[Blacktail]

அத்தியாயம் - 11 - மாமனாரின் சீண்டலும், கணவரின் அன்பும்

மாலை நேரத்தில், என் கணவர் குமார் வழக்கத்தைவிடச் சற்று சீக்கிரமாகவே வீட்டிற்கு வந்தார். அவர் என் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தால், என் மனதில் மறைந்திருக்கும் ஏதோ ஒன்றைக் கண்டுபிடித்துவிடுவாரோ என்ற அச்சம் என்னை வாட்டியது.

பகலில் எனக்கும் மாமனாருக்கும் இடையில் நடந்த அனைத்தும் என் முகத்தில் பிரதிபலித்துவிடுமோ என்று பயந்தேன்.

'என் முகபாவனையைப் பார்த்தே அவருக்கு ஏதாவது சந்தேகம் வந்துவிட்டால் என்ன செய்வது?'

இந்த எண்ணம் தோன்றும் ஒவ்வொரு முறையும் என் உடல் லேசாக நடுங்கியது.

ஆனால், அவர் வழக்கம்போலவே என்னிடம் பேசினார். அவருடைய இயல்பான குரலும், அன்பு நிறைந்த பார்வையும் என் மனதில் புதைந்திருந்த குற்றவுணர்வை இன்னும் ஆழமாக்கின.

அவரிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பொய் சொல்ல எனக்கு விருப்பமில்லை. அதே நேரத்தில், நடந்த உண்மையைச் சொல்லவும் என்னிடம் துணிவில்லை. இந்த இரண்டுக்கும் இடையில் சிக்கிக்கொண்டு தவித்தேன்.

முடிந்தவரை குழந்தைகளின் அருகிலேயே இருந்தேன். அவர்களுடன் கவணித்துக்கொண்டும், சமையலறையில் உணவு தயாரித்துக்கொண்டும் பொழுதைக் கழித்தேன். எப்படியாவது கணவரை நேருக்கு நேர் சந்திப்பதைத் தவிர்க்க முயன்றேன். ஆனால், இரவு எங்கள் அறையில் அவரை எப்படித் தவிர்ப்பது என்ற கேள்வி என்னை மேலும் கலங்கடித்தது.

மாமனார் முன்னிலையில் என் கணவரை இயல்பாக எதிர்கொள்வதற்குக்கூட எனக்குப் பயமாக இருந்தது. அதனால், நாள் முழுவதும் குழந்தைகளையே என் கவசமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, குமாரிடமிருந்தும் மாமனாரிடமிருந்தும் முடிந்தவரை விலகியே இருந்தேன்.

மறுபுறம், மாமனார் வழக்கத்தைவிட அதிகமாகச் சிரித்துப் பேசினார். குழந்தைகளுடன் விளையாடி மகிழ்ந்தார். வீட்டில் எப்போதும் நிலவும் இயல்பான குடும்பச் சூழலே காணப்பட்டது.

ஆனால், அவரைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும் என் மனதிற்குள் அடங்கியிருந்த பதற்றம் மீண்டும் தலைதூக்கியது. அதை முகத்தில் வெளிக்காட்டிவிடக் கூடாது என்பதில் மட்டும் கவனமாக இருந்தேன். எதுவுமே நடக்காததுபோல் இயல்பாக நடந்துகொள்ள முயன்றேன்.

இரவு அனைவருக்கும் உணவு பரிமாறினேன். குமார், மாமனார், குழந்தைகள் என எல்லோரும் ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிட்டோம். குழந்தைகள் சாப்பிட்டுக்கொண்டே ஒருவரையொருவர் கேலி செய்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தபோதே மாமனார், குமாரிடம் கடையின் வியாபாரம் பற்றியும், மறுநாள் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் பற்றியும் ஆர்வமாகப் பேசத் தொடங்கினார். பகலில் என்னிடம் நடந்துகொண்ட விதத்திற்கும் இப்போது அவர் காட்டும் இயல்பான நடத்தைக்கும் எந்தத் தொடர்புமே இல்லாததுபோல் இருந்தது. எந்தவிதமான குற்றவுணர்வும் இல்லாமல், மிகவும் இயல்பாக என் கணவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

“ஆமாம்ப்பா… நாளைக்குக் காலையிலேயே சீக்கிரம் கடைக்குப் போகணும். புதுசா சரக்கு வருது. அதை மேற்பார்வை பார்த்து இறக்கணும்,” என்று கணவர் பதிலளித்தார்.

சிறிது நேரம் கழித்து, மாமனார் என்னைப் பார்த்தார். அவரது உதட்டில் ஒரு வக்கிரமான புன்னகை அரும்பியது. பின்னர், எதுவுமே நடக்காததுபோல் அவரிடம் பேசினார்.

“நாளைக்கு வரும்போது நம்ம அமுதாவுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி ஒரு நல்ல புடவையா பார்த்து எடுத்துட்டு வா. அவளுக்கும் சந்தோஷமா இருக்கும்,” என்றார்.

அதைக் கேட்டதும் கணவர் உடனே சிரித்தார்.

“சரி பா. அவளுக்குப் பிடிச்ச மாதிரியும், அவளுக்கு நல்லா பொருந்துற மாதிரியும் ஒரு புடவையைப் பார்த்து எடுத்துட்டு வர்றேன்,” என்றார்.

பிறகு என்னைப் பார்த்து ஒரு சிறிய புன்னகை செய்தார். அந்தப் புன்னகையில் அன்பைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை. ஆனால், அதைப் பார்க்கும் தைரியம்கூட எனக்கு இல்லை. அவருடைய அன்பான பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் என் கண்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டேன்.

அந்த ஒரு நொடி, என் நெஞ்சுக்குள் ஏதோ ஒன்று அழுத்துவதுபோல் இருந்தது. அவர் என்மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கையும் அன்பும் நினைவுக்கு வர, என் குற்றவுணர்வு முன்பைவிடப் பன்மடங்கு அதிகமானது.

அவரிடம் நான் எப்படிச் சொல்வேன்? அவருடைய தந்தை என்னைத் தன் இச்சைக்குப் பயன்படுத்திக்கொண்டார் என்று எப்படிச் சொல்வது? அந்த வார்த்தைகளை நினைத்துப் பார்க்கவே என்னால் முடியவில்லை. உதடுகள் ஏதோ சொல்லத் துடித்தன. ஆனால், வார்த்தைகள் மட்டும் தொண்டையிலேயே சிக்கிக்கொண்டன. அவரிடம் எதையும் சொல்ல முடியாமல், குற்றவுணர்விலும் வேதனையிலும் உறைந்து நின்றேன்.

உணவு முடிந்ததும் பாத்திரங்களை சமையலறையில் அடுக்கிக் கொண்டிருந்தேன். 

திடீரென்று “பட்……” என்று என் பிட்டத்தில் ஒரு கடுமையான அடி விழுந்தது. நான் அதிர்ச்சியில் திரும்பினேன்.

என் மாமனார்தான். என் முலையைப் பார்த்தபடி மெல்ல என்னை நெருங்கினார். கோபமும் அச்சமும் கலந்து என் முகம் சிவந்தது. அவர் என் அருகில் வந்ததும், நான் சட்டென்று மறுபுறம் திரும்பிக்கொண்டேன். ஆனால், அவர் என் தோளில் தலையைச் சாய்த்தபடி, மெல்லிய குரலில் பேசினார்.

“உன்னைச் சாப்பிட்டாலும், நீ சமைக்கிறதைச் சாப்பிட்டாலும் ரொம்ப சுவையா இருக்கு மருமகளே… உன் நைட்டிக்குள் முழுசா கவர் பண்ணிர்கிற இந்த சூத்தைப் பார்த்தாலே என் சுன்னி ஜிவ்வுன்னு இப்படி நீட்டிக்கிட்டு நிக்கிது.” என சொல்லிவிட்டு மீண்டும் என் பிட்டத்தை உள்ளங்கையால் இறுகப் பிடித்து சீண்டினார். அவருடைய விரல்கள் துணியைத் தாண்டி உள்ளே அழுத்தி, மென்மையாகச் சுழற்றின.

“மாமா… இது என்ன விளையாட்டு? அதான் மதியம் என்னை அனுபவிச்சிட்டீங்கள்ள… இதோட நிறுத்திக்கோங்க. அவரும் இங்கே தான் இருக்காரு. நான் உங்க மருமகள்…” மெல்லிய குரலில் பேசினேன்.

அவர் இன்னும் நெருக்கமாக வந்து என் காதை நக்கி, “மருமகள் தான்… ஆனா இந்த உன்னோட பலூன் மாதிரி இருக்கிற சூத்தை பார்த்தா என் கை தானாவே போகுது. மதியம் உன்னை ஓத்தது எனக்கு பத்தாது… இன்னும் உன்னை அனுபவிக்க என் சுன்னி துடிக்குது பாரு.” என சொல்லி தனது பூலை என் பிட்டத்தில் தேய்த்தார். 

"எனக்கு மறுபடியும் உன்னை ஓக்கனும் நைட்டு குமார் தூங்குனதுக்கு அப்புறம் என்னோட ரூமுக்கு வரியா."

நான் பதில் ஏதும் சொல்லாமல் தலைகுனிந்து நின்றேன். சில விநாடிகள் அமைதி. எந்த சத்தமும் இல்லை, எந்தத் தொடுதலும் இல்லை.
திடீரென்று மீண்டும் என் பிட்டத்தை சீண்டும் விதமாக இறுக அழுத்தினார்.

நான் வலியில் கத்தாமல் மெல்லிய குரலில் திரும்பி, சொல்லத் தொடங்கினேன் “சும்மா இருங்க ம…!” வார்த்தை முடியும் முன், எனக்கு அதிர்ச்சி அது மாமனார் இல்லை. என் கணவர். நான் அதிர்ஷ்டவசமாக முழு வார்த்தையையும் முடிக்கவில்லை. இல்லைன்னா நான் வாய் தவறி எல்லா உண்மையம் சொல்லிருப்பேன்.

கணவர் என் இடுப்பை இழுத்துத் தன்னோடு சேர்த்துப் பிடித்தார். அவருடைய கை என் பிட்டத்தில் பட்டவுடனே மெதுவாக அழுத்தினார்.
“என்னடி… இன்னைக்குப் புதுசா செம்ம கும்முனு இருக்கிற உன்னோட குண்டியைப் பார்த்தாலே என்னோட தம்பி ஜிவாவுன்னு துடிக்கிறான்” என்று சொல்லிவிட்டு, உள்ளங்கையால் மென்மையா சுழற்றி அழுத்தினார்.

அதே சொல் ஆனா வார்த்தை மட்டும் வேறு, அவர் தன் அப்பா சொன்னது ஏதாவது கேட்டுவிட்டாரோ என்ற சந்தேகமும், பயமும், அழுகையும் ஒன்றாக என்னை ஆட்கொண்டன. என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், நான் என் முகத்தை அவருடைய மார்பில் புதைத்துக்கொண்டேன். 

மதியம் நடந்த காட்சிகள் கண்முன் ஓடின. மாமனாரின் கடுமையான புணர்தல், என் உடலின் துரோகமும் நினைவுக்கு வர… என் நெஞ்சு உள்ளுக்குள்ளேயே இறுகியது. கண்கள் சூடேறி, கண்ணீர் மெல்ல வழிந்தது.

அவர் என் முகத்தை மென்மையாக நிமிர்த்தினார். “என்னடி… ஏன் அழுற?” என்று கேட்டபடி, என் கன்னத்தில் வழிந்த கண்ணீரைத் தன் கட்டைவிரலால் மெதுவாகத் துடைத்தார். அவருடைய குரலில் அன்பு கலந்திருந்தது.

“சாரிடி… ரொம்ப நாளா வேலைப் பளுவுல உன்னைச் சரியா கவனிக்க முடியல. இன்னைக்கு உன் முகத்துல இருக்கிற கலையைப் பார்த்ததும், என்னால என்னையே கட்டுப்படுத்திக்க முடியல.”

அவருடைய கைகள் என் முதுகை மெதுவாக வருடின. பின்னர், என்னை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டார். அந்த அணைப்பு எனக்குப் பாதுகாப்பு உணர்வைத் தந்தது. அதே நேரத்தில், என் மனதில் புதைந்திருந்த குற்றவுணர்வையும் இன்னும் ஆழமாகத் தூண்டியது.

இப்படிப்பட்ட கணவர்… இவ்வளவு அன்போடு என்னைத் தழுவும் கணவர் இருக்கும்போது, நான் ஏன் மாமனாரின் ஆசைக்கு இணங்கினேன்? என் மனம் எழுப்பிய அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல முடியாமல் நெஞ்சம் பதறியது.

எல்லாவற்றையும் அவரிடம் சொல்லிவிட வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால், அடுத்த நொடியே மாமனாரின் மிரட்டல் என் காதுகளில் மீண்டும் ஒலித்தது.

“குமார்கிட்ட மட்டும் நடந்ததைச் சொன்னா… உன்னையும் அவனையும் இந்த வீட்டை விட்டுத் துரத்திடுவேன்.”

அந்த மிரட்டல் என் எலும்புகளுக்குள் ஊடுருவியது. பயத்தில் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டேன். என் கண்ணீர் கணவரின் மார்பை நனைத்தது.

அவர் என் தலையை மெதுவாக நிமிர்த்தி, நெற்றியில் நீண்ட நேரம் முத்தமிட்டார். அவருடைய உதடுகள் என் நெற்றியிலிருந்து விலகாமல், அன்பாக வருடின.

“மொதல்ல எல்லா வேலையையும் முடிச்சுட்டு வா. உனக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் இருக்கு.” அவருடைய அன்பான வார்த்தைகளும், பாதுகாப்பான அணைப்பும் என் இதயத்தை மேலும் உருகச் செய்தன. ஆனால், அதே நேரத்தில் மதியத்தில் நடந்த சம்பவத்தின் நினைவு என் மனதிற்குள் கனத்த கல்லாக அழுத்திக்கொண்டிருந்தது.

நான் மெதுவாகக் கதவைத் திறந்து படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தேன். குழந்தைகள் ஏற்கனவே ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள், குமார் மட்டும் விழித்திருந்தார். நான் வருவதற்காகவே அவர் காத்திருந்ததை அவர் முகமே சொல்லியது. அவரை எதிர்கொள்ள எனக்கு துணிவில்லை.

அதை சமாளிக்கும் விதமாக நான் அறையின் முக்கிய விளக்கை அணைத்துவிட்டு, மென்மையான இரவு விளக்கை மட்டும் ஏற்றினேன். மங்கலான மஞ்சள் ஒளி அறையை மெல்லியதாக வெளிச்சம் முட்டியது. அந்த ஒளியில் எங்கள் உடல்கள் மென்மையான நிழல்களாகத் தெரிந்தன. நான் அமைதியாக அவர் அருகில் படுத்துக்கொண்டேன். அவருக்கு முதுகைக் காட்டியபடியே படுத்திருந்தேன்.

சில நொடிகள் அறைக்குள் முழுமையான அமைதி நிலவியது. அப்போது, அவரது கை மெதுவாக என் மீது பட்டது. அடுத்த கணமே, அவர் பின்னால் இருந்து என்னைத் தனது கரங்களால் அணைத்துக்கொண்டார். அது எப்போதும் போலவே இயல்பான, அன்பு நிறைந்த அணைப்பு.
நான் மெதுவாகத் திரும்பி, என் தலையை அவரது மார்பில் சாய்த்தபடி அவரைக் கட்டிக்கொண்டேன். அவரும் என்னை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டார்.

இவ்வளவு அன்பான கணவன் இருக்க… நான் ஏன் அந்த மிருகத்திடம் என் உடலைக் கொடுத்தேன்? என் கண்கள் மீண்டும் சூடேறின. கண்ணீர் மெல்ல அவரது மார்பில் விழுந்தது.

அவர் என் கண்ணீரை உணர்ந்ததும், மெதுவாக விலகி என் முகத்தைப் பார்த்தார்.

“ஏன் அழுற? நான் ஏதாவது தப்புப் பண்ணிட்டேனா?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டார்.

“இல்லை… இப்போ எதுவும் கேட்காதீங்க. நேரம் வரும்போது எல்லாத்தையும் சொல்றேன். இப்படியே என்னை அணைச்சுக்கோங்க…” என்று மெதுவான குரலில் அவரிடம் சொன்னேன்.

அவர் மீண்டும் என்னை இன்னும் இறுக அணைத்தார். ஒன்றும் கேட்கவில்லை. வெறும் அமைதியாக என் முதுகை வருடிக் கொண்டிருந்தார். அவருடைய இதயத் துடிப்பு என் காதில் விழுந்தது. அந்தத் துடிப்பு என் குற்றத்தை இன்னும் ஆழமாய் உணர வைத்தது.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவர் தூங்கிவிட்டார். அவரது மூச்சு சீராக ஒலிக்கத் தொடங்கியது. ஆனால், எனக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. இருளில் கண்களைத் திறந்தபடியே படுத்திருந்தேன்.

மதியம் என் மாமனார் என்னை எப்படித் தன்னுடைய இச்சைக்குப் பயன்படுத்தினார் என்ற நினைவுகள் மீண்டும் மீண்டும் மனதில் வந்து மோதின. அதே நேரத்தில், என் கணவருடன் நடந்த ஓல்லாடம் நடந்த விதத்தையும், அவரது மென்மையான ஸ்பரிசத்தையும் என்னையறியாமல் அந்த நினைவுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தேன்.

என் மனமும் உடலும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட உணர்வுகளால் குழம்பிக்கொண்டிருந்தன. ஒருத்தர் என்னை அன்பால் அரவணைத்தார். இன்னொருவர் வலியிலும் வேதனையிலும் தள்ளினார். அந்த இருவரைப் பற்றிய நினைவுகளும் என்னுள் விவரிக்க முடியாத குழப்பத்தை ஏற்படுத்தின.

என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாமல், மெல்லக் கண்களை மூடிக்கொண்டேன்.