Adultery இச்சை மனது..!!

[கல்லறை நண்பன்.]

22

வண்டியை நிறுத்தி இறங்கியவனுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. 

நிச்சயமாக யாரோ இறந்து விட்டார்கள். யார் அது ஜோதிலட்சுமியா? 

அவளுக்கு உடம்பில் ஒரு குறையும் இல்லையே? இன்றுதானே ஆஸ்பத்ரி போய் மாத்திரை மருந்துகள் எல்லாம் வாங்கி வந்தோம். 

ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்பாகக் கூட அவளைப் பார்த்து சிரித்துப் பேசிவிட்டுப் போனோமே?

வெளியே நின்றிருந்த வெள்ளைச் சட்டைப் பெரியவரிடம் ஒருவரிடம் கேட்டான் வினோத்.

“என்னங்க ஆச்சு”

“முடிஞ்சுது” என்றார். “போயிருச்சு” கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டார்.

திக்கென்றிருந்தது. நெஞ்சு அதிர்ந்தது.

“எப்படிங்க?” என்றபோது அவன் குரல் நடுங்கியது.

“ஹார்ட் அட்டாக் தம்பி. நெஞ்ச புடிச்சுட்டு விழுந்ததும் அப்பவே உசுரு போயிருச்சாம்” என்ற அவர் மூக்கை உறிஞ்சியபடி விலகி எங்கோ போனார்.

ஐயோ என்றிருந்தது.! அவன் உடம்பு நடுங்கத் தொடங்கியது.!

கடவுளே.. அவளது இந்த நிலைக்கு நான்தான் காரணமா? 

முடியாத உடம்பை வைத்துக்கொண்டு அவள்தான் அப்படி எல்லாம் ஆசைப் பட்டாள் என்றால் எனக்கு எங்கே போனது புத்தி? நான் என்ன ஒரு மடத்தனமான காரியம் செய்து விட்டேன்.!

அந்தம்மா கோபக் காரிதான். எதற்கெடுத்தாலும் சட்டென்று கோபம் வந்து விடும். கோபத்தால்தான் இப்படி.. ஹார்ட் அட்டாக் வந்து.. கடவுளே..!

அவன் இதயத்தை எதுவோ கடுமையாகத் தாக்கியதைப் போலிருந்தது. 

கூட்டத்தை ஒதுக்கிக் கொண்டு கால்கள் நடுங்க மெதுவாக உள்ளே போனான். 

பெண்கள் கூட்டமாகக் கூடி ஒருவரை ஒருவர் கட்டிக்கொண்டு ஆடி ஆடி ஒப்பாரி வைத்துக் கொண்டிருந்தனர். 

எல்லோரும் உள்ளூர் ஆட்கள். அக்கம் பக்கத்து வாசிகள்தான். இன்னும் தகவல் போய் வெளியூர் ஆட்கள் யாரும் வரவில்லை. 

கண்களில் திரையிட்ட கண்ணீருடன் கூட்டத்துக்குள் புகுந்து பக்கத்தில் போனபோது ஒரு நொடி திடுக்கிட்டான். 

ஜோதிலட்சுமி அம்மாள் சாகவில்லை. உயிரோடுதான் இருந்தாள்.

அந்தம்மாள் பெண்களின் மத்தியில் இடிந்து போனது போல ஒரே திக்கைப் பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள். 

அவளைப் பார்த்ததும் குப்பென ஒரு மகிழ்ச்சி உண்டானது. ஓடிப் போய் அவளைக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டும் போலிருந்தது.

ஜோதிலட்சுமி சாகவில்லை. அப்படியென்றால் வெள்ளைப் போர்வைக்குள் படுத்துக் கிடப்பது யார்?

கணவனா? மகனா?

கூடத்தில் பாயில் வெள்ளை வேட்டியால் போர்த்தப் பட்டு தலை மாட்டில் ஊதுபத்தி பத்த வைத்திருந்தது.

முகம் மூடப் பட்டிருக்கவில்லை.

முகத்தைப் பார்த்தான். அவளின் கணவர்தான்.!

அவன் பார்த்துக் கொண்டு நிற்கும்போதே வெளியிலிருந்து ஒப்பாரி வைத்துக் கொண்டு திபுதிபுவென ஒரு கூட்டம் ஓடி வந்தது.

அவன் ஒதுங்கிக் கொண்டான். நெஞ்சுக்குள் நிம்மதி வந்திருந்தது.

ஜோதிலட்சுமி அவனைப் பார்க்கவே இல்லை. இப்போதைய நிலையில் அருகில் போய் அவளிடம் பேசவும் முடியாது. 

அவனுக்குள் இயல்பாக ஒரு நிம்மதி உணர்வு வந்தது. அந்தக் கூட்டத்தில் அவர்களது மகனைக் காணவில்லை.

ஒரு மணி நேரத்தில் நிறைய கூட்டம் சேர்ந்து விட்டது. 

விலகி வெளியே வந்தவன் அதன்பின் உள்ளே போகவே இல்லை. 

தகவல் கேட்டு ஷிவானி கூட பார்க்க வந்தாள். ஓரமாகப் போய் நின்று அவனுக்கு போன் செய்து பேசினாள். எப்படி என்கிற விபரம் கேட்டாள். 

ஆபிஸில் நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டு விழுந்தவர் எழவே இல்லை என்று அவனுக்கு சொல்லப்பட்டதை அவன் அவளுக்குச் சொன்னான்.

அக்கம் பக்கத்து உறவுகள் எல்லாம் இரவே வந்து விட்டனர். தூரத்து உறவுகள் மறுநாள் காலையில் வந்தன. 

அவளது மகள் இரவோடிரவாக வந்து விட்டாள். 

மறுநாள் பகல் இரண்டு மணிக்கு மின்மயானத்தில் கொடுக்கப்பட்ட நேரத்தில் மயான வாகனத்தில் எடுத்துச் சென்று தகனம் செய்து விட்டு வந்தனர்.

கணவர் இறந்ததில் ஜோதிலட்சுமிக்கு துக்கம் துயரமெல்லாம் பெரிய அளவில் இருக்கவில்லை. 

இரண்டாவது நாளிலிருந்தே வினோத்திடம் எப்போதும் போலத்தான் பேசினாள். சிரிப்பை மட்டும் தவிர்த்திருந்தாள்.. !!

பதினாறு நாள் காரியம் முடியும்வரை அவள் கடையைத் திறக்கவில்லை. வீட்டிலும் எப்போதும் யாராவது இருந்து கொண்டிருந்தனர்.

பதினாறு நாள் காரியத்துக்குப் பிறகு ஜோதிலட்சுமி மீண்டும் கடையைத் திறந்து வழக்கம் போல வியாபாரத்தைக் கவனிக்கத் தொடங்கி விட்டாள்.

 அவளது மகளும் ஊருக்குச் சென்றுவிட மகனும் காலேஜ் சென்று கொண்டிருந்தான்.

ஜோதிலட்சுமியை நெற்றியில் பொட்டு இல்லாமல் பார்க்க ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. 

திருநீரு மட்டும் வைத்துக் கொள்கிறாள். அதுவும் எப்போதும் இல்லை. எப்போதாவது குளித்த முகமாக இருக்கும் போதுதான்.

கழுத்தில் கைகளில் கால்களில் ஒன்றும் இல்லை. காதில் மட்டும் கம்மல் இருந்தது.

கடை திறந்த இரண்டாவது வாரத்தில் காலையில் அவன் கிளம்பிப் போகும்போது உடல் நலமில்லாமல் இருந்தாள். 

“என்னாச்சுங்க?” சற்று அக்கறையாகக் கேட்டான்.

“நைட்டெல்லாம் காச்சலுப்பா” என்றாள். அவள் முகம் வெளுத்த மாதிரி தெரிந்தது. கன்னங்கள் கன்றியிருந்தது. 

“மாத்திரை போட்டிங்களா?”

“நைட்டே போட்டுட்டேன். இன்னும் கூட காச்சல் இருக்கு. ஏதாவது சாப்பிட்டு மாத்திரை போடணும்”

“என்ன மாத்திரை போட்டிங்க?”

“விக்ஸ் ஆக்ஸன்” 

“ஏங்க.. காச்சலுக்கு அதைப் போயி..?” கோபமாய் வந்தது.

“எனக்கு நல்லா கேக்கும்பா” என்றாள். 

“ஆஸ்பத்ரி போயிட்டு வாங்க. நான் வேணா கூட்டிட்டு போகட்டுமா?”

“அவ்ளோ காச்சல் இல்ல. தீட்டு வீடு இல்லையா? கொஞ்ச நாளைக்கு அப்படித்தான் நய்யி நசுக்குன்னு இருக்கும். என்ன பண்றது”

“நான் ஏதாவது செய்யறதுங்களா?”

“ஒண்ணும் வேண்டாம். நீ போய்ட்டு வா.. சரியாப் போகும்” என்றாள்.

“நல்லா ரெஸ்ட் எடுங்க” என்றுவிட்டுப் போனான்.

மதியம் ஒருமுறை அவளுக்கு போன் செய்து கேட்டான் வினோத்.

“இபப எப்படி இருக்குங்க?”

“அப்படியேதான்” என்றாள். அவள் குரல் வெகுவாக உள்ளே போயிருந்தது.

“நான் வந்து ஆஸ்பத்ரி கூட்டிட்டு போகட்டுமா?”

“ஏன்.? உனக்கு வேலை இல்லையா?”

“இருந்த வேலையை முடிச்சுட்டேன். மீதி வேலையை நாளைக்கு கூட பாத்துக்கலாம். வரட்டுங்களா?”

“ஒண்ணு செய்”

“சொல்லுங்க?”

“மெடிக்கல்ல சொல்லி ஸ்ட்ராங்கா மாத்திரை வாங்கிட்டு வா. அதுக்கும் கேக்கலேன்னா ஆஸ்பத்ரி போய்க்கறேன். மாத்திரை வாங்கறப்ப கை கால் குடைச்சல் இருக்குன்னு சொல்லி அதுக்கும் ஏதாவது வாங்கிட்டு வா. தேச்சுக்கற மருந்தா இருந்தாலும் பரவால்ல”

மாத்திரை மருந்து வாங்கிக் கொண்டு வினோத் வீட்டுக்குப் போனபோது கடையை அடைத்திருந்தாள். 

நல்ல வெயிலாக இருந்தது. வியர்த்தது. காற்றில் வெப்பத்தின் தாக்கம் இருந்தது.

ஷூவைக் கழற்றி விட்டு உள்ளே போனான். 

கதவைத் திறந்து வைத்தபடி கட்டிலில் ஒருக்களித்துப் படுத்திருந்தாள் ஜோதிலட்சுமி. 

“வாப்பா” கவிழ்ந்து எழ முயன்றாள்.

“பரவால்ல.. படுத்துக்கங்க”

புடவையில் இருந்தாள். மஞ்சள் நிறப் புடவை. கையூனி எழுந்தாள். புடவை ஒதுங்கி மார்பு முழுசாகத் தெரிந்தது. நெஞ்சில் சதை திரட்சி காட்டியது. காலில் புடவை மேலேறியது. 

அவள் முகம் வாடிப் போயிருந்தது. 

இந்தச் சில நாட்களில் இளைத்து விட்டதைப் போல் தெரிந்தாள். அல்லது தளர்ச்சி. 

பாக்கெட்டிலிருந்து மாத்திரைக் கவரை எடுத்துக் கொடுத்தான். கூடவே பூசுவதற்கு மருந்தும் வாங்கியிருந்தான்.

“சாப்பிட்டிங்களா?” 

“சாப்பிடவே புடிக்கல” 

“அப்படி விடாதிங்க. கொஞ்சமாவது சாப்பிட்டு மாத்திரை போட்டுக்குங்க”

“டீ வெச்சு ரொட்டி சாப்பிட்டேன். அதுவே போதும். கொஞ்சம் தண்ணி மட்டும் எடுத்துக் குடு”

கிச்சனில் சுடு தண்ணீர் வைத்திருந்தாள். டம்ளரில் ஊற்றி சூடு ஆற்றி எடுத்து வந்து கொடுத்தான். 

கையில் வாங்கி அண்ணாந்து மாத்திரையை வாயில் போட்டு தண்ணீர் குடித்தபோது மார்பு மேலே போய் கொழுத்த உருண்டையானது. இடுப்பு மடிப்பும் தொப்பையும் தெரிந்தது. 

கொஞ்சம் வியர்த்திருந்தாள். முடி கலைந்திருந்தது. கண்களில் சோர்வு தெரிந்தது.

“நல்லா ரெஸ்ட் எடுங்க” அன்பு மிகுந்த காதலில் சொன்னான்.

“ஏன் போறியா?”

“ஏதாவது உதவி வேணுங்களா?”

“கொஞ்சம் மருந்து தேச்சு விடேன்”

“சரிங்க..”

ஏதோ முனகி மீண்டும் படுத்துக் கொண்டாள். 

மல்லாக்கப் படுத்து மார்புகளை முந்தானையால் மறைத்துக் கொண்டாலும் அவைகள் பெரிய மலைகளைப் போல மேலே தூக்கி நின்றன. இடப் பக்க வயிறு தெரிந்தது.

கால் மாட்டில் உட்கார்ந்தான். அவளது கால்களை நீட்ட வைத்து புடவையை மேலே ஏற்றிவிட்டு மருந்து பூசினான். 

மெல்லிய குறுமுடிகளைக் கொண்ட அவள் கால்களில் சதை மிகுதியாகத்  திரண்டிருந்தது. நன்கு கொழுத்த உடம்பின் தொளதொள சதை.

அவள் காலை மடக்கி புடவையை மேலேற்றிக் கொண்டு முழுங்காலைக் காட்டும் போது ஒரு முறை தொடைக்கு நடுவில் இருந்த அவளது உப்பிய பெண்ணுறுப்பு தெரிந்தது. அடித் தொடையின் உள்பக்கச் சதை தொங்கியது. 

அதை இயல்பாகவே எடுத்துக் கொண்டான். மனதில் ஆசை எதையும் வளர்த்துக் கொள்ளவில்லை.

அவளை அந்தரங்கமாக பார்த்தவன்தான். மொத்தமாகப் பார்த்து ரசித்து ருசித்து அனுபவித்தவன்தான் என்றாலும் இப்போதைய அவள் நிலை அதற்குரியது அல்ல.  

அவளை அந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கக் கூடாது என்று மனதை மாற்றிக் கொண்டான்.

“காலு கீழ எல்லாம் கொடையுது” என்றாள்.

“கீழங்களா?” என்று பாதத்துக்குப் போனான். 

‘’அந்த கீழ இல்ல” என்று சிரித்தாள்,  “அடித் தொடைல”

காலை மடக்கி மேலே தூக்கிக் கெண்டைக்காலுக்கு மேலே பின்புறத்தைக் காட்டினாள். 

“தேச்சுரலாங்க” மருந்தை எடுத்தான்.

“திரும்பிக்கட்டுமா?”

“பின்னாலிங்களா?”

“குப்புற படுத்துக்கறேன். நீ நல்லா தேச்சு விடு.. வெக்கம் பாக்காத”

“இல்லைங்க.. நீங்க படுங்க. உங்ககிட்ட என்ன வெக்கம்?”

அவள் பக்கவாட்டில் சரிந்து உடம்பை மேலே தூக்கி கால்களை விரித்து மடக்கி, அடியில் சிக்கிய பாவாடை புடவையை இழுத்து விட்டபோது பின்பக்கத்தில் முழுசாக அவளைப் பார்த்தான்.

 

கறுப்படித்த கொழுத்த புட்டப் பள்ளத்துக்குக் கீழே அடித் தொடைகளுக்கு நடுவே.. உப்பிப் புடைத்த அந்த அழகு அவனை சட்டென்று வந்து தாக்கியது. நெஞ்சில் குபுக்கென ஒரு மோக எண்ணம் எழுந்தது. 

‘சே.. என்ன இது? இந்த  நேரத்தில்.. தப்பு‘

சட்டென சிலிர்த்துக் கொண்டான்.

முழுவதுமாக கவிழ்ந்து படுத்தாள். முந்தானை முற்றாக ஒதுங்கிக் கொண்டது. 

பரந்த முதுகும் கொழுத்த பின்னிடுப்பும் அவனுக்குள் விசத்தை ஏற்றியது. பின்பக்கத்தில் தொடைகள் சதைத் தொங்கலுடன் தெரிந்தன.

“எல்லாமே பூசு” என்றாள். பின்பக்கம் தொடையை தடவிக் காட்டினாள்.

மனதை திடப் படுத்திக் கொண்டு பூசினான். ஆனாலும் கவனம் சிதறியது. தொடைகளில் அவளின் குறு முடி சிலிர்த்திருந்தது.

“நல்லாருக்குப்பா” அசைந்து புடவை பாவாடையை மொத்தமாகச் சுருட்டி இடுப்புக்கு மேலே தூக்கி விட்டாள்.

ஆசையாக அவளைப் பார்த்தான். அவளது கொழுத்த குண்டிகள் பளபளத்தன. நடுவே பெரிய பள்ளம். அந்தப் பள்ளத்தில் இணைவு அழுந்தி சதை பிதுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அவன் உறுப்பு சட்டென விடைத்து தடித்தது. அவனது கட்டுப்பாடு உடைபட்டது.

“உக்கார்ற எடத்துலயும் வலிதான்” என்றாள்.

“அங்கயும் தேய்க்கறதுங்களா?”

“தேயி”

கொழுத்த குண்டிகளைத் தொட்டதும் அவனது ஆண்மை முற்றாக விழித்துக் கொண்டது. உணர்ச்சி கொந்தளித்தது. 

நெஞ்சுக்குள் படபடப்பு கூடியது. தொண்டைக்குள் தாபக் குண்டு மேலும் கீழுமாக உருகத் தொடங்கியது.

அவளது சிவந்த கொழு கொழு புட்டங்களை உருட்டி உருட்டித் தேய்த்தான். புட்டங்களை விலக்கி கருத்துச் சுருங்கிய மலவாயைக் கூடப் பார்த்தான். அவள் அதை சுருக்கி விரித்தாள். கிளர்ச்சி கூடியது. 

அடியில் புட்டுப் பழம்போல பிதுங்கிய பெண்ணுறுப்பின் பின்பக்க வாயில் தெரிந்தது.

ஒன்றிரண்டு முறை அதை விரலால் தொட்டபோது இடுப்பை மேலே தூக்கிக் கொண்டு அனத்தினாள். சன்னமாக முனகினாள். அடிப் பழத்தை சற்று விரித்துக் காட்டினாள்.

“வினோத்து” மெதுவாக அழைத்தாள்.

“என்னங்க?”

“அங்க தொட்டா பத்திக்குதுடா”

“இந்த வயசுல உங்களுக்கு ரொம்ப ஆசைங்க”

“உன்கிட்டதான்டா” இடுப்பை மேலே  தூக்கிக் காட்டினாள். ”எப்படி இருக்கு?”

“நல்லாருக்குங்க”

“உனக்கு ஆசை வரலையாடா?”

“சும்மாருங்க கொஞ்சம்”

“ஏன் வேடிக்கை பாத்துட்டிருக்க. செய்யறது”

“வேண்டாங்க. எனக்கு பயமா இருக்கு”

“என்னடா பயம்?”

இன்னும் அவன் அவளது கணவர் இறந்ததை அவள்தான் என்று நினைத்து பயந்ததை அவளிடம் சொல்லவில்லை. 

இப்போதும் அதைச் சொல்ல வேண்டாம் என்றே நினைத்தான்.

“இல்ல.. நீங்களே கொஞ்சம் ஒடம்பு முடியாம இருக்கீங்க.. அதும் இந்த மாதிரி நேரத்துல..  வேண்டவே வேண்டாங்க.”

“அதுக்காக நான் சோறு திங்காம இருக்கேனாடா? இல்ல அந்தாளு இருந்து மட்டும் என்னை என்ன சுகமா வெச்சுட்டான்?” எனக் கேட்டாள்.

அவன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. 

“நீ செய்டா” விரல்களால் குண்டியைத் தடவி பெண்ணுறுப்பை விரித்துக் காட்டியதில் அவளின் தவிப்பு புரிந்தது.

இந்த நேரத்திலும் அவள் அந்த ஆசையோடுதான் இருக்கிறாள். 

“சொன்னா கேளுங்க. வேண்டாம்”

“எனக்கு வேணும். செய்யி..” பிடிவாதமாகச் சொன்னாள். 

“ஐயோ.. புரிஞ்சுக்கங்க”

“அந்தாளு செத்துப் போய்ட்டான். அவன் இருந்தும் ஒன்னும் கிழிக்கல. அவன் போனதுல எனக்கு பெரிய வருத்தமே இல்ல..”

“அது சரிங்க.. ஆனா இப்ப எதுவும் வேண்டாங்க”

“தாயோலி” என்றாள் கடுப்பாகி. “ஏன்டா வேண்டாங்கறே.. என்னை புடிக்கலயா?”

“என்னங்க நீங்க..”

“இப்ப நீ என்னை சந்தோசப் படுத்தல.. நான் மசக் கடுப்பாகிருவேன்”

“உங்க ஒடம்புதான்”

“நீ செய்டா.. நான் பாத்துக்கறேன். என் ஒடம்பு தாங்கும்”

அவனுக்கு கவலையாக இருந்தது. அவளுக்கு எப்படிச் சொல்லி புரிய வைப்பது என்று வருந்தினான்.

“வினோத்து..”

“மா?”

“என்னை கெஞ்ச வெக்காதடா. அழுதுருவேன்”

“அயோ.. என்னமா நீங்க..”

“என் புருசன் செத்ததுக்காககூட நான் அழலடா. ஆனா நீ என்னை விட்டுப் போனா சத்தியமா தாங்க மாட்டேன். ஒடஞ்சே போவேன்”

“என்னங்கமா நீங்க. சரிமா.. கோவிச்சுக்காதிங்க. எனக்கு உங்க சந்தோசம்தான் முக்கியம்”

அதற்கு மேல் அவனும் யோசிக்கவில்லை.

குனிந்து அவளின் பின்பக்கக் குண்டிகளை முத்தமிட்டான். முகத்தைப் போட்டு புரட்டினான். புட்டச் சதையை கவ்வி கடித்துச் சப்பி விடுவித்தான்.

அவள் கைகளை ஊனிக்கொண்டு குண்டியை நன்றாகத் தூக்கிக் காட்டினாள். 

புட்டங்களுக்கு நடுவில் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டு, பின்னாலிருந்தே அவளின் பெண்ணுறுப்பை நாக்கால் தடவித் தடவிச் சுவைக்கத் தொடங்கினான்.. !!

ஜோதிலட்சுமி முனகித் தவித்தாள். நெளிந்தாள். சுகராகம் எழுப்பினாள். 

அவன் சுவைக்கச் சுவைக்க அவளின் பெண்மை ஈரமாகிக் கொண்டே போனது.

சில நிமிடங்கள் கழித்து அவளே புரண்டு திரும்பி விட்டாள். மல்லாக்கப் படுத்து தனது முன்பக்கம் முழுவதையும் அவனுக்குக் காட்டினாள்.

கணவன் இறந்த பிறகு அவள் சுத்தம் செய்து கொள்ளவில்லை போலிருக்கிறது. பெண்ணுறுப்பின் மேடையில் இப்போது கொஞ்சமாக முடியோடிருந்தாள். 

தொடைகளை அகட்டி வைத்தபோது அடித் தொடைகள் கறுப்படித்துப் போயிருப்பது நன்றாகத் தெரிந்தது.

தொடைகளை அகட்டி நன்றாக விரித்துக் காட்டினாள்.

“வாடா ராஜா..”

அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். கனிந்த பழமாக சிவந்து போயிருந்தது. மூக்கு ஓட்டை விரிந்து சற்று வேகமாக மூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

“கஷ்டமாருந்தா வேண்டாங்க”

“அதெல்லாம் ஒரு கஷ்டமும் இல்ல. நீ செய்” என்றாள்.

அவள் தொடை நடுவில் கவிழ்ந்தான்.  அவளது தொடைகளை அகட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு உப்பி பெருத்து பிளந்திருந்த பெண்ணுறுப்பை முகர்ந்தான். 

அதன் மணம் கிர்ரென்று ஏறியது.

அவளின் பெண்மைப் பழத்தை நாக்கால் தடவி விட்டு அழுத்தமாக முத்தமிட்டு கவ்விக் கொண்டான்.

வேகமாக மூச்சு வாங்கிக் கொண்டு அவனது தலையில் கை வைத்து அழுத்தினாள் ஜோதிலட்சுமி.

அவனது நாக்கு அவளின் அகன்ற பெண்மைக்குள் முழுதாகப் புகுந்து விளையாடத் தொடங்கியது. அவள் சொக்கிக் கிடந்தாள்.

அவன் சுவைத்து விலகி எழுந்ததும் அவளே ரவிக்கையைக் கழற்றி மார்பைக் காட்டினாள்.

கழுத்தில் செயின் மட்டும் போட்டிருந்தாள். 

கீழே உருண்டு திரண்ட பெரிய பெரிய முலைகள். கை அகலத்துக்கு வரும்போல முலை வட்டம். நடுவே அளவான சைசில் முலைக் காம்புகள். 

நெஞ்சிலிருந்து சரிந்து தொப்புளைத் தொட முயன்று கொண்டிருந்தது.

மார்பில் இப்போது புண் ஓரளவு ஆறியிருந்தது. 

அவனைத் தன் மேல் இழுத்துக் கொண்டாள்.

“ஒண்ணும் தப்பில்லைங்களா?” என்று கேட்டான். 

“என்னடா தப்பு?”

“இப்பதான் காரியம் எல்லாம் நடந்து முடிஞ்சுருக்கு?”

“அதான் எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சில்ல?”

“இருந்தாலும்..”

“ஒண்ணும் யோசிக்காதடா. போனது போயாச்சு. இனி நானும் போறவதான். அதுக்கு முன்ன கொஞ்சம்”

“நீங்க இன்னும் ரொம்ப நாள் இருப்பீங்க.. இப்படி பேசாதிங்க”

“சரிடா. இருக்கற நாள்ள கொஞ்சமாவது நான் எனக்கு புடிச்ச மாதிரி சந்தோசமா இருக்கணுமில்ல?”

“இப்ப.. ஒடம்பு வேற செரியில்லாம இருக்கீங்க?”

“இந்த ஒடம்புக்கு என்னடா? அது அப்படித்தான். நீ செய்..”

அவனுக்கும் வியர்க்கத் தொடங்கி விட்டது. 

என்ன சொன்னாலும் அவள் விட மாட்டாள் என்பது புரிந்து போனது.

உடைகளைக் களைந்துவிட்டு அவள் மீது சரிந்து விறைத்த உறுப்பைப் பிடித்து அவளின் பிளவுக்குள் சொருகியபோது கண்மூடிச் சிலிர்த்து அவன் தோளைப் பிடித்துக் கொண்டாள். 

அவள் மார்பில் கவிழ்ந்து படுத்து அவளது உதட்டை முத்தமிட்டபோது அவளது தடித்த உதடுகள் சூடாக இருந்தன. 

அவளும் வாயைப் பிளந்து கொண்டு மூச்சு வாங்கினாள். 

மேலே நிமர்ந்து அவளை அழுத்தி இம்சிக்காமல் அவளது பருத்த தொடைகளை விரித்துப் பிடித்துக் கொண்டு கொழுத்த பெண்ணுறுப்பில் ஆழமாக உள்ளே செலுத்தி, மெதுவாக வேகம் கூட்டி இடிக்கும்போது அவள் பிளவுக்குள்ளிருந்து சளக் புளக் என்று சத்தம் வந்தது.

அவளிடமிருந்து அழுவதுபோல ஒரு தீனமான முனகல் எழுந்தடங்கியது. ஆனால் இடுப்பை வாட்டமாகத் தூக்கிக் காட்டி இடி வாங்கினாள். 

மூன்று நிமிடங்கள்வரை அவளைப் புணர்ந்தான். 

உச்சத்தில் அவளுக்குள் விந்தைப் பீய்ச்சியடித்துவிட்டு வியர்வையுடன், அவன் விலகியபோது, வியர்த்துக் கிடந்தாள். பெருசு பெருசாக மூச்சு வாங்கினாள். சிறிது பாவமாகக் கூட தோன்றினாள். 

“கஷ்டமா இருக்குங்களா?” கவலையுடன் கேட்டான்.

“பத்து வருசமாச்சில்ல? இப்பதான் கொஞ்ச நாளா உன்கிட்ட  சந்தோசமா இருக்கேன்” ஆ வென்று வானம் பார்த்துக் கிடந்தபடி சிரித்தாள். 

அவளது பெண்மை நிறைந்து குளிர்ந்திருந்தது.

 

“பெரிய கேப்தான்” என்றான்.

“பத்து வருசமா அந்தாளால என்னைச்  செய்யவே முடியல. சுண்ணியே எந்திரிக்காது அவருக்கு”

கையகலத்துக்கு உப்பி கறுப்பாக படர்ந்திருந்தது அவளது உறுப்பின் நசநசப்பைத் துடைத்துக் கொண்டாள். உள் உதடுகள் சிவந்து போயிருந்தது.

“நம்பவே முடியலங்க என்னால” அவளின் பெண்ணுறுப்பைப் பார்த்தபடி சொன்னான்.

“என்ன?”

“குண்டா நீங்க எவ்ளோ பெருசா இருக்கீங்க. ஆனா உங்க இது.. குட்டியா சின்ன ஓட்டையா இருக்கு. உள்ள விட்டு செய்யறப்ப ஜிவ்வுனு இருக்கு”

“நான்தான் சொன்னேனே. ஆபரேசன் பண்ணது. பத்து வருசமா என்னை யாரும் செய்யவே இல்லேனு. இப்போ உன்கிட்ட இது மூணாவது தடவை. அதுக்கு முன்ன அதுல ஒண்ணுக்கு மட்டும்தான் போனேன். வேற எதுக்கும் அது யூஸ் இல்ல”

சிரித்தான்.

“சரி.. நல்லா தூங்கி எந்திரிங்க. அப்பதான் மாத்திரை வேலை செய்யும்”

“நீ செஞ்ச வேலைக்கே ஒடம்பு செரியாப் போகும்டா” என்று சிரித்தாள்.

“சரி.. நான் போகட்டுங்களா?”

“செரிடா என் புருசா” என்று முத்தத்துடன் விடை கொடுத்தாள்.