[Blacktail]

அத்தியாயம் - 8 - இறுதி எச்சரிக்கை


நான் மிகுந்த தர்மசங்கடத்தில் சிக்கியிருந்தேன். என் மாமனாரின் செயல்களைப் பற்றி என் கணவரிடம் சொன்னால், அவர் அதை எப்படிப் புரிந்துகொள்வார் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.

என் மாமனார் எங்கள் சமூகத்தில் மிகவும் மதிக்கப்பட்டவர். குடும்பத்தினரிடமும் வெளியிலும் அவருக்கு நல்ல பெயர் இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக எங்கள் குடும்பத்தின் பொறுப்புகளை ஏற்று, அனைவரையும் கவனித்துக்கொண்டவர் என்ற மரியாதையும் அவருக்கு இருந்தது.

அப்படிப்பட்ட ஒருவரைப் பற்றி… அதுவும் அவரது சொந்த மருமகளான நானே இப்படியொரு குற்றச்சாட்டை முன்வைத்தால், என் கணவர் அதை உடனடியாக நம்பிவிடுவார் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது என்பதை நான் நன்றாகவே அறிந்திருந்தேன்.

நீண்ட நேரம் யோசித்த பிறகு, அந்தக் கிழவனை மீண்டும் நேருக்கு நேர் சந்தித்துப் பேசத் தீர்மானித்தேன். இந்த முறை அவருக்கு இறுதி எச்சரிக்கை கொடுக்க வேண்டும். இனியும் அவர் தனது வக்கிரமான செயல்களைத் தொடரக் கூடாது. அப்படியும் அவர் திருந்தவில்லை என்றால், நடந்தவற்றை என் கணவரிடம் தெரிவிப்பதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியில்லை.

கடந்த முறை என் மிரட்டல் பலனளித்ததைப் போலவே, இந்த முறையும் அது பலனளிக்கும் என்று நம்பினேன். அந்தக் கிழவர் தன் மரியாதைக்குக் களங்கம் ஏற்படுவதை ஒருபோதும் விரும்பமாட்டார். அதுதான் எனக்குச் சாதகமாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன்.

மதியம் முழுவதும் என் கணவரின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தேன். ஆனால், அவர் வீடு திரும்பவில்லை. வேலை நிமித்தமாக அங்கேயே சாப்பிட்டுவிட்டதாகத் தொலைபேசியில் அழைத்துச் சொன்னார்.

மாலை ஐந்து மணியளவில் என் பிள்ளைகள் பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பினார்கள். அவர்களை வரவேற்று, அவர்களுக்குத் தேவையானவற்றைக் கவனித்துக்கொள்வதில் மும்முரமாகிவிட்டேன். அதனால், அதுவரை என் மனதை ஆக்கிரமித்திருந்த கவலைகளைச் சிறிது நேரம் ஒதுக்கி வைக்க வேண்டியிருந்தது.


இரவு சுமார் எட்டு மணியளவில், என் மாமனாரும் கணவரும் ஒன்றாக வீட்டிற்குத் திரும்பினர். கடையில் வேலை அதிகமாக இருந்ததால், அவர் தனது தந்தையின் உதவியை நாடியிருந்தார் என்பதைப் பின்னர் தெரிந்துகொண்டேன்.

நான் இரவு உணவைத் தயாரித்து, அனைவருக்கும் பரிமாறினேன். வழக்கம்போல நாங்கள் அனைவரும் சாப்பாட்டு மேசையைச் சுற்றி அமர்ந்தோம். ஆனால், அன்று இரவு என்னால் இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை. மாமனாரைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும், இன்று காலை அவரது நிர்வாண தடியை பார்த்த நினைவுதான் என் மனதில் வந்து போனது. அந்த நினைவு ஏற்படுத்திய தர்மசங்கடத்தில், அவரை நிமிர்ந்து பார்க்கக்கூட முடியாமல் தவித்தேன்.


சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, மாமனார் அவ்வப்போது என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை நான் கவனித்தேன். ஒவ்வொரு முறையும் அவரது பார்வையை உணர்ந்தபோது, எனக்குள் ஒருவிதமான அசௌகரியம் ஏற்பட்டது. அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல், தட்டிலிருந்த உணவின் மீது கவனத்தைச் செலுத்த முயன்றேன்.

ஆனால், சில நொடிகளிலேயே மீண்டும் அவரது பார்வை என் மீது விழுவதை உணர்ந்தேன். என் முகம் வெட்கத்திலும் பதற்றத்திலும் சிவந்தது. அவரது காமம் கலந்த பார்வையை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ள முடியாமல், தலைகுனிந்தபடியே சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.


இரவில் நான் தூங்க முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தேன். காலையில் நடந்ததை நினைத்து எனக்கு அருவருப்பாக இருந்தது. இருப்பினும்… ஒரு நிர்வாண ஆணைப் பார்த்தது எனக்குக் காம உணர்வைத் தூண்டியது. அதே நேரம், என் காமத்தைத் தணிக்க என் கணவர் தேவைப்பட்டார். அவர் என்னைத் தன் கைகளால் அணைத்து, என் ஆடைகளைக் களைந்து, என்னைக் கடுமையாகப் புணர வேண்டும் என்று விரும்பினேன்.

ஆனால், கடையில் வேலை அதிகமாக இருந்ததால் ஏற்பட்ட களைப்பில் என் கணவர் ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தார். கடந்த சில காலமாக அவர் என்னைத் தொடக்கூட இல்லை என்பது அப்போதுதான் என் நினைவுக்கு வந்தது. அவரது அருகில் நெருங்கிப் படுத்து, அவரை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவரது அரவணைப்பில், நான் பாதுகாப்பாக இருக்கிறேன் என்பதை உணர்ந்துகொள்ள விரும்பினேன்.

நான் கண்களை மூடும் ஒவ்வொரு முறையும், அந்தக் காட்சி முழுவதும் என் மனதில் ஒரு திரைப்படம் போல ஓடத் தொடங்கியது. மாமனாரின் இடுப்பிலிருந்து தன் லுங்கி கழன்று விழுந்து அவரது விறைத்த ஆண்குறி திடீரென வெளிப்படுவது. வீங்கிய, விருத்தசேதனம் சுன்னத் செய்யப்பட்ட தலையுடன் கூடிய ஒரு பிரம்மாண்டமான தடி. நான்கு பிள்ளைகளின் தாயான என் மீது அவருக்கு ஏன் இவ்வளவு ஆர்வம்? அவர் தனது அந்தஸ்தில் உள்ள ஒருவரால் எளிதில் ஒரு மணப்பெண்ணைப் பெற முடியும். யாரும் மறுக்க மாட்டார்கள். அவரால் தன் சொந்த மகள் வயது பெண்ணைக் கூட திருமணம் செய்ய முடியும். பிறகு ஏன் என்னை?
அவருக்கு நான் கவர்ச்சியாகத் தெரிந்தேனா?
நான் மீண்டும் கண்களை மூடினேன். மீண்டும் அவரது நிர்வாணமான, தடித்த ஆண்குறி என் கண்களுக்கு முன் தோன்றியது. என் உடல் முழுவதும் ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் பரவியது. என் புண்டையின் இதழ்களுக்கு இடையில் ஈரப்பதம் கசியத் தொடங்கியது.

அதிர்ச்சியுடன் என் கண்களைத் திறந்தேன். என் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அதன் சத்தத்தை என்னால் கேட்கவும் முடிந்தது. என் மனதில் திடீரெனப் புகுந்த அந்தக் காம எண்ணத்திற்காக என்னை நானே சபித்துக்கொண்டேன்.

மறுநாள் என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற எண்ணத்துடன், நீண்ட நேரம் விட்டத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். என் மாமனாரைப் பற்றிய எண்ணங்களும், கடந்த சில நாட்களில் நடந்த சம்பவங்களும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மனதில் சுழன்றுகொண்டிருந்தன. அந்தக் குழப்பத்திலேயே எப்போது உறங்கிப்போனேன் என்பதே எனக்குத் தெரியவில்லை.

அடுத்த நாள் காலை வழக்கம்போல பரபரப்பாகத் தொடங்கியது. குழந்தைகளைப் பள்ளிக்குத் தயார்படுத்தினேன். அவர்களுக்கான மதிய உணவைச் சமைத்து, பெட்டிகளில் அடுக்கி வைத்தேன். பள்ளிப் பேருந்து வந்ததும், குழந்தைகளை வழியனுப்பி வைத்தேன்.
அதற்குள் என் கணவரும் வேலைக்குத் தயாராகிவிட்டார். அவர் அவசரமாகக் காலை உணவை முடித்துவிட்டு, கடைக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.


மாமனார் மட்டும் எங்களுடன் காலை உணவுக்கு வரவில்லை. அவர் வழக்கத்தைவிட மிகவும் தாமதமாகத்தான் தனது அறையிலிருந்து வெளியே வந்தார். அவர் என்னைக் கடந்து சென்றபோது, அவரது முகத்தைப் பார்த்தேன்.

அவரது கண்கள் சிவந்திருந்தன. அவர் இரவு முழுவதும் தூங்கவில்லையோ? நேற்று இரவு அவர் என்ன செய்துகொண்டிருந்தார்? அவருடைய சிவந்த கண்களைப் பார்த்ததும் அந்த எண்ணம் என் மனதில் திடீரென்று தோன்றியது. “என்னைப் பற்றியா அவர் இரவு முழுவதும் நினைத்து, தன் ஆணுறுப்புடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தாரா?”

அந்த எண்ணம் என் மனதில் தோன்றியவுடனே, என் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது. என்னைப் பற்றியே எனக்கு ஒருவிதமான குற்றவுணர்வு ஏற்பட்டது.

“ச்சீ... நான் ஏன் இப்படிப்பட்ட எண்ணங்களை நினைக்கிறேன்?” என்று என்னை நானே கேட்டுக்கொண்டேன். அந்தக் கேள்வி என் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தது.

என் மாமனார் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார் என்பதைப் பற்றி நான் ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்? ஆனால், அவரைப் பற்றிய இப்படிப்பட்ட எண்ணம் என் மனதில் தோன்றியதே என்னை மேலும் கலங்கச் செய்தது.

உடனடியாக அந்த எண்ணத்தை மனதிலிருந்து விலக்கிவிட்டு, என் கவனத்தை வேறு விஷயங்களுக்குத் திருப்பிக்கொள்ள முயன்றேன். ஆனாலும், என் மனதின் ஓரத்தில் முளைத்த அந்தச் சந்தேகம் மட்டும் அவ்வளவு எளிதில் மறையவில்லை.

மாமனார் அமைதியாகக் காலை உணவை முடித்துவிட்டு, உடனே தன் அறைக்குள் சென்றார். அன்று வீட்டுப் பணிப்பெண்ணும் வழக்கத்தைவிடச் சற்று தாமதமாகவே வந்தாள்.

அவளுக்குத் தேவையான வேலைகளைச் சொல்லிக்கொடுத்துவிட்டு, அவள் தரையைச் சுத்தம் செய்யத் தொடங்கியபோது, நான் அவளுடன் சாதாரணமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் என் கவனம் மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் மாமனாரின் அறையை நோக்கியே சென்றது.

சிறிது நேரத்தில் பணிப்பெண் தன் வேலையை முடித்துவிட்டு வெளியேறினாள். நான் வாசல் கதவைப் பூட்டிவிட்டு சமையலறைக்குத் திரும்பினேன்.

சுமார் பதினைந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அவரது அறைக்கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.
அவர் தோளில் ஒரு துண்டைப் போட்டுக்கொண்டு, லுங்கி அணிந்தபடி தன் அறையைக் கடந்து பொதுக் குளியலறையை நோக்கிச் சென்றார். நான் அவரை நேராகப் பார்க்காமல், கண்களின் ஓரத்தால் மட்டும் அவர் உள்ளே செல்வதைக் கவனித்தேன்.

அந்த ஒரு கணமே, முந்தைய நாள் நடந்த சம்பவம் என் நினைவில் மீண்டும் மின்னியது. அந்த நினைவைத் தடுக்க முயன்று தலையை மெதுவாகத் திருப்பிக்கொண்டேன்.

சிறிது நேரத்தில் குளியலறையிலிருந்து தண்ணீர் விழும் சத்தம் கேட்டது. அவர் குளித்துவிட்டு அமைதியாகத் தன் அறைக்குத் திரும்பினார்.
நானும் என் அன்றாட வேலைகளில் கவனம் செலுத்த முயன்றேன். சுமார் பதினைந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அவர் என் பெயரை அழைத்தார்.

“அமுதா…”

“ஆ… என்ன வேண்டும்?” என்று எரிச்சலுடன் பதிலளித்தேன்.

“இங்கே வர முடியுமா?” என்று அவர் கேட்டார்.

“என்ன வேண்டும் என்று இங்கிருந்தே சொல்லுங்கள்!” என்று குரலை உயர்த்தினேன்.

அவர் எதுவும் பதிலளிக்கவில்லை. சில நொடிகளில் அவரது காலடிச் சத்தம் கேட்டது. அடுத்த கணமே, அவர் நேராகச் சமையலறைக்குள் வந்து என் முன்னால் நின்றார்.

“நான் உன்னிடம் பேச வேண்டும்,” என்றார். அவரது குரலில் வழக்கமான நிதானம் இருந்தது.

“ஆனால், எனக்கு உங்களிடம் பேச எதுவும் இல்லை!” என்று அவரைப் பார்க்காமலேயே வெடுக்கென்று பதிலளித்தேன்.

“கோபப்படாதே, அமுதா. இன்னும் அந்த விஷயத்தையே நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கியா? நீ அந்த மாதிரியான படங்களைப் பார்த்ததே இல்லையா?” என்று அலட்சியமாகக் கேட்டார்.

அவரது வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் எனக்குள் இருந்த கோபம் மேலும் அதிகரித்தது.

“எத்தனை முறை சொல்வது? எனக்கு உங்களிடம் பேச விருப்பமில்லை!” என்று அவரை நேருக்கு நேர் பார்த்துக் கத்தினேன்.

அவரது முகம் சட்டென்று இறுகியது. கண்களில் கோபம் மின்ன, சில நொடிகள் என்னையே வெறித்துப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையைக் கண்டு நான் அஞ்சவில்லை. இத்தனை நாட்களாக அடக்கி வைத்திருந்த சந்தேகம் கோபமாக மாறி இப்போது வார்த்தைகளாக வெடிக்கத் தயாராக இருந்தது.

ஆனால், அடுத்த கணமே அவர் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு, முன்பிருந்த அமைதியான குரலிலேயே பேச முயன்றார்.

“அமுதா… நான் சொல்வதைக் கொஞ்சம் பொறுமையாகக் கேள்.”

“போதும்!” என்று இடைமறித்தேன். “இன்னும் எவ்வளவு நேரம் இப்படியே பேசிக்கொண்டிருக்கப் போறீங்க? நான் என்ன சொல்றேன்னு உங்களுக்குப் புரியலையா? எனக்கு உங்ககிட்ட பேச விருப்பமில்லை! இங்கிருந்து முதல்ல வெளியே போங்க!”

என் குரல் சமையலறை முழுவதும் எதிரொலித்தது.

அவர் அங்கிருந்து நகராமல் நின்றதும், எனக்குள் அடங்கியிருந்த ஆத்திரம் கட்டுக்கடங்காமல் வெடித்தது.

“என்ன நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க உங்க மனசுல? நான் இத்தனை நாள் அமைதியா இருந்ததால, நீங்க என்ன வேணும்னாலும் பண்ணலாம் என்று நினைச்சிட்டீங்களா?” என்று சீறினேன்.

அவர் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தார். ஆனால், அவருக்கு அந்த வாய்ப்பைக்கூட நான் கொடுக்கவில்லை.

“நான் இன்னும் என் அவர்கிட்ட நீங்க பண்ண கேவலமான, வக்கிரமான விஷயங்களைப் பற்றிச் சொல்லவே இல்லை! என் அமைதியை உங்களுக்குச் சாதகமாக எடுத்துக்காதீங்க. இப்போ நீங்க இங்கிருந்து போகலைன்னா, நடந்த எல்லாத்தையும் இப்பவே அவருக்குப் போன் பண்ணிச் சொல்லிடுவேன்!” என்று கோபத்துடன் எச்சரித்தேன்.

என் வார்த்தைகள் அவரைத் தாக்கியதை அவரது முகத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றமே காட்டியது. இதுவரை என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த தன்னம்பிக்கை மெல்ல மறைந்து, அவரது முகத்தில் பதற்றம் தெரிந்தது. அவரது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி, ஒவ்வொரு வார்த்தையாக அழுத்திச் சொன்னேன்.

“என்னை இனிமேல் தொந்தரவு செய்யாதீங்க. உங்க மரியாதையைப் பாதுகாக்கணும்னா, இப்போ இந்த இடத்தைவிட்டு வெளியே போங்க!”

இம்முறை என் குரலில் கோபம் மட்டுமல்ல, இனியும் அவரைப் பொறுத்துக்கொள்ளப் போவதில்லை என்ற உறுதியும் தெளிவாக ஒலித்தது.

அவரது முகம் சற்றே வாடியது. சில நொடிகள் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

“வெளியே போங்க!” என்று மீண்டும் கத்தினேன்.

அடுத்த கணமே அவரது முகபாவனை முற்றிலும் மாறியது. கண்களில் அடக்கி வைத்திருந்த கோபம் வெடித்தது. தாடையை இறுக்கியபடி என்னை முறைத்துப் பார்த்தார்.

“ஏய்! என் வீட்டில் இருந்துட்டு, என்னிடமே இப்படி எதிர்த்துப் பேசுறியா?” என்று ஆவேசமாகக் கர்ஜித்தார்.

அவரது திடீர் ஆவேசத்தைக் கண்டு நான் தன்னிச்சையாக ஓர் அடி பின்வாங்கினேன். ஆனால், அதற்குள் அவர் என்னை நோக்கி வேகமாக வந்துவிட்டார். நான் விலக முயன்றபோது, என் கையை முரட்டுத்தனமாகப் பற்றிக்கொண்டார்.

“என் கையை விடுங்க!” என்று ஆத்திரத்துடன் கத்தினேன். “என்னை விடுங்கன்னு சொல்றேன்ல!”

அவரது பிடியிலிருந்து கையை விடுவித்துக்கொள்ளப் போராடினேன். என் கையைப் பலமாக இழுத்தேன். ஆனால், அவர் பிடியை மேலும் இறுக்கினார்.

“விடுங்க, மாமா! உங்களுக்கு என்ன பைத்தியமா பிடிச்சிருக்கு? என்னை விடுங்க!” என்று கத்தினேன்.

என் எதிர்ப்பைப் பொருட்படுத்தாமல், அவர் என்னை வலுக்கட்டாயமாகத் தனது அறையை நோக்கி இழுத்துச் சென்றார்.

“விடுங்க! நீங்க செய்றது எவ்வளவு பெரிய தப்புன்னு உங்களுக்குப் புரியலையா? நான் உங்க மருமகள்!” என்று குரலை உயர்த்தினேன்.

ஆனால், என் வார்த்தைகள் எதுவும் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை. என் கெஞ்சலையும் எதிர்ப்பையும் அலட்சியப்படுத்தியபடி என்னை தன் அறைக்குள் இழுத்துச் சென்றவர், படுக்கையில் தள்ளிவிட்டார்.

“மாமா, தயவுசெய்து என்னை விட்டுடுங்க!” என்று கதறினேன். “நான் உங்களுக்கு என்ன துரோகம் பண்ணேன்? ஏன் இப்படி நடந்துக்கிறீங்க?”

அவர் பதிலளிக்கவில்லை. அவரது முகத்தில் தெரிந்த ஆவேசம் என்னை மேலும் அச்சத்தில் ஆழ்த்தியது.

அந்தக் கணத்தில் என் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது. இதுவரை என் மனதில் சந்தேகமாக மட்டுமே இருந்தவை அனைத்தும் உண்மையாகிவிட்டனவோ என்ற எண்ணம் மின்னலெனத் தோன்றியது.

ஆனால், பயத்தால் அப்படியே முடங்கிவிட நான் விரும்பவில்லை. உடனே எழுந்திருக்க முயன்று, அவரது பிடியிலிருந்து தப்பிக்கப் போராடினேன்.

“என்னைத் தொடாதீங்க!” என்று முடிந்தவரை உரக்கக் கத்தினேன். “நான் சொல்றது காதில் விழலையா? என்னை விடுங்க! இல்லையென்றால், நடந்த எல்லாத்தையும் அவர்க்கிட்ட மட்டுமல்ல, இந்த ஊர் முழுக்க சொல்லிடுவேன்!”

என் வார்த்தைகளில் இருந்த கோபமும் ஆத்திரமும் என் பயத்தையும் மீறி வெளிப்பட்டன. ஆனாலும், அவர் என்னை விடுவிப்பாரா என்ற நம்பிக்கை மட்டும் அந்த நொடியில் எனக்குள் எழவில்லை.

“ஏண்டி… ஆவுசாரி புண்டை! நான் என்ன சொல்ல வரேன்னு கேட்க மாட்டியா?” என்று அவர் ஆத்திரத்துடன் அநாகரிகமாகத் திட்டினார்.

அவரது வாயிலிருந்து வந்த அந்த இழிவான வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், என் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. அவமானத்திலும் பயத்திலும் என்னால் அவரை நிமிர்ந்து பார்க்கக்கூட முடியவில்லை.

“உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டு கேட்டேன்.

“உன்னை ஓக்கணும்.” அவர் என் முகத்தைப் பார்த்தபடி ஒரு காமப் புன்னகையுடன் சொன்னார்.

அவரது வாயிலிருந்து அத்தகைய வார்த்தைகள் வரும் என்று நான் கனவில்கூட நினைத்ததில்லை. ஒரு கணம் அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனேன். இத்தனை ஆண்டுகளாக என் கணவரின் தந்தை என்ற மரியாதையுடன் பார்த்த ஒருவரா இப்படிப் பேசுகிறார் என்று என்னால் நம்பவே முடியவில்லை.

பதற்றத்துடன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து தப்பிக்க முயன்றேன். ஆனால், அவர் மீண்டும் என் கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, என்னைத் தடுத்து படுக்கையில் தள்ளிவிட்டார்.

அந்த எதிர்பாராத செயலால் நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனேன். என் இதயம் படபடவென்று துடித்தது. அவரது பிடியிலிருந்து எப்படித் தப்பிப்பது என்று புரியாமல், பயத்துடன் அவரைப் பார்த்தேன். என் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொள்ளக்கூட முடியாத நிலையில், அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்ற அச்சம் என்னை ஆட்கொண்டது.

“வேண்டாம்… மாமா.... இது தப்பு, தயவுசெய்து என்னை விட்டுவிடுங்கள்…” என்று கெஞ்சினேன்.