[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ - 2 రోజుల తర్వాత (ప్రశాంతత)

సమయం: ఉదయం 10:00 గంటలు
 
ఆ ఆనందకరమైన వాతావరణంలో రెండు రోజులు చకచకా గడిచిపోయాయి.
 
ఈ రెండు రోజులూ... అలేఖ్య వర్షంతో కలిసి ఆమె రూమ్‌లోనే ఉంది. సోను తన ఒంటిపై ఉన్న గాయాలు తగ్గే వరకు , దెబ్బల నొప్పి తగ్గే వరకు ఎలాంటి అల్లరీ చేయకుండా సీమ దగ్గరే అత్యంత సామరస్యంగా , శాంతంగా ఉండిపోయాడు.
 
కానీ ఆ రెండో రోజు ఉదయం... అలేఖ్య తయారై హాల్లోకి వచ్చింది.
 
అలేఖ్య: " అమ్మా... నేను ఆఫీస్‌కి వెళ్లాలి. ప్రాజెక్ట్ పనులు చాలా పెండింగ్‌లో ఉన్నాయి. నేను వెళ్తాను అమ్మ."
 
సీమ: ( వెంటనే వారిస్తూ) "వద్దు అలేఖ్యా! మనం ముందు విజయ్ వాళ్ల ఇంటికి వెళ్లి , వాళ్ల కుటుంబంతో పెళ్లి మాటలు మాట్లాడిన తర్వాతే నువ్వు ఆఫీస్‌కి వెళ్దువు గానీ. అంతవరకు ఇక్కడే ఉండు."
 
అలేఖ్య: ( బతిమాలుతూ , సీమ చేతులు పట్టుకుని) "అయ్యో... వద్దమ్మా! విజయ్ ఇంకా కోలుకుంటున్నాడు , అతనికి కొంచెం సమయం కావాలి.
 
నేను ఆఫీస్ పని ముగించుకుని మళ్లీ కొన్ని రోజుల్లో వచ్చేస్తాను అమ్మా... ప్లీజ్ పంపు!"
 
అలేఖ్య ఎంత బతిమాలేసరికి సీమ "సరే తల్లి... జాగ్రత్తగా వెళ్లి రా" అని పంపించేసింది.
 
అలేఖ్య బయటకు వెళ్లగానే... సీమ మనసులో ఏదో తెలియని చిన్న అలజడి మొదలైంది. ఒకవైపు విజయ్ కుటుంబం , ఇంకో RAW చీఫ్ శోధన , మరొకవైపు పూనమ్ అక్క ఆరోగ్యం...
 
రాబోయే పెద్ద సుడిగాలికి ముందు ఈ రెండు రోజుల ప్రశాంతత ఒక చిన్న నాంది మాత్రమేనని కాలం హెచ్చరిస్తోంది!
 
తూర్పున తొలి సూర్యకిరణాలు పడుతున్నాయి . మంచం మీద నిలబడి ఉన్న సోను , పక్కనే పడుకుని ఉన్న సీమ వైపు చూశాడు . అతని కళ్లలో ఎనలేని ప్రేమతో పాటు ఒక రకమైన భయం , ఆవేదన కనిపిస్తున్నాయి .
 
సోను ( తనలో తాను ):
 
" ఈ రోజుతో ఈ ప్రశాంతత ముగిసిపోతుంది . మళ్లీ అదే పాత జీవితం ... పొద్దున్నే కాలేజీకి పరుగెత్తడం , సాయంత్రం అలసిపోయి నిర్జీవంగా పడుకోవడం .
 
అమ్మతో ఇలా ప్రశాంతంగా , ఏకాంతంగా ఉండటానికి మళ్లీ అవకాశం ఎప్పుడు వస్తుందో ఏంటో ..."
 
సోను మెల్లగా లేచి , స్నానం ముగించుకుని వచ్చాడు . సీమ ప్రేమతో వడ్డించిన టిఫిన్ ఇద్దరూ కలసి తిన్నారు . సీమ మనసులో వేరే ధ్యాస ఉంది .
 
వర్ష గుడి నుండి తిరిగి వచ్చేలోపు సోనుతో తన పెళ్లి ముహూర్తం గురించి మాట్లాడాలని , ఎవరికీ తెలియకుండా ఈ పెళ్లి ఎలా జరిపించాలా అని ఆలోచిస్తోంది .
 
టిఫిన్ పూర్తి చేసి బయలుదేరుతూ ...
 
సోను : " సరే అమ్మా ... నేను కాలేజీకి వెళ్లి తిరిగి రానా ?"
 
సీమ ( దగ్గరకు వచ్చి మృదువుగా ): " జాగ్రత్తగా వెళ్లు . వర్ష మధ్యాహ్నానికల్లా ఇంటికి వచ్చేస్తుంది . నువ్వు టైంకి భోజనం చేయడం మర్చిపోకు ."
 
సోను ( దిగులుగా సీమ కళ్లలోకి చూస్తూ ): " సరే అమ్మా , తింటాను . కానీ మళ్లీ నీతో ఇలా ప్రపంచంతో సంబంధం లేకుండా ఒంటరిగా ఉంటే రోజు ఎప్పుడు వస్తుందో ..."
 
సీమ ( చిరునవ్వుతో అతని తల నిమురుతూ ): " హేయ్ సోను ... ఎందుకురా అంత విచారంగా ఉంటావు ? ముందు ముందు ఏం జరుగుతుందో చూద్దాం . అయినా నీ అమ్మ నీ దగ్గరే ఉంటుంది కదా ! ఒంటరిగా ఎందుకు? "
 
ఆ మాట వినగానే సోను భావోద్వేగాన్ని తట్టుకోలేక సీమను గట్టిగా హత్తుకున్నాడు . ఆమె బుగ్గపై ఒక ముద్దు పెట్టి , సిగ్గుతో వేగంగా గుమ్మం వైపు పరిగెత్తాడు .
 
సీమ ఒక్క క్షణం షాక్ అయి అక్కడే నిలబడిపోయింది .
 
సీమ ( తనలో తాను నవ్వుకుంటూ ): " ఏమైంది వీడికి ? ఈ మధ్య కొంచెం వింతగా , అల్లరిగా ప్రవర్తిస్తున్నాడు ..."
 
( పెద్దగా ): " రేయ్ జాగ్రత్త !"
 
కొంతసేపటికి వర్ష గుడి నుంచి వచ్చి భోజనం ముగించింది . సీమ దగ్గరకు వచ్చి తీవ్రమైన ముఖంతో పిలిచింది .
 
వర్ష : " అమ్మ , ఒకసారి నా గదికి రాగలవా ?"
 
సీమ : " ఏంటి వర్ష , ఏమైనా పని ఉందా తల్లి ?"
 
వర్ష : " ముందు వచ్చి ఇక్కడ కూర్చో అమ్మ . నీతో ఒక ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడాలి ."
 
సీమ గదిలోకి వెళ్లి మంచం మీద కూర్చుంది .
 
సీమ : " చెప్పు తల్లి , ఏంటది ?"
 
వర్ష ( నేరుగా సీమ కళ్లలోకి చూస్తూ ): " నేను నీకు ఇచ్చిన ప్రమాణాన్ని తప్పలేదు కదా అమ్మ ?"
 
ఆ మాట వినగానే సీమ గుండెల్లో ఏదో తెలియని దిగులు , కంగారు మొదలయ్యాయి . పూనమ్ అక్క దేనిగురించి మాట ఇచ్చిందో తెలియక...
 
సీమ ( తడబడుతూ ): " అవును వర్ష ... నేను దాన్ని అస్సలు ఉల్లంఘించలేదు . నేను ఇచ్చిన ప్రమాణాన్ని ఎలా ఉల్లంఘిస్తాను ?"
 
వర్ష : " అమ్మ . ఇప్పుడు నువ్వు కొన్ని రోజులు సోనుకి దూరంగా ఉండాలి . నేను మీ ఇద్దరినీ ఇన్ని రోజులు ఒంటరిగా వదిలేశాను . కానీ ఇప్పుడు పరిస్థితి వేరు . నువ్వు అతనికి కొద్దిరోజులు దూరంగా ఉండు ."
 
సీమ ( అయోమయంగా ): " అలాగే ... కానీ ఎందుకు ..."
 
వర్ష : " చింతించకు అమ్మ , నేను సోనుతో మాట్లాడతాను . కానీ నువ్వు ఇదివరకు ఒక మాట అన్నావు కదా ... అల్కా ఒప్పుకునే వరకు మీరిద్దరూ పెళ్లి చేసుకోరు అని .
 
అందుకే సోనుని నీకు దూరంగా ఉంచాలి . కానీ నువ్వు వాడిని అంతకాలం ఎలా దూరంగా ఉంచగలవు ?"
 
ఆ మాట వినగానే సీమ గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పనైంది .
 
సీమ ( ఆక్రోశంతో , శరీరమంతా వణికిపోతుండగా ): " వర్ష ! ఏం పిచ్చి వాగుడు వాగుతున్నావు నువ్వు ? పెళ్లి ఏంటి ... అది కూడా నా కన్న కొడుకు సోనూతోనా ? నీకేమైనా మతి స్థిరంగా ఉందా ?"
 
వర్ష ( ఆశ్చర్యంగా ): " అమ్మా , నీకేమైంది ? మొన్న వెళ్లే ముందు కూడా అల్కా ఒప్పుకున్నాకే వివాహం చేసుకుందాం అని నువ్వే కదా చెప్పావు ? నాకు , సోనూకి మాట ఇచ్చావు కదా !
 
ఇప్పుడు నువ్వు ఇలా మాట మార్చేస్తే వాడి పరిస్థితి ఏమవుతుంది అమ్మ ? వాడి మనసుని ఎందుకు అంతగా బాధపెట్టావు ?"
 
సీమకి నిజంగానే గుండె బరువెక్కిపోయింది . అసలు అక్క ఎలాంటి నిర్ణయం తీసుకుందో అర్థం కాక విలవిలలాడింది .
 
సీమ : " కానీ వర్ష ... ఎలాగూ మా మధ్య చాలా కాలంగా ఏమీ జరగలేదు . అయినా నాకిప్పుడు ఈ పెళ్లి వద్దమ్మా . సోనూకి మంచి వయసుంది , ఒక మంచి అమ్మాయిని చూసి వాడికి పెళ్లి చేద్దాం ."
 
వర్షం : " సరే అమ్మా , నువ్వు ఒక పని చెయ్యి . సోను క్షేమం కోసం నువ్వు దేవుడికి పూజ చేశావని , అందుకే కొన్ని రోజుల పాటు ఇవన్నీ చేయలేనని వాడికి చెప్పు . సరేనా ?"
 
సీమ : " సరే , అలాగే చెప్తాను . కానీ నువ్వు ఇప్పుడే పెళ్లి గురించి ఎలాంటి ఆలోచన చేయకు ."
 
వర్ష ( నిట్టూరుస్తూ ): " మ్ ... తర్వాత ఏం జరుగుతుందో చూద్దాం . కానీ అమ్మ ... నువ్వు లేకపోతే వాడు బ్రతకలేడు , అంతవరకు మాత్రం నాకు తెలుసు ."
 
సీమ : " చింతించకు వర్ష . వాడికి నేను సర్దిచెప్తాను . ఇప్పుడు ఏది జరిగినా దాన్ని ఆ దేవుడి దయకే వదిలేద్దాం ."
 
సాయంత్రం సోను ఇంటికి వచ్చాడు . రాత్రి భోజనానికి ముగ్గురూ డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నారు . సోను కావాలనే సీమ పక్కనే దగ్గరగా కూర్చున్నాడు .
 
ఆకలి కంటే అమ్మ పై ఉన్న ధ్యాసే ఎక్కువ , టేబుల్ కింద నుండి మెల్లగా తన చేతిని సీమ తొడపై పెట్టాడు .
 
సీమ శరీరం విద్యుత్ షాక్ కొట్టినట్లు వణికిపోయింది . సోను కింద నుండి ఆమె పాదాలను తాకుతూ , రహస్యంగా కన్ను కొట్టాడు .
 
సీమ ( అంతరంగంలో భయంతో ):
 
" దేవుడా ! ఈ పరిస్థితి నుండి ఎలా బయటపడాలి ? వర్షం ఎక్కడ చూస్తుందో అని నా గుండె ఆగిపోతోంది . వీళ్లకి నిజం చెబితే పోతుందా ? నా మనసు ఎందుకిలా కుదుపులకు వస్తోంది ..."
 
సీమ కంగారుగా సోను చేతిని పక్కకు నెట్టి , తన కాళ్లను వెనక్కి లాక్కుంది .
 
భోజనం ముగిశాక సీమ , వర్ష గదిలోకి వెళ్లారు . సోను తన గదికి వెళ్తుండగా వర్షం పిలిచింది .
 
వర్ష : " రేయ్ సోను , ఒకసారి నా గదిలోకి రా ."
 
సోను : " సరే అక్క , వస్తున్నాను ."
 
వర్ష : " ఏం చేస్తున్నావురా నువ్వు టేబుల్ దగ్గర ? నీకు అసలు బుద్ధి ఉందా ?"
 
సోను ( తలదించుకుని ): " అక్క ... క్షమించు అక్క , ఏదో తొందరపడ్డాను ."
 
వర్షం : " నేను మీ ఇద్దరినీ ఇన్ని రోజులు ఒంటరిగా ఉంచాను . కానీ ఇప్పుడు నేను చెప్పేది నువ్వు వినాలి . కొన్ని రోజులు అమ్మకు దూరంగా ఉండు సోనూ . అల్కా అక్క మీ బంధాన్ని ఎప్పటికీ ఒప్పుకోదు . కొన్నాళ్లు దూరంగా ఉండు , తర్వాత చూద్దాం ."
 
సోను ( వేడుకుంటూ ): " కానీ అక్క ప్లీజ్ ... నేను అమ్మకు దూరంగా ఉండలేను ."
 
వర్ష : " సోనూ , నా మాట వింటావా లేదా ?"
 
సోను : " అలా కాదు అక్క ... కానీ నేను దూరంగా ఉంటే ఏం జరుగుతుంది ?"
 
వర్ష : " నాకు అదంతా తెలియదు . కొన్ని రోజులు ఓర్పుగా ఉండు , దేవుడిని నమ్ము ."
 
సోను ( తీవ్రంగా ఆలోచించి ): " సరే అయితే అక్క ... నేను కొన్ని నెలల పాటు వేరే ఊరికి వెళ్తాను . నేను ఇక్కడ ఉంటే అమ్మకు దూరంగా ఉండటం నా వల్ల కాదు ."
 
వర్ష ( కంగారుగా ): " రేయ్ ! నిన్ను ఇంటి నుండి దూరంగా వెళ్లమని నేను అనడం లేదురా !"
 
సోను ( పట్టుదలగా ): " నేను ఇక్కడ ఉంటే అమ్మను చూస్తూ నన్ను నేను నియంత్రించుకోలేను అక్క . అందుకే కొన్ని రోజులు దూరంగా వెళ్లి , కష్టపడి చదువుకుంటాను .
 
భవిష్యత్తులో అమ్మకు అన్ని సంతోషాలను ఇవ్వాలనుకుంటున్నాను . చింతించకు అక్క , నీకు ప్రతిరోజూ ఫోన్ చేస్తూనే ఉంటాను ."
 
వర్ష ( బాధగా ): " నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్ళావు నోరు మూసుకుని వెళ్ళి పడుకో, బయట పరిస్థితి నాకు తెలుసు కదరా ."
 
సోను : " సరే అక్క ."
 
తన గదిలో పడుకున్న సీమ ( పూనమ్ ) వర్షకు ఇచ్చిన మాటను , కొడుకు ప్రేమను ఎలా బ్యాలెన్స్ చేయాలో తెలియక ఏడుస్తోంది . పైన తన గదిలో సోను కూడా తల్లిని తలచుకుని కన్నీరు మున్నీరుగా ఏడుస్తున్నాడు .
 
మరుసటి రోజు ఉదయం సోను కాలేజీకి బయలుదేరాడు . సీమ గుమ్మం దగ్గర నిలబడి , తన అక్క ప్రాణమైన కొడుకు వెళ్తుంటే కళ్ల నిండా నీళ్లతో చూస్తూ ఉండిపోయింది .
 
సాయంత్రం సోను రాగానే సీమను చూసి అతని ముఖం వికసించింది . ఇద్దరి కళ్లలో అశ్రువులు సుడులు తిరిగాయి . వారి మధ్య ఉన్న ఆగాధమైన ప్రేమానురాగాలను చూసి వర్షం అర్థం చేసుకుని , వాళ్లకు ఏకాంతాన్నిస్తూ తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది .
 
వర్ష వెళ్లగానే , సీమ తన ఆవేదననంతా దిగమింగుకుని సోనుని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది . అక్క స్థానంలో తాను నిలబడాలన్నా , ఏ శిక్ష పడినా సిద్ధమే అని నిర్ణయించుకుని సోను గుండెలకు హత్తుకుంది .
 
సోను ( ఆనందబాష్పాలతో ): " అమ్మా ... నువ్వు నాకు ఎంతగా గుర్తొచ్చావో తెలుసా ? నాకు దెబ్బ తగిలినప్పటి నుండి నీ దగ్గరకు కూడా సరిగ్గా రాలేకపోయాను అమ్మ ..."
 
సీమ ( అతని తలను నొక్కుతూ ): " నేను కూడా నిన్ను చాలా గుర్తుచేసుకున్నాను సోనూ . ఇప్పుడు నన్ను వదిలి ఎక్కడికీ వెళ్లకు ."
 
సోను : " వెళ్లను అమ్మ ... నీకు మాట ఇస్తున్నాను !"
 
ఇద్దరూ ఒకరినొకరు అతుక్కుపోయారు . సోను శరీరం వేడెక్కడం మొదలైంది . పరిస్థితి దాటిపోతోందని గ్రహించిన సీమ , సోను తన ముద్దు పెట్టుకోవడానికి ముందుకు రాగానే తన చేతిని అడ్డుపెట్టుకుంది .
 
సీమ ( మృదువుగా ): " ముందు అల్కా అక్కని ఒప్పించు సోనూ ..."
 
( అలా అని అతని బుగ్గపై ప్రేమగా ముద్దు పెట్టి అక్కడ నుండి వెళ్లిపోయింది )
 
తన గదిలోకి వచ్చిన సోను మంచం మీద అటూ ఇటూ దొర్లుతున్నాడు .
 
సోను ( తనలో తాను ):
 
" నేను ఇలా చేస్తే అల్కా అక్క దృష్టిలో విలన్ అయిపోతాను . కానీ అమ్మ , వర్ష అక్క చెప్పింది కూడా నిజమే ... అల్కా అక్క మా బంధాన్ని ఎప్పటికీ అంగీకరించరు . ఇంకెన్ని రోజులు నేను ఇలా బాధపడాలి ?
 
ఎన్నో రోజుల నుండి అమ్మను నా సొంతం చేసుకోవాలనుకుంటున్నాను . అమ్మను శాశ్వతంగా పొందేందుకు ఇంతకంటే మంచి అవకాశం రాదు ! అమ్మకి ఇప్పుడు ఎవరూ లేరు .
 
ఆమెను ఒంటరిగా వదిలేయలేను . దానికి బదులుగా అమ్మను జీవితాంతం నాకు ఇచ్చేయమని అల్కా అక్కని అడుగుతాను . కానీ ఈ మాట నేరుగా చెప్పలేను ... ఉత్తరం రాసి ఇస్తాను !"
 
సోను కాగితంపై తన మనసులోని భావాలన్నీ రాశాడు .
 
మరుసటి రోజు ఉదయం సోను ఎవరికీ చెప్పకుండా నేరుగా అల్కా ఆఫీస్ గేట్ దగ్గరకు వెళ్లాడు . సెక్యూరిటీ ఆపడంతో అల్కాకి ఫోన్ చేశాడు .
 
అల్కా ( ఫోన్ తీసి కోపంగా ): " ఏంటిరా , చాలా రోజులకి గుర్తొచ్చానా ? నేను నీతో మాట్లాడను !"
 
సోను : " అక్కా ... ఎవరో నన్ను గేట్ దగ్గర ఆపేశారు . సరే నేను వెళ్తున్నాను ."
 
అల్కా ( కంగారుగా ): " ఏంటి ? ఇక్కడ ఉన్నావా ? ఉండు ఉండు , నేను వస్తున్నాను !"
 
అల్కా పరుగెత్తుకుంటూ కిందకి వచ్చి సోనుని చూసి ఆనందంతో గట్టిగా హత్తుకుంది . అందరూ ఆశ్చర్యంగా చూస్తుండగా సోనుని తన క్యాబిన్‌లోకి తీసుకెళ్లి కూర్చోబెట్టింది .
 
అల్కా ( ఉత్సాహంగా ): " చెప్పు చెప్పు , నా తమ్ముడికి ఏం కావాలి ? ఈరోజు నీకు నీ చిన్న అక్క గుర్తొచ్చిందా ?"
 
సోను ( తడబడుతూ ): " కానీ అల్కా అక్క ... అది ... ఏంలేదు "
 
అల్కా : " కానీ ఏంటి సోనూ ? ఏమైనా సమస్యా ? అమ్మ గానీ , వర్ష అక్క గానీ ఏమైనా అన్నారా ?"
 
సోను : " లేదు అక్క , ఆ సమస్య నాది ."
 
అల్కా : " చెప్పు , ఏంటా సమస్య ? త్వరగా చెప్పు . లేకపోతే నాకు వేరే మీటింగ్ ఉంది ... లేదా బయటికి వెళదాం , అన్నీ క్యాన్సిల్ చేస్తాను ."
 
సోను : " వద్దు అక్కా ! ఇదిగో ... నేను నోటితో చెప్పలేని ఈ ఉత్తరంలో రాశాను . దయచేసి చదువు . "
 
సోను ఆ ఉత్తరాన్ని అల్కా చేతిలో పెట్టాడు .
 
సోను : " అక్క నేను వెళ్తున్నాను , నీ తర్వాత సమాధానం చెప్పు ."
 
అల్కా : " రేయ్ ఆగు ! ఏమైంది నీకు ? ఎవరినైనా లవ్ చేశావా ? నేను మాట్లాడతాను , భయపడకురా !"
 
సోను వేగంగా వెళ్లిపోయాడు . అల్కా ఉత్కంఠతో ఆ ఉత్తరాన్ని తెరిచి చదవడం ప్రారంభించింది :
 
అల్కా అక్క , 
 
ఈ ఉత్తరం చదివేటప్పుడు నీకు నాపై తీవ్రమైన కోపం రావచ్చు , అసహ్యం వేయవచ్చు . కానీ ఒక్క క్షణం ... నీ తమ్ముడిగా కాకుండా , ఒక మనిషి ఆవేదనగా దీనిని ప్రశాంతంగా చదవమని వేడుకుంటున్నాను .
 
నేను నిన్ను ఎప్పుడూ గౌరవిస్తాను అక్క , ఆ గౌరవం నా చివరి శ్వాస వరకు అలాగే ఉంటుంది . కానీ నేను నీతో ఒక పచ్చి నిజం చెప్పాలి . నేను అమ్మని ప్రేమిస్తున్నాను .
 
ఇది కేవలం తల్లి - కొడుకుల మధ్య ఉండే సాధారణ బంధం కాదు . నా ప్రాణం , నా ఊపిరి , నా ఉనికి అంతా అమ్మే . నా దృష్టిలో ఈ సృష్టిలోనే అత్యంత సుందరమైన , పవిత్రమైన స్త్రీ అమ్మ .
 
అమ్మ జీవితంలో ఎన్నో కష్టాలు చూసింది . జీవితాంతం ఆమె అలా ఒంటరిగా , దిగులుగా బ్రతకడం నేను చూడలేను .
 
ఆమెకు ఒక కొత్త జీవితాన్ని , పరిపూర్ణమైన సంతోషాన్ని ఇవ్వగలిగే అర్హత , బాధ్యత నాకే ఉందని నేను నమ్ముతున్నాను . నేను అమ్మని నా సొంతం చేసుకోవాలనుకుంటున్నాను .
 
ఆమెతోనే నా మిగిలిన జీవితాన్ని పంచుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాను . అమ్మను పెళ్లి చేసుకుని , నా చివరి క్షణం వరకు ఆమెను కంటికి రెప్పలా చూసుకోవడమే నా జీవిత లక్ష్యం .
 
ఈ విషయం ఇప్పటివరకు అమ్మకు గానీ , వర్ష అక్కకు గానీ పూర్తిగా తెలియదు . నా మనసులోని ఈ నిజాన్ని మొదటిసారిగా నీ ముందే ఉంచుతున్నాను . వర్ష అక్కకి నేను చెప్తాను.
 
నా జీవితంలో వేరొక అమ్మాయికి స్థానం లేదు . చేసుకుంటే అమ్మనే చేసుకుంటాను , లేదంటే ఈ జీవితమే నాకు వద్దు .
 
నేను నీతో ఎలాంటి బేరసారాలు చేయడం లేదు అక్క . అమ్మని నేను ఎంతగా ఆరాధిస్తున్నానో నీకు అర్థం కావాలంటే ఇది రాస్తున్నాను . దయచేసి అమ్మను ఒప్పించే బాధ్యత నువ్వే తీసుకో .
 
పూనమ్ అమ్మ , నువ్వు ఇద్దరూ కలిసి ఈ విషయాన్ని చర్చించి ఒక నిర్ణయానికి రండి . నువ్వు నన్ను అర్థం చేసుకుంటావని , నా ప్రేమలోని నిజాయితీని గుర్తిస్తావని ఆశిస్తున్నాను .
 
నీ ప్రియమైన ,
 
సోనూ.