Misc. Erotica ❤️ భావన & విజయ్ ❤️ అపరిచిత బంధం ❤️(రక్త కధనరంగం -1)

[Sunnysunnysunny]

ఆ గదిలో ఆవరించిన నిశ్శబ్దం గుండె చప్పుడును కూడా పెద్దగా వినిపించేలా చేస్తోంది. అమ్మ మెల్లగా నా దగ్గరకు నడుచుకుంటూ వచ్చింది.
 
ఆమె ముఖం తీవ్రమైన గంభీరతతో, రగులుతున్న భావోద్వేగాలతో నిండి ఉంది. ఆ కళ్లల్లోని తీవ్రత చూస్తుంటే నన్ను గట్టిగా చెంపదెబ్బ కొట్టడానికే చేయి ఎత్తుతోందనిపించింది.
 
నేను చేసిన తప్పుల బరువుకు కుంగిపోయి, ఆ క్షణమే ప్రాణం పోతే బాగుణ్ణు అనుకుంటూ భయంతో కళ్లు గట్టిగా మూసుకున్నాను.
 


కానీ... ఊహించని విధంగా అమ్మ తన మృదువైన, వెచ్చటి చేతిని నా చెంపపై ఆనించింది. ఆ స్పర్శలోని ఆర్తి, వణుకు నా రోమాలను నిక్కబొడుచుకునేలా చేశాయి.
 
నెమ్మదిగా నా ముఖం వైపు వంగి... తన తడి పెదవులతో నా పెదాలను బంధించి, ఎంతో ఆవేశంగా, కన్నీటి తడితో ముద్దు పెట్టుకోవడం ప్రారంభించింది!
 
ఒక క్షణం పాటు అసలు ఏం జరుగుతోందో నా మెదడుకు అర్థం కాలేదు.
 
అమ్మ ఒక్క క్షణంలో నా అబద్ధాలన్నింటినీ మరిచిపోయి నన్ను క్షమించేసిందా? నా పెదాలు, అమ్మ పెదాలు ఒకదానికొకటి పెనవేసుకుపోయాయి.


 
మా ఇద్దరి శ్వాసల వేగం పెరిగింది... నా గుండె కొట్టుకునే వేగం నరనరాల్లో ప్రతిధ్వనించింది. నేను తన్మయత్వంతో మెల్లగా నా చేతిని ఆమె వీపు మీద వేశాను.
 
ఆ మరుక్షణమే... అమ్మ నన్ను ఒక్కసారిగా వెనక్కి నెట్టి, నా చెంప మీద బలంగా కొట్టింది! ఛెళ్ళున! ఆ దెబ్బకు నా కళ్లు ఒక్కసారిగా బైర్లు కమ్మాయి.
 
నేను: (చెంప పట్టుకుని నివ్వెరపోతూ, వణుకుతున్న గొంతుతో) "ఏం చేస్తున్నావ్ భావనా..."
 
అమ్మ ఆగలేదు. కళ్లల్లో నీళ్లు సుడులు తిరుగుతుండగా మళ్ళీ ముందుకు వచ్చి ఇంకో రెండు నాలుగు సార్లు నా రెండు చెంపలపై పిడిగుద్దుల్లా, చెంపదెబ్బల్లా బలంగా కొట్టింది!
 


కొట్టి కొట్టి ఆమెకు ఊపిరి ఆడక ఆగిపోయింది... రొప్పుతూ అలాగే నిలబడిపోయింది.

నేను రెండు చేతులతో చెంపలు పట్టుకుని అమ్మ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను.
 
చిత్రంగా నాకు ఈసారి ఏమాత్రం భయం వేయలేదు... 

లోపల గూడుకట్టుకున్న అపరాధభావం కరిగిపోయి, ఎందుకో తెలియని ప్రశాంతతతో నా పెదవులపై చిన్న చిరునవ్వు విరిసింది.
 
అమ్మ: (రొప్పుతూ, కన్నీళ్లతో గొంతు బొంగురుపోయి) "నా లోపల రగిలిపోతున్న కోపాన్ని ఇలా బయటపెడుతున్నాను..."
 


అలా అంటూనే అమ్మ మళ్ళీ నన్ను లాగి తన గుండెలకు హత్తుకుని, నా పెదవులను మరింత ఉధృతంగా, పిచ్చిగా ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది!
 
ఈసారి నేను ఆమె శరీరాన్ని తాకలేదు, నిశ్చలంగా ఉండిపోయాను. 

అమ్మ నన్ను తన కౌగిలిలో శ్వాస ఆడనంత గట్టిగా బంధించింది. నా గుండెలపై తల ఆనించి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది.
 
అమ్మ: "నువ్వు నా కడుపున పుట్టిన కొడుకువి విజయ్... అందుకే ఆ నిజం తెలిసినప్పుడు నా అంతరంగం తట్టుకోలేకపోయింది అందుకే నాకు అంత కోపం వచ్చింది...
 
కానీ రేపు నువ్వు నా భర్తవయ్యాక, నేను మళ్ళీ నీపై ఇలా ఎప్పటికీ చేయను..."
 
ఆ మాట నా చెవుల్లో అమృతంలా పడింది. నా హృదయం ఆనంద సాగరంలో మునిగిపోయింది. నేను అమ్మ ముఖాన్ని నా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను.
 
నేను: (ఉద్వేగంతో, వెలిగిపోతున్న కళ్లతో) "అంటే... నిజంగానే నన్ను పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నావా భావనా??"
 
అమ్మ: (కన్నీళ్ల మధ్య చిరునవ్వు చిందిస్తూ) "అయితే ఏమనుకుంటున్నావు విజయ్... నేనెందుకు ఇక్కడికి ఇంత దూరం పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాననుకున్నావు?"
 
నేను: "కానీ..."
 
అమ్మ: "కానీ... నీకు నన్ను పెళ్లి చేసుకోవడం ఇష్టం లేదా విజయ్?"
 
నేను: "లేదమ్మా! నేనెప్పుడు అలా అన్నాను..."
 
అమ్మ హృదయపూర్వకంగా, ఎంతో మురిపెంగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. 

ఎన్నో రోజుల విరహం తర్వాత ఆమె పెదవులపై విరిసిన ఆ అందమైన నవ్వును చూస్తూ నేను మైమరచిపోయాను.


 
అమ్మ: "ఏమైంది విజయ్... నువ్వే కదా ఎప్పుడూ చెప్పేవాడివి, 'నువ్వు ఎప్పుడూ ఇలా నవ్వుతూ ఉండాలని నేను కోరుకుంటాను' అని..."
 
నేను: "అవును, కానీ... నువ్వు మళ్లీ నాతో ఇలా నవ్వుతావని నేను కలలో కూడా అనుకోలేదు భావనా..."
 
అమ్మ ఇప్పుడు పూర్తిగా నా చేతుల్లోకి, నా ఒడిలోకి ఒదిగిపోయింది.
 
అమ్మ: "నేను ఆ రోజు నిన్ను వదిలేసి ముంబై వెళ్లి, ప్రతిరోజూలాగే నా జీవితాన్ని ఒంటరిగా గడపడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు...
 
నువ్వు లేని నా జీవితం ఎంత నిస్సారంగా, ఎంత చీకటిగా ఉందో అప్పుడు నాకు అర్థమైంది విజయ్! నువ్వు నాతో ఉన్నప్పుడు మాత్రమే నాకొక జీవితం ఉండేది...
 
నువ్వు లేనప్పుడు, అసలు నేను బ్రతకగలనా లేదా అనే భయం నన్ను కమ్మేసింది." ఆమె కళ్లల్లోంచి కన్నీటి చుక్కలు రాలి నా చేతులపై పడ్డాయి.
 
అమ్మ: "మొదట్లో నీపై చాలా కోపం వచ్చింది... నన్ను మోసం చేశావని నిందించాను. కానీ ఒంటరిగా ఆలోచించాక... నువ్వు చేయాల్సింది నువ్వే చేశావని అర్థమైంది.
 
నువ్వు ఎప్పుడూ నా సంతోషాన్నే కోరుకున్నావు విజయ్. నా సంతోషానికి ఏకైక కారణం నువ్వే అని నాకు స్పష్టమైంది... 

దానికి తోడు నువ్వు నాకు పంపించిన ఆ సుదీర్ఘమైన మెసేజ్ చూశాను...
 
అది చదివాక నా గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది! 

నువ్వు నీకు నువ్వే ఏదైనా హాని చేసుకుంటావేమోనని ప్రాణం పోయినంత భయమేసింది. ఎందుకంటే నువ్వు నన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తావో నాకు తెలుసు.
 
'నా జీవితంలో ఇంకే స్త్రీనీ పెళ్లి చేసుకోను, నన్ను నా బిడ్డను దూరంగా ఉండి చూసుకోనివ్వు' అని రాసిన నీ మాటలు చూసి వణికిపోయాను.


 
నీకు ఫోన్ చేసి మాట్లాడదామంటే, ఆ సమయమంతా నువ్వు ఏడుస్తూనే ఉన్నావు... నిన్ను వింటూ నా కన్నీళ్లు కూడా ఆగలేదు విజయ్..."
 
ఆమె గొంతు వణుకుతోంది, కన్నీళ్లు ధారగా కారుతున్నాయి.
 
అమ్మ: "మన బంధం గురించి నాకు తెలుసు... ఈ లోకం ఈ కొత్త బంధానికి ఎప్పటికీ ఒప్పుకోదు అని భయపడ్డాను. నేను చాలా ఆలోచించాను...
 
కానీ నిజం ఏమిటంటే, ఈ కొత్త బంధాన్ని నేను నాదిగా చేసుకుని నీ భార్యగా మారినప్పుడే నేను సంతోషంగా ఉండగలను! 

నేను నువ్వు లేకుండా బ్రతకలేను విజయ్... నాకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు.
 
మరి నువ్వేమనుకుంటున్నావు... నేను నా బిడ్డను తన తండ్రిని కలవనివ్వనా? ఇది ఎప్పటికీ జరగదు! మన బిడ్డ మన ఒడిలో ఆడుకుంటాడు...
 
మనం వాడిని మనతోనే పెంచుకుంటాం, ఎల్లప్పుడూ వాడిని ప్రాణంగా చూసుకుంటాం... ఒక మంచి తల్లిదండ్రులుగా, ఒక మంచి భార్యాభర్తలుగా!"
 
అమ్మ నా చేతులను గట్టిగా పట్టుకుని ప్రాధేయపడింది. నా గొంతు పూర్తిగా మూగబోయింది... కళ్లల్లో నిండిన నీళ్లు తప్ప నోటి నుండి ఒక్క మాట కూడా బయటకు రాలేదు.
 
అమ్మ: "దయచేసి నన్ను క్షమించు విజయ్... నువ్వు నా శరీరాన్ని మాత్రమే ప్రేమిస్తావని ఆ రోజు నీతో కోపంగా అన్నాను. 

కానీ నిజానికి నువ్వు నన్ను ఎంత ప్రాణంగా ప్రేమిస్తావో నాకు బాగా తెలుసు.
 
నేను ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు, ఆ ఇల్లంతా నన్ను మింగేసేలా శూన్యంగా ఉండేది... 

నీలాగే, నేను కూడా ప్రతిరోజూ మనం గడిపిన ఆ మధుర జ్ఞాపకాలు గుర్తు చేసుకుని హఠాత్తుగా ఏడవడం మొదలుపెట్టేదాన్ని!
 
కానీ ఇప్పుడు కాదు విజయ్... ఇప్పుడు నేను నిన్ను మన సొంత ఇంటికి తీసుకెళ్తాను! 

ఇప్పుడు నేను నా జీవితాంతం నీ భార్యగా మాత్రమే బ్రతకాలనుకుంటున్నాను విజయ్...
 
ఈరోజే నా మెడలో మంగళసూత్రం కట్టి నన్ను నీతో తీసుకెళ్లు... మన కొత్త ఇంటికి... మన సొంత ఇంటికి!"
 
ఇదంతా అమ్మ ఏడుస్తూ చెబుతుండగా... నా గుండె బరువెక్కిపోయి, నేను కూడా తట్టుకోలేక వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాను.
 
నేను అమ్మ తలను మెల్లగా ముందుకు లాగి, ఎంతో ఆరాధనగా, ప్రేమగా ఆమె నుదుటిపై, కళ్లపై, పెదవులపై ముద్దుపెట్టుకున్నాను.
 


మా కన్నీళ్లు ఒకరి కన్నీళ్లతో ఒకటి కలిసిపోయాయి. ఒకరి శ్వాసను ఒకరం పీల్చుకుంటూ మాట్లాడుకున్నాం.
 
అమ్మ: "నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను విజయ్... ఇకపై నిన్ను నా నుండి ఏ శక్తీ విడదీయలేదు!"
 
నేను: "నేను కూడా నిన్ను ప్రాణానికి ప్రాణంగా ప్రేమిస్తున్నాను భావనా..."
 
ఇద్దరం మళ్ళీ ఒకరినొకరం ఎంతో బలంగా కౌగిలించుకున్నాము. ప్రపంచాన్ని, సమయాన్ని మరిచిపోయి ఒకరి బాహువుల్లో ఒకరం ప్రశాంతంగా ఒదిగిపోయాము.
 
కొద్దిసేపటికి బయట నుండి అత్తయ్య వచ్చి తలుపు తట్టింది... ఆ పిలుపుతో మా ప్రణయ నిశ్శబ్దం కదిలింది.
 
(అత్తయ్య తలుపు తట్టి పిలవడంతో మా ఇద్దరి ఏకాగ్రతకు భంగం కలిగింది. ఇద్దరం చిన్నగా నవ్వుకున్నాం. అమ్మ వెంటనే లేచి వెళ్లి గడియ తీసింది.)
 
అత్తయ్య: (లోపలికి వస్తూ, సరదాగా నవ్వుతూ) "అబ్బో! మీరిద్దరూ ఇంకా ఏడుస్తూనే ఉన్నారా? ఇప్పుడు ఏడవడం ఆపండి... వెళ్లి పెళ్లి వేడుక చేసుకోండి!"
 
(అమ్మ మురిసిపోతూ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది... విజయ్, భావనల జీవితాల్లో ఒక సరికొత్త అధ్యాయం మొదలైంది.)
 
అత్తయ్య: "సరే ఇప్పుడు నువ్వు నా ఆడబిడ్డవి కాదు, కూతురివి. విజయ్... నువ్వు ఇకపై అమ్మని నేరుగా భావన అని పిలవచ్చు…"
 
(ఆ మాటతో అమ్మకి ఇప్పుడు మరింత సిగ్గుగా అనిపించింది. తల దించుకుని కొంగు నలుపుతూ నవ్వింది.)
 
అత్తయ్య: "ఎందుకు అలా నవ్వుతున్నావు భావనా…"
 
(నవ్వుతున్న అమ్మ ముఖం చూసి అత్తయ్య అంది. నేను ఇక మౌనంగా ఉండి వాళ్ళని చూస్తూ ఉండిపోయాను. అప్పుడే మామయ్య, అమ్మమ్మ (నానమ్మ) కూడా లోపలికి వచ్చారు.)
 


నానమ్మ: (ఆశ్చర్యంగా, కోపంగా) "అసలు ఇక్కడ ఏమి జరుగుతోంది… మీరందరూ అసలు ఏమి వేడుక చేసుకుంటున్నారు…అంత సంతోషంగా ఉన్నారు"
 
అత్తయ్య: "వీళ్లిద్దరూ ఇప్పుడు పెళ్లి చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నారు…అదే జరుగుతోంది కూడా…"
 
(నానమ్మ తీవ్రమైన షాక్‌లో ఉండిపోయింది.)
 
నానమ్మ: "పెళ్ళి... అది కూడా అమ్మతోనా… విజయ్ నీకు సిగ్గు లేదా… మరియు భావనా నువ్వు చాలా పెద్దదానివి అయ్యావు… నీకు కూడా ఏమాత్రం ఇంగితం లేదు!
 
ఇంకా నీకు నీ కొడుకు ఆ అమాయకపు అమ్మాయి అలేఖ్య గురించి చెప్పలేదేమో... నాకు ఆ అమ్మాయి ముఖం మాత్రమే గుర్తు వస్తుంది. ఆమె జీవితం ఏం అవుతుందో అని నా గుండె తరుక్కుపోతోంది!"
 
(నేను కళ్ళతో అత్తయ్య వైపు చూపిస్తూ సహాయం కోరాను.)
 
అత్తయ్య: "చూడు అమ్మా.... ఇది ఇంకా నిందించే సమయం కాదు.... వాళ్లిద్దరూ ఒకరినొకరు మనస్ఫూర్తిగా ప్రేమించుకుంటున్నారు మరియు ఇద్దరూ పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నారు కూడా..."
 
నానమ్మ: "లేదు... నేను ఇది జరగనివ్వలేను... జనాలు ఏమంటారో మీకు కూడా అర్థం కావడం మొదలైంది...."
 
(నానమ్మ వెళ్లి నిరాశగా ఒక మంచం మీద కూర్చుంది. నెమ్మదిగా అమ్మ ఆమె దగ్గరికి వెళ్లింది… అమ్మ ఆమె పాదాల దగ్గర కింద కూర్చుంది.)
 
అమ్మ: (కన్నీళ్లతో) "జనాలు ఏమంటారో నాకు తెలుసు నానమ్మా. కానీ వాళ్లకు తెలిశాకనే అంటారు... విజయ్‌తో నాకు తల్లి-కొడుకు బంధం ఉందని ఆ సమయంలో నాకు కూడా తెలియదు.
 
కానీ ఆ సమయంలో నేను విజయ్‌ని నా భర్తగా అంగీకరించాను... ఇప్పుడు నేను విజయ్ లేకుండా ఉండలేను... అప్పుడు విజయ్‌కి ఇదే విషయం చెప్పాను, ఈ రోజు మీకూ చెబుతున్నాను...
 
ఇప్పుడు మీరు తప్ప నాకు ఇంకెవరూ లేరు... మీరు నన్ను మళ్ళీ మీ కూతురిగా అంగీకరించి ఆశీర్వదిస్తారని ఆశిస్తున్నాను...
 
మీ కొడుకులలో ఒకడు నా జీవితాన్ని నాశనం చేశాడు... కానీ ఈ రోజు నా కొడుకు నా జీవితాన్ని కాపాడాలనుకుంటున్నాడు... ఇప్పుడు దయచేసి కాదనకండి..."
 
(నాన్న గురించి చెప్పగానే నానమ్మకి షాక్ తగిలినట్టు అనిపించింది... ఆమె పాత ఆలోచనల్లో మునిగిపోయింది.)
 
అత్తయ్య: "అమ్మా... ఇప్పుడు భావన కడుపులో విజయ్ బిడ్డ కూడా పెరుగుతోంది... ఇప్పుడు కూడా అతన్ని ఆపుతావా... నువ్వు ఇలా చేస్తే... నువ్వు భావనకు మరోసారి చెడు చేస్తున్నట్టే...
 
ముందు మా అన్నయ్యకి ఇచ్చి ఈ అమ్మాయి జీవితాన్ని నాశనం చేశావు, ఇప్పుడు వద్దని చెప్పి వాళ్లిద్దరి జీవితాలను నాశనం చేయకు..."
 
(నానమ్మ ఆలోచనల్లో మునిగిపోయింది... ఆమె ఎంతో భావోద్వేగంతో చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.)
 
నానమ్మ: "మా అబ్బాయి ఆమెకు ఇలా చేస్తాడని నేను అనుకోలేదు... కానీ ఆమెకు పెళ్ళయ్యాక ఆ అమ్మాయి పడే బాధ చూస్తుంటే అప్పుడు నా గుండె కూడా తరుక్కుపోయేది...
 
బహుశా ఏది జరిగినా మంచికే జరుగుతుందేమో... భావన మంచి జీవితం గడపాలని నేను కూడా కోరుకున్నాను.... కానీ విజయ్‌తో పెళ్లి..."
 
అత్తయ్య: "నువ్వు ఒప్పుకున్నా లేకపోయినా సరే... నేను ఎలాగైనా వాళ్లకి పెళ్లి చేస్తాను. అమ్మా ఇక నీ ఇష్టం వచ్చినట్టు చేసుకో..."
 
నానమ్మ: "నేనెలా ఒప్పుకోకుండా ఉంటాను... లేకపోతే భావనని మళ్ళీ బాధపెట్టినందుకు నేను జీవితాంతం అపరాధభావంతో ఉంటాను..."
 
అమ్మ: (ఆనందంతో) "అయితే నువ్వు దీవిస్తావా నానమ్మా..."
 


నానమ్మ: "అవును అమ్మ... కానీ ఒక షరతు ఉంది..."
 
అత్తయ్య: "ఇప్పుడు మళ్ళీ  ఏ షరతు అమ్మా..."
 
నానమ్మ: "ఒకవేళ మీ ఇద్దరికీ ఇక్కడే పెళ్లి జరిగితే... అప్పుడు మీ గురించి అందరికీ తెలిసిపోతుంది... అందుకే మీ ఇద్దరి పెళ్లి భావన వాళ్ళ ఇంట్లోనే జరుగుతుంది..."
 
(ఇప్పుడు అమ్మ చాలా సంతోషించింది... అమ్మ కళ్లల్లోంచి ఆనంద భాష్పాలు ప్రవహించాయి.)
 
అమ్మ: (నా వైపు చూస్తూ) "మా ఇంట్లో కాదు... నా మరియు విజయ్ సొంత ఇంట్లో!"
 
(నేను లేచి అత్తయ్యను కౌగిలించుకున్నాను... మామయ్య నన్ను ప్రేమగా కౌగిలించుకున్నారు.)
 
మామయ్య: "అయినా పెళ్లి ఎప్పుడు చేసుకోవాలి అనుకుంటున్నారు భావనా..."
 
అమ్మ: "రేపు..."
 
అందరూ (నన్ను పక్కన పెట్టి): "ఏంటి??"
 
అత్తయ్య: "నిన్ననే కదా అంతా జరిగింది... భావన నువ్వు చాలా అసహనంగా ఉంటున్నావు... ఇప్పుడు నువ్వు గర్భవతివి కూడా... ఎందుకంత తొందర..."
 
మామయ్య: "మీరే నిర్ణయించుకోండి... నేను ఇప్పుడు బయట కూర్చుంటాను..."
 
(అమ్మ కొద్దిగా ఇబ్బందిపడింది.)
 
అత్తయ్య: " విజయ్... రేపే పెళ్లికి సిద్ధమా?"
 
నేను: (అమ్మ వైపు చూస్తూ) "నేను ఈ రోజు కూడా సిద్ధంగా ఉన్నాను అత్తయ్యా…"
 
(అమ్మ చిన్నగా నవ్వింది.)
 
నానమ్మ: "ఎందుకంత తొందరపడుతున్నావు భావనా…"
 
అమ్మ: "నేను ఇక్కడికి రాకముందు పండిట్‌జీని శుభ సమయం అడిగాను, ఆయన ఈ రోజు, రేపు సమయం చెప్పారు… కాబట్టి ఈ రోజు కుదరకపోతే రేపు చేద్దాం…
 
లేకపోతే నేను మరో 10-15 రోజులు ఇక్కడే ఉండాల్సి వస్తుంది… అన్ని రోజులు నేను ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉండలేను…"
 
(అమ్మ తొందరపడుతున్న ముఖం చూసి అత్తయ్య కూడా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.)
 
అత్తయ్య: "కానీ… ఏర్పాట్లు కూడా చేసుకోవాలి కదా…"
 
మామయ్య: (బయట నుండి) "ఈ రోజు ఇప్పుడే భావన వాళ్ళ ఇంటికి మనం వెళ్తే, మనకు చాలా సమయం దొరుకుతుంది…
 
మధ్యాహ్నానికల్లా అక్కడికి చేరుకుంటాం… అప్పుడు మనకు సాయంత్రం, రాత్రంతా ఉంటుంది… ఏర్పాట్లు చేసుకోవడానికి…"
 
అత్తయ్య: "అలాగైతే మనమందరం ఇప్పుడు బయలుదేరాలి…"
 
నేను, అమ్మ ఒకరినొకరు చూసి నవ్వుకోవడం మొదలుపెట్టాము. కొంతసేపు తిన్న తర్వాత, అత్తయ్య కూడా తన బట్టలు మొదలైనవి సర్దుకుంది.
 
మేమందరం బయలుదేరడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాము. నేను బయటకు వచ్చి కారులో కూర్చోబోతున్నాను.
 
అత్తయ్య: "ఓహ్, నువ్వు మామయ్య బైక్ తీసుకుని రావాలి…"
 
నేను: "అవునా, సరే, ఒకటి చేద్దాం... నేను, భావన బైక్ పై వస్తాము… మీరు కారులో రండి…"
 
(అత్తయ్య కూడా చాలా తెలివైనది.)
 
అత్తయ్య: "ఓహ్, అది ఎలా సాధ్యం… ఇంత ఎండలో కాబోయే పెళ్లికూతురి ముఖం పాడైపోతుంది… ఒకటి చెయ్యి, నువ్వు ఒక్కడివే బైక్ మీద రా… భావన మాతో వస్తుంది!"
 
(అమ్మ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది… కానీ నేను నిరాశపడ్డాను. ఇక వేరే మార్గం లేదు. అత్తయ్య, నానమ్మ మరియు మామయ్య కారులో కూర్చున్నారు. నేను కారు వెనుక అమ్మ చేతిని పట్టుకున్నాను.)
 
నేను: "నాతో రా భావనా... మావయ్య కార్ డ్రైవ్ చేసుకుంటూ వస్తారు ప్లీజ్.. ఈ రోడ్డు మీద చాలా మంది నిలబడి ఉన్నారు... నాతో బైక్ పై వస్తే నువ్వు చాలా ఆనందిస్తావు."
 
(ఇది విని అమ్మ సంతోషించింది మరియు మరుక్షణమే ఆమె నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.)
 
అమ్మ: "కానీ మీ అత్త ఒప్పుకోదు విజయ్..."
 
నేను: "ప్లీజ్ , నువ్వు ఆమెకు ఒక్కసారి చెబితే ఒప్పుకుంటుంది..."
 
అమ్మ: "సరే, ప్రయత్నిస్తాను..."
 
(అమ్మ కారు కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లింది.)
 
అమ్మ: (అత్తతో) "అక్కా... విజయ్ దారి తప్పిపోతాడేమో... నేను విజయ్‌తో వెళ్తాను..."
 
(అత్త కూడా చాలా తెలివైనది.)
 
అత్తయ్య: "అయితే ఏంటి... అతను మన కారు వెనకే ఉన్నాడు. మనల్ని అనుసరిస్తే దారి మర్చిపోడు!"
 
(అమ్మ ఏమీ అనలేక నిశ్శబ్దంగా నా దగ్గరికి వచ్చింది.)
 
అమ్మ: "క్షమించు విజయ్... మీ అత్త ఒప్పుకోలేదు..."
 
నేను: " నాకు అర్ధం అయింది ... సరే కానీ కనీసం ఒక్కసారైనా నన్ను ముద్దు పెట్టుకో...ప్లీజ్ "
 
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ) "ఇప్పుడే ఎందుకు..."
 
నేను: "రేపటి నుండి నేను నా ప్రేయసిని పెట్టుకోలేను కదా, నా భార్యను ముద్దు పెట్టుకోవాలి... ఈరోజే నన్ను ముద్దు పెట్టుకో!"
 


(అమ్మకు మరింత సిగ్గుగా అనిపించింది.)
 
నానమ్మ: (కారు లోపల నుండి) "భావన... త్వరగా రా... అతనితో నిలబడకు, ఆలస్యం అవుతోంది..."
 
(నానమ్మ మాటలు విని అమ్మ కూడా నిశ్శబ్దంగా కారులో కూర్చుంది. నాకు ముద్దు దొరకలేదు... కానీ ఏమైనా నేను బైక్ స్టార్ట్ చేసి కారు వెనుకాలే వెళ్లాను.)
 
భావన ఎలా చేసిందో తెలీదు ఎయిర్పోర్టు కి వెళ్ళేసరికి అందరికీ టిక్కెట్స్ బుక్ చేసింది. 

అక్కడ దిగిన తరువాత కూడా ఒక కొత్త కార్ మాకోసం ఎదురు చూస్తూ ఉంది. ఇది ఎవరిది అనగానే నా తరుపున నీకు చిన్న కానుక .
 
మా అక్క (పూనమ్ )మా కోసం 20 ఏళ్లు కింద మా అక్కౌంట్స్ లో వేసిన డబ్బుతో కొన్న మొదటి వస్తువు.  
 
నేను ఆ మాట వినగానే భావనకి పూనమ్ అమ్మ బ్రతికే ఉంది అనే నిజం చెప్పాలా వద్దా అని అనుకున్న. 

కానీ కడుపులో పెరుగుతున్న మా బిడ్డ గుర్తు రాగానే ఆ ఆలోచన మానుకున్న.