Misc. Erotica ❤️ భావన & విజయ్ ❤️ అపరిచిత బంధం ❤️(రక్త కధనరంగం -1)

[Sunnysunnysunny]

(అక్కడ దాడి ముగిసి, పూనమ్ దేవి అల్కాను రక్షించిందని ఫోన్ లో సమాచారం రాగానే ఫోన్ కట్ అయింది. విజయ్ మనసులో ఒక పెద్ద మెరుపు మెరిసింది. భావనను నేరుగా వైజాగ్ తీసుకెళ్లి పూనమ్ అమ్మ ముందు నిలబెడితే ఎంత ఆనందిస్తుందో అని ఆలోచించాడు.)

 
విజయ్: "అలేఖ్య... మనం ఇప్పుడే వైజాగ్ వెళ్దాం!"
 
అలేఖ్య: (ఆనందంతో విజయ్‌ని గట్టిగా కౌగిలించుకుంటూ) "నేను కూడా అదే అనుకుంటున్నాను విజయ్! ఇప్పుడే మన ముగ్గురికీ (విజయ్, భావన, అలేఖ్య) ఫ్లైట్ టికెట్స్ బుక్ చేస్తాను. నువ్వు వెళ్లి భావన అక్కను తీసుకురా!"
 
విజయ్: "ఓకే అలేఖ్య, నేను ఇప్పుడే వస్తాను!"
 
పడకగదిలో నేల మీద కూర్చుని ఏడుస్తున్న భావన పక్కనే ఉన్న ఆ బ్యాగ్ లో నుండి విజయ్ ఫోన్ రింగ్ అయింది. కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ భావన ఆ ఫోన్ స్క్రీన్ వైపు చూసింది.
 
స్క్రీన్ పై 'నానమ్మ ' అని ఉంది. భావన మనసులో ఎక్కడ లేని సంతోషం. ఈరోజే విజయ్ నానమ్మను నేరుగా మాట్లాడి, తమ పెళ్లికి ఒప్పించాలని భావించింది. కన్నీళ్ళు తుడుచుకుని ....
 
అమ్మ: (కంగారుగా, వినయంగా ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసి) "హలో... నానమ్మ ..."
 
నానమ్మ  (ఫోన్‌లో): "హలో విజయ్... ఎలా ఉన్నావు బాబూ? ఈ మధ్య అసలు ఫోన్ చేయడం లేదు... నీతో పాటు ఒకసారి మీ అమ్మ భావనతో  మాట్లాడదామని చేశాను..."
 
అమ్మ: "సరే... అయ్యో నానమ్మ , నేను భావనని మాట్లాడుతున్నాను... విజయ్ నా గురించి మీకు చెప్పే ఉంటాడు కదా..."
 
(ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత తన కోడలు మాట్లాడుతోందని నానమ్మ అనుకుంది.)
 
నానమ్మ : "భావన... ఎలా ఉన్నావు?"
 
అమ్మ: " నానమ్మ ... నేను చాలా బాగున్నాను... మీరు ఎలా ఉన్నారు?"
 
నానమ్మ : "నేను బాగున్నాను అమ్మ... కానీ విజయ్ నిన్ను ఎప్పుడు కలిశాడు? నాకు తెలుసు... ఇన్ని ఏళ్ల తర్వాత ఈ బంధం హఠాత్తుగా ఏర్పడటం దత్తత లాంటిది అని ..."
 
(నానమ్మ ఉద్దేశం: 'విజయ్ చిన్నప్పుడే దూరమై, ఇన్నాళ్ల తర్వాత నిన్ను కలవడం ఏదో దత్తత బంధం లాంటిది కాదు' అని చెప్పడం.
 
కానీ భావన దాన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకుంది. నానమ్మ  వయసు వ్యత్యాసం గురించి, పెళ్లి గురించి మాట్లాడుతోందేమో అనుకుంది.)
 
అమ్మ: (నానమ్మ  మాట మధ్యలోనే అడ్డుపడి) " నానమ్మ ... ఈ బంధం ఎందుకు దత్తత తీసుకోవడం లాంటిది అవుతుంది? ఎందుకంటే నేను వయసులో విజయ్ కంటే పెద్దదాన్నైనా...
 
ఏది ఏమైనా నేను విజయ్‌ని ప్రాణంగా ప్రేమిస్తున్నాను! అతన్నే నా భర్తగా పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నాను!"
 
(అవతలి వైపు పిడుగు పడినంత పనైంది! నానమ్మ  ఒక్కసారిగా షాక్‌కు గురైంది.)
 
నానమ్మ : (నోట మాట రాక, కోపంతో, వణుకుతూ) "భావనా! ఏం మాట్లాడుతున్నావ్... నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా?!"
 
అమ్మ: "నాకు ఏమీ చెప్పకు నానమ్మ ... నేను చెప్పేది విను... నువ్వు నాతో ఏమైనా చెప్పు, కానీ మా బంధాన్ని మాత్రం వద్దని అనకు..."
 
నానమ్మ : (గట్టిగా, రోదిస్తూ) "భావనా!! విజయ్ నీ కొడుకు! నువ్వు కన్న నీ సొంత కొడుకు వాడు! ఏం మాట్లాడుతున్నావమ్మా ?!"
 
ఆ ఒక్క మాట... భావన ప్రపంచాన్ని నిలువునా కూల్చేసింది! ఆమె కాళ్ల కింద భూమి జారిపోయినట్లయింది. గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. ఆమె చేతిలోంచి ఫోన్ జారబోయింది.
 
అమ్మ: (గొంతు పూర్తిగా ఆగిపోయి, వణుకుతూ) "ఏం... ఏం మాట్లాడుతున్నావు నానమ్మ ..."
 
నానమ్మ : (ఏడుస్తూ) "ఆ విజయ్... నువ్వు 20 ఏళ్ల క్రితం కన్న నీ కొడుకే భావనా! వాళ్ల నాన్న గత నెలలోనే చనిపోయాడు... చనిపోయేముందు నీ వివరాలు చెప్పాడు.
 
'నా కన్నతల్లిని కలవాలి' అని విజయ్ నీ దగ్గరకు వచ్చాడు... కానీ నువ్వేంటి ఇదంతా చెబుతున్నావు? నాకేమీ అర్థం కావడం లేదే భావనా!"
 
భావన ఆ మాటను నమ్మలేకపోయింది. కాళ్లు నిలవక నేల మీద కూర్చుండిపోయింది. చేతులు, శరీరం వణికిపోతున్నాయి.
 
అమ్మ: (కన్నీళ్లతో, ఏడుస్తున్న గొంతుతో) "విజయ్... ఇతను... ఇతను నా కొడుకా???"
 
నానమ్మ : "అవును భావన... నువ్వు ఎక్కడికో బయటకు వెళ్లి ఉంటావని వాడు నాతో చెప్పాడు. '15-20 రోజుల తర్వాత వస్తుంది నానమ్మా, అప్పుడు నిన్ను మా అమ్మకు చూపిస్తాను' అన్నాడు... నీకు ఇవ్వడానికి నీ పెళ్లి చీర కూడా తెచ్చాడు..."
 
అమ్మ: (వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ, పిచ్చిదానిలా) "కానీ... కానీ విజయ్ నాతో ఎప్పుడూ చెప్పలేదు నానమ్మ ! అతను నా కొడుకని నా దగ్గర దాచాడు!"
 
నానమ్మ : "దీన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకోకు భావన... వాడు నీ కొడుకు... నీ దగ్గరకు వచ్చాడు... కానీ ఇదంతా ఏంటి భావనా..."
 
ఫోన్ కాల్ కట్ అయిపోయింది. భావనకు స్పృహ తప్పినంత పనైంది. పొట్ట మీద చేయి పెట్టుకుని, దాంతో తాను చేసిన ఆ ఘోరాన్ని తలచుకుంటూ, తను కన్న కొడుకునే భర్తగా మార్చుకుని శృంగారంలో తేలిపోయాననే ఆ భయంకరమైన అపరాధభావంతో గది మూలలో కూర్చుని గుండెలు బాదుకుంటూ ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.
 
నేను (విజయ్): "భావన... ఏమైంది? ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు?"
 
నేల మీద కూర్చుని ఉన్న భావన లేచి నిలబడింది. ఆమె కళ్లల్లో అంతులేని కోపం, అసహ్యం, కన్నీళ్లు ఉన్నాయి. విజయ్ దగ్గరకు వచ్చి... ఛెళ్ళున అతని చెంప పగులగొట్టింది!
 
ఒక్క దెబ్బతో ఆమె ఆగలేదు! విజయ్ ని ఛాతీపై, ముఖంపై పిచ్చిదానిలా, నిర్దాక్షిణ్యంగా కొడుతూనే ఉంది.
 
అమ్మ: (పిచ్చిదానిలా ఏడుస్తూ, కొడుతూ) "సిగ్గులేనివాడా! నా జీవితాన్ని నాశనం చేశావు! నాకెందుకు ఇలా చేశావురా... నాకెందుకు ఇలా చేశావు?!"
 
(విజయ్ కి అర్థమైపోయింది... తన రహస్యం భావనకు తెలిసిపోయిందని. అతను మౌనంగా ఆ దెబ్బలను భరించాడు. చివరికి భావన అలసిపోయి ఆగింది.)
 
నేను: (కన్నీళ్లతో ఆమెను పట్టుకోబోతూ) "భావన..."
 
అమ్మ: (విజయ్ ని గట్టిగా వెనక్కి తోసేస్తూ) "నన్ను తాకకు! నాకు దూరంగా ఉండు! అసలు ఎందుకు విజయ్... ఎందుకు?!
 
నా జీవితంతో ఆడుకుని నీకేం వచ్చిందిరా? నువ్వు నా కొడుకువనే నిజం నా దగ్గర ఎందుకు దాచావు?!"
 
నేను: (కన్నీళ్లు కారుస్తూ) "అమ్మ... దయచేసి నాకు ఒక్క అవకాశం ఇవ్వు, నేను చెబుతాను..."
 
అమ్మ: (రౌద్రంగా) "నాతో ఆ మాట అనే ధైర్యం కూడా చేయకు! నువ్వు నా మనసుతో, నా శరీరంతో ఆడుకున్నావు!
 
ఎన్నో ఏళ్లుగా నా కొడుకు ఎక్కడున్నాడో, ఎలా ఉన్నాడో, మంచివాడో కాదో అని తపించిపోయానురా... కానీ నా కొడుకు నా కళ్ల ముందే ఉండి... నా చేత ఈ పాపం చేయించాడా?!"
 
నేను: "ఒక్కసారి నా మాట వినమ్మా... ఆ తర్వాత నన్ను నీ ఇష్టం వచ్చినట్లు శిక్షించు, నేను చావడానికైనా సిద్ధమే!"
 
అమ్మ: (గుండెలు బాదుకుంటూ) "నువ్వు నన్ను ఎప్పటికీ కోలుకోలేని శిక్ష వేశావు విజయ్! నీకు అంతా తెలిసినప్పుడు నీకు సిగ్గు అనిపించలేదా?
 
ఇలాంటి పనులు చేస్తున్నప్పుడు ఒక్కసారైనా తప్పు చేస్తున్నావని అనిపించలేదా... నువ్వేం కొడుకువిరా?!"
 
నేను: (ఏడుస్తూ, కాళ్లపై పడబోతూ) "అమ్మా..."
 
అమ్మ: "పొరపాటున కూడా నన్ను 'అమ్మా' అని పిలవకు! నువ్వు ఈ పవిత్రమైన బంధానికి శాశ్వత అవమానం తెచ్చావు విజయ్!"
 
నేను: (ఆమె చేతులు పట్టుకుని) "ఒక్కసారి నేను చెప్పేది విను..."
 
అమ్మ: (చేతిని విదిలించుకుని) "పక్కకు జరుగు విజయ్! నా దగ్గరికి కూడా రాకు! అసలు నీ ముఖం కూడా నాకు చూడాలని లేదు... మళ్లీ నన్ను కలవడానికి కానీ, చూడటానికి కానీ నువ్వు ప్రయత్నిస్తే... నా శవాన్ని చూస్తావు! నా మీద ఒట్టు!"
 
(భావన తన ఫోన్‌ను బెడ్‌పై విసిరికొట్టి, తన హ్యాండ్‌బ్యాగ్ తీసుకుని, ఏడుస్తూ ఆ ఇంట్లో నుండి బయటకు పరుగెత్తి వెళ్ళిపోయింది!)
 
అలేఖ్య ప్రవేశం
 
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (పడకగది)
సమయం: ఉదయం 11:00 గంటలు
 
చాలా సేపటి నుండి విజయ్ బయటకు రాకపోవడంతో, కారులో ఉన్న అలేఖ్య లోపలికి వచ్చింది. అక్కడ జరుగుతున్నదంతా విన్న అలేఖ్యకు కళ్ల కింద భూమి బద్దలైనట్లయింది.
 
నోటి నుండి మాట రాలేదు. భావన వెళ్లిపోయిన తర్వాత, విజయ్ నేల మీద పడి పిచ్చివాడిలా ఏడుస్తున్నాడు.
 
అలేఖ్య మెల్లగా విజయ్ దగ్గరకు వచ్చి, అతని భుజంపై చేయి వేసి, అతన్ని తన కౌగిట్లోకి తీసుకుని ఓదార్చడం మొదలుపెట్టింది.
 
అలేఖ్య: (కన్నీళ్లతో, విజయ్ ని హత్తుకుని) "ఏం కాదు విజయ్... ఏం కాదు... అంతా సర్దుకుంటుంది. భావన అక్క పరిస్థితి అర్థం చేసుకోగలదు.
 
మనకు ప్రాణమైన వాళ్లు తెలియక ఏ తప్పు చేసినా మొదట్లో ఇలాగే అనిపిస్తుంది... కానీ వాళ్లు లేని రోజున ఆ వెలితి తెలుస్తుంది. అక్క కచ్చితంగా తిరిగి వస్తుంది విజయ్..."
 
నేను: (అలేఖ్య కళ్లలోకి చూస్తూ, కన్నీళ్లు తుడుచుకుని) "అమ్మ తిరిగి రావాలంటే... మనం వెంటనే వైజాగ్ వెళ్లాలి అలేఖ్య!"
 
అలేఖ్య: (అర్థం కాక) "వైజాగ్ ఆ? ఎందుకు విజయ్?"
 
నేను: "నేను నీకు అన్నీ తర్వాత చెబుతాను అలేఖ్య... ముందు పద, మనం వెంటనే వైజాగ్ బయలుదేరాలి!"
 
అలేఖ్య ఇంకేమీ అడగకుండా విజయ్ చేయి పట్టుకుంది. విజయ్, అలేఖ్యలు భావనను వెతుక్కుంటూ, ఆమె పూనమ్ అమ్మను కలిపే లక్ష్యంతో వైజాగ్ వైపు ప్రయాణమయ్యారు!
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ ఎయిర్పోర్టు బయట
సమయం: మరుసటి రోజు ఉదయం 8:00 గంటలు
 
విజయ్, అలేఖ్యలు ఫ్లయిట్ దిగి బయటకు వచ్చారు. విజయ్ కళ్లలో భావనను ఎలాగైనా కనుగొనాలనే ఆరాటం. అలేఖ్య తన ప్రాణస్నేహితురాలు అల్కా నంబర్‌కు పదే పదే ఫోన్ చేస్తోంది, కానీ అవతలి నుండి స్పందన లేదు.
 
అలేఖ్య: (ఆందోళనగా ఫోన్ చూస్తూ) "విజయ్... అల్కా ఫోన్ లిఫ్ట్ చేయడం లేదు. ఎన్నిసార్లు ట్రై చేసినా రింగ్ అవుతూనే ఉంది కానీ ఎత్తడం లేదు..."
 
నేను (విజయ్): (దీర్ఘంగా ఊపిరి పీల్చుకుని, కొంతసేపు ఆలోచించి) "అలేఖ్య... ఇక్కడికి దగ్గర్లోనే మా ఊరు ఉంది. ముందు మనం అక్కడికి వెళ్దాం. నేను మా నానమ్మతో మాట్లాడాలి... భావన అక్కడికే వచ్చిందేమో తెలుసుకోవాలి."
 
అలేఖ్య: (అతని చేయి గట్టిగా పట్టుకుని) "సరే విజయ్... నువ్వు ఎక్కడికి రమ్మంటే అక్కడికి వస్తాను, పద వెళ్దాం."
 
ఇద్దరూ కలిసి విజయ్ సొంత ఊరి వైపు ప్రయాణమయ్యారు.
 
విడిపోయిన నీడలు – ముగిసిన ప్రేమకథ
 
ఒకప్పుడు భావన, విజయ్‌ల మధ్య చిగురించిన ఆ స్వచ్ఛమైన, విచిత్రమైన ప్రేమ బంధం... విధి వేసిన భయంకరమైన సత్యం అనే అడుగు కింద నలిగిపోయి ఇక్కడితో శాశ్వతంగా ముగిసిపోయింది.
 
కన్నతల్లిని తన భార్యగా భావించి ప్రేమించిన అపరాధభావంతో ఒకవైపు విజయ్, కన్నకొడుకునే భర్తగా అంగీకరించి తపించిన వేదనతో మరోవైపు భావన...
 
ఇద్దరి హృదయాల్లోనూ ఆరని గాయాలుగా మిగిలిపోయారు.
 
"విధి రాసిన విచిత్ర బంధాల్లో కొన్ని కలయికలు అమృతమైతే... మరికొన్ని నిజాలు ప్రాణాంతక విషమవుతాయి!
మోహపు చీకట్లను చీల్చుకుంటూ వచ్చిన 'సత్యం' వారి బంధాన్ని తుంచేసింది...
 
గతం జ్ఞాపకంగా మారినా, కన్నీళ్లు తుడిచినా... కొన్ని అధ్యాయాలకు ముగింపు పలకడమే కాలం ఇచ్చే ఏకైక తీర్పు!"
 
 
---------------------  సమాప్తం   ----------------------------