Misc. Erotica ❤️ భావన & విజయ్ ❤️ అపరిచిత బంధం ❤️(రక్త కధనరంగం -1)

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: ముంబై ఇల్లు (డైనింగ్ హాల్)

సమయం: మధ్యాహ్నం 02:00 గంటలు
 
(పెళ్లి తంతు పూర్తయి, ఇద్దరి మెడలో పూలదండలు, ఒంటిపై పట్టు వస్త్రాలు ఉన్నాయి. మామయ్య స్వయంగా ఒక పెద్ద కంచు పళ్లెంలో వేడివేడి అన్నం, కూరలు వడ్డించి తెచ్చి మా ఇద్దరి ముందు పెట్టారు.)
 
మామయ్య: (నవ్వుతూ) "కొత్త జంట ఇద్దరూ ఒకే పళ్లెంలో ముద్దలు తినిపించుకోవాలి... అప్పుడే మీ మధ్య ఉన్న ఈ బంధం, ప్రేమ జన్మజన్మలకీ గట్టిపడుతుంది!"
 
నేను, భావన ఒకరి కళ్లల్లోకి ఒకరం చూసుకుంటూ ముద్దలు తినిపించుకుంటున్నాం. అంతకుముందు ఎన్నోసార్లు కలిసి తిన్నా...
 
భార్యాభర్తలుగా ఈ మొదటి ముద్ద మా ఇద్దరి గుండెల్లో ఏదో తెలియని అమృతాన్ని నింపింది.
 
అత్తయ్య: (కొంటెగా నవ్వుతూ, భావన వైపు చూసి) "ఇప్పుడు కడుపునిండా బాగా తినేయ్ భావనా... ఇక ఈ రాత్రి నుండి మన విజయ్ నిన్ను అసలు ఖాళీగా కూర్చోనిచ్చేలా లేడు!"
 
(ఆ మాట వినగానే నా గొంతులో ముద్ద అడ్డం పడి ఒక్కసారిగా దగ్గొచ్చింది. భావన సిగ్గుతో ముద్ద ముఖం చేసుకుని తల దించుకుంది.)
 
నేను: (నీళ్లు తాగుతూ, నీరసంగా) "అత్తయ్యా... మీరు కూడానా! అందరి ముందూ అలా అనేస్తారా..."
 
అత్తయ్య: "ఏంట్రా ఇందులో సిగ్గుపడటానికి ఏముంది? మీ ఇద్దరి మధ్య ఏం జరిగిందో, మీరెంత పిచ్చిగా ప్రేమించుకుంటున్నారో మా అందరికీ తెలుసు కదా!
 
అయినా విజయ్... ఇంకో రెండు మూడు రోజుల తర్వాత నువ్వు ఆఫీస్ పనులకు వెళ్లడం మంచిదిరా. కొన్ని నెలలు పోతే మన భావన కడుపు పెద్దదై ఎక్కడికీ కదలలేదు... అప్పుడు నువ్వే కదా కష్టపడి ఈ ఇంటిని మరియు మా మహారాణిని చూసుకోవాలి."
 
భావన: (అత్తయ్య వైపు చూస్తూ, నవ్వుతూ) "ఆయన గురించి నువ్వు అస్సలు బెంగ పెట్టుకోకు అక్కా... ఈ మధ్య ఆయనకి ఇంట్లో వాళ్ల కంటే బయట వాళ్ల తోడే ఎక్కువైపోయిందిలే!"
 
అత్తయ్య: (కళ్లు పెద్దవి చేసి, ఆశ్చర్యంగా) "ఓహో! అప్పుడే మన విజయ్‌ని 'ఆయన', 'నువ్వు' అని పిలవడం మొదలుపెట్టావా భావనా... ఎంత ప్రేమో, అమ్మో!"
 
(భావనకి విపరీతమైన సిగ్గు ముంచుకొచ్చి కొంగుతో ముఖం దాచుకుంది.)
 
మామయ్య: " తన సొంత భర్తను కాకపోతే ఇంకెవరిని అంటుంది చెప్పు!"
 
(నేను భావన వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వాను... భావన కూడా కళ్లెత్తి నా వైపు చూసి ఎంతో మురిపెంగా నవ్వింది.)
 
(భోజనాలు ముగిశాక అత్తయ్య వంటింట్లో పనులన్నీ చక్కబెట్టి హాల్లోకి వచ్చింది. వాళ్ల చేతుల్లో సంచులు ఉన్నాయి.)
 
అత్తయ్య: "భావనా, విజయ్... మీ ఇద్దరికీ పెళ్లయి ఒక్కటైనందుకు మా ప్రాణాలు ఎంత తేలికపడ్డాయో మాటల్లో చెప్పలేం. కానీ మేము ఇక ఊరికి బయలుదేరాలి..."
 
భావన: (కంగారుగా లేచి) "ఏంటక్కా ఇది... పెళ్లి ఇప్పుడే కదా ముగిసింది... అప్పుడే వెళ్లిపోవడం ఏంటి? నన్ను వదిలి వెళ్లొద్దు ప్లీజ్!"
 
నేను: "అవును అత్తయ్యా... కనీసం ఇంకో నాలుగు రోజులు ఇక్కడే ఉండండి. మీరుంటే భావనకు కూడా తోడుగా, ధైర్యంగా ఉంటుంది కదా."
 
భావన: (నానమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి) "దాదీ... మీరు చెప్పండి, అక్కని ఆగమనండి... మీరు కూడా వెళ్లకండి!"
 
దాదీ: "ఇప్పుడు నేనేం చెప్పాలి నాయనా... ఆవిడ నా మాట వినదు కదా. కనీసం నన్ను ఇక్కడే ఉండనివ్వండి... మీరిద్దరూ మీ ఊరికి వెళ్లండి.
 
నేను మళ్లీ అక్కడ ఒంటరిగా పడి ఉండాలి... కనీసం నా పిల్లలతో ఇక్కడ ఉంటే నాకు మనశ్శాంతిగా ఉంటుంది. నాకు వయసైపోయింది కదా..."
 
నేను: "అవును అత్తయ్యా... దాదీని మాతో ఇక్కడే ఉండనివ్వండి..."
 
అత్తయ్య: (కాసేపు ఆలోచించి) "అలా కాదు విజయ్... ముందు అమ్మని ఊరికి తీసుకెళ్లి ఆసుపత్రిలో పూర్తి చెకప్ చేయించాలి. పైగా మీ ఇద్దరికీ ఇప్పుడే పెళ్లయిందిరా...
 
కొన్నాళ్లు మీరు ఏకాంతంగా గడపాలి. అమ్మ ఆరోగ్యం కుదుటపడగానే నేనే స్వయంగా తీసుకొచ్చి మీ ఇంట్లో దింపుతాను, సరేనా?"
 
భావన: (నిరాశగా) "సరే అక్కా..."
 
(అత్తయ్య పడకగది గుమ్మం దగ్గరకు వెళ్లి, పూలు చల్లి, ఒక చిన్న ఇత్తడి కుండలో నిండుగా బియ్యం పోసి పెట్టింది.)
 
అత్తయ్య: (భావన దగ్గరకు వచ్చి, మెల్లగా) "కోడలా... మేము వెళ్లాక నీ కుడికాలితో ఆ కలశాన్ని మెల్లగా లోపలికి తోసి ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టు...
 
అది మహాలక్ష్మి ప్రవేశంలా చాలా శుభప్రదం. ఇంకా... లోపల టేబుల్ మీద పసుపు పాలు కూడా పెట్టాను... నీకు అర్థమైంది కదా?"
 
(అత్తయ్య కొంటెగా కన్ను కొట్టేసరికి భావన సిగ్గుతో ముఖం ఎర్రగా మార్చుకుంది.)
 
(వాళ్లు వెళ్లే సమయం వచ్చేసరికి... ఎన్నో ఏళ్ల తర్వాత దొరికిన సొంత కుటుంబం మళ్లీ దూరమవుతోందన్న బాధతో భావన ఒక్కసారిగా అత్తయ్యను గట్టిగా కౌగిలించుకుని చిన్నపిల్లలా ఏడ్చేసింది.)
 
అత్తయ్య: (భావన కన్నీళ్లు తుడుస్తూ, గొంతు బొంగురుపోయి) "పిచ్చిదానా... ఇలా ఏడవకూడదు. నేను మళ్లీ వస్తాను... నీ శ్రీమంతం అప్పుడైనా వస్తాను.
 
ఇప్పుడు మీరు ఏడవడం ఆపి, మాకు త్వరగా ఒక మనవడినో మనవరాలినో ఇచ్చే పనుల్లో పడండి!"
 
(భావన కన్నీళ్ల మధ్యలోనే సిగ్గుతో నవ్వింది. మేమిద్దరం కలిసి మామయ్య, అత్తయ్య, దాదీల కాళ్లకు మొక్కి ఆశీర్వాదం తీసుకున్నాం. వాళ్లు మెట్లు దిగి వెళ్తుంటే ద్వారం దగ్గరే నిలబడి చూస్తూ ఉండిపోయాం.)
 
(ఇల్లంతా ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది. హాల్లో నేను, భావన మాత్రమే మిగిలాం. నా పక్కన నిలబడ్డ భావన చేతిని మెల్లగా నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. ఆమె చేతులు చల్లగా వణుకుతున్నాయి.)
 
నేను: (ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ, గుసగుసగా) "ఇప్పుడు మన గదిలోకి వెళ్దామా భావనా..."
 
భావన: (సిగ్గుతో చూపులు నేలకు దించి) "హ్మ్..."
 
(పడకగది గుమ్మం దగ్గరకు వచ్చాం. అత్తయ్య చెప్పినట్లే భావన తన కుడికాలి బొటనవేలితో ఆ బియ్యపు కలశాన్ని మెల్లగా ముందుకు తోసి, లక్ష్మీదేవిలా గదిలోకి అడుగుపెట్టింది.)
 
(గది లోపల చూడగానే... మంచం మొత్తం తాజా గులాబీ రేకులు, మల్లెపూల మాలలతో శోభనం కోసం ఎంతో శృంగారభరితంగా అలంకరించి ఉంది.
 
గది నిండా మల్లెల పరిమళం గుబాళిస్తోంది. పక్కనే టేబుల్ మీద వెండి గ్లాసులో పసుపు పాలు ఉన్నాయి. అది చూసి భావన గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.)
 
నేను: (నవ్వుతూ, ఆమె దగ్గరకు జరిగి) "మనకంటే మన పెళ్లి రాత్రి గురించి మా అత్తయ్యే ఎక్కువ ముచ్చటపడి ఏర్పాట్లు చేసినట్లుంది కదా!"
 
భావన: (మంచం అంచున కూర్చుంటూ, సిగ్గుతో నవ్వి) "ఊరుకోండి మీరు..."
 
నేను: "సరే, నువ్వు ఇక్కడే కూర్చో... నీకోసం ఒక చిన్న సర్‌ప్రైజ్ ఉంది, ఇప్పుడే తీసుకొస్తాను."
 
భావన: (ఆత్రుతగా నా చేయి పట్టుకుని) "ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు విజయ్?"
 
నేను: "చెప్పాను కదా... నా రాణి కోసం చిన్న సర్‌ప్రైజ్! ఒక్క నిమిషంలో వస్తాను."
 
భావన: (ఎంతో ప్రేమగా నా కళ్లలోకి చూస్తూ) "సరే... త్వరగా రండి..."
 
నేను: "సరే, ఇప్పుడే వచ్చెస్తా..."
 
(నేను చకచకా మెట్లు ఎక్కి పైగదిలోకి వెళ్లాను. నా బ్యాగ్‌లో భద్రంగా దాచి ఉంచిన ఆ నాలుగు నల్లపూసల మంగళసూత్రాల పెట్టెను చేతిలోకి తీసుకున్నాను.
 
ఆ పెట్టెను గుండెలకు హత్తుకుని, ముఖంపై చిరునవ్వుతో, నా భార్య ఉన్న కింద పడకగది వైపు అడుగులు వేస్తూ దిగిరావడం మొదలుపెట్టాను.)
 
ప్రదేశం: ముంబై సిటీ కమీషనర్ హెడ్ క్వాటర్స్
సమయం: సాయంత్రం 7:45 గంటలు
 
ముంబై సిటీ కమీషనర్ క్యాబిన్‌లో తీవ్రమైన ఆందోళన నెలకొంది. ఆ కమీషనరే స్వయంగా అలేఖ్య తండ్రి. తన కూతురు అలేఖ్య అదృశ్యమై నాలుగు రోజులు గడుస్తున్నా ఎక్కడా ఆమె జాడ దొరకలేదు.
 
తమ సొంత సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ శాఖ ద్వారా, అన్నీ నగరలలోని ప్రైవేట్ లింకుల ద్వారా, చివరికి మొబైల్ టవర్ లొకేషన్ల ఆధారంగా ఆయన అన్ని కోణాల్లో తీవ్రంగా గాలించారు.
 
కానీ ఎక్కడా ఎలాంటి చిన్న ఆధారం కూడా లభించలేదు. కనీసం ఎక్కడికి వెళ్లిందనే దానిపై కూడా స్పష్టత లేకపోవడంతో, ఒక తండ్రిగా ఆయన చేతులు కట్టేసుకున్నాయి.
 
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వ్యవస్థ అధిపతిగా ఉన్నప్పటికీ, తన సొంత కూతురి విషయంలో ఏ చిన్న క్లూ దొరకని నిస్సహాయ స్థితిలో ఆయన కుమిలిపోయారు. ఇంట్లో తన భార్య కూడా వెయ్యి కళ్ళతో కూతురికోసం చూస్తుంది
 
ఇక చేసేది ఏమీ లేక, చట్టం పరిధిని మరియు అధికారిక మార్గాలను పక్కన పెట్టి... చివరి ప్రయత్నంగా ఆయన తన సొంత అన్నయ్య అయిననేషనల్ సెక్యూరిటీ 'రా' (RAW) చీఫ్‌కు నేరుగా ఫోన్ చేశారు.
 
ఫోన్ రిసీవర్ ఎత్తిన RAW చీఫ్ అవతలి వైపు నుంచి మాట్లాడటం ప్రారంభించారు.
 
RAW చీఫ్ (పెద్దనాన్న): "చెప్పు తమ్ముడూ... ఏదో అత్యవసరమని ఫోన్ చేశావు, ఏం జరిగింది?"
 
కమీషనర్ (అలేఖ్య తండ్రి) తన అన్నయ్య గొంతు వినగానే, ఆ పదవులన్నీ పక్కన పెట్టి ఒక దిక్కుతోచని తండ్రిలా ఏడుపు ఆపుకుంటూ మాట్లాడటం ప్రారంభించారు.
 
కమీషనర్ (అలేఖ్య తండ్రి): (కన్నీళ్లతో, వణుకుతున్న గొంతుతో) "అన్నా... మన అలేఖ్య... నా కూతురు నాలుగు రోజులుగా కనిపించడం లేదు అన్నా!
 
తెలిసిన ప్రతీ చోటా వెతికాను, కానీ ఎక్కడా ఎలాంటి ఆధారం దొరకలేదు. చివరికి ఆమె వైజాగ్ వెళ్లిందని మాత్రం నాకు తెలిసింది... అక్కడ అల్కాను కలవడానికి వెళ్లింది.
 
కానీ అప్పటి నుండి ఆమె ఫోన్ కలవడం లేదు, అసలు ఎక్కడుందో, ఏమైందో ఏమో నాకు అసలు అర్థం కావడం లేదు అన్నా! నా కూతురిని నువ్వే కాపాడు అన్నయ్యా!"
 
ఫోన్ అవతలి వైపు ఒక్క క్షణం పాటు అత్యంత భయానకమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. దేశం మొత్తాన్ని శాసించే RAW చీఫ్ అయిన ఆ పెద్దనాన్న గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్లయింది.
 
తన సొంత కోడలు, తమ కుటుంబ రక్తమే ప్రాణాపాయ స్థితిలో చిక్కుకుందని అర్థం కాగానే ఆయన ఆలోచనలు వేగంగా పరిగెత్తాయి.
 
వైజాగ్, అల్కా... ఇవన్నీ వినగానే ఆయన మెదడులో ఏదో పెద్ద ప్రమాదకరమైన విషయం మెరిసింది.
కానీ ఆయన వెంటనే తేరుకుని, తన తమ్ముడిని (కమీషనర్‌ను) ఓదార్చడానికి ప్రయత్నించారు.
 
RAW చీఫ్ (పెద్దనాన్న): (గొంతు గట్టిగా సరిచేసుకుంటూ, తీవ్రమైన గంభీరంతో) "నువ్వు ఏమాత్రం కంగారు పడకు తమ్ముడూ... ధైర్యంగా ఉండు.
 
వైజాగ్ పరిధిలో మన ఇంటెలిజెన్స్ నెట్‌వర్క్‌తో నేను కనుక్కుంటాను. నా కోడలికి, మన బిడ్డకు ఏమీ కాకుండా చూసే బాధ్యత నాది.
 
నేను ఇప్పుడే వైజాగ్ నెట్‌వర్క్‌ను అలర్ట్ చేస్తున్నాను, నువ్వు కంగారు పడకు!" అని చెప్పి... క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా RAW చీఫ్ టప్ మని ఫోన్ కట్ చేశారు.
 
ఫోన్ పెట్టేసిన వెంటనే RAW చీఫ్ తన అత్యున్నత అధికారాలను ఉపయోగిస్తూ... వైజాగ్ పరిధిలో ఉన్న తన స్పెషల్ ఏజెంట్లకు అత్యవసర ఆదేశాలు జారీ చేశారు.
 
అంతేకాకుండా, ఆ పరిస్థితికి మూలమైనపూనమ్ దేవికి నేరుగా తన మొబైల్ నుండి కాల్ చేశారు!
 
వైజాగ్ లో ఉన్న పూనమ్ దేవి ఫోన్ రింగ్ అవుతోంది... కానీ అవతలి వైపు నుండి పూనమ్ దేవి ఎలాంటి రెస్పాన్స్ ఇవ్వలేదు, ఫోన్ లిఫ్ట్ చేయలేదు!
 
పరిస్థితి మరింత ప్రమాదకరంగా మారుతుండటంతో RAW చీఫ్ గుండెల్లో అలజడి మరింత పెరిగింది. అసలు వైజాగ్ లో పూనమ్ దేవి ఇంటి వద్ద, అల్కా మరియు అలేఖ్యల చుట్టూ ఏం జరుగుతోంది?
 
RAW చీఫ్ నిఘా నేత్రం నుంచి ఆ రహస్యాలు బయటపడతాయా? ఉత్కంఠ తారాస్థాయికి చేరింది. వెంటనే ఆయన ఆమె కాల్ రెకార్డింగ్ అండ్ డీటైల్స్ నాకు పంపండి అలాగే వైజాగ్ కి ఎమర్జెన్సీ ఫ్లయిట్ ఏర్పాటు చేయండి