Misc. Erotica ❤️ భావన & విజయ్ ❤️ అపరిచిత బంధం ❤️(రక్త కధనరంగం -1)

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: వైజాగ్ బీచ్ రోడ్ హోటల్ రూమ్

సమయం: రాత్రి 12:30 గంటలు
 
హోటల్ గదిలో విజయ్ భావనను తన కౌగిలిలో బంధించి, తన మనసులోని సత్యాన్ని ఎంతో ఆవేదనతో బయటపెట్టాడు. ఆ నిజం విన్న భావన మనసులోని కోపం, అసహ్యం ఎప్పుడో కరిగిపోయాయి.
 
విజయ్ కళ్లల్లోని ప్రేమానురాగాలకు ఆమె కన్నుల నుండి నీళ్లు ధారగా పారుతున్నాయి. సరిగ్గా అదే సమయంలో విజయ్ ప్యాంట్ జేబులో ఉన్న ఫోన్ బిగ్గరగా మోగింది.
 
 స్క్రీన్ పై 'అత్తయ్య' అని ఉంది. విజయ్ వణుకుతున్న చేతులతో ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసి లౌడ్ స్పీకర్‌లో పెట్టాడు.
 
నేను (విజయ్): "హలో... అత్తయ్యా..."
 
అత్తయ్య (ఫోన్‌లో కంగారుగా, ఏడుస్తూ): "బాబూ విజయ్... ఏం చేశావురా? ఇక్కడ నానమ్మకి సడన్‌గా గుండెల్లో నొప్పి వచ్చి స్పృహ తప్పి పడిపోయింది! మేము ఆమెను అత్యవసరంగా ఆసుపత్రికి తీసుకొచ్చాము... నువ్వు త్వరగా రా విజయ్!"
 
ఆ మాట వినగానే విజయ్ గుండెల్లో భయంకరమైన వణుకు మొదలైంది. ఒకవేళ అలేఖ్య కి నానమ్మ ఫోన్ చేసింది ఏమో తాను నిజం చెప్పింది అని అనుకున్నాడు.
 
తను పడ్డ వేదన వల్ల నానమ్మకేమైనా జరిగితే ఆ పాపం తనదే అవుతుందేమోనన్న భయంతో అతని కాళ్లు, చేతులు వణికిపోయాయి.
 
నేను: "అత్తయ్య... నానమ్మకి ఇప్పుడు ఎలా ఉంది?"
 
అత్తయ్య: "ఏడవకు విజయ్... భావనను కూడా నీతో పాటు తీసుకురా! భావన అక్కడే ఉందా?"
 
భావన తన కన్నీళ్లను తుడుచుకుని, గొంతు సర్దుకుని ఫోన్ దగ్గరకు వచ్చింది.
 
అమ్మ (భావన): "అక్కా... నేను ఇక్కడే ఉన్నాను..."
 
అత్తయ్య: "భావనా... నువ్వు కూడా త్వరగా రామ్మా..."
 
కాల్ కట్ అయింది. విజయ్ భావన వైపు చూశాడు.
 
నేను: "మనం ఇప్పుడు బయలుదేరాలి భావన... రెండు గంటల్లో ఊరు చేరుకుంటాం, పద..."
 
భావన ఏమీ మాట్లాడలేదు. నిశ్శబ్దంగా ఒక పక్కన నిలబడింది. భావన ఏమీ తీసుకోలేదు. ఇద్దరూ వెంటనే బయలుదేరి  నుండి విజయ్ తెచ్చిన కారులో కూర్చున్నారు.
 
ఆ రెండు గంటల ప్రయాణంలో భావన విజయ్‌తో ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. ఆమె చూపులు కిటికీ బయటి చీకట్లోనే నిలిచిపోయాయి.
 
ప్రదేశం: గవర్నమెంట్ ఆసుపత్రి (హాల్ & కారిడార్)
సమయం: రాత్రి 1:30 గంటలు
 
ఆసుపత్రికి చేరుకోగానే భావన కారు దిగి నిశ్శబ్దంగా నిలబడింది. విజయ్ లోపలికి పరుగెత్తాడు. లోపల అత్తయ్య, రాజేంద్ర మామయ్య ఉన్నారు.
 
అత్తయ్య పరుగెత్తుకొచ్చి విజయ్‌ని కౌగిలించుకుని ఏడ్చేసింది. నానమ్మకి విశ్రాంతి అవసరమని, ప్రాణాపాయం తప్పిందని చెప్పడంతో విజయ్ ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
 
అత్తయ్య: "నువ్వు రావడం చాలా మంచిదైంది విజయ్... నాకు చాలా భయమేసింది..."
 
నేను: "అమ్మమ్మ ఇప్పుడు బాగానే ఉందా అత్తయ్యా..."
 
అత్తయ్య: "అవును, ఆమెకు విశ్రాంతి కావాలని డాక్టర్ చెప్పారు..."
 
ఇంతలో భావన లోపలికి వచ్చింది. ఎన్నో ఏళ్ల తర్వాత భావనను చూసిన అత్తయ్య కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. భావనను కౌగిలించుకుంది.
 
అత్తయ్య: "ఎలా ఉన్నావు భావనా... ఇన్ని ఏళ్లు గడిచినా నువ్వు అస్సలు మారలేదేమ్మా... నీ వయసు అస్సలు పెరగదా?"
 
అమ్మ: (ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వి) "నేను బాగానే ఉన్నాను అక్కా... నువ్వు ఎలా ఉన్నావు?"
 
అదే సమయంలో... భావనకు హఠాత్తుగా కళ్లు తిరగడం, కడుపులో వికారం రావడం మొదలైంది. ఆమె తట్టుకోలేక హఠాత్తుగా ఆసుపత్రి బయటకు పరుగెత్తి విపరీతంగా వాంతులు చేసుకుంది. అత్తయ్య, విజయ్ కంగారుగా ఆమె వెనకాలే పరుగెత్తారు.
 
అత్తయ్య: "భావనా! ఏమైందిరా? బాగానే ఉన్నావా?"
 
అమ్మ: (ఒళ్లు వణుకుతుండగా) "లేదు అక్కా... ప్రయాణం వల్ల అలా అనిపిస్తోంది, నేను బాగానే ఉన్నాను..."
 
అత్తయ్య: "అదేం కుదరదు... రా, నిన్ను డాక్టర్ దగ్గరకు తీసుకెళ్తాను!"
 
అమ్మ: "వద్దు అక్కా... దానికి అవసరం లేదు..."
 
కానీ అత్తయ్య వినకుండా భావనను బలవంతంగా లేడీ డాక్టర్ రూమ్‌లోకి తీసుకెళ్లింది. విజయ్, రాజేంద్ర మామయ్య బయట బెంచీపై కూర్చున్నారు.
 
ప్రదేశం: ఆసుపత్రి కారిడార్
సమయం: రాత్రి 2:00 గంటలు
 
కారిడార్‌లో కూర్చున్న మామయ్య విజయ్ భుజంపై చేయి వేశాడు.
 
రాజేంద్ర (మామయ్య): "చూడు విజయ్... అసలు విషయం ఏంటో మీ అత్తయ్య ద్వారా నాకు తెలిసింది..."
 
(నానమ్మ ఆ రోజు భావన తనతో మాట్లాడిన మాటలను అత్తయ్యకు చెప్పింది కానీ, ఆ మాట్లాడింది అలేఖ్య అనే విషయం చెప్పలేదు)
 
(రాజేంద్ర మామయ్య కథ ఏంటంటే: ఆయన విజయ్ అత్త కంటే 15 ఏళ్లు పెద్దవాడు. ఆమె మేనమామ వరుస అవుతాడు. చిన్నప్పుడే ప్రేమించుకుని, ఇంట్లో వాళ్లు ఒప్పుకోకపోతే పారిపోయి పెళ్లి చేసుకున్నారు. పిల్లలు పుట్టాక కుటుంబాలు ఒప్పుకున్నాయి. అందుకే ఆయనకు ఈ వయసు వ్యత్యాసాలు, బంధాల కట్టుబాట్ల బాధలు బాగా తెలుసు.)
 
మామయ్య: "విజయ్... సమాజం ఇలాంటి బంధాలను ఒప్పుకోదు. కానీ నీ కళ్లల్లో భావన పట్ల ఉన్న ఆ స్వచ్ఛమైన ప్రేమను నేను చూడగలుగుతున్నాను..."
 
(విజయ్ ఏడుస్తూ తన అత్తయ్య కాళ్లపై పడబోయాడు. తన ప్రేమను, భావన లేకపోతే తను బ్రతకలేననే సత్యాన్ని ఏడుస్తూ చెప్పాడు.)
 
నేను: "అత్తయ్యా... నేను భావన లేకుండా బతకలేను... దయచేసి నానమ్మను ఒప్పించండి! నేను మీ ముందు చేతులు జోడిస్తున్నాను... నేను భావనను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను అత్తయ్యా..."
 
అత్తయ్య: "ఏయ్... నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా? ఇలా ఎందుకు చేతులు జోడిస్తున్నావు? ఇటు చూడు..."
 
(అత్తయ్య విజయ్ కన్నీళ్లు తుడిచి కౌగిలించుకుంది) "ఇప్పుడు ఏడవకు, ప్రశాంతంగా కూర్చో... ఏది జరిగినా మేము చూసుకుంటాము."
 
మామయ్య: "విజయ్... నేను అర్థం చేసుకోగలను... చింతించకండి, అంతా బాగుంటుంది."
 
ప్రదేశం: డాక్టర్ రూమ్ లోపల
సమయం: రాత్రి 2:15 గంటలు
 
డాక్టర్ రూమ్‌లో భావన తల దించుకుని నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉంది. డాక్టర్ కేస్ షీట్ చూస్తూ అత్తయ్య వైపు తిరిగారు.
 
డాక్టర్: "అన్నట్టు... ఈమె మీకు ఏమవుతారు?"
 
అత్తయ్య: "మా చెల్లెలు అవుతుంది డాక్టర్..."
 
డాక్టర్: "హ్మ్మ్... అయితే, ఆమె తన గురించి మీకు చెప్పి ఉండాలి..."
 
అత్తయ్య: "దేని గురించి, డాక్టర్... నాకు ఏమీ అర్థం కాలేదు..."
 
డాక్టర్: "ఈమె గర్భవతి! ప్రెగ్నెంట్..."
 
ఆ మాట వినగానే అత్తయ్య గుండెల్లో పిడుగు పడినట్లయింది! ఆమె షాక్‌తో భావన వైపు చూసింది. భావన సిగ్గుతో, అపరాధభావంతో తలదించుకుని కన్నీళ్లు కారుస్తోంది.
 
అత్తయ్య: "అవునా... నాకు తెలియదు డాక్టర్..."
 
డాక్టర్: "పర్వాలేదు... మీ వ్యక్తిగత కుటుంబ సంబంధం ఏదైతే అది... కానీ ఆమె ఇప్పుడు గర్భవతి అని చెప్పాను కదా, కాబట్టి దయచేసి ఆమెను జాగ్రత్తగా చూసుకోండి. మందులు రాస్తున్నాను, సమయానికి ఇవ్వండి."
 
బయటకు వచ్చాక అత్తయ్య భావనను పక్కకు తీసుకువెళ్లింది.
 
అత్తయ్య: "నీకు ఈ విషయం తెలుసా భావనా?"
 
అమ్మ: "లేదు అక్కా... ఇప్పుడే తెలిసింది..."
 
అత్తయ్య: "అది విజయా?"
 
(భావన మౌనంగా తల ఊపి 'అవును' అని ఒప్పుకుంది. అమ్మ కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆమె భావనను గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.)
 
అత్తయ్య: "వద్దు, ఇలా ఏడవకు... పైగా, నీ గర్భం మళ్లీ నిండబోతోంది, నీకు తల్లి అయ్యే అవకాశం వచ్చింది, ఇది మంచి విషయం..."
 
 
అత్తయ్య, భావన బయటకు వచ్చారు. అత్తయ్య భావనను విజయ్ పక్కన కూర్చోబెట్టింది. విజయ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
 
నేను: "నీకు పర్వాలేదా భావన... ఏమైంది? డాక్టర్ ఏం చెప్పారు?"
 
(భావన ఏమీ సమాధానం చెప్పలేదు... కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లు కారుస్తూ పక్కకు జరిగి కూర్చుంది.)
 
నేను: "నా మీద ఇంకా కోపంగానే ఉన్నావా... ఏదైనా చెప్పు భావన... ఇలా మౌనంగా ఉండి నాకు ఇంకా బాధ కలిగించకు..."
 
అమ్మ: (విజయ్ వైపు చూస్తూ, కన్నీళ్లతో గుసగుసగా) "నేను గర్భవతిని విజయ్..."
 
ఇది వినగానే విజయ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది! ఎన్నో భావోద్వేగాలు అకస్మాత్తుగా అతని హృదయంలో కొలువుదీరాయి...
 
సంతోషం, విచారం, బాధ కలగలిపి వచ్చాయి. అతను వెంటనే లేచి భావన కాళ్ల ముందు మోకాళ్లపై కూర్చుని ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
 
నేను: (కళ్లల్లో నీళ్లతో) "భావన... నేను తండ్రిని కాబోతున్నానా..."
 
భావన చూపు తిప్పుకుంది. అప్పుడే అత్తయ్య వచ్చి మమ్మల్ని లేపి ఇంటికి బయలుదేరమని చెప్పింది.
 
ప్రదేశం: విజయ్ సొంత ఇల్లు (హాల్ & పూజ గది)
సమయం: ఉదయం 3:00 గంటలు
 
అందరూ ఇంటికి చేరుకున్నారు. నానమ్మ మంచం మీద కూర్చుని ఉంది. విజయ్ ని చూడగానే ఆమె కోపంతో రగిలిపోయింది.
 
నానమ్మ: "విజయ్... ఇక్కడికి రా! ఏది ఏమైనా సరే, అలేఖ్య నీకోసం కళ్లల్లో ఒత్తులు వేసుకుని చూస్తోంది! ఆమె కళ్లల్లో నేను అంతటి ప్రేమను చూశానురా!
 
వాళ్ల ఇంట్లో పెళ్లి సంబంధం మాట్లాడటానికి సిద్ధమయ్యారు... అలాంటిది నువ్వు నువ్వు మీ అమ్మని భార్యగా తెచ్చుకుంటానని ఎలా అంటావురా?!"
 
నేను: "నానమ్మా... నీకు నేను అబద్ధం చెప్పను. అలేఖ్య నాకు కేవలం స్నేహితురాలు... నేను నిజంగానే భావనను ప్రేమిస్తున్నాను, భావననే పెళ్లి చేసుకుంటాను!"
 
(నానమ్మ కోపంతో లేచి విజయ్ చెంప పగులగొట్టింది! ఛెళ్ళున శబ్దం వచ్చింది.)
 
అత్తయ్య: "అయ్యో అమ్మా, ఆగు.... నీకు పిచ్చి పట్టిందా? ఎందుకు కొడుతున్నావు?"
 
నానమ్మ: "వీడిని చూడు... సిగ్గు ఉందా లేదా? వాడికి అమ్మతో సంబంధం కావాలి అని అంటున్నాడు?"
 
మామయ్య: (ధైర్యంగా ముందుకు వచ్చి) "చూడండి అత్తగారూ... భావన ఇప్పుడు గర్భవతి... ఇప్పుడు వేరే దారి లేదు. మనం వాళ్లకు పెళ్లి చేయాల్సిందే!"
 
(నానమ్మ షాక్ అయి విజయ్ ని మళ్లీ కొట్టింది.)
 
నానమ్మ: "ఏంటి సిగ్గులేని వెధవా... ఏం చేశావ్ ! ఇదంతా చేస్తున్నప్పుడు నీకు సిగ్గు అనిపించలేదా?!"
 
అమ్మ: (కన్నీళ్లతో, గంభీరమైన స్వరంతో ముందుకు వచ్చి) "జరిగిందంతా... బహుశా నా తప్పు కూడా ఉండొచ్చు... కానీ ఇప్పుడు నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను!
 
నాకు, విజయ్‌కి ఇకపై ఎలాంటి బంధం వద్దు... ఈ బిడ్డను నేనే ఒంటరిగా పెంచుకుంటాను!"
 
(ఆ మాట వినగానే విజయ్, అత్తయ్య అందరూ షాక్ అయ్యారు.)
 
అత్తయ్య: " ఏం మాట్లాడుతున్నావు భావన... జనాలు నిన్ను ఏమనుకుంటారు?"
 
అమ్మ: "కనీసం నేను నా సొంత కొడుకుతో బంధం కొనసాగించానని అయినా అనరు కదా అక్కా!"
 
నేను: (భావన కాళ్లపై పడి పిచ్చివాడిలా ఏడుస్తూ) "భావన దయచేసి అలాంటి మాటలు అనకు... నేను నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను... నన్ను నా నుండి ఇలా దూరం చేయకు! కనీసం ఈ పుట్టబోయే బిడ్డ కోసమైనా ఆగు భావన..."
 
అమ్మ: (ఏడుస్తూ, అసహ్యంతో) "వెళ్ళిపో విజయ్... నువ్వు ఏది చేసినా... నేను నిన్ను ఎప్పటికీ క్షమించలేను!
 
నేను నిన్ను ఒక ఆదర్శ పురుషుడిగా. ఒక మంచి వ్యక్తిగా. ఎప్పుడూ నా జాగ్రత్త తీసుకునే భర్తగా భావించాను! కానీ నువ్వు నన్ను మోసం చేశావు. నీకు నిజం తెలిసి కూడా నా శరీరాన్ని వాడుకున్నావు!"
 
నేను: (కన్నీళ్లతో నోట మాట రాక) "లేదమ్మా... నేను నీ గురించి ఎప్పుడూ అలా అనుకోలేదు..."
 
అమ్మ: "మరి ఇంకేమిటి? అన్నీ తెలిసి కూడా నాకు అబద్ధాలు చెబుతూనే ఉన్నావు... నా జీవితం పూర్తిగా నాశనమైపోయింది... దీనికి కారణం నువ్వే!"
 
(భావన వెనక్కి చూడకుండా కారు ఎక్కి కూర్చుంది. విజయ్ ఆమె కారు తలుపు పట్టుకుని, కాళ్లపై పడి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు.)
 
నేను: "దయచేసి భావన ఇలా చేయకు... నేను నీ కాళ్ల మీద పడుతున్నాను... నన్ను వదిలి వెళ్లకు..."
 
భావన విజయ్ చేతిని నిర్దాక్షిణ్యంగా తీసేసి, కారు స్టార్ట్ చేసి ఉదయం 4:00/6:00 గంటల వేళ ఆ ఇంటి నుండి, అతని జీవితం నుండి దూరంగా వెళ్ళిపోయింది.
 
నేల మీద పడి పిచ్చివాడిలా ఏడుస్తున్న విజయ్... కన్నీళ్లతో ఉండిపోయిన అత్తయ్య, నానమ్మలు... ఒక పవిత్రమైన, విషాదభరితమైన ప్రేమకథ ఇక్కడితో ఆశ్రునయనాల మధ్య ముగిసింది!