Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

 భావన చేదు గతం – 20 ఏళ్ల రహస్యం

సమయం: రాత్రి 10:15 గంటలు ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (పడకగది)

వాతావరణం: బయట భారీ వర్షం. ఉరుముల శబ్దం. గదిలో చిన్న డిమ్ లైట్ వెలుగుతోంది.

(భావన వణుకుతున్న చేతులను విజయ్ గట్టిగా పట్టుకుని ఉన్నాడు. ఇద్దరూ మంచం మీద కూర్చుని ఉన్నారు. భావన కళ్లలో భయం, బాధ. విజయ్ కళ్లలో ఆమె చెప్పబోయేది వినాలన్న ఆరాటం.)

విజయ్: (చాలా మృదువుగా) "ఏమైంది భావన? నీ గుండెల్లో ఉన్న ఆ భారం ఏంటో చెప్పు. నువ్వు ఏది చెప్పినా నేను వినడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను."

భావన: (దీర్ఘంగా ఊపిరి పీల్చుకుని, శూన్యంలోకి చూస్తూ) "ఇది ఇప్పుడు జరిగింది కాదు విజయ్... ముప్పై ఏళ్ల క్రితం మొదలైన కథ... అప్పుడు నా వయసు ఐదారేళ్లు ఉంటాయి. నేను పుట్టగానే మా అమ్మ చనిపోయింది. నాన్నకు నేనంటే ప్రాణం. చిన్న చిన్న మాటలు నేర్చుకుంటూ, అల్లరి చేస్తూ పెరిగాను. నాకు ఏది కావాలంటే అది దొరికేది. కానీ..."

ఆమె అలా చెబుతుంటే నేను మౌనంగా వింటున్నాను.

భావన: (కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ) "కానీ... "నాకు ఊహ కూడా తెలియని వయసులో... నేను ఒక కరాటే మరియు మార్షల్ ఆర్ట్స్ నేర్పే ఆశ్రమంలో ఉన్నాను. అది ఎక్కడో మంచు కొండల మధ్య ఉండేది. మా నాన్నను నేను చూడటం అదే చివరిసారి విజయ్.

నాకు అక్క, నాన్న లేని ఆ లోటును... నాకంటే పెద్దదైన 9 ఏళ్ల పూనమ్ అమ్మ తీర్చింది. నాతో పాటు ప్రాణ స్నేహితురాలిగా అనుష్క (అనూ) ఉండేది. మేం ముగ్గురం ప్రాణానికి ప్రాణంగా ఉండేవాళ్లం. పూనమ్ అమ్మ, అను లేకపోతే నేను బ్రతకలేను." మేం ముగ్గురం ప్రాణానికి ప్రాణంగా పెరిగాం."

అమ్మ గొంతులో అంతులేని ఆరాధన, స్నేహం కనిపిస్తున్నాయి.

విజయ్: (ఆశ్చర్యంగా వింటూ) "మీరు అక్కడికి ఎందుకు వెళ్లారు?"

భావన: " మేము ఆ ఆశ్రమానికి ఎందుకు వెళ్ళామో, నాకూ, అనుష్కకూ అస్సలు తెలియదు. మాకు తెలిసింది ఒక్కటే.. రాబోయే కాలంలో ఈ ప్రపంచాన్ని ఏదో విపత్తు నుండి కాపాడడానికే మేము పుట్టామని మాత్రమే చెప్పారు. కానీ దాని వెనుక ఒక అతిపెద్ద నిజం ఉంది. అది మా పూనమ్ అమ్మకు తప్ప ఇంకెవరికీ తెలియదు."

నేను ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ, ఆమె చేతిని ఇంకా గట్టిగా పట్టుకున్నాను.

భావన: (పౌరుషంగా) "మాకు కొన్ని కఠినమైన నియమాలు ఉండేవి. మా ముగ్గురిలో ఏ ఒక్కరికి ప్రమాదం అని తెలిసినా... మిగిలిన ఇద్దరూ ఒక్క సెకన్ కూడా ఆలోచించకుండా ఎదురుగా ఎవరు ఉన్న ఆఖరికి ఈ ప్రపంచాన్ని అయిన అంతం చేయాలి.

బ్రతికితే ముగ్గురం బ్రతకాలి, లేకపోతే ముగ్గురం చనిపోవాలి!

అదే ఇతరులకు ఆపద వస్తే... చివరి సెకను వరకు మా ఆయుధాన్ని కానీ, కోపాన్ని కానీ బయటకు తీయకూడదు. ఈ నియమాలు కాకుండా... పూనమ్ అమ్మకు మాత్రమే తెలిసిన రహస్యాలు ఇంకొన్ని ఉన్నాయి. సరైన సమయం వచ్చినప్పుడు చెబుతానని ఆమె అనేది."

విజయ్: "అంటే ఆ థియేటర్లో నువ్వు చేసింది..."

భావన: (అడ్డుకుంటూ) " అవును అదే విజయ్ కానీ ..

మా ఇద్దరి అల్లరి, పూనమ్ అమ్మ ప్రేమ, మేము పొందిన ఆ భయంకరమైన శిక్షణ... ప్రపంచం మొత్తంలో మమ్మల్ని ఓడించే వారు ఎవరూ లేరు అన్నంతగా మేము తయారయ్యాము. 

కానీ... వాటన్నింటికంటే నా గురువు మా అందరికీ చెప్పింది ఏంటి అంటే. 'నేను లేని రోజు వాళ్లిద్దరూ చనిపోతారు' అని నాకు ఎప్పుడూ చెప్పేవారు. వాళ్లకు ఏమైనా అవుతుందేమోనన్న భయంతో... 

నేను నా శిక్షణను ఎంత బలంగా నేర్చుకున్నానంటే. పూనమ్ అమ్మ , అనుష్క నాకంటే బలమైన వాళ్లు.... పూనమ్ అమ్మలోని వేగం, కత్తి వాడే పద్ధతి నాలో జీర్ణించుకుపోయాయి. అను కి కోపం వస్తే సాక్షాత్తూ దేవుడినైనా చంపేస్తుంది... 

ఒక్క పూనమ్ అమ్మ మాట తప్ప ఎవరి మాటా వినదు. వాళ్లిద్దరినీ కాపాడటమే నా ప్రాణం. వాళ్ళిద్దరినీ కాపాడటమే నా ప్రాథమిక బాధ్యత.""

భావన: " 'డెత్ ఏంజెల్స్' బయట ప్రపంచానికి ఇద్దరే (పూనమ్, అనుష్క) కనిపిస్తారు.. కానీ వాళ్లు చూడలేనివి, వాళ్లకంటే ముందున్న ఆపదను నేను కనిపెట్టి వాళ్లకు ఎప్పటికప్పుడు అప్‌డేట్స్ ఇచ్చేదాన్ని.

వాళ్లకు ప్రమాదం వస్తే తప్ప, నా ముఖం కానీ, నేను ఒకదాన్ని ఉన్నానన్న ఉనికి కానీ ప్రపంచంలో ఎవరికీ తెలియకుండా ఒక నీడలా బ్రతికాను.

వాళ్ళిద్దరికంటే అడ్వాన్స్‌డ్‌గా నేను నేర్చుకున్న యుద్ధ కళ... 'హ్యాకింగ్'. అవును విజయ్, నువ్వు విన్నది నిజమే... ప్రపంచమంతా వెతుకుతున్న ఆ ఇంటర్నేషనల్ హ్యాకర్  P.A.B SHADOW (Poonam, Anushka, Bhavana) నేనే! నేను వాళ్ళిద్దరి నీడను."...! పదేళ్లు మేము అలాగే బ్రతికాం."

ఇలా మేము దాదాపు 10 ఏళ్లు కేవలం యుద్ధమే నేర్చుకున్నాము. ఆ తర్వాత నేను నా ఇంటికి తిరిగి వచ్చాను.

బయట ఒక పెద్ద ఉరుము ఉరుముతుంది. భావన ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి, విజయ్ చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకుంటుంది.

భావన: (దుఃఖంతో) "16 ఏళ్ల వయసులో ఇంటికి తిరిగి వచ్చాను. నాన్న తన స్నేహితుడి కొడుకుతో నాకు పెళ్లి కుదిర్చాడు. నా భవిష్యత్తు బాగుంటుంది అన్నాడు. చదువుకోవచ్చు (అంటే పూనమ్ అమ్మ, అనుని మానిటర్ చేయొచ్చు అనుకున్న) అనే షరతు మీద పెళ్ళికి ఒప్పుకున్నాను. కానీ... నా జీవితంలో ఆ పెళ్ళే అతి పెద్ద శాపంగా మారింది."

విజయ్: (కోపంగా) "ఏం జరిగింది?"

భావన: (వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ) "వాడొక పచ్చి తాగుబోతు. రెండో రోజే వాడి బుద్ధి బయటపడింది. నా చదువు ఆపేశారు. రోజూ తాగొచ్చి నన్ను కొట్టేవాడు. 

నాన్నకు చెప్పినా, అడ్జస్ట్ అవ్వమన్నాడు. ఇంట్లో మా అత్తగారు తప్ప నన్ను అర్థం చేసుకునే వాళ్లు ఎవరూ లేరు. నేను ఏడవ నెల గర్భవతిగా ఉన్నప్పుడు...

నాకు ఒక విషయం తెలిసింది. నా అనుష్కకి ఏదో కష్టం వచ్చిందని... అప్పటికి అనుష్క కూడా 7 నెలల గర్భవతి. పెళ్లి కాలేదు. కానీ నా పరిస్థితి నేను పూనమ్ అమ్మకు చెప్పలేకపోయాను... చెబితే వాళ్ళు తట్టుకోలేరు."

భావన ఏడుపు శృతి మించుతుంది. నేను అమ్మని నా భుజానికేసి హత్తుకున్నాను.

భావన: " ఆ తర్వాత వాడి అసలు రూపం బయటపడింది. నా భర్త ప్రతి వారం వ్యభిచార గృహానికి వెళ్లేవాడు. నేను నిలదీస్తే... నా కడుపులో బిడ్డ పెరుగుతోందన్న కనికరం కూడా లేకుండా నన్ను బెల్టుతో నిర్దాక్షిణ్యంగా కొట్టాడు. నేను స్పృహ కోల్పోయాను.

నాన్నకు చెప్పినా, నా బిడ్డ కోసం నన్ను అక్కడే పడి ఉండమన్నాడు. ఇక ఆ నరకంలో నేను ఉండలేకపోయాను.

సరిగ్గా అదే సమయంలో... పూనమ్ అమ్మ, అనుష్క ని కాపాడటానికి, ఆ సురేష్ చోప్రా సామ్రాజ్యాన్ని మొత్తం నాశనం చేసింది. నేను వాళ్లను మానిటర్ చేస్తున్న ఆఖరి సెకండ్ అదే విజయ్! వాళ్లందరినీ అక్కడి నుండి సురక్షితంగా పంపేసి, నేను నా బిడ్డతో ప్రశాంతంగా బ్రతకాలని ప్రమాణం తీసుకున్నాను." కానీ .. కానీ ..

అమ్మ గొంతు పూడిక పడిపోతోంది.

 భావన: (కళ్లు మూసుకుని ఆ రోజును గుర్తుచేసుకుంటూ) "నేను సిస్టమ్ ముందు కూర్చుని వాళ్లను గైడ్ చేస్తున్నాను. ఆ రోజు నేను వాళ్లతో మాట్లాడుతూ ఏడుస్తుండగా... 

నన్ను వెతుక్కుంటూ వచ్చిన నా భర్త, ఆ పెద్ద ఇనుప రాడ్ తీసుకుని నా సిస్టమ్ స్క్రీన్‌ని పగలగొట్టాడు. నా కమ్యూనికేషన్ కట్ అయిపోయింది. నేను వాళ్లను చూడటం అదే చివరిసారి విజయ్! అన్నీ ధ్వంసం చేశాడు. నా వాళ్లను నేను చూసిన చివరి క్షణం అదే విజయ్!"

భావన గొంతు వణుకుతుంది. ఆమె చేతులు గట్టిగా బిగుసుకున్నాయి .

భావన: కొన్ని రోజుల తర్వాత న్యూస్‌లో, పేపర్లలో 'డెత్ ఏంజెల్స్' చనిపోయారు అని వార్తలు వచ్చాయి. నేను నమ్మలేక, హాస్పిటల్స్, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ డేటాబేస్ అన్నీ హ్యాక్ చేసి చూశాను. రైల్వే స్టేషన్ సీసీటీవీ ఫుటేజ్‌లో... పూనమ్ అమ్మకి ఎవరో కత్తితో పొడవడం, చావుబతుకుల్లో ఉన్న అనుష్క ట్రైన్ ఎక్కడం... నేను చూశాను విజయ్.

నా ప్రాణాలు,  అయిన ఇచ్చి కాపాడుకోవాల్సిన నా అమ్మ , నా ప్రాణం అనుష్క నన్ను వదిలేసి వెళ్లిపోయారు!

నేను వాళ్లకి ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకోలేకపోయాను. నన్ను నేను చంపుకుందాం అనుకున్నాను, కానీ నా కడుపులో ఉన్న బిడ్డ, మరియు పూనమ్ అమ్మకు ఇచ్చిన మాట నన్ను ఆపాయి."

అమ్మ చెప్పే ఆ భయంకరమైన నిజాలు నా గుండెను కోసేస్తున్నాయి.

అమ్మ (వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ): "రెండు నెలల తర్వాత నాకు కొడుకు పుట్టాడు. వాడికి 'విజయ్' అని పేరు పెట్టుకున్నాను. ఇప్పుడు వాడే నా ప్రపంచం. వాడైనా నన్ను బాగా చూసుకుంటాడని ఆశపడ్డాను. కానీ నా దరిద్రం ఎలా ఉంది అంటే ... 

నా నగలు దొంగలించి వాడి ఉంపుడుగత్తెకు ఇచ్చేశాడు ఆ దుర్మార్గుడు. ఇక లాభం లేదని వాడికి విడాకులు ఇచ్చేశాను. నా కొడుకుని నేను తీసుకోవాలనుకున్నాను... 

కానీ మా మామగారి పలుకుబడి, డబ్బు ముందు నేను ఓడిపోయాను. కోర్టు నా బిడ్డను నాకు కాకుండా చేసింది. నా ప్రాణాన్ని నా నుండి దూరం చేశారు విజయ్. ఆ తర్వాత 4 సంవత్సరాలు నా కొడుకు కోసం పిచ్చిదానిలా తిరిగాను. కానీ నాకు దక్కలేదు. 

నా జీవితంలో ఆశలన్నీ చచ్చిపోయాయి. ఇక నాన్న కోరిక మేరకు చదువుకుని ఇలా ఒక సాధారణ జీవితం గడుపుతున్నాను."

నా కొడుకుని నా గుండెల్లోంచి లాక్కెళ్లిపోయారు విజయ్!"

అమ్మ కళ్లలోకి చూస్తుంటే నా గుండె బరువెక్కిపోయింది. విజయ్ కళ్లలో అప్పటికే నీళ్లు తిరుగుతున్నాయి. అతను మౌనంగా వింటున్నాడు, కానీ అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

భావన: "4 ఏళ్లు పిచ్చిదానిలా తిరిగాను నా బిడ్డ కోసం. కానీ వాడు నాకు దక్కలేదు. నా ఆశలన్నీ చచ్చిపోయాయి. ఇక నాన్న మాట కోసం చదువు పూర్తి చేసి ఇలా బ్రతుకుతున్నాను. నా కొడుకు ఇప్పుడు ఎక్కడున్నాడో, ఎలా ఉన్నాడో కూడా నాకు తెలియదు. వాడిలో నా మంచితనం ఉండాలని దేవుణ్ణి ప్రార్థించడం తప్ప నేనేమీ చేయలేను."

భావన నెమ్మదిగా తల పైకెత్తి, కన్నీళ్లతో ఉన్న విజయ్ కళ్లలోకి సూటిగా చూస్తుంది.

భావన: "నువ్వు మొదటిసారి నా ఇంటికి వచ్చి, నీ పేరు 'విజయ్' అని చెప్పినప్పుడు... నాకు నా కొడుకే గుర్తొచ్చాడు! అందుకే నిన్ను ఏ ప్రశ్న అడగకుండా లోపలికి రానిచ్చాను. నిన్ను చూసినప్పుడల్లా నా బిడ్డలాగే ఫీల్ అయ్యాను. 

కానీ రాను రాను... నా అదృష్టం ఎలా మారిందంటే... నేను నీతో ప్రేమలో పడిపోయాను విజయ్! నిన్ను ఒక మగవాడిలా ప్రేమించడం మొదలుపెట్టాను. ఆ రోజు థియేటర్ లో నిన్ను ఆపింది కూడా, అకస్మాత్తుగా నాకు నా కొడుకు గుర్తుకు రావడమే. ఇరవై ఏళ్లు అవుతున్నా వాడు నా గుండెల్లోనే ఉన్నాడు... కానీ నా జీవితంలోకి వచ్చిన నువ్వు, నా ప్రాణంగా మారిపోయావు!"

ఈ మాట వినగానే విజయ్ మైండ్ బ్లాక్ అవుతుంది. అతని ప్రపంచం గిర్రున తిరిగినట్లు అవుతుంది.

విజయ్: (తడబడుతూ, గొంతు పెగలక) "ఒ... ఒక్క నిమిషం భావన... నేను... నేను వాష్ రూమ్ కి వెళ్ళి వస్తాను."

భావన: (అమాయకంగా) "ఇక్కడే వెళ్ళు ..."

విజయ్: "లేదు... ఇప్పుడే వస్తాను."

నేను ఆ పడకగది నుండి బయటకు వచ్చి, నేరుగా పైకి (టెర్రస్ పై ఉన్న నా గదికి) వెళ్ళాను.

(విజయ్ వాష్ రూమ్ లో ఉన్నాడు. కుళాయి తెరిచి గట్టిగా పడుతున్న నీళ్ల శబ్దం. విజయ్ అద్దంలో తనను తాను చూసుకుంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నాడు. అతను పడుతున్న మానసిక క్షోభ వర్ణనాతీతం.)

(విజయ్ తన మనసులోని అంతరాత్మతో మాట్లాడటం మొదలుపెడతాడు. అద్దంలో ఉన్న ప్రతిబింబం అతని మనసులా ప్రవర్తిస్తుంది.)

నేను (నాలో నేను మదనపడుతూ): "నాకేమవుతోంది? నేనేం చేస్తున్నాను? ఆమె ఒక పిచ్చిదానిలా నన్ను ప్రేమిస్తూ కూర్చుంది. కానీ ఆమె ఇంకా తన కొడుకుని ఎంతగానో ప్రేమిస్తుంది. నేనెలా ఆమెతో మాట్లాడగలను? అసలు నేను ఆమెను ప్రేమిస్తూ ఎందుకు కూర్చున్నాను?" నన్ను నేనే తిట్టుకుంటున్నాను.

అప్పుడు నా అంతరాత్మ (నా మనసు) నాతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.

నా మనసు: "నాకు తెలుసు విజయ్... నువ్వు బాధగా ఉన్నావు. ఇది ఎప్పుడో ఒకప్పుడు జరగాల్సిందే అని నేను నీకు ముందే చెప్పాను." 

నేను (కోపంగా): "నువ్వు నోరు మూసుకో! ఇదంతా నీ తప్పే. మన బంధం ఏంటో నీకు తెలిసినా, నన్ను రెచ్చగొట్టావు. ఇదంతా తప్పు జరుగుతోందని నీకు తెలిసినా, నన్ను ఆపలేదు!"

నా మనసు (ప్రశాంతంగా): "ఇప్పుడు అలా అనకు విజయ్. నేను నిన్ను ఎందుకు ఆపలేదో నాకు తెలుసు. ఎందుకంటే... భావన సంతోషంగా ఉండాలని నువ్వే కోరుకున్నావు. ఆమె ముఖంలో ఎప్పుడూ చిరునవ్వు ఉండాలి, ఆమె తన చేదు గతాన్ని వదిలిపెట్టి కొత్త జీవితాన్ని పొందాలి... అందులో ఆమెకు అన్ని సంతోషాలు దొరకాలి అని నువ్వే కదా అనుకున్నావు! నువ్వు ఆమెను ప్రాణంగా ప్రేమించడం మొదలుపెడితేనే అది సాధ్యం."

నేను: "వేరే మార్గం ఏదైనా ఉండి ఉంటుంది కదా? నువ్వు ఈ మార్గాన్నే ఎందుకు ఎంచుకున్నావు?" 

నా మనసు: "ఎందుకంటే ఆమె నిన్ను ఇలా ప్రాణంగా ప్రేమించింది కాబట్టే! ఇంతకుముందు ఆమె నీ గురించి ఏమనుకుందో ఇప్పుడు ఆమెనే నీకు చెప్పింది. ఆ తర్వాత నీపై తన ఆలోచనలను మార్చుకుంది. నిన్ను ఒక మగవాడిగా ఎలా ప్రేమించడం మొదలుపెట్టిందో చెప్పింది. వేరే మార్గం లేదు విజయ్."

నేను (ఏడుస్తూనే): "ఇప్పుడు నేనేం చేయాలో నాకు అర్థం కావడం లేదు... నేను ఏదైనా తప్పు చేస్తున్నానా?" 

నా మనసు: "నువ్వు భావన కోరుకున్నది చేయాలి. నువ్వేమీ తప్పు చేయడం లేదు విజయ్. నువ్వు ఆమెను నీ భార్యగా చేసుకోవాలి, ఇది తప్ప నీ జీవితంలో నీకు వేరే మార్గం లేదు... ఇదే నిజం!"

నేను (బాధగా): "నిజమేనా?" 

నా మనసు: "ఆలోచించు విజయ్... నువ్వు ఇప్పుడే వాళ్ళ జీవితం నుండి వెళ్ళిపోతే? లేదా వాళ్ళకి నీ నిజం చెప్పేస్తే? అప్పుడు నువ్వు రాకముందున్న దానికంటే వాళ్ళ పరిస్థితి ఇంకా దారుణంగా ఉంటుందని అర్థం చేసుకో. నువ్వు ఈ విషయాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించు."

నేను (కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ): "అప్పుడు నేను తీసుకున్న నిర్ణయం సరైనదేనా?" 

నా మనసు: "ఇప్పుడు ఏడవడం ఆపు. నేను చెప్పేది ఇదే చివరిసారి... ఏది జరగాలో అది జరగనివ్వు. ఈ రోజు నుండి ఏది జరిగినా ఆ నిజంతోనే బ్రతుకు." 

నేను (నిట్టూరుస్తూ): "హ్మ్మ్..." నా మనసు: "ఇప్పుడు కిందకి వెళ్ళు... నీ భావన నీ కోసం కళ్లల్లో వత్తులు వేసుకుని మరీ ఎదురు చూస్తూ ఉంటుంది."

నేను ముఖం కడుక్కుని, కన్నీళ్లు తుడుచుకుని కిందకి దిగి మళ్ళీ భావన పక్కన మంచం మీద కూర్చున్నాను.

అమ్మ (నా ముఖం చూసి ఆందోళనగా): "ఏమైంది విజయ్? చాలా సేపటి నుండి కనిపించట్లేదు... నీ కళ్ళు ఎందుకు అలా ఎర్రగా ఉన్నాయి?"

నేను (నవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తూ): "లేదు భావన, ఏమీ లేదు." అమ్మ (నా బుగ్గ నిమురుతూ): "నువ్వు ఏడుస్తున్నావు కదా విజయ్?"

నేను ఇక నా భావోద్వేగాన్ని భరించలేకపోయాను. నేను: "అవును భావన...

" అమ్మ: "అనవసరంగా ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నా గతం విని నీకు నాపై అసహ్యం వేసిందా? నా వల్ల ఏదో తప్పు జరిగింది... కదా?"

నేను (ఆమె చేతులు పట్టుకుని): "అలా అనకు భావన... నాకు అన్నీ తెలుసు."

అమ్మ ఇప్పుడు పూర్తిగా నా చేతుల్లో ఉంది. నేను: "నువ్వు ఆ చేదు గతాన్ని అన్నీ మర్చిపోతే మంచిదేమో భావన."

అమ్మ (నా గుండెలపై తల ఆనించి): "అవును విజయ్, నాకు తెలుసు. ఇప్పుడు నేను ఆ గతాన్ని అన్నీ మర్చిపోయాను. ఇప్పుడు నేను పట్టించుకునేది, నా ప్రాణం తపించేది కేవలం నీ గురించే! 

నువ్వు నా జీవితంలోకి వచ్చినప్పటి నుండి... అవును, నువ్వు నా జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేశావు విజయ్. నిజమైన ప్రేమ అంటే ఏమిటో, అది ఎలా ఉండాలో నేను తెలుసుకున్నాను... అది నువ్వే నాకు నేర్పించావు. నా జీవితాంతం నేను వెతుకుతున్న అలాంటి స్వచ్ఛమైన వ్యక్తి కోసం నా అన్వేషణ ఇప్పుడు నీతో ముగిసింది. 

ఇప్పుడు నా జీవితానికి ఒకే ఒక లక్ష్యం ఉంది... అది నిన్ను పెళ్లి చేసుకుని నా జీవితాంతం నీతో గడపడం! నువ్వు నన్ను పెళ్లి చేసుకుంటావు కదా విజయ్? నన్ను నీ భార్యగా చేసుకుంటావు కదా?"

ఆ మాటలతో నాలోని సందిగ్ధత అంతా మాయమైపోయింది. నేను ఇప్పుడు ఈ నిజాన్ని అంగీకరించాను. ఆమె ప్రేమతో, ఆమె గౌరవంతో నా జీవితాంతం గడపాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

నేను (ఆమె కళ్లలోకి సూటిగా చూస్తూ): "అవును భావన... నిన్ను త్వరలోనే నా భార్యగా చేసుకుంటాను. కానీ నీ చేదు గతాన్ని నువ్వు ఎప్పటికీ గుర్తు చేసుకోకూడదని నేను కోరుకుంటున్నాను." 

అమ్మ (నవ్వుతూ, కన్నీళ్లతో): "లేదు విజయ్... ఇకపై నేను ఆ గతం గురించి మాట్లాడను, దాని గురించి ఆలోచించను కూడా. నేను నీకు వాగ్దానం చేస్తున్నాను."
అమ్మ నా చేయి పట్టుకుని ఎంతో పవిత్రంగా తన రొమ్ముపై ఉంచుకుంది.

అమ్మ (భావోద్వేగానికి గురవుతూ): "ఇప్పుడు నా ఈ శరీరం, దానిలోని ప్రతి అణువూ ఎప్పటికీ నీదే విజయ్. నువ్వు నన్ను ఎంతగా ప్రేమించాలనుకుంటే అంతగా, ఎప్పుడు ప్రేమించాలనుకుంటే అప్పుడు ప్రేమించవచ్చు... నేను నిన్ను ఎప్పటికీ కాదనను. నా హృదయంలో నిన్ను నా భర్తగా ఎప్పుడో అంగీకరించాను. అంతే, నన్ను ఎప్పుడూ ఒంటరిగా వదిలిపెట్టకు విజయ్... లేకపోతే నేను బతికుండగానే చచ్చిపోతాను."

ఆ మాటలకు నా గుండె కరిగిపోయింది. నేను కూడా తీవ్రమైన భావోద్వేగానికి గురయ్యాను. నేను భావనను రెండు చేతులతో గట్టిగా, ప్రాణంగా హత్తుకున్నాను.

నేను (ఆమె చెవి దగ్గరగా): "లేదు భావన... నేను నిన్ను ఎప్పటికీ వదిలిపెట్టను. ఈ ప్రపంచంలో ఏ శక్తి మనల్ని విడదీయలేదు. ఇప్పుడు నువ్వు కేవలం నా దానివి, ఎప్పటికీ నా దానివే!"

నేను నా ముఖాన్ని ఆమె ముఖానికి దగ్గరగా తీసుకువెళ్లి, ఎంతో ప్రేమగా, ఆప్యాయంగా ముందుకు వంగి ఆమె పెదాలను నా పెదాల్లోకి తీసుకుని గాఢంగా ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను. ఆ ముద్దులో మా రెండు మనసులు, ఒక కొత్త భవిష్యత్తు కోసం ఒక్కటయ్యాయి.