Misc. Erotica ❤️ భావన & విజయ్ ❤️ అపరిచిత బంధం ❤️(రక్త కధనరంగం -1)

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: పడకగది

సమయం: ఉదయం 10:30 గంటలు
 
మూడు నెలల గర్భిణి అయిన భావన... విజయ్ కౌగిలిలో ఎంతో ప్రశాంతంగా ఒదిగి ఉంది. గత కొన్ని వారాలుగా తాను పడిన భయం, ఆందోళన, 'విజయ్‌ని ఎక్కడ కోల్పోతానో' అనే క్షోభ అన్నీ ఆ కౌగిలిలో కరిగిపోయాయి.
 
ఎన్ని రోజులుగానో కంటి మీద కునుకు లేని ఆ మనిషి... ఈరోజు భర్త ఒడిలో ఒక గువ్వపిట్టలా అభయం దొరికిన ప్రశాంతతతో గాఢ నిద్రలోకి జారుకుంది.
 
పెళ్లయిన మొదటి రాత్రి... ఆ గదిలో ఆమె తన కొడుకు, భర్త అయిన విజయ్ ఒడిలో అలా నిద్రపోతోంది.
 
కొద్దిసేపటికి విజయ్‌కి మెలకువ వచ్చింది. తన గుండెలకు హత్తుకుని నిద్రపోతున్న భావనను చూసి అతని మనసు ప్రేమతో నిండిపోయింది. ఎంతో జాగ్రత్తగా ఆమెపై దుప్పటి కప్పి, నుదుటిపై ప్రేమగా ముద్దుపెట్టాడు.
 
అప్పటికే అతనికి ఆకలి వేస్తుండటంతో, భావనను లేపకుండా మెల్లగా మంచం దిగి వంటగదిలోకి వెళ్ళాడు. ఇద్దరికీ సరిపడా అల్పాహారం, వంట చేసి తిరిగి పడకగదికి వచ్చి భావనను మెల్లగా తట్టి లేపాడు.
 
విజయ్: (ప్రేమగా తట్టి) "భావనా... లే ప్లీజ్, ఇంకా పడుకోకు... లే."
 
భావన: (కళ్లు తెరిచి, కంగారుగా) "హె... ఏమైంది విజయ్? ప్లీజ్ నన్ను పడుకోనివ్వు..."
 


విజయ్: "లే భావనా... నువ్వు మర్చిపోయావా? ఈరోజు మనం పూజ కూడా చేయాలి కదా!"
 
ఆ మాట వినగానే భావనకు ఉలిక్కిపడి గుర్తువచ్చింది. పెళ్లయిన మొదటి రోజే పూజ చేయాలన్న సంగతి గుర్తుకురావడంతో టెన్షన్‌తో పడక దిగి పరుగెత్తబోయింది.
 
విజయ్: (వెంటనే ఆమె చెయ్యి పట్టుకుని ఆపుతూ) "ఆగు... ఆగు భావనా!"
 
భావన: (కంగారుగా) "అయ్యో! పెళ్లయిన మొదటి రోజే లేవడానికి ఆలస్యం అయిపోయింది... నన్ను వదిలేయి విజయ్, ఇప్పుడే వెళ్లి పూజ ఏర్పాట్లు చేస్తాను, నాకు ఆకలి కూడా అవుతోంది..."
 
విజయ్: "అయ్యో, నువ్వు కంగారు పడకు... వంట ఇప్పుడే నేనే అన్నీ రెడీ చేశాను. నువ్వు వెళ్లి తలస్నానం చేసి రా, ఆ తర్వాత ఇద్దరం కలిసి పూజ చేద్దాం."
 
భావన: (కళ్లల్లో ప్రేమ ఒలకబోస్తూ, ముద్దుపెట్టుకుంటూ) "సరే విజయ్..." అని చెప్పి బాత్రూమ్ వైపు వెళ్ళబోయింది.
 
(భావన బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లబోతుండగా... విజయ్‌కి ఏదో గుర్తుకువచ్చింది. వెంటనే తన షర్ట్ తీసేసి, చేతిలో కుంకుడుకాయ రసం గిన్నె పట్టుకుని పరిగెత్తుకెళ్లి బాత్రూమ్ తలుపు కొట్టాడు.)
 
భావన: (లోపల నుండి ఆశ్చర్యంగా) "ఏంటి విజయ్... ఏమైంది?"
 
విజయ్: "ఒకసారి తలుపు తీయి భావనా..."
 
భావన: (బాధగా, మొహమాటంగా) "అబ్బా... ఇప్పుడు వద్దు విజయ్, ప్లీజ్! నాకు ఇంకా ఒళ్లంతా నొప్పులుగా ఉంది, చాలా నొప్పి గా ఉంది కాస్తా తగ్గని కదా ప్లీజ్ ..."
 
విజయ్: "అదేం కుదరదు, ముందు తలుపు తీయి చెప్తాను, ప్లీజ్!"
 


(భావన అప్పుడు కేవలం ఒక లంగా మాత్రమే చుట్టుకుని ఉంది. విధిలేక వచ్చి మెల్లగా తలుపు తీసింది. విజయ్ చేతిలో కుంకుడుకాయ రసం గిన్నె చూసి కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి.
 
విజయ్: (అమితమైన ప్రేమతో) "నువ్వు ఆ స్టూల్ మీద కూర్చో భావనా... ఈరోజు నీ తల నేను రుద్దుతాను. నువ్వు అనుకున్నట్లు అది కొంచెం తగ్గక చేద్దాం ఏమి అంటావు..."
 
భావన: అబ్బా......ఆపు నాకు సిగ్గుగా ఉంది..... అని తన ముఖంని విజయ్ గుండెలపైన దాచుకుంది
 
విజయ్ ఆమెను స్టూల్ పై కూర్చోబెట్టి, ఎంతో ప్రేమగా కుంకుడుకాయ రసం పెట్టి తలస్నానం చేయించాడు. ఆమె ఒంటికి, తలకి నీళ్లు పోస్తూ ఒక భర్తగా, తల్లిలా ఆమె ఆలనా పాలనా చూసుకున్నాడు.
 
ఆ తర్వాత భావన స్నానం ముగించి బయటకు వచ్చి, డ్రెస్ మార్చుకుని ఫ్యాన్ కింద కూర్చుని జుట్టు ఆరబెట్టుకోసాగింది.
 
అంతలోనే విజయ్ ఒక హెర్బల్ హెయిర్ డ్రైయర్ తీసుకువచ్చి, మెల్లగా ఆమె తడి జుట్టును ఆరబెట్టాడు. ఆ తర్వాత ఒక నిమిషం అక్కడే ఉండమని చెప్పి మళ్లీ వంటగదిలోకి వెళ్ళాడు.
 
భావన: (మనసులో నవ్వుకుంటూ) "అసలు ఇతనికి ఏమైంది టోటల్ గా? ఈరోజు నాకోసం ఇన్ని సేవలు చేస్తున్నాడు..." అని మనసులో అనుకుంటూ మురిసిపోయింది.
 


అంతలోనే విజయ్ 'సాంబ్రాణి పొగ' గిన్నె పట్టుకుని వచ్చి, భావన తడి జుట్టుకు ఆ పొగ వేసి ఎంతో పవిత్రంగా, ప్రేమగా ఆమె ప్రతీ అవసరాన్ని చూసుకున్నాడు.
 
భావన: (భావోద్వేగంతో కళ్లల్లో నీళ్లు నింపుకుంటూ) "విజయ్... ఏంటి ఇదంతా?"
 
విజయ్: (నవ్వుతూ) "ఏంటి భావన... ఇప్పుడే కదా మన ప్రయాణం మొదలుపెట్టాము, అప్పుడే కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటున్నావా? ప్లీజ్ అలా ఏడవకు..."
 
భావన: "లేదు విజయ్... ఇవి బాధతో వస్తున్న కన్నీళ్లు కావు, ఆనందంతో వస్తున్నాయి! జీవితంలో ఇంత ప్రేమ ఇస్తాడనుకున్నవాడు నాకు దొరికాడు, నాకు నువ్వు ఉన్నావు... అది చాలు!"
 
(ఆమె సంతోషంతో వచ్చి విజయ్‌ని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.)
 
విజయ్: "సరే, ఇంక ఆలస్యం చేయకుండా పద... వెళ్లి పూజ చేద్దాం, ఆ తర్వాత తిందాం."
 
భావన భక్తిశ్రద్ధలతో దేవుడి దగ్గర దీపం వెలిగించి పూజ ముగించింది. హారతి ఇవ్వడానికి పళ్లేన్ని తీసుకుని విజయ్ దగ్గరకు వచ్చింది. విజయ్ ఆ హారతిని స్వీకరించి కళ్లకు అద్దుకున్నాడు.
 


కానీ భావన అక్కడే రెప్ప వాల్చకుండా అలాగే నిలబడి చూస్తూ ఉండిపోయింది.
 
విజయ్: (అర్థం కానట్లు చూస్తూ) "ఏంటి భావనా... అలా చూస్తున్నావు? హారతి ఇచ్చావు కదా, ఇంకా ఎందుకు కదలలేదు?"
 
భావన: (సిగ్గుపడుతూ, అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయింది) "అది... అది చూడు..."
 
విజయ్ వెంటనే హారతి పళ్లెంలో ఉన్న కుంకుమను చూశాడు. అర్థం చేసుకుని చిరునవ్వు నవ్వుతూ, తన వేలితో కొద్దిగా కుంకుమ తీసుకుని భావన నుదుటిన సిందూరంగా అద్దాడు.
 
భావన: (మరింత సిగ్గుతో మురిసిపోతూ, పళ్లెంలో ఉన్న కుంకుమను తీసుకుని) "నువ్వు మాత్రం తక్కువ తినలేదులే... పెద్ద మొద్దుఅబ్బాయివి నువ్వు!" అంటూ ఎంతో ప్రేమగా విజయ్ నుదుటిన కూడా బొట్టు పెట్టింది.
 
ఆ తర్వాత ఇద్దరూ డైనింగ్ టేబుల్ వద్దకు వెళ్ళారు. విజయ్ కుర్చీలో కూర్చుని, తన చేతులతో స్వయంగా భావనకు ముద్దలు తినిపిస్తూ... తానూ తింటూ ఆ ఉదయాన్ని ఎంతో ఆనందంగా గడిపారు. ఆ ప్రేమ, ఆ భావోద్వేగం ఆ ఇంటిని స్వర్గధామంలా మార్చేశాయి.
 
(ఇద్దరూ హాల్లో కాసేపు మాట్లాడుకుంటుండగా, విజయ్ ప్రేమగా భావన చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.)
 
విజయ్: "భావనా... ఈ మూడు రోజులు మనం ఎలా గడపాలని నువ్వు మనసులో అనుకుంటున్నావు? చెప్పు... ప్లీజ్ ఏమి ఉన్న నాకు చెప్పు"
 
భావన: (కళ్లల్లో ఆశతో, మురిపెంగా) "మనం ముందు ఈ నగరపు గొడవ నుంచి బయటికి వెళ్దాం విజయ్... ఎక్కడైనా ఒక ప్రశాంతమైన బీచ్‌కి వెళ్దాం.
 
అక్కడ ఆ సముద్రపు అలల చప్పుడు వింటూ... నీ పక్కన కూర్చుని, నీ ఒడిలో తలపెట్టి కాసేపు హాయిగా నిద్రపోవాలని ఉంది..."
 
విజయ్: "సరే భావనా... నువ్వు కోరుకున్నట్లే చేద్దాం."
 
ఇద్దరూ వెంటనే ప్రయాణానికి సిద్ధమయ్యారు. విజయ్ తన కొత్త కారులో భావనను కూర్చోబెట్టుకుని సిటీకి చాలా దూరంగా ఉన్న ఒక అందమైన, ప్రశాంతమైన సముద్ర తీరానికి బయలుదేరారు.
 
బీచ్ దగ్గరికి చేరుకోగానే ఇద్దరూ కారు దిగారు. భావన తన కాళ్లకు ఉన్న చెప్పులను కారులోనే వదిలేసి, ఇసుకలో నడవాలనిపించి అలాగే చెప్పులు లేకుండా నడుచుకుంటూ వెళ్ళింది.
 
ఇసుకలో ఇద్దరూ చెట్టాపట్టాలేసుకుని నడుస్తూ, సముద్రపు అలలు కాళ్లను తాకుతుంటే చిన్నపిల్లల్లా కేరింతలు కొట్టారు. భావనకు ఆనందానికి అవధులు లేవు.


 
ఆమె నీళ్లతో ఆడుకుంటూ, అలల ఉత్సాహాన్ని ఆస్వాదిస్తూ కాసేపటికి బాగా అలిసిపోయింది. తీరం వెంబడి ఉన్న ఇసుకపై వచ్చి ప్రశాంతంగా కూర్చుంది.
 
అప్పటికే సూర్యాస్తమయం వేళ కావస్తోంది (సాయంత్రం 5:00 గంటలు అవుతోంది).
 
విజయ్: "అమ్మో, బాగా అలిసిపోయావుగా భావనా..."
 
భావన: "అవును విజయ్... కానీ మనసు మాత్రం ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంది."
 
వాళ్లు తెచ్చుకున్న ఆహారాన్ని సముద్ర తీరంలోనే కూర్చుని ఇద్దరూ కలిసి తిన్నారు. సాయంత్రం 5 గంటల సమయంలో, ఆ సూర్యాస్తమయం  అందాన్ని చూస్తూ ఇద్దరూ పక్కపక్కనే కూర్చున్నారు.
 


సముద్రపు నీళ్లతో కొద్దిగా తడిసిన బట్టలతోనే, భావన విజయ్ తొడపై తన తల ఆనించి ఎంతో ప్రశాంతంగా పడుకుంది. ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తూ, ఇద్దరూ ఈ ప్రపంచాన్ని, బాధలన్నింటినీ పూర్తిగా మరచిపోయి ఒక అంతులేని సంతోషంలో తేలియాడుతున్నారు.
 
ప్రదేశం: బీచ్ ఇసుక తిన్నెలు
సమయం: సాయంత్రం 05:15 గంటలు
 
అలా కాసేపు మౌనంగా గడిచాక, భావన తన తల విజయ్ తొడపై నుంచి కొద్దిగా పైకి ఎత్తి, ఆయన కళ్లలోకి నేరుగా చూస్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.
 
భావన: "విజయ్... నిన్ను ఒక విషయం అడగాలని ఉంది... నా దగ్గర నువ్వు ఏదైనా దాస్తున్నావా?"
 
విజయ్: (భావన కళ్లలోకి ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ) "ఏంటి భావనా అలా అడిగావు? నేను నీ దగ్గర దాచేది ఏముంటుంది?"
 
భావన: "లేదు విజయ్... అమ్మమ్మతో మాట్లాడినప్పటి నుంచి నా మనసులో అలేఖ్య గురించే ఆలోచనలు వస్తున్నాయి. అసలు అలేఖ్య మనసులో ఏముంది?
 
ఆ రోజు జరిగిన విషయాలు నేను నిన్ను సరిగ్గా అడగలేకపోయాను. అలేఖ్య నీతో ఎలా ఉండేది? ఇంటికి వచ్చినప్పుడు నిన్ను ఎలా చూసుకునేది?
 


నీతో ఏం మాట్లాడేది? ఆ విషయాలన్నీ నాకు వివరంగా చెప్పు విజయ్... నీ నోటి నుంచే అలేఖ్య గురించి అంతా వినాలని ఉంది."
 
భావాన అడిగిన ప్రశ్నకు విజయ్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండిపోయాడు. సముద్రపు అలల సవ్వడి తప్ప చుట్టూ ఎలాంటి శబ్దం లేదు. 

భావన కళ్లలోకి తేరిపార చూస్తూ, అలేఖ్యతో తన గతాన్ని, ఆ నాలుగు రోజుల్లో జరిగిన ప్రతి చిన్న విషయాన్ని పూసగుచ్చినట్లు వివరించడం మొదలుపెట్టాడు.
 
విజయ్: "భావనా... నువ్వు అంటున్న ఆ అలేఖ్య గురించి నీకు పూర్తిగా చెప్పాలి. నువ్వు అనుకుంటున్నట్లు మా మధ్య కేవలం పైపైన పరిచయం మాత్రమే కాదు. ఆమె నాకోసం ఎంత తపించిందో, ఆ నాలుగు రోజుల్లో ఏం జరిగిందో అన్నీ దాచకుండా చెబుతాను.
 
ఇంటికి వచ్చిన ఆ నాలుగు రోజులు అలేఖ్య నన్ను కంటికి రెప్పలా చూసుకుంది. నా ప్రతి అవసరాన్ని గమనించి దగ్గరుండి మరీ చూసేది.
 
ఆమె మనసులో నన్ను పెళ్లి చేసుకోవాలనే కోరిక ఎంత తీవ్రంగా ఉండేదంటే... ఆ నాలుగు రోజుల్లో రాత్రి సమయాల్లో నాతో పాటే కలిసి నిద్రపోయేది.
 
నా కౌగిలిలో ఒదిగిపోతూ, 'విజయ్, నిన్ను విడిచిపెట్టి ఒక్క క్షణం కూడా ఉండలేను' అని పదే పదే చెప్పేది. నన్ను భర్తలా భావించి, సర్వస్వం నాకే అనేలా అంకితంగా అన్నీ పనులు చేసింది.
 
అంతేకాదు భావనా... మా వివాహం కోసం అమ్మమ్మ స్వయంగా తన చేతులతో ఎంతో ప్రేమగా ఒక పెళ్లి చీరను తెచ్చి అలేఖ్యకి ఇచ్చింది.
 
'మా విజయ్‌కి తగిన భార్య నువ్వేనమ్మా' అని దీవించి ఆ చీరను అలేఖ్య చేతిలో పెట్టింది. ఆ చీరను చూసుకుని అలేఖ్య ఎంతగా మురిసిపోయిందో! తన కలల సౌధం నిజమైందని ఆమె నమ్మింది.
 


కానీ కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు కదా... పరిస్థితులు తారుమారయ్యాయి. ఆ తర్వాత అసలు నిజాలు బయటపడినప్పుడు, అలేఖ్య తన తల్లితో కలిసి నేరుగా మా ఇంటికి వచ్చింది.
 
ఆమె కళ్లల్లో అంతులేని క్షోభ, గుండె పగిలిన బాధ ఉన్నాయి. అమ్మమ్మ ఇచ్చిన ఆ పెళ్లి చీరను కన్నీళ్లతో తిరిగి తెచ్చి ఇచ్చేసింది. ఆ చీరను మా చేతిలో పెడుతూ ఆమె పడిన వేదన అంతా ఇంతా కాదు.
 
అమ్మమ్మ, నన్ను చూస్తూ విలవిలలాడిపోయింది... 'అమ్మా... ఆ అదృష్టం, ఆ పెళ్లి చేసుకునే అదృష్టం నాకు లేదమ్మ! నాకు రాసిపెట్టి లేదు..' అంటూ బిగ్గరగా ఏడ్చింది.
 
ఆ గుండె పగిలే ఏడుపు చూసి మా ఇళ్లంతా నిశ్శబ్దమైపోయింది. ఆ తర్వాత ఆ చీరను అక్కడ పెట్టి, ఏడుస్తూనే అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయింది భావనా...
 
ఆ ఘటన నన్ను ఎంతగానో కలచివేసింది. ఆ తర్వాత నేను రాత్రంతా ఒంటరిగా కూర్చుని అదే ఆలోచించాను...
 
'అసలు నేను అలేఖ్య విషయంలో ఏదైనా తప్పు చేశానా? ఆమెను మోసం చేశానా? లేక నా ప్రవర్తన వల్లే ఆమెకు ఈ శిక్ష దొరికిందా?' అని నన్ను నేనే ప్రశ్నించుకున్నాను.
 
ఆమెపై నాకు ఎలాంటి చెడు ఉద్దేశం లేకపోయినా, చివరికి ఆమె జీవితంలో అంత పెద్ద వేదన మిగిలిందనే బాధ నన్ను కుమిలిపోయేలా చేసింది."
 


(అదంతా చెబుతున్నప్పుడు విజయ్ గొంతు కొద్దిగా తడబడింది. భావన ఎంతో ఓపికగా, సానుభూతితో విజయ్ చెప్తున్న ప్రతీ మాటను తన మనసులో నింపుకుంటూ విన్నది.)
 
ఆ గుండె పగిలే ఏడుపు చూసి నా మనసు చిన్నాభిన్నమైపోయింది. నన్ను నేనే రోజూ ప్రశ్నించుకుంటూ కుమిలిపోతుంటాను భావనా..."
 
(విజయ్ చెబుతున్నదంతా విన్న భావన ముఖంలో ఎలాంటి కోపమూ లేదు, కేవలం అంతులేని జాలి, పరిపక్వత కనిపిస్తున్నాయి. ఆమె మెల్లగా విజయ్ చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని కళ్లలోకి చూసింది.)
 
భావన: (ప్రేమగా, ఓదార్పుగా) "విజయ్... నువ్వు ఏమాత్రం బాధపడకు. అలేఖ్య పడుతున్న ఆ బాధ నాకు బాగా తెలుసు, నేను ఆమెతో కూడా మాట్లాడతాను. ఆమె మనసులో ఏముందో నాకు అర్థమవుతోంది.
 
మనం ఎవరికీ అన్యాయం చేయలేదు విజయ్... పరిస్థితులు అలా తారుమారయ్యాయి అంతే. మనం కూర్చుని ఆమెకు అన్నీ అర్థమయ్యేలా చెబుదాం.
 
మనమే దగ్గరుండి ఆమెకు ఒక మంచి సంబంధం చూసి, చక్కటి అబ్బాయితో పెళ్లి చేద్దాం... నువ్వు ఇక ఆ ఆలోచనలు మాని ప్రశాంతంగా ఉండు."
 
(అంతేకాకుండా, అలేఖ్య నేపథ్యం గురించి చెబుతూ...)
 
విజయ్: "అవును భావనా... అలేఖ్య చిన్నప్పుడే తన తల్లిదండ్రులను కోల్పోయింది. ఆ తర్వాత ఆమెను వాళ్ల నాన్న స్నేహితుడే స్వయంగా తన సొంత కూతురిలా పెంచి పెద్దచేశారు. అలాంటి అమ్మాయికి జీవితంలో ఇలా జరగడం చూస్తేనే నా మనసు బరువెక్కిపోతుంది."
 
ప్రదేశం: బీచ్ ఇసుక తిన్నెలు
సమయం: సాయంత్రం 06:15 గంటలు
 
(అలా మాట్లాడుకున్నాక, భావన అలసటతో మళ్లీ కళ్లు మూసుకుని విజయ్ ఒడిలో ప్రశాంతంగా పడుకుంది. చీకటి పడుతుండటంతో విజయ్ తన మొబైల్ ఓపెన్ చేసి అందులో నుంచి 'భగవద్గీత' తీసి మెల్లగా శ్లోకాలు చదవడం ప్రారంభించాడు.)
 
(ఆ గొంతు విని భావన మెల్లగా కళ్లు తెరిచి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.)
 
భావన: "విజయ్... బీచ్‌లో కూర్చుని ఇప్పుడేంటి ఈ పఠనం? ఏంటిది?"
 
విజయ్: (నవ్వుతూ, ఎంతో ప్రేమగా ఆమె తల నిమురుతూ) "ఇది నీకోసం కాదు భావనా... మన కడుపులో పెరుగుతున్న నా చిన్న పాపకోసం (మన బిడ్డకోసం). నువ్వు హాయిగా కళ్లు మూసుకుని నిద్రపో..."
 


(ఆ మాట వినగానే భావన హృదయం ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోయింది. ఆమె వెంటనే లేచి కూర్చుని, విజయ్ బుగ్గపై ఎంతో ప్రేమగా ముద్దుపెట్టుకుంది. ఆ తర్వాత మళ్లీ ఆయన ఒడిలోనే తలపెట్టి గాఢమైన, ప్రశాంతమైన నిద్రలోకి జారుకుంది.)