[Sunnysunnysunny]

సమయం: మధ్యాహ్నం 12:45 నిమిషాలు

ప్రదేశం: భారతదేశంలో ఒక రహస్య ప్రదేశం (ఆధీర సామ్రాజ్యం )
 
చీకటిగా ఉన్న ఒక విశాలమైన రాజభవనం లాంటి గది. టీవీ స్క్రీన్ పైన విజయవాడలో జరిగిన మారణకాండ, రావు కుటుంబం అంతమైందనే న్యూస్ వస్తోంది. ఆ స్క్రీన్ వైపు చూస్తూ, చేతిలో వైన్ గ్లాస్ పట్టుకుని ముఖం పైన ఒక రాక్షసత్వపు నవ్వుతో నిలబడ్డాడు 'ఆధీర'!
 


ఆధీర: (తనలో తాను నవ్వుకుంటూ, గంభీరంగా)
 
"నా 25 ఏళ్ల కల నెరవేరే రోజు చాలా దగ్గరలోనే ఉంది... ఈసారి ఈ భూమి మొత్తాన్ని నేనే శాసిస్తాను! నాకు ఇక మరణం కూడా లేదు... హాహాహా!"
 
అలా నవ్వుకుంటూనే తన శాటిలైట్ ఫోన్ తీసి, విజయవాడలో తన చావును నాటకమాడి ఆ అంబులెన్స్‌లో సేఫ్‌గా పారిపోతున్న తన సొంత తమ్ముడు రణధీర్ (రావు) కి కాల్ చేశాడు.
 
ఆధీర: "రణధీర్... మొదటి పని విజయవంతం చేశావు .. ఇక మిగిలిన పని చిన్న అనుమానం కూడా రాకుండా ఆ ముగ్గురు అమ్మాయిలను ఒకరి తర్వాత ఒకరిని వేటాడి పట్టుకుని నా ముందుకు తీసుకురండి.
 
ఎవరు అడ్డువచ్చినా చంపేయండి! నాకు ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ ఆ ముగ్గురు అమ్మాయిలు కావాలి. ముందు వైజాగ్‌లో ఉన్న ఆ ఇద్దరు అమ్మాయిల (అల్కా, మరొక అమ్మాయి ) పైన నిఘా పెట్టండి.
 
ఒకరిని ఎత్తుకొచ్చిన రెండు రోజుల్లోనే మిగిలిన అమ్మాయిని కూడా తీసుకురావాలి! ఇక ఆల్రెడీ ముంబైలో ఉన్న అమ్మాయి  కోసం నేను స్వయంగా వెళ్తున్నాను.
 
చెప్పింది గుర్తునుంది కదా రణధీర్... మన ఆనవాళ్లు కానీ, మనం చేశామని కానీ ఒక్క చిన్న క్లూ కూడా దొరకకూడదు!"
 
రణధీర్: (కారులో వెళ్తూ, ఫోన్‌లో క్రూరంగా నవ్వుతూ)
 
"అన్నయ్యా! నా శవం కృష్ణా నదిలో కొట్టుకుపోయిందని, నేను చచ్చిపోయానని నా కొడుకు సోనుతో సహా ప్రపంచం మొత్తం నమ్ముతోంది! ఇప్పుడు నేను ఉన్నా అని కూడా ఎవరికి తెలీదు.
 
ఇక నన్ను, నిన్ను ఎదురించే శక్తి దేనికీ లేదు. నేను ఇప్పుడే వైజాగ్ బయలుదేరుతున్నాను. వాళ్ల అడ్రస్‌లు కనుక్కుని, ఒక పర్ఫెక్ట్ స్కెచ్ వేసి ఇద్దరినీ నీ ముందు నిలబెడతాను!"
 
ఇద్దరూ గట్టిగా నవ్వుకుంటూ ఫోన్ కట్ చేశారు.
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 01:00 నిమిషాలు
ప్రదేశం: ఇంద్రకీలాద్రి కింద కృష్ణా నది ఒడ్డు
 
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కృష్ణా నది అడుగు భాగంలో గాలిస్తుండగా... ఒడ్డున ఒక శవం దొరికింది. ఆ శవాన్ని చూడగానే అక్కడ ఉన్న సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, డ్రైవర్లు వాంతులు చేసుకునేంత భయంకరంగా ఉంది.
 
ఎందుకంటే... నీటిలోని చేపలు, నీటి జీవులు ఆ శవం ముఖాన్ని, శరీరాన్ని కోరికి కోరికి తినేశాయి! ముఖం పైన చర్మం లేదు, కేవలం కళ్లు లేని పుర్రె, సగం తిన్న దవడలు మాత్రమే మిగిలాయి. అసలు ఆ మనిషి ఎవరో, ఎలా ఉంటాడో గుర్తుపట్టడం వంద శాతం అసాధ్యం!
 
కానీ... రణధీర్ (రావు) వేసిన ప్లాన్ ప్రకారం, ఆ శవం జేబులో రావు పర్స్, అతని ఆధార్ కార్డ్, వాచ్ సెట్ చేసి ఉన్నాయి. రణధీర్ నీళ్లలోకి మునిగి ఫేక్ బ్లడ్ కడుక్కుని అవతలి ఒడ్డుకి పారిపోతూ... కొద్దిసేపటి క్రితమే నదిలో ఏర్పాటు చేసిన ఒక అనాథ శవానికి తన పర్స్, వాచ్ తొడిగి నీళ్లలోకి తోసేశాడు!
 
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఆ పర్స్, వాచ్ చూసి... అది రావు శవమే అని కన్ఫర్మ్ చేసుకుని హాస్పిటల్‌కు సమాచారం అందించారు.
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 01:30 నిమిషాలు
ప్రదేశం: అంజలి హాస్పిటల్, విజయవాడ
 
హాస్పిటల్ చుట్టూ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కాపలా ఉన్నారు. సిటీ మొత్తం గందరగోళంగా ఉంది. రూమ్ లోపల ఉన్న అందరూ ప్రసాద్ ఎప్పుడు కళ్లు తెరుస్తాడా అని వెయిట్ చేస్తున్నారు. సరిగ్గా అప్పుడే కమిషనర్ పూజ ఫోన్ మోగింది.
 
కాల్ మాట్లాడిన పూజ... ఫోన్ పేర్చేసి సోను వైపు భారమైన కళ్లతో చూసింది. ఆ ఫోన్ కాల్, ఆ చూపులను చూడగానే పూనమ్‌కు విషయం ఏంటో అర్థమైపోయింది.
 
పూజ ఏదో చెప్పబోతుంటే... పూనమ్ వద్దు అన్నట్లు తల ఊపింది.
 
పూజ: (గుసగుసగా) "కానీ పూనమ్... ఎలా?"
 
పూనమ్: "నేను చూసుకుంటాను పూజా..."


 
పూజ ఫోన్ కట్ చేసింది. పూనమ్ నెమ్మదిగా సోను దగ్గరకు వెళ్లి, వాడి తల నిమురుతూ అంది.
 
పూనమ్: "సోను... నువ్వు చేయాల్సిన మరొక పని ఉంది నాన్న."
 
సోను: (ఏడుస్తున్న కళ్లతో, ఏంటది అన్నట్లు చూశాడు)
 
పూనమ్: "నానమ్మకి చివరిగా చేయాల్సిన కార్యాన్ని నువ్వే చేయాలి..."
 
సోనుకి ఏం అర్థం కాలేదు. కానీ, పూనమ్ ఒడిలో తలపెట్టుకుని ఉన్న వర్ష వెంటనే లేచి నిలబడింది. సోను చేయి గట్టిగా పట్టుకుని భయంతో అరిచింది.
 
వర్ష: "వద్దు! వీడిని నేనెక్కడికీ పంపను అమ్మా! ఈ టైమ్‌లో అసలు వద్దు... నాకు అర్థమైంది, కానీ మళ్లీ నేను వీడిని బయటికి పంపను!"
 
ఇప్పటివరకు పూనమ్ దేవి అసలు రూపాన్ని, ఆమె శక్తినీ వర్ష కానీ, సోను కానీ సరిగ్గా చూడలేదు. పూనమ్ తన ఆవేదనలో కూడా ఒక చిన్న చిరునవ్వు నవ్వి అంది.
 
పూనమ్: "నీ తమ్ముడికి ఏమీ కాదు తల్లి. నేనున్నాను కదా... నేను చూసుకుంటాను. సోను... నాతో రా."
 
పూనమ్ సోనుని తీసుకుని వెళ్తుంటే, వర్ష వెంటనే వచ్చి పూనమ్ మరో చేయి పట్టుకుంది.
 


పూనమ్ & పూజ: "అమ్మాయిలు స్మశానవాటికకు రాకూడదు వర్షా..."
 
వర్ష: (గట్టిగా పట్టుకుని, కన్నీళ్లతో) "నాకు మీరు ఏం చెప్పినా వినను అమ్మా! నాకు వీడు, నా చెల్లి అల్కా మాత్రమే ఉన్నారు. నేను చనిపోయినా పర్లేదు, వాళ్లిద్దరూ ఒకరికొకరు తోడుగా ఉంటారు! నేను వస్తాను, వీడికి ఏమీ కాదు... నాకు ఏమీ చెప్పకండి!"
 
వర్ష పట్టుదల చూసిన పూనమ్‌కు తన ప్రాణమైన అనుష్క, భావనలు గుర్తుకొచ్చారు. వాళ్లు కూడా ఇలాగే పట్టుబట్టేవారు. పూనమ్ పూజ వైపు చూసి, "పర్లేదు పూజా... రానివ్వు. మిగిలిన ఏర్పాట్లు చెయ్" అని చెప్పింది.
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 02:00 గంటలు
ప్రదేశం: శ్మశానవాటిక (ది లాస్ట్ రైట్స్)
 
స్మశానవాటికకు చేరుకున్నారు. సోను మనసులో కేవలం తన తండ్రి రావుకే తలకొరివి పెట్టాలేమో అనుకుంటూ, వర్ష భుజం పైన తలపెట్టి ఏడుస్తూ వేరే లోకంలో ఉన్నాడు.
 
వర్ష మనసులో... "వీడికి నానమ్మ కూడా చనిపోయిందనే నిజం ఎలా చెప్పాలి?" అని నరకం అనుభవిస్తోంది.
 
తీరా అక్కడికి వెళ్లాక, అక్కడ ఉన్న రెండు పాడెలను  చూసి సోను కాళ్లూ చేతులూ వణికిపోయాయి. వర్ష చేయి పట్టుకుని ముందుకు నడిచాడు.
 
చివరిసారిగా ముఖం చూడమని పూజారి చెప్పినప్పుడు... రణధీర్ శవానికి ఉన్న ముఖం భాగం గుడ్డ విప్పారు.
 
అక్కడ ముఖం లేకపోవడం, చేపలు తినేసిన భయంకరమైన ఆ పుర్రెను చూసి సోను గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది! నోట్లోంచి మాట రాక, ఎక్కిళ్లు వస్తూ అక్కడే నేల పైన కూలిపోయాడు.
 
సోను: (పిచ్చివాడిలా అరుస్తూ, నేల బాదుకుంటూ)
 
"నాన్నాఆఆఆఆ! నాన్న ముఖం ఏంటమ్మా ఇలా అయిపోయింది?! నాన్నా నువ్వు నన్ను వదిలి వెళ్లిపోయావా నాన్నా!!!"
 
వర్ష పరుగున వచ్చి సోనుని గట్టిగా హగ్ చేసుకుంది. 

వర్ష: "సోను... ఏడవకురా... ప్లీజ్!"
 
పూనమ్ కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లు వస్తున్నా, ధైర్యం చెప్తూ అంది.


 
పూనమ్: "సోను... నానమ్మ శవం కూడా పక్కనే ఉంది నాన్న. నీకోసం, నాకోసం ప్రాణాలు ఇచ్చిన నానమ్మకి, నాన్నకి నువ్వే తలకొరివి పెట్టాలి... ధైర్యం చెయ్ నాన్న!"
 
నాన్న శవంతో పాటు పక్కనే ఉన్న నానమ్మ శవాన్ని చూసి సోను మైండ్ బ్లాంక్ అయిపోయింది.
 
చిన్నప్పటి నుండి ప్రాణంగా చూసుకుని, చివరికి తన తల్లితో పెళ్లికి కూడా ఒప్పించేంత ఇష్టం ఉన్న నానమ్మ చనిపోతే ఏ మనసైనా ఎలా తట్టుకుంటుంది? సోను ఏడుస్తుంటే అక్కడ ఉన్న సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కళ్లల్లో కూడా నీళ్లు తిరిగాయి.
 
పూనమ్: "ధైర్యంగా ఉండు నాన్న... నానమ్మకి ఇది నువ్వే చేయాలి. ఇది ఆమె చివరి కోరిక..."
 
చివరికి వర్ష సోను తల పైకి లేపి, వాడి కళ్లల్లోకి చూస్తూ అంది.
 
వర్ష: "సోను... నీకు ఇంకా నేను, అమ్మ, అల్కా అక్క ఉన్నాం రా. మేము నువ్వు లేకుండా బ్రతకలేము! ముందు జరగాల్సింది చూడు సోను... నా వల్ల కావట్లేదు ఇక్కడ ఉండటం, ప్లీజ్ నాకోసం చేయిరా..."
 
అందరూ ఫోర్స్ చేయడంతో సోను వణుకుతున్న చేతులతో తన తండ్రికి, నానమ్మకి చివరి కార్యాలు పూర్తి చేశాడు.
 
పూజ: "పూనమ్... మనం హాస్పిటల్‌కి వెళ్లాలి. ఆ అన్-నోన్ ఆఫీసర్‌కి ఏమైనా అయితే మనం జీవితంలో సరిదిద్దుకోలేని తప్పు చేసినవాళ్లం అవుతాం."
 
అందరూ కలిసి వెంటనే హాస్పిటల్‌కి బయలుదేరారు.
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 03:30 గంటలు
ప్రదేశం: అంజలి హాస్పిటల్ (ప్రసాద్ డిశ్చార్జ్)
 
అప్పటికే మెలకువ వచ్చిన ప్రసాద్ (అనుష్క భర్త) డాక్టర్ అంజలితో గొడవపడుతున్నాడు.
 
ప్రసాద్: "చూడండమ్మ... నేను వెళ్లాలి! నాకు ఇంట్లో చాలా పని ఉంది, నా భార్యాపిల్లలు నాకోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటారు!"
 
సరిగ్గా అప్పుడే పూనమ్, వర్ష, సోను, పూజ లోపలికి వచ్చారు. ప్రసాద్ వాళ్లను చూసి ముందుగా సోను వైపు, ఆ తర్వాత వర్ష వైపు చూసి నవ్వాడు. వర్ష పరుగున వెళ్లి ప్రసాద్ చేతులు పట్టుకుంది.
 
వర్ష: "అంకుల్... లేవకండి, మీరు పడుకోండి ప్లీజ్!"
 
పూనమ్: (ప్రసాద్‌కి నమస్కారం చేస్తూ, గంభీరంగా) "మీరు నా ప్రాణాలను, నా పిల్లలిద్దరి ప్రాణాలను కాపాడారు. మీకు జీవితంలో ఏం అవసరమైనా నేను చూసుకుంటాను...
 


మీ రుణం నేను తీర్చుకోలేనిది. చెప్పండి, మీకు ఎలాంటి సహాయం కావాలన్నా నేను చేస్తాను."
 
పూజ: "సార్... మీపైన ఎలాంటి ఆధారాలు, ఇన్ఫర్మేషన్ బయటకు వెళ్లకుండా నేను చూసుకున్నాను. మీరు ప్రశాంతంగా రెస్ట్ తీసుకోండి."
 
ప్రసాద్ అందరినీ చూశాడు, కానీ అతని చూపు పూనమ్ దేవి పైన ఆగింది. ఆ కళ్లల్లో ఉన్న లోతు, గంభీరతను అతను ఇప్పటివరకు తన భార్య అనుష్క కళ్లలో కూడా చూడలేదు!
 


ప్రసాద్: (పూనమ్ వైపు చూస్తూ) "అమ్మగారు... మీరు రుణం అంటూ చాలా పెద్ద మాటలు అంటున్నారు. కానీ నాకు ఆ ఇద్దరినీ చూస్తే నా సొంత పిల్లల్లా అనిపించింది.
 
నా పిల్లలు కూడా అంతే... ఒకరికోసం ఒకరు ప్రాణాలు ఇస్తారు. పిల్లలను కాపాడుకోవడం మన బాధ్యత. కానీ నాకు ఒక్క విషయం తెలుసు...
 
పిల్లలు ఇక్కడే ఉంటే ఆ రౌడీలు మళ్లీ వస్తారు. పిల్లలను ఇక్కడి నుండి వేరే ఎక్కడికైనా పంపించేయండి. అలాగే నాకు సాయంత్రం ట్రైన్ ఉంది, నేను ఇంటికి వెళ్లాలి. నా చిన్న కూతురు నన్ను చూడకుండా అసలు ఉండలేదు... దయచేసి నన్ను వెళ్లనివ్వండి."
 
అతను చెప్పిన మాటల్లోని నిజాయితీ, పిల్లలపై ఉన్న ప్రేమ చూసి పూనమ్‌కు అర్థమైంది—
 
పూనమ్ మనసులో ఒక బలమైన అనుమానం ఉంది. ' కరడుగట్టిన ప్రొఫెషనల్ కిల్లర్స్! వీళ్లతో ఒంటరిగా పోరాడి నా కొడుకుని కాపాడాడంటే... ఇతను ఖచ్చితంగా సాధారణ మనిషి కాడు!
 
అలాగే అతని ముందు ఆలోచన చూస్తుంటే అది నిజం అని పూనమ్ అనుకున్నది నూరు శాతం నిజం!
 
పూనమ్: "మీ పేరు నాకు తెలియదు కానీ ... దేవుడిలా వచ్చారు. మీరు వెళ్లడం అంత ముఖ్యమైతే మిమ్మల్ని ఎవరూ ఆపరు.
 
కానీ మీరు ఈ పరిస్థితిలో ప్రయాణం చేయడం సరికాదు. మేము మిమ్మల్ని సేఫ్‌గా అంబులెన్స్‌లో మీరు కోరిన చోట దింపుతాం. నా మాట కాదనకండి."
 
ప్రసాద్‌కి పూనమ్ మాటల్లో తన భార్య అనుష్క తాలూకు నిజాయితీ, ఒక రకమైన ధైర్యం కనిపించాయి.
 
ప్రసాద్: "సరే అమ్మగారు... మీ ఇష్టం."
 
అంత వింటున్న అంజలి వెంటనే బయటకు వెళ్లి ఒక కవర్‌లో మెడిసిన్స్, కొంత డబ్బు తెచ్చి ప్రసాద్‌కి ఇవ్వబోయింది. ప్రసాద్ వర్ష, సోనులను చూస్తూ అన్నాడు.
 
ప్రసాద్: "సోనూ... మీ అక్కను జాగ్రత్తగా చూసుకో. ఆడపిల్లల బాధ్యత మగవాళ్లది, వాళ్లపైన ఈగ కూడా వాలనివ్వకూడదు."
 
సోను బాధను దిగమింగుకుని వర్ష వైపు చూశాడు. వర్ష కళ్లతోనే ధైర్యం చెప్పింది. అంజలి కవర్ ఇస్తుంటే పూనమ్ అడ్డుపడింది.
 
పూనమ్: "అంజలీ... మెడిసిన్స్ ఇవ్వు చాలు. డబ్బులు మనం ఇచ్చినా ఆయన తీసుకోరు. పూజా... ఆయనను సేఫ్‌గా అంబులెన్స్‌లో పంపించే ఏర్పాట్లు చెయ్."
 
ప్రసాద్: (నవ్వుతూ) "అమ్మగారు... ఇప్పటివరకు నా భార్యే ఈ ప్రపంచంలో అత్యంత మంచి మనిషి అనుకునేవాడిని.
 
ఒక మనిషిని చూసి మొత్తం అర్ధం చేసుకునే గుణం నా భార్య మాత్రమే చేయగలదు అనే నా అభిప్రాయం తప్పని నిరూపించారు. మీరుండగా మీ పిల్లలకి ఏమీ కాదు. నేను సెలువు తీసుకుంటానమ్మ...
 
మళ్లీ నాకోసం వెతకడం కానీ, మనం కలవాలని కానీ అనుకోవద్దు. నా వల్ల మీకు ఎలాంటి ప్రమాదం రాకూడదు."
 
వర్ష: "కనీసం మీరు ఎక్కడ ఉంటారో చెప్పండి ప్లీజ్ అంకుల్!"
 
ప్రసాద్: "అది నీకు రేపటికి తెలుస్తుంది తల్లి..." అని నవ్వి అంబులెన్స్‌లో వెళ్లిపోయాడు.
 
సమయం: సాయంత్రం 05:00 గంటలు
ప్రదేశం: హాస్పిటల్ రూమ్
 
పూనమ్ ఆలోచనలో పడిపోయింది. మళ్లీ ఇంటికి వెళ్లే ధైర్యం లేదు, అక్కడ ఉంటే పిల్లలకు ప్రమాదం. వర్ష మెల్లగా పూనమ్ దగ్గరకు వచ్చి మోకాళ్లపై కూర్చుంది.
 


వర్ష: "అమ్మా... నువ్వు ఏం ఆలోచిస్తున్నావో నాకు తెలుసు. నేను ఒకటి అడుగుతాను... చేస్తావా?"
 
పూనమ్: "అడుగు తల్లి... అమ్మను అడగడానికి నీకెందుకు మొహమాటం?"
 
వర్ష: (కన్నీళ్లతో) "అమ్మా... చిన్నప్పటి నుండి నేను, నా చెల్లి అల్కా కన్నవాళ్లు ఉన్నా లేనట్లే బ్రతికాం. కేవలం డబ్బు కోసమే బ్రతికే వాళ్లను చూశాం, ఇప్పుడు వాళ్లే మమ్మల్ని వద్దనుకుంటున్నారు.
 


నేను ఎలాగో బయటకు వచ్చేశాను, కానీ నా చెల్లి అల్కా  ఆ ఇంట్లోనే ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని బ్రతుకుతుంది. అల్కా వైజాగ్ ఆఫీస్‌లో చేరబోతోంది.
 
దానికోసం నేను ఆల్రెడీ అక్కడ ఒక ఇల్లు కూడా కొన్నాను. మీరు కూడా ఇక్కడి నుండి వేరే ఎవరికీ తెలియని ప్లేస్‌కి వెళ్లడం మంచిది... ఇందాక ఆ అంకుల్ చెప్పింది కూడా అదే! కాబట్టి...
 
నాలాంటి ఇంకొక కూతురు నీకు ఉందనుకుని, నా చెల్లి అల్కాని కూడా దత్తత తీసుకుంటావా అమ్మా? నా చెల్లికి అమ్మ ప్రేమ అంటే ఏంటో కూడా తెలియదు అమ్మా...
 
 ప్లీజ్ అమ్మా, దానితో నువ్వు ఉండు, నాకు ఏ భయమూ ఉండదు! నేను కొద్దిరోజుల్లో పనులన్నీ ముగించుకుని అక్కడికే వచ్చేస్తాను!"
 
పూనమ్ వర్షను పైకి లేపి కన్నీళ్లు తుడిచింది.
 
పూనమ్: "అల్కా నీ చెల్లి కాదు... నా కూతురు! నాకు ఇప్పుడు ముగ్గురు పిల్లలు. సరేనా... అందరం వైజాగే వెళ్దాం, అక్కడే ఉందాం!"
 
సోను: "అక్కా... అల్కా అక్కకి త్వరగా రమ్మని చెప్పు, నేను చూసుకుంటాను!" అని వర్షను గట్టిగా హగ్ చేసుకున్నాడు.
 


సమయం: సాయంత్రం 06:30 గంటలు
ప్రదేశం: వైజాగ్ ప్రయాణం - ఆఖరి విడ్కోలు
 
పూనమ్ మెల్లగా లేచి, పూజను పక్కకు పిలిచింది.
 
పూనమ్: "పూజా... నా ఇంట్లో ఉన్న సీక్రెట్ సేఫ్ రూమ్, అందులో ఉన్న నా ఆయుధాలు, నా బ్లాక్ కమాండో సూట్... ఇవన్నీ చాలా సీక్రెట్‌గా వైజాగ్ లో వర్ష కొన్న ఇంటికి చేర్చు.
 
ఆ తర్వాత నా కొత్త నెంబర్ కేవలం నీకూ, అంజలికి మాత్రమే ఇస్తున్నాను. అత్యవసరమైతేనే కాల్ చేయండి, నన్ను కలవడానికి కానీ మాట్లాడటానికి కానీ ప్రయత్నించకండి... అది మీ ప్రాణాలకే ప్రమాదం!"
 
పూజ, అంజలి సరేనన్నారు.
 
పూజ: "సోను జాగ్రత్త... అలాగే వాడితో నీ కొత్త జీవితం గురించి ఆలోచించు పూనమ్."
 
అందరూ వీడ్కోలు చెప్పుకుని, పూనమ్, వర్ష, సోను ముగ్గురూ రహస్యంగా వైజాగ్ నగరానికి బయలుదేరారు! వర్ష సంతోషంలో ఉంది



అక్కడ వైజాగ్‌లో వారి కోసం మృత్యువు రూపాన్ని, 'ఆధీర' ప్లాన్‌ను సిద్ధం చేస్తోందనే నిజం తెలియకుండా... ఒక కొత్త ప్రయాణం ప్రారంభమైంది!
 
ఒకరికి తెలియకుండా ఒకరు అందరూ ఇప్పుడు వైజాగ్ వెళుతున్నారు.. ఒక్క దానిలో ప్రసాద్ (అనుష్క భర్త), చనిపోయాడు అనుకున్నా రణధీర్ , కొత్త జీవితం కోసం పూనమ్ మరియు సోనూ..
 
వైజాగ్ లో రణధీర్ వెతుకుతున్న మరొక అమ్మాయి ఎవరు?
 
ఆధీర నే స్వయంగా వెళ్ళి ముంబై లో తీస్కు వచ్చే అమ్మాయి ఎవరు?
 
వర్ష కి .. పూనమ్ మరియు సోనూ లా ప్రేమ వివహారం ఎలా తెలిసి వాళ్ళ ఇద్దరికీ పెళ్లి ఏర్పాట్లు చేస్తుంది?
 
ఈ రెండు నెలల్లో చాలా జీవితాలు మరబోతున్నాయి ..