Misc. Erotica ❤️ భావన & విజయ్ ❤️ అపరిచిత బంధం ❤️(రక్త కధనరంగం -1)

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: ముంబై ఇల్లు (పడకగది)

సమయం: రాత్రి 08:30 గంటలు
 
నేను మెల్లగా గది లోపలికి అడుగుపెట్టాను. భావన మంచం మీద నా కోసం ఆశగా, సిగ్గుతో ఎదురుచూస్తూ కూర్చొని ఉంది. నన్ను గదిలోకి వస్తున్నట్లు చూడగానే ఆమె బుగ్గలు ఎర్రబడ్డాయి,
 
ముఖం దించుకుంటూ సిగ్గుపడింది. నేను అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాను. భావన అప్పటికీ తన కాలికి ఆ మువ్వల గజ్జెలు వేసుకునే ఉంది,
 
వాటి సన్నని సప్పుడు ఆ గదిలోని నిశ్శబ్దాన్ని తాకుతోంది. ఆమె చేతిలో వెండి గ్లాసుతో వేడివేడి పసుపు పాలు పట్టుకుని నాకోసం సిద్ధంగా ఉంది. నేను మంచం మీద ఆమె పక్కనే కూర్చున్నాను.
 
భావన: (పసుపు పాలు ఉన్న గ్లాసును ముందుకు అందిస్తూ, మెల్లగా) "ఈ పాలు తీసుకో విజయ్..."
 
నేను: (ఆ గ్లాసు వైపు చూసి, చిరునవ్వుతో) "వద్దు భావనా... నేను ఇవి తాగను, నాకు నీ పాలు కావాలి..."
 
ఆ మాట వినగానే భావన మరింత సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయింది, ఆమె చెంపలు ఎర్రబడ్డాయి.
 
భావన: (సిగ్గును అణచుకుంటూ) "ఇప్పుడు అంత పట్టుబట్టకు విజయ్... అది కూడా ఇస్తానులే... ముందు ఈ పాలు తాగు..."
 
నేను నవ్వుతూ ఆ గ్లాసును తీసుకుని ఒక్క గుక్కలో తాగేశాను. ఆ తర్వాత గ్లాసు పక్కన పెట్టి, మెల్లగా భావన దగ్గరకు వెళ్లి ఆమె కాలి గజ్జెను చేతితో పట్టుకుని పైకి తీశాను.
 
ఆ గజ్జెల చప్పుడు మధ్య ఆమె కళ్లలోకి చూశాను. ఆ క్షణంలో ఆమె ముఖంపై ఉన్న ఆ సిగ్గు, ఆనందం చూసి నా మనసు నిండిపోయింది.
 
నేను: (ఎంతో ప్రేమగా) "చివరికి నువ్వు నా పెళ్లికూతురివి అయ్యావు భావనా..."
 
కొద్దిసేపు ఇద్దరం అలానే నిశ్శబ్దంగా చూసుకున్నాక...
 
నేను: "మనం కాసేపు అలా కూర్చుని ప్రశాంతంగా మాట్లాడుకుంటే ఎలా ఉంటుందని ఆలోచిస్తున్నాను..."
 
భావన: (ఆశ్చర్యంగా) "అంటే..."
 
నేను వెంటనే భావనను ఎంతో ఆప్యాయంగా నా చేతుల్లోకి తీసుకుని, నా గుండెలకు హత్తుకున్నాను.
 
నేను: "మనం కొన్ని గంభీరమైన విషయాల గురించి మాట్లాడుకోవాలి భావనా... ఇన్నాళ్లూ మన మనసుల్లో దాచుకుని, ఒకరికొకరు చెప్పుకోలేక సతమతమైన ఆ భావాల గురించి..."
 
భావన: (నా ఛాతీపై తల ఆనించి) "సరే విజయ్... నువ్వు చెప్పినట్టుగానే చేద్దాం..."
 
నేను, భావన ఇద్దరం మంచం మీద పక్కపక్కనే కూర్చున్నాము... భావన నా చేతుల్లో ఒదిగిపోయింది.
 
నేను: "నువ్వు మనస్ఫూర్తిగా సంతోషంగా ఉన్నావు కదా భావనా..."
 
భావన: "చాలా... నా జీవితంలో ఎప్పుడూ లేనంత సంతోషంగా ఉన్నాను విజయ్..."
 
నేను: "హ్మ్మ్... అన్నట్టు, నేను నిన్ను ఒక ముఖ్యమైన విషయం అడగాలనుకుంటున్నాను."
 
భావన: "దయచేసి అడుగు విజయ్, దాచకుండా చెప్పు."
 
నేను: "నువ్వు నన్ను ఇంకా నీ కొడుకులా చూస్తున్నావా... లేక నీ భర్తలా చూస్తున్నావా భావనా?"
 
ఆ ప్రశ్నకు భావన ఒక్క క్షణం షాక్ తిన్నట్లు అయింది.
 
భావన: "ఇప్పుడెందుకు ఈ మాటలు విజయ్... ఇంత మంచి రోజు, మన జీవితం కొత్తగా మొదలైన ఈ సమయంలో ఇలాంటివి ఎందుకు?"
 
నేను: "నా జీవితంలో ఒక్క స్త్రీని కూడా మనస్పూర్తిగా 'అమ్మ' అని పిలవలేకపోయిన అదృష్టహీనుడిని నేను... అమ్మ లేని ఆ శూన్యత ఎలా ఉంటుందో నాకే తెలుసు భావనా... అందుకే..."
 
భావన: (కంగారుగా) "ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ విజయ్..."
 
నేను: "ఇప్పుడు నువ్వు కోపగించుకోకపోతేనే ఈ విషయం మాట్లాడతాను, లేకపోతే ఆపేస్తాను పర్వాలేదు..."
 
భావన: "సరే... చెప్పు, వింటున్నాను."
 
నేను: "ఈరోజు మనం కేవలం భార్యాభర్తల్లా మాత్రమే కాకుండా... తల్లికొడుకుల్లా కూడా ఒకరినొకరు సంపూర్ణంగా స్వీకరించాలని నేను కోరుకుంటున్నాను."
 
భావన: (ఉలిక్కిపడి వెనక్కి జరుగుతూ) "ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ విజయ్! వద్దు... నాకు ఇది ఏమాత్రం నచ్చలేదు, ఇలాంటివి మాట్లాడకు."
 
నేను: "అవును, నాకు తెలుసు ఇది వినడానికి విచిత్రంగా ఉంటుందని... కానీ నిజం అదే కదా! ఈరోజు నుండి మనమిద్దరం ఒకరినొకరు అలా కూడా చూసుకోవడం ప్రారంభిస్తే...
 
మన మనసులను తొలిచే ఆ అపరాధభావం, ఆ బాధే మనకు తెలియదు. నన్ను నమ్ము భావనా, ఇది మనకు ఎంతో ఊరటనిస్తుంది..."
 
భావన ఒక్కక్షణం ఏమీ అనకుండా మౌనంగా ఉండిపోయింది.
 
నేను: "చూడు భావనా, నాకు తెలుసు... ఇది వినడానికి నీకు వింతగా అనిపిస్తుందని. కానీ మన బంధం అంతకంటే ఎంతో లోతైనది.
 
మన భార్యాభర్తల జీవితంలో ప్రతిరోజూ, ఎక్కడో ఒకచోట ఈ భావన మెరుస్తూనే ఉంటుంది... మనం మరెవరో కాదు, తల్లీకొడుకులమే అనే సత్యం మనల్ని వెంటాడుతూనే ఉంటుంది."
 
భావన: (కళ్లల్లో నీళ్లతో) "నాకు తెలుసు విజయ్... కానీ ఇలాంటి బంధాన్ని మన సంసారంలో ఇలా సరిపెట్టడం? అది సరైనదేనా?"
 
నేను: "ఎందుకు కాదు భావనా... మన మధ్య ఎలాంటి పవిత్రమైన, సంక్లిష్టమైన బంధం ఉందో మన ఇద్దరికీ తెలుసు కదా! ఈరోజు మనం ఆ రెండు రూపాలను మనస్పూర్తిగా అంగీకరిస్తే... మన రాబోయే జీవితం ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంటుంది."
 
భావన: "అవును విజయ్, నువ్వు చెప్పింది అక్షరాల నిజమే... కానీ నా మనసు దాన్ని పూర్తిగా జీర్ణించుకోలేకపోతోంది... ఎందుకో తెలీదు"
 
నేను: "నేను చెప్పాలనుకుంటున్నది కూడా అదే భావనా... నిజాన్ని దాచుకుని ముఖం మీద తెలియని రంగు పులుముకుని బతకడం కంటే, ఆ నిజాన్ని పూర్తిగా అంగీకరించి ఆత్మసాక్షితో బతకడం మేలు కదా! నీకు అర్థమవుతోంది కదా నేను చెప్పేది?"
 
భావన: (నిట్టూరుస్తూ) "అవును... నాకు అన్నీ అర్థమవుతున్నాయి విజయ్..."
 
నేను: "నాకు తెలుసు... ఈరోజు ఈ నిజం ఒప్పుకోవడం కష్టంగానే ఉంటుంది, కానీ రాబోయే రోజుల్లో ఇదే మనకు అలవాటవుతుంది. మనం భార్యాభర్తలమనే విషయాన్ని మనం ఎంత గట్టిగా నమ్ముతున్నామో...
 
మన బంధం తల్లికొడుకుల బంధం లాంటిదేననే సత్యం కూడా అంతే బలమైనది. అదే మన నిజమైన రూపం."
 
భావన: "ఇప్పుడు నేనేం చేయమంటావ్ విజయ్... నువ్వు చెప్పింది కూడా నిజమే కదా..."
 
నేను: "అమ్మా..."
 
ఆ పిలుపు వినగానే భావన ఉలిక్కిపడి నా వైపు చూసింది. బహుశా ఆమె ఆశ్చర్యపోయి ఉంటుంది...
 
ఎందుకంటే భార్యగా నా పక్కన ఉన్న ఆమెను నేను 'అమ్మా' అని పిలిచాను. ఆమె ఒక్కక్షణం తల తిప్పుకుంది.
 
నేను వెంటనే నా చేతులతో ఆమె ముఖాన్ని మెల్లగా నా వైపు తిప్పుకున్నాను.
 
నేను: "నువ్వు నీ కొడుకుని అమ్మ అని కాకుండా వేరేలా ఎలా పిలవగలవు అమ్మా..."
 
భావన: (వణుకుతున్న గొంతుతో) "విజయ్... నాకు ఆ కొడుకు అనే మాట నోటి వెంట రావడం లేదు..."
 
నేను: "అందుకే కదా... ఈరోజు మనం భార్యాభర్తలు చేసే ప్రతి పవిత్రమైన పనిని, తల్లీకొడుకుల పవిత్రమైన ప్రేమతోనే చేయాలని చెబుతున్నాను."
 
భావన: "విజయ్... అసలు ఇది ఎలా వ్యక్తం చేయాలో నాకు అర్థం కావడం లేదు..."
 
నేను మెల్లగా నా చేయి భావన కడుపు మీద ఆనించాను.
 
నేను: "ఈరోజు మన బిడ్డ నీ కడుపులో ఎదుగుతున్నాడు... నేను కూడా ఒకప్పుడు ఇదే కడుపులో పుట్టాను. కాబట్టి ఎలాంటి సంకోచం లేకుండా ఎక్కువగా ఆలోచించకు అమ్మా... నాకు చెప్పు ఇప్పుడు..."
 
ఆ స్పర్శకు భావన కళ్లల్లో భావోద్వేగం కట్టలు తెంచుకుంది.
 
భావన: (గొంతు బొంగురుపోగా, కన్నీళ్లతో) "విజయ్... నా కంటికి రెప్పలాంటి నా కన్న కొడుకు..."
 
నేను: "అవును అమ్మా..."
 
భావన: "నేను ఈ ప్రపంచంలో ఎంత సంతోషంగా ఉన్నానో నాకే మాటల్లో చెప్పలేకపోతున్నాను..."
 
నేను: "నువ్వు సంతోషంగా ఉన్నావని నేను ప్రత్యేకంగా చెప్పనవసరం లేదు అమ్మా... అది నీ కళ్లల్లో ప్రవహిస్తున్న ఆనంద భాష్పాల్లోనే స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది."
 
భావన: "అవును నా కొడుకువి... ఈ రోజు నేను నీ భార్యనయ్యాను... నా ప్రాణమైన, నా తెలివైన అబ్బాయి ... ఈ ప్రపంచంలోనే అత్యుత్తముడైన కొడుకు నువ్వే...
 
అలాగే నాకు అన్నీ తానై చూసుకునే ఉత్తమమైన భర్త కూడా నువ్వే! విజయ్... నీ పేరు మీద ఈ మంగళసూత్రం ధరించడం నా పూర్వజన్మ సుకృతం."
 
నేను: "అమ్మా... పెళ్లి సమయంలో కూడా నీకు మాటిచ్చాను కదా... నేను నిన్ను ఎల్లప్పుడూ ఒక తల్లిలా కంటికి రెప్పలా కాపాడుకుంటానని, అలాగే ఒక భార్యలా ప్రాణంగా చూసుకుంటానని! ఆ మాటపై నేను ఎప్పటికీ నిలబడతాను."
 
ఆ మాటలకు భావన తట్టుకోలేక ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.
 
భావన: "నాకు బాగా తెలుసు విజయ్... నువ్వు నన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తావో, నీ ప్రాణమిచ్చి అయినా నన్ను కాపాడుకుంటావని నాకు నమ్మకం ఉంది."
 
నేను: "అమ్మా... ఇప్పుడు నన్ను నా పాలకుండలను ప్రేమించనివ్వు... నేను చిన్నప్పుడు తాగిన ఆ పాలను... ఈ రోజు నేను మళ్లీ ఆస్వాదించి... మన బిడ్డకు ఎప్పటికీ పాలు తక్కువ కాకూడనంతగా నిన్ను ఆరాధిస్తాను."
 
ఆ మాటలకు భావన సిగ్గుతో ముఖం దించుకుంది.
 
భావన: "విజయ్... ఇదంతా నీదే, నీకోసమే... కానీ నువ్వు ఈ రోజు వరకే నా కొడుకువి కావు, ఎప్పటికీ నా కొడుకువి! కాకపోతే రేపటి నుండి నేను నిన్ను 'ఏవండీ' అని మాత్రమే పిలుస్తాను... నా భర్తను ''ఏవండీ'' అని పిలవడం నాకు ఇష్టం."
 
నేను: "సరే అమ్మా, నువ్వు ఏది చెబితే అదే... అలాగేలే అమ్మా, నీకోసం ఒక ప్రత్యేకమైన బహుమతి తెచ్చాను."
 
భావన: (కుతూహలంగా) "ఏది చూపించు ప్లీజ్ విజయ్..."
 
నేను: "నీ నాభి కిందకు వేలాడే ఆ పొడవాటి మంగళసూత్రమే కావాలని నువ్వే ముచ్చటపడ్డావు కదా..."
 
భావన: (కళ్లల్లో వెలుగుతో) "నిజంగా అదే తెచ్చావా విజయ్..."
 
అది చూసి భావన ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోయింది. మా ఇద్దరి మధ్య ఉన్న ఆ పవిత్రమైన అనుబంధం ఆ రాత్రి మరింత గాఢమైంది.
 
అమ్మ పెట్టె తెరిచింది.... అందులో ఉన్న 3 మంగళసూత్రలను చూసి అమ్మ చాలా సంతోషపడింది....

అమ్మ- ఏంటి ఇవి, ఇన్ని... వీటి అవసరం ఏముంది.. నువ్వు కూడా... డబ్బు వృధా చేస్తావు....

నేను- అమ్మా... ఇప్పుడు నువ్వు నా భార్యవి.... నేను నీకోసం చేయకపోతే ఇంకెవరికోసం చేస్తాను...

అమ్మ- నువ్వు ఎన్ని కట్టుకథలు అల్లుతావో నాకు తెలుసు... ఇప్పుడు నన్ను ఇది పెట్టుకోనివ్వు...

నేను- ఈరోజే నన్ను కొడుకుగా భావించమని చెప్పాను కదా... మళ్ళీ ఇదే అంటున్నావు...

అమ్మ- సరే నాన్న, కానీ ఇప్పుడు నువ్వు నా భర్తవి కూడా... కాబట్టి ఒక మంగళసూత్రం భర్తగా, ఇంకో మంగళసూత్రం కొడుకుగా పెట్టుకుంటా...

నేను- నువ్వు ఒక మంగళసూత్రం ఇప్పటికే పెట్టుకున్నావు, దానికి తోడు ఈ రెండు...

అమ్మ- నాకు మూడు మంగళసూత్రాలు తొడిగిస్తానని నువ్వే ఒకసారి చెప్పావు కదా...నువ్వు ఆరోజు చెప్పింది నాకు గుర్తొచ్చింది...

నేను- అవును... ఇప్పుడు చెప్పు నీ భర్తగా నీకు ఏ మంగళసూత్రం తొడగాలో...

అమ్మ ఏదో ఆలోచిస్తూ- ఇది బాగుంటుంది...

నేను పెట్టెలోంచి ఒక మంగళసూత్రం తీశాను అది తీసుకుని అమ్మకి మెడలో వేశాను…

నేను- బాగుంది కదూ … నీకు నచ్చిందా?

అమ్మ- హా నాకు చాలా నచ్చింది… ఇప్పుడు నాకు రెండోది కూడా తొడగండి… నా కొడుకుగా


అమ్మ నా వైపు చూసింది…

నేను- సరే అమ్మా ఇప్పుడే నీకు మెడలో కడతాను.

నేను అమ్మకి మొదటి దానికంటే కొంచెం పొడవుగా ఉన్న మరో పొడవాటి మంగళసూత్రం కట్టాను…

అమ్మ- ఆహ్…

అమ్మ మెల్లగా మూలిగింది…

మై- ఏమైంది… మంగళసూత్రం నీ బొడ్డుకి గుచ్చుకుంది కదా?…

అమ్మకి సిగ్గుగా అనిపించింది

అమ్మ- హా… కింద కొంచెం గుచ్చుకోవడం మొదలైంది…

నేను- అయితే పర్వాలేదు… ఇప్పుడు మిగిలిన చివరిది ఏం చేయాలి…

అమ్మ- ఇప్పుడు అన్నీ ఒకేసారి వేసుకోవాలా… ఇప్పుడు ఆపు…

నేను - సరే అమ్మ పర్వాలేదు, ఇది తర్వాత వేసుకో… మీకు ఎప్పుడు అనిపిస్తే అప్పుడు…

అమ్మ- మీరు చెప్పినట్లే అండి…

నాకు కోపంతో రావడంతో అమ్మవైపు చూస్తూ ఉన్నాను

అమ్మ- క్షమించు క్షమించు… మా అబ్బాయి చెప్పినట్లే చేస్తాను … నా ప్రియమైన కొడుకు విజయ్… మరియు నా ఉత్తమ భర్త…

నేను నవ్వుతూ అమ్మని నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను…

అమ్మ- నాన్న ఇప్పుడు చెప్పు రేపు నేను ఎలా ఉండాలి…

నేను - అంటే…

అమ్మ- నా ఉద్దేశ్యం రేపు నేను ఏం వేసుకోవాలి… ఏం వేసుకోకూడదు…

నేను- నీకు నచ్చింది వేసుకో, ఇంకేం వేసుకోకపోయిన నాకు ఒకే…

అమ్మ నన్ను మెల్లగా చెంపదెబ్బ కొట్టింది…

అమ్మ- నువ్వు ఇంకా నా భర్తవేనని మర్చిపోకు…

నేను- అవును, అయితే... అసలు ఇదంతా నాకెందుకు చెబుతున్నావు...

అమ్మ నకిలీ కోపం వచ్చినట్టు ముఖం పెట్టింది...

నేను- ఏమైంది అమ్మా... ఇప్పుడెందుకు కోపంగా ఉన్నావు...

అమ్మ- ఇప్పటి నుంచి మా ఆయన నాకు అన్నీ హక్కులు ఇస్తే బాగుండు... నేను ఏమి వేసుకోవాలో, ఎలా ఉండాలో... నేను ఏ పని చేసినా ముందు మా ఆయన దగ్గర అనుమతి తీసుకోవాలి...
 
మా ఆయన నా తప్పులకు నన్ను తిట్టాలి.. మళ్ళీ అతనే తప్పును సరిదిద్ది నాకు అర్ధం అయ్యేలా చెప్పాలి. కానీ నువ్వు నన్నెందుకు పట్టించుకుంటావులే , నువ్వేమీ చేయనక్కర్లేదు...

మా అమ్మకి నేను ఒక ఆదర్శవంతమైన భార్యగా ఉండాలని కోరుకుంది, ఆమె ఎల్లప్పుడూ తన భర్త మాట వినాలి... భర్త అడిగితేనే బయటకు వెళ్ళాలి లేదా ఏదైనా చేయాలి...
 
భర్త చెప్పిన ప్రతీది ఆమె పాటించాలి. తనకు ఉన్నది తన భర్త మత్రమే అని తెలియచేయాలి అనుకుంటుంది

నేను కొద్దిగా నవ్వాను...

నేను- సరే అమ్మ... అలాగేలే... కానీ మీరు ఇలా ఉంటే , పువ్వులాంటి ఈ సున్నితమైన ముఖం నిరాశగా ఉంటుంది ... అది చూసి నాకు బాధగా ఉంటుంది...

అమ్మ- అయితే నువ్వు నీ భార్యను ఎలా ఒప్పించాలో నేర్చుకోవాలి...

నేను- సరే... రేపటి నుండి అన్నీ చెప్తాను...

అమ్మ సంతోషించింది...

అమ్మ- కాదు ఇప్పుడే చెప్పు , చెప్పు.. .

నేను- హమ్మ్, మీరు ఇంట్లో ప్రతిరోజూ చీర కట్టుకోవాలి... అది కూడా ఇలా... మీరు బయటకు వెళ్ళినప్పుడు , ఒకే మంగళసూత్రం కట్టుకోవాలి... ఇంకా ఎక్కువ నగలు ధరించకూడదు... కానీ మీరు ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు...
 
నాతో ఉన్నా , ఒంటరిగా ఉన్నా... కానీ మీరు తప్పకుండా మూడు మంగళసూత్రాలు కట్టుకోవాలి... మీ చేతులు గాజులతో నిండి ఉండాలి... మంగళసూత్రంతో పాటు మెడలో ఎప్పుడూ నగలు ధరించాలి.. .

అమ్మ- ఇలా చేస్తే నా బరువు కనీసం ఐదు కిలోలైనా పెరుగుతుందని నాకు అనిపిస్తుంది.. .

నేను- ఒకవేళ నువ్వు అలా చేయకపోతే నిన్ను చాలా తిడతాను.. . నీతో మాట్లాడను

అమ్మ- సరే నాన్న , మీరు చెప్పినట్లే... క్షమించండి , నా కొడుకు చెప్పినట్లే చేస్తాను , ఇప్పుడు పర్వాలేదా.. .

నేను- హ పర్వాలేదు అమ్మ. .

అమ్మ- ఇప్పుడు ఏం చేస్తావు , నీ అమ్మతో.. .