Misc. Erotica ❤️ భావన & విజయ్ ❤️ అపరిచిత బంధం ❤️(రక్త కధనరంగం -1)

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: దాడి జరిగిన వీధి

సమయం: సాయంత్రం 6:30 గంటలు
 
అధీర రౌడీలతో జరిగిన భయంకరమైన పోరాటం ముగిసింది. తీవ్రమైన బాధ మరియు తల తిరుగుతూ , నిస్సత్తువతో వర్షం మడుగులో భావన కింద పడిపోయింది. సరిగ్గా సాయంత్రం 6:30 గంటలకు...
 
అంధకారాన్ని చీల్చుకుంటూ ఒక గురుతు తెలియని నల్లటి కారు వేగంగా వచ్చి ఆమె పక్కన ఆగింది. స్పృహతప్పి ఉన్న భావనను క్షణాల్లో కారులోకి ఎక్కించుకుని, ఆ కారు గాలి వేగంతో మాయమైపోయింది.)
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ బీచ్ రోడ్ హోటల్ రూమ్
సమయం: రాత్రి 10:00 గంటలు
 
సరిగ్గా రాత్రి 10:00 గంటలకు భావనకు మెలకువ వచ్చింది. కళ్లు తెరిచి చూసేసరికి తను ఒక హోటల్ గదిలో ఉంది. అసలు తనకి ఏం జరిగింది, తను ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది, ఆ కారులో తీసుకెళ్లింది ఎవరు...
 
ఇవేమీ ఆమెకు స్పష్టంగా గుర్తు లేవు. కానీ, మెలకువ రాగానే ఆమె గుండెల్లో మొదలైన ఏకైక ఆర్తి, నరనరాల్లో ప్రవహిస్తున్న ఏకైక ఆరాటం... విజయ్!
 
భావన: (కన్నీళ్లతో, వణుకుతున్న చేతులతో పొట్ట పట్టుకుని)
 
"ఏది నిజం విజయ్? నిన్ను కన్న తల్లిని కావడం నిజమా... లేక నిన్నే నా భర్తగా ఆరాధించిన ఈ పవిత్రమైన ప్రేమ నిజమా? ఈ లోకం మన బంధాన్ని ఏమని పిలిచినా, ఏ పేరు పెట్టి నిందించినా నాకు అనవసరం...
 
కానీ నువ్వు లేని ఈ క్షణం నా ఊపిరి ఆగిపోతున్నంత నరకంగా ఉందిరా! నిన్న నీ ఒంటిపై పడ్డ ఆ దెబ్బ... నా గుండెను నిలువునా ముక్కలు చేసింది. నా విజయ్‌కి ఏమైందో... ఆ రాక్షసుల మధ్య వాడు క్షేమంగా ఉన్నాడో లేదో..."
 
టేబుల్ మీద ఉన్న కొన్ని మందులు, పండ్లను చూసి ఆశ్చర్యపోయినా... ఆ కంగారులో విజయ్ ఫోన్‌కి పదే పదే కాల్ చేసింది. కానీ అవతలి నుండి ఎలాంటి స్పందనా లేదు. ఫోన్ లిఫ్ట్ కాకపోవడంతో, తీవ్రమైన వేదనతో ఒక మెసేజ్, తన సీక్రెట్ లొకేషన్ అడ్రస్ టైప్ చేసి పంపింది.


"నీ కోసం ఇక్కడే ఎదురుచూస్తూ ఉంటాను విజయ్... నువ్వు ఇక్కడికి రాకపోతే, నీ జీవితంలోకి నేను మళ్లీ ఎప్పటికీ రాను... ఇది నా ప్రాణం మీద ఒట్టు!"
 
ఆ మెసేజ్ పంపిన తర్వాత, భావన మనసులో అలేఖ్య తలపులు మెరిశాయి. విజయ్ దెబ్బతిని పడిపోయినప్పుడు, అలేఖ్య అతని కోసం పిచ్చిదానిలా ఏడుస్తూ అతన్ని హత్తుకున్న దృశ్యం గుర్తుకొచ్చింది.
 
భావన: (కన్నీళ్ల సంద్రంలో మునుగుతూ)
 
"అలేఖ్య కళ్లల్లో కూడా నీ కోసం అంతులేని ప్రేమే కనిపించింది విజయ్... ఆమె కూడా నిన్ను అంత స్వచ్ఛంగా, ప్రాణంగా కోరుకుంటోందా? కానీ క్షమించు విజయ్...
 
నేను నిన్ను వేరొకరితో పంచుకోలేను! నీ దేహంలో నా విత్తనం ఉంది, నా మెడలో నీ మంగళసూత్రం ఉంది. నా దేహంలో చివరి రక్తపు చుక్క ఉన్నంతవరకు నువ్వు నా దానివి మాత్రమే!
 
నా కొడుకువి, నా భర్తవి, నా ప్రాణానివి! నువ్వు రాకపోతే ఈ భావన శవమై మిగులుతుందిరా..."
 
భావన ఆ ఫోన్‌ను గుండెలకు హత్తుకుని, తీవ్రమైన ఆరాటంతో, గాయపడిన దేహంతో మంచంపై వాలిపోయింది...
 
((భావన అక్కడికి ఎలా వచ్చింది అనేది మీకు తరువాత తెలుస్తుంది.))
 
ప్రదేశం: పూనమ్ దేవి ఇల్లు (మెడికల్ కేర్ రూమ్ & హాల్)
సమయం: రాత్రి 10:30 గంటలు
 
సరిగ్గా రాత్రి 10:30 అయింది. లోపల మెడికల్ కేర్‌లో ఉన్న ముగ్గురు అబ్బాయిలకి (సోను, విజయ్, సన్నీ) మెల్లగా మత్తు వదిలి స్పృహ వచ్చింది.
 
సన్నీ కంగారుగా చుట్టూ చూస్తూ, పక్కనే ఉన్న అనుష్క అమ్మని చూసి కంటి నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు. బయట సీమ అందరికీ కొసరి కొసరి వడ్డిస్తుంటే... పిల్లలందరూ హాల్లో కూర్చుని తింటున్నారు.
 
అదే సమయంలో... విజయ్ కళ్లు తెరిచి చుట్టూ చూశాడు. అక్కడ తన భావన కనిపించలేదు! విజయ్ గుండెల్లో భయం మొదలైంది.
 
వెంటనే తన పాకెట్స్ వెతుక్కుని ఫోన్ బయటకు తీశాడు. స్క్రీన్ ఆన్ చేయగానే... భావన రాత్రి 10:00 గంటలకు పంపిన మెసేజ్, ఆ సీక్రెట్ లొకేషన్ అడ్రస్ కనిపించాయి!
 
"నీ కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను విజయ్... రాకపోతే మళ్లీ నీ జీవితంలోకి రాను..."
 
అది చూడగానే విజయ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు! కడుపులో భయంకరమైన గాయం ఉందనే విషయం మరిచిపోయి... పక్కపై నుండి లేవడానికి ప్రయత్నించాడు!
 
నర్స్: (కంగారుగా విజయ్ ని ఆపుతూ)
 
"సార్! సార్... పిచ్చి పనులు చేయకండి, మీకు గాయం తగిలింది! రెస్ట్ తీసుకోండి!"
 
ఆ నర్స్ అరుపు వినగానే బయట భోజనం చేస్తున్న పిల్లలందరూ తింటున్నది వదిలేసి పరుగెత్తుకుంటూ లోపలికి వచ్చారు!
 
డ్రిప్స్, ఐవి వైర్లు పీకేస్తూ వెళ్లడానికి ప్రయత్నిస్తున్న విజయ్‌ని చూసి అలేఖ్య తట్టుకోలేకపోయింది. పరుగెత్తుకెళ్లి విజయ్ భుజాలు పట్టుకుంది!
 
అలేఖ్య: (కన్నీళ్లు నదిలా పారుతుండగా, గొంతు బొంగురుపోయి)
 
"విజయ్... ప్లీజ్ విజయ్! రెస్ట్ తీసుకో... ఏమైంది నీకు? ఈ రక్తమోడుతున్న గాయాలతో ఎక్కడికి వెళ్తున్నావ్?! నన్ను చూడు విజయ్... ప్లీజ్!"
 
అల్కా, వర్ష, రితికలు ఆందోళనగా చూస్తున్నారు. పూనమ్ కూడా కంగారుగా లోపలికి వచ్చింది. పూనమ్ దేవి లోపలికి వస్తూ ఆ దృశ్యం చూసి ఆందోళనపడింది.
 
పూనమ్ దేవి:
 
"అయ్యో! ఏంటిది పిల్లలూ... కనీసం భోజనం కూడా చేయకుండా ఇక్కడికి వచ్చారు?" (విజయ్ వైపు చూస్తూ) "నువ్వు ఎందుకు అంత కంగారు పడుతున్నావ్ బాబు? నీకు ఇంకా గాయం నయం కాలేదు!"
 
విజయ్: (పూనమ్ దేవి కళ్లల్లోకి చూస్తూ, కన్నీళ్లతో, వణుకుతున్న గొంతుతో)
 
"అమ్మా... నేను వెళ్లాలి! నేను ఇప్పుడు వెళ్లకపోతే... నా జీవితంలో నా ప్రాణాన్ని, నా సర్వస్వాన్ని శాశ్వతంగా కోల్పోతాను అమ్మా!"
 
ఆ మాట వినగానే... అలేఖ్య గుండె వెయ్యి ముక్కలైంది! విజయ్ అంత ప్రాణంగా, తన గాయాలను కూడా లెక్క చేయకుండా వెళ్తున్నది తన భావన అక్క దగ్గరకే అని అలేఖ్య గ్రహించింది.
 
విజయ్ హృదయంలో భావనకు ఉన్న ఆ అమరావతి లాంటి స్థానం ముందు, తన ప్రేమ ఎంత చిన్నదో అలేఖ్యకు అర్థమైంది. విజయ్ ముఖంలో కనిపిస్తున్న ఆ విరహ వేదనను చూసి అలేఖ్య మనసు విలవిలలాడింది.
 
అలేఖ్య కళ్లల్లోని కన్నీళ్లతో విజయ్ చేయిని మెల్లగా వదిలేసింది. ఆమె పెదవులు వణికాయి... రెండడుగులు వెనక్కి వేసి తలదించుకుంది.
 
పూనమ్ దేవి:
 
"వద్దు బాబు... బయట వాతావరణం చాలా ప్రమాదకరంగా ఉంది, నువ్వు రెస్ట్ తీసుకో."
 
అలేఖ్య: (ఏడుస్తూ, మధ్యలో కల్పించుకుని, గుండెలు పిండేసే స్వరంతో)
 
"లేదమ్మా... అతన్ని వెళ్లనివ్వండి! అతను వెళ్లడం ఇప్పుడు చాలా అవసరం... తన ప్రాణాన్ని, తన ప్రేమను కాపాడుకోవడానికి అతను వెళ్లాల్సిందే! అతన్ని ఆపకండి ప్లీజ్..."
 
విజయ్ అలేఖ్య వైపు ఒక క్షణం ఎంతో కృతజ్ఞతగా, అంతులేని బాధతో చూశాడు. అలేఖ్య చూపుల్లోని ఆ త్యాగాన్ని చూసి విజయ్ కళ్లు కూడా నీటితో నిండాయి. అతను తన గాయపడిన దేహాన్ని ఈడ్చుకుంటూ బయటకు వెళ్లిపోయాడు.
 
వర్ష: (భరించలేని బాధతో ఏడుస్తూ, అలేఖ్యను పట్టుకుని)
 
"ఎందుకు వెళ్లనిచ్చావ్ అలేఖ్యా? అతన్ని అంతలా ప్రేమిస్తూ, ఇప్పుడు ఎందుకు అంత నరకం అనుభవిస్తున్నావ్?"
 
అలేఖ్య: (కన్నీళ్లను తుడుచుకుంటూ, శ్వాస ఆగిపోతున్నంత బాధతో)
 
"బహుశా అల్కా... నేను నా విజయ్‌ని కళ్లారా చూసే ఆఖరి క్షణం ఇదే కావచ్చు! అతని ప్రేమ నేను కాదు... నేను అతని జ్ఞాపకాలతోనే బ్రతికేస్తాను అల్కా!"
 
ఆ మాట వినగానే అక్కడ ఉన్న వర్ష, అల్కా, రితిక, పూనమ్ దేవి అందరూ తీవ్రమైన షాక్‌లోకి వెళ్లిపోయారు.
 
అలేఖ్య అల్కా భుజాలపై వాలిపోయి గుండెలు పగిలేలా ఏడుస్తోంది. విజయ్ తన ప్రేమ భావన వైపు గాయపడిన అడుగులు వేస్తుంటే... అలేఖ్య తన ప్రేమను త్యాగం చేస్తూ కన్నీటి సముద్రంలో మునిగిపోయింది!
 
అది వైజాగ్ రాత్రి వేళ. మంచం మీద నుంచి లేచి, ఒంటి నిండా భాద భయంకరమైన నరాల గాయాల మంటను కూడా లెక్కచేయకుండా విజయ్ నడుస్తున్నాడు.
 
ప్రతి అడుగులోనూ దేహం విరిగిపోతున్నంత నొప్పి... కానీ ఆ శారీరక నొప్పి కంటే, తన మనసును తొలిచేస్తున్న ‘భావన’ జ్ఞాపకాల వేదనే అతన్ని ముందుకి తోస్తోంది.
 
రోడ్డు మీద కాళ్లు ఈడ్చుకుంటూ వెళ్తున్న విజయ్ గుండెల్లో ఆలోచనల తుఫాను రగులుతోంది.
 
(విజయ్ అంతర్గత వేదన)
 
"నాకసలు ఏ హక్కు ఉందని నేను నీ దగ్గరకు వస్తున్నాను భావన? చిన్నప్పుడు నన్ను, నాన్నను వదిలేసి వెళ్లావని నీ మీద అంతులేని కోపంతో, పగతో రగిలిపోయాను.
 
నిన్ను కలిసి వెళ్లిపోవాలి అని నీ దగ్గరకు అడుగుపెట్టాను. కానీ... నీ అమాయకత్వం, నీ కళ్లల్లోని ఒంటరితనం, ఇన్నాళ్లూ నువ్వు అనుభవించిన నరకం చూశాక నాలో ఉన్న బాధ కొట్టుకుపోయింది.
 
నీకు తెలియకుండానే నిన్ను దేవతలా ఆరాధించడం మొదలుపెట్టాను. కన్నకొడుకునని తెలిసి కూడా... నీ నవ్వు కోసం, నీలోని ఆ ఒంటరితనాన్ని తుడిచేయడం కోసం నీకు భర్తనయ్యాను.
 
నీ ఒళ్లో తలపెట్టి పడుకున్న ప్రతి రాత్రి నా మనస్సాక్షి నన్ను నిలదీసింది... 'ఒరేయ్, నువ్వు తప్పు చేస్తున్నావ్' అని కేకలు వేసింది.
 
కానీ నీ పెదవులపై విరిసిన ఆ చిన్న నవ్వు కోసం నేను నరకానికి వెళ్లడానికైనా సిద్ధపడ్డాను. ఇవాళ నా నిజం తెలిసి నువ్వు నన్ను అసహ్యించుకుంటున్నావు... నన్ను పాపి అని నిందిస్తున్నావు...
 
కానీ భావన, నా ప్రేమికుడిగా, నీ భర్తగా నా గుండెల్లో రగులుతున్న ఈ పవిత్రమైన ప్రేమను నేనెలా చంపుకోవాలి? నువ్వు నన్ను చంపేసినా సరే... ఈ రాత్రికి నీ కాళ్ల దగ్గరే నా ప్రాణం వదిలేస్తాను భావన..."
 
విజయ్ కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు కారి, ఒంటిపై ఉన్న రక్తపు గాయాల మీద పడుతుంటే మంట పుడుతోంది. కానీ అతను ఆగలేదు.
 
ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దంలో ఓడరేవు దాటుకుంటూ, హోటల్ మెట్లు ఎక్కుతూ... భావన ఉన్న రూమ్ నంబర్ 404 తలుపు ముందు నిలబడ్డాడు.
 
వణుకుతున్న చేతులతో విజయ్ ఆ తలుపు తట్టాడు... టక్... టక్... టక్...
 
లోపల మంచం మీద మోకాళ్లలో తల దాచుకుని ఏడుస్తున్న భావనకు ఆ తలుపు చప్పుడు వినబడింది. ఆ శబ్దం వినగానే ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినంత పనైంది.
 
ఆ స్పర్శ, ఆ తలుపు దగ్గర ఉన్నది అతనే కావాలి అనే ఆశతో వేగంగా మునుకు కదులుతూ... అది విజయ్ తప్ప ఇంకెవరూ కాదు! భావన వేగంగా లేచి, వణుకుతున్న అడుగులతో వెళ్లి తలుపు తెరిచింది.
 
ఎదురుగా విజయ్!
 
అతని తెల్లటి చొక్కా అంతా రక్తపు మరకలు... కడుపు భాగంలో గాయం నుంచి ఇంకా రక్తం ఊరుతోంది. కళ్లు లోతుకు పోయి, ఎర్రగా వాచి, చెంపల మీద ఆరిపోయిన కన్నీటి చారలతో విజయ్ నిలబడి ఉన్నాడు.
 
అతను కదిలే ఓపిక కూడా లేక తలుపు గడపను ఆనుకుని, శ్వాస తీసుకోలేక రొప్పుతున్నాడు. భావన ఒక్కసారిగా నోటి మీద చేయి వేసుకుంది.
 
ఆమె కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్ల వర్షం కురిసింది. కోపం, అసహ్యం, ఆరాటం, ప్రేమ, బాధ... అన్నీ ఒకేసారి ఆమె గుండెను పిండేశాయి.
 
విజయ్ కళ్లలోకి చూస్తూ భావన అడుగు వెనక్కి వేసింది. విజయ్ నలిగిపోతున్న తన చూపులతో ఆమె వైపు చూసి, వణుకుతున్న చేతులతో ఆమె వైపు ఒక్క అడుగు ముందుకేశాడు.
 
"భావన..." అని విజయ్ పెదవులు వణికాయి.
 
భావన వెంటనే వెనక్కి జరుగుతూ తన చేతులను అడ్డం పెట్టుకుంది.
 
"వద్దు విజయ్... నా దగ్గరకు రాకు! నన్ను తాకకు!" అని భావన తన చేతిని అతని పిడికిలి నుండి విడిపించుకోవడానికి గట్టిగా ప్రయత్నించింది.
 
విజయ్ స్పర్శ తగలగానే ఆమెలోని అపరాధభావం రగిలిపోయింది. తన కన్నకొడుకే తానా అని, అదే కొడుకుతో తాను శృంగారంలో తేలిపోయాననే భయంకరమైన నింద ఆమెను దహించేస్తోంది.
 
తన చేతులను విడిపించుకోవాలని భావన పిచ్చిదానిలా కొట్టుకుంది, విజయ్ ఛాతీపై గుద్దుతూ నెట్టేయడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ విజయ్ తన సర్వశక్తులూ ఒడ్డి ఆమె రెండు చేతులను తన పట్టులోకి తీసుకున్నాడు.
 
అతని వేళ్లు విరిగిపోతున్నంత నొప్పి ఉన్నా, ఆమెను వదిలితే శాశ్వతంగా తను చచ్చిపోతానన్న భయంతో భావనను తన గుండెలకు గట్టిగా అదిమిపట్టుకున్నాడు.
 
భావన కొద్దిసేపు అతని కౌగిలిలో విలవిలలాడింది. అతని పట్టు నుండి బయటపడాలని శతవిధాలా ప్రయత్నించింది.
 
కానీ విజయ్ కళ్లల్లోని ఆ అంతులేని ఆర్తిని, అతని కడుపు లోంచి కారుతున్న రక్తాన్ని చూసి... భావన శక్తి నశించిపోయింది.
 
ఆమె కాళ్లు వణికి కిందపడిపోబోతుంటే, విజయ్ ఆమెను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని మంచం అంచున కూర్చోబెట్టి, ఆమె కాళ్ల ముందు మోకాళ్లపై కూర్చుండిపోయాడు.
 
భావన ఆవేశం అంతా కరిగిపోయి, ఒక్కసారిగా వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. తన రెండు చేతులతో విజయ్ జుట్టును గట్టిగా పట్టుకుని, అతని గుండెలపై తల పెట్టి పసిపాపలా రోదించింది.
 
భావన: (కన్నీళ్లతో, గొంతు బొంగురుపోయి) "ఎందుకు ఇలా చేశావు విజయ్... ఎందుకు? నా కడుపున పుట్టిన బిడ్డవి అయ్యుండి నా జీవితంతో ఎందుకు ఆడుకున్నావు?
 
ఈ పాపానికి నన్ను ఎందుకు బలి చేశావు విజయ్... నేను నీ కన్నతల్లిని... నన్నెందుకు భార్యను చేసుకున్నావు? నీకు దండం పెడతాను... నన్ను ఈ నరకం నుండి కాపాడు..."
 
విజయ్ తన వణుకుతున్న చేతులతో భావన ముఖాన్ని పైకి ఎత్తాడు. ఆమె కళ్లల్లోంచి కారుతున్న కన్నీళ్లను తన బొటనవేలితో తుడుస్తూ, ఆమె కళ్లల్లోకి పిచ్చిగా చూశాడు.
 
నేను (విజయ్): "ఒక్కసారి విను భావన... దయచేసి ఒక్కసారి నీ విజయ్ చెప్పేది విను. నా గుండెను చీల్చి నీ ముందు పెడతాను... అంతా విన్నాక నన్ను చంపేయ్, నేను ఏమీ అనను భావన..."
 
విజయ్ కళ్ల నుంచి ధారగా నీళ్లు కారుతుంటే, అతని స్వరం వణుకుతోంది.
 
నేను: "నాన్న చనిపోయే ముందు... నేను ఒక్కసారి వచ్చి నిన్ను కలవాలని నా చేత బలవంతంగా ప్రమాణం చేయించుకున్నారు భావన.
 
కానీ నిజం చెప్పమంటావా? నేను నిన్ను కలవాలని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. ఎందుకంటే నా మనసంతా నీపై అంతులేని ద్వేషంతో నిండిపోయింది.
 
చిన్నప్పటి నుండి నాన్న నీ గురించి చెప్పినప్పుడల్లా... 'మంచిదే లే, నువ్వు మాతో లేవు, మాతోనే నాన్న ఉన్నాడు... ఆ రాక్షసి మనల్ని వదిలేసింది' అని నిన్ను ప్రతి క్షణం అసహ్యించుకునేవాడిని..."
 
ఆ మాట వినగానే భావన కళ్లల్లో ఆశ్చర్యం, వేదన మెరిసాయి. విజయ్ వైపు నలిగిపోతున్న చూపులతో చూసింది. ఇన్నాళ్లూ తన భర్త తన కొడుకు మనసులో తన గురించి ఎలాంటి విషం నింపాడో ఆమెకు ఇప్పుడు అర్థమైంది.
 
నేను: "మా నాన్నగారు ఎప్పుడూ నువ్వు ఒక చెడ్డదానివని, నీ స్వేచ్ఛ కోసం కుటుంబాన్ని నాశనం చేసి వెళ్ళిపోయావని నా చిన్నతనం నుండి నా నరనరాల్లో నూరిపోశారు.
 
నాన్న చనిపోయాక, ఆ ప్రమాణం నెరవేర్చడానికి నీ దగ్గరకు బయలుదేరుతుంటే... అమ్మమ్మ నా చెయ్యి పట్టుకుని ఏడుస్తూ నీ గురించి అసలు నిజం చెప్పింది.
 
నువ్వు పడ్డ వేదన, నీ త్యాగం, నువ్వు ఎంత పవిత్రమైనదానివో అమ్మమ్మ నాకు వివరించింది. ఆ రోజు నా గుండె పగిలిపోయింది.
 
నన్ను కన్నతల్లి ఎంత మంచిదో తెలుసుకోవాలని, నిన్ను చూడాలని నా మనసు పిచ్చిదానిలా ఆరాటపడింది..."
 
విజయ్ శ్వాస వేగమైంది. అతను భావన రెండు చేతులను తన పెదవులకు అద్దుకుని ముద్దుపెట్టుకున్నాడు.
 
నేను: "నేను మీ ఇంటి దగ్గరకు వచ్చి నిన్ను మొదటిసారి చూసిన ఆ క్షణం... నీ అమాయకపు ముఖం, నీ కళ్లల్లోని ఆ ఒంటరితనం ఇప్పటికీ నా కళ్లముందే ఉంది.
 
అమ్మమ్మ చెప్పిన ప్రతి మాట నిజమేనని నేను నమ్మాను. నీ దగ్గరకు వచ్చాక మొదట్లో... నీకు నిజం చెప్పాలా వద్దా అని నాలో నేనే నరకం అనుభవించేవాడిని.
 
కానీ రోజులు గడిచేకొద్దీ... నీ జీవితంలో నువ్వు ఎంత నిస్సహాయంగా ఉన్నావో, ప్రతి రాత్రి ఎంతటి విచారంతో ఏడుస్తున్నావో నాకు అర్థమైంది.
 
నేను నీ పక్కన ఉన్నప్పుడు నువ్వు ఇన్నాళ్ల తర్వాత మొదటిసారి మనస్పూర్తిగా నవ్వడం చూశాను. నేను నీ కొడుకుననే నిజం చెప్పేయాలని రోజుకూ వేలసార్లు అనుకున్నాను... కానీ భయపడ్డాను!
 
ఒకవేళ నేను నీ కొడుకునని తెలిస్తే... 'నా కొడుకు నన్ను తల్లిలా చూడటానికి వచ్చాడు' అని సంతోషపడటం కంటే, నీ పాత గాయాలు తిరగతోడి మళ్లీ నువ్వు ఆ నరకంలోకి జారిపోతావేమోనని వణికిపోయాను..."
 
భావన శ్వాస ఆపి విజయ్ మాటలను వింటోంది. ఆమె కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లు ధారగా విజయ్ చేతుల మీద పడుతున్నాయి.
 
నేను: "నెమ్మదిగా నువ్వు నన్ను ఒక పురుషుడిగా, ఒక భర్తగా ప్రేమిస్తున్నావని నాకు అర్థమైంది... అప్పుడు కూడా నిజం చెప్పేయాలని తపించాను. కానీ అప్పటికే చాలా ఆలస్యమైపోయింది!
 
ఆ సమయంలో నేను నిజం చెప్పి ఉంటే... నువ్వు తట్టుకోలేక పిచ్చిదానివైపోయేదానివి, ఆ పాత నిరాశే మళ్లీ నీ జీవితాన్ని నాశనం చేసేది.
 
నీ పుట్టినరోజున నువ్వు నన్ను హత్తుకుని నీ బాధ చెప్పినప్పుడు నేను అందుకే ఏడ్చాను... నువ్వు నేను లేకుండా బతకలేవని ఆ రోజే నాకు అర్థమైంది.
 
అందుకే ఆ రోజే నా మనస్సాక్షితో ఒక ఘోరమైన యుద్ధం చేశాను... 'ఏది ఏమైనా సరే, నా జీవితాంతం నీకు భర్తగానే నీతో ఉంటాను! నీకస్సలు నా నిజం ఎప్పటికీ చెప్పకూడదు' అని నిర్ణయించుకున్నాను..."
 
విజయ్ భావన ముఖాన్ని తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని, కన్నీళ్లతో ఆమె కళ్లలోకి దయనీయంగా చూశాడు.
 
నేను: "కానీ వీటన్నిటికంటే పెద్ద నిజం ఏంటో తెలుసా భావన? నువ్వు ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉండాలని మాత్రమే నేను కోరుకున్నాను!
 
నేను చేసినదంతా క్షమించదగినది కాదు... బహుశా మన బంధం దీనిని అంగీకరించడానికి మనల్ని అనుమతించకపోవచ్చు...
 
కానీ నేను... నేను నువ్వు లేకుండా బతకలేను... భావన... ఇప్పుడు నాకు నువ్వే ఒక్కదానివి... నువ్వు నన్ను తిరస్కరిస్తే... అప్పుడు నేను బతికుండగానే చచ్చిపోతాను...


 
ఇప్పటివరకు నువ్వు అనుభవించిన ఆ భయంకరమైన గతాన్ని, ఆ ఒంటరితనాన్ని నా ప్రేమతో శాశ్వతంగా తుడిచేయాలని అనుకున్నాను.
 
నిన్ను నేను ఒక ప్రేమికుడిగా, ఒక భర్తగా ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నానో... ఇప్పటికీ అలాగే ప్రేమిస్తున్నాను, చావు వరకు ప్రేమిస్తూనే ఉంటాను అనేది మాత్రమే పచ్చి నిజం భావన! ఇది కామం కాదు... నీ నవ్వు కోసం నా ఆత్మను సైతం అమర్చుకున్న పవిత్రమైన ప్రేమ!"
 
విజయ్ గొంతు పూర్తిగా బొంగురుపోయింది. అతను భావన కాళ్లపై తలపెట్టి గుండెలు బాదుకుంటూ ఏడుస్తున్నాడు. భావన కూడా తన కన్నీళ్లను ఆపుకోలేక అతనితో పాటు వెక్కి వెక్కి రోదించింది.
 
విజయ్ చేసిన త్యాగం, అతనిలోని ఆరాటం, తన సంతోషం కోసం తను కన్న కొడుకే భర్తగా మారి అనుభవించిన ఆంతరంగిక నరకం ఆమె గుండెను పిండేశాయి.
 
నేను: (కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ, భావన కళ్లలోకి ఆశగా చూస్తూ) "ఇప్పుడు చెప్పు భావన... ఒకవేళ నీకు నా నిజం తెలియకపోయి ఉంటే... నన్ను నీ భర్తగా పెళ్లి చేసుకునేదానివి కదా? నా మీద ఒట్టు వేసి చెప్పు..."
 
భావన ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది. ఆమె మనసులోని కోపం, అసహ్యం ఎప్పుడో కరిగిపోయి నీరైపోయాయి.
 
కన్నకొడుకైనా, తనను ప్రాణంగా ఆరాధించిన భర్తయినా... తన సంతోషం కోసం తన జీవితాన్ని, తన పరపతిని ధారపోసిన ఆ విజయ్ ప్రేమ ముందు ఆమె మౌనం మాత్రమే సమాధానమైంది!
 
భావన విజయ్ ని గట్టిగా తన కౌగిట్లోకి లాక్కుంది. అతని తలను తన గుండెలకు హత్తుకుని, తన కన్నీళ్లతో అతని రక్తపు మరకలను కడిగేసింది.
 
ఇద్దరు ప్రేమికులు, ఇద్దరు ఏకమైన ఆత్మలు... విధి రాసిన ఆ భయంకరమైన సత్యం ముందు ఒడిపోయి, ఒకరినొకరు గట్టిగా హత్తుకుని ఆ రాత్రివేళ హోటల్ గదిలో గుండెలు పగిలేలా ఏడ్చేశారు.

అమ్మ ఏమీ మాట్లాడటం లేదు... ఆమె కోపం ఎప్పుడో చల్లారిపోయింది...

సరిగ్గా అప్పుడే నా ఫోన్ మోగింది... అది ఇంటి దగ్గర ఉండే మా అత్తయ్య కాల్ అని చూశాను... నేను ఆ కాల్ ని లౌడ్ స్పీకర్ లో పెట్టాను.