Misc. Erotica ❤️ భావన & విజయ్ ❤️ అపరిచిత బంధం ❤️(రక్త కధనరంగం -1)

[Sunnysunnysunny]

నేను: "ఇదిగోండి... ఈ కొబ్బరి నీళ్లతో ఈ టాబ్లెట్ వేసుకోండి. మీరు కార్ డ్రైవ్ చేయగలరా ఇప్పుడు?"

 
(అలేఖ్య మౌనంగా తల అడ్డంగా ఊపింది.)
 
నేను: "సరే... మీరేమీ కంగారు పడకండి."
 
(విజయ్ వెంటనే భావనకు ఫోన్ చేశాడు.)
 
నేను (ఫోన్ లో): "హలో భావన... మా ఆఫీస్ లో వర్క్ చేసే ఒక అమ్మాయికి అసలు ఒంట్లో బాగోలేదు, విపరీతమైన ఫీవర్ ఉంది. మనం ఆమెను వాళ్ల ఇంటి దగ్గర డ్రాప్ చేద్దామా?"
 
భావన (ఫోన్ లో): "అయ్యో... అలాగే విజయ్! దానికి అడగడం దేనికి, వెంటనే తీసుకురా."
 
నేను: (అలేఖ్యతో) "అలేఖ్య గారు... మీరు కార్ కీస్ ఇవ్వండి, నేనే డ్రైవ్ చేస్తాను."
 
(ఆ మాట వినగానే అలేఖ్యకు ఎక్కడ లేని ఆనందం వేసింది. విజయ్ తన కార్ కీస్ తీసుకుని, అలేఖ్యను తీసుకుని బయట వెయిట్ చేస్తున్న భావన దగ్గరకు వెళ్లాడు.)
 
ప్రదేశం: అలేఖ్య కార్ లో ప్రయాణం
సమయం: సాయంత్రం 6:00 గంటలు
 
(విజయ్ కార్ డ్రైవ్ చేస్తున్నాడు. భావన ముందు సీట్లో కూర్చుంది, అలేఖ్య వెనుక సీట్లో ఉంది. భావన ముఖంలో కొత్త పెళ్లికూతురి కళ, ఒక రకమైన వెలుగు ఉట్టిపడుతోంది. భావన వెనక్కి తిరిగి అలేఖ్యను ఎంతో ప్రేమగా పలకరించింది.)
 
భావన: "హలో అమ్మా... నీ పేరేంటి?"
 
అలేఖ్య: (గొంతు ననుముకుంటూ) "నా పేరు అలేఖ్య అండి..."
 
భావన: (నవ్వుతూ) "చాలా మంచి పేరు. ఒంట్లో బాగులేకపోతే ఆఫీస్ కి రాకూడదు కదా అలేఖ్య. విజయ్ నాకు బంధువు అవుతాడు, తను చెప్పగానే నిన్ను సేఫ్ గా దింపాలని వచ్చాం."
 
(అలేఖ్య భావన వైపు చూసింది. భావన ఎంత ప్రేమగా మాట్లాడిందో చూసి అలేఖ్య మనసు తేలికపడింది. విజయ్ కూడా అద్దంలో నుండి అలేఖ్యను చూస్తూ చాలా జాగ్రత్తగా మాట్లాడాడు.)
 
(కార్ అలేఖ్య ఇంటికి మరో రెండు ఇళ్ల ముందే ఆగింది. అలేఖ్య కార్ తలుపు తీసి కిందకి దిగింది.)
 
అలేఖ్య: "అక్కా... మీరు ఈ కార్ తీసుకెళ్లండి. నేను రేపు ఆఫీస్ లో తీసుకుంటాను."
 
భావన: "అయ్యో వద్దులే అలేఖ్య... మీ కార్ నీ దగ్గరే ఉంచుకో."
 
అలేఖ్య: (ఎంతో ఆప్యాయంగా) "ప్లీజ్ అక్కా... మీరు నాకు అక్కతో సమానం, కాదనకండి. బయట వర్షం పడుతోంది, మీరు వర్షంలో ఇబ్బంది పడకండి. కార్ తీసుకెళ్లండి ప్లీజ్..."
 
భావన: (కరిగిపోయి) "సరేనమ్మా... థాంక్యూ. ఒంట్లో బాగుపడ్డాక వీలైతే ఒకసారి మా ఇంటికి రా, ఇద్దరం కూర్చుని మాట్లాడుకుందాం."
 
విజయ్: "జాగ్రత్తగా వెళ్లండి అలేఖ్య గారు, రెస్ట్ తీసుకోండి."
 
(భావన, విజయ్ కారులో వెళ్ళిపోయారు. అలేఖ్యకు ఇప్పుడు జ్వరం పూర్తిగా తగ్గిపోయినట్లు అనిపించింది. విజయ్ తనపై చూపించిన కేరింగ్, భావన తనను 'ఇంటికి రా' అని పిలిచిన ఆ ప్రేమపూర్వక ఆహ్వానం ఆమె గుండెను సంతోషంతో నింపేశాయి.)
 
ప్రదేశం: అలేఖ్య గది
సమయం: రాత్రి 8:00 గంటలు
 
(అలేఖ్య పరుగెత్తుకుంటూ గదిలోకి వెళ్లి, వెంటనే వైజాగ్ లో ఉన్న తన ప్రాణస్నేహితురాలు అల్కాకు ఫోన్ చేసింది.)
 
అలేఖ్య: (ఎంతో ఉత్సాహంగా, ఆనందభాష్పాలతో) "హలో అల్కా! అల్కా... నేను చెప్పేది వింటున్నావా!"
 
అల్కా: (కంగారుగా) "ఏంటే అలేఖ్య? ఉదయం ఏడ్చావు, ఇప్పుడేమో ఇంత హ్యాపీగా ఉన్నావు... ఏమైంది?"
 
అలేఖ్య: "అల్కా... ఇవాళ ఆఫీస్ లో నాకు విపరీతమైన జ్వరం వచ్చింది. విజయ్ నా నుదుటిపై చేయి పెట్టి చూశాడు... ఆ తర్వాత నా కోసం కొబ్బరి నీళ్లు, టాబ్లెట్స్ తెచ్చాడు. అంతటితో ఆగకుండా... తనే నన్ను డ్రాప్ చేస్తానని నా కార్ కీస్ తీసుకున్నాడు అల్కా!"
 
అల్కా: "అవునా! వావ్... మరి ఆ కార్ లో ఉన్న మహిళ ఎవరు?"
 
అలేఖ్య: "అక్కడే పెద్ద మ్యాజిక్ జరిగింది అల్కా! విజయ్ ఆ మహిళను కూడా కార్ లోకి ఎక్కించుకున్నాడు.
 
ఆమె పేరు భావన... విజయ్ కి బంధువు అవుతుందట. కానీ తెలుసా అల్కా... ఆమె రాక్షసి కాదు, దేవత! నాతో ఎంత ప్రేమగా మాట్లాడిందో తెలుసా?
 
నన్ను 'నువ్వు నాకు చెల్లివి/అక్కవి' అన్నట్లు చూసింది. వీలైతే వాళ్ల ఇంటికి రమ్మని కూడా పిలిచింది అల్కా!"
 
అల్కా: (నవ్వుతూ) "హమ్మయ్య! ఉదయం నుండి నీ ఏడుపు విని నేను చచ్చిపోయాను. ఇప్పుడు నీ వాయిస్ లో ఈ ఆనందం చూస్తుంటే నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది అలేఖ్య."
 
అలేఖ్య: "అవునల్కా... విజయ్ నాపై చూపే ఆ కేరింగ్, భావన అక్క చూపించిన ఆ ఆప్యాయత... నా జీవితంలో ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను. విజయ్ నా వాడే అల్కా... నా ప్రేమ కచ్చితంగా గెలుస్తుంది!"
 
అలేఖ్య ఫోన్ హ్యాంగ్ చేసి, కిటికీ గుండా కురుస్తున్న వర్షాన్ని చూస్తూ విజయ్ జ్ఞాపకాల్లో మునిగిపోయింది.
 
ప్రదేశం: ముంబై వీధులు & గుడి
సమయం: సాయంత్రం 6:30 గంటలు
 
(విజయ్ కారు నడుపుతున్నాడు, పక్కన భావన కూర్చుని ఉంది. చాలా సేపటి వరకు ఇద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దం అల్లుకుంది.)
 
అమ్మ (భావన): (విజయ్ వైపు చూస్తూ, ఎంతో ఆప్యాయంగా) "విజయ్... మనం చాలా కాలంగా గుడికి వెళ్ళలేదు కదా... ఈరోజు వెళ్దామా?"
 
నేను (విజయ్): "సరే భావన వెళ్దాం... ఎలాగూ మనకు చాలా సమయం ఉంది కదా."
 
(విజయ్ కారును దగ్గర్లోని గుడి వైపు మళ్లించాడు. గుడి బయట భావన కోసం ఒక అందమైన మల్లెపూల దండ కొన్నాడు. ఇద్దరూ లోపలికి వెళ్లి స్వామివారి దర్శనం చేసుకున్నారు.
 
విజయ్ ఎంతో పవిత్రంగా గుడిలోనే భావన నుదుటిపై, పాపిటలో సింధూరం పెట్టాడు. ఆ తర్వాత ఇద్దరూ గుడి ప్రశాంతమైన ఆవరణలో కాసేపు కూర్చున్నారు.)
 
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ, విజయ్ చేతిని పట్టుకుని) "విజయ్... ఎలాగూ నాకు కొన్ని రోజుల్లో నీ వల్ల గర్భం రాబోతోంది... నువ్వు ఇప్పుడు మీ ఇంట్లో వాళ్లతో మాట్లాడాలి కదా..."
 
(ఆ హడావిడిలో, ఇన్నాళ్లుగా ఇంటి విషయాల గురించి భావనకు అబద్ధాలు చెబుతున్నానన్న విషయం విజయ్ కి గుర్తొచ్చింది. కానీ ఇప్పుడు నిజం చెప్పలేక, మళ్లీ మరో అబద్ధం ఆడక తప్పలేదు.)
 
నేను: "భావన... నేను ఈ మధ్యాహ్నమే నానమ్మ  (నానమ్మ)తో ఫోన్ లో మాట్లాడాను. నీ వయసు గురించి నానమ్మ కి చెప్పాను... కానీ... నానమ్మ  ఈ సంబంధాన్ని ఒప్పుకోవడం లేదు భావన..."
 
(ఆ మాట వినగానే భావన ముఖం ఒక్కసారిగా పాలిపోయింది. కళ్లల్లో తీవ్రమైన బాధ. ఆమె మౌనంగా ఉండిపోయింది. ముఖం పక్కకు తిప్పుకుంది.)
 
నేను: "ఏమైంది భావన..."
 
అమ్మ: (గొంతు బొంగురుపోగా) "లేదు... ఏమీ లేదు..."
 
(భావన ఏడుస్తోందని విజయ్ కి అర్థమైంది. అతను వెంటనే ఆమె ముఖాన్ని తన వైపు తిప్పుకున్నాడు. భావన కళ్లలో కన్నీళ్లు ధారగా కారుతున్నాయి.)
 
నేను: "ఇదేంటి భావన... ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు?"
 
అమ్మ: (వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ) "ఇప్పుడు నాకు ఈ ప్రపంచంలో ఎవరూ లేరు విజయ్... కనీసం మన పెళ్లికి మీ కుటుంబం అయినా వచ్చి ఉంటే ఎంత బాగుండేది...
 
ఇప్పుడు మీ అమ్మమ్మ కూడా మన బంధాన్ని అంగీకరించడం లేదు.... 'నువ్వు నాతో శృంగారం చేస్తే, ఆ తర్వాత నన్ను వదిలేస్తావు విజయ్'... నాకు ఇప్పుడు చాలా భయంగా ఉంది..."
 
(విజయ్ గుడిలో జనం ఉన్నారని కూడా పట్టించుకోకుండా భావనను తన గుండెలకు గట్టిగా హత్తుకున్నాడు.)
 
నేను: "పిచ్చిదానిలా ఎందుకు మాట్లాడుతున్నావు భావన... నేనెందుకు నిన్ను వదిలేస్తాను? నేను నిన్ను నిజంగా, ప్రాణంగా ప్రేమిస్తున్నాను.
 
మన బంధం మధ్యలోకి ఎవరు వచ్చినా... నేను నిన్ను నా భార్యగా మనస్ఫూర్తిగా అంగీకరించాను. కాబట్టి ఇప్పుడు నిన్ను నా భార్యగా చేసుకుని తీరుతాను."
 
అమ్మ: "కానీ మీ కుటుంబం సంగతేంటి విజయ్..."
 
నేను: "మనం వాళ్లకు ఎప్పటికీ చెప్పము... మనం త్వరలోనే పెళ్లి చేసుకుంటాం."
 
అమ్మ: (ఇంకా ఏడుస్తూనే) "కానీ ఎప్పుడు విజయ్... నీకు అర్థం కావడం లేదా? నేను గర్భవతిని కావచ్చు... అది కూడా చాలా త్వరగా...
 
అప్పుడు ఏమైనా చెడు జరిగితే... లేదా వాళ్లు నిన్ను నాతో పెళ్లి చేసుకోనివ్వకపోతే నేను ఎలా బ్రతకాలి..."
 
నేను: "భావన, అలాంటిదేమీ జరగదు... నేను నీ కోసం ఇక్కడే ఉన్నాను."
 
అమ్మ: "నన్ను ఒక్కసారి మీ నానమ్మ తో మాట్లాడనివ్వు విజయ్... ఆమెను ఒప్పించడానికి నా వంతు ప్రయత్నం చేస్తాను... దయచేసి ఈ బంధం కోసం ఆమెను ఒప్పించు..."
 
నేను: "కంగారు పడకు భావన... అంతా బాగుంటుంది... నువ్వు కోరుకున్నట్లే జరుగుతుంది... పద ఇప్పుడు ఇంటికి వెళ్దాం, ఆలస్యమవుతోంది."
 
(విజయ్ భావన చీర కొంగుతో ఆమె కన్నీళ్లను ప్రేమగా తుడిచాడు. ఇద్దరూ గుడి బయటకు వచ్చారు. అక్కడ ఒక జ్యువెలరీ షాప్ కనపడింది. విజయ్ ఒకప్పుడు ఆ మంగళసూత్రాన్ని చూసిన అదే దుకాణం ముందు నిలబడ్డాడు.)
 
నేను: "భావన అది చూడు... పెళ్లి తర్వాత నువ్వు ఎలాంటి మంగళసూత్రం కట్టుకోవాలనుకుంటున్నావు?"
 
(భావన మనసంతా బాధగా ఉండటంతో మాట్లాడే మూడ్‌లో లేదు. మౌనంగా ఉండిపోయింది.)
 
నేను: "ఇప్పుడు చెప్పు భావన.... నీకెందుకు అంత కోపంగా ఉంది?"
 
అమ్మ: "లేదు, ఏమీ లేదు... ఇప్పుడు ఇంటికి వెళ్దాం. నేను ఇక ఇక్కడ ఉండాలనుకోవడం లేదు..."
 
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (పడకగది)
సమయం: రాత్రి 7:30 గంటలు
 
(ఇంటికి వెళ్ళాక, భావన స్నానం చేసి వంట చేయడానికి కిచెన్ లోకి వెళ్తోంది. ఆమె విజయ్ పై ఇంకా కోపంగానే ఉంది. విజయ్ వెళ్లి ఆమెను వెనుక నుండి తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.)
 
అమ్మ: (కోపంగా తల పక్కకి తిప్పుతూ) "విజయ్... వదులు ... నాకు ఇప్పుడు అస్సలు మూడ్ లేదు..."
 
(విజయ్ భావన జుట్టుని మెల్లగా పట్టుకుని ఆమెను శాంతపరచడానికి ప్రయత్నించాడు.)
 
నేను: "బాగా విను భావన, నీకు ఒక అద్భుతమైన విషయం చెప్పాలనుకుంటున్నాను..."
 
అమ్మ: "ఏంటి... త్వరగా చెప్పు..."
 
నేను: "ఓహో... అయితే ముందు వచ్చి ఇక్కడ కూర్చో..."
 
(భావన వచ్చి విజయ్ పక్కన మంచం మీద కూర్చుంది.)
 
అమ్మ: "త్వరగా చెప్పు విజయ్..."
 
నేను: "నాకు ఎప్పుడూ నీ గురించి, నా గురించి కలలు వస్తుంటాయి భావన... ఈరోజు కూడా ఒక అందమైన కల వచ్చింది."
 
అమ్మ: "అయితే..."
 
నేను: "హేయ్... ముందు ఇది విను. మనం ఆసుపత్రి నుండి ఇంటికి తిరిగి వస్తున్నాము... మన ఇంటి దగ్గర మా అత్తయ్య, అమ్మమ్మ మరియు మన ముగ్గురు పిల్లలు మన కోసం తంబూలంతో ఎదురు చూస్తున్నారు."
 
(భావన కోపంగా ఉన్న తన కళ్లను తిప్పి విజయ్ వైపు చూసింది.)
 
నేను: "అందరూ ఎందుకు ఎదురు చూస్తున్నారో తెలుసా... ఎందుకంటే ఈరోజు ఆ ఇంట్లోకి మరో చిన్న దేవత రాబోతోంది... అంటే, మన నాలుగో బిడ్డ, మన కూతురు! ఆమె అచ్చం నీలాగే ఉంది భావన..."
 
(ఆ మాట వినగానే భావన ముఖంలోని కోపం ఒక్క క్షణంలో మాయమైంది.)
 
నేను: "అత్తయ్య నీకు, ఆ చిన్న పాపకు హారతి ఇచ్చి లోపలికి ఆహ్వానించారు... అత్తయ్య అన్నారు... 'మనం ఇక్కడితో ఆపకూడదు, మీరు కనీసం మరో రెండు మూడు మంది పిల్లలను కనాలి' అని!"
 
(భావన ఇప్పుడు తన కోపాన్ని దాచుకోలేక సిగ్గుపడుతూ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.)
 
అమ్మ: "హ్మ్... నువ్వు మాట్లాడటం ఆపేస్తే నన్ను వెళ్లి వంట చేయనివ్వు విజయ్..."
 
నేను: (భావన తల మీద చేయి పెట్టి) "లేదు భావన, నీ మీద ఒట్టు... నాకు ఎప్పుడూ ఇలాంటి కలలే వస్తుంటాయి."
 
అమ్మ: "నువ్వు నిజం చెబుతున్నావా విజయ్..."
 
నేను: "అయితే నీ మీద ఎందుకు ఒట్టు వేసుకుంటాను చెప్పూ..."
 
అమ్మ: "సరే అయితే కల ఇంకా ఏమైంది..."
 
నేను: "అప్పుడే మా జూనియర్... అంటే మన పెద్ద కొడుకు అజయ్... మన మొదటి బిడ్డ నా వైపు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి నన్ను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. అయినా, ప్రతి కలలోనూ నువ్వు అతన్ని కొడుకులాగే పిలుస్తావు..."
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) "సరే... ఇక మిగతా పిల్లల సంగతేంటి?"
 
నేను: "రెండోవాడు నా చిన్న కొడుకు రవి... వాడు కొంచెం ప్రశాంతంగా, నిశ్శబ్దంగా ఉంటాడు... సాధారణంగా అమ్మమ్మ దగ్గరే ఆడుకుంటూ ఉంటాడు. ఇక మూడోది నా అత్యంత ప్రత్యేకమైన ముద్దుల కూతురు... అంటే మన ఇద్దరిదీ..."
 
అమ్మ: "తన పేరేంటి విజయ్?"
 
నేను: "నేను తనకి కోమల్ అని పేరు పెట్టాను... ఎందుకంటే తను కూడా నీలాగే చాలా సౌమ్యంగా, కోమలంగా ఉంటుంది. మరి ఆ నాలుగో చిన్న పాపకి నువ్వే పేరు పెట్టావు భావన..."
 
అమ్మ: (ఆత్రుతగా) "నేనేం పేరు పెట్టాను?"
 
నేను: "సంధ్య..."
 
(ఆ పేరు వినగానే భావన ఒక్కసారిగా షాక్ అయింది! ఆమె కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి. విజయ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.)
 
నేను: "ఏమైంది భావన... నేను ఇప్పుడు ఏమైనా తప్పుగా అన్నానా?"
 
అమ్మ: (కన్నీళ్లతో, వణుకుతున్న గొంతుతో) "విజయ్... నేను 20 ఏళ్ల క్రితం గర్భవతిగా ఉన్నప్పుడు ఈ పేర్ల గురించే ఆలోచించాను!
 
ఒకవేళ అప్పుడు అబ్బాయి పుడితే పేరు 'విజయ్' అని... అమ్మాయి పుడితే మా అమ్మ పేరు 'సంధ్య' అని పెట్టుకోవాలని అనుకున్నాను! నీకది ఎలా తెలిసింది విజయ్..."
 
(విజయ్ మనసులో అనుకున్నాడు: 'బహుశా ఈ ప్రపంచం గుండ్రంగానే ఉంది... నా కలలు కూడా నిజమైన జీవితాన్నే చూపిస్తున్నాయి'.)
 
(భావన విజయ్ ని అమాంతం హత్తుకుని అతని చేతుల్లోకి వాలింది.)
 
అమ్మ: "విజయ్.... నీ కలలు కచ్చితంగా నిజం కావాలి.... నేను నీకు నలుగురినే కాదు, ఇంకా ఎక్కువ మంది పిల్లలకు జన్మనిస్తాను.... కానీ కనీసం ఈ ఒక్క కల అయినా మన జీవితంలో నిజం కావాలి విజయ్..."
 
నేను: (ఆమె నుదుటిపై ముద్దుపెట్టుకుంటూ) "అవును భావన... అది నిజమవుతుంది... అది కచ్చితంగా నిజమవుతుంది, నువ్వు ఏమీ చింతించకు..."
 
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (పడకగది)
సమయం: రాత్రి 9:30 గంటలు
 
(కొద్దిసేపటి తర్వాత భావన వెళ్లి కమ్మటి వంట వండింది. ఇద్దరూ కలసి భోజనం చేశారు. ఆ తర్వాత మంచం మీద పడుకున్నారు.)
 
నేను: "ఇప్పుడు మనం ఏం చేయాలి భావన..."
 
అమ్మ: "నువ్వే చెప్పు..."
 
నేను: "అన్నట్టు భావన... నిన్ను నేను ఎప్పుడూ మోడర్న్ డ్రెస్‌లలో చూడలేదు. కాబట్టి నేను నీ కోసం మంచి మోడర్న్ డ్రెస్సులు తెస్తే వేసుకుంటావా?"
 
అమ్మ: "వద్దు బాబోయ్... మోడర్న్ డ్రెస్సులు నేను వేసుకోను..."
 
నేను: "ఓ అందులో ఏముంది భావన... నేను నిన్ను బయట వేసుకునేవి వేసుకోమనడం లేదు... రాత్రిపూట చాలా మంది ఆడవాళ్లు హాట్ నైటీలు వేసుకుంటారు కదా..."
 
అమ్మ: "కానీ నేను అలాంటివి వేసుకోను..."
 
నేను: (నవ్వుతూ) "అయితే నా బట్టలు వేసుకుంటావా భావన?"
 
అమ్మ: (కాసేపు ఆలోచించి) "అవును... నీ బట్టలు అయితే వేసుకోగలను..."
 
నేను: "సరే... సరే అయితే..."
 
(విజయ్ వెంటనే తన చొక్కాను (షర్ట్) తీసి భావనకు ఇచ్చాడు.)
 
అమ్మ: "ఇంకా ప్యాంటు కూడా ఇవ్వవా..."
 
నేను: "కేవలం నా షర్ట్ మాత్రమే వేసుకోవాలి... అది కూడా లోపల బ్రా, ప్యాంటీ ఏమీ లేకుండా! అర్థమైందా... వెళ్లి వేసుకో."
 
అమ్మ: (సిగ్గుతో) "విజయ్... నాతోనే ఇదంతా ఎందుకు చేయిస్తున్నావు..."
 
నేను: "నీకు ఇష్టం లేకపోతే వద్దని చెప్పవచ్చు భావన..."
 
అమ్మ: (నకిలీ కోపంతో) "నువ్వు ఎప్పుడూ నన్ను ఇలాగే ఆటపట్టిస్తావు..."
 
నేను: "ఓ నా రాణి... నీకెందుకు అంత కోపం?"
 
అమ్మ: "అవును, నువ్వు చాలా గొప్ప రాజువి మరి... నన్ను రాణి అని పిలుస్తున్నావు..."
 
నేను: (ఆమె ముక్కు మీద మెల్లగా ముద్దు పెడుతూ) "ఇప్పుడు వెళ్లి వేసుకో... లేకపోతే నేను ఉన్న ఈ బట్టలన్నీ తీసేసి ఆ తర్వాత అసలైనది మొదలుపెడతాను..."
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) " నేను వెళ్తున్నాను... కానీ నేను కేవలం నీ చొక్కా మాత్రమే వేసుకోవాలా?"
 
నేను: "అవును... షర్ట్ మాత్రమే, బ్రా వద్దు, ప్యాంటీ వద్దు, ఏమీ వద్దు..."
 
అమ్మ: "ఏంటి... ప్యాంటీ కూడా వేసుకోకూడదా..."
 
నేను: "అవును... నా ముందు ఎప్పుడూ నగ్నంగా లేనట్లుగా ఎందుకు అంత ఆశ్చర్యపోతున్నావు భావన?"
 
అమ్మ: "నోరు మూయ్... వెధవ..."
 
(భావన నవ్వుకుంటూ బాత్రూంలోకి వెళ్ళింది. విజయ్ తన ప్యాంటు, లోదుస్తులు విప్పేసి... కేవలం నడుముకు ఒక టవల్ మాత్రమే చుట్టుకుని భావన కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు.)
 
(భావన బాత్రూమ్ నుండి బయటకు వచ్చింది. కేవలం విజయ్ లూజ్ షర్ట్ మాత్రమే వేసుకుని ఉంది. లోపల బ్రా, ప్యాంటీ లేకపోవడంతో ఆమె తొడలు, పాదాలు ఎంతో తెల్లగా, అందంగా మెరిసిపోతున్నాయి. భావన సిగ్గుపడుతూ విజయ్ దగ్గరకు వచ్చింది.)
 
నేను: "చూడు భావన... అందుకే కదా నీ భర్త మాట వినమంటున్నాను... ఎంత హాట్ గా, అందంగా కనిపిస్తున్నావో!"
 
అమ్మ: "హా... ఆపు... మరి నువ్వు ఈ టవల్‌లో ఎందుకు నిలబడి ఉన్నావు విజయ్?"
 
నేను: (ఆమెను చేతుల్లోకి తీసుకుంటూ) "ఇప్పుడు శృంగారానికి సమయం వచ్చింది డార్లింగ్... మనం శృంగారం చేయకపోతే... నువ్వు ఎలా గర్భవతివై తల్లి అవుతావు? కాబట్టి ఈ భర్తను కొంచెం కష్టపడనివ్వు..."
 
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ, విజయ్ బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టి) "హా పర్వాలేదు... నేను నా భర్తతోనే కదా పడుకుంటున్నాను... ఈరోజు నేను ఎలా చేయాలో చెప్పు విజయ్..."
 
నేను: "అంటే నేను కొత్త భంగిమలు ప్రయత్నించాలా భావన?"
 
అమ్మ: "నాకు తెలియదు... నీకు ఏది సరైనదనిపిస్తే అది చెయ్యి..."
 
(విజయ్ భావనను మంచం మీదకు తీసుకెళ్లాడు. ఆమెను వెల్లకిలా పడుకోబెట్టి, అతను ఆమె వీపు వైపు పడుకున్నాడు.)
 
నేను: "ఇప్పుడు నా నడుముకున్న టవల్ విప్పేయ్ భావన..."
 
(భావన టవల్ విప్పేసింది. విజయ్ కింద నిటారుగా, కడ్డీలా నిలబడి ఉన్న లావుపాటి మడ్దని చూసి ఆమె సిగ్గుపడింది.)
 
అమ్మ: "నువ్వు దీన్ని ఎప్పుడూ ఇలాగే నిటారుగా ఉంచుతావా విజయ్... ఇప్పుడు చెప్పు తర్వాత నేనేం చేయాలి?"
 
నేను: "ఇప్పుడు నువ్వు నా మడ్దని నీ పెదవులతో ముద్దు పెట్టుకోవాలి... మరియు నెమ్మదిగా నీ నోట్లోకి తీసుకుని చీకాలి..."
 
అమ్మ: "శ్... వద్దు విజయ్ నాకు వద్దు... నా వల్ల కాదు..."
 
నేను: "ఓహ్... ఇందులో అంత అసభ్యంగా ఏముంది భావన?"
 
అమ్మ: "ఓహ్... అది అసభ్యమైన ప్రదేశం కదా విజయ్..."
 
నేను: "ఓహో... మరి నేను నీ పూకును ముద్దు పెట్టుకుని నాకినప్పుడు అభ్యంతరం లేదు కదా... నీ పెదవులు నా దానికి తగిలితే తప్పా?"
 
అమ్మ: (విజయ్ ని మెల్లగా కొడుతూ) "నోరు మూయ్... అది వేరే విషయం..."
 
నేను: "నా ముద్దుతో నీకు ఎలా ఆనందం కలుగుతుందో, నీ ముద్దుతో నాకూ అలాగే ఆనందం కలుగుతుంది భావన... సరే నీకు అది చేయడం ఇష్టం లేకపోతే వదిలేయ్..."
 
(భావనకు అర్థమైంది విజయ్ కి నిరాశ కలిగిందని. ఆమె విజయ్ ని సంతోషపెట్టాలనుకుంది.)
 
అమ్మ: "ఇప్పుడు మళ్లీ అలా నటించకు విజయ్..."
 
నేను: "సరే అయితే ఇప్పుడు నన్ను నోటితో ముద్దు పెట్టుకో భావన... ఇది చూడు ఎలా నిలబడిందో..."
 
అమ్మ: "కానీ నాకు ఎలా చేయాలో అర్థం కావడం లేదు విజయ్..."
 
నేను: "ఓహ్... నువ్వు కూడా చాలా వీడియోలు చూసావు కదా... అందుకే నీకు తెలిసే ఉంటుంది..."
 
అమ్మ: "అవును... నాకు తెలుసు... ఇప్పుడు నేను దీన్ని పూర్తిగా తినేయాలా... ఆ వీడియోల్లో తిన్నట్టుగా?"
 
నేను: "నువ్వు అలా కూడా తినొచ్చు భావన... ఇది నీ కోసమే..."