தாள். கழுத்தில்  ஒன்றுக்கு இரண்டு செயின்களைப் போட்டிருந்தாள். 

"என்னடி கலக்கற போலருக்கு?" என்றான். 

"போ மாமா" என்று வெட்கப்பட்டு சிரித்தாள். 

"அங்க யாராவது  உனக்கு  ஏத்த மாதிரி  இருக்காங்களா என்ன?"

"எங்க?"

"பெரிய மாமா வீட்டு பக்கத்துல?"

"அய்யே.. போ மாமா.."

"ஆனா சூப்பராத்தான்டி இருக்க"

"தேங்க்ஸ்"

"சாப்பிட்டியா?"

"இல்ல. உன்கூட சாப்பிட்டுக்கலாம்னு இருந்தேன்"

"சரி. போட்டுட்டு வா" என்று விட்டு அவன் உடை மாற்றினான். 

கவிதா  இருவருக்கும்  உணவை போட்டு எடுத்து  வைத்தாள். இருவரும் சாப்பிட்டு விட்டு  அண்ணன் ஊருக்கு கிளம்பினார்கள். கவிதா  அவனுடன் இருப்பது ஜாலியாகவே இருந்தது. இருவரும்  பஸ்ஸில்  ஒரே சீட்டில் உட்கார்ந்து பயணித்தபோது அவனையும் மீறிய  ஒரு பரவசம் அவனை ஆட்கொண்டது. அவளும் அப்படிதான் இருந்தாள். 

பஸ் விட்டு  இறங்கி சிறிது தூரம் நடந்து போனார்கள்.   அண்ணி கொஞ்சம்  உடல் பெருத்திருந்தாள். இரண்டு குழந்தைகளைப் பெற்ற தளர்த்தி  அவள் மார்பில் மட்டுமே தெரிந்தது. 

"அட வாங்க.. என்ன பொண்ணும் மாப்பிள்ளையும் ஜோடி போட்டு வந்துருக்கீங்க போல?" என்று கிண்டலாகச் சிரித்தபடி வரவேற்றாள்.

நவநீதன் சிரித்தான். "லீவ்ல இருந்தா. இவளும்  உங்களை பாக்க வரேன்னா. அதான் கூட்டிட்டு வந்தேன்."

"பயங்கரமா மேக்கப்  எல்லாம் பண்ணிட்டு வந்துருக்கா மாதிரி  இருக்கு?  ஏன்டி.. என்ன பிளான்?" என்று கவிதாவைக் கேட்டாள்  அண்ணி.

"ம்ம்ம்.. எங்க பெரிய மாமாவை நான் கட்டிக்கலாம்னு பிளான். போதுமா?" என்றாள் கவிதா. 

"அடி சக்களத்தி.." என்று  அண்ணி சொல்ல ஓடிப் போய்  அண்ணியின் குண்டியில் ஓங்கி  ஒரு  அடி வைத்தாள் கவிதா. 

"கெட்ட வார்த்தை பேசினே.. மாமா கிட்ட சொல்லி வாயை கிழிச்சு போடுவேன்"

அண்ணி கவிதாவின் பெரியம்மா பெண்தான். அதனால்  இருவருக்கும் இடையில் நல்ல நெருக்கமும் புரிதலும் இருந்தது. 

"அண்ணன் இல்லையா அண்ணி? " நவநீதன்  அண்ணியிடம் கேட்டான். 

"வேலைக்கு போயாச்சு" என்றபடி கவிதாவின் கையைப் பிடித்து  உள்ளே  இழுத்துப் போனாள். 

வீட்டுக்குள் இருந்து குழந்தைகள் ஓடி வந்தன. இருவரையும்  அணைத்து கையில்  எடுத்தபடி உள்ளே போனான் நவநீதன். அண்ணி தண்ணீர் கொடுத்தாள். வாங்கிக் குடித்தான். 

"நீங்க கொஞ்சம் குண்டாகிட்டிங்க போலருக்கு அண்ணி?" என்றான். 

"அப்படியா தெரியுது? "

கவிதா "நல்லாவே ஒடம்பு வந்துருச்சு. பன்னி மாதிரி.  எங்க மாமா சம்பாரிச்சு போடறதை தின்னு தின்னு.. பாரு" என்று தன் பங்குக்கு கிண்டல் செய்தாள். 

முதலில் டீ வைத்து கொடுத்தாள் அண்ணி. அதன்பின் பலதும் பேசினார்கள். அதிகமாக திருப்பூர் வேலை பற்றியும் கிருத்திகா பற்றியும்தான் பேச்சு நடந்தது. மதிய உணவை சாப்பிட்டு விட்டு சிறிது நேரம் படுத்து  ஓய்வெடுத்தான். கவிதா  அவனிடம் நன்றாக நெருக்கம் காட்டினாள். அண்ணி  அடிக்கடி  அதை சொல்லி கிண்டல் செய்து சிரித்தாள். மாலைவரை இருந்து விட்டு  அதன்பின்  ஊருக்கு கிளம்பினார்கள். 

விடை தரும்போது  அண்ணி விளையாட்டாகச் சொன்னாள். 
"ரெண்டு பேருக்கும் ஜோடி பொருத்தம் ரொம்ப நல்லாருக்கு. கல்யாணம் பண்ணிக்குங்க."

"ஐய.. போ லூசு" என்று வெட்கப்பட்டு சிரித்தாள் கவிதா..!!!

[கல்லறை நண்பன்.]

பிரமிளாவும் திவ்யாவும் காலையிலேயே தயாராகி வந்து விட்டார்கள். திவ்யா சற்று விசேஷமாக தன்னை அலங்கரித்து வந்திருப்பதைப் போலிருந்தது. அவளைப் பார்க்க மிகவும் கவர்ச்சியாக இருந்தாள். இருவரின் கூந்தலிலும் நிறைய பூ இருந்தது. 

நவநீதனும் உடை மாற்றி தயாராகி  அவர்களுடன் கிளம்பிப் போனான். பஸ்ஸில் கூட்டமிருந்தது. ஆனாலும் அருகருகே நின்று பேசியபடி பயணம் செய்தனர். அவர்களை பூர்விகா ஷோ ரூம்  அழைத்துப் போய் ரெட் மி யில் நல்லதாகப் பார்த்து  ஒரு மொபைல் வாங்கிக் கொடுத்தான். அது பிரமிளாவுக்கு மிகவும் பிடித்தது. அதன் பின்னர் ஹோட்டலுக்குப் போய் லஞ்ச் சாப்பிட்டு விட்டு தியேட்டர் போய் விட்டனர். 

நவநீதன் பக்கத்தில்  உட்கார்ந்தது திவ்யாதான். அவனுக்கு  அதில் சிறிது கூச்சம்  இருந்தது. ஆனாலும் அவன் அதை வெளியே காட்டிக் கொள்ளவில்லை. திவ்யா மிகவும் ஜாலியாக இருந்தாள். அடிக்கடி  அவன் பக்கம் தலை சாய்த்து அவனிடம் சிரித்து சிரித்துப் பேசினாள். அவள் தோளை அவன் தோளில்  அழுத்தி தேய்த்து மகிழ்ச்சி  அடைந்தாள். ஆனால்  அதைத் தான்டி எதுவும் நடந்து விடவில்லை. அன்றைய செலவு மொத்தமும் பிரமிளாவுடையதுதான்.

அன்று மாலை. பிரேமிடம் பேசும்போது அதைச் சொன்னான் நவநீதன். அதைக் கேட்ட பிரேமின்  கண்கள் வியப்பில் விரிந்தன.
"என்னடா சொல்ற? அவளுக அப்படி  எல்லாம் அனாவசியமா படத்துக்கு வர மாட்டாளுகளே? நீ எப்படி தள்ளிட்டு போன?"

நவநீதன் சிரித்தபடி சொன்னான்.
"நான் எங்கடா அவளுகள தள்ளிட்டு போனேன்.? அவளுகதான் வந்தது வந்தாச்சு அப்படியே ஒரு படம் பாத்துட்டு போலாம்னு என்னை கூட்டிட்டு போனாங்க"

"செலவெல்லாம் யாரோடது? நீ பண்ணியா?"

"நான் செலவே பண்ணல. எல்லா செலவும் பிரமியோடது"

"அந்த பல்லி அவ்ளோ செலவு பண்ணாளா?"

"சம்பளம் வாங்கியிருக்கா. அதனால புல் ட்ரீட்தான்"

"அவ காசுலதான போன் வாங்கி குடுத்த?"

"ம்ம்ம் "

"அதுக்கு அவ உனக்கு ட்ரீட் வெச்சாளா? என்னடா ஏதாவது ரூட் போடறாளா?"

"யாரு பிரமியா? ச்ச.. நீ ஏன்டா?"

"சரி. உன் பக்கத்துல யாரு  உக்காந்தா? பல்லியா?"

"இல்ல. திவ்யா" என்றான் நவநீதன். 

"அவளா உன் பக்கத்துல உக்காந்தா?" எனக் கேட்ட பிரேமின் முகம் மாறியதைக் கவனித்தான். திவ்யாவை இவன் காதலித்தான் என்று  அன்பு சொன்னது ஞாபகம் வந்தது. 

'இன்னும்  அவளை காதலிச்சிட்டுதான் இருக்கானோ?'
"ம்ம்ம்.."

"அவ... ரொம்ப இதாச்சே?"

"எது?"

"ஒரு மாதிரி.. சென்ஸிடிவ். தெரியாம கை கால் பட்டாலே டென்ஷனாகிருவா."

"அப்படியா? ஆமா. நான்  ஒண்ணு கேள்விப் பட்டேனே. உண்மையா?"

"என்ன?"

"நீ ஏதோ.. திவ்யாள லவ் பண்றதா...."

நவநீதனை ஆழமாகப் பார்த்தான். அவன் நினைவில் திவ்யா தோன்றியிருப்பாள் போல.
"யாரு சொன்னா?"

"கேள்விப் பட்டேன்"

"அடப் போடா.. லவ்வாவது மண்ணாவது" திடுமென சலித்துக் கொண்டான் பிரேம். 

"ஏன்டா என்னாச்சு? "

"அவ அழகாத்தான் இருக்கா. அதனால அவ மேல ஆசைப் பட்டது என்னவோ உண்மைதான். ஆனா செரியான திமிர் புடிச்ச கழுதை. ஓவர் சீன் போடுவா. தேவையில்லாம டென்ஷனாவா. லேசா கை கால் பட்டுச்சுன்னால என்னமோ அவளை ரேப் பண்ணிட்ட மாதிரி பேசுவா. அத்தனை  ஆங்காரம் அவளுக்கு" என்று மனத் தாங்கலுடன் சொன்னான் பிரேம்.

அவன் சொல்வதைப் பார்த்தால் திவ்யாவை காதலித்தது உண்மைதான் என்று தோன்றியது. ஆனால் இவன் எதிர் பார்த்தது நடக்கவில்லை போல. ஹ்ம். !

"சரி. நீ திவ்யாவ லவ் பண்ணியா இல்லையா?"

"பண்ணித் தொலைச்சேன்.  கொஞ்ச நாளு"

"அவளுமா?"

"ஏன்டா. நான் சொல்றதுல நம்பிக்கை  இல்லையா?"

"சே. அப்படி  இல்ல.  அவளும் உன்னை லவ் பண்ணாளானு தெரிஞ்சுக்க கேட்டேன்"

"என்ன எழவோ? ஆனா என்கூட ஆரம்பத்துல நல்லாத்தான் பழகினா. அப்பறம் போகப் போக சண்டை சச்சரவுனு.. எப்பப் பாரு ஒரே டென்ஷன் புடிச்ச வேலையா போச்சு"

"ஓ.. சரி. இப்ப எப்படி? "

"இப்பல்லாம் ஒரு மயிறும் இல்ல"

"எப்படி பிரேக்கப் ஆச்சு?"

"அது.. பெருசா சொலலிக்க ஒண்ணும்  இல்லடா. சும்மா சும்மா சண்டை போடுவா. இல்லாத பிரச்சினையை பேசிப் பேசியே வம்பிழுப்பா. அப்படி வந்த சண்டைல ரெண்டு பேரும்  ஈகோல பேசாம விட்டு.. அதுவே தானா கட்டாகிப் போச்சு.  இப்ப சுத்தமா பேச்சு வார்த்தையே இல்ல. ஏன் பாத்துக்கறதுகூட இல்ல. மத்தபடி ஒண்ணும் இல்ல.  ஈகோதான். நானா வந்து பேசனும்னு அவ நெனச்சா. நான் யாரு?  சரிதான் போடி மயிறுனு விட்டுட்டேன்.."

பிரேம் பல விசயங்களை மறைத்துச் சொல்கிறான் என்று தோன்றியது. ஆனால்  அதற்கு மேல் அவனைத் தோண்டித் துருவிக் கேட்க நவநீதன் விரும்பவில்லை. 

பிரேமே பேசினான்.
"ஒண்ணுல்ல.. சினிமா போலாம்பா. சரினு கூட்டிட்டு போனம்னா அன்னிக்கு அவ கேட்டது எல்லாம் வாங்கித் தரனும். ஷாப்பிங்னு அலைய வெப்பா.  ஹோட்டல் சாப்பாடு. ரெண்டு மூணு ஜூஸ் அது இதுனு கண்டதெல்லாம் கேப்பா. அப்படி போகலேன்னா அங்கயே சண்டை வந்துரும்" எனச் சொன்னவன் சட்டென நிறுத்தி விட்டு நவநீதனைக் கேட்டான்.
"ஆமா. நீ ஏதாவது  அவளை லவ் பண்றியா?"

"சே சே.. அதெல்லாம்  இல்லடா. நீ வேற? நான்  உன் கதைய கேட்டேன்"

"அதான பாத்தேன். நீ எவள வேணா லவ் பண்ணு. ஆனா அவள மட்டும் லவ் பண்ணி தொலைச்சிராத. நொந்து நூலாகிருவ. ராட்சசி" என்றான் பிரேம்.

[கல்லறை நண்பன்.]

"திவ்யா.. ஏய் திவ்யா" என்று சத்தமாக கத்தினான் அன்பு. குளித்து வந்து உடை மாற்றி தலைவாரிக் கொண்டிருந்தான். 

உள்ளறைக்குள் இருந்து வெளியே வந்தாள் திவ்யா.  
"ஏன் இப்ப ஊருக்கே கேக்குற மாதிரி கத்தற? என்ன?"

"எங்கடி என் போனு?" முறைத்தபடி அவள் கையைப் பார்த்தான். அவள் கையில் கத்தி  இருந்தது. வெங்காயம்  உழித்துக் கொண்டிருப்பாள் போலிருந்தது. தன் சின்னக் கூந்தலை சுருட்டி கொண்டை போட்டிருந்தாள். 

அவனது மொபைல் உள்ளே பாடிக் கொண்டிருந்தது. 
"அதுக்கா இப்படி கத்தற? உள்ள பாடிட்டிருக்கு பாரு" 

"எடுத்துட்டு வா. எத்தனை தடவை சொல்லியிருக்கேன். என் போனை எடுக்காதேனு?"

"ஆமா.. அது பெரிய இது.." என்று முனகியபடி திரும்பிப் போய் அவன் மொபைலை எடுத்து வந்தாள். அவன் கை நீட்டினான். 'லொட்'டென அவன் கையில் வைத்தாள். 
"இந்தா.. உன் போனு"

"இனிமே எடுத்த.. கைய முறிச்சுருவேன்" என்றான். 

அவனை முறைத்தாள் திவ்யா. 

"என்னடி மொறைக்குற?" என்று  அவளின் முன் நெற்றியில் தட்டினான். 

"சீ போடா" என்று விட்டு திரும்பி உள்ளே போய் விட்டாள் திவ்யா. 

உடை மாற்றி தலைவாரிய அன்பு சீட்டியடித்தபடி வெளியே போய் பைக்கைக் கிளப்பினான்..!!!

காலை மிகவும்  உற்சாகமாக இருந்தாள் கவிதா. இன்று அவள்  சுற்றுலா கிளம்புகிறாள். அதிகாலையில் நேரமே எழுந்து குளித்து நல்ல உடை அணிந்து வந்து நவநீதனை எழுப்பினாள். 

"என்னடி?" கண் விழித்துக் கேட்டான். 

"நான் போயிட்டு வரேன்" 

"கிளம்பிட்டியா?"

"ம்ம்ம்"

"நல்லபடியா போயிட்டு வா"

"உனக்கு  என்ன வேணும் மாமா?"

"எனக்கா?"

"ம்ம்ம் "

"முத்தம் குடு" என்றபடி எழுந்தான். 

"சீ போ" என்று வெட்கப் பட்டாள். 

சிரித்தான். "பணமெல்லாம் இருக்கா?"

"ம்ம்ம்.. இருக்கு"

"பாத்து. சிக்கனமா செலவு பண்ணு. அதுக்காக எதுவும் சாப்பிடாம இருந்துடாத. புடிச்ச ஐட்டமா இருந்தா நல்லா வாங்கி சாப்பிடு"

"சரி. எனக்கு நேரமாச்சு. நான் போறேன்"

"பாத்து போயிட்டு வா. ஜாலியா  சுத்திட்டு வா"

"இந்த ட்ரஸ் நல்லாருக்கா மாமா?"

"ஏன்டி?"

"சொல்லேன்"

"நல்லாருக்கு. ஆனா நீ தான்  ஒரு முத்தம் கூட தர மாட்டேங்குறியே?"

"போ" என்று சிணுங்கியவள் இரண்டு  எட்டுக்கள் வைத்து போய்.. மீண்டும் சட்டென திரும்பி வந்து  அவன் கன்னத்தில்  ஒரு முத்தம் கொடுத்து விட்டு வெளியே ஓடினாள்..!!!

நவநீதனுக்கு இன்னும் வேலை கிடைக்கவில்லை. அதனால் சும்மா இருக்கும் நேரத்தில் தன் தாயுடன் போய் ஆடுகள் மேய்த்து வந்தான். அவர்களுக்கும் பெரியது, குட்டி என்று பதினைந்து  ஆடுகளுக்கு மேல்  இருந்தன. அத்தைக்கு ஆடுகளுடன் சேர்த்து  இரண்டு சின்ன மாடுகளும் இருந்தன. 

பொதுவாக  ஆடுகளை மேய விட்டபின் ஊர்க்கதை பேசுவது என்பது வாடிக்கையான ஒன்றாக இருந்தது. இன்று  அப்படி பேசியபோது அத்தை சொன்ன செய்தி  அவனுக்கு கொஞ்சம்  அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. அது பிரமிளாவின் குடும்பக் கதை. அவளது  அப்பா இப்போது இவர்களிடம் இருந்து பிரிந்து போய் வேறொரு பெண்ணுடன் வாழ்கிறாராம். 

"அது யாருத்தே?" திகைப்புடன் கேட்டான் நவநீதன். 

"அது ஒரு இருளப் புள்ள" என்றாள்  அத்தை. வெற்றிலையை வாயில் போட்டு மென்று கொண்டிருந்தாள். 

"இருளப் புள்ளையா? அது எப்படி செட்டாச்சு?"

"மலைக்கு.. அவங்க ஊருக்கு போக வர  இருந்துருக்கான். ரெண்டு மூணு இருளாசுக அவனுக்கு பழக்கமாயிருக்காங்க. அப்படி  இருந்த எடத்துல இந்த புள்ள எப்படியோ இவன்கூட நல்லா பழகிருச்சு. இப்ப அது கூடத்தான் இருக்கான். கல்யாணமாகிட்ட மாதிரிதான்"

"அப்ப.. இவங்க கூட இல்லையா?"

"அப்பப்ப வந்து போவான். ஆனா இருக்குறது என்னமோ அந்த புள்ளகூடத்தான். இப்ப ஏதோ வயித்துல ஆகியிருக்குனு சொன்னாங்க. அவளை கேட்டா தெரியும்"

"ஓ.. அதுக்கு  என்ன வயசு இருக்கும்? "

"அது என்ன.. இவ வயசுதான் இருக்கும்"

"எவ வயசு.? பிரமிளா வயசா?"

"ஆமா. பெரிய சண்டையே ஆகிருச்சு. ஊரெல்லாம் கூடி பஞ்சாயத்தெல்லாம் பண்ணாங்க. என்ன செஞ்சு என்ன ஒண்ணும் வேலைக்கு ஆகல. அந்தாளுனால அந்த புள்ளைய விட்டு  இருக்க முடியல. இந்த வீட்டை இவங்க பேருக்கே எழுதி குடுத்துட்டு அந்த புள்ளை கூடயே போய் சேந்துட்டான்" என்றாள் அத்தை..!!!

[கல்லறை நண்பன்.]

பிரமிளாவின் வீடு ஒரு சந்துக்குள் இருந்தது. இருப்பதிலேயை கடைசி வீடு அதுதான். வீட்டின் முன்பாக ஏக்கராக் கணக்கில் பரந்து கிடக்கும் பொட்டல் காடு. அவள் பெற்றோருக்கு அவள் ஒரே பெண்தான். உடன்பிறப்பென்று யாரும்  இல்லை. 

மாலை நேரம் சூரியன் மேற்கில் மறையத் துவங்கியிருந்தது. அவளைப் பார்ப்பதற்காக அவளது வீடு தேடிப் போன நவநீதனைப் பார்த்து முகம் நிறைய அதிசயம் காட்டினாள் பிரமிளா. 
"அட.. வாங்க ஈரோ ஸார். என்ன இவ்வளவு தூரம்?"

"அப்படியே வந்தேன்" என்றான். 

"அப்படியா.. வாங்க.." வீட்டுக்கு  அழைத்தாள். 

"உங்கம்மா இல்லையா?"

"இனிமேதான் வரும்.  உள்ள வாங்க.."

"இல்ல பரவால்ல.. இப்படியே உக்காரலாம்"

"அப்ப இருங்க" என்று வீட்டுக்குள் போய் ஒரு சேரை எடுத்து வந்து வாசலில் போட்டாள். "உக்காருங்க. காபி வெக்கட்டுமா?"

"நான்  என்ன விருந்தாளியா? பேசாம இரு. வேலைக்கு போகலியா?" என்று கேட்டுக்கொண்டே சேரில்  உட்கார்ந்தான். 

"இந்த வாரம் நைட் சிப்ட். பத்து மணிக்கு வேன் வரும். போகணும்" என்றாள். 

அரக்கு நிறத்தில் ஒரு பழைய சுடிதார்  அணிந்திருந்தாள் பிரமிளா. அது அவளுக்கு கொஞ்சம் லூசாக தொளதொளவென இருந்தது. பழைய துணியாகி விட்டதால் அவள் மார்பின் எழுச்சிகளை அப்பட்டமாகக் காட்டியது. சுடிதார் கழுத்து விரிந்து அவள் மார்புகளின் மெல்லிய திரட்சி கூடத் தெரிந்தது.  அவள் அதை துப்பட்டா போட்டும் மறைக்கவில்லை. தூங்கி எழுந்ததின் அடையாளமாக அவள் முகம் குப்பென வீங்கியிருந்தது. கூந்தலைச் சுருட்டி பந்தாக கொண்டை போட்டிருந்தாள். 

"என்ன தூங்கிட்டிருந்தியா?" அவளை ஆராய்ந்தபடி கேட்டான். 

"ஆமா.. இப்ப கொஞ்ச முன்னாலதான் எந்திரிச்சேன்" என்று சிரித்தாள். 

"போன் யூஸ் பண்ண நல்லாருக்கா?"

"ஓ.. மில்லுல கூட எல்லாம் பாத்துட்டு நல்லாருக்குனு சொன்னாங்க"

"எங்கே.. குடு பாக்கலாம்" என்றான். 

பிரமிளா உள்ளே போய் போனை எடுத்து வந்து  அவனிடம் கொடுத்தாள். 
"ஏதாவது டவுட்டா?"

"சே சே.. அதெல்லாம் இல்ல.  நல்லாருக்குதானு பாக்கலாம்னுதான்" என்று சிறிது நோண்டினான். 

அவனிடம் போனைக் கொடுத்து விட்டு அவனுக்கு முன்பாக இருக்கும் ஆட்டுக் கல்லின் மேல்  உட்கார்ந்து சுடிதார் டாப்ஸை மேலே தூக்கி விரித்துப் போட்டாள். மொபைல் கேமிராவை ஆன் பண்ணி  அவளுக்கு நேராகப் பிடித்தான். அவளின் டாப்ஸ் உயர்ந்து சுடிதார் பேண்ட் அவள் தொடை இடுக்குவரை தெரிந்தது. ஒருநொடி மிரண்டு கேமராவை மாற்றினான். ஆனால்  அவள் அதை உணரவில்லை. அப்படியேதான் உட்கார்ந்திருந்தாள். 

"என்ன பண்றீங்க?"

"ஒரு போட்டோ"

"வேண்டாம்.."

"அட ஏன்.. இரு"

"எடுத்துராதிங்க.. நானே தூங்கி எந்திரிச்சு பெசறி மாதிரி இருக்கேன். என்னைப் போய் போட்டோ எடுத்துட்டு.." கையை வைத்து முகத்தை மறைத்தாள். 

'ஹூம்.. எதை மறைக்கணுமோ அதை மறைக்காத..' என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டு சிரித்தான். 
"கேமரா எப்படி  இருக்குன்னு பாக்கலாம்னுதான்.."

"அதுக்கு  உங்களை வேணா ஒரு செல்பி எடுத்து பாருங்க.  நான் எடுத்தது மொதவே அதுல இருக்கு.."

"பாத்தேன். நல்லாத்தான் இருக்கு "

"போட்டாவா? நானா?" என்று குறுகுறுப்பு பார்வையுடன்  அவனைப் பார்த்தாள். 

"நீதான்.."

"க்கும்.."

"ஏன்..?"

"நான் நல்லாவா இருக்கேன்?"

"என்ன பிரமி இப்படி கேட்டுட்ட?"

"பின்ன என்ன.. ஏதோ பேச்சுக்கு கேட்டா... என் லட்சணம் எனக்கு தெரியாதாக்கும்"

"ஏய்.. உனக்கு  என்ன கொறை?"

"என் பல்லை பாருங்க. நல்லாவா இருக்கு?"

"பல்லு கொஞ்சம் தூக்கினா.. நல்லால்லேனு அர்த்தமா?"

"என் மூக்கும் நீளம்னு சொல்லுவாங்க"

"ஆமா நீளம்தான். ஆனா அதுலயும் மூக்கு குத்தி மூக்குத்தி போட்டு அழகாத்தான மாத்தி வெச்சிருக்க..?"

"ஆஹா..."

"உன்னை நீயே தாழ்த்திக்காத பிரமி.. உன்கிட்ட இந்த சின்னச் சின்ன கொறைதானே தவிற பெருசால்லாம் இல்ல. உனக்கு நல்ல கலர் இருக்கு.. நச்சுனு ஒடம்பு இருக்கு.. இது பத்தாதா..?"

அவன் தன் இளமையை ரசித்திருக்கிறான் என்பதே அவளுக்கு  உவகையைக் கொடுத்தது. உண்மையில்  அவளின் முலைகள் எடுப்பானவைதான். அது ஒன்றுதான் அவளுக்கு இருக்கும் ப்ளஸ். அவள் தோழிகளுக்குக் கூட இந்த  ஒரு விசயத்தில்  அவள் மீது பொறாமைதான். கடவுள்  ஒன்றில் குறை வைத்தாலும் இன்னொன்றில் நிறையாக்கி விட்டான். 

'' அப்பறம்.. தேங்க்ஸ் '' என்று மெல்லச் சொன்னாள் பிரமிளா.

'' எதுக்கு. ?'' நவநீதன் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். 

'' என்னைப் பாத்தும்.. நல்லாருக்கேன்னு சொன்னதுக்கு..'' மெல்லிய சிரிப்பு. 

'' ஏன்.. உனக்கு என்ன.. ? நீ நல்லாத்தான இருக்க..?''

'' ம்ம்ம்.. நல்லாத்தான் இருக்கேன். ஆனா அழகா இருக்கனுமில்ல.?'' 

''ஏன் உன் அழகுக்கு என்ன குறைச்சல் ?''

'' அது என்னை பாத்தா தெரியலையா.? பல்லு தூக்கிட்டு.. வாய் கோணின மாதிரி.?'' மீண்டும் அதையே சொன்னாள். 

'' அட.. இதெல்லாம் ஒரு கொறையா என்ன? உன் பல்லு என்ன அப்படி பெருசாவா தூக்கிட்டு இருக்கு..? போவியா.!'' 

'' அப்போ.. அது ஒரு குறை இல்லேன்றிங்களா.?'' 

'' என்ன பொண்ணு பிரமி நீ.? இதெல்லாம் ஒரு குறைனு பீல் பண்ணிட்டு..? ஒரு பொண்ணோட அழகு தோற்றத்துல மட்டும் இல்ல பிரமி.. அவ குணத்துலயும் இருக்கு. உன் மனசு நல்லாருந்தா.. உன் கூட பழகறவங்களுக்கு உன் மனசுதான் தெரியும். உடம்பு தெரியாது. அது உன்ன கட்டிக்கப் போறவன் மட்டும்தான் பாப்பான்..!'' நவநீதன் பேசிய ஆறுதல் வார்த்தைகள் கேட்டு  அவள்  புளகாங்கிதம் அடைந்தாள். அப்படியே  ஓடிச் சென்று  அவனைக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டும் போல அவள் மனதில்  ஒரு ஆசை பொங்கியது.  ஆனால் அது சாத்தியமில்லை என்பதை உணர்ந்து மிகவும் மகிழ்ச்சி நிறைந்த முகத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள். 

அப்பறம் இரண்டு நிமிடங்களுக்கு பிறகு மெல்லக் கேட்டாள். 
''நீங்க யாரையாச்சும் லவ் பண்றிங்களா.?'' 

'' லவ்வா..? இல்லையே.. ஏன் பிரமி..?'' 

'' சும்மாதான். ஏன் கேக்கக் கூடாதா..?'' 

'' இல்ல.. திடீர்னு கேக்கற..?'' 

'' தெரிஞ்சிக்கத்தான். சரி.. மொத பண்ணியிருக்கிங்களா ?'' 

'' ஹா.. இல்லப்பா.. என்னாச்சு உனக்கு. ?''

'' எனக்கு ஒண்ணும் ஆகல.சும்மா சொல்லுங்க..! லவ்வே பண்ணதில்லையா இப்பவரை.. ?''

'' ம்கூம்.. நமக்கு புடிச்ச மாதிரி ஒரு பொண்ண பாத்து லவ் பண்ணவும் ஒரு லக்கு வேணும்... நமக்கு அது இல்லை. சரி அதை விடு. நான் உன்ன பாக்க வந்ததே ஒரு விஷயம் தெரிஞ்சிக்கனும்னுதான்..'' என்றான்.

அவனை ஆர்வமாகப் பார்த்தாள். 
''அப்படியா..  என்ன.?'' 

'' உங்கப்பா..  உங்க கூட இல்லையா இப்ப. ?'' 

ஆர்வமாக அவனைப் பார்த்த அவள் முகம் லேசாக மாறியது.
''இல்ல.. '' 

''ஏன்..?''

'' தெரிஞ்சுட்டுதான் வந்திருப்பிங்க போல இருக்கு.. ?''

''ம்.. ஆமா.. '' 

'' அப்பறம் என்ன.. ஏன்..?'' 

'' ஸாரி.. அந்த ஏன் இல்ல இது.? சரி தெளிவாவே கேக்கறேன். ஏதோ ஒரு இருளப் புள்ளைகூட இருக்கறதா.. அதுக்கு கூட உன்னை விட வயசு கம்மியா.. ''

'' ம்ம்ம்.. ''என முனகினாள் பிரமிளா.
'' என்னை விட அவளுக்கு ஒரு வயசு கம்மி..'' 

'' எப்படி இது.. ?'' 

'' என்னைக் கேட்டா.. ? நான் என்ன சொல்றது இதுக்கு. ?'' என்றாள் ஆதங்கத்துடன்.

"யாரு  அது?"

"இருக்கா ஒருத்தி.. குடும்பத்த கெடுத்த தேவடியா.."

"சே.. என்ன பிரமி.. உனக்கு சித்தி அது.. அதைப் போய்..."

"கொஞ்சம் சும்மாருக்கீங்களா.. என் எரிச்சலை கிளப்பாம.."

"சரி.. அதுக்கப்பறம் உங்க வீட்டுக்கு  உங்கப்பா வரவே இல்லையா?"

"வந்தான்னா கால வெட்டிருவேன்னு சொல்லியிருக்கேன்"

"யாரு நீய்யா..?" சிரித்தான். 

"அலோ.. நாங்களும் செய்வோம். சிரிக்காதீங்க.."

"அப்படி  இல்ல.. நீ மெரட்டினியா உங்கப்பாவை?"

"பின்ன சும்மா விடுறதா? என் வயசுல ஒருத்தியை வெச்சிருக்கான்னா அந்தாளை எல்லாம் வீட்டுக்குள்ள விடலாமா?"

"ம்.. பாவம் உங்கம்மா"

"யாரு  அவளா..?"

"மரியாதையாவே பேச மாட்டியா பிரமி?"

"க்கும்.. இப்ப இவளுக்கு மரியாதை  ஒண்ணுதான் கேடு. புதுசா வந்தவ பொண்டாட்டி மாதிரியும்.. இவ இப்ப கூத்தியா மாதிரியும் ஆகிட்டாங்க இப்ப"

"ஏய்.. என்ன சொல்ற?''

"அட போங்க சார் சும்மா.."

"புதுசு புதுசா  ஒண்ணொண்ணா கெளம்புது போல.."

"அது எல்லாம் நல்ல விசயமா இருந்தா சந்தோசப்படலாம் எல்லாமே நாற விசயம்.. இத எப்படி வெளிய சொல்லிக்கறது" என்று விட்டு ஒரு பெருமூச்சு விட்டு எழுந்தாள். "அடி வயித்த முட்டுது இருங்க வரேன்" என்று சொல்லிவிட்டு  வடது பக்கத்தில்  இருந்த பாத்ரூமுக்குள் சென்றாள். பின்னர் முகம் கழுவி வந்து வீட்டுக்குள் போய் லைட்டைப் போட்டு விட்டு வெளியே வந்தாள். 
"காபி வெக்கறேனே?"

"வேண்டாம் பிரமி. நீ வேலைக்கு கிளம்பணுமா?"

"சரி.. அப்ப நான் கிளம்பறேன்" என்று எழுந்தான். 

"அட இருங்க. என்ன அவசரம்  எனக்கு  இன்னும்  டைம் இருக்கு"

"இல்ல போலாம். இருட்டிருச்சு"

"ஏன் இருட்டுன்னா பயமாக்கும்?"

"ஆமா.. உன்னை மாதிரி தேவதைகள்ளாம் நடமாடுமே.."

"அய..." என்று சிரித்தாள். 

அதே நேரம் பிரமிளாவின் அம்மாவும் வேலை முடிந்து  வந்தாள். அவளுடனும் பேசினான். அதன்பின் பிரமிளா வைத்துக் கொடுத்த காபியைக் குடித்துவிட்டுத்தான் அங்கிருந்து விடைபெற்றுக் கிளம்பினான் நவநீதன்..!!!

[கல்லறை நண்பன்.]

இரவு எட்டரை மணிக்கு வீடு போனான் நவநீதன். அவனுக்கு உணவைப் போட்டுக் கொடுத்த அவன் அம்மா ஜாடையில் சொன்னாள்.
'அவ வந்துட்டா ' 

புரியாமல் அம்மாவைப் பார்த்தான்.
'எவ.?' 

' கவிதா ' 

சாப்பாட்டில் கை வைக்கப் போனவன் உடனே எழுந்து விட்டான். அம்மாவிடம்
'இரு வரேன் ' என ஜாடை செய்து விட்டு வெளியே போனான். நேராக மாமா வீட்டுக்கு போனான். அத்தை டிவியில் சீரியலை மிக சீரியஸாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். 

'' எங்க அத்தை. அவ வந்துட்டாளா.?'' 

'' ஓ வந்துட்டா.'' அத்தை திரும்பி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தபடி  சொன்னாள்.  ''சரண்யா வீட்டுக்கு போயிருக்கா ''

'' எப்ப போனா ?''

'' இப்பதான் கொஞ்சம் முன்னால போனா அம்முவ கூட்டிட்டு. சரண்யா என்னமோ வாங்கிட்டு வரச் சொன்னாளாம் இவகிட்ட.. அத குடுத்துட்டு வரேனு போயிருக்கா" 

'' சரி.. வரட்டும் '' எனச் சொல்லி விட்டு திரும்ப வந்து உட்கார்ந்து சாப்பிடத் துவங்கினான்.

நவநீதன் சாப்பிட்டு முடித்து  கை கழுவும்போது.. தன் தங்கையுடன் வந்தாள் கவிதா.
''ஹாய் மாமா.. '' என உற்சாகமாகச் சிரித்துக் கொண்டு வந்து நின்றாள். 

'' வாடி. எப்ப வந்த நீ ?'' 

'' ஏழு மணிக்கு மாமா. நான் வந்தப்ப நீ இல்ல. '' சுடிதார் போட்டிருந்தாள். தலையில் பூ வைத்திருந்தாள். அந்தப் பூ வாடிப் போயிருந்தது. அதன் சுகந்த மணம் வீடு முழுவதும் பரவியது. 

'' சரி.. டூர் எல்லாம் எப்படி இருந்துச்சு..?'' 

'' செம ஜாலி மாமா.. நான் சூப்பரா என்ஜாய் பண்ணேன்.'' என்றாள்.

கட்டிலில் அவன் பக்கத்தில் வந்து நெருக்கமாக உட்கார்ந்து கொண்டாள். அவள் வாங்கி வந்த பொருட்களை எல்லாம் பேகோடு தூக்கி வந்திருந்தாள். ஒன்று மிச்சம் இல்லாமல் எல்லாவற்றையும் அவனுக்கு காட்டி.. கடை பரப்பி.. ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் ஒரு கதை சொன்னாள். அவள் வாங்கி வந்ததில் எதுவும் பெரிய சுவாரஸ்யம இல்லை என்றாலும் அவள் மகிழ்ச்சியுடன் சொல்லும் போது அதைக் கேட்க நன்றாக இருந்தது. நீண்ட நேரம் பொருட்களைக் காட்டி.. அவள் அளந்த கதைகளை எல்லாம் வாயைப் பிளந்தபடி கேட்டுக் கொண்டிருந்த அமுதா.. ஒரு மணி நேரத்துக்கு பிறகு.. தூக்கம் வருவதாகச் சொல்லி தூங்கப் போய் விட்டாள். அமுதா போன பின் நவநீதனும் படுத்தான்.  தரையில் பாயை விரித்து விட்டு அவன் பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்து தன் கதையை நிறுத்தாமல் சொன்னாள் கவிதா..!! 

சுற்றுலாவில் அவள் பார்த்தது.. ரசித்தது.. வியந்தது.. காலேஜ் பெண்கள்.. பையன்கள் எல்லாம் அடித்த கூத்து என அவளுக்கு தோன்றியதை எல்லாம் அவள் வாயே வலிக்காமல் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.! அவனும் டிவியையும் அவளையும் மாறி மாறிப் பார்த்தபடி அவள் சொன்ன கதைகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.  அப்போதுதான் நவநீதனின் மொபைல் அழைத்தது.! கவிதாதான் அதை முதலில் எடுத்துப் பார்த்தாள்.! 
'' ஐய்ய்.. அக்கா கூப்பிடறா.. '' என்று விட்டு முகம் பூரிக்க போனை அவனிடம் கொடுத்தாள். 

'' அக்காவா..? எந்த அக்கா..?'' எனக் கேட்டபடி வாங்கிப் பார்த்தான் நவநீதன்.
'கிருத்திகா காலிங் ' என்றது டிஸ்ப்ளே..!!!

டிஸ்ப்ளேவில் 'கிருத்திகா ' என்ற பெயரைப் பார்த்ததும்.. வயிற்றில் சட்டென ஒரு சங்கடத்தை உணர்ந்தான் நவநீதன். ஏனோ கிருத்திகாவுடன் பேச அவன் மனசு விரும்பவில்லை. ! என்ன செய்யலாம் என யோசித்தான்.!
'போனை ஆஃப் பண்ணி வைத்து விடலாமா.? இல்லை காலை கட் பண்ணி விடலாமா..?' 

'' பேசு மாமா.'' என்றவாறு கவிதா அவன் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்த கவிதா லேசாக சரிந்து படுத்து.. அவன் தோளில் கை வைத்தாள்.

யோசனையுடன் அவளைப் பார்த்தான். 
'' ப்ச்.. இவ எதுக்கு.. இப்ப போன் பண்றா ?'' 

'' பேசு மாமா. பேசினாத்தான தெரியும். ?'' சிரித்தாள். 

'' அவகூட  நான் பேசல.. இந்தா நீ வேணா பேசு..'' என அவளிடம் போனை நீட்டினான்.  ''நான் வீட்ல இல்லேன்னு சொல்லிரு. சார்ஜ் போட்டு.. பிரெண்ட்ஸ் கூட வெளிய போயிக்கேனு சொல்லிரு.. அப்படியே எதுக்கு போன் பண்ணானு விசாரி.. '' 

அவசரமாக வாங்கினாள் கவிதா.
''நீயே பேசு மாமா..'' 

'' நீ பேசுடி '' 

பச்சை புள்ளியை நகர்த்தி.. காதில் வைத்தாள் கவிதா. 
''ஹலோ ?'' எதிர்முனை பேச.. '' அக்கா நான் கவி.. ம்ம்.. நான் நல்லாருக்கேன்க்கா.. நீங்க நல்லாருக்கிங்களா..? சித்தி.. ? ம்ம்ம்ம்.. எல்லாம் நல்லாருக்கோம்..! மாமாவா ? மாமா.. எங்கயோ போச்சுக்கா.. சார்ஜ் போட்டுட்டு..'' என தொடர்ந்து கொஞ்ச நேரம் ஏதேதோ பேசினாள். அப்பறம் ''சரிக்கா மாமா வந்ததும் சொல்றேன். நாளைக்கு நீயே பண்றியா.? ம்ம் சரிக்கா.. ஆமாக்கா.. குட்நைட்க்கா..'' என முடித்தாள். 

அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த  நவநீதன் ஒரு பெருமூச்சுடன் கேட்டான்.
'' என்ன சொன்னா ?'' 

'' பாவம் மாமா.. நீயே பேசியிருக்கலாம்..'' என்றாள் கவிதா. 

'' எனக்கு அவ கூட பேச புடிக்கல. சரி எதுக்கு போன் பண்ணாளாம் ?'' 

'' சும்மாதான் மாமா. உன்கூட பேசனும்னு பண்ணியிருக்கு. நாளைக்கு பண்ணி உன் கூட பேசறேன்னுச்சு.. '' 

'' ம்.. பரவால்ல. நீ கூட போன்ல நல்லாவே பேசி சமாளிச்ச.. '' என்று அவள் கன்னத்தைக் கிள்ளினான்.

போனை கீழே வைத்தாள்.
''ஏன் மாமா பேச புடிக்கல.. ?'' 

'' ப்ச்.. புடிக்கல'' 

'' கோபமா அக்கா மேல? '' 

'' தெரியல. '' 

'' பொய் சொல்லாத மாமா. கோபம்தான்..'' 

'' சரி. அத விடு. நீ போய் தூங்கு போ.'' 

'' ஏன் மாமா. உனக்கு தூக்கம் வருதா ?'' 

'' மணி பதிணொண்ணுக்கு மேல ஆச்சுடி. ?'' 

'' ம்.. நாளைக்கும் நான் லீவுதான். '' 

'' அதனால தூங்க மாட்டியா ?'' 

'' தூங்குவேன் '' சிரித்து ''நீ இன்னும் அவளை மனசுக்குள்ளயே வெச்சிட்டு இருக்கியா ?'' 

'' எவளை ?'' 

'' கிருத்திய. ?'' 

கவிதாவை உற்றுப் பார்த்தான். அவள் கேட்டது சரிதான். கிருத்திகா இன்னும் அவன் மனதைவிட்டு முழுசாக நீங்கவில்லைதான். ஆனால் அது இவளுக்கு தேவை இல்லாதது.! 
'' நீ போய் படுத்து தூங்குடி.'' என்றான் மெல்லிய சிரிப்புடன். 

''மாமா..  நான் இன்னைக்கு கட்டல்லயே படுத்துக்கட்டுமா ?'' எனக் கேட்டாள். 

'' கட்டல்லயா..? என்ன விளையாடறியா..?''

'' இல்ல..!'' எனச் சிரித்தபடி படுத்து விட்டாள். அவனுடன் உரசிக் கொண்டு படுத்தவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.
''இந்த டூர்ல மட்டும் என் கூட நீ இருந்திருந்தா.. நான் ரொம்ப ரொம்ப சந்தோசமா இருந்திருப்பேன்..''

'' என்ன.?'' அவளை லேசான திகைப்புடன் பார்த்தான். 

'' ம்.. ஆமா மாமா.. இந்த டூரு பூரா எனக்கு உன் நினைப்பாவே இருந்துச்சு. ஒவ்வொரு இடத்துலயும் நீ என் கூடவே இருக்கற மாதிரி இருந்துச்சு..!'' 

'' யேய்.. லூசு..! என்னடி சொல்ற..?''

'' ஆமா மாமா.. எனக்கு நான் தனியா போன பீலிங்கே இல்ல. எல்லா எடத்துலயும் நீ என் கூடவே இருந்த மாதிரிதான் இருந்துச்சு..''

நவநீதன் அவளையே பார்த்தான். அவள் விளையாட்டுக்கு அப்படி சொல்லவில்லை என்று தெரிந்தது. அப்படி என்றால் இவள் என்னை காதலிக்கிறாளா..? 
'' ஏன்டி இப்படி பேசற.. ?'' 

'' ஏன் மாமா ?'' 

'' நீ என்ன சொல்லிட்டு இருந்த..?''

'' என்ன சொல்லிட்டு இருந்தேன்.?'' 

'' நான் லவ்வே பண்ண மாட்டேன். படிக்கனும். அப்பா அம்மா பாக்கற மாப்பிள்ளையை கட்டிட்டு வாழனும்னு எல்லாம் சொல்லல..?'' 

'' ம்.. ஆமா சொன்னேன். '' 

'' அப்பறம்.. இப்ப இப்படி சொல்ற..?''

'' சொன்னா என்ன மாமா.? எனக்கு அப்படித்தான் இருந்துச்சு. அதத்தான் சொன்னேன்..!'' 

'' அப்ப நீ என்னை லவ் பண்றியா ?'' 

'' லவ்வா..? இல்லையே..?'' 

'' விளையாடதடி.. பளீர்னு அப்பிருவேன்.!!'' 

'' அம்மா மேல சத்தியமா மாமா. நான் விளையாடல..! ஏன் மாமா.. இந்த மாதிரி நெனப்பு வந்தா தப்பா. ?'' 

'' தப்பு இல்லடி.. நமக்கு புடிச்சவங்க.. நெருக்கமானவங்ககிட்டத்தான் அந்த மாதிரி பீலிங் வரும்.. '' 

"ஆமா.. உன்ன எனக்கு புடிச்சிருக்கு.. நாம ரெண்டு பேரும் நெருக்கமாத்தானே பழகறோம்?"

அவளையே பார்த்தான். மெல்லச் சிரித்தாள். 
"இந்த ரெண்டு நாள்ள நீ என்னை நெனைச்சியா மாமா?"

"என்னடி கேள்வி இது?"

"நெஜமா நான்  உன்ன ரொம்ப மிஸ் பண்ணேன். அதான் நீ என்னை மிஸ் பண்ணியான்னு கேட்டேன்"

"மிஸ் பண்ணேன்.. ஆனா பீல் பண்ணல.."

"நானும் பீல் பண்ணல.. ஆனா.."

"ஆனா...?"

''ஓ.. ஸாரி மாமா..!''  

'' எதுக்குடி.. ?'' 

'' உன்னைவேதான் நெனைச்சிட்டிருந்தேன். உன்ன ரெண்டு நாள் பாக்காம இருந்தது ஒரு மாதிரிதான் இருந்துச்சு..  அப்போ... நான் உன்னை லவ் பண்றனா..?''

'' உனக்கே தெரியலையா அது..?'' 

'' ம்கூம்.. ! இப்ப நீ சொன்னதுக்கு அப்பறம்தான்.. அது ஆமானு தோணுது.. !'' 

'' என்ன சொல்ல வரே... அப்ப என்னை லவ் பண்றேன்றியா..?'' 

'' தெரியலை மாமா.. ! ஆனா.. எனக்கு உன்னை ரொம்ப புடிச்சிருக்கு. ! பாரு.. இப்பக்கூட உன் கூடவே தூங்காம இப்படியே விடிய விடிய பேசிட்டு இருக்கனும்னுதான் எனக்கு ரொம்ப  ஆசையா இருக்கு.. !'' என்று அவள் அப்பாவியாகச் சொல்ல... என்ன செய்வதெனப் புரியாமல் அவளையே வெறித்துப் பார்த்தான் நவநீதன்..!!!

[கல்லறை நண்பன்.]

தன்னையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த நவநீதனைப் பார்த்து மெலிதாகச் சிரித்தாள் கவிதா. 

"ஏன் மாமா.. என்னைவே அப்படி பாக்கற?"

"ம்ம்ம்.. நீ ரொம்ப  அழகா இருக்கல்ல அதான்.." என்று  ஆழமான ஒரு பெருமூச்சை வெளியேற்றினான். 

"ஹை.. அப்ப நான்  அவ்ளோ அழகா?" அவன் சொல்வது கிண்டலுக்குத்தான் என்று தெரியும். 

"ஆமா.. ரொம்பத்தான் அழகு போ"

"ஏன் மாமா.. நெஜமா நான்  அழகால்லியா?"

சிரித்தபடி கை நீட்டி அவள் கன்னத்தில் தட்டினான். 
"மணி என்னாச்சுனு பாருடி லூசு"

"அது ஆகிட்டு போகுது விடு மாமா.." என்று திரும்பி வாட்சைப் பார்த்தாள். பின் அவன் பக்கம் திரும்பி படுத்தாள். அவளின் சின்ன மார்புகள் அவன் கண்களை ஈர்த்தது. 
"சொல்லு மாமா.. நான்  அழகா இருக்கனா இல்லியா?"

"அழகாத்தான்டி இருக்க.  இப்ப என்ன அதுக்கு?"

"ஓகே. தேங்க்ஸ். தூக்கம்  வருதா உனக்கு?"

"ஏன் உனக்கு  தூக்கம் வரலையா?"

"டயர்டாதான் இருக்கு. ஆனா தூக்கம் வரல.."

"அப்ப விடிய விடிய பேசிட்டேதான் இருக்கப் போறியா?" என்று கேட்டுக் கொண்டே எழுந்தான். 

"ஏன் மாமா?" லேசான திகைப்புடன்  அவளும் எழுந்து  உட்கார்ந்தாள். 

"பாத்ரூம். நீ இங்கதான் படுக்கப் போறியா?"

"ம்ம்ம்.. இன்னிக்கு ஒரு நாள்.. படுத்துக்கறேன் மாமா ப்ளீஸ்" என்று சின்னக் குழந்தை மாதிரி முகத்தைக் காட்டினாள். 

"ம்ம்ம்.. சரி" என்று விட்டு வெளியே போனான். அம்மா தூங்கியிருந்தாள். ஆடுகளும் அமைதியாக படுத்துக் கிடந்தன.  பாத்ரூம் போய் வந்து தண்ணீர் குடித்தான். கவிதா இன்னும்  உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

"பாத்ரூம் போறியாடி?"

"போகணும்தான் ஆனா.. எந்திரிச்சு போக சடவா இருக்கு" என்று சிரித்தாள். 

அருகில் போய் அவள் தலைமீது தட்டினான். 
"போயிட்டு வந்து படு"

கவிதா எழுந்து போனாள். நவநீதன் கட்டிலில் படுத்தான். அவள் திரும்பி வந்து கதவைச் சாத்தி தண்ணீர் குடித்து விட்டுக் கேட்டாள். 
"டிவிய ஆப் பண்ணிரட்டுமா மாமா?"

"ம்ம்ம்.. ஆப் பண்ணிட்டு படு"

டிவியை ஆப் பண்ணி விட்டு வந்து கீழே பாயில் கிடந்த தன் தலையணை,  போர்வையை எடுத்து கட்டிலில் போட்டாள். அவன்  கொஞ்சம் உள்ளே தள்ளிப் படுத்தான். அவன் பக்கத்தில் படுத்து போர்வையை எடுத்து மேலே போட்டுக் கொண்டாள். 
"தூங்கறியா மாமா?"

"ஆமான்டி"

"சரி தூங்கு. குட்நைட்.."

"ஏன்டி நீ தூங்கலையா?"

"ம்ம்ம்.. தூங்கிருவேன்.."

"ம்ம்ம்.. சரி ஒரு கிஸ் குடு"

"என்ன?"

"கிஸ்ஸுடி"

"போ மாமா.. வெளையாடாத"

"என்னடி என்னை லவ் பண்றேன்ன? இப்ப கிஸ் கேட்டா குடுக்க மாட்டேங்குற?"

"குடுப்பேன்..." என்று  இழுத்தாள். 

"குடு.."

கை ஊனி எழுந்தாள். அவன் முகத்தருகே தன் முகத்தைக் கொண்டு போனாள். அவன் புன்னகையுடன் அவள் முகத்தையே பார்த்தான். அவளும் லேசான வெட்கத்துடன் சிரித்தபடி எக்கி அவன் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள். 

"என்னடி கன்னத்துலதான் குடுப்பியா?"

"ம்ம்ம்.. ஏன்?"

"ஒதட்டுல குடுக்க மாட்டியா?"

"ச்சீ.. போ மாமா.." என்று சிணுங்கியபடி படுத்து விட்டாள். 

"உனக்கு வேண்டாமாடி?"

"என்ன மாமா?"

"கிஸ்ஸு.."

"அது.. நானா எப்படி கேக்கறது.." என்று சன்னமாக முனகினாள். 

"என்னடி இந்த டூர் போயி ரொம்ப கெட்டுப் போயிட்ட போலருக்கு?"

"நீதான மாமா கேட்ட?"

"நெஜமா சொல்லு உன் பிரெண்டுக எவளாவது உன்னை உசுப்பேத்தி விட்டுட்டாளுகளா என்ன?"

"ஐய.. போ மாமா.."

"சரி.. கிஸ் குடுக்கட்டுமா?"

"ம்ம்ம்"

"எங்க குடுக்கறது?"

"கன்னத்துலதான்"

"ஒதட்டுல வேண்டாமா?"

"ச்சீ.. போ மாமா.." என்று வெட்கப்பட்டாள். 

"சூப்பரா இருக்கும்டி.."

"போ.. " என்று சிணுங்கினாள். 

சிரித்தபடி போர்வையுடன் அவளை அணைத்து அருகில் இழுத்தான். அவள் நெளிந்தபடி நெருங்கிப் படுத்தாள். அவளின் மிருதுவான கன்னத்தில்  அழுத்தி முத்தமிட்டான். அவள் கூந்தல் பூ மணம் அவனை கிளர்ச்சியுற வைத்தது. அவன் ஆண்மைக்குள் மெலிதான ஒரு சிலிர்ப்பை உணர்ந்தான்.
"மணக்குதுடி கமகமனு"

"என்ன மாமா?"

"நீ வெச்ச பூ.."

"ம்ம்ம்.. ஆமா  உன்னை ஒண்ணு கேக்கட்டுமா?"

"கேளு" அவளை விட்டு விலகிப் படுத்தான். 

"கிருத்திய நீ கிஸ்ஸடிச்சிருக்கியா?"

"ஏன்டி கேக்கற?"

"இல்ல..  கிஸ்ஸு சூப்பரா இருக்கும்னு சொன்னல்ல..?"

"ஓஓஓ" யோசித்தான். பின் மெல்ல "அவதான் என்னை லவ்வே பண்ணலியே அப்பறம் எப்படி கிஸ்ஸடிக்கறது?" என்றான். 

"ஆமால்ல.." என்று சிரித்தாள் கவிதா. 

"அனேகமா நான்  உன்னைத்தான் மொத மொத கிஸ்ஸடிப்பேன் போலருக்கு.." 

"அய்யே.. போ.." வெட்கத்தில் முகத்தை மூடிக் கொண்டாள். 

அதன்பின் அதிகம் பேசிக் கொள்ளவில்லை. இருவரும் தூங்கிப் போயினர். அதிகாலை நேரத்தில்  ஒருமுறை நவநீதன் கண் விழித்தபோது அவனை ஒட்டிப் படுத்திருந்தாள் கவிதா.  போர்வை அவள்  உடம்பை விட்டு விலகிப் போயிருந்தது. அவளின் சிறிய மார்புகள் அவன் மீது நன்றாக  அழுந்திக் கொண்டிருந்தது. அவள் மீது  ஒரு வாஞ்சை உண்டானது. அவன் திரும்பி  அவளை அணைத்துப் படுத்தான். அவள் கன்னத்தை தடவி தலையை நீவினான். அவள் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில்  இருந்தாள். சிறு அசைவுகூட இல்லை.

தன் மீது அவளுக்கு லவ்வாகி விட்டது என்று புரிந்தது. ஆனால் அவன் பார்த்து வளர்ந்த பெண். இன்னும் சின்னப்பெண் வேறு. அவளைக் காதலிக்கலாமா வேண்டாமா என்று  அவனுக்கு புரியவில்லை. இவளை காதலிக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. ம் என்றால் இப்போதே அத்தையும் மாமாவும் அவளை அவனுக்கு கட்டி வைத்து விடுவார்கள் என்பது  அவனுக்கே தெளிவாகத் தெரியும். சரி பாக்கலாம் என்று  நினைத்தபடி அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டுவிட்டு எழுந்து பாத்ரூம் போய் வந்து படுத்தான். கவிதா இன்னும்  அதே நிலையில் படுத்துக் கிடந்தாள். விலகிய அவள் போர்வையை இழுத்து  அவளுக்குப் போர்த்தி விட்டவன் அவளைக் கட்டிப்பிடித்து  அவள்  உதட்டில்  ஒரு முத்தத்தைக் கொடுத்து விட்டு திரும்பிப் படுத்துக் கொண்டான்..!!!

[கல்லறை நண்பன்.]

மாலை நேரம். காட்டுக்குள்  இருக்கும் வேப்ப மரத்தடியில் உட்கார்ந்து தன் தோழி சரண்யாவுடன் சேர்ந்து பன்னாங்கல் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள் கவிதா. அவர்களுக்கு முன்பாக இருந்த ஒரு கல்லின் மேல்  உட்கார்ந்து மொபைலை நோண்டிக் கொண்டிருந்தான் சரண்யாவின் அண்ணன்.  இன்னும் முழுதாக மீசை முளைக்காத அவனுக்கு பருவ வயதின் ஆசை முளைத்து விட்டது. 

அவன் என்ன செய்கிறான் என்பதைக் கண்டுபிடித்து விட்ட சரண்யா திடுமெனச் சொன்னாள். 
"ஏய்.. அவன் உன்னை படம் புடிக்கறான்டி"

நிமிர்ந்து பார்த்தாள் கவிதா.
"நெஜமாவா?"

அவன் சிரித்தான். "இல்ல.. இல்ல.. நீ வெளையாடு"

"ஏய்.. ஆமான்டி வீடியோ படம் புடிச்சிருக்கான் உன்ன"

"ஏய்.. அடங்குடி" என்று  அவளை அடிக்க கையை ஓங்கினான். 

உடனே எழுந்து விட்டாள் கவிதா.
"சரி.. எங்கே காட்டு பாக்கலாம்?"

"அட.. இல்ல கவி. அவ பொய் சொல்றா"

"யேய்.. இல்லடி. அவன்தான் பொய் சொல்றான். நான் பாத்தேன். உன்னை படம் புடிச்சதை" என்று சரண்யா சொல்ல.. எழுந்து போன வேகத்தில்  அவன் கையில்  இருந்த மொபைலைப் பிடுங்கினாள் கவிதா.

"ஒடச்சிருவேன். மரியாதையா உண்மைய சொல்லு?" என்று கையை ஓங்கினாள்.

"ஏய்.. அப்படி எதுவும் பண்ணிடாத" பதறி எழுந்து அவள் கையைப் பிடிக்க வந்தான். 

கையை பின்னால் கொண்டு போய் மறைத்தாள் கவிதா.
"அப்ப சொல்லு என்னை போட்டோ எடுத்ததான?"

"ஆ.. ஆமா.. நீ அழகாருந்த. அதான்.. உனக்கு சொல்லாம... சொன்னா நீ போட்டோ எடுக்க ஒத்துக்க மாட்டேனு.."

"அப்ப காட்டு என்கிட்ட.. நான் பாக்கணும்"

"சரி குடு காட்றேன்" என்று போனை வாங்கினான். "என்னை திட்டக் கூடாது " என்று விட்டு அவளை போட்டோ பிடித்ததைக் காட்டினான். இரண்டு போட்டோ ஒரு வீடியோ. அந்த வீடியோவிலும் அவள் அழகாய் இருப்பதாகத்தான் அவளுக்குத் தோன்றியது. 

அண்ணன், தங்கை,  கவிதா என மூன்று பேரும் சேர்ந்து  ஆவலாக அவன் எடுத்த போட்டோ, வீடியோக்களை எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்க.. அவர்களைப் பார்த்து விட்டு  அவர்களிடம் போனான் அந்த வழியாக வந்து கொண்டிருந்த நவநீதன். அவனை அவர்கள் மூன்று பேருமே கவனிக்கவில்லை. அருகில் போனதும்தான் சரண்யா  அவனைப் பார்த்து திகைத்தாள். சட்டென்று கவிதாவின் கையைப் பிடித்தாள். போன் கவிதாவின் கையில் இருந்தது. 

"ஏய்.. உங்க மாமாடி"

நவநீதனப் பார்த்த கவிதா திடுக்கிட்டாள். 

"என்ன பாக்கற அப்படி?" இயல்பாக சிரித்தபடி கேட்டான். 

சட்டென்று போனை பின்னால் கொண்டு போய் மறைத்தாள். 
"ஒண்ணுல்ல" அவள் முகத்தில் ஒரு கலவரம் தோன்றியது. 

அவனுக்கு சந்தேகம்  வந்தது. 
"அப்ப ஏன் மறைக்கற? காட்டு பாக்கலாம்"

கவிதா பயந்து போய் உடனே போனை சரண்யாவின் அண்ணனிடம் கொடுத்து விட்டாள். 

சரண்யாவின் வாய் அடங்கவில்லை. 
"இவன் அவளை வீடியோ எடுத்துருக்கான்" என்று ஆர்வக் கோளாறில் உளறி விட்டாள். 

அவள் அண்ணன் முகத்தில்  அதிர்ச்சி. கவிதா முகத்தில் கலவரம். அவன் கையில்  இருந்த போனை புடுங்கினான் நவநீதன். 
"குடுறா"

"இ... இல்லண்ணா.." பயந்து விட்டான் பையன். 

கவிதாவை முறைத்துப் பார்த்து விட்டு வீடியோவைப் பார்த்தான் நவநீதன். மெமரியில் அதிகமான படங்கள் இல்லை என்பது நிம்மதியளித்தது. அதில் தேடி கவிதாவின் போட்டோக்களையும் அவளை அவன் எடுத்த வீடியோவையும் பார்த்தான். கவிதாவை சாதாரணமாக இல்லாமல் அவள்  உடலின் அங்கங்களை குறி வைத்து படம் எடுத்திருந்தான் பையன். நவநீதனுக்கு கோபம் பொத்துக் கொண்டு வந்தது. போனைக் காட்டி கவிதாவைக் கேட்டான்.
"என்னடி இது?"

அவள் கண்களில் பயம் தோன்றியது. திரும்பி பையனை முறைத்தான். அவன் முகத்திலும் பயம் அப்பியிருந்தது. 

'நாமதான் அவசரப் பட்டு போட்டுக் குடுத்துட்டோமோ?'என்று இப்போது யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள் சரண்யா. 

உடனே அந்த படங்களை டிலேட் செய்தான் நவநீதன். 
"இங்க வா" கவிதாவை அழைத்தான். 

பயத்துடன் அருகில் வந்தவளின் கன்னத்தில்  ஓங்கி பளீரென ஒரு அறை விட்டான். அவள் கன்னம் சிவந்து போனது. உடனடியாக அவள் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.
"போடி வீட்டுக்கு" என்று மிரட்டினான். 

கன்னத்தைப் பிடித்தபடி அழுதுகொண்டே வேகமாக  ஓடினாள் கவிதா.

பையனைப் பார்த்தான். 
"என்ன காரியம்டா பண்ணியிருக்க நீ.? படிக்கற பையன்தான? இன்னொரு தடவை இந்த மாதிரி பாத்தேன்.. தொலைச்சிருவேன் தொலைச்சு" என்று மிரட்டினான். 

அவனும் பயந்து போய்த்தானிருந்தான். சரண்யாவைப் பார்த்தான் நவநீதன். 
"போனு யாரு வாங்கித் தந்தது இவனுக்கு?"

"எங்கம்மா" முனகினாள். 

"இனிமே இதை இவன் கைல குடுக்க வேண்டாம்னு சொல்லிரு. பேரை கெடுத்துருவான்" என்று  போனை அவள் கையில் கொடுத்தான். "அப்பப்போ இதை நீ செக் பண்ணி பாரு"

கை நடுங்க போனை வாங்கினாள் சரண்யா.  இத்தனை பிரச்சினைக்கும் நான்தான் காரணமோ? தன் அண்ணனை கவலையுடன் பார்த்தாள்.

வீட்டுக்குப் போனான் நவநீதன்.  அத்தை அப்போதுதான் ஆடுகளை ஓட்டி வந்திருந்தாள். ஆடுகளை பிடித்து கயிற்றில் கட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அமுதாவையும், பையனையும் காணவில்லை. ஆட்டுச் சாலைக்குள் இருந்து துள்ளிக் குதித்தபடி  வெளியே ஓடி வந்த ஆட்டுக் குட்டியைப் பார்த்து..
"அதை புடிச்சிட்டு வா சாமி" என்றாள் அத்தை.

அதை குறுக்காட்டி எட்டிப் பிடித்தான். மிரண்டு போய் 'மேமேமே..' என்று கத்தியது. உள்ளே கொண்டு போய் கட்டி வைத்த பின் கதவருகே போய் நின்று வீட்டுக்குள் எட்டிப் பார்த்தான். கவிதா கட்டிலில் குப்புறப் படுத்திருந்தாள். 

"கவி.. இங்க வா" எனக் கூப்பிட்டான். 

அவள் அசையக்கூட இல்லை. ஆடுகளை கட்டி வைத்த பின் அத்தையும் அவளை அழைத்தாள்.
"எந்திரிச்சு வாடி"

அப்போதும் கவிதா எழவில்லை. அத்தையே உள்ளே போனாள். 
"காபி தூள் இல்ல. போய் வாங்கிட்டு வா"

"சர்ர்"ரென மூக்கை உறிஞ்சினாள் கவிதா. 

"ஏன்டி.. என்னாச்சு? " எனக் கேட்டாள்  அத்தை. 

கவிதாவுக்கு இப்போது மீண்டும் அழுகை வந்து விட்டது. அவள் அழுவதைப் பார்த்து அத்தை கலவர முகத்துடன் கேட்டாள்.
"ஏன்டி என்னாச்சு.. இப்ப ஏன் அழற?"

"அவள நான்  அடிச்சிட்டேன்த்த" என்றான் நவநீதன். 

"அடிச்சிட்டியா? என்ன பண்ணா?" எனக் கேட்டு சமாதானமடைந்தாள் "மாமாதானே அடிச்சிது. சரி விடு வெளையாட்டுக்கு அடிச்சிருக்கும். இதுக்கெல்லாமா போய் அழுவ?"

கவிதா பேசவில்லை. கண்களைத் துடைத்து மூக்கை உறிஞ்சினாள். சிரித்த அவள் அம்மா..
"சரி சரி.. போய் காபி தூள் வாங்கிட்டு வா மொதல்ல" என்றாள். 

"போ.. நான் ஒண்ணும் போக மாட்டேன்" தன் மறுப்பைக் காட்டும் விதமாக  முனகினாள்.

அத்தை சிரித்தபடி "அட.. அட.. அட.. உன்னை கட்டிக்கப் போறவன்தான அடிச்சான்? அதுக்கு போயி இந்த முக்கு முக்கிக்கற?" என்று கிண்டல் செய்தாள். 

"நா ஒண்ணும் கட்டிக்க மாட்டேன்"

"சரி நீ ஒண்ணும் கட்டிக்க வேண்டாம். இப்ப கடைக்கு போயிட்டு வா"

"நான் போக மாட்டேன் நீயே போ" 

"ஏதாவது கேளு. அப்ப இருக்கு  உனக்கு,  இதுக ரெண்டும் எங்க போச்சுகனு தெரியல. இந்த சனியன் நகர மாட்டேங்குது." புலம்பியபடி திரும்பினாள் அத்தை. நவநீதனைப் பார்த்து.. "சரி நீ உக்காரு நானே போயிட்டு வந்துர்றேன். வெத்தலை வேற தீந்து போச்சு." என்று விட்டு கடைக்குப் போனாள். 

"கவி.." மெல்ல  அழைத்தான். 

அவள் திரும்பவில்லை. 

"ஏய் கவி.."

"........"

"இங்க பார்ரீ.."

கவிதா  அவனைப் பார்க்கவே இல்லை. கோபத்துடன் திரும்பி தன் வீட்டுக்குப் போனான் நவநீதன்..!!!

[கல்லறை நண்பன்.]

கவிதாவை தற்காலிகமாக தன் மனதை விட்டு விலக்கி வைத்தான் நவநீதன். அவன் வீட்டில் அவனால் உட்கார முடியவில்லை. எழுந்து தலைவாரி.. மீண்டும் வெளியே கிளம்பிவிட்டான்.!!! 
நேராக அவன் அன்பு வீட்டுக்குத்தான் போனான். அவன் போனபோது திவ்யா வீட்டின் முன்னால் வந்து கதவுப் பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்தாள். கருப்பும் சிவப்பும் கலந்த நிறத்தில் ஒரு நைட்டியைப் போட்டிருந்தாள்..!!!
''வாங்க..'' அவனைப் பார்த்ததும் முகம் மலரப் புன்னகைத்தாள்.
''அன்பு இல்லையா ?'' அவனும் மெல்லிய புன்னகையைக் காட்டிக் கேட்டான்.
'' இல்ல.. ''
'' எங்க போனான்.?''
'' யாருக்கென்ன தெரியும்..?'' என்று சிரித்த அவள் சிரிப்பு அவனை ஈர்த்தது. அவள் கண்கள் காந்தப் பார்வை வீசியது. அவன் இதயம் திடுமென லயம் மாறியது.
'' எங்க போனான்னு.. தெரியாதா.?''
'' தெரியாது. அதெல்லாம் அவரு சொல்லவும் மாட்டாரு..! உள்ள வாங்க.. !''
'' யாரு இருக்கா வீட்ல? ''
'' யாரும் இல்ல. நான் மட்டும்தான் தனியா இருக்கேன்..''
'' உங்கப்பா.. அம்மா..?''
'' தோட்டம் போய்ட்டாங்க.! பரவால்ல உள்ள வாங்க..!'' என்று விட்டு மெல்ல நகர்ந்து உள்ளே போனாள். 
மறுக்க மனம் இல்லை. ஒரு தயக்கத்துக்குப் பின்.. மெதுவாக உள்ளே போனான். வீட்டுக்குள்  டிவியில் சீரியல் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. சேரை எடுத்து அவனுக்கு வசதியாகப் போட்டாள் திவ்யா.
'' காபி வெக்கட்டுமா..?''
'' இல்ல.. பரவால்ல வேண்டாம்..''
'' அன்பை பாக்கனுமா ?''
'' ம்.. ''
'' எதுக்கு. ?''
'' சும்மாதான். ஒரு நண்பனை எதுக்கு பாப்பாங்க.. ?''
'' ஓ.. நண்பன்.? ம்.. நல்ல நண்பன்.!'' எனக் கிண்டல் செய்து சிரித்தாள். சுவற்றில் சாய்ந்து நின்றாள்.!
அவனும் சிரித்தான். என்ன பேசுவதெனப் புரியாமல்.. பொதுவாகக் கேட்டான்.
'' சமையல் பண்ணியாச்சா ?''
'' ம்.. ஆச்சு.. ''
'' என்ன ஸ்பெஷல.. ?''
'' நத்திங் ஸ்பெஷல்.!''  சுவற்றில் சாய்ந்து நின்றவள் மெதுவாக முன்னும் பின்னுமாக அசைந்தாள். அவள் அப்படி அசையும் போது.. நைட்டியை மீறி.. வளர்ந்து நின்ற.. திவ்யாவின் இளமைக் கலசங்கள் மீது அவன் பார்வை போவதை அவனால் தவிர்க்க முடியவில்லை..!!!
'' அப்பறம்... '' என இழுத்தாள் திவ்யா.
அவள் கண்கள் ஒரு மாதிரி அவனை ஏக்கமாக விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது.
அவள் கண்களை அவனால் ஒரு நொடிக்கு மேல் பார்க்க முடியவில்லை. சட்டென பார்வையை டிவி பக்கம் திருப்பிக் கொண்டு கேட்டான்.
'' பிரமி வரலயா..?''
'' இல்ல..'' என்றாள் ''ஏன்.. அவ எதுக்கு ?''
'' இ.. இல்ல. உன் பிரெண்டு. உன்ன பாக்க வருவா இல்ல..?''
'' வந்துருப்பா. இன்னும் இங்க வரல.! நான் அங்க வருவேன்னு நினைச்சிட்டு இருந்தாலும் இருப்பா..''
'' ஓ..'' மீண்டும் டிவியைப் பார்த்தான்.
ஒரு நிமிடம் அமைதி. மீண்டும்
''அப்பறம்.. '' என்றாள் திவ்யா.
அவளைப் பார்த்தான்.
''என்ன..?''
'' எப்ப மேரேஜ்..?''
'' இப்பால என்ன அவசரம்.?'' எனச் சிரித்தான்.
'' வயசு ஆகுதில்ல..?''
'' அது.. ஆகாமயா இருக்கும்..? சரி.. நீ எப்ப..?''
'' பண்ணலாம் '' என்று சிரித்தாள் ''மெதுவா..! எங்கள விட வயசுல பெரியவங்க நீங்களே இன்னும் பண்ணிக்கலை. எங்களுக்கு மட்டும் என்ன அவசரம்னு வேண்டாமா..?''
'' பசங்க நாங்க எப்ப வேணா பண்ணலாம்.? பொண்ணுக அப்படி பண்ண முடியுமா..? அதது காலா காலத்துல பண்ணிடனும்..!''
'' ம்.. நல்ல ஆள் கிடைச்சா பண்ணிடறதுதான்.'' எனச் சன்னமாகச் சொல்லி விட்டுக் கேட்டாள்.  ''நீங்க யாருக்காவது வெய்ட் பண்ணிட்டு இருக்கிங்களா..?''
'' ஆமா.. உங்கண்ணனுக்காக..'' என்றான்.
'' ஆஹ்ஹ்..'' எனச் சிரித்தாள். சுவற்றில் உந்தி முன்னால் வந்து பின்னால் போனாள். அவள் பிருஷ்டங்களை சுவற்றில் அழுத்தினாள்.
''இந்த வெய்ட்டிங் இல்ல.. மேரேஜ்க்கு.. யாருக்காவது வெய்ட் பண்றிங்களானு கேட்டேன். ''
'' ச்ச.. அப்படி எல்லாம் இல்லை. வெய்ட் பண்ற அளவுக்கு நமக்கு யாரு இருக்கா.?''
'' ஏன் இல்லை ? கவி இருக்கா இல்ல.? முறைப் பொண்ணு. கவி இல்லேன்னா அவ தங்கச்சி அமுதா..?''
'' ஏய்.. அமுதால்லாம் ரொம்ப சின்ன பொண்ணுப்பா..!''
'' சரி. கவி.. ?''
'' அதெல்லாம் எதுவும் இல்ல..! அப்படி ஒரு ஐடியாவே இல்ல. ''
'' ஏன்.. அவ லீனா இருக்கான்னா..?''
'' சே..ச்சே.. அதெல்லாம் இல்ல திவ்யா..''
'' சரி.. சரி.. கோவிச்சுக்காதிங்க. சும்மாதான் கேட்டேன். என்ன சொல்றீங்கனு பாக்கலாம்னு..''
'' அவள்ளாம் இன்னும் விளையாட்டு புள்ளை.. திவ்யா. !!''
'' ஆமா.. நல்லா சொன்னீங்க. இப்பல்லாம் சிக்ஸ்த் படிக்கறப்பவே.. விளையாட்டு புத்தி மாறிப் போகுது. இவ காலேஜ் போறா..? நீங்க எதுவும் நினைச்சுக்காதிங்க. நான் சும்மாதான் சொன்னேன்..'' என்றாள்.
'' ம்.. '' டிவியைப் பார்த்தான்.
'' ஓகே.. அப்பறம்..'' என மீண்டும் எதற்கோ அடிப் போட்டாள்.
'' அப்பறம்..?''
'' லவ்வு.. கிவ்வு ஏதாவது.. ?''
'' யாரு.. நானா..?''
'' ம் .''
'' ஹாஹா.. அதெல்லாம் எதுவுமில்லேனு.. சொன்னேனா இல்லையா.?'' என்றுவிட்டு சிரித்துக் கொண்டே அவளைக் கேட்டான் நவநீதன்.
'' அப்பறம்...நீ எப்படி.? லவ்வு... கிவ்வு...னு.. ஏதாவது....?''
அவள் முகத்தில் திடுமென ஒரு பிரகாசம். கண்களில் ஒரு மின்னல் கீற்று. உதடுகள் மலரச் சிரித்தவள் மெதுவாக முனகினாள். 
'' இதுவர இல்ல...''
திவ்யாவை ஒரு நொடி உற்றுப் பார்த்தான் நவநீதன். அவள் முகத் தோற்றத்துக்கும் அவள் வார்த்தைக்கும் தொடர்பில்லாததைப் போல தெரிந்தது.! பிரேமைப் பற்றிக் கேட்க வாய் துடித்தது. ஆனால் அவளே 'இதுவர இல்ல' என்கிறாள். இப்போது போய் அதைக் கேட்டால் அவளது மனநிலை கெட்டு விடும்.
பேச்சை மாற்றும் நோக்கில்..
'' பிரமி.?'' என்று கேட்டான்.
'' அவ லெவல் எல்லாம் வேற..'' எனச் சிரித்தாள்.
'' அப்படி என்ன லெவல் அவளுது..?''
'' அதெல்லாம் உங்களுக்கு எதுக்கு.? விடுங்க..? அவ எல்லாம் பல லவ் பாத்தவ..!''
'' ஓ.. ''
'' சரி.. அப்ப உனக்கு யாரும் கிடைக்கலியா ?''
'' ஆஹா..! கண்ண காட்னா எத்தனை பேர் வேணும்.? ஆனா.. அதெல்லாம் காதல் ஆகுமா.? நமக்கே நமக்குனு ஒருத்தரை நம்ம மனசுக்கு புடிக்கும். அதுதான் காதல்.. !!'' என்றாள் திவ்யா.
'' அஹ்ஹடா.. !!!'' எனக் கை தட்டிச் சிரித்தான் நவநீதன்.  ''பின்ற போ..!''
அதேநேரம் அவன் மொபைல் அழைத்தது. எடுத்துப் பார்த்தான். பிரேம் அழைத்திருந்தான்.!!
ஆன் செய்தான்.
'' ஹலோ. ?''
'' நவநி.. எங்கடா இருக்க? ''
'' இங்கதான்டா.. ஏன்..?''
'' வீட்லயா ?''
'' ஆமா.. ''
'' ப்ரீயா இருந்தேன்னா வாடா..''
'' எங்க வரது..?''
'' காட்டுக்குத்தான். நம்ம பிய்ய மரக் காட்டுக்கு..''
''ம் வரேன். '' என்றான்.
'' சீக்கிரம் வா.'' எனக் கட் பண்ணினான் பிரேம்.
'' யாரு ?'' திவ்யா கேட்டாள்.
'' பிரேம் '' என்றான்.
சட்டென அவள் முகம் மாறியது.
''என்னவாம் ?''
'' காட்டுக்குள்ள இருக்கானாம். சும்மா கூப்பிடறான்.! சரி திவ்யா நான் போறேன். அன்புக்கு போன் பண்ணி பேசிக்கறேன்.! நீ நல்லா சாப்பிட்டு.. தூங்கு..!'' என எழுந்தான் நவநீதன்.
அவனிடம் அவள் இன்னும் பேசவேண்டியது பாக்கி இருப்பதைப் போலத் தோன்றியது. அதை மறைத்துக் கொண்டு
''ம்.. '' என முனகினாள். ''பசங்க கூடல்லாம் கொஞ்சம் அளாவவே வெச்சுகுங்க..!! நம்ம ஊர் பசங்க அவ்ளோ நல்லவங்க.. !''
'' ஓகே. ஓகே. . தேங்க்ஸ்..! பை.. பை..!'' என டாடா காட்டிவிட்டு அவள் வீட்டில் இருந்து கிளம்பினான் நவநீதன்.!!! 

[கல்லறை நண்பன்.]

 பிய்ய மரக் காட்டில்.. கள்ளி மரத்தடியில் பிரேமுடன் சேர்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தான் அன்பு. அவர்களுக்கு முன்பாக பிராண்டி, பீர், வோட்கா என மூன்று வகையான சரக்குகளும் அதற்கு தேவையான சைடிஸ்ட்டுகளும் இருந்தது.

"என்னடா இது?" என்று லேசான வியப்புடன் கேட்டான் நவநீதன்.
"ஏன்.. இது என்னன்னு தெரியாதாக்கும் ?" என்று நெக்கலாகச் சிரித்தபடி கேட்டான் அன்பு.
பிரேம் "இது டென்ஷன் ப்ரீ மச்சான். உக்காரு" என்றான்.
நவநீதன் சுற்றிலும் பார்த்து விட்டு கீழே உட்கார்ந்தான்.
"வோட்கா யாருக்கு? "
பிரேமைக் கை காட்டினான் அன்பு.
"மாப்ளைக்கு"
"பீர் பிராண்டினு எதைக் குடிச்சாலும் தலைவலி வருதுடா. ஆனா இந்த சரக்கை குடிச்சா ஒரு பிரச்சினையும் வரதில்ல. அதான் இப்ப இதை மெய்ண்டென் பண்ணிட்டிருக்கேன்"
"மப்பு ஏறுமா?"
"மத்த சரக்கு மாதிரிதான். நல்லா ஏறும்.. என்ன அதெல்லாம் கலரா இருக்கு. இது வெள்ளையா தண்ணி மாதிரி இருக்கு"
அன்பு.. "நீ சரக்கா? பீராடா?" என்று நவநீதனைக் கேட்டான்.
"எனக்கு பீருடா" என்றான் "ஆமா இதை யாருக்கு வாங்கினே?"
"உனக்குத்தான். நீதான் அதிகமா சரக்கடிக்க மாட்டியே.."
மெல்லப் புன்னகைத்தான்.
"புடிக்காதுனு இல்ல.."
அவன் சரக்கடிப்பது கிருத்திகாவுக்குப் பிடிக்காது என்பதால் பீர் குடித்துப் பழகினான். அதுவும் அவளுக்குத் தெரியாமல்தான் நடந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் இப்போதும் அவளுக்கு பயப்பட வேண்டிய அவசியம் எதுவும் இல்லை. அவள் எங்கோ இருக்கிறாள். இனி அவளுக்காக எதையும் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டியதும் இல்லை. மறுபடியும் பிராண்டியே குடிக்கலாம். பரவாயில்லை. இப்போதைக்கு இந்த பீர் போதுமானது.
சூரியன் மேற்கில் மறைந்திருந்தான். ஆனால் இன்னும் இருட்டாகவில்லை. பாட்டில் மூடிகள் திறக்கப்பட்டன. டம்ளரிகளில் வார்க்கப்பட்ட சரக்கு அவரவர் வயிற்றுக்குள் அமிலம்போல இறங்கி அவர்களின் ரத்த நாளங்களில் சுறுசுறுப்பை உண்டாக்கியது. சரக்கு உள்ளே செல்லச் செல்ல அவர்கள் பேச்சின் வேகம் கூடியது. பாட்டில்கள் காலியாகும்வரை எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. நன்றாக போதை ஏறிய பின்னர் பிரச்சினையை ஆரம்பித்து வைத்தான் பிரேம்.
"மச்சா.. எங்கக்காளை நீ லவ் பண்றியாடா?" என்று அன்புவைப் பார்த்துக் கேட்டான் பிரேம்.
அதற்கு என்ன பதில் சொல்வதெனப் புரியாமல் தடுமாறினான் அன்பு.
சூழ்நிலையை உணர்ந்த நவநீதன் சட்டெனக் கேட்டான்.
"சினிமா போலாமாடா?"
"ம்ம்ம் போலான்டா. என்ன படத்துக்கு?" நவநீதன் பக்கம் திரும்பிய அன்புவின் தோளைப் பிடித்து தன் பக்கம் இழுத்தான் பிரேம்.
"எனக்கு பதில் சொல்லிட்டு அப்பறம் நீ எங்க வேணா போ."
"என்னடா..?"
"எங்கக்காள லவ் பண்றியா?"
"சே.. என்னடா ஒளர்ற..?"
"யாரு நான் ஒளர்றனா..? என்னைவே ஏமாத்த பக்கறியா... டேய்.."
"இப்ப எதுக்குடா இது? தேவையில்லாம..?"
"எனக்கு எல்லாம் தெரியுன்டா"
நவநீதன் "சரி.. அதான் எல்லாம் தெரியுமில்ல.. அப்றம் என்ன விடு" என்றான்.
"ஓ.. ஹோ.. அப்ப நீயும் இதுல கூட்டா?" என்று திடீரென நவநீதனைப் பார்த்து குரல் உயர்த்திக் கத்தினான் பிரேம். "நீங்கள்ளாம் பிரெண்ட்ஸ்களாடா பாவிகளா.. அவ என் அக்காடா.."
நவநீதன் அதிர்ச்சியில் திணறினான்.
"அத நீ பேசறியா?" என்று எகிறினான் அன்பு.
"நான் பேசாம வேற ஓவன்டா பேசுவான்?"
அன்பு கோபமடைந்தான்.
"ஏன்.. என் தங்கச்சிய நீ ஓட்டல. நான் ஏதாவது இப்படி பேசினனா? இப்பவரை நான் அதைப் பத்தி பேசினதே இல்ல"
"அதும் இதும் ஒண்ணாடா? உன் தங்கச்சிய நான் வெறும் லவ் மட்டும்தான் பண்ணேன். அவள நான் தொட்டுக்கூட பேசினதில்ல. ஆனா நீ.. எங்கக்காளை.. நைட்ல தனியா கூட்டிட்டு போய்.. ச்சீ.. நீயெல்லாம் ஒரு மனுஷனாடா?" கோபத்தில் கத்தினான்.
பிரேம் நிதானம் இழந்து விட்டான். போதையில் அவனது கோபம் உச்சத்திற்குப் போய் விட்டது. அவன் கோபத்தை சாந்தப் படுத்த எண்ணி நவநீதன் இடை புகுந்தான்.
"சரி.. சரி.. கத்தாதடா.. மெதுவா பேசு"
"நான் எதுக்குடா மெதுவா பேசணும்? இவனெல்லாம் ஒரு பிரெண்டுனு சொல்லிக்கவே எனக்கு வெக்கமா இருக்கு"
அன்பும் சூடானான்.
"இத நீ என் தங்கச்சிகூட தியேட்டர் போனப்ப யோசிச்சிருக்கணும். அப்ப பண்றதெல்லாம் பண்ணிட்டு இப்ப வந்து பெரிய பருப்பு மாதிரி பேசற?"
"சரி.. சரி.. இருங்கடா.. மெதுவா பேசலாம். இப்ப என்ன பண்ணனுங்கற," என்று பிரேமைக் கையமர்த்திக் கேட்டான் நவநீதன்.
"டேய்.. நீ என்ன எடைல.? நான் மப்புல கத்தறேன்னு நெனச்சியா? இத பாரு.. இது இவனுக்கும் எனக்குமான பிரச்சினை. இதுக்கு எடைல நீ வராத.. அப்றம் உன்னோட மானம் மரியாதை கெட்றும்" என்று நவநீதன் மீது பாய்ந்தான் பிரேம்.
அவன் பேசியதைக் கேட்டு வாயடைத்துப் போனான் நவநீதன்.
"என்னடாது...?"
"விட்றா.. நான் பாத்துக்கறேன்" என்று நவநீதனை அமைதிப் படுத்தினான் அன்பு. பின் பிரேமைப் பார்த்துச் சொன்னான். "நான் ஒண்ணும் உங்கக்காளை புடிச்சுப் போயி லவ் பண்ணல. அவதான் வலிய வந்து என்னை புடிச்சிருக்குனு லவ் பண்ணா.. கேக்கறதா இருந்தா நீ எதாருந்தாலும் அவளையே போய் கேளு.."
"துரோகி.. பண்றதையும் பண்ணிட்டு எப்படிடா.. இப்படி வெக்கமில்லாம பேசற?"
"நான் ஏன்டா வெக்கப் படணும் இத ஆரம்பிச்சு வெச்ச நீ வெக்கப்படல.. உங்கக்கா வெக்கப்படல. இதுக்கும் நான் ஒண்ணும் அவளை கட்டாயப் படுத்தல.. அவதான் என் மேல பைத்தியமா இருக்கா தெரிஞ்சுக்கோ.. பேச வந்துட்டான் பெருசா. மாப்ள.. வாடா நாம போலாம். இதுக்கு மேல இதைப் பத்தி பேசினா.. கடுப்புதான் ஆகும்.." என்று நவநீதனைப் பார்த்தபடி எழப் போனான் அன்பு.
"துரோகி.. துரோகி.. நீயெல்லாம் ஒரு மனுசனாடா.. த்தூ.." என்று ஆவேசத்தில் காறித் துப்பினான் பிரேம். அவன் எச்சில் பாய்ந்து போய் அன்புவின் முகத்தில் அப்பியது.
அவ்வளவுதான் கோபத்தின் உச்சிக்குப் போய் விட்ட அன்பு.. எழுந்தபடி பளீரென பிரேமின் கன்னத்தில் அறைந்தான். பதிலுக்கு பிரேம் அவனைத் திருப்பி அறைய.. இருவருக்குமிடையே கை கலப்பாகி விட்டது.
அவசரமாகப் பாய்ந்து இடை புகுந்தான் நவநீதன். இருவரையும் ஆளுக்கு ஒரு கையில் பிடித்து தடுத்தான். நவநீதன் முகத்திலும் ஒரு அறை விழுந்தது. அப்படியே கைகலப்பு முற்றி விட்டது. இருவரும் மாற்றி மாற்றி அடித்துக் கொண்டதில் பிரேம் தடுமாறி கீழே விழுந்தான். அன்பு அவன் மேல் பாய்ந்து தாக்க.. அவனைப் பிடித்து இழுத்துப் பிரித்தான் நவநீதன்.
விழுந்து கிடந்தவன் கோபத்துடன் எழுந்தான். கையில் கிடைத்த ஒரு கல்லை எடுத்து எறிந்தான். அது அன்புவை தாக்குரவதற்கு பதிலாக நவநீதனின் விலாவில் தாக்கியது. ஒரு நொடி மின்னல் தாக்கியதைப் போல உணர்ந்தான் நவநீதன்..!!!

[கல்லறை நண்பன்.]

விலாவில் தாக்கிய இடி மின்னலில் துவண்டு போனான் நவநீதன். இடுப்பைப் பிடித்துக் கொண்டு..
''ப்ப்ப்பா..!!!'' என முனகி.. பல்லைக் கடித்தபடி.. அப்படியே மடங்கி உட்கார்ந்து விட்டான்.
இதைப் பார்த்த அன்பு.. பிரேம் அடுத்த கல்லை எடுப்பதற்கு முன்னால் அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். மீண்டும் அவர்கள் கட்டிப்பிடித்து புரள... நல்ல வேளையாக எங்கிருந்தோ வந்த இரண்டு பேர்.. ஓடி வந்து அவர்களைப் பிரித்தார்கள். !!!
அதே ஊர் பையன்கள்தான். காட்டுப் பக்கம் ஒதுங்க வந்தவன்கள்.. இவர்களின் சண்டையை விலக்கி.. பிரேமை கையோடு அழைத்துப் போனார்கள்.
அன்புவின் மொபைல் எங்கோ விழுந்து விட்டது. அவன் மொபைலை தேடி.. நவநீதன் மொபைலில் இருந்து ரிங் விட்டு கண்டுபிடித்து எடுத்துக் கொண்ட பின்.. நவநீதனைக் கேட்டான் அன்பு.
'' உனக்கு எப்படிடா இருக்கு.?''
'' தெரியலடா. வீட்ல போய் பாத்தாதான் தெரியும்.'' முனகினான்.
'' எங்க காட்டு ?''
மொபைல் டார்ச் அடித்துப் பார்த்தான் அன்பு. காயம் இல்லை. ஆனால் கொஞ்சம் புடைத்து வீங்கியிருந்தது. எழும்பில் அடி சரியாகப் படவில்லை என்கிற அளவில் ஒரு நிம்மதி..!!
அன்புவுக்கும் நிறைய அடி பட்டிருந்தது. நவநீதன் இப்போது எதுவும் பேசும் நிலையில் இல்லை என்பதால்.. அன்புவை அதிகம் திட்டவில்லை! ஆனாலும்..
'' சத்தியமாடா இனி உங்க கூட சேந்து தண்ணியே அடிக்க மாட்டேன்டா..'' என்றான்.
'' டேய். நான் என்னடா பண்றது. நீயே பாத்த இல்ல.. அவன்தான்டா மொதல்ல ஆரம்பிச்சான். என் மேல ஏதாவது தப்புன்னா சொல்லு நான் மன்னிப்பு கேட்டுக்கறேன் உன்கிட்ட..?''
'' என்கிட்ட கேட்டு மயிரா ஆகப் போகுது..? எடைல தடுக்க வந்த பாவத்துக்கு என் இடுப்ப ஓடச்சிட்டிங்களேடா..? எங்கம்மாக்கு தெரிஞ்சா.. திட்ட முடியாம அழுகுன்டா.. பாவிகளா..''
'' ஸாரிடா.. நான் வேணா உங்கம்மா கிட்ட மன்னிப்பு கேட்டுக்கறேன் நட. ஆஸ்பத்ரி போகனுமாடா..?''
'' வேணாண்டா நடக்க முடியுது. கஷ்டம்னா காலைல பாத்துக்கலாம். ''
'' நான் எப்படி நைட் தூங்க போறேனு தெரியலைடா. கொட்டையவெல்லாம் புடிச்சு நசுக்கிட்டாண்டா..! அவன் ஏதோ பிளானோடதான்டா இன்னிக்கு என்னை சரக்கடிக்க கூப்பிட்டுருக்கான்..''
'' ஒருத்தனுக்கொருத்தன் வெட்டிட்டு சாகாம போனிங்களே.. அதுவரைக்கும் சந்தோசம்டா சாமிகளா.. இந்த பொழப்பே இனி ஆகாதுடா.. '' என்றான் நவநீதன்..!!!
"ஸாரிடா.. அடிச்ச மப்பே சுத்தமா எறங்கிப் போச்சுடா.." என்ற அன்பு மெல்லக் கேட்டான். "இன்னொரு கட்டிங் அடிக்கலாமாடா?"
"இன்னொரு கட்டிங்கா?"
"முடியாதுடா.. இப்படியே போய் படுத்து தூங்க முடியாது. எனக்கு கொட்டை வலிக்குது"
"அங்க என்னடா பண்ணான்"
"பொட்ட பையன் மாதிரி அதை புடிச்சு கசக்கி விட்டுட்டான்டா.. வா.. போய் ஆளுக்கு ஒரு கட்டிங் அடிக்கலாம்" என்று அன்பு அழைத்தான்.
நவநீதனுக்கும் கடுமையான வலி இருந்தது. முதலில் மறுத்தாலும் பின்னர் அன்புவுடன் கிளம்பி விட்டான். இருவரும் நேராக பாருக்குப் போனார்கள்..!

[கல்லறை நண்பன்.]

நவநீதனின் வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது மணி பத்துக்கு மேல் ஆகியிருந்தது. அவன் அம்மா தூங்கியிருந்தாள்.
'' எங்கம்மா தூங்கிருச்சுடா நீ போ.. பாத்து போடா..'' என அன்பை அனுப்பி விட்டு.. அவன் பைக்கைக் கிளப்பிப் போனதும் மெதுவாக நடந்து வீட்டுக்குள் போனான் நவநீதன்.

கவிதா பாயில் சுருண்டு படுத்திருந்தாள். டிவி ஆப் ஆகியிருந்தது. லைட்டைக் கூட போடாமல்.. மிகவும் மெதுவாக நடந்து போய் கட்டிலில் படுக்க முயன்றான். வலித்தது. சரிந்து படுக்க முடியாமல் தொப்பென விழுந்தான்.
அவன் விழுந்த சத்தம் கேட்டு விசுக்கென திரும்பிப் பார்த்தாள் கவிதா.!

நவநீதன் மெதுவாக அசைந்து..
'' அம்ம்ம்மா..'' என முனகிக் கொண்டு அப்படியே கண்களை மூடிக்கொண்டான்.

அவனால் அசையக்கூட முடியாத அளவுக்கு வலித்தது. மூவோ.. ஐயோடெக்ஸோ.. ஏதாவது ஒன்றை தேய்த்துக் கொண்டால் நன்றாக இருக்கும் எனத் தோன்றியது. அவன் தலையணை மீது கூட தலையை வைக்காமல் கோணாலாக படுத்துக் கிடப்பதைப் பார்த்து.. பட்டென எழுந்து விட்டாள் கவிதா.

'' மாமா.'' என மெல்ல அழைத்தாள்.

அவன் பேசவில்லை.

'' மாமா..'' என இப்போது கொஞ்சம் சத்தமாக அழைத்தாள்.

'' ம்..'' என முனகினான்.

'' சாப்பிடலியா..?''

'' ம்கூம். ''

'' ஏன் மாமா.. இப்படி படுத்துருக்குற..? என்னாச்சு..?''

'' கொஞ்சம் இங்க வா..'' என்றான்.

அவன் குரலில் தெரிந்த மாற்றத்தை உணர்ந்து உடனே சுருட்டிக் கொண்டு எழுந்து வந்தாள்.
'' என்ன மாமா ?''

'' மூவோ.. ஐயோடெக்ஸோ ஏதாவது இருக்கா.?''

'' மூவு இருக்கும் மாமா.. ஏன் மாமா.?''

'' சொல்றேன். எடுத்துட்டு வா.! யாரையும் எழுப்பி விட்றாத.''

அவள் ஏதோ நினைத்து பயந்து விட்டாள். உடனே அவள் வீட்டுக்கு ஓடிப்போய் மூவ் எடுத்து வந்தாள்.

'' கதவ நல்லா சாத்திட்டு லைட் போடு'' என்றான்.

கவிதா கதவைச் சாத்தியபின் லைட்டைப் போட்டாள். நவநீதன் விலாவைக் காட்டினான்.
'' இங்க கொஞ்சம் அடி பட்றுச்சு. தேச்சு விடு வா..''

உடனே கட்டிலுக்கு கீழே மண்டியிட்டு உட்கார்ந்தாள்.
'' எப்படி ஆச்சு மாமா..? ஐயோ.. இப்படி வீங்கிருக்கு..?''

'' ம்.. மெதுவா தேய். கல்லு மேல விழுந்துட்டேன்..''

கவிதா அவனிடம் இருந்து வந்த பீர் வாசணையை முகர்ந்தாள். அவனுக்கு மூவை மெதுவாக தேய்த்து விட்டுக் கொண்டே கேட்டாள்.

'' ட்ரிங்க்ஸ் பண்ணிருக்கியா மாமா ?''

'' ஆமாடி..''

'' மட்டையாகி விழுந்துட்டியா ?''

'' ம்.. !!''

'' அய்யோ.. மாமா.. !'' எனச் சிரித்தாள்.
நவநீதன் சொன்ன விதமாகவெல்லாம்.. சொன்ன இடத்தில் எல்லாம் மூவ் தேய்த்து விட்டாள் கவிதா.

'' சாப்பிட்டு படுத்துக்கோ மாமா..''

'' வேணாண்டி..''

'' ஏன் மாமா..? அத்தை என்கிட்ட சொல்லிட்டுதான் தூங்குச்சு..''

'' பரவால்ல படுத்துக்கோ. என்னால இப்ப உக்காந்து சாப்பிட முடியாது. ''

'' ரொம்ப வலிக்குதா மாமா..?''

''ம்.. ரொம்ப இல்ல.....''

'' சரி.. நான் போட்டு ஊட்டி விடட்டுமா மாமா..?''

'' என்னடி.. திடீர்னு பாசம்..?''

'' திடீர்னெல்லாம் இல்ல..? நீ லேசா எந்திரிச்சு சாஞ்சு உக்காரு. நான் உனக்கு சோறு போட்டு ஊட்டி விடறேன்..'' எனச் சொன்ன கவிதா எழுந்து போய் கையைக் கழுவி விட்டு வந்தாள்...!!!

[கல்லறை நண்பன்.]

"இச்சைப் புல்வெளி "

manasuputhusu.blogspot.com ல பாருங்க நண்பர்களே..!!!

[கல்லறை நண்பன்.]

நவநீதன் மெதுவாக எழுந்து சுவற்றில் சாய்ந்து உட்கார்ந்தான். இடுப்பில் லி மின்னலாய் ஊடுருவிப் போனது. பல்லைக் கடித்து வலியைப் பொறுத்தான். கால்களை நீட்டி உட்கார்ந்து கண்களை மூடிக் கொண்டான். ஒரு தட்டில் உணவைப் போட்டு எடுத்துக் கொண்டு தண்ணீருடன் அவன் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தாள் கவிதா.

"மாமா.."

அவன் பேசவில்லை. கண்களைத் திறந்து அமைதியாக அவள் முகத்தைப் பார்த்தான்.

"கஷ்டமாருக்கா?" உண்மையான வருத்தத்துடன் கேட்டாள்.

தலையை ஆட்டி மெல்லப் புன்னகைத்தான். அவள் உணவைப் பிசைந்து எடுத்து அவன் வாயருகே கொண்டு வாந்தாள்.
"ஆ காட்டு மாமா"

வாயைத் திறந்து உணவை வாங்கினான். இரண்டு கவளம் சாப்பிட்ட பிறகு
"ஸாரிடி" என்றான்.

"ஏன் மாமா?" அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

"நான் உன்ன அடிச்சிட்டேன். வலிச்சுதா?"

"வலிச்சுதாவா? ஒரு நிமிசம் எனக்கு கண்ணே தெரியல.. பளீர்னு அறைஞ்சிட்டே"

கை நீட்டி அவள் கன்னத்தை வருடினான்.
"மன்னிச்சுர்ரீ"

"பரவால மாமா.. நீதான அடிச்ச. ஆனா அவன் தப்பா என்னை போட்டோ புடிச்சிருக்கானு எனக்கு தெரியாது மாமா. அவன் எப்படி எடுத்துருக்கான்னுதான் பாத்துட்டிருந்தேன். அதுக்குள்ளதான் நீ வந்துட்டே"

"அவன் உன்னை மோசமாத்தான் படமெடுத்திருந்தான். நீ ஒரு பொட்டபுள்ளை.. உனக்கு அறிவு வேண்டாம். பப்பரக்கானு காட்டிட்டு உக்காந்திருக்க.. அதான் அவனும் அப்படி படம் புடிச்சிட்டான்"

"ஐயோ.. ரொம்ப மோசமா இருந்துச்சா மாமா?"

"ம்ம்ம்.. பொச்சு தெரியறது ஒண்ணுதான் பாக்கி"

"ச்சீ.. மாமா" வெட்கப்பட்டு சிணுங்கியபடி அவனுக்கு உணவை ஊட்டினாள். "அவ்ளோ அசிங்கமாகவா எடுத்துட்டான் அவன்? அவனுக்கு இருக்கு நாளைக்கு"

"நானே அவனை மெரட்டிட்டுதான் வந்துருக்கேன். அவனை விடு.. எங்க போனாலும் யாருகூட பழகினாலும் நீதான் ரொம்ப கவனமா இருக்கணும். நாம எடம் குடுத்துட்டு அடுத்தவங்களை தப்பு சொல்லக் கூடாது"

"சரி மாமா "

அவன் அதிகம் சாப்பிடவில்லை. அளவாகத்தான் சாப்பிட்டான். உட்கார்ந்த இடத்தை விட்டு எழாமல் தட்டிலேயே கை கழுவி தண்ணீர் குடித்து படுத்தான். மீண்டும் கவிதா விளக்கணைத்து விட்டு வந்து அவன் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தாள்.

"சரிடி.. நீ போய் படுத்துக்கோ."

"நீ தூங்கிருவியா?"

"ம்ம்ம்.."

அவனையே பார்த்தாள்.

"ஏன்டி? "

"எனக்கு தூக்கமே வராது" என்று முனகினாள்.

"ஏன் ?"

"நீ இப்படி கஷ்டப்படுறப்ப...."

"பரவால போய் படுடி"

"நான் வேணா இங்கயே படுத்துக்கட்டுமா?"

"என்கூடவா?"

"ம்ம்ம்.."

"படுத்து..?"

"உனக்கு வலி தெரியாம இருக்க தேச்சு விடறேன்.."

அவனும் மறுக்கவில்லை. "சரி.. படுத்துக்க" என்றான்.

அவள் உடனே தலையணை, போர்வையை எடுத்து அவன் பக்கத்தில் போட்டுப் படுத்தாள். அவன் கண்களை மூடிக் கொண்டான். ஆனால் அவள் பாட்டுக்கு ஏதேதோ பேசிக் கொண்டிருந்தாள். அரைமணி நேரமே ஆகிவிட்டது. இருவரின் உடல்களும் தொட்டுக் கொண்டிருந்தது. நவநீதனுக்கு அவளின் அருகாமை வலி உணர்வைப் போக்கி காம உணர்வைக் கொடுத்தது. மெல்ல மெல்ல அவன் ஆண்மை எழும்பி அவள் மீது காமம் கொள்ள வைத்தது. அந்த காமம் அவளிடம் அவனை எல்லை மீற வைத்தது. அவளை அணைத்துப் படுத்து அவள் தலையை நீவி, கன்னத்தை வருடி, அவன் அடித்த இடத்தில் மென்மையாக முத்தமிட்டான். அவளும் மறுப்பின்றி அதை ஏற்று அவனது அணைப்புக்கும் தடவலுக்கும் கிறங்கினாள். அவள் இடுப்பைத் தடவினான்.
"கவி"

"என்ன மாமா? "

"மாமாக்கு ஒரு கிஸ் குடுடி"

மெல்ல தயங்கி பின் அவன் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள். அவன் சிலிர்த்து அவளை நெஞ்சுடன் சேர்த்து அணைத்துப் படுத்து அவளின் சின்ன மார்புகளைத் தொட்டான். அவள் எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இன்றி அமைதியாக இருந்தாள்..!!!

[கல்லறை நண்பன்.]

''ஏய்.. கவி '' தன் கையில் அகப்பட்ட கவிதாவின் குட்டி கொய்யாக்காய் மார்பை மெதுவாக.. மிகவும் மெதுவாக தடவி.. அமுக்கியபடி அழைத்தான் நவநீதன்.

'' ம்ம்ம்.. '' அவன் கொடுத்த பருவச் சுகத்தில் மயங்கியிருந்த கவிதா கிறங்கிய குரலில் தொண்டைக்குள்ளிருந்து குரல் எழுப்பினாள். அவள் பேச்செல்லாம் நின்று போயிருந்தது.

'' என்னடி ஒண்ணுமே பேசாம இருக்க. ?''

'' என்ன பேசறது ?''

'' வேண்டாம்னுகூட சொல்ல மாட்டேங்குற. ? நான் பண்றது புடிச்சிருக்கா ?''

'' ம்ம்ம்.. ! உனக்கு புடிச்சிருக்கா ?''

'' ரொம்ப புடிச்சிருக்குடி. ஆனா ரொம்ப குட்டியா இருக்குடி உன்னோட பாச்சி.. ''

அவள் பேசவில்லை. கடைசிக்கு ஒரு வெடகச் சிணுங்கல்கூட கொடுக்கவில்லை. ஆனால் நிறைய பெரு மூச்சுக்களை மட்டும் வெளியேற்றிக் கொண்டே இருந்தாள். !!

நவநீதன் எல்லைக் கோட்டை தாண்டிப்போக விரும்பவில்லை. இப்போது அவள் இருக்கும் நிலையில்.. அவன் என்ன வேண்டுமானலும் செய்து கொள்ளலாம். அவனை எதிர்க்கும் நிலையில் கவிதா இல்லை. ஆனால் அதற்காக நவநீதன் அவளை இப்போது உபயோகித்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை. அவள் மீது இருந்த அவன் பாசத்தை வெறும் காமத்தில் கரைத்து விட அவன் விரும்பவில்லை. கவிதா தன் மீது கொண்டுள்ள அன்பையும் அவன் தவறாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள விரும்பிவில்லை..!!!

அவள் நெற்றியிலும், உதட்டிலும் தாராளமாக முத்தம் கொடுத்துக் கேட்டான் நவநீதன்.
'' ஏன்டி நான் இவ்ளோ பண்றேனே உனக்கு பயமாவே இல்லையா ?''

'' ம்கூம். ''

'' உன்னை நான் தப்பா ஏதாவது பண்ணிட்டேன்னா ?''

"என்ன பண்ணுவே..?"

"இப்ப பண்றதையே இன்னும் ஸ்ட்ராங்கா.."

''ம்ம்ம்.. உனக்கு ஆசை இருந்தா பண்ணிக்கோ மாமா '' என்று அவள் வெகு இயல்பாகச் சொல்ல.. அசந்து போனான் நவநீதன்.

கவிதா இவ்வளவு வெள்ளந்தியாக இருப்பாள் என்று அவன் சுத்தமாக எதிர் பார்க்கவில்லை...!!!

மீண்டும் அவள் நெற்றியில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டுச் சொன்னான் நவநீதன்.
'' இன்னிக்கு வேண்டாம். ஆனா இன்னொரு முறை நீ இப்படி கிடைச்சேனா.. என்ன நடக்கும்னு சொல்ல முடியாது. தப்பு நடந்தா அதுக்கு நான் மட்டும் பொறுப்பில்ல..''

'' தூங்கலாமா மாமா ?'' கவிதா கேட்டாள். அவள் கை அவன் இடுப்பில் இருந்தது.

'' ம்ம்ம்.. தூங்கலாம் ''

'' பயந்துக்கறியா மாமா ?''

'' எதுக்குடி.?''

'' நான் உன்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்வேனோன்னு..?''

அவள் அப்படிக் கேட்டது அவனை யோசிக்க வைத்தது. ஆனால் உடனே சமாளித்தான்.
''ச்ச.. அதெல்லாம் இல்லடி ''

'' என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க புடிக்கலியா மாமா.?''

'' ஏய்.. லூசாடி நீ ?''

'' பரவால்ல மாமா. நீ, என்னை கல்யாணம் பண்ணிட்டா எனக்கு ரொம்ப சந்தோசம்தான். இல்லேன்னாலும் பரவால்ல. நீ உனக்கு புடிச்சவளா பாத்து பண்ணிக்கோ !''

'' என்னடி இது பெரிய மனஷி ரேஞ்சுக்கு பேசுற.?''

'' சொன்னேன் மாமா. சரி மாமா தூங்கலாம். நான் இங்கயே படுத்துக்கறேன் ''

'' காலைல அத்தை வந்து பாத்தா என்னடி நினைக்கும் ?''

'' ம்ம்ம்.. ஆமா. திட்டும்.. மியா மியானு.! சரி நான் என்னோட எடத்துலயே போய் படுத்துக்கறேன்.'' என்று எழுந்தாள் கவிதா.

'' ம்ம்ம்.. '' நவநீதன் அவள் கன்னம் வருடிச் சொன்னான். ''உனக்கு ரொம்ப வெள்ளை மனசுடி ''

'' குட்நைட் மாமா.. ''

'' குட்நைட் கவி '' '

' ஸ்வீட் ட்ரீம்ஸ். வலிச்சிதுன்னா என்னை எழுப்பு மாமா. நான் வந்து தடவி விடறேன். கிஸ் குடுக்கறேன். உனக்கு வலி இருக்காது '' எனச் சிரித்தபடி சொன்னாள்.

'' வேணாண்டி. நீயே வம்ப சம்பாரிச்சிக்காத. தூங்கு..! ஸ்வீட் ட்ரீம்ஸ்..'' என்றவன் நீளமாக ஒரு பெருமூச்சை வெளியேற்றினான். !!!