[Blacktail]

அத்தியாயம் - 7 - நழுவிய லுங்கி

மறுநாள், என் மாமனார் வழக்கம்போலத் தனது வேலைகளில் ஈடுபடத் தொடங்கினார். ஆனால், அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்ட மாற்றம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. முன்புபோல் என்னிடம் அதிகமாகப் பேசுவதில்லை. பெரும்பாலான நேரத்தைப் பேரக்குழந்தைகளுடன் செலவிடத் தொடங்கினார்.

நான் அன்று அவரிடம் பேசிய வார்த்தைகள் அவரை எச்சரித்துவிட்டதாகத் தோன்றியது. அவர் என்னைத் தொந்தரவு செய்யாமல் இருந்தது எனக்குச் சிறிது நிம்மதியை அளித்தது. நானும் முடிந்தவரை அவரைத் தவிர்க்கத் தொடங்கினேன். அவசியமான நேரங்களில் மட்டுமே அவரிடம் பேசினேன்.

ஆனால், வீட்டின் தலைவராக அவர் இருந்ததால், அவரை முழுமையாகத் தவிர்ப்பது எப்போதும் சாத்தியமாகவில்லை. கடையின் வருமானம் முழுவதும் அவருடைய கட்டுப்பாட்டில்தான் இருந்தது. என் கணவருக்குக்கூட அவர் நேரடியாகப் பணம் கொடுப்பதில்லை. வீட்டுக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்க வேண்டியிருந்தால்கூட, அவரிடம்தான் பணம் கேட்க வேண்டிய சூழ்நிலை இருந்தது. அதனால், எவ்வளவுதான் விரும்பினாலும் அவரிடமிருந்து முற்றிலும் விலகி இருக்க என்னால் முடியவில்லை. ஆனால், அந்த நிம்மதி நீண்ட நாட்கள் நீடிக்கவில்லை.

சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, மாமனார் மீண்டும் தனது பழைய சேட்டைகளைத் தொடங்கினார். ஆரம்பத்தில் தற்செயலாக நடப்பவைபோல் தோன்றிய சில செயல்கள், நாளடைவில் வேண்டுமென்றே செய்யப்படுபவை என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் ஏதாவது ஒரு காரணத்தைச் சொல்லி என்னை நெருங்க முயன்றபோது, முன்பு ஏற்பட்ட சந்தேகங்கள் மீண்டும் என் மனதில் தலைதூக்கின.
அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்டிருந்த தற்காலிக மாற்றம் உண்மையான மனமாற்றத்தால் அல்ல என்பதை மெல்லப் புரிந்துகொண்டேன். நான் எச்சரிக்கையாக இருப்பதை உணர்ந்ததால்தான் அவர் சற்றுப் பின்வாங்கியிருந்தார். இப்போது, என் சந்தேகங்கள் மீண்டும் வலுப்பெறத் தொடங்கின.
ஒருநாள் அவர் லுங்கி மட்டும் போட்டுக்கொண்டு, மேலாடை இல்லாமல் அரை நிர்வாணமாக சமையலறையைச் சுற்றித் திரிவதை நான் பார்த்தேன். லுங்கிக்குள்ளே அவர் முன்னால் புடைப்பு தெளிவா தெரிஞ்சுது. என்னைப் பார்த்ததும் குதூகலமா சிரிச்சுட்டு, பொதுக் குளியலறைக்குப் போயிட்டாரு.


எனக்கு எரிச்சலா இருந்தாலும் அவரிடம் பேசுறது வீண்னு எனக்கு தெரியும். நான் பெரும்பாலும் என் அறைக்குள்ளேயே இருந்து அவரைத் தவிர்த்தேன். ஏதாவது காரணத்துக்காக நான் அவர் அறைக்குப் போக நேர்ந்தா, முடிஞ்ச அளவுக்கு சீக்கிரம் அங்கிருந்து வெளியேறிடுவேன். என்னைப் பார்த்ததும் அவர் ஒரு விசித்திரமாக புன்னகைப்பார். அந்தப் பார்வை எனக்கு எரிச்சல் உண்டாக்கியது. அவர் மறுபடியும் எல்லையை என் சோதிக்கிறாருன்னு நான் புரிஞ்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா இம்முறை நான் அவரிடம் எதுவும் சொல்லல. ஏன்னா அவருடன் வாக்குவாதம் பண்றது எந்தப் பயனும் தராதுன்னு பரிஞ்சுக்கிட்டேன். அவர் வெளிப்படையா தவறு பண்ணாத வரைக்கும் அவருடைய நோக்கத்தை நிரூபிக்கறதும் கஷ்டம்.

அதனால நான் அவரைத் தவிர்த்து பெரும்பாலான நேரத்தை என் அறைக்குள்ளேயே கழிக்க ஆரம்பிச்சேன். சமையலறைக்குப் போகணும்னாலும் அவர் அருகில் இருப்பதை உணர்ந்த உடனே வேலையை சீக்கிரம் முடிச்சுட்டு திரும்பிடுவேன். அவருடைய அறைக்குப் போகணும்னு கட்டாயம் வந்தா, தேவையான விஷயத்தை மட்டும் பேசிட்டு உடனே வெளியேறிடுவேன். வெளியில் இருந்து பார்க்கும்போது எங்க குடும்ப வாழ்க்கை வழக்கம்போலவே இருந்தது. குழந்தையை கவனிக்கிறது, உன் கணவரின் வேலைப்பளு, வீட்டின் அன்றாட சலசலப்பு எதுவும் மாறியதா தெரியல, மாமனார் நடவடிக்கையை தவிர.


என் மாமனாருக்கு என் மேல காம மோகம் இருக்கலாம்; அவரோட சில நடத்தைகள் அதைத்தான் எனக்கு உணர்த்தின. ஆனா அவர் தன் மகனுக்கு முன்னாடி ஒருபோதும் தன்னோட உண்மையான நோக்கத்தை வெளிப்படுத்த மாட்டாருன்னு நான் நம்பினேன்.

அந்த நம்பிக்கையே எனக்கு ஒரு விதமான பாதுகாப்பு உணர்வைக் கொடுத்தது. அவர் என்னை அரை நிர்வாணமாகவும், காமபார்வைகளாலும் சங்கடப்படுத்தினாலும், அதற்கு மேலே போக துணிய மாட்டார்னு நினைச்சேன்.

என் மேல அவரோட காமப் பசி கொண்ட நடத்தையைப் பொறுத்தவரை, அதைப் புறக்கணிப்பதே நல்லதுன்னு நான் நினைச்சேன்.

ஒருநாள் மதியம், மதிய உணவு சமைச்சு முடிச்ச பிறகு, கொஞ்சம் நேரம் என் அறையில ஓய்வு எடுக்கலாம்னு முடிவு பண்ணினேன். குழந்தைங்க இல்லாததால் வீடு வழக்கத்தை விட அமைதியா இருந்துச்சு.

என் கடைக்குட்டி மகளைத் தவிர, மற்ற குழந்தைகள் எல்லாரும் என் பெற்றோர் வீட்ல குளிர்கால விடுமுறையைக் கழிச்சுட்டு இருந்தாங்க. சமையலறையை சுத்தம் பண்ணிட்டு, அவளைக் கவனிச்சுக்கிட்டே என் அறையை நோக்கி நடந்தேன்.

“அமுதா...” நான் என் படுக்கையறைக் கதவைத் திறக்கப் போகும்போது, பின்னால இருந்து மாமனாரின் குரல் கேட்டது.

“சொல்லுங்க...” என்று கொஞ்சம் சத்தமா பதில் சொன்னேன்.

“என் அறைக்கு வாமா... உன்கிட்ட பேசணும்.”

“இருங்க வர்றேன்...” என்று தயக்கத்தோட சொல்லிட்டு, என் அறைக்குள்ள போனேன்.

அவர் மறுபடியும் கூப்பிட மாட்டார்னு நினைச்சேன். ஆனா சுமார் ஐந்து நிமிஷம் கழிச்சு அவரோட குரல் மறுபடியும் கேட்டது.

வேற வழியில்லாம, அவரோட அறையை நோக்கி நடந்தேன்.

மாமனார் கட்டில்ல குப்புறப் படுத்திருந்தார். வழக்கம்போல வீட்டுக்குள்ள அணியும் லுங்கியிலேயே இருந்தார். அவரோட முகத்துல வலியின் சாயல் தெளிவா தெரிஞ்சது.

“என்ன மாமா கூப்பிட்டிங்க...” என்று கதவு அருகே இருந்த திரையை விலக்கிட்டு கேட்டேன்.

“அமுதா... முதுகு ரொம்ப வலிக்குது,” என்று அவர் மெதுவாகச் சொன்னார். முதுகிற்கும் இடுப்பிற்கும் இடையில் சுட்டிக்காட்டியபடி.

அவருடைய கண்களில் வலியும், அதே நேரத்தில் என்னிடம் உதவி கேட்கும் வேண்டுதலும் தெரிந்தது. அதைப் பார்த்ததும், சில நாட்களுக்கு முன்பு நடந்த சம்பவம் என் நினைவுக்கு வந்தது. முதலில் மறுத்துவிட வேண்டும் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால், அவர் வலியால் தவிப்பதைப் பார்த்து, என் மனம் இறங்கிவிட்டது.

“சரி,” என்று மெதுவா சொன்னேன்.

கட்டில் ஓரத்துல உக்காந்து, அவர் குடுத்த தைலத்தை எடுத்தேன். அவரோட முதுகுல மெதுவா தடவ ஆரம்பிச்சேன்.

அவர் கண்களை மூடி அமைதியா படுத்திருந்தார். அறையில எங்களுக்குள்ள எந்தப் பேச்சும் இல்ல. என் மனசுக்குள்ள மட்டும் பல எண்ணங்கள் ஓடிட்டு இருந்தன.

சுமார் ஐந்து நிமிஷத்துக்குப் பிறகு, “இப்ப பரவாயில்லையா?” என்று கேட்டேன்.

அவர் கண்களைத் திறந்து என்னைப் பார்த்தார்.

“பரவாயில்லை .”

நான் எழுந்து கதவை நோக்கி நடந்தேன்.

அப்போது அவர் கட்டிலிலிருந்து எழுந்திருக்க முயன்றார். எதிர்பாராத விதமாக, அவர் அணிந்திருந்த லுங்கி காலில் சிக்கிவிட்டது. அவர் தடுமாறி, தன்னை சமநிலைப்படுத்த முயன்று கட்டிலின் தலைப்பகுதியைப் பிடித்துக்கொண்டார். அந்த அவசரத்துல, தளர்வா கட்டியிருந்த லுங்கி நழுவிடுச்சு.

எதிர்பாராத அந்தச் சம்பவத்தைக் கண்டதும், நான் அப்படியே உறைந்து நின்றேன். அதிர்ச்சியில் என் கண்கள் விரிந்தன; என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் சிலையாக நின்றேன்.



மாமனாரின் லுங்கி அவரது காலடியில் நழுவி விழுந்தது. அவர் தன் உடலில் ஒரு துணியும் இல்லாமல் கட்டிலுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவரது பிரம்மாண்டமான ஆணுறுப்பு ஒரு கொடிக்கம்பத்தைப் போல நிமிர்ந்து காணப்பட்டது. அவரது கருமையான மர்ம உறுப்பிலிருந்து காமநீர் சொட்டிக்கொண்டிருந்தது.

நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றேன். சில நொடிகளுக்கு முன்புவரை அவரை வெறும் வயதில் மூத்தவராகவும், என் குடும்பத் தலைவராகவும் மட்டுமே பார்த்திருந்த என் மனதில், மீண்டும் பயம் எழுந்தது. அழ வேண்டும் போலிருந்தது… ஆனால் என் வாயிலிருந்து ஒரு வார்த்தையும் வரவில்லை.

மாமனார் உடனே முன்னால் குனிந்து, தரையிலிருந்து தன் லுங்கியை எடுத்து இடுப்பில் சுற்றிக்கொண்டார். அவரது பெரிய ஆண்குறி அந்த மெல்லிய துணிக்குப் பின்னால் மறைந்தது… ஆனால் அதன் முன்னால் ஒரு பெரிய கூடாரம் போலவே தெரிந்தது.

“நான் இங்கே இருக்கக்கூடாது” என்ற எண்ணம் மட்டுமே என் மனதில் தெளிவாக ஒலித்தது. நான் அவரது அறையிலிருந்து வெளியே பாய்ந்து, என் படுக்கையறைக்கு விரைந்தேன். உள்ளே நுழைந்ததும் கதவை அவசரமாகப் பூட்டிவிட்டு, படுக்கையில் சரிந்தேன். என் உடல் முழுவதும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

நான் கண்களை மூடி, சீரற்று இருந்த என் மூச்சை சீராக்க முயன்றேன். கண்களை மூடியதும், மாமனாரின் நிர்வாண உருவம் என் கண்முன்னே நடனமாடத் தொடங்கியது. பயத்தில் திடுக்கிட்டு கண்களைத் திறந்தேன்.

சுயநினைவுக்குத் திரும்பியதும், நடந்த சம்பவத்தை மீண்டும் மீண்டும் மனதில் அசைபோட்டுப் பார்த்தேன். என் மனம் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தது.

சம்பவம் நடந்த விதத்தை யோசித்துப் பார்த்தபோது, ஆரம்பத்தில் அது உண்மையிலேயே ஒரு விபத்துதானா என்று கேள்வி என் மனதில் எழுந்தது. அவர் தடுமாறியதை நான் நேரில் பார்த்திருந்தேன். அவரது லுங்கி காலில் சிக்கியதும், அடுத்த நொடியே அது இடுப்பிலிருந்து நழுவியதும் என் கண் முன்னால்தான் நடந்தது.

ஆனால், அந்த ஒரு காட்சியை மட்டும் என்னால் மனதிலிருந்து அகற்றவே முடியவில்லை. அது நினைவுக்கு வந்தாலே என் முகம் சூடேறியது. சங்கடத்தில் தவித்த நான், அந்த எண்ணத்தை வலுக்கட்டாயமாக ஒதுக்கிவிட்டு, வேறு விஷயங்களில் மீது கவனம் செலுத்த முயன்றேன்.

அவர் அதை வேண்டுமென்றே செய்தாரா?
என்னால் முடிவு செய்ய முடியவில்லை.
ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. என் மாமனாரின் பார்வையும் நடத்தையும் ஏற்கெனவே பலமுறை என்னைச் சங்கடப்படுத்தியிருந்தன. இப்போது நடந்ததையும் சேர்த்துப் பார்த்தபோது, என் சந்தேகம் மீண்டும் வலுப்பெற்றது.

அப்போது திடீரென்று "டக்… டக்… டக்…"

என் அறைக்கதவை வெளியே இருந்து மாமனார் தட்டினார். அந்த சத்தம் என் இதயத்துக்குள் அடிப்பது போல உணர்ந்தேன். உடல் முழுவதும் ஒரு நடுக்கம் ஓடியது. நான் கதவைத் திறக்காமல் அப்படியே உறைந்து உட்கார்ந்திருந்தேன். அவர் முகத்தை மீண்டும் பார்க்க எனக்கு விருப்பமே இல்லை. அவரைப் பார்த்தால் மீண்டும் அவரது நிர்வாண பூலின் விறைப்புதான் கண்முன்னே தோன்றும் என்று பயந்தேன். என் மூச்சு வேகமாக எழத் தொடங்கியது.

“அமுதா… நான் வெளியே போகிறேன். வாசல் கதவை மூடிவிடு,” என்று அவரது குரல் கதவுக்கு அப்பால் இருந்து கேட்டது. அவர் குரலில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. தனது அறையில் நடந்த நிகழ்வுகளைப் பற்றி ஒரு வார்த்தைகூட பேசவில்லை. வெறுமனே அவ்வளவுதான் சொல்லிவிட்டு சென்றார்.

பின்னர் அவரது காலடிச் சத்தம் மெல்ல மறைந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து… மீண்டும் அந்த காலடிச் சத்தம். மெதுவாக, மெதுவாக என் அறையை நோக்கி நெருங்கியது. கதவருகே வந்து நின்றார். வெளியே அமைதி. உள்ளே என் இதயம் மட்டும் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டிருந்தது. அவர் எதையாவது சொல்லப் போகிறாரா? மீண்டும் கதவைத் தட்டப் போகிறாரா? என்ற பயம் என்னை விடவில்லை.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து அவரது காலடிச் சத்தம் மெல்ல விலகியது. அவர் சென்றுவிட்டார் என்று உறுதியான பிறகுதான் நான் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தேன். கைகள் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன. வாசல் கதவை மூடிவிட்டு, திண்ணைக்குச் சென்றேன். சாய்வு நாற்காலியை இழுத்து வைத்து அதில் அமர்ந்தேன். ஆனால் என் மனம் மட்டும் அமைதியடையவில்லை.

இனி நான் என்ன செய்ய? எல்லாவற்றையும் என் கணவரிடம் சொல்லிவிடலாமா அல்லது இன்னொரு முறை மாமனாரை நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டு, “இனிமேல் இப்படிப்பட்ட எந்தச் செயலையும் பொறுத்துக்கொள்ள மாட்டேன்” என்று கடுமையாக எச்சரிக்கலாமா?

இரண்டு முடிவுகளுக்கும் இடையில் சிக்கிக்கொண்ட நான், நீண்ட நேரம் அசையாமல் அந்த நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தேன். உள்ளே மட்டும் பயம், கோபம், வெட்கம் எல்லாம் ஒன்றாகக் கலந்து கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்தன.