Misc. Erotica ❤️ భావన & విజయ్ ❤️ అపరిచిత బంధం ❤️(రక్త కధనరంగం -1)

[Sunnysunnysunny]

ముంబై తీరంలో భావన వేదన – రెడ్ అలర్ట్!

 
ప్రదేశం: ముంబై బీచ్ తీరం
సమయం: రాత్రి 11:30 గంటలు
  
హోరెత్తే సముద్రపు అలల హోరు... మనసును పిండేస్తున్న సుడిగాలి అలజడి. తీరం ఒడ్డున తడి ఇసుకలో ఒంటరిగా కూర్చుని, గుండెల్లోని దుఃఖాన్ని దిగమింగలేక నిశ్శబ్దంగా రోదిస్తోంది ఒక కన్నతల్లి.
 
అలల సప్పుడు మధ్య భావన ఒంటరిగా ఇసుకలో కూర్చుని ఏడుస్తోంది. ప్రపంచంలో సమస్తమూ కోల్పోయిన వ్యథ ఆమె ముఖంలో కనిపిస్తోంది.
 


చిన్నతనంలో కన్నతల్లిని కోల్పోవడం, ఆ తర్వాత తల్లిగా వచ్చిన పూనమ్‌ను, ప్రాణమైన అనుష్కను, కడుపు పేగు తెంచుకుని పుట్టిన విజయ్‌ను దూరంగా ఉంచాల్సి రావడం...
 
తీరా ఇన్నేళ్లకు ఆ కొడుకే తన ముందుకు వస్తే, హద్దులు దాటి ప్రేమించి భర్తగా అంగీకరించాననే అపరాధభావం ఆమెను నలిపేస్తోంది.
 
భావన (ఏడుస్తూ, తనలో తాను): "దేవుడా... నాకే ఎందుకు ఈ శిక్ష? చిన్నప్పుడే అమ్మను తీసేసుకున్నావు... పూనమ్ అమ్మను, అనుష్కను దూరం చేశావు...
 
నా కడుపున పుట్టిన బిడ్డనే నా భర్తగా మార్చుకునేంత గుడ్డిదాన్ని చేశావా నన్ను? నేను చేసిన ఈ పాపానికి నా ప్రాణం పోయినా సరిపోదు..."
 
సరిగ్గా అదే సమయంలో... భావన ఐఫోన్ బిగ్గరగా "రైడ్ అలర్ట్" శబ్దంతో మోగింది! భావన తన ఇంటి చుట్టూ అత్యంత శక్తివంతమైన సెన్సార్స్, ఫేస్ రికగ్నిషన్ సిస్టమ్ అమర్చింది. గుమ్మం దగ్గరకు గుర్తింపు లేని అపరిచితులు వచ్చినా అది అలర్ట్ ఇస్తుంది.
 
భావన ఫోన్ స్క్రీన్ వైపు చూసింది. ఇంటి వెనుక గేట్ నుండి నల్లటి లాంగ్ ముసుగులు వేసుకున్న 10 మంది స్పెషల్ ఫోర్స్ గోడ దూకి లోపలికి వెళ్లడం కనిపించింది.
 
భావన ఏడుపు ఒక్కసారిగా గొంతులోనే ఆగిపోయింది! తన కొడుకు విజయ్‌కు ఏమైనా అవుతుందేమోనన్న భయం ఆమెను ఆవహించింది.
 
భావన: "విజయ్! విజయ్ ఇంట్లోనే ఉన్నాడు కదా..."
 
కంగారుగా అన్ని సీసీ కెమెరాలు ఓపెన్ చేసి చూసింది. కానీ ఇంట్లో కానీ, కారు దగ్గర కానీ విజయ్, అలేఖ్యలు కనిపించలేదు. భావనకు ఒక్కసారిగా థియేటర్లో జరిగిన దాడి గుర్తొచ్చింది.
 
ఆరోజు విజయ్ ముఖం చూసి అతని కోసం వచ్చారేమోనని భయపడి, వెంటనే విజయ్ ఫోన్‌కి కాల్ చేసింది. కానీ ఆ సమయంలో విజయ్, అలేఖ్యలు వైజాగ్ వెళ్లే ఫ్లైట్‌లో ఉండటంతో ఫోన్ కలవలేదు.
 
భావన ఆలస్యం చేయకుండా క్యాబ్ బుక్ చేసుకుని వేగంగా ఇంటికి చేరుకుంది. అక్కడ అంతా ప్రశాంతంగా ఉంది. ఆ రౌడీలు వెళ్ళిపోయారు.
 


భావన: (ఇల్లంతా పరిగెత్తుతూ, పిచ్చిదానిలా కేకలు వేస్తూ) "విజయ్! విజయ్!! ఎక్కడున్నావురా? నువ్వు నన్ను వదిలి ఎలా వెళ్తావు? విజయ్ నా వాడు... నేను నిన్ను ఎవరికీ ఇవ్వను!"
 
భావన హుటాహుటిన తన సీక్రెట్ కంట్రోల్ రూమ్‌లోకి వెళ్లింది. అలేఖ్య, విజయ్‌ల ఫోన్లను హ్యాక్ చేసి లాస్ట్ లొకేషన్, అలేఖ్య ఫోన్ లో వైజాగ్ టికెట్స్ బుక్ చేసిన హిస్టరీ చూసింది.
 
భావన: (కళ్లల్లో రౌద్రంతో) "ఆ అలేఖ్య నా విజయ్‌ని నా నుండి లాక్కుంటోందా? వైజాగ్ తీసుకెళ్తోందా?"
 
నేను ఎవరికి ఇవ్వను వాడు నా బిడ్డ .. వాడు నావాడు .. నాకోసం కాసేపు కూడా ఆగలేకపోయాడు సచ్చినోడు.
 
వెంటనే బయలుదేరబోతూ, అసలు ఆ 10 మంది ఎవరు, ఎక్కడికి వెళ్లారని ముంబై ట్రాఫిక్ సీసీ కెమెరాలను హ్యాక్ చేసి చూసింది. ఆ రౌడీల వెహికల్స్ కూడా ఎయిర్‌పోర్ట్ వైపు వెళ్లడం గమనించింది!
 
భావన: (రక్తం మరిగిపోతూ) "అంటే... వాళ్లు నా కొడుకుని చంపడానికి వైజాగ్ వెళ్తున్నారా? నా కొడుకు ఒంటిపై ఒక్క గీత పడినా... మొత్తం వైజాగ్ సిటీని ఏం చేస్తానో నాకే తెలియదు!"
 


25 ఏళ్లుగా దాచిన తన లెజెండరీ "బ్లాక్ సూట్ (Death Angel Suit)"ను బయటకు తీసింది. దాన్ని తొడుక్కుని, బయటకు ఎవరికీ అనుమానం రాకుండా పైన ఒక లాంగ్ కుర్తా వేసుకుని వైజాగ్ విమానం ఎక్కింది!
 
ప్రదేశం: విజయ్ సొంత ఇల్లు (వైజాగ్)
సమయం: ఉదయం 8:30 గంటలు
 
విజయ్, అలేఖ్యలు వైజాగ్ లోని విజయ్ సొంత ఇంటికి చేరుకున్నారు. విజయ్‌ని చూడగానే ముసలి నానమ్మ ఆనందంతో ఎదురొచ్చింది.
 
నానమ్మ: "ఒరేయ్ విజయ్! వచ్చావా బాబూ... ఏదీ, అమ్మ ఎక్కడ? భావన ఎక్కడరా?"
 
నేను (విజయ్): "అమ్మ ముంబైలోనే ఉందమ్మా... ఇంకో రెండు రోజుల్లో వస్తుంది."
 
నానమ్మ: "అదేంట్రా... నిన్న ఫోన్ లో భావనకు ఏమైంది? ఏదో పిచ్చిపిచ్చిగా మాట్లాడింది?"
 
నేను: (కంగారుగా అబద్ధం చెప్తూ అలేఖ్య వైపు చూసి కన్నుకొట్టి) "అయ్యో నానమ్మా... నిన్న నువ్వు మాట్లాడింది అమ్మ భావనతో కాదు... ఇదిగో ఈ అమ్మాయితో!"
 
(అలేఖ్య ఒక్క క్షణం షాక్ అయింది! విజయ్ ప్లీజ్ అని సైగ చేయడంతో సైలెంట్ అయింది.)
 


నానమ్మ: (అలేఖ్యను చూసి సంబరపడుతూ) "అబ్బో... మాట్లాడింది నువ్వా తల్లి .. ఎంత అందంగా బొమ్మలా ఉన్నావు తల్లీ! ఏం పేరు నీది?"
 
అలేఖ్య: "నా పేరు అలేఖ్య అండి..."
 
నానమ్మ: (ఎంతో ప్రేమగా ఆమె చేయి పట్టుకుని) "రామ్మా... కుడికాలు పెట్టి లోపలికి రామ్మా..."
 
(అలేఖ్య మనసులో పొంగిపొర్లుతున్న ఆనందం! ఈ క్షణం ఇక్కడే ఆగిపోతే బాగుణ్ణు అనిపించింది. నడుస్తున్న విజయ్ చేయి పట్టుకుంది.)
 
నేను: "ఏమైంది అలేఖ్య?"
 
అలేఖ్య: (ఎంతో ప్రేమగా) "ఇద్దరం కలిసి తొలి అడుగు పెడదాం విజయ్..."
 
(విజయ్‌కి ఏమీ అర్థం కాలేదు. అలేఖ్య, విజయ్‌లు ఇద్దరూ ఒక కొత్త దంపతుల్లా కుడికాలు పెట్టి ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టారు.)
 
నానమ్మ: "మీ అమ్మనాన్నలు ఏం చేస్తారమ్మా? మన పెళ్లి వాళ్లకు ఇష్టమేనా?"
 
అలేఖ్య: "వాళ్లకు కూడా చాలా ఇష్టం నానమ్మా..."
 
నానమ్మ: "మరి నీకు ఇష్టమేనా తల్లి?"
 
(అలేఖ్య సిగ్గుపడుతూ విజయ్ వైపు చూసింది. విజయ్ కవర్ చేయడానికి ప్రవేశించాడు.)
 
నేను: "అబ్బో నానమ్మా... ముందు ఆకలవుతోంది, ఏమైనా పెట్టే ఏర్పాటు చూడు. ఈ ప్రశ్నలు తర్వాత అడగొచ్చులే!"
 
నానమ్మ: "అయ్యో నా మతిమరపు మండ ! పిల్లలు ప్రయాణం చేసి వచ్చారు, తినే ఉంటారో లేదో... మీరిద్దరూ వెళ్లి ఫ్రెషప్ అవ్వండి, నేను అన్నీ సిద్ధం చేస్తాను."
 
(నానమ్మ వంటగది వైపు వెళ్తుండగా, అలేఖ్య పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి నానమ్మ కాళ్లపై పడింది.)
 
అలేఖ్య: (కన్నీళ్లతో) "నన్ను ఆశీర్వదించండి నానమ్మా... నాకు విజయ్‌తో జీవితం పంచుకోవడం కంటే వేరే ఏ కోరికా లేదు. నా ప్రాణం ఉన్నంతవరకు విజయ్‌తోనే జీవించేలా నన్ను ఆశీర్వదించండి..."
 
(ఆ మాట వినగానే విజయ్‌కి భూమి గిర్రున తిరిగినట్లయింది!)
 
నానమ్మ: (ఆనందంతో అలేఖ్య తలపై చేయి పెట్టి) "చల్లగా ఉండు తల్లీ! నువ్వు ఈ ఇంటి కోడలివి మాత్రమే కాదు... నా కూతురివి కూడా!"
 
(నానమ్మ లోపలికి వెళ్లగానే విజయ్ అలేఖ్య వైపు కోపంగా, ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.)
 
నేను: "అలేఖ్య! ఏంటి ఇదంతా? ఏం చేస్తున్నావ్ నువ్వు?"
 
అలేఖ్య: (ఇన్నాళ్లూ మౌనంగా ఉన్న అలేఖ్య మొదటిసారి నోరు విప్పి) "ఆ రోజు థియేటర్‌లో నువ్వు రౌడీల నుండి నన్ను కాపాడిన రోజే... నిన్ను నా సర్వస్వంగా భావించాను విజయ్!
 
నీకు, భావన అక్కకు ఉన్న ప్రేమ ఏంటో నాకు తెలుసు. నేను మీ ఇద్దరి మధ్యలోకి రాను... అలా అని నా జీవితంలోకి విజయ్ తప్ప ఇంకెవరూ రారు!"
 
(అలేఖ్య ప్రశాంతంగా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది. విజయ్ షాక్‌లో ఉండిపోయాడు.)
 
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ ఎయిర్‌పోర్ట్ & హోటల్ రూమ్
సమయం: ఉదయం 10:00 గంటలు
 
(భావన వైజాగ్ ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో ల్యాండ్ అయింది. దిగగానే ఒక మూలకు వెళ్లి తన డార్క్ వెబ్ లాప్‌టాప్ ఓపెన్ చేసి ముంబై, వైజాగ్ ఎయిర్‌పోర్ట్ సీసీటీవీ ఫుటేజ్ నుండి తన విజువల్స్ అన్నింటినీ డిలీట్ చేసి ఆనవాళ్లు లేకుండా చేసింది.)
 


(విజయ్ లొకేషన్ ట్రాక్ చేయగా... ఊరిలోని నానమ్మ ఇంటి దగ్గర ఉన్నట్లు చూపించింది. నానమ్మకు ఏ ముఖం పెట్టుకుని కనిపించాలో తెలియక... విజయ్ తనకు ఫోన్ చేసే వరకు ఆగాలని నిర్ణయించుకుంది. వైజాగ్ బీచ్ రోడ్‌లో ఒక హోటల్ రూమ్ బుక్ చేసుకుంది.)
 
(హోటల్ రూమ్‌కి వెళ్తున్న భావనకు అకస్మాత్తుగా తీవ్రమైన అలసట వచ్చింది. కళ్లు తిరగడం, కడుపులో వికారం (Vomiting feeling), తీవ్రమైన ఆకలి మొదలయ్యాయి.)
 
భావన: (పొట్ట పట్టుకుని) "ఉమ్మ్... తీవ్రమైన బాధలో ఉన్నాను కదా, అందుకే ఇలా కళ్లు తిరుగుతున్నాయేమో..."
 
హోటల్ రూమ్‌కి వెళ్లగానే ఫ్రేషప్ అయి, తన సూపర్‌ కంప్యూటర్‌ని ఆన్ చేసింది. 'డెత్ ఏంజెల్' మళ్లీ మేల్కొంది. ఆమె వేళ్లు వేగంగా కీబోర్డ్ పై కదులుతున్నాయి. ఆ రోజు ముంబై నుండి వైజాగ్ వచ్చిన విమానం సీసీటీవీ ఫుటేజ్ చెక్ చేస్తోంది.
 
అకస్మాత్తుగా... స్క్రీన్ పై ఉన్న ఒక దృశ్యం దగ్గర భావన చూపులు ఆగిపోయాయి! సీసీటీవీలో 7.6 అడుగుల ఎత్తు, రాక్షసుడి లాంటి శరీరంతో అత్యంత భయంకరంగా ఉన్న ఒక వ్యక్తి కనిపించాడు!


 
భావన: (షాక్‌తో గట్టిగా అరుస్తూ) "లేదు... లేదు!! ఇది నిజం కాకూడదు!!"
 
భావన రెండు చేతులు వణికిపోతున్నాయి, నోటి నుండి మాట రావడం లేదు! అతను వేరెవరో కాదు... వినాశనానికి రూపమైన మోస్ట్ వాంటెడ్ “ ఆధీర “!
 
ప్రదేశం: విజయ్ ఇల్లు (వైజాగ్)
సమయం: ఉదయం 11:00 గంటలు
 
(వైజాగ్ ఇంట్లో అలేఖ్య గదిలో కూర్చుని ఉండగా అల్కా ఫోన్ చేసింది.)
 
అల్కా: "హలో అలేఖ్య! ఏంటే ఉదయాన్నే అన్నిసార్లు ఫోన్ చేశావ్? అంతా బాగుందా?"
 
అలేఖ్య: (భావన, విజయ్‌ల గొడవ గురించి ఏమీ చెప్పకుండా) "అల్కా! నేను వైజాగ్ వచ్చాను. నేను చాలా చాలా హ్యాపీగా ఉన్నాను తెలుసా! నేను మా అత్తయ్యగారి (నానమ్మ) ఇంటికి వచ్చాను!"
 
అల్కా: (నోరు వెళ్లబెట్టి) "ఏంటి!! అత్తయ్యగారి ఇల్లా??"
 
అలేఖ్య: "అవును! విజయే నన్ను వైజాగ్ వెళ్దామని తన ఇంటికి తీసుకొచ్చాడు. నానమ్మకు నన్ను ఇంటి కోడలిగా పరిచయం చేశాడు!"
 


అల్కా: (బెడ్‌పై లేచి నిలబడి డ్యాన్స్ వేస్తూ) "ఏయ్! పెళ్లి కళ వచ్చేసిందే భామా... వైజాగ్ భామా! వావ్
అలేఖ్య... ఐ యామ్ సో హ్యాపీ!"
 
అలేఖ్య: "అబ్బా... ఆపేయ్వే పాడు పాటలు! నాకో హెల్ప్ చెయ్ అల్కా... విజయ్ నీకు ఫోన్ చేసి మనం ఎప్పుడు కలుద్దాం అని అడిగితే...
 
నువ్వు ఊరిలో లేవని, అమ్మతో కలిసి బయటకు వెళ్లానని, రావడానికి 3 రోజులు పడుతుందని చెప్పు. ఈలోపు నా కాబోయే భర్తతో నేను కొంచెం క్లోజ్ అవుతాను ప్లీజ్!"
 
అల్కా: (నవ్వుతూ) "సరే సరే... నేను మేనేజ్ చేస్తానులే! మీరిద్దరూ కలవడం నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది."
 
అలా మొదలు అయిన విజయ్, అలేఖ్య రెండు రోజుల ఏకాంతం.
 
మొదటి రోజు రాత్రి
ప్రదేశం: వైజాగ్ ఇల్లు (హాల్ & పడకగది)
సమయం: రాత్రి 10:30 గంటలు
 
నానమ్మ ఇంట్లో ఒకే బెడ్‌రూమ్ ఉండటంతో, విజయ్ అలేఖ్యకు ఆ గది ఇచ్చి తను హాల్లోని సోఫాపై పడుకోవడానికి సిద్ధమయ్యాడు. పడుకునే ముందు అలేఖ్య మెల్లగా తలుపు తీసి బయటకు వచ్చింది.
 
అలేఖ్య: (కిలకిలా నవ్వుతూ, విజయ్ ని చూస్తూ) "ఏంటి విజయ్ గారు... మీ సొంత ఇంట్లోనే మీకు సోఫా శిక్ష పడిందా?"
 
నేను (విజయ్): "నవ్వకు అలేఖ్య... మా నానమ్మ ముందు నిన్ను పద్ధతిగల అమ్మాయి అనుకున్నాను, కానీ నువ్వు ఇంత అల్లరి పిల్లవి అని ఇప్పుడే తెలిసింది. అయినా నిన్ను లోపల పడుకోబెట్టి నేను హాల్లో నిద్రపోవడం నా అదృష్టం అనుకోవాలి."
 
అలేఖ్య: (మెల్లగా నడుచుకుంటూ వచ్చి సోఫా పక్కన కింద కూర్చుంది) "విజయ్... నిజం చెప్పనా? నాకు ఈ హాల్ లో పడుకోవాలని ఉంది. కానీ నానమ్మ ఏమైనా అనుకుంటుందని లోపలికి వెళ్లాను. అక్కడ ఒంటరిగా నాకు నిద్ర పట్టడం లేదు..."
 
నేను: "అయ్యో పిచ్చిదానా... భయపడకు, నేను బయటే ఉన్నాను కదా. వెళ్లి పడుకో."
 
అలేఖ్య: (విజయ్ జేబులోంచి ఫోన్ లాక్కుంటూ) "అబ్బ... ఫోన్ పక్కన పెట్టండి విజయ్. నాతో మాట్లాడండి."
 
(అలేఖ్య సోఫాకి ఆనుకుని కూర్చుంది. విజయ్ పైకి లేచి కూర్చున్నాడు. ఇద్దరి మధ్య వాతావరణం చాలా ప్రశాంతంగా, వెచ్చగా మారింది.)
 
ఇద్దరూ మాట్లాడుకుంటుండగా అలేఖ్య ముఖం కొద్దిగా గంభీరంగా మారింది. ఆమె చూపులు దూరంగా నిలిచిపోయాయి.
 
అలేఖ్య: "విజయ్... నీకు ఒక విషయం చెప్పాలి. నానమ్మ పొద్దున్నుంచి మా అమ్మనాన్నల గురించి అడుగుతోంది కదా... నేను వాళ్లకు ఇష్టమే అని అబద్ధం చెప్పాను."
 
నేను: (ఆశ్చర్యంగా) "అబద్ధమా? ఎందుకు అలేఖ్య?"
 
అలేఖ్య: (కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతుండగా, తక్కువ స్వరంతో) "ఎందుకంటే... ఇప్పుడు నన్ను పెంచిన అమ్మనాన్నలు నా సొంత వాళ్లు కారు విజయ్..."
 
(విజయ్ ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాడు. అలేఖ్య వైపు చూశాడు.)
 
అలేఖ్య: "నా సొంత అమ్మనాన్నలు నేను చాలా చిన్న వయసులో ఉన్నప్పుడే ఒక చనిపోయారు. ఇప్పుడు ఉన్న నాన్న... నా సొంత నాన్నకు ప్రాణస్నేహితుడు.
 
నన్ను వాళ్ల సొంత కూతురికంటే ఎక్కువగా చూసుకున్నారు, ఏ లోటూ రానివ్వకుండా పెంచారు. కానీ... లోలోపల 'నాకంటూ సొంత రక్తబంధం ఎవరున్నారు?' అనే ఒక వెలితి నన్ను రోజూ తొలిచేసేది విజయ్..."
 
అలేఖ్య కళ్ల నుండి కన్నీళ్లు రాలాయి. విజయ్ మనసు ద్రవించిపోయింది. అతను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా అలేఖ్యను తన వైపు లాక్కుని ఎంతో ఆప్యాయంగా ఓదార్చాడు.
 
నేను: (ఆమె కన్నీళ్లు తుడుస్తూ) "ఏడవకు అలేఖ్య... నువ్వు ఒంటరిదానివి కావు. నిన్ను ప్రాణంగా చూసుకునే తల్లిదండ్రులు ఉన్నారు...
 
నీకోసం తపించే అల్కా ఉంది... ఈ నానమ్మ ఉంది... అక్క భావన ఉంది  ఇంక కేరింగ్ గా చూసుకోడానికి నేను కూడా ఉన్నా. రక్తబంధం కంటే అనుబంధమే గొప్పది అలేఖ్య."
 
(అలేఖ్య విజయ్ మాటలకు కరిగిపోయింది. మెల్లగా తన తలను విజయ్ భుజంపై వాల్చింది. విజయ్ ఆమెను తన భుజానికి ఆనించి, తలను నిమురుతూ ఓదార్చాడు.
 


ఆ వెచ్చటి కౌగిలింతలో అలేఖ్యకు జీవితంలో ఎన్నడూ లేనంత సురక్షితమైన భావన కలిగింది. కొద్దిసేపటికే ఆమె విజయ్ భుజంపైనే కళ్లు మూసి హాయిగా నిద్రలోకి జారుకుంది.
 
రెండవ రోజు ఉదయం
 
ప్రదేశం: ఇంటి వెనుక వైపు (స్నానాల గది దగ్గర)
సమయం: ఉదయం 7:30 గంటలు
 
మరుసటి రోజు ఉదయం విజయ్ కి నలుగు పెట్టి తలస్నానం చేయించడానికి నానమ్మ పెద్ద గిన్నెలో సున్నిపిండి, నూనె తెచ్చింది.
 
నానమ్మ: "ఒరేయ్ విజయ్... ఇలా కూర్చోరా, నీకు పద్ధతిగా నలుగు పెడతాను."
 
(అప్పుడే పూల చీర కట్టుకుని, తడి జుట్టుతో ఎంతో అందంగా తయారై వచ్చిన అలేఖ్య పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది.)
 
అలేఖ్య: (నానమ్మ చేతిలోని గిన్నె లాక్కుంటూ) "అయ్యో నానమ్మా... మీరు ఎందుకు కష్టపడతారు? నేను ఉన్నాను కదా! ఈరోజు విజయ్ గారికి నేనే నలుగు పెట్టి స్నానం చేయిస్తాను!"
 
నానమ్మ: (మురిసిపోతూ) "అబ్బో... కొత్త పెళ్లికూతురికి అప్పుడే భర్త సేవపై ఎంత శ్రద్ధో! సరేనమ్మా, మీ ఇష్టం!"


 
(నానమ్మ నవ్వుకుంటూ లోపలికి వెళ్లగానే, విజయ్ కంగారుపడ్డాడు.)
 
నేను: "ఏయ్ అలేఖ్య! ఏం చేస్తున్నావ్? నువ్వు నాకు నలుగు పెట్టడం ఏంటి?"
 
అలేఖ్య: (విజయ్ పక్కన కూర్చుని, చిలిపిగా నవ్వుతూ) "ఎందుకు పెట్టకూడదా విజయ్ గారు? ఊరికే కూర్చోండి..."
 
అలేఖ్య తన మృదువైన చేతులతో విజయ్ తలకు నూనె రాసి, మర్దన చేయడం మొదలుపెట్టింది. విజయ్ బుగ్గలకు, చేతులకు సున్నిపిండి రుద్దుతోంది. విజయ్ ఆమె వైపు చూశాడు...
 
అలేఖ్య ముఖంపై పడుతున్న తడి జుట్టు, ఆమె నవ్వు, ఆ అమాయకత్వం చూసి విజయ్ ఒక్క క్షణం మైమరచిపోయాడు.
 
నేను: (తనలో తాను) 'ఈ పిల్లలో ఎంత స్వచ్ఛమైన ప్రేమ ఉందో... ముద్దుగా ఎంత అల్లరి చేస్తోందో!'
 
(అలేఖ్య విజయ్ కి తలపై నీళ్లు పోసి, ఆప్యాయంగా స్నానం చేయించింది. విజయ్ కి ఆమెను చూస్తే ఎంతో ముచ్చటగా అనిపించింది. 

కానీ మరుక్షణమే అతనికి ముంబైలో ఉన్న భావన గుర్తుకు వచ్చి 'తప్పు' అని మనసులోనే అనుకున్నాడు.)
 
ప్రదేశం: విజయ్ ఇల్లు (పడకగది & పూజ గది)
సమయం: మధ్యాహ్నం 12:00 గంటలు
 
(నానమ్మ కొత్తగా పెళ్లయ్యే దంపతులు చేసే లక్ష్మీ పూజను విజయ్, అలేఖ్యలతో చేయించింది. పూజలో ఇద్దరూ పక్కపక్కనే కూర్చున్నారు. విజయ్ అలేఖ్య బొట్టు దిద్దగా, ఆమె సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయింది.)
 
పూజ ఐపోయాక ఇద్దరు గదిలోకి వెళ్లారు. విజయ్ గదిలో అల్మారాలో బట్టలు సర్దుతున్నాడు. అలేఖ్య అక్కడ నిలబడి చూస్తోంది. అకస్మాత్తుగా గోడపై ఒక పెద్ద బల్లి కనిపించింది.
 
అలేఖ్య: (గట్టిగా కేక వేస్తూ) "అమ్మో! బల్లి!!"
 
(అలేఖ్య భయంతో ఉలిక్కిపడి, విజయ్ ని వెనుక నుండి గట్టిగా కౌగిలించుకుంది! ఆమె విజయ్ వీపుకి పూర్తిగా ఒత్తుకుపోయి నడుమును పట్టుకుంది.)
 
నేను: (నవ్వుతూ) "ఏయ్ అలేఖ్య... చిన్న బల్లికే అంత భయమా? వదులు... నన్ను వదులు."
 
అలేఖ్య: (కళ్లు మూసుకుని, ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుంటూ) "వదలను! అది వెళ్లేదాకా వదలను! నాకు చాలా భయం విజయ్..."
 
నేను: "అది వెళ్ళిపోయిందిలే పిచ్చిదానా... ఇటు చూడు."
 
(అలేఖ్య మెల్లగా కళ్లు తెరిచి విజయ్ కళ్లల్లోకి చూసింది. విజయ్ వెనక్కి తిరిగి ఆమె వైపు చూశాడు. ఇద్దరి ముఖాలు అత్యంత సమీపంలో ఉన్నాయి.
 
అలేఖ్య శ్వాస విజయ్ కి తగులుతోంది. ఆ క్షణంలో ఇద్దరి మధ్య ఒక మధురమైన నిశ్శబ్దం అల్లుకుంది.
 
ప్రదేశం: హాల్
సమయం: రాత్రి 8:00 గంటలు
 
విజయ్ మనసంతా ముంబైలోనే ఉంది. భావన ఏమైపోయిందో అని అతను పదే పదే ఆందోళన చెందుతున్నాడు.
 
నేను: "అలేఖ్య... అల్కా వాళ్లు ఎప్పుడు వస్తారు? మనం ముంబై ఎప్పుడు బయలుదేరుతున్నాం? ఇప్పటికే రెండు రోజులు అయిపోయింది కదా..."
 
అలేఖ్య: (చిలిపిగా ముఖం తిప్పుకుంటూ, నాటకమాడుతూ) "అబ్బో... విజయ్ గారికి అప్పుడే ముంబై వెళ్లాలని ఉందా? అల్కా వాళ్లకు ఇంకా కొంచెం పని ఉందంట విజయ్... ఇంకో రెండు రోజులు పడుతుందట!"
 
నేను: "ఏంటి? ఇంకో రెండు రోజులా? నువ్వు కావాలనే నన్ను ఇక్కడే ఉంచడానికి అబద్ధం చెప్పడం లేదు కదా?"
 
అలేఖ్య: (నవ్వుతూ విజయ్ చేయి పట్టుకుని) "అయ్యో... నేనెందుకు అబద్ధం చెప్తాను? ఉన్నన్ని రోజులు నానమ్మతో, నాతో హ్యాపీగా ఉండక ఎందుకంత తొందర మీకు?"
 
అలేఖ్య విజయ్‌ని పదే పదే ఏడిపిస్తూ, తన చిలిపి పనులతో ఇల్లంతా సందడి చేసింది. నానమ్మ ప్రేమ, అలేఖ్య అమాయకమైన ఆరాటం, కొత్త దంపతుల్లా వాళ్లు చేసిన అల్లరి పనులు... ఆ రెండు రోజులను ఒక అందమైన కావ్యంగా మార్చేశాయి.
 
మరొక వైపు గత రెండు రోజులు భావన జీవితం......
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ బీచ్‌లోని హోటల్ రూమ్
సమయం: ఉదయం 11:30 గంటలు
 
హోటల్ రూమ్‌లో భావన తన సూపర్ కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుని ఉంది. ఆమె శరీరంలో నీరసం రోజురోజుకూ పెరుగుతోంది...
 
కళ్లు తిరగడం, కడుపులో వికారం, విపరీతమైన ఆకలి అవుతున్నాయి. 'బాధలో ఉన్నాను కదా అందుకే ఇలా ఉందేమో' అనుకుంటూ భావన ఆ భావనను పక్కన పెట్టింది.
 
భావన వేళ్లు కీబోర్డ్ పై రాకెట్ వేగంతో కదులుతున్నాయి. ఎవరికీ ఏమాత్రం అనుమానం రాకుండా వైజాగ్ నగరంలోని ప్రతీ సిసిటీవీ కెమెరాని, నగర పైకప్పు నుండి ప్రసారమయ్యే ప్రైవేట్ సటిలైట్ సిగ్నల్స్‌ని తన పూర్తి కంట్రోల్‌లోకి తీసేసుకుంది. వైజాగ్ నగరం అంతా ఇప్పుడు భావన చేతివేళ్లపై నడుస్తోంది!
 
భావన: (కళ్లల్లో తీవ్రమైన ఏకాగ్రతతో) "విజయ్ ఉన్న మా నానమ్మ ఇంటి చుట్టూ 2 కిలోమీటర్ల రేడియస్‌లో ఏం కదిలినా నాకు తెలియాలి..."
 
భావన సటిలైట్ సిస్టమ్ ద్వారా ఆ 10 మంది రౌడీల కదలికలను ట్రాక్ చేసింది. ఆ ట్రైన్డ్ రౌడీలు నగరంలోని ఒక డిగ్రీ కాలేజ్ దరిదాపుల్లో ఎక్కువ కదలికలు చూపిస్తూ, అక్కడే రహస్యంగా తిష్ట వేసినట్లు గుర్తించింది.
 


కానీ... ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో కనిపిించిన ఆ 7.6 అడుగుల రాక్షసుడు అధీర మాత్రం ఏ సీసీటీవీకీ దొరకకుండా మాయమయ్యాడు!
 
భావన: (హృదయ స్పందన వేగమవుతుండగా, వణుకుతున్న గొంతుతో) "అధీర... అధీర ఏ కెమెరాకీ దొరకడం లేదంటే, అతను సొంతంగా ఒక సైలెంట్ డెత్ ప్లాన్ వేస్తున్నాడని అర్థం!
 
అధీర ఎంతటి నరరూప రాక్షసుడో నాకు తెలుసు... విజయ్ ని కాపాడుకోవడానికి నా ప్రాణాలు పోయినా పర్వాలేదు!"
 
వెంటనే భావన విజయ్, అలేఖ్యల ఇద్దరి ఫోన్లను హ్యాక్ చేసింది. శత్రువుల జిపిఎస్ ట్రాకర్లకు వాళ్ల ఫోన్లు దొరక్కుండా...
 
వాళ్ల టవర్ లొకేషన్‌లు నిమిష నిమిషానికీ నిరంతరం మారిపోయేలా ఒక సైబర్ షీల్డ్ క్రియేట్ చేసింది. ఇప్పుడు అధీర గ్యాంగ్ ప్రపంచంలో ఏ టెక్నాలజీ వాడినా విజయ్, అలేఖ్యలను లొకేట్ చేయలేరు!