Thriller ❤️కన్నతల్లి కన్నీటి సాక్షిగా ❤️..రక్త కదనరంగం❤️

[Sunnysunnysunny]

రితిక వేగంగా వెళ్లి సన్నీ గది తలుపు తట్టింది. వెంటనే సన్నీ తలుపు తెరిచాడు. వాడి ముఖంలో కోపం, ఆవేదన అగ్నిపర్వతంలా రగులుతున్నాయి. తలుపు తీయగానే రితికను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు.

 
సన్నీ: [పళ్లు కొరుకుతూ] "ఏమనుకున్నాం రితికా? మన రక్తం ఏంటో అని ఎన్ని కలలు కన్నాం? కానీ ఆ మృగం... ఆ రాక్షసుడు అజయ్ మన తండ్రి అని తేలింది. వాడి పేరు తలచుకుంటేనే నా రక్తం మరుగుతోంది."
 
రితిక: [నెమ్మదిగా, భావోద్వేగంగా] "నాకు కూడా అదే బాధగా ఉంది సన్నీ. ఆ రక్తం మనలో ప్రవహిస్తోందన్న అసహ్యం నన్ను దహించేస్తోంది. కానీ..."
 
సన్నీ: "కానీ ఏంటి?"
 
రితిక: "కానీ అమ్మను చూడు... అమ్మతో మాట్లాడిన తర్వాత ఆమె పరిస్థితి ఎంత దిగజారుతోందో ఆలోచించావా? మన దుఃఖంలో, మన ఆవేశంలో పడి అమ్మ దుఃఖాన్ని మర్చిపోయాము సన్నీ. మనల్నే ప్రాణంగా బ్రతుకుతున్న ఆమెకు ఇప్పుడు ఏమవుతుందో ఏమో!"
 
సన్నీ: [తన తప్పు తెలుసుకుని] "అమ్మా! నేను నిజంగా చాలా పిచ్చివాడిని. పదా... త్వరగా కిందకు వెళ్దాం."
 
సన్నీ, రితిక ఇద్దరూ వేగంగా కిందకు వచ్చారు. అనుష్క అక్కడే గోడను ఆనుకుని, నిస్సహాయంగా నిలబడి ఉంది. వాళ్ళు కిందకు రాగానే వేగంగా అడుగులు వేస్తూ వెళ్లి అనుష్కని రెండు వైపుల నుండి గట్టిగా కౌగిలించుకున్నారు.
 
సన్నీ, రితికల స్పర్శ తగలగానే అనుష్కలోని భయం అంతా మాయమైంది. వాళ్ళు ముగ్గురూ చాలా సేపటి వరకు అలాగే ఒకరినొకరు అతుక్కుపోయి ఉండిపోయారు. అదొక మూగ వేదన. తర్వాత మీనాక్షి కూడా వెళ్లి వాళ్ళతో పాటు అతుక్కుపోయింది. ఆ నలుగురూ ఒకరికొకరు అన్నట్లుగా చాలా సేపటి వరకు అలాగే నిలబడ్డారు.
 
తర్వాత మీనాక్షి వాతావరణాన్ని కాస్త తేలిక చేయడానికి, వాళ్ళందరినీ హాలులోని సోఫాలో కూర్చోబెట్టి టీ చేయడానికి వంటగదిలోకి వెళ్ళింది. మీనాక్షి వచ్చే వరకు సన్నీ, రితిక ఇద్దరూ అనుష్క ఒడిలో తలపెట్టుకుని పడుకుని ఉన్నారు. అనుష్క వాళ్ళ తలలు నిమురుతోంది.
 
[మీనాక్షి ట్రేలో టీ కప్పులతో లోపలికి వచ్చింది]
 
మీనాక్షి: [టీ ఇస్తూ] "సరే... ఇప్పుడు ఎవరైనా నాకు కూడా అసలు అక్కడ ఏం జరిగిందో, ఈ విషయం ఏంటో చెబుతారా?"
 
సన్నీ: [అసహనంగా] "వదిలేయ్ మీనాక్షి. ఆ గతం గురించి ఇప్పుడెందుకు?"
 
అనుష్క: [సన్నీ వైపు చూస్తూ గంభీరంగా] "లేదు సన్నీ, నేను వదిలేయను."
 
సన్నీ: [బాధగా] "కానీ అమ్మా, నాకు ఆ నిజాలు తెలుసుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. నువ్వే మాకు సర్వస్వం."
 
అనుష్క: "నీకు అవసరం లేకపోవచ్చు... కానీ, నాకు అవసరం ఉంది సన్నీ! అందుకే మీ అందరికీ చెబుతున్నాను. మీరు తెలుసుకోవాలి. నా గతం కేవలం ఒక రక్తపాతం కాదు, అందులో ఎన్నో త్యాగాలు ఉన్నాయి. జాగ్రత్తగా వినండి, నేను చెప్పే ప్రతి మాటను జాగ్రత్తగా అర్థం చేసుకోండి."
 
అందరూ మౌనంగా ఉండిపోయారు. గదిలో పిన్‌డ్రాప్ సైలెన్స్. అనుష్క లోతైన శ్వాస తీసుకుని తన గతాన్ని చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.
 
--- ఫ్లాష్ బ్యాక్ మొదలు ---
 
(ఒక పాత ఇల్లు. అనుష్క తన చిన్న కూతురు మీనాక్షిని ఒళ్లోకి తీసుకుని పడుకోబెడుతోంది. ఆమె ముఖంలో తీవ్రమైన ఆలోచనలు, వేదన కనిపిస్తున్నాయి.)
 
అనుష్క (తనలో తాను): అయేషా పుట్టిన తర్వాత, మీనాక్షి కూడా నా దగ్గరికి వచ్చింది. మీనాక్షి చాలా చిన్నది. కానీ ఆమె పుట్టిన తర్వాత నాకు ఏడాది కూడా నిండని వయసున్నట్లు అనిపించలేదు. అయినా ఆ సమయంలో నాలో శృంగారంపై విపరీతమైన ఆరాటం మొదలైంది. అంత చిన్న వయసులోనే నా శరీరానికి అవసరానికి మించి శృంగారం కావాలనిపించేది.
 
(ప్రసాద్ గదిలోకి వస్తాడు. అతను నిస్సహాయంగా అనుష్క వైపు చూస్తాడు. అనుష్క తల దించుకుంటుంది.)
 
అనుష్క (తనలో తాను): కానీ నా భర్త ప్రసాద్ గారు ఆ విషయంలో పూర్తిగా అసమర్థులు. ఆయన నా శారీరక దాహాన్ని తీర్చలేకపోయేవారు. దాంతో నాలోని కోరికలను లోపలే అణచివేస్తూ, నన్ను నేను నియంత్రించుకుంటూ నరకం అనుభవించేదాన్ని.
 
(పొలాల మధ్య ఉన్న ఒక పెద్ద ఇల్లు. అనుష్క, ప్రసాద్ అక్కడ కూలీలుగా పని చేస్తున్నారు. యశ్ అనే వ్యక్తి ఆవేశంగా లోపలికి వస్తాడు.)
 
అనుష్క (తనలో తాను): ఒకరోజు యశ్ అనే తుఫాను లాంటి వాడు మా ఇంటికి వచ్చాడు. ఆ ఇల్లు వాళ్లదే కాబట్టి వాళ్లను ఆపే హక్కు ఎవరికీ లేదు. మేము అక్కడ కేవలం కూలీలుగా పనిచేసేవాళ్లం. ప్రసాద్ గారు ఈ శారీరక స్థితికి రావడానికి కారణం ఆ యశ్ అనే విషయమే నాకు అప్పటివరకు తెలియదు.
 
(యశ్ ప్రసాద్ వైపు చూసి గర్జిస్తాడు.)
 
యశ్: ప్రసాద్! వెళ్లి వెంటనే టౌన్ నుండి సరుకులు తీసుకురా, పో!
 
(ప్రసాద్ తల ఊపి బయటకు వెళ్తాడు. యశ్ మెల్లగా అనుష్క వైపు నడుస్తూ వస్తాడు. అనుష్క భయంతో వెనక్కి జరుగుతుంది.)
 
యశ్ (నవ్వుతూ): అంతా బాగానే జరుగుతోంది కదా అనుష్క? నీకేమైనా సమస్య ఉందా ఇక్కడ?
 
అనుష్క (వణుకుతూ): లేదు బాబు, అంతా బాగానే ఉంది.
 
యశ్: ప్రసాద్ నిన్ను సంతోషంగా ఉంచుతాడు కదా?
 
అనుష్క: అవును బాబు, చాలా సంతోషంగా ఉంచుతారు.
 
యశ్ (దగ్గరకు వచ్చి): అయినా చెప్పు అనుష్క, ఈ పిల్లలు ఎవరివి?
 
అనుష్క (కంగారుగా): ఏంటి ఆ మాట బాబు? వాళ్లు నా వాళ్లే కదా...
 
యశ్ (గట్టిగా నవ్వి): వాళ్లు నీవాళ్లే కావచ్చు, కానీ వాళ్ల తండ్రి ఎవరు? నిన్ను దెంగలేని ఆ పిరికి మగాడికి పిల్లలు ఎలా పుడతారు? వాడికి అసలు మొడ్ద కూడా లేదు కదా!
 
(అనుష్క అవమానంతో ఏడుస్తూ అక్కడి నుండి వెళ్ళబోతుంటే, యశ్ ఆమె చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకుని లాగుతాడు.)
యశ్: ఏయ్ ఆగు! వీళ్లు ఎవరి పిల్లలని నేను అడగనులే కానీ... చెప్పు, నీ కామాన్ని ఎలా చల్లార్చుకుంటావు? నువ్వు తహతహలాడుతున్నావని నాకు తెలుసు. నా దగ్గరికి రా, నేను నీ కామాన్ని చల్లార్చుతాను. నన్ను వదులు లేకపోతే నేను అరుస్తాను అని నాటకాలు ఆడకు ఇక్కడ! ఇది నా ఇల్లు. నువ్వు ఈ ఇంట్లో ఉండాలంటే నన్ను సంతోషంగా ఉంచాలి. లేకపోతే ఇప్పుడే మిమ్మల్ని బయటకు గెంటేస్తాను!
 
అనుష్క (కన్నీళ్లతో బ్రతిమాలుతూ): దయచేసి అలా చేయకండి బాబు... దయచేసి నన్ను వదిలేయండి, మాకు వేరే దిక్కు లేదు.
 
(యశ్ వినకుండా అనుష్కను చేతుల్లోకి తీసుకుని పైకి ఎత్తి బెడ్‌రూమ్‌లోకి తీసుకెళ్లి మంచం మీద పడేస్తాడు. బట్టలు లాగబోతుండగా, వెనుక నుండి అజయ్ గదిలోకి వస్తాడు.)
 
అజయ్ (ఆవేశంగా): అన్నా! ఏం చేస్తున్నావ్? ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపో!
 
యశ్ (కోపంగా): అజయ్... నువ్వు బయటే ఉండు, నీకేం సంబంధం లేదు.
 
అజయ్: అన్నా, ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపోతావా లేదా? లేకపోతే ఈ విషయం ఇప్పుడే అమ్మకు చెబుతాను!
 
(అమ్మ పేరు వినగానే యశ్ భయపడి అనుష్కను వదిలేసి బయటకు వెళ్ళిపోతాడు. అదే సమయంలో ప్రసాద్ కూడా లోపలికి వస్తాడు. అనుష్క ఏడుస్తూ బట్టలు సర్దుకుంటుంది.)
 
అనుష్క (తనలో తాను): ఆ రోజు నా మనసులో అజయ్ పట్ల ఎనలేని గౌరవం ఏర్పడింది.
 
(ఇంటి హాలు. దేవి గారు సోఫాలో కూర్చుని ఉంది. యశ్ తలదించుకుని నిలబడ్డాడు. అనుష్క ఏడుస్తూ పక్కన ఉంది.)
 
అనుష్క (తనలో తాను): కొన్ని రోజుల తర్వాత వాళ్ల అమ్మ దేవి గారు వచ్చారు. నేను ధైర్యం చేసి యశ్ చేసిన తప్పు గురించి ఆమెకు చెప్పాను.
 
(దేవి గారు లేచి యశ్ చెంప చెళ్లుమనిపిస్తుంది.)
 
దేవి గారు: సిగ్గులేదురా నీకు! ఇప్పుడే నిన్ను విదేశాలకు పంపించేస్తున్నాను. ఇక ఈ ఇంట్లో ఉన్న అజయ్‌కి కూడ పెళ్లి జరుగుతుంది.
 
(కొన్ని నెలల తర్వాత. అజయ్ పెళ్లయ్యాక అనుష్కకు సహాయం చేస్తుంటాడు. ఇద్దరి మధ్య సాన్నిహిత్యం పెరుగుతుంది.)
 
అనుష్క (తనలో తాను): పెళ్లయ్యాక అజయ్ మా దగ్గరకు రావడం మొదలుపెట్టాడు. నాకు చాలా సహాయం చేసేవాడు, మంచిగా మాట్లాడేవాడు. ఆ సమయంలో నాలో ఉన్న ఒంటరితనం, శారీరక వేడి కారణంగా నేను అజయ్ అందానికి, మంచితనానికి మంత్రముగ్ధురాలనై అతనితో ప్రేమలో పడ్డాను. నేను ఇద్దరు పిల్లల తల్లిని అనే స్పృహ కూడా కోల్పోయాను.
 
(ఒకరోజు రాత్రి, అజయ్ అనుష్క దగ్గరకు వస్తాడు.)
 
అజయ్: అనుష్క, నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. నీకు సర్వసుఖాలు ఇవ్వాలనుకుంటున్నాను.
 
(అనుష్క ఈ విషయాన్ని ప్రసాద్‌తో చెబుతుంది.)
 
ప్రసాద్ (శాంతంగా): అనుష్క, నువ్వు నేను భార్యాభర్తలం కాదు. మన బంధం సమాజం కోసం ఒక ప్రదర్శన మాత్రమే. నేను నీకు ఎలాంటి శారీరక సంతోషాన్ని ఇవ్వలేను. కాబట్టి నీ జీవితాన్ని నీకు నచ్చినట్లు జీవించు, నాకు ఎలాంటి అభ్యంతరం లేదు.
 
(ఒక రహస్య ప్రదేశం. అజయ్, అనుష్క కారులో ఉంటారు. ఇద్దరూ శారీరకంగా దగ్గరవుతారు.)
 
అనుష్క (తనలో తాను): ఆయన అనుమతి దొరకగానే నేను నా భావాలను అజయ్‌కి చెప్పాను. అజయ్ ఎంతో సంతోషించాడు. రెండు రోజుల తర్వాత మేమిద్దరం శారీరక బంధంలోకి వచ్చాము. అజయ్ నన్ను కారులో షికార్లకు తీసుకెళ్లేవాడు, మేమిద్దరం మా దాహం తీర్చుకునేవాళ్లం. దాని ఫలితంగా, నా 18 ఏళ్ల వయసులో నేను మళ్లీ గర్భవతిని అయ్యాను.
 
(ఆసుపత్రి వార్డు. అనుష్క 8 నెలల గర్భంతో ఉంది. అజయ్ అక్కడ నిలబడి ఉన్నాడు.)
 
అనుష్క (భయంతో): అజయ్, డెలివరీ టైమ్ వస్తోంది. మన పాపను నువ్వు అంగీకరిస్తావు కదా?
 
అజయ్ (కఠినంగా): నన్ను క్షమించు అనుష్క. నేను ఒక పనిమనిషితో ఎలాంటి సంబంధం పెట్టుకోలేను. ఈ బిడ్డను నేను నా బిడ్డగా స్వీకరించలేను!
 
(అజయ్ వెళ్ళిపోతాడు. అనుష్క కన్నీళ్లతో మంచం మీద పడిపోతుంది. ప్రసాద్ లోపలికి వస్తాడు.)
 
ప్రసాద్: అనుష్క, బాధపడకు. ఈ బిడ్డ దేవుడిచ్చిన వరం. మనం పెంచుకుందాం. నేను ముగ్గురు పిల్లలకు తండ్రిని అవుతాను, సమాజంలో నా గౌరవం నిలబడుతుంది.
 
(దేవి గారు కూడా లోపలికి వచ్చి అనుష్క తల నిమురుతుంది. పక్కనే సరళా కాకి నిలబడి ఉంది.)
 
దేవి గారు: సరళా! ఈ బిడ్డ ఎవరిదో ఎవరికీ తెలియకూడదు. ప్రసాద్ తండ్రి కాడనే విషయం ఊరిలో పొక్కకూడదు, ప్రమాణం చెయ్.
 
సరళా కాకి: అలాగేనమ్మా, నేను నోరు నొక్కేసుకుంటాను.
 
ఒకరోజు నేను ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉన్నాను. చీకటిగా ఉంది. ప్రసాద్ ఊరిలో లేని సమయం చూసి, అజయ్ మద్యం మత్తులో నన్ను బలవంతంగా లాక్కొస్తాడు. అక్కడ యశ్ ముందే కూర్చుని ఉన్నాడు.
 
అజయ్ (నవ్వుతూ): చూడు అన్నయ్యా, ఈ లంజను తీసుకొచ్చాను. ఈరోజు నీ దాహం తీర్చుకోవడానికి నిన్ను ఒప్పించింది ఈమె.
 
యశ్ (క్రూరంగా): ధన్యవాదాలు మావ! నువ్వే నా నిజమైన తమ్ముడివి. ఆ రోజు నువ్వు నన్ను ఆపేశావు, ఎందుకో నాకు ఇప్పుడు అర్థమైంది.
 
అజయ్: ఏయ్ అన్నయ్యా, ఆ పిరికివాడు ప్రసాద్ ఆ రోజు రావడం చూశాను. కానీ ఈరోజు ఎవరూ రారు!
 
అనుష్క (ఏడుస్తూ, కాళ్లు పట్టుకుని): అజయ్ దయచేసి వదిలేయ్... బిడ్డ పుట్టి రెండు నెలలే అయింది, నా ఒంట్లో శక్తి లేదు... దయచేసి నన్ను వదిలేయండి!
 
యశ్: ముందు నువ్వు చెయ్యి అజయ్, ఇది నువ్వు వలలో వేసుకున్న పిట్ట . ఈరోజు ముందు నువ్వు శాంతించు, ఆ తర్వాత నేను చేస్తాను.
 
(అజయ్ నవ్వుతూ అనుష్క కాలి మీద తన కాలు వేసి గట్టిగా తొక్కుతాడు. అనుష్క నొప్పితో అరుస్తుండగా బలాత్కారం చేస్తాడు. వాడు అయిపోయాక యశ్ బట్టలు విప్పుకుంటూ లోపలికి రాబోతుండగా, దేవి గారు చేతిలో పెద్ద కర్రతో లోపలికి వస్తుంది. కొడుకులను చితకబాదుతుంది.)
 
యశ్ (నొప్పితో అరుస్తూ): అమ్మా! ఈమె తనంతట తానే మన దగ్గరికి వచ్చింది. ఈమె భర్త ఏమీ చేయలేడు. ఈమె ఎవరితో పడుకుంటుందో తెలియదు, నాదే తప్పు అంటావా?
 
దేవి గారు (గర్జిస్తూ): జాగ్రత్త! నీ నోటి నుండి ఒక్క మాట బయటకు వచ్చినా, నీ ప్రాణం తీస్తాను. మీరు నా కొడుకులన్న సంగతిని నేను మర్చిపోతాను. ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపోకపోతే మిమ్మల్ని జైల్లో వేయించి నా ఎస్టేట్ నుండి తరిమివేస్తాను!
 
(యశ్, అజయ్ పారిపోతారు. దేవి గారు అనుష్కను ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్తుంది.)
 
అనుష్క (తనలో తాను): ఈ దారుణం జరిగిన కొద్ది రోజులకే నేను మళ్లీ గర్భవతిని అయ్యానని తెలిసింది. అది నాపై జరిగిన పాపానికి చిహ్నం. ప్రాణానికి ప్రమాదమని డాక్టర్లు వద్దనడంతో నేను ఆ బిడ్డను కనడానికి ఒప్పుకున్నాను. నా కష్టాలను తీరుస్తాడని ఆశపడ్డాను. అలా సన్నీ పుట్టాడు. నా శరీరం బలహీనంగా ఉండటం వల్లే సన్నీ చాలా బలహీనంగా పుట్టాడు.
 
(ఆసుపత్రి గది. అనుష్క పక్క మంచం మీద మరో స్త్రీ ఏడుస్తూ ఉంది. ఆమె పక్కన కవల పిల్లలు ఉన్నారు.)
 
అనుష్క: పేదరికంలో పిల్లలను ఎలా పెంచాలో అని నేను ఆలోచిస్తున్నాను, కానీ మీరెందుకు ఏడుస్తున్నారు?
 
స్త్రీ: నేను ఒక అబ్బాయిని ప్రేమించి పారిపోయాను. నేను గర్భవతిగా ఉన్నప్పుడు వాడు పారిపోయాడు. ఇప్పుడు నా ఇంటి యజమాని నన్ను పెళ్లి చేసుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు కానీ ఈ పిల్లలను అనాథాశ్రమానికి ఇచ్చేయమంటున్నాడు.
 
అనుష్క: ఎందుకు?
 
స్త్రీ: అతను వేరొకరి తండ్రి గుర్తును అంగీకరించడు. అందుకే నేను వీరిని అనాథాశ్రమానికి ఇస్తాను.
 
అనుష్క (ఆవేశంగా): వీళ్లు నీ పిల్లలు, వాళ్లకి నువ్వెలా ఇలా చేయగలవు?
 
స్త్రీ: ఈ పాపాత్ముల కోసం నా జీవితాన్ని ఎందుకు నాశనం చేసుకోవాలి?
 
అనుష్క: ఈ పిల్లల్ని నాకు ఇచ్చేయ్. వాళ్లని వదిలించుకోవాలనుకుంటే ఇక్కడి నుండి వెంటనే వెళ్ళిపో, నేను వాళ్లను పెంచుతాను.
 
స్త్రీ: ఎందుకంత గొప్పగా నటిస్తున్నావ్?
 
అనుష్క: నేను గొప్పగా నటించడం లేదు, నేను కేవలం తల్లిని అవుతున్నాను. మీకు నేను తెలియదు, నాకు మీరు తెలియదు, పిల్లల్ని ఇచ్చేసి వెళ్లిపో!
 
(ఆ స్త్రీ పిల్లలను వదిలేసి వెళ్లిపోతుంది. ప్రసాద్, దేవి గారు లోపలికి వస్తారు.)
 
దేవి గారు: అనుష్క, నువ్వెంత గొప్ప స్త్రీవి! నేను నిన్ను దేవిగా భావించడం మొదలుపెట్టాను.
 
అనుష్క: అమ్మా, నేను కూడా ఒక మనిషినే. తల్లి లేని బాధ నాకు తెలుసు, అందుకే ఈ నిర్ణయం.
 
ప్రసాద్: అనుష్క, నీలాంటి స్త్రీ ఈ ప్రపంచంలో ఎక్కడా దొరకదు.
 
అనుష్క: ఇప్పుడు నన్ను పొగడొద్దు, ఇంటికి వెళ్ళడానికి ఏర్పాట్లు చేయండి.
 
దేవి గారు అప్పుడు మీ పుట్టుక కి సంబందించిన అన్నీ పేపర్స్ మార్పించి మీ ఏజ్ కూడ మొత్తం మార్పించారు
 
(ప్రస్తుత కాలం. ఇల్లు. అనుష్క ముందు మీనాక్షి, సన్నీ, రితిక కన్నీళ్లతో కూర్చుని ఉన్నారు.)
 
మీనాక్షి: అమ్మా... నువ్వు నిజంగా చాలా గొప్పదానివి.
 
సన్నీ: అమ్మా, నేను నీ కొడుకునని చెప్పుకోవడానికి ఎంతో గర్వపడుతున్నాను.
 
రితిక: అమ్మా... మమ్మల్ని పెంచడానికి నువ్వు ఎంతో బాధను భరించావు.
 
అనుష్క: తన పిల్లలను పెంచడంలో ఏ తల్లి బాధపడదు నాయనా. మీరందరూ నాతో ఉంటే నాకు ఏ బాధా ఉండదు.
 
మీనాక్షి: కానీ వాళ్లు కూడా బాధపడతారు అమ్మా... నీకు అన్యాయం చేసిన వాళ్ల కోసం కూడా నువ్వు బాధపడుతున్నావు.
 
సన్నీ: అమ్మా! నీకు ఇంత ద్రోహం చేసిన ఆ అజయ్, యష్‌లను నేను వదలను. వాళ్లకు శిక్ష పడాల్సిందే!
 
అనుష్క: ఇంకా సమయం రాలేదు నాయనా...
 
రితిక: ఏ సమయం వచ్చింది అమ్మా? నేను ఆ వ్యక్తులను ఎప్పటికీ క్షమించలేను.
 
అనుష్క: నేను కూడా క్షమించలేదు రితికా... కేవలం ఇంకా సమయం రాలేదు అంతే.
 
మీనాక్షి: అమ్మా... నీకు ఇంకా పెళ్లి కాలేదు కదా, మరి నీ నుదుటిపై ఈ సింధూరం ఎవరి కోసం పెట్టుకుంటున్నావు?
 
అనుష్క: ఇప్పటి వరకు దీనిపై ఎవరికీ ఎలాంటి హక్కు లేదు . నేను అజయ్‌ని ప్రేమించాను కానీ ఆ వ్యక్తి ఒక మోసగాడు. నా భర్త ప్రసాద్ గారు పేరు మీద సింధూరం పెట్టుకుని ఆ దైవపురుషుడి పరువు తీయడం నాకు ఇష్టం లేదు. ఒకవేళ నేను ఆయన పేరు మీద సింధూరం పెట్టుకుని వేరొకరి దగ్గరికి వెళ్ళి ఉంటే ఆయన మోసపోయేవారు. అందుకే ఇప్పటి వరకు ఈ సింధూరంపై ఎవరికీ ఎలాంటి హక్కు లేదు.
 
రితిక: అమ్మా, మేము నీకు ఆ హక్కును ఇప్పిస్తాము.
 
అనుష్క: లేదు ... హక్కు తీసుకోవాలనుకున్న వాళ్లే తీసుకుంటారు.
 
(డోర్‌బెల్ మోగుతుంది. మీనాక్షి వెళ్లి తలుపు తీస్తుంది. అయేషా ముఖం తీవ్రమైన దిగులుతో ఉంది. ఆమె ఎవరితోనూ మాట్లాడకుండా గదిలోకి వెళ్లి తలుపు పెట్టేసుకుంది.)
 
అనుష్క: వెళ్లి మిమ్మల్ని మీరు బాగు చేసుకోండి. ఈ గతంలోని బాధను మీ జీవితంలోకి రానివ్వకండి.
 
( డైనింగ్ టేబుల్. అందరూ నిశ్శబ్దంగా తింటున్నారు. అయేషా తన ఆలోచనల్లో ఉంది. భోజనం కాగానే అందరూ గదుల్లోకి వెళ్లిపోతారు.)