Misc. Erotica ❤️ భావన & విజయ్ ❤️ అపరిచిత బంధం ❤️(రక్త కధనరంగం -1)

[Sunnysunnysunny]

న్యా: విజయ్ పడకగది

సమయం: రాత్రి 08:30 గంటలు
 
అత్తయ్య: "విజయ్... నాయనా, ఇలా ఇంకెంత కాలం ఏడుస్తూ ఉంటావు... లే..."
 
నేను: (అత్తయ్యను కౌగిలించుకుని) "ఇదంతా నా తప్పే అత్తయ్యా... నా తప్పుకు ఇప్పుడు భావన, అలేఖ్య ఇద్దరూ శిక్ష అనుభవిస్తున్నారు. నేను ఎలాంటి వ్యక్తినో నాకే అసహ్యం వేస్తోంది..."
 
అత్తయ్య: "విజయ్ నోరు మూయ్! నిన్ను నువ్వు ఇంకెంత కాలం నిందించుకుంటావు? ఏం జరిగిందో మర్చిపో... 

మనం రేపే ముంబై వెళ్లి భావనను కలుద్దాం. ఇప్పుడు లేచి స్నానం చేసి అన్నం తిను."
 
(విజయ్ బలవంతంగా లేచి స్నానం చేసి భోజనానికి కూర్చున్నాడు. ఒక ముద్ద నోట్లో పెట్టుకోగానే అతనికి భావన గుర్తొచ్చింది. 

రోజూ తన కోసం ఎంత ప్రేమగా వంట చేసి తినిపించేదో తలుచుకుని కన్నీళ్లు పళ్లెంలో పడ్డాయి.)
 
భోజనం ముగిశాక విజయ్ బయటకు వచ్చి ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.
 
నేను ఇక దాన్ని భరించలేకపోయాను... నేను మా అమ్మకు ఫోన్ చేశాను... కానీ ఆమె ఫోన్ ఎత్తలేదు... 

మళ్ళీ ప్రయత్నించాను, ఈసారి మా అమ్మ నా కాల్ కట్ చేసింది... కానీ నేను మళ్ళీ ఫోన్ చేశాను...
 
బహుశా మా అమ్మ నా నంబర్‌ను బ్లాక్ చేసిందేమో అని భయంతో... నేను నిరాశతో నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాను... 

ఇప్పుడు నేనేం చేయాలో నాకు అర్థం కాలేదు.
 
ఇప్పుడు నాకు వేరే దారి లేదు... అమ్మని నేరుగా కలవడం తప్ప... కానీ అమ్మ బహుశా నన్ను తన ఇంటికి కూడా రానివ్వదు... నా సామానంతా ఇంకా అమ్మ ఇంట్లోనే ఉంది.
 
అలాగే పూనమ్ దేవి అమ్మ చెప్పింది కూడా నిజం ఇలాంటి సమయంలో భావనకి నిజం చెప్తే అన్నిటినీ వదిలేసి మళ్ళీ ఆ గోడవలోకి వెళ్తుంది, 

నేను ఎప్పటికీ చెప్పను,,  ముందు నేను ఒక మెసేజ్ రాసి ఆమెకు పంపాలి...
 
? విజయ్ హృదయాంతరం నుండి రాసిన ఆఖరి ప్రేమ లేఖ
 
"భావన...
 
నువ్వు నా మీద ఎంత తీవ్రమైన కోపంతో, అసహ్యంతో ఉన్నావో నాకు తెలుసు... నీ ఆ కోపానికి, కన్నీళ్లకు కారణం కూడా నేనేనన్న సత్యం నన్ను నిలువునా దహిస్తోంది.
 
నేను ఏమి చేసినా, ఎంతగా ఏడ్చినా నువ్వు నన్ను ఈ జన్మలో క్షమించలేకపోవచ్చు. 

కానీ నా ప్రాణంపై ఒట్టు భావన... నా మనసులో నీపై ఉన్న ప్రేమ కాలంతో పాటు కరిగిపోయేది కాదు.
 
నేను నిన్ను ఎప్పుడూ ఆరాధిస్తూనే ఉంటాను... ఇది నా చివరి శ్వాస వరకు మారదు.
 
భావన నేను ఎప్పుడూ నీ శరీరం కంటే నీ పవిత్రమైన హృదయాన్ని ఎక్కువగా ప్రేమించాను.
 
నీలోని ఆ నిష్కల్మషమైన ఆప్యాయతను, నన్ను కంటికి రెప్పలా చూసుకునే నీ ప్రేమాస్పద స్వభావాన్ని నా ఆత్మతో ఆరాధించాను. 

నువ్వు కేవలం ఒక ఆకర్షణవి కావు... నా ఉనికికి రూపానివి.
 
నేను నీ జీవితంలోకి రాకముందు నీ రోజులు రంగులేని శూన్యంలా ఉండేవని నువ్వే చెప్పావు కదా...
 
నేను వచ్చాక నీ పెదవులపై నవ్వు ఎలా విరిసిందో, నీ కళ్లు ఎంతటి కాంతితో మెరిసిపోయాయో నేను కళ్లారా చూశాను.
 
ఏదో ఒక రోజు ఈ భయంకరమైన నిజం బయటపడి మన ప్రపంచం ముక్కలవుతుందని నాకు తెలుసు...
 
కానీ అది మనల్ని ఇంతగా నరికివేస్తుందని, నిన్ను నన్ను ఇలా శాశ్వతంగా వేరు చేస్తుందని నేను ఊహించలేకపోయాను భావన.
 
నా తప్పుకు నిన్ను ఎప్పటికీ శిక్ష అనుభవించనివ్వను... నీ జీవితంలో వెలుగులు నింపడమే నేను ఎప్పుడూ కోరుకున్నాను. ఐ లవ్ యు భావన... ఐ లవ్ యు సో మచ్!
 
నేను నీ కడుపున పుట్టిన కొడుకుననే నిజాన్ని నీ నుండి దాచాను... భావన కానీ ఆ అబద్ధం వెనుక నీకు సంతోషాన్ని ఇవ్వాలనే ఒకే ఒక్క అమాయకపు ఆరాటం ఉండింది.
 
నీ ముఖంలో నవ్వు చూడటం కోసం నేను ఎంతటి పాపానికైనా ఒడిగట్టడానికి సిద్ధపడ్డాను. 

ప్రతిరోజూ నేను భోజనం చేయడానికి కూర్చున్నప్పుడు, నాకు నీ చేతి వంట, నీ ప్రేమతో కూడిన వడ్డనే గుర్తొస్తున్నాయి.
 
మనం రాత్రంతా గంటల తరబడి ముచ్చటించుకున్న ఆ వెచ్చటి క్షణాలు, నన్ను గట్టిగా పట్టుకుని నువ్వు ఏడ్చిన ఆ రాత్రులు నా గుండెల్లో శాశ్వతంగా పదిలంగా ఉంటాయి.
 
ప్రతిరోజూ నా కోసం ఏమి కట్టుకోవాలో నన్ను అడిగే ఆ అమాయకత్వం... మనమిద్దరం ఒకరికొకరం ఎంతగా సొంతమయ్యామో గుర్తుచేస్తూనే ఉంటుంది.
 
కానీ ఈ రోజు సమాజపు బంధాల కట్టుబాట్లు మనల్ని వేరు చేశాయి... నేను నిన్ను మోసం చేశానని నువ్వు భావిస్తున్నావు. కానీ లేదు భావన...
 
నేను అలాంటి నీచమైన పని ఎప్పుడూ చేయలేదు, కలలో కూడా చేయలేను! అది లోకం దృష్టిలో తప్పుడు మార్గమే కావచ్చు...
 
కానీ ఆ మార్గం ద్వారానే ఇన్నాళ్లూ నువ్వు విచారం మరిచి, నీ జీవితంలో ఎన్నడూ పొందని సంతోషాన్ని పొందావు.
 
నువ్వు వెళ్లేటప్పుడు నాతో చెప్పావు... 'నా కడుపులో ఎదుగుతున్న ఈ బిడ్డను నేనే పెంచుకుంటాను, నీ ముఖం నాకు ఎప్పటికీ చూపించకు' అని.
 
అందుకే ఈ రోజు నేను కూడా నీకో మాట ఇస్తున్నాను భావన... నా జీవితంలో నేను ఇంకే ఏ స్త్రీనీ నా భార్యగా ఊహించుకోలేను!
 
నువ్వే నా మొదటి ప్రేమ... నువ్వే నా చివరి ప్రేమ కూడా! నువ్వు తప్ప ఈ ప్రపంచంలో ఏ స్త్రీ వైపు కనీసం కన్నెత్తి కూడా చూడను.
 
నీ గర్భంలో పెరుగుతున్న ఆ చిన్న ప్రాణం... కేవలం నీది మాత్రమే కాదు భావన, నా రక్తం కూడా! 

తల్లిగా అతనిపై నీకు ఎంత హక్కు ఉందో నాకూ అంతే హక్కు ఉంది. నేను అతనికి ఎప్పటికీ దూరంగా ఉండలేను.
 
నువ్వు నన్ను నీ ఇంట్లోకి రానివ్వవని తెలుసు... పర్వాలేదు, నేను నీ ఇంటి బయటే, నీ నీడలా నీ కంట పడకుండా ఎక్కడో ఒకచోట బ్రతికేస్తాను.
 
నేను నిన్ను ఒక్కటే వేడుకుంటున్నాను భావన... నువ్వు ఎప్పుడైనా బయటకు వెళ్లేటప్పుడు ఒక్కసారి మన ఇంటి వైపు నుండి వెళ్ళు.
 
రేపు ఆ బిడ్డ పుట్టినప్పుడు, అతనికి ఒక్కసారి మన ఇల్లు చూపించు. ప్రతిరోజూ దూరంగా నిలబడి మీ ఇద్దరినీ అలా చూస్తూ నా జీవితాన్ని వెళ్లదీస్తాను.
 
ఈ రోజు నిన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నానో... నా శ్వాస ఆగిపోయే వరకు అంతే ప్రేమిస్తూ ఉంటాను. నా మనసులో నిన్ను ఎప్పుడో నా భార్యగా అంగీకరించాను...
 
ఎప్పటికీ నువ్వే నా భార్యవి. ఏదో ఒక రోజు నీ విజయ్ ప్రేమలోని స్వచ్ఛతను అర్థం చేసుకుని, నన్ను క్షమిస్తావని ఆశిస్తూ...
 
- నీ విజయ్..."
 
నేను ఈ సందేశాన్ని నా కళ్ళనీళ్లతో రాస్తున్నాను... అప్పుడు కూడా అమ్మ నాతో మాట్లాడుతుందని నేను ఖచ్చితంగా ఊహించలేదు.
 
ఇటు ముంబైలో ఉన్న భావన ఆ మెసేజ్ చూసి, తన కడుపుపై చేయి వేసుకుని, విజయ్ జ్ఞాపకాలతో రోదించడం మొదలుపెట్టింది.

ఇలా దాదాపు మరో 2 రోజులు గడిచాయి... నేను బయట ఒంటరిగా కూర్చున్నాను... 

ప్రతిరోజూ నా మనసులో ఇదే జరుగుతోంది... రోజంతా నేను అమ్మ గురించే ఆలోచిస్తూ గడిచిపోయింది....
 
(విజయ్ హాల్లో ఒంటరిగా కూర్చుని ఉన్నాడు. చేతిలో భావన పెళ్లి ఫోటో... గత రెండు రోజులుగా అతనికి తిండీ తిప్పలూ లేవు. దేవదాసులా భావన జ్ఞాపకాల్లోనే గడుపుతున్నాడు.
 
అత్తయ్య, నానమ్మ, మామయ్యలు ఎన్నిసార్లు తిట్టినా, నచ్చజెప్పినా అతని చెవికి ఎక్కడం లేదు.
 
గత 2 గంటలుగా ఆ ఫోటో వైపు చూస్తూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటున్నాడు. ఈ రెండు రోజుల్లో పదే పదే కాల్ చేసినా భావన నంబర్‌ను బ్లాక్ చేసింది.)
 
సరిగ్గా అప్పుడే... విజయ్ ఫోన్ మోగింది! స్క్రీన్ పై 'భావన' అని పడగానే అతని గుండె ఆనందంతో నిండిపోయింది! శ్వాస వేగమైంది, చేతులు అకస్మాత్తుగా వణకడం మొదలయ్యాయి.
 
విజయ్ వెంటనే ఫోన్ ఎత్తాడు.
 
నేను : (కంగారుగా, ఆత్రుతతో, వణుకుతున్న గొంతుతో) "హే... హే.. హలో భావన! ఎలా ఉన్నావు? బాగున్నావా? 

చాలా రోజులు నుండి నీకు ఫోన్ చేస్తున్నాను... కనీసం ఒక్కసారైనా ఫోన్ ఎత్తాల్సింది!
 
ఇప్పుడు ఏం చేస్తున్నావు? భోజనం చేశావు కదా? బాగున్నావా? డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళావా..."
 
(ఒకేసారి ఎన్ని ప్రశ్నలు అడుగుతున్నానో నాకే తెలియలేదు, అసలు ఎందుకు అడగాలో కూడా తెలియలేదు.)
 
అమ్మ (భావన): (వణుకుతున్న స్వరంతో) "నేను బాగున్నా... నువ్వు?"
 
నేను: "నేను… అవును… నేను… కూడా…"
 
అమ్మ: "హ్మ్మ్…"
 
నేను : " భోజనం చేశావా…"
 
(ఆ మాట వినగానే భావన కళ్లల్లోంచి సంతోషమో, బాధో తెలియని కన్నీళ్లు ధారగా కారాయి.)
 
అమ్మ: హమ్మ్ .. నువ్వు తిన్నావా
 
అమ్మ తడబడుతూ మాట్లాడుతోంది…
 
నేను: (ఏడుస్తూ) "హ్హ తిన్న… కానీ నువ్వు లేకుండా నాకు తినాలనిపించడం లేదు భావన! నువ్వు చాలా గుర్తొస్తున్నావు... నువ్వు ఎంతో ప్రేమతో చేసి పెట్టేదానివి..."
 
అమ్మ: "హ్మ్మ్…"
 
నేను: "నువ్వు తిన్నావా నిజంగా…"
 
(అమ్మ తడబడుతూ మాట్లాడుతోంది, ఆమె ఏడుస్తున్నట్లు అనిపించింది.)
 
నేను: "నువ్వు ఏడుస్తున్నావా… వద్దు దయచేసి ఏడవకు… ప్లీజ్…"
 
అమ్మ: (నిజంగా ఏడుస్తూ, గొంతు బొంగురుపోయి) "మరి నువ్వు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు…"
 
నేను: "నీకు నా గురించి తెలుసు కదా భావన... నేను నువ్వు లేకుండా బ్రతకలేను... మరి నేను ఎందుకు ఏడవకూడదు?"
 
అమ్మ: "అయితే ఏమనుకుంటున్నావ్... నేనెందుకు ఏడుస్తున్నానంటావ్?"
 
(భావన కూడా తనను ఎంతగానో మిస్ అవుతోందని విజయ్‌కి అర్థమైంది. అతనికి హఠాత్తుగా కొండంత సంతోషం వేసింది.)
 
నేను: "అయితే దయచేసి కోపం ఆపు భావన... నన్ను అంగీకరించు... నేను ఇలా ఇంకెంత కాలం ఉంటాను?"
 
అమ్మ: "హ్మ్.."
 
నేను: "నీకేమీ చెప్పాలని లేదా... ఏదైనా చెప్పు భావన..."
 
అమ్మ: (ఏడుపు ఆపేసి) "మిగతా వాళ్ళందరూ ఎలా ఉన్నారు... నానమ్మ?"
 
నేను: "మిగతాదంతా బాగానే ఉంది భావన... అది పక్కన పెట్టు! ఎలా ఉన్నావో చెప్పు... డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళావా లేదా? డాక్టర్ ఏం చెప్పారు?"
 
అమ్మ: "హ్మ్... వెళ్ళాను..."
 
నేను: "భోజనం చేసావు కదా..."
 
అమ్మ: "హ్మ్..."
 
(కాసేపు ఇద్దరి మధ్య ప్రశాంతమైన నిశ్శబ్దం.)
 
అమ్మ: "నా ఈ ఫోటో నీ దగ్గర ఎప్పటి నుండి ఉంది?" (తన పెళ్లిలో విజయ్ తన బ్యాగ్‌లో పెట్టుకున్న ఫోటో గురించి అడుగుతోంది)
 
నేను: "ఓహ్! అయితే ఈరోజు నా బ్యాగ్ చూశావా? అవును, నిన్ను కలవడానికి వస్తున్నప్పుడు ఇంట్లో ఇది దొరికింది..."
 
అమ్మ: "హ్మ్..."
 
నేను: "నేను నిన్ను ప్రేమించడం మొదలుపెట్టినప్పుడు... నాకు ఒక కోరిక ఉండేది భావన. నిన్ను పెళ్లి చేసుకున్నప్పుడు... నువ్వు ఇదే చీరలో, అచ్చం ఇలాగే కనిపించాలని!"
 
(అవతలి నుండి భావన మళ్లీ ఏడుస్తున్న శబ్దం వినబడింది.)
 
నేను: "నేను నువ్వు లేకుండా బతకలేను భావన ఇప్పుడు నా వాళ్ళ కాదు ప్లీజ్..."
 
ఫట్ మని భావన కాల్ కట్ చేసింది! ఎందుకో అకస్మాత్తుగా అర్థం కాలేదు. 

బహుశా ఆమె ఏడుస్తోందేమో, మాట్లాడలేకపోతోందేమో అనుకుని విజయ్ మళ్లీ కాల్ చేశాడు.
 
కానీ భావన మళ్లీ అతని నంబర్‌ను బ్లాక్ చేసింది! మాట్లాడాలనుకోవడం లేదని అర్థమై విజయ్ కి చాలా బాధగా, కోపంగా అనిపించింది.
 
ప్రదేశం: విజయ్ ఇల్లు
సమయం: ఉదయం 11:00 గంటలు
 
(మరో రెండు రోజులు గడిచాయి. విజయ్ కి కంపెనీ బాస్ నుండి ఫోన్ వచ్చింది.)
 
బాస్: "విజయ్... నీకు చాలా సెలవులు అయిపోయాయి. కంపెనీ నిబంధనల ప్రకారం నేను నీకు ఇంత సెలవు ఇవ్వలేను.
 
అలాగే మీ అలేఖ్య మేడమ్ కూడా 4 రోజుల నుండి ఆఫీసుకి రావడం లేదు, ఫోన్ ఎంతకీ ఎత్తడం లేదు!"
 
నేను: "క్షమించండి సార్, నాకు తెలుసు... కానీ నానమ్మ గారి ఆరోగ్యం మరింత క్షీణిస్తోంది, నేను కోలుకోగానే వస్తాను... కానీ అలేఖ్య మేడమ్ గురించి నాకు తెలీదు సార్."
 
బాస్: "ఒక పని చెయ్యి... నువ్వు హెచ్‌ఆర్‌కి ఫోన్ చేసి ఇదంతా చెప్పు. అప్పుడు కనీసం వాళ్లు నీ మీద ఎలాంటి చర్య తీసుకోలేరు. నువ్వు అతనికి ఇమేయిల్ పంపు."
 
నేను: "సరే సార్... నేను మాట్లాడతాను."
 
(విజయ్ హెచ్‌ఆర్ బాస్‌కి ఫోన్ చేసి అంతా చెప్పాడు. ఎక్కువ సెలవుల వల్ల ఈ నెల జీతం తగ్గుతుందని చెప్పగా సరే అని ఇమేయిల్ పంపాడు. విజయ్ ఇంటి బయట కూర్చుని ఉండిపోయాడు.)
 
ఫ్లాష్‌బ్యాక్: 4 రోజుల క్రితం జరిగిందేంటంటే...
 
(అలేఖ్య పూనమ్‌తో (సీమతో) కలిసి వైజాగ్ ఇంటికి వెళ్లింది. కానీ ఆమె లోపలోపల ఏమవుతుందో ఎవరికీ చెప్పలేదు.
 
పూనమ్ ఎంత బ్రతిమాలినా "ఏం కాలేదు, బానే ఉన్నాను" అని పైకి ఒక నవ్వు నవ్వి, గదిలో పడుకుంది. ఆ రోజు ఎవరితో మాట్లాడలేదు.)
 
(లేట్ నైట్ 3:00 గంటలకు బయటకు వచ్చిన అలేఖ్య... 'ఇక నాకంటూ ఈ ప్రపంచంలో ఎవరూ లేరు' అనుకుని ఆత్మహత్య చేసుకోవాలని నిశ్చయించుకుంది!
 
ఒక కాగితంపై 'అమ్మా... కొన్ని రోజులు నేను ఫ్రెండ్ వాళ్ల ఇంటికి వెళ్తున్నాను. దయచేసి నన్ను క్షమించు, నా కోసం వెతకకు... నా మీద ఒట్టు' అని రాసిపెట్టి, క్యాబ్ బుక్ చేసుకుని ఎవరికీ చెప్పకుండా వెళ్లిపోయింది.)
 
(కానీ ఎవరికీ తెలియని విషయం ఏంటంటే... ముంబై నుండి అలేఖ్యను 'అధీర' తమ్ముడు, అతని మనుషులు ఫాలో అవుతున్నారు! ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు రితిక, అలేఖ్య, అల్కాల కన్యగా ఉన్నప్పుడే వాళ్ళని పట్టుకోవాలి అని వాళ్ల ప్లాన్.
 
అలేఖ్య కార్ నేరుగా బస్ స్టాప్ వద్ద ఆగగానే... కేవలం 1 నిమిషంలో రణధీర్ (అలియాస్ పూనమ్ భర్త రావు) ఆమెను కిడ్నాప్ చేసి కారులో ఎక్కించుకుని తీసుకెళ్లిపోయాడు!)
 
ప్రదేశం: విజయ్ ఇంటి ముందు ఆవరణ
సమయం: సాయంత్రం 5:00 గంటలు
 
(విజయ్ ఇంటి బయట కూర్చొని ఏదో ఆలోచనలో ఉన్నాడు. అత్తయ్య అతని వైపు వస్తున్నారు. 

సరిగ్గా అదే సమయంలో బయట ఒక పెద్ద నల్లటి డిఫెండర్ (Defender) కార్ హారన్ కొట్టింది!)
 
(విజయ్ చూశాడు... అందులోంచి భావన చేతిలో ఒక బ్యాగ్ పట్టుకుని కిందకు దిగి ఇంట్లోకి వస్తోంది! 

ఆమెను చూసి విజయ్‌కి చాలా సంతోషంగా అనిపించింది. అత్తయ్య పరుగెత్తుకెళ్లి భావనను కౌగిలించుకుంది.)
 
అత్తయ్య: "భావనా! నువ్వు తప్పకుండా వస్తావని నాకు నమ్మకం ఉంది... నిన్ను మళ్లీ చూడటం చాలా సంతోషంగా ఉందిరా!"
 
భావన మెల్లగా నవ్వింది. విజయ్ వెళ్లి భావనతో మాట్లాడాలనుకున్నాడు కానీ భావన మాట్లాడలేదు. 

విజయ్ ఆమె ముందుకు వెళ్లగానే ఇద్దరూ ఆగిపోయారు.
 
విజయ్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లబోతుండగా అత్తయ్య అతన్ని ఆపింది. వాళ్లు కొన్ని నిమిషాలు మాట్లాడుకున్నారు. 

భావన చాలా సంతోషంగా ఉన్నట్లు అనిపించింది. భావన ఇంట్లోకి వెళ్లగానే విజయ్ కూడా వెనుకాలే వెళ్లాడు.)
 
నానమ్మ: "నువ్వు రావడం మంచిదైంది భావనా... చూడు, ఇన్ని రోజులు పిచ్చివాడిలా ఏడుస్తున్నాడు! 

నువ్వు అతన్ని ఓదార్చడానికి వచ్చావనుకుంటాను..."
 
(అత్తయ్య ఏదో అర్థం చేసుకున్నట్టుగా చిన్నగా సరదాగా అంది. అత్తయ్య మామయ్య చెవిలో ఏదో చెప్పింది.)

[b]మామయ్య: "అత్తగారూ, మీరు పదండి, నేను ఈరోజు ఆసుపత్రికి తీసుకు వెళ్తాను...మనం వెళ్లి తిరిగి వచేద్దాం"[/b]
 
నానమ్మ: "ఓహ్, నాకు ఎందుకు... నేను ఇప్పుడు బాగానే ఉన్నాను."
 
అత్తయ్య (బయట నుండి సరదాగా): "మీరు బాగానే ఉన్నారు... కానీ మాతో బయటకు వచ్చి... కాసేపు మీతో మాట్లాడాలి..."
 
(అత్తయ్య, నానమ్మ, మామయ్యలు ముగ్గురూ బయటకు వెళ్లగానే... అమ్మ గది తలుపును లోపలి నుండి గడియ పెట్టింది.)
 
(విజయ్‌కి ఏమీ అర్థం కాలేదు. గది తలుపులు ఎందుకు మూసిందో తెలియక ఆందోళన పడ్డాడు.)
 
నేను : "ఇదంతా ఏమి జరుగుతోంది? వీరందరూ ఎందుకు బయటకు వెళ్తున్నారు... అమ్మ ఇప్పుడే ఎందుకు తలుపు మూస్తోంది? ఇప్పుడే నా మీద తన కోపాన్ని తీర్చుకోవాలనుకుంటోందా?"
 
(అమ్మ నాతో ఏదైనా చెడుగా చెప్పబోతోందని లేదా నన్ను గట్టిగా తిట్టబోతోందని నాకు అనిపించింది.)
 
నేను: "సరే భావన... నీకు ఎంత కావాలంటే అంత కోపం తెచ్చుకో..." (అని నేను నిశ్శబ్దంగా బెడ్‌పై కూర్చున్నాను)

[b](అమ్మ నా దగ్గరకు వచ్చింది. ఆమె ముఖం చాలా గంభీరంగా ఉంది. ఆమె నన్ను చెంపదెబ్బ కొట్టబోతున్నట్లు అనిపించింది... [/b]

[b]భయంతో నేను చనిపోవాలనుకుని, కళ్లు మూసుకున్నాను.[/b]