Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

నిశ్శబ్ద ప్రయాణం – భయం పక్కన ప్రేమ

 
సమయం: జూన్ 30, మధ్యాహ్నం 1:00 గంట
ప్రదేశం: ముంబై రోడ్లు (ఆటోలో)
 
ఆటో రోడ్డు మీద గాలిని చీల్చుకుంటూ వెళ్తోంది. ఆటో డ్రైవర్‌ను ఎంత వీలైతే అంత వేగంగా పోనివ్వమని అమ్మ గట్టిగా చెప్పింది. నా పక్కనే కూర్చున్న భావన వైపు తలెత్తి చూసే ధైర్యం కూడా నాకు లేదు. కేవలం ఇరవై నిమిషాల వ్యవధిలో థియేటర్‌లో అంతటి దారుణమైన మారణహోమాన్ని, విధ్వంసాన్ని సృష్టించిన ఒక భయంకరమైన స్త్రీ నా పక్కన కూర్చుని ఉందంటే... ఎవరికైనా నోటి నుండి మాట ఎలా వస్తుంది? నా గొంతు పెగలడం లేదు. నా శ్వాస నాకే వినిపించేంత నిశ్శబ్దం.
 
కానీ... ఆ మరణ మృదంగం వాయించిన ఆమె చేతులు ఇప్పుడు కత్తి పట్టుకోలేదు. ఎంతో ప్రేమగా, మృదువుగా నా చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ఉన్నాయి. నా చేతికి తగిలిన గాయానికి ఆమె చున్నీ కట్టి ఉంది, అందులోంచి రక్తం ఇంకా కారుతూనే ఉంది.
 
నాకు నా చేతి నొప్పి కంటే, ఆమెను చూస్తే కలుగుతున్న భయమే ఎక్కువగా ఉంది. కానీ నేను మెల్లగా కళ్లు ఎత్తి ఆమె వైపు చూశాను. అమ్మ (భావన) కళ్లలో తాను చేసిన హత్యల తాలూకు ఏ భయమూ లేదు... కేవలం నాపై అపారమైన ప్రేమ, ఎక్కడ నా ప్రాణాలకు ఏమవుతుందో అన్న పిచ్చి ఆరాటం మాత్రమే స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
 
చూస్తుండగానే ఆటో మా ఇంటి ముందు ఆగింది. వెంటనే ఇద్దరం హడావిడిగా ఆటో దిగి, డబ్బులు ఇచ్చేసి ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టాము.
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 1:10 గంటలు
ప్రదేశం: ఇల్లు
 
ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టగానే... అమ్మ నా చేయి వదిలేసి, ఏదో పెద్ద ప్రమాదం ముంచుకొస్తున్నట్లు గబగబా లోపలికి పరుగెత్తింది. నాకేం అర్థం కాలేదు. క్షణాల్లో తిరిగి వచ్చి, ఒక ఫస్ట్ ఎయిడ్ కిట్ (First aid kit) నా చేతిలో పెట్టింది.
 
అమ్మ (కంగారుగా): "విజయ్... త్వరగా క్లీన్ చేసుకో, ఇప్పుడే వస్తాను!"
 
అంతే, ఇంకేమీ చెప్పకుండా మళ్లీ తన బెడ్‌రూమ్ లోపలికి పరుగెత్తింది. నేను షాక్ లో ఉండిపోయాను. నా చేయి కత్తికి తెగిపోయి రక్తం కారుతుంటే, నన్ను ఈ స్థితిలో చూసి కూడా ఆమె వదిలేసి వెళ్ళిందంటే... నా గాయం కంటే అత్యంత ప్రాధాన్యత ఉన్న వర్క్, అంత అర్జెంట్ పని ఆమెకు ఏముంటుంది? అని నా బుర్ర వేడెక్కిపోయింది.
 
నరాలు తెగే ఉత్కంఠ – సీక్రెట్ బేస్‌మెంట్
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 1:13 గంటలు
 
(థియేటర్ దగ్గరకు ముంబై సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చేరుకోవడానికి కచ్చితంగా మరో 15 నిమిషాల ముందు)
 
నాకు గాయం కంటే ఆమె ఏం చేస్తోందో తెలుసుకోవాలన్న ఆరాటం ఎక్కువైంది. కిట్ పక్కన పెట్టి, మెల్లగా శబ్దం చేయకుండా ఆమె వెనుకే బెడ్‌రూమ్ వైపు అడుగులు వేశాను. గది తలుపు కొద్దిగా తెరిచి ఉంది. నేను లోపలికి తొంగి చూశాను.
 
అమ్మ ఉదయం తన లోదుస్తులు, బ్రాలు దాచిపెట్టిన అల్మరా (కప్‌బోర్డ్) దగ్గర నిలబడి ఉంది. ఆ కప్‌బోర్డ్ పక్కనే ఉన్న గోడపై ఒక సీక్రెట్ బటన్‌ను ఆమె ప్రెస్ చేసింది. తరువాత తన అరచేతిని స్కాన్ చేసేలా ఒక డిస్ప్లే వచ్చింది. దానిపైన అమ్మ చెయ్యి పెట్టింది.
 
అంతే! గోడ రెండుగా విడిపోయి, ఒక రహస్య ద్వారం (Secret Door) తెరుచుకుంది. భావన అందులోకి ఒక పరుగు లాంటి వేగంతో లోపలికి వెళ్లిపోయింది.
 
నా మైండ్ పని చేయడం మానేసింది. నేను ఏ సినిమా చూస్తున్నానా లేక ఇది నిజమా అని కాళ్లు వణికిపోయాయి. నెమ్మదిగా ఆ ద్వారం దగ్గరకు వెళ్లి లోపలికి చూశాను. కింద ఒక పెద్ద సీక్రెట్ బేస్‌మెంట్!
 
ఆ బేస్‌మెంట్ లోపల ఒకదానికొకటి కనెక్ట్ చేయబడిన 5 పెద్ద పెద్ద LED సూపర్ కంప్యూటర్లు (Super Computers) ఉన్నాయి. వాటి ముందు కూర్చున్న భావన చేతులు కీబోర్డ్ మీద మెరుపు వేగం తో కదులుతున్నాయి!
 
హ్యాకర్ డెత్ ఏంజెల్ – మాయమవుతున్న ఆధారాలు
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 1:15 గంటలు
 
నేను ఆ స్క్రీన్ల మీద చూసిన దృశ్యాలకు నాకు కళ్లు తిరిగినంత పని అయింది. నా ఊపిరి ఆగిపోయింది!
 
ఒక స్క్రీన్ మీద... ఇందాక మేమున్న థియేటర్ లోపలి CCTV ఫుటేజ్ ప్లే అవుతోంది.
 
మరో రెండు స్క్రీన్ల మీద... మేం స్కూటీ మీద థియేటర్ కి వెళ్లిన రోడ్ మ్యాప్, ట్రాఫిక్ సిగ్నల్స్ యొక్క CCTV ఫుటేజ్ లైవ్ లో హ్యాక్ చేయబడి ఉన్నాయి!
 
మరొక స్క్రీన్ పైన సిటీ ట్రాఫిక్ సెక్యూరిటీ అధికారి కంట్రోల్ రూమ్ , లాస్ట్ స్క్రీన్ పైన థియేటర్ దగ్గరికి చేరుకునే సెక్యూరిటీ అధికారి ఫోర్స్ ప్లే అవుతున్నాయి.
 
సెక్యూరిటీ అధికారి లు అక్కడికి చేరుకునే లోపే, మా ఆనవాళ్లను, ముఖాలను ఆ సర్వర్ల నుండి శాశ్వతంగా తుడిచిపెట్టడానికి ఆమె ఒక ప్రొఫెషనల్ హ్యాకర్‌లా సిస్టమ్స్ ని బ్రేక్ చేస్తోంది!
 
స్క్రీన్ పై నడుస్తున్న కౌంట్ డౌన్...
 
టిక్... టిక్... టిక్...
 
సెక్యూరిటీ అధికారి సైరన్లు థియేటర్ కు చేరుకోవడానికి సమయం దగ్గర పడుతోంది. ఆమె వేళ్లు కీబోర్డ్ మీద మృదంగం వాయిస్తున్నట్లు కదులుతున్నాయి.
 
((కట్ చేస్తే... సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కంట్రోల్ రూమ్ సైబర్ ఆఫీసర్ హెడ్ అరుస్తూ: "సార్, మన సర్వర్ లోకి ఎవరో చొరబడ్డారు! అన్-ఆథరైజ్డ్ యాక్సెస్! ఫుటేజ్ అంతా డిలీట్ చేయడానికి ఎవరో ప్రయత్నిస్తున్నారు. ట్రేస్ ద ఐపీ (IP)!"))
 
సరిగ్గా 13 నిమిషాల తర్వాత... (మధ్యాహ్నం 1:28 నిమిషాలకు) స్క్రీన్ పై కౌంట్‌డౌన్... 99%, 100%.
 
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కంటే సరిగ్గా రెండు నిమిషాల ముందు... భావన ఎంటర్ కీ ప్రెస్ చేసింది! ఆ ఐదు స్క్రీన్ల పైనా ఎర్రటి అక్షరాలతో ఒకే ఒక్క పేరు ఫ్లాష్ అయింది:
 
 "P.A.B SHADOW".
 
మరుక్షణమే సెక్యూరిటీ అధికారి కంట్రోల్ రూమ్ సిస్టమ్స్ అన్నీ బ్లాంక్ అయిపోయాయి. థియేటర్ ఆధారాలు , ట్రాఫిక్ ఆధారాలు అన్నీ కాలిబూడిదయ్యాయి!
 
" P.A.B shadow "
 
ఆ పేరు రాగానే... ఐదు స్క్రీన్లూ ఆటోమేటిక్ గా బ్లాంక్ అయిపోయి ఆగిపోయాయి (Shut down). థియేటర్ డేటాబేస్, రోడ్ మ్యాప్ ఫుటేజ్ మొత్తం కాలిబూడిదైపోయింది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఇక ఒక్క క్లూ కూడా దొరకదు.
 
టెన్షన్ మాయం – స్వచ్ఛమైన ప్రేమ స్పర్శ
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 1:29 గంటలు
 
మిషన్ కంప్లీట్ అవ్వగానే... అమ్మ ముఖంలో ఇందాకటి వరకు ఉన్న ఆ భయంకరమైన టెన్షన్ మొత్తం మాయమైపోయింది. ఒక పెద్ద యుద్ధం గెలిచిన ప్రశాంతత ఆమెలో కనిపించింది.
 
నెమ్మదిగా కుర్చీలోంచి లేచి వెనక్కి తిరిగింది. గుమ్మం దగ్గర నిలబడి ఇదంతా చూస్తూ నిశ్చేష్టుడనై ఉన్న నన్ను చూసింది. నా కళ్లలో భయం, ఆశ్చర్యం రెండూ ఉన్నాయి. తన అసలు నిజం నాకు తెలిసిపోయిందన్న కోపం గానీ, ఆందోళన గానీ ఆమెలో అస్సలు లేవు.
 
ఎంతో ప్రశాంతంగా, ఒక ప్రియురాలిలా, ఒక తల్లిలా అడుగులు వేసుకుంటూ నా దగ్గరకు వచ్చింది. నా కళ్లలోకి చూస్తూ, రక్తం కారుతున్న నా చేతిని ఎంతో ప్రేమగా తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుంది. ఏమీ మాట్లాడకుండా, నా కళ్లు చూస్తూనే నన్ను మెట్ల మీద నుండి పైకి (హాల్ లోకి) తీసుకువచ్చింది.
 
ఆ ఒక్క స్పర్శతో... నాలోని భయం, ఆశ్చర్యం అన్నీ కరిగిపోయాయి. మిగిలింది కేవలం ఆమె పట్ల ఒక అంతులేని అనురాగం మాత్రమే!
 
((("ఈ ప్రపంచానికి ఆమె ఎవరికీ దొరకని మృత్యుదేవత 'P.A.B Shadow' కావచ్చు... కానీ నా ఎదురుగా నిలబడి నా చేయి పట్టుకున్నప్పుడు మాత్రం, తను నా ప్రాణాలను కాపాడే నా పవిత్రమైన దేవత మాత్రమే!")))
 
దెయ్యం వదిలిన ఆనవాళ్లు – సీసీటీవీ రూమ్
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 1:30 గంటలు
ప్రదేశం: రాయల్ ప్యాలెస్ థియేటర్ (ముంబై)
 
సైరన్ల మోతతో ముంబై సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కాన్వాయ్ థియేటర్‌ను చుట్టుముట్టింది. రక్తపు మడుగులో పడి ఉన్న సిటీ సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్ అశోక్ ను, ఆయన భార్య, కూతురు అలేఖ్యను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు హుటాహుటిన అంబులెన్స్ లోకి ఎక్కించారు.
 
మరోవైపు... స్పెషల్ ఆపరేషన్స్ హెడ్ ఆఫీసర్స్ నేరుగా థియేటర్ సీసీటీవీ కంట్రోల్ రూమ్ లోకి దూసుకెళ్లారు. ఆ మారణహోమాన్ని సృష్టించిన ఆ రాక్షసి ఎవరో చూడాలని వారిలో తీవ్రమైన ఉత్కంఠ.
 
హెడ్ ఆఫీసర్: (కంగారుగా కమాండ్ ఇస్తూ) "త్వరగా ఆ స్క్రీన్-1 ఫుటేజ్ ప్లే చేయండి! ఆ సురేష్ చోప్రా రౌడీలను ఊచకోత కోసిన ఆ మాస్క్ వేసుకున్న స్త్రీ ఎవరో ఈపాటికి రికార్డ్ అయి ఉండాలి!"
 
టెక్నీషియన్ వేగంగా సిస్టమ్ ఓపెన్ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. కానీ సిస్టమ్ బ్లూ స్క్రీన్ (Blue Screen) లోకి మారిపోయింది.
 
టెక్నీషియన్: (భయంతో వణుకుతూ) "సార్... సార్... ఏ సిస్టమ్ మన కంట్రోల్ లో లేదు సార్! ఎవరో ఇక్కడి డేటాబేస్ ను కంప్లీట్ గా హ్యాక్ చేశారు. మొత్తం ఫుటేజ్ కాలిబూడిదైపోయింది!"
 
హెడ్ ఆఫీసర్: (కోపంగా) "వాట్? అదెలా సాధ్యం? స్క్రీన్ మీద ఏమొస్తోంది?"
 
స్క్రీన్ మీద మొత్తం డేటా కరప్ట్ అయిపోయి, ఒకే ఒక్క పేరు ఎర్రటి అక్షరాల్లో బ్లింక్ అవుతోంది.
 
" P.A.B SHADOW "
 
ఆ పేరు చూడగానే ఆఫీసర్ల గుండెల్లో రైళ్లు పరిగెత్తాయి. "ఎవరీ P.A.B SHADOW? ముంబై సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల సర్వర్లనే నిమిషాల్లో హ్యాక్ చేసిన ఈ అదృశ్య శక్తి ఎవరు?" అన్న భయం వాళ్ల కళ్లలో స్పష్టంగా కనిపించింది.
 
అంబులెన్స్ లో ప్రేమ – తొలిచూపు గాయం
సమయం: మధ్యాహ్నం 1:40 గంటలు
ప్రదేశం: అంబులెన్స్ (హాస్పిటల్ కి వెళ్లే దారిలో)
 
అంబులెన్స్ సైరన్ చేసుకుంటూ వేగంగా వెళ్తోంది. స్ట్రెచర్ పై కమిషనర్ అశోక్ నొప్పిని భరిస్తూ పడుకుని ఉన్నాడు. ఆయన పక్కనే ఆయన భార్య ఏడుస్తూ కూర్చుని ఉంది. వాళ్ల పక్కనే అలేఖ్య కూర్చుని ఉంది.
 
కానీ... అలేఖ్య మనసు ఆ అంబులెన్స్ లో లేదు. ఆమె చూపులు శూన్యంలోకి చూస్తున్నాయి. ఇందాక థియేటర్ లో జరిగిన మరణ మృదంగం ఆమెను భయపెట్టడం లేదు... కానీ, ఆమె గొంతు వైపు దూసుకొచ్చిన కత్తికి అడ్డుపడి, తన కోసం ప్రాణాలు ఇవ్వడానికి ఒక్క సెకను కూడా ఆలోచించకుండా ముందుకు దూకిన విజయ్ ముఖం మాత్రమే ఆమె కళ్లముందు పదే పదే తిరుగుతోంది!
 
అలేఖ్య మనసులో:  "నాన్న సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్... నా చుట్టూ ఎప్పుడూ రక్షణ ఉంటుంది. కానీ ఆ క్షణంలో నాన్న కూడా కింద పడిపోయాడు. నా చావు ఖాయం అనుకున్న సెకనులో... ఒక అపరిచితుడు. నా కోసం, నన్ను బతికించడం కోసం తన చేతిని కత్తికి అడ్డు వేశాడు. ఆ కత్తి వాడి చేతిని చీల్చుకుపోతున్నా... వాడి కళ్లల్లో నా ప్రాణాలు దక్కాయన్న ఒక వింతైన సంతృప్తి! ఎవరు తను? నా తండ్రి తర్వాత నా కోసం రక్తం చిందించిన ఆ దేవుడు ఎవరు?"
 
"కత్తి నా గొంతును చేరేలోపే... నీ చెయ్యి అడ్డుగా నిలిచింది!
నీ చేతికి కారిన ఆ రక్తం... నా గుండెలో ప్రేమగా మారింది.
చావును చూసిన ఆ క్షణంలోనూ... నీ కళ్లలోని ఆ వీరత్వం,
నా తొలిచూపు ప్రేమకు సాక్ష్యంగా నిలిచిపోయింది అపరిచితుడా!"
అలేఖ్య మైండ్ లో విజయ్ ముఖం ఒక చెరగని ముద్రలా ఇరుక్కుపోయింది.
 
ఆసుపత్రి గదిలో
సమయం: మధ్యాహ్నం 2:15 గంటలు
ప్రదేశం: సిటీ హాస్పిటల్ (కమిషనర్ వార్డ్)
 
కమిషనర్‌ అశోక్‌కు వైద్యులు ట్రీట్మెంట్ పూర్తి చేసి బుల్లెట్ తీసేశారు. ఆయన మంచం మీద కోలుకుంటున్నాడు. చుట్టూ ఉన్నతాధికారులు నిలబడి ఉన్నారు. అలేఖ్య ఒక మూలన నిలబడి వీళ్ల మాటలు వింటోంది.
 
కమిషనర్ అశోక్: (భారమైన గొంతుతో) "ఇన్‌స్పెక్టర్... థియేటర్ లో ఆ దారుణం చేసిన వాళ్ల ఆనవాళ్లు ఏమైనా దొరికాయా? సీసీటీవీ ఫుటేజ్ లో ఎవరైనా కనిపించారా?"
 
ఇన్‌స్పెక్టర్: "క్షమించండి సార్... మనకంటే ముందే ఎవరో అత్యంత భయంకరమైన హ్యాకర్ ఆ డేటాను మొత్తం కరప్ట్ చేసేశాడు సార్. మనకు దొరికిన ఏకైక క్లూ...
 
సిస్టమ్స్ మీద ఫ్లాష్ అయిన ఒకే ఒక్క పేరు... 'P.A.B SHADOW'."
 
కమిషనర్ ఆ పేరు విని విస్తుపోయాడు.
 
కమిషనర్ అశోక్: "P.A.B SHADOW హ్యాక్ చేసి ఉండొచ్చు... కానీ ఆ ఆయుధాలు పట్టుకున్న ముప్ఫై మంది రౌడీల తలలు నరికిన ఆ దేవత ఎవరో తెలుసా? చనిపోయే ముందు ఆ రౌడీల లీడర్ భయ్యాజీ భయంతో వణికిపోతూ ఉన్నప్పుడు ఆమె ఒక పేరు చెప్పింది... 'డెత్ ఏంజెల్' (Death Angel)! అవును, ముంబై నగరంలో ఇక ఆ సురేష్ చోప్రా సామ్రాజ్యానికి సమాధి కట్టే డెత్ ఏంజెల్ పుట్టింది!"
 
మొత్తం చేపించింది సురేష్ చోప్రా అని తెలుసు కానీ దానిని నీరూపించడానికి ఒక్క ఆధారం కూడా మిగలకుండా చేసింది.
 
రక్తపు ధార – నిశ్శబ్దపు ఒప్పందం
సమయం: మధ్యాహ్నం 1:45 గంటలు
ప్రదేశం: ఆసుపత్రి దారి మరియు సిటీ హాస్పిటల్
 
సీక్రెట్ రూమ్ నుండి బయటకు రాగానే... నా చేతి నుండి రక్తం విపరీతంగా కారడం మొదలైంది. ఇందాకటి వరకు ఒక డెత్ ఏంజెల్ లా రౌడీలను ఊచకోత కోసిన భావన... ఇప్పుడు నా రక్తం చూసి ఒక సాధారణ ఆడదానిలా, తన భర్త ప్రాణాలకు ఏమవుతుందో అన్న పిచ్చి భయంతో వణికిపోయింది. వెంటనే తన పంజాబీ డ్రెస్ చున్నీని చింపి నా గాయానికి గట్టిగా కట్టు కట్టింది. నన్ను హుటాహుటిన ఆటోలో ఆసుపత్రికి తీసుకువెళ్ళింది.
 
ఆసుపత్రికి చేరుకున్నాక.. డాక్టర్లు గాయాన్ని శుభ్రం చేసి మత్తు ఇంజెక్షన్ ఇచ్చి, నా మణికట్టు మీద మూడు కుట్లు వేశారు. కొన్ని మందులు రాసిచ్చారు. అప్పటికి సమయం సుమారు సాయంత్రం 4 గంటలు అవుతోంది
 
మేము ఆటోలో ఇంటి వైపు తిరిగి వెళ్తున్నాము. ఇద్దరి మధ్యా ఒక భయంకరమైన, బరువైన నిశ్శబ్దం!
 
విజయ్ మనసు : "ఆమె ఎవరో, ఆ మారణహోమం ఎలా చేసిందో అడిగే ధైర్యం నాకు లేదు. ఒకవేళ అడిగితే... ఎక్కడ ఆమె ఆ గతం తాలూకు భయంతో నాకు దూరమైపోతుందో అన్న పిచ్చి ఆరాటం నన్ను ఆపేస్తోంది."
 
భావన మనసులో:  "నా చేతులకు అంటిన రక్తం, ఆ సీక్రెట్ రూమ్ చూశాక విజయ్ కి నా గతం గురించి కచ్చితంగా అనుమానం వచ్చి ఉంటుంది. నా నిజ స్వరూపం చెబితే... నన్ను ఒక హంతకురాలిగా, ఒక రాక్షసిగా చూసి అసహ్యించుకుని వదిలేసి వెళ్లిపోతాడేమో! వాడు లేకుండా నేను బతకలేను. అందుకే ఈరోజు జరిగిన మారణహోమాన్ని నేను పూర్తిగా మర్చిపోయినట్లు నటించాలి."
 
ఇలా ఒకరినొకరు కోల్పోతామనే భయంతో... ఆరోజు థియేటర్లో జరిగిన ఆ మారణకాండను ఇద్దరూ పూర్తిగా మర్చిపోయినట్లు నటించాలని మనసులోనే ఒక నిశ్శబ్దపు ఒప్పందం చేసుకున్నారు.
 
అలేఖ్య మనసులో అపరిచితుడు – Love Triangle Begins
సమయం: సాయంత్రం 4:15 గంటలు
ప్రదేశం: ఆసుపత్రి (కమిషనర్ వార్డ్)
 
అదే ఆసుపత్రిలో మరో వార్డులో... కమిషనర్ అశోక్ కు బుల్లెట్ గాయానికి ట్రీట్మెంట్ జరుగుతోంది. ఆయన పక్కనే ఆయన భార్య ఏడుస్తూ కూర్చుని ఉంది. కానీ, అలేఖ్య మనసు మాత్రం అక్కడ లేదు. ఇందాక థియేటర్ లో తన గొంతు వైపు దూసుకొచ్చిన కత్తికి, ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా అడ్డుపడి తన ప్రాణాలను పణంగా పెట్టిన ఆ అపరిచితుడి (విజయ్) ముఖమే ఆమె కళ్ల ముందు పదే పదే తిరుగుతోంది.
 
అలేఖ్య అంతర్మథనం: > "నా తండ్రి తర్వాత నా కోసం ప్రాణాలు ఇవ్వడానికి ముందుకొచ్చిన ఏకైక మగాడు తను!  వాడెవరో నాకు తెలియదు... కానీ వాడి ముఖం నా మనసులో ముద్రపడిపోయింది.. ఈ ప్రపంచంలో ఎక్కడున్నా వాడిని నేను వెతికి తీరుతాను!"


అక్కడ భావన తన సర్వస్వాన్ని విజయ్ కి అర్పిస్తుంటే... ఇక్కడ అలేఖ్య విజయ్ ని ప్రాణంగా ప్రేమించడం మొదలుపెట్టింది.
 
సమయం: సాయంత్రం 4:15 గంటలు
ప్రదేశం: ముంబై ( అన్నీ T. V చానెల్స్)
 
బ్రేకింగ్ న్యూస్ సిటీ లో మరోసారి మారణహోమం ఐతే ఈసారి ఇది క్రౌడెడ్ ప్లేస్ అయిన రాయల్ ప్యాలెస్ థియేటర్ లో జరగడం కొసమెరుపు.
 
ఈ దాడి సిటీ సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్ అశోక్ మరియు అతని ఫ్యామిలీ కోసం ఏ జరిగింది అనే అనుమానాలు.. తీవ్రంగా గాయపడిన  కమిషనర్..
 
ఒక్క ఆధారం కూడా లేదు , ఒక్క పేరు తప్ప ఇది చేసిన వారి వివరాలు ఇంకా తెలియాల్సి ఉంది .. ఆ పేరు “ డెత్ ఏంజెల్స్” .. సరిగ్గా 20 ఏళ్ల క్రితం మన ముంబై లో వచ్చిన అదే తూఫాన్ .. ఐతే ఆమె ఎవరు?
 
కన్నీటి జల్లు – దారపు బంధం
సమయం: సాయంత్రం 4:30 గంటలు
ప్రదేశం: ఇల్లు (హాల్)
 
మేము ఇంటి దగ్గరికి రాగానే ఆకాశం చిల్లులు పడినట్లు భారీ వర్షం మొదలైంది. ఇద్దరం తడుచుకుంటూనే ఇంట్లోకి పరుగెత్తాము. హాల్ లోకి వెళ్లాక, భావన సోఫాలో చాలా నిశ్శబ్దంగా, దిగులుగా కూర్చుండిపోయింది.
 
నేను: "ఏమైంది భావన... ఎందుకంత నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నావు?"
 
అమ్మ (ముఖం తిప్పుకుంటూ): "ఏమీ లేదు విజయ్..."
 
నేను: "సినిమా చూస్తున్నప్పుడు చాలా సంతోషంగా నవ్వావు కదా, అకస్మాత్తుగా ఏమైంది?"
 
అమ్మ మరో వైపు చూస్తుండగా, నేను ఆమె దగ్గరికి వెళ్లి నా వైపు తిప్పాను. ఆమె కళ్ల నిండా నీళ్లు ఉన్నాయి. ఆమె వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది. నేను వెంటనే ఆమెను నా గుండెలకు హత్తుకున్నాను.
 
నేను: "ఏయ్... ఏమైంది? ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు?"
 
అమ్మ (ఏడుస్తూ): "ఇది కాకపోతే నేనేం చేయాలి విజయ్... నీకు ఏమైనా జరిగి ఉంటే? వాడు నిన్ను చంపేస్తాడన్నట్లుగా కత్తి తీసుకుని పొడవబోయాడు... అది చూసి నా ప్రాణం పోయినంత పనైంది!"
 
నేను: "కానీ నాకేమీ కాలేదు కదా భావన? ఆపు, ముందు ఏడవడం ఆపు... నువ్వు నన్ను కాపాడావు కదా."
 
అమ్మ (కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ): "ఇదంతా నా తప్పే విజయ్... నేను అసలు సినిమాకి ఒప్పుకుని ఉండకూడదు. అప్పుడు ఈరోజు ఇదంతా చూడాల్సి వచ్చేది కాదు."
 
నేను (ఆమె కన్నీళ్లు తుడుస్తూ): "ఎందుకిలా అంటున్నావు... నువ్వేమీ తప్పు చేయలేదు. మనం సినిమాకి వెళ్దామని నేనే నీకు చెప్పాను కదా."
 
అమ్మ ఇప్పుడు నన్ను మరింత గట్టిగా పట్టుకుని ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.
 
అమ్మ: "నాకు చాలా భయమేసింది విజయ్... నీకు ఏమైనా జరిగి ఉంటే, నేను ఎలా బ్రతికేదాన్ని? నా గురించి కూడా ఆలోచించు... నేను నిజంగా బ్రతికి ఉండేదాన్ని కాదు విజయ్. నాకు ఇప్పుడు నువ్వు తప్ప ఎవరూ లేరు. నా వాళ్లందరినీ ఏనాడో కోల్పోయాను... నీకోసమే నా నియమాలను బద్దలు కొట్టుకుని మళ్లీ కత్తి పట్టాను."
 
ఒక చిన్నపిల్ల ఏడుస్తున్నట్లు ఆమె వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది. ఆ భయంకరమైన డెత్ ఏంజెల్ వెనుక... నా ప్రాణాల కోసం అల్లాడిపోయే ఒక అమాయకమైన ఆడది ఉందని నాకు అర్థమైంది.
 
నేను (ఆమె తల నిమురుతూ): "ఇక ఆపు భావన... వాడు ఒక అమ్మాయి ప్రాణాలు తీయాలనుకున్నాడు. ఆపదలో ఉన్నవారిని కాపాడాలని నువ్వే కదా నాకు చెప్పావు? నేను ఎలా ఊరుకోగలను? నీకు గుర్తుందా...
వాళ్ళ పక్కన మనం ఏ ఉన్నాం అది అంతా చూశాక వాళ్ళు మనల్ని ప్రాణాలతో వదలరు అని అనిపించింది.
 
నేను నీ నుదుటిపై సింధూరం పెట్టి, నిన్ను ఎల్లప్పుడూ జాగ్రత్తగా చూసుకుంటానని వాగ్దానం చేశాను. బహుశా ఆ వాగ్దానం నెరవేర్చాల్సిన సమయం ఈరోజేనేమో. కాబట్టి ఇప్పుడు ఏడవడం ఆపు."
 
అమ్మ (నా చేతిని పట్టుకుని): "అవును, నన్ను కాపాడతానని చెప్పావు... కానీ నీ ప్రాణాలను పణంగా పెడతావని చెప్పలేదు కదా విజయ్! నేను నీకు ఆ దారం కట్టి కూడా ఏ ప్రయోజనమూ లేకుండా పోయింది."
 
నేను నవ్వుతూ, డాక్టర్ వేసిన బ్యాండేజ్ కట్టును కొద్దిగా విప్పబోయాను.
 
అమ్మ (కంగారుగా): "ఏం చేస్తున్నావ్ విజయ్... నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా? రక్తం వస్తుంది!"
 
నేను: "ఆగు భావన... చూడు."
 
నేను కట్టు లోపల ఉన్న నా మణికట్టును చూపించాను. అక్కడ ఆమె నాకు కట్టిన ఆ పవిత్రమైన నల్ల దారం (దారపు పోగు) తెగిపోయి కత్తికి అడ్డుపడి ఉంది.
 
నేను (భావోద్వేగంగా): "చూడు భావన... నువ్వు కట్టిన ఆ దారం ఈరోజు నా ప్రాణాలకు అడ్డుగా నిలిచింది. ఈ దారం లేకపోయి ఉంటే ఈరోజు నా చెయ్యి మొత్తం తెగిపోయేది!"
 
ఇది చూడగానే అమ్మ గుండె ఉప్పొంగిపోయింది. ఆవేశంగా, అపారమైన ప్రేమతో నేరుగా నా చేతుల్లోకి వచ్చి పడిపోయింది. అమ్మ నాకు ఇంత దగ్గరగా రావడం ఇదే మొదటిసారి. మా ఇద్దరి బట్టలు వర్షానికి పూర్తిగా తడిసిపోయి ఉన్నాయి. చల్లటి గాలికి మా శరీరాలు వణుకుతున్నాయి. నేను ఒక చేత్తో అమ్మ వీపు పట్టుకున్నాను... అమ్మ తన మెడను పూర్తిగా నాకు ఆనించి నా గుండెలపై వాలిపోయింది.
 
అమ్మ (నా గుండె చప్పుడు వింటూ): "విజయ్... దయచేసి వచ్చేసారి ఇలా నా ప్రాణాలు తీసేలా చేయకు... నాకు చాలా భయంగా ఉంది."
 
నేను (కొద్దిగా నవ్వుతూ): "అయితే నా నుండి నీకేం కావాలి భావన?"
 
అమ్మ (మరింత గట్టిగా హత్తుకుని): "అంతే విజయ్... ఎప్పుడూ నన్ను ఇలాగే చూసుకో... నన్ను నీ నుండి ఎప్పటికీ దూరం కానివ్వకు... నన్ను ఇలాగే ప్రేమిస్తూ ఉండు విజయ్!"
 
ఆ మాటలు చెబుతూ ఆమె కళ్లు మూసుకుంది. మేము చాలా చేయాలనుకున్నాము కానీ ఎప్పుడూ ఏదో ఒక కారణం వల్ల ఆగిపోతూ వచ్చాము... కానీ ఇప్పుడు నేను ఆగాలనుకోలేదు. ఆమె ముఖాన్ని నా చేతుల్లోకి తీసుకుని, ముందుకు వంగి ఆమె నుదుటిపై ఎంతో పవిత్రంగా, సుదీర్ఘంగా ముద్దుపెట్టాను.
 
"కురిసే వర్షపు జల్లులు మన దేహాలను తడుపుతుంటే...
నీ కన్నీటి జల్లులు నా గుండెను తడిపాయి భావన!
నా గాయానికి కట్టిన కట్టు కంటే... నీ కౌగిలి ఇచ్చిన ఉపశమనమే గొప్పది,
ఈ లోకం ఏమైనా సరే... నా ఊపిరి ఆగేదాక నీ చేయి వదలను!"
 
నేను: "నేను ఎల్లప్పుడూ... ఎల్లప్పుడూ నిన్ను ప్రేమిస్తాను భావన. నేను వాగ్దానం చేస్తున్నాను, నిన్ను ఎన్నటికీ విడిచిపెట్టను."
 
అమ్మ (నా గాయపడిన చేతిని తీసుకుని, మెడ దగ్గర పెట్టుకుంటూ): "నేను నిన్ను నమ్ముతాను విజయ్... నిజానికి ఈ ప్రపంచంలో నేను నిన్నే ఎక్కువగా నమ్ముతాను."
 
సమయం: సాయంత్రం 5:00 గంటలు
ప్రదేశం: పడకగది
 
నేను గడియారం వైపు చూశాను. అప్పటికే సాయంత్రం ఐదు కావొస్తోంది. అప్పుడే నాకు గుర్తొచ్చింది... ఆమె పుట్టినరోజు కోసం కేక్ తీసుకురావడం మర్చిపోయానని! నా మూర్ఖత్వానికి నాపై నాకే కోపం వచ్చింది.
నేను అమ్మను మెల్లగా నా నుండి దూరం చేసి అన్నాను.
 
నేను: "భావన, వెళ్లి తయారవ్వు... నేను నీ బహుమతితో వెంటనే వస్తాను. టెన్షన్ లో నేను నీ పుట్టినరోజు కేక్ తీసుకురావడం కూడా మర్చిపోయాను... వెళ్లి తీసుకువస్తాను."
 
అమ్మ: "దాని అవసరం లేదు విజయ్, బయట వర్షం పడుతోంది..."
 
నేను: "నువ్వు దేనికీ ఒప్పుకోవు భావన. కానీ ఈరోజు నీ పుట్టినరోజు కాబట్టి నువ్వు ప్రశాంతంగా లోపలికి వెళ్లి తయారవ్వు. నేను ఇప్పుడే వస్తాను."
 
అమ్మ లోపలికి వెళ్ళింది. నేను త్వరగా లేచి స్నానం చేసి, నేను తెచ్చుకున్న ఫార్మల్ బట్టలు వేసుకున్నాను.
 
ఆమెకు గిఫ్ట్ గా ఇవ్వడానికి, నా దగ్గర ఉన్న ఆమె పెళ్లి చీరను తీసి, ఒక అందమైన గిఫ్ట్ పేపర్ లో ప్యాక్ చేశాను. నా జేబులో కాలి గజ్జెలు పెట్టుకుని, ఆ గిఫ్ట్ ప్యాక్ తో అమ్మ గది వైపు వెళ్లాను.
 
అమ్మ బహుశా తలుపు వేసుకోలేదేమో అనుకుని, నేను ఏమీ ఆలోచించకుండా లోపలికి వెళ్ళాను.
 
లోపలికి వెళ్లగానే... నా కళ్లు ఆశ్చర్యంతో తెరుచుకున్నాయి! అమ్మ తన డ్రెస్ తీసేసి కేవలం బ్రా లో మాత్రమే ఉంది.

నన్ను చూడగానే ఆమె ఉలిక్కిపడి, త్వరగా పక్కనే ఉన్న టవల్ తీసుకుని తన ఛాతీ మీద వేసుకుని సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయింది.