[Sunnysunnysunny]

ఉదయం నిద్రలేచి వర్షను చూడగానే అల్కా భయపడింది. ఆమె ఏమంటుందోనని. 

ఆమెతో ఎలా మాట్లాడాలో రాత్రి సోను ఈ విషయం గురించి చెప్తా అన్నాడు కదా వర్ష అక్క ఏం అన్నదో కూడా తెలియలేదు.
 
కానీ బయట కూర్చున్న వర్ష సోనూతో మామూలుగానే మాట్లాడుతోంది. ఆమె ఇంత మామూలుగా మాట్లాడుతోందని అల్కా నమ్మలేక అంటే అమ్మకి చెప్పలేదేమో అని అల్కా ఆలోచించింది.
 
సోను కాలేజ్ కి వెళ్తుండగా అల్కా అతనిని ఆపింది.
 
అల్కా: “రేయ్ సోను… ఆగు.”
 
సోను: “అక్క … చెప్పు ఏం అయింది.”
 
అల్కా: “ఈ విషయం వర్ష అక్క కి నిజంగా చెప్పావా?”
 
సోను: “అవును… చెప్పాను అక్క…”
 
అల్కా: “ఏంటి…మరి అక్క నీతో చాలా మామూలుగా మాట్లాడింది. ఆమెకు అస్సలు కోపం రాలేదా?”
 
సోను: “నాకు తీరిక దొరికినప్పుడు అదంతా చెబుతాను అక్క . కానీ అమ్మకు నువ్వు చెప్పవా?”
 
అల్కా: “అవును… నేను చాలా సేపు బ్రతిమిలాడాను. షాపింగ్ కి కూడా వెళ్ళాం. 

కానీ అమ్మ ఒప్పుకోవడం లేదు కదా? నేను ఆ మాట అంటే ఈసారి నన్ను కొడుతుంది ఏమో నేనేం చేయాలి?”
 
సోను: “అక్కా… ప్లీజ్ నువ్వు ఏదైనా చేసి అమ్మని మాత్రం ఒప్పించే బాధ్యత నీదే. ఇంకా నాలుగు రోజులే మిగిలి ఉన్నాయి. నాలుగు రోజులు.”
 
అని చెప్పి సోను ఆఫీసుకు బయలుదేరాడు. అల్కా కూడా ఆఫీసుకు వెళ్లి సాయంత్రానికి తిరిగి వచ్చింది..

కానీ ఆ రోజు అమ్మ ఇంట్లో లేదు. ఏమైంది అని కంగారు పడింది.


 
కొన్ని గంటల ముందు :
 
ప్రదేశం: ముంబై ఆఫీస్ & ఎయిర్‌పోర్ట్
సమయం: ఉదయం 11:00 గంటలు
 
వైజాగ్ నుండి విజయ్ ఏమైపోయాడో అనే భయంతో అలేఖ్య హుటాహుటిన ముంబైకి వచ్చింది. 

నేరుగా ఆఫీస్‌కి వెళ్లి చూడగా... విజయ్ గత వారం రోజులుగా ఆఫీస్‌కి రాలేదని, ఫోన్ కూడా ఎత్తడం లేదని మేనేజర్ చెప్పారు.
 
భావన ఇంటికి వెళ్లి చూస్తే గడియ పెట్టి ఉంది. అలేఖ్య గుండెల్లో భయం రెట్టింపైంది. విజయ్ కోసం ఆమె ప్రాణం విలవిలలాడింది.


 
ఇంతలో అలేఖ్యకి ఆఫీస్ బాస్ నుండి కాల్ వచ్చింది. విజయ్ వాళ్ల నానమ్మకి సీరియస్‌గా ఉందంట, 

కొన్ని రోజుల్లో వస్తాడు అని చెప్పగానే... అలేఖ్య వెంటనే ఫోన్ పెట్టేసి పూనమ్ అమ్మకి కాల్ చేసింది
 
అలేఖ్య: (ఫోన్‌లో ఏడుస్తూ, శ్వాస ఆగిపోతున్నంత ఆందోళనతో) "హలో... అమ్మా! నేను వైజాగ్ వస్తున్నాను అమ్మా..."
 
పూనమ్ దేవి: (కంగారుగా) "ఏమైందే అలేఖ్యా? ముంబై వెళ్లావు కదా, అంతలోనే మళ్లీ వైజాగ్ ఎందుకు వస్తున్నావు? ఏమైంది తల్లి?"


 
అలేఖ్య: (ఏడుస్తూ బతిమాలుతూ) "ప్లీజ్ అమ్మా... నన్ను ఏమీ అడగకు! నేను వైజాగ్ రాగానే మనం ఇద్దరం కలిసి విజయ్ వాళ్ల ఇంటికి వెళ్దాం అమ్మా...
 
దయచేసి నాతో రా అమ్మా! అతనికి ఏమైందో ఏంటో నా గుండె ఆగిపోతోంది. నా మాట విను అమ్మా... ప్లీజ్!"
 
పూనమ్ దేవి: (ఆమె బాధను తట్టుకోలేక) "సరే తల్లి... నువ్వు ఏడవకు, ప్రశాంతంగా రా. 

నువ్వు రాగానే మనం ఇద్దరం కలిసి ఆ విజయ్ వాళ్ల ఇంటికి వెళ్దాం, నేను చూసుకుంటానులే."
 
ప్రదేశం: విజయ్  ఇల్లు (హాల్)
సమయం: సాయంత్రం 5:30 గంటలు
 
అలేఖ్య, పూనమ్ దేవి ఇద్దరూ కలిసి విజయ్ ఊరిలోని ఇంటికి చేరుకున్నారు. 

ఇంట్లో నానమ్మ, అత్తయ్య, మామయ్యలు ముఖాలు చిన్నబోయి ఉన్నారు. విజయ్ రాకముందే పూనమ్, అలేఖ్యలు ఇంట్లోకి వచ్చారు.
 
బాధతో ఉన్న నానమ్మ, అత్తయ్యలు తలుపు తెరిచి అలేఖ్యను, ఆమెతో వచ్చిన పూనమ్‌ను (సీమను) చూశారు. 

నానమ్మ కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆ అమాయకపు అలేఖ్యను చూసి కన్నీళ్లతో దండం పెట్టింది.
 
నానమ్మ: "నన్ను క్షమించు అమ్మా... ఈ ఇంటికి వచ్చే అర్హత నీకు లేకుండా చేశాం..."
 
అత్తయ్య : మీరు ఎవరు అండి?
 


పూనమ్ దేవి: "నమస్తే అండి... ఈమె నా కూతురు అలేఖ్య. నా పేరు పూనమ్ దేవి. 

మా అమ్మాయికి మీ అబ్బాయిని ఇచ్చి పెళ్లి చేయమని అడగడానికి వచ్చాను. మీరే మా పిల్లకి మాట ఇచ్చి, పెళ్లి చీర కూడా ఇచ్చారట కదా..."
 
(ఆ మాట వినగానే అక్కడ ఉన్న నానమ్మ, అత్తయ్య, మామయ్య లందరూ తలలు దించుకున్నారు. ఆ గదిలో మౌనం విషాదంగా మారింది.)
 
అప్పుడే విజయ్ నీళ్లు తాగుదామని గదిలో నుండి హాల్లోకి వచ్చాడు. నీరసంగా ఉన్న విజయ్‌ని చూడగానే అలేఖ్య పరుగెత్తుకుంటూ అతని దగ్గరకు వెళ్లింది.
 
అతని ఒంటిపై ఉన్న గాయాలను చూసి పిచ్చిదానిలా కంగారుపడింది.
 
అలేఖ్య: (విజయ్ చేతులు, భుజాలు తడుముతూ, కన్నీళ్లతో) "విజయ్! నీకు ఎలా ఉంది? 

గాయాలు తగ్గాయా? అసలు ఫోన్ ఎందుకు ఎత్తలేదు? ప్రసాద్ గారూ... ఏమైంది నీకు?!"
 
నేను (విజయ్): (చూపులు పక్కకు తిప్పుకుని) "అలేఖ్య... నేను బాగానే ఉన్నాను. నువ్వు ఎందుకు మళ్లీ ఇక్కడికి వచ్చావు?"
 
(ఆ మాట వినగానే అలేఖ్య మౌనంగా తల దించుకుంది. వారంగా మాట్లాడని నానమ్మ ఒక్కసారిగా విజయ్‌పై గర్జించింది.)


 
నానమ్మ: (ఏడుస్తూ, గట్టిగా అరుస్తూ) "ఒరేయ్! నీకు కొద్దిగా అయినా మనసు ఉందా రా?! ఆ అమ్మాయికి నువ్వంటే ప్రాణమని నీకు తెలియట్లేదా?
 
అది చాలదన్నట్లు ఆమెకు పెళ్లి మాట ఇచ్చి 4 రోజులు ఈ ఇంట్లో ఉంచుకున్నావ్! 

ఒక భార్య కంటే ఎక్కువ సేవ చేసింది నీకు! నువ్వు తిన్నాకే తిన్నది...
 
నీకోసం ఆ కట్టెల పొయ్యి దగ్గర చేతులు కాల్చుకుని వేడి నీళ్లు కాచింది! 

అలాంటి అమ్మాయిని చూసి 'ఎందుకు వచ్చావ్' అని అడుగుతున్నావా?! చెప్పు ఆ అమ్మాయికి...
 
'నేను ఇంకో అమ్మాయిని ప్రేమిస్తున్నాను, ఆమె కడుపులో నా బిడ్డ కూడా పెరుగుతున్నాడు' అని చెప్పు!"
 
(ఆ మాట వినగానే... అలేఖ్య గుండె వెయ్యి ముక్కలైంది! విన్న మాట నిజమేనా అన్నట్లు కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లు ధారగా కారాయి. 

నోటి నుండి ఒక్క మాట కూడా రాక... నిశ్శబ్దంగా లోపల గదిలోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకుంది.)
 
పూనమ్ దేవి: (రౌద్రంతో ఊగిపోతూ) "విజయ్! ఆ అమ్మాయి ఇప్పుడు ఎక్కడుంది?!"
 
నేను: (మౌనంగా తలదించుకుని) "ఆమె... నన్ను వద్దనుకుని వెళ్లిపోయింది..."
 
(పూనమ్ దేవి ఒక్కసారిగా ముందుకొచ్చి విజయ్ చెంపపై ఛెళ్ళున రెండు దెబ్బలు కొట్టింది!)
 
అత్తయ్య: (అడ్డుపడి) "సారీ అమ్మ... మా వాడు చేసిన తప్పుకి..."
 
పూనమ్ దేవి: "మీ వాడు మా అమ్మాయికి చేసిన తప్పుకి నేను కొట్టలేదు! నా కూతురు నాతో అంతా చెప్పింది... 

కానీ మీ వాడు చేసిన పనికి నా కూతురు ఎంత నరకం అనుభవిస్తోందో నాకు తెలుసు!"
 
ఇంతలో అలేఖ్య లోపల గది నుండి బయటకు వచ్చింది. నానమ్మ ఇచ్చిన పెళ్లి పట్టుచీరను విప్పేసి, మామూలు డ్రెస్సులో వచ్చి ఆ చీరను నానమ్మ ఒడిలో పెట్టింది.
 
అలేఖ్య: (కన్నీళ్లతో దండం పెడుతూ) "నానమ్మా... నేను ఈ చీరకు, ఈ ప్రేమకు అర్హురాలిని కాను... నన్ను క్షమించండి." 

(పూనమ్ చేయి పట్టుకుని) "అమ్మా... నన్ను ఇక్కడి నుండి తీసుకెళ్లిపో..."
 


(పూనమ్ దేవి విజయ్ దగ్గరకు వచ్చి, అతని కళ్లల్లోకి గంభీరంగా చూస్తూ మాట్లాడింది.)
 
పూనమ్ దేవి: (మనసుని తాకే లోతైన స్వరంతో) " విజయ్! దూరంగా వెళ్లిపోయినంత మాత్రాన ఆ బంధం తెగిపోదు. 

కనీసం ఆమె కోసం వెళ్లి వెతికే ప్రయత్నం అయినా చేశావా? ఆ అమ్మాయి ఇప్పుడు గర్భవతి!
 
ఒంటరిగా ఉన్న ఆడది కడుపుతో పడే వేదన ఎలా ఉంటుందో మీ నానమ్మను అడుగు... 

ఏం తిన్నా లోపల ఉండదు, నరకం అనుభవిస్తుంది! ఆమె నీకు దూరంగా పోలేదు...
 
తన కడుపులో నీ బిడ్డ రూపంలో నిన్ను కూడా మోస్తూ తీసుకెళ్లింది!
 
ముందు వెళ్లి ఆమెను జాగ్రత్తగా ఇంటికి తెచ్చుకో... ప్రశాంతంగా జీవించండి. ఇంకోసారి నా కూతురి జీవితంతో ఆడుకోవద్దు!"
 
వీలైతే మాకు దూరంగా ఉండటానికి ప్రయత్నించు లేకపోతే ఏం అవుతుందో నేకు ఈపాటికే తెలుసు , 

అసలే ఆమె కడుపుతో ఉంది, మా వాళ్ళ మీకు ఏంఅయిన ఐతే మేము ఎప్పటికీ క్షమించుకోలేము.
 
పూనమ్ అలేఖ్యను తీసుకుని అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయింది.
 
దారి పొడుగునా సీమ మనసులో పాపం అలేఖ్యకి ఇప్పుడు ఏం చెప్పాలి 

ఈ అమ్మాయి ఇప్పుడు ఎలా బ్రతుకుతుంది అని ఆలోచనలో మునిగిపోయింది. జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలి అని నిర్ణయించుకుంది .
 


రాత్రి 9 గంటలకు వచ్చిన సీమని చూడగానే హాల్ లో కూర్చున్న ముగ్గురు పిల్లల ప్రాణం తిరిగి వచ్చింది. 

అల్కా ఐతే ఎక్కడ తాను అలా అడగడం వాళ్ళ వదిలేసి వెళ్ళింది ఏమో అని ఏడ్చింది.
 
ఉండబట్టలేక వెళ్ళి అమ్మని హత్తుకుంది. ఎక్కడ వెళ్ళావు నాకు చెప్పాలి కదా అమ్మ నన్ను కూడా తీసుకు వెళ్ళు నేను ఒక్కదానిని ఉండలేను.
 
అప్పుడే లోపలికి వచ్చిన అలేఖ్య ముఖంలో తాను కళలు కన్న మొత్తం ప్రపంచం కోల్పోయింది అనే బాధతో మెల్లగా లోపలికి వచ్చింది. 

అలేఖ్యని చూడగానే అల్కా ఒక్కసారిగా ఆనందంగా ఎగిరి దూకింది.
 
అల్కా: దొంగ మొహం దాన చెప్పకుండా వెళ్ళావు, ఈసారి నిన్ను అస్సలు పంపను
 
అలేఖ్య : లేని నవ్వును తెచ్చుకుని , అబ్బా ఆఫీసు లో చిన్న పని ఉంది ఇక నేను ఎక్కడికి వెళ్లనులే
 
అల్కా: హుమ్మ్.. దా ఈరోజు మనం కలిసి పడుకుందాం.
 
సీమ: తిన్నార మీరు ఏమైనా
 
వర్ష: లేదు అమ్మ ఇంకా నీకోసమే చూస్తున్నాం
 
సీమ: మీరు అంత పెద్ద వాళ్ళు అయిపోయారు కదా ఇపుడు నాతో ఏంటి, మీకు నచ్చింది చేస్తున్నారు కదా, తినడానికి నేను ఎందుకు , ఇంత సేపు ఎందుకు ఉన్నారు, వెళ్ళి ఫ్రెష్ అవ్వండి.
 
పిల్లలు అందరూ అంత కోపంగా ఉన్న సీమ ని చూడగానే ఏదో జరిగింది అని అనుకున్నారు. మెల్లగా ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా వెళ్లిపోయారు.
 
సీమ ఇంకా అదే ఆలోచనలో ఉంది. అలా వంట పూర్తి చేసి తాను కూడా ఫ్రెష్ అయి వచ్చింది. 

ఎందుకో కోపంగా ఉన్న తాను దానిని పిల్లల పైన చూపిస్తున్న అనే బాధ అనిపించింది.
 
లేచి అన్నీ టేబల్ పైన సర్ది అందరినీ పిలిచింది. వచ్చి కూర్చోగానే, ఒకే ప్లేట్ లో కలిపింది సీమ, 

4 పిల్లలకి తన చేతులతో  కలిపి తినిపిస్తుంది. అలేఖ్య కి కన్నీళ్ళు ఆగడం లేదు

సీమ మెల్లగా మీకు ఇది వరకు చెప్పను కదా నేను మిమ్మల్ని వదిలి ఎక్కడికి వెళ్ళాను అని అలాగే మీకు ఏం జరిగిన నేను చూస్కుంటా , 

ఇంకా అన్నీ విషయాల్లో నేను ఉన్నాను అని మరచిపోకండి అని అలేఖ్య వైపు చూసింది.
 
అల్కా: నాకు తెలుసు అమ్మ నేను స్ట్రాంగ్ గర్ల్ ని నేను వీళ్ళకి చెప్పాను కానీ వీళ్ళే భయపడ్డారు.
 
సీమ: అవును అవును నేను రాగానే నీ ముఖం చూస్తే అర్ధం అయింది. నువ్వు ఎంత స్ట్రాంగ్ అనేది
 
సోనూ: మేము అమ్మ రాలేదు అని భయపడలేదు. వర్ష అక్క నా ముందు ఒక ఎర్ర కోతి కూర్చొని ఉంది అని భయంతో ఉన్నాం . నిజమే కదా వర్ష అక్క
 
వర్ష: హ్హ సోనూ, పాపం కోతి మనం ఏం ఇచ్చిన తినలేదు. ఏడుస్తూనే ఉంది. హాహాహాహా
 
అల్కా: అమ్మ చూడు అమ్మ వాళ్ళు ఇద్దరు.. హ్హూ హ్హూమ్
 


సీమ: వాళ్ళని పట్టించుకోకు , వాళ్ళే కోతులు. నువ్వు నా బంగారు కొండవి. పట్టు పట్టు.
 
సీమ అలా అందరికీ వద్దు వద్దు అన్నకాని పూర్తిగా అందరికీ పెట్టింది. కాసేపటికి సోనూ వెళ్ళిపోయాడు. వర్ష కూడా తన రూమ్ కి వెళ్ళింది. అల్కా , అలేఖ్య , సీమ ఉన్నారు.
 
సీమ అల్కా ని బుజ్జి తల్లి నువ్వు వర్ష అక్క తో పడుకో నేను అలేఖ్య నిద్రపోతాం.
 
అల్కా: అబ్బా నేను వినను, నాకు ఏం చెప్పకు, నేను నీ పక్కనే పడుకుంటా, అది కూడా పడుకుంటుంది.
 
సీమ: సరే పదా .. రాక్షసి..
 
అలేఖ్య నువ్వు వెళ్ళు నేను అమ్మని తీసుకుని వస్తా. అని అల్కా అనడంతో అలేఖ్య లోపలికి వెళ్ళింది.
 
అల్కా: అమ్మ నేను సోనూ గురించి చెప్పింది విని కోపంగా ఉన్నవా.
 
సీమ: మళ్ళీ మొదలు పెట్టవా
 
అల్కా: నీకు ఎందుకు అర్ధం కావట్లేదు అమ్మ. మమ్మల్ని అందరినీ చూసుకుంటా అంటున్నావు, మరి మాకు ఉండదా నిన్ను చూసుకోవాలి అని.
 
ఒక్కడానివే ఎలా ఉంటావు. నిన్ను అలా వదిలేసి ఎలా వెళ్తాం, అయిన వాడు చెప్పిన దానిలో తప్పు ఏం ఉంది. నువ్వు మళ్ళీ పెళ్లి చేసుకోవాలి.


 
లేకపోతే నేను కూడా ఇలానే ఉంటాను, ఎవరిని చేసుకొను , నీతోనే ఉంటాను. చావనైనా చస్తాను కానీ నిన్ను ఒంటరిగా మాత్రం వదిలేసి మా బ్రతుకులు మేము చూసుకోలేము అమ్మ.
 
సీమ: బుజ్జి అది కాదు తల్లి ....అని ఏదో చెప్పాలి అనుకుంది.
 
అల్కా కోపంగా అలానే వెళ్ళిపోయింది. సీమ మొదటిసారి ఆలోచనలో పడింది. 

దేనికంటే శత్రువులతో చేసే యుద్దం కంటే సొంత వాళ్ళతో చేసే మౌనపోరాటం చాలా కటినమైనది అని అర్ధం అయింది.
 
అలా ఆలోచిస్తూ ఇక తప్పదు అని అనుకుంది. తన అక్క పూనమ్ ఏ కారణం లేకుండా ఇంత పెద్ద నిర్ణయం తీసుకోదు అని నిర్ణయించుకుంది. 

ఇపుడు అల్కా కోసం అయిన ఒప్పుకోవాలి. అది అసలే మొండి పిల్ల.
 
సీమ ఎప్పటికో వచ్చి అల్కా దగ్గర పడుకుని, అలేఖ్య , అల్కా ఇద్దరినీ ప్రేమగా ముద్దు పెట్టుకుని అల్కా పక్కన పడుకుని నిద్రలోకి జారుకుంది.
 
కానీ మరొకరు అదే గదిలో నిద్రలేకుండా ఏడుస్తూ ఉన్నారు అని సీమ కి అర్ధం కాలేదు. 

సీమ పెట్టిన ముద్దు అలేఖ్య ని మరింత బాధ కలిగేలా అనిపించింది. ఎందుకనటే తనని ఇలా చూస్తే అందరూ బాధ పడతారు అని అనుకుంది.
 
ఇక నాకంటూ ఈ ప్రపంచంలో ఎవరూ లేరు' అనుకుని ఆత్మహత్య చేసుకోవాలని నిశ్చయించుకుంది!
 
ఒక కాగితంపై 'అమ్మా... కొన్ని రోజులు నేను ఫ్రెండ్ వాళ్ల ఇంటికి వెళ్తున్నాను. దయచేసి నన్ను క్షమించు, నా కోసం వెతకకు... 

నా మీద ఒట్టు' అని రాసిపెట్టి, క్యాబ్ బుక్ చేసుకుని ఎవరికీ చెప్పకుండా వెళ్లిపోయింది.)
 
లేట్ నైట్ 3:00 గంటలకు బయటకు వచ్చిన అలేఖ్య.
 
(కానీ ఎవరికీ తెలియని విషయం ఏంటంటే... ముంబై నుండి అలేఖ్యను 'అధీర' తమ్ముడు, అతని మనుషులు ఫాలో అవుతున్నారు!
 
ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు రితిక, అలేఖ్య, అల్కాలను కన్యగా ఉన్నప్పుడే వాళ్ళని పట్టుకోవాలి అని వాళ్ల ప్లాన్. 

ఐతే ఇప్పటి వరకు అలేఖ్య ఉన్నది పూనమ్ దేవితో అని రణధీర్ ఐ తెలియదు
 
అలేఖ్య కార్ నేరుగా బస్ స్టాప్ వద్ద ఆగగానే... కేవలం 1 నిమిషంలో రణధీర్ (అలియాస్ పూనమ్ భర్త రావు) ఆమెను కిడ్నాప్ చేసి కారులో ఎక్కించుకుని తీసుకెళ్లిపోయాడు!)
 
ఎప్పటిలాగే అందరికంటే ముందు లేచే సీమ , ఆ రోజు కూడా లేచి పిల్లల కోసం ఏం అయిన చేయాలి అనుకుంది. 

కానీ అప్పుడే అల్కా పక్కన చూడగానే అలేఖ్య కనపడలేదు.
 
ఇంత పొద్దునే ఎక్కడికి వెళ్ళింది అని అనుకుంటూ, వెళ్ళి వర్ష గదిలో చూసింది.
 
అప్పటికే లేచిన సోనూ నైట్ అంత తన తల్లి సడన్ గా ఎందుకు వద్దు అంటుంది, అంత ప్రేమించింది కదా అనుకున్నాడు. 

అలా పొద్దునే లేవగానే ఎవరో తన గదిలోకి వచ్చారు అని కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
 
మెల్లగా తెరిచి చూడగానే అది తన తల్లి తెలిసి సోనూ మైండ్ ఒక్కసారిగా వేడెక్కింది. తల్లి అలా వెనక్కి తిరిగి వెళ్లిపోతున్న తన చేతిని పట్టుకుని.
 
ఆ తర్వాత సోను గది వైపు నడిచింది. తలుపు కొంచెం తెరిచి ఉంది. 
 
లోపలికి చూసింది. సోను మంచం మీద పడుకుని, కళ్లు మూసుకుని ఉన్నాడు. నిజానికి అతను నిద్రపోలేదు. రాత్రంతా తల్లి మాటలు గుర్తుకు వస్తూనే ఉన్నాయి. 
 
సీమ మెల్లగా లోపలికి వచ్చి అతని ముఖం వైపు చూసి,  “ఇంకా నిద్రలోనే ఉన్నాడే…” అని అనుకుంటూ వెనక్కి తిరగబోయింది. 
 


అప్పుడే సోను కళ్లు తెరిచాడు.  తల్లిని చూడగానే అతని మనసు ఒక్కసారిగా వేడెక్కింది.  

ఆమె వెనక్కి తిరిగి వెళ్లిపోతుండగా అతను చేయి చాపి ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. సీమ తిరిగి చూసింది. 
 
సీమ: “సోను…? ఏమైంది? నేను…”
 
సోను ఆమెను మాట్లాడనివ్వకుండా గట్టిగా లాగాడు. 
 
ఆమెను మంచం మీదకు తీసుకొచ్చి, తన రెండు తొడల మధ్య ఇరికించి, బెడ్‌పైన పడేసాడు.