Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి ప్రేమగా చూస్తూ) భావన ... నిన్ను నేను ఎలా చూడాలనుకుంటున్నానో నీకు చెప్పాలి.

 
అమ్మ: (శ్వాస వేగంగా పీలుస్తూ, వణుకుతున్న గొంతుతో) హ్హ విజయ్... చెప్పు,.
 
నా గుండె చాలా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది... కానీ నా మనసు చెప్పే ప్రేమాభిషేకానికి నేను పూర్తిగా లొంగిపోయాను.
 
నేను: భావన... నిన్ను నేను ఈరోజు అచ్చం ఒక ముత్తైదువులా... నిండుగా ముస్తాబైన పెళ్ళైన స్త్రీలా చూడాలనుకుంటున్నాను! నా కళ్లముందు నువ్వు పెళ్లికూతురిలా కనిపించాలి భావన...


అమ్మ ఆ మాట వినగానే విపరీతమైన ప్రేమ మత్తులో కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె శరీరం నా చేతుల్లో వణికిపోతోంది.
 
అమ్మ: (కళ్లు తెరిచి, ఎంతో చొరవగా నా చేయి పట్టుకుని) విజయ్... లోపలికి రా. నువ్వు ఇప్పటివరకు ఇన్నాళ్లుగా నా బెడ్‌రూమ్ లోపలికి ఎప్పుడూ రాలేదు కదా... రా విజయ్, లోపలికి రా.
 
నేను: (ఆశ్చర్యంగా) పడకగది లోపలికి ఎందుకు భావన?
 
అమ్మ: (పూర్తిగా సిగ్గుపడుతూ, నా వైపు మురిపెంగా చూసి) ఓహ్ రా విజయ్... నువ్వు చెప్పినట్లే నేను నీకోసం పెళ్లికూతురిలా ముస్తాబు అవ్వాలా వద్దా?. రా పిచ్చోడా...
 
నేను నవ్వుతూ అమ్మ వెనుక ఆమె పడకగది లోపలికి వెళ్లాను. నేను ఆ గదిలోకి అడుగుపెట్టడం ఇదే మొదటిసారి. లోపలికి వెళ్లగానే ఆ గది వైభవం చూసి నేను ఆశ్చర్యపోయాను. లోపల చాలా పెద్ద డబుల్ సైజ్ మంచం ఉంది. గది అంతా ఎంతో పద్ధతిగా, సువాసనతో సర్ది ఉంది. ఒక పక్కన పుస్తకాల అర, చిన్న స్టడీ టేబుల్ ఉన్నాయి.
 
నేను: (చుట్టూ చూస్తూ ఆశ్చర్యంగా) వావ్ ఆంటీ... లోపల ఎంత అందమైన మంచి గది ఉంది! కానీ నువ్వు ప్రతిరోజూ ఇక్కడ పడుకోకుండా బయట హాల్ లో ఎందుకు పడుకుంటావు ఆంటీ?
 
అమ్మ: (మంచం మీద కూర్చుంటూ) లేదు విజయ్... నాకు ఒంటరిగా ఈ గదిలోకి వస్తే ఎందుకో ఉక్కిరిబిక్కిరిగా అనిపిస్తుంది. ఇక్కడ చుట్టూ ఉన్న వస్తువులన్నీ ఒంటరిగా నన్నే చూస్తున్నట్లు... ఊపిరాడనట్లు అనిపిస్తుంది.
ఇంతకుముందు మా నాన్న ఉన్నప్పుడు ఇక్కడే పడుకునేదాన్ని... కానీ ఆయన చనిపోయాక ఈ ఒంటరితనం భరించలేక బయట హాల్ లో పడుకోవడం మొదలుపెట్టాను విజయ్.
 
నేను: హ్మ్... పర్వాలేదులే ఆంటీ, అయినా నువ్వు గదిని చాలా చక్కగా సర్ది ఉంచావు.

నేను అటూ ఇటూ చూస్తుండగా, మంచం ఎదురుగా ఒక పెద్ద అటాచ్డ్ బాత్రూమ్ కనిపించింది. అంతలోనే అమ్మ లేచి వెళ్లి తన  వార్డ్‌రోబ్  తాళం తీసింది.
 
అమ్మ: విజయ్... ఇటు రా.
 
నేను మెల్లగా వార్డ్‌రోబ్  దగ్గరకు వెళ్లాను. అమ్మ ఆ తలుపులు తెరవగానే నా కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. అందులో రాత్రి పూట ఫంక్షన్స్ కి కట్టుకునే వందలాది రంగురంగుల పట్టుచీరలు, బట్టలు ఎంతో అందంగా సర్ది ఉన్నాయి. అల్మరా పక్కన సొరుగులో ఆమె రోజువారీ వేసుకునే బ్రా, ప్యాంటీలు కనిపించాయి. ఆ నిండైన బ్రాలను చూడగానే ఒక మగవాడిగా నా కళ్లు ఆశ్చర్యంతో పెద్దవయ్యాయి. నేను ఏమాత్రం సిగ్గులేకుండా... ఎంతో హక్కుగా అక్కడున్న ఒక బ్లాక్ లేస్ బ్రాను నా చేతిలోకి తీసుకోబోయాను.
 
అమ్మ: (చటుక్కున నా చేతి మీద మెల్లగా కొట్టి, సిగ్గుతో ముఖం దాచుకుంటూ) విజయ్... వద్దు! ఎంత వెదవవి అయిపోయావు నువ్వు... ఉదయమేమో నన్ను చూసి అంతలా సిగ్గుపడ్డావు, ఇప్పుడేమో ఇంత చొరవగా నా ముందే లోదుస్తులు పట్టుకుంటావా!


నేను: (నవ్వుతూ) ఓహ్... అది కాదు భావన, మీ దగ్గర ఇప్పటికే ఇన్ని బ్రాలు ఉన్నాయి కదా... మరి నిన్న మార్కెట్ లో మళ్లీ అంత పెద్ద కొత్త బ్రా ఎందుకు కొన్నావు అని అడుగుతున్నాను అంతే!
 
అమ్మ: (విపరీతంగా సిగ్గుపడుతూ, నన్ను పక్కకు నెడుతూ) విజయ్... నన్ను అలాంటి ప్రశ్నలు అస్సలు అడగకు! నాకు చాలా చాలా సిగ్గుగా ఉంది విజయ్... వెళ్లు, నా ముందు నిలబడకు.
 
నేను: (నవ్వుతూ చేతులు జోడించి) సరే సారీ , పర్వాలేదులే... ఇప్పుడు చెప్పు, నన్ను ఇంత ప్రత్యేకంగా నీ బెడ్‌రూమ్‌ లోకి ఎందుకు పిలిచావు భావన?
 
అమ్మ: హ్మ్మ్... ఆగు విజయ్, చూపిస్తాను.
 
అమ్మ అల్మరా పక్కనే ఉన్న ఒక పెద్ద లాకర్ తెరిచింది. అందులో ఎంతో పాతదైన ఒక పెద్ద నగల పెట్టె ఉంది. అమ్మ దాన్ని బయటకు తీసి, నా చేతికి ఇస్తూ మంచం మీద పెట్టమంది. నేను దాన్ని మంచం మీద పెట్టగానే... అమ్మ అల్మరా తలుపులు మూసేసి, వచ్చి మంచం మీద నా పక్కనే కూర్చుంది. ఆమె దగ్గరున్న ఒక చిన్న తాళంచెవితో ఆ నగల పెట్టె తాళం తెరిచింది. లోపల చూస్తే... నా కళ్లు బైర్లు కమ్మాయి! అందులో బంగారు, వెండి ఆభరణాలు ఎన్నో ఉన్నాయి.
 
అవి మామూలు నగల కంటే చాలా మందంగా, సాంప్రదాయ పెళ్లి నగలలా ఉన్నాయి.
 
నేను: (ఆశ్చర్యంగా) ఆంటీ... నీ దగ్గర ఇన్ని అద్భుతమైన నగలు ఉన్నాయి కదా... మరి ఎప్పుడూ ఏ పండగకీ వీటిని ఎందుకు ధరించలేదు?
 
అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి ప్రేమగా చూస్తూ) ఎవరికోసం ధరించాలి విజయ్... ఇన్నాళ్లూ నా అందాన్ని చూసి మురిసిపోయే సొంత మనిషే లేడు కదా! కానీ... ఈరోజు నీకోసం ఇవన్నీ ధరించాలని అనుకుంటున్నాను విజయ్. అందుకే నిన్ను లోపలికి పిలిచాను... ఇప్పుడు నువ్వే చెప్పు, ఈరోజు పెళ్లికూతురిలా నేను ఏమేం నగలు ధరించాలో నువ్వే సెలెక్ట్ చెయ్ విజయ్.
 
నేను: ఓహ్... అయితే విషయం ఇదన్నమాట భావన!
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ గారంగా) అవును విజయ్... ఇప్పుడు చకచకా తీసి పెట్టు.
 
నేను నగల పెట్టె లోంచి... నా మనసులో ఊహించుకున్నట్లే, ఆ ఎర్ర చీర ముస్తాబుకు సరిపోయేలా ఉన్న ముత్యాల హారం, పెద్ద జుమ్కాలు, బంగారు గాజులు, ముక్కుపుడక అన్నింటినీ ఒక్కొక్కటిగా బయటకు తీసి మంచం మీద పెట్టాను. అమ్మ నా ఆరాటాన్ని, నా సెలెక్షన్ ని చూస్తూ మురిసిపోసాగింది.
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) ఓ విజయ్... ఇవన్నీ ధరిస్తే నా శరీరం బరువెక్కిపోతుంది... ఇంకా ఏమేం తీస్తావు ఏంటి?


నేను: (ఎంతో ప్రేమగా ఆమె భుజాలపై చేతులు వేసి) ఏమీ కాదు భావన.... నువ్వు ప్రశాంతంగా కూర్చో. నన్ను నా ఇష్టప్రకారం నిన్ను పెళ్లికూతురిలా అలంకరించుకోనివ్వు.
 
అమ్మ నా చేతి స్పర్శకు లొంగిపోయి, నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని నా వైపు చూస్తూ మురిపెంగా నవ్వింది. నేను ఆమె పెళ్లి అలంకారానికి కావలసిన వస్తువులన్నీ పక్కన పెట్టాను.
 
నేను: గుడ్ ... ఇప్పుడు అంతా పర్ఫెక్ట్ గా సిద్ధమైంది భావన.
 
అమ్మ: (తన తలపై చేయి పెట్టుకుని నవ్వుతూ) విజయ్... ఏమైంది నీకు? నిజంగానే ఈరోజు నీకు నా మీద పిచ్చి పట్టిందా ఏంటి?
 
నేను: (మత్తుగా) అవును భావన... నీ అందం చూసి నాకు నిజంగానే పిచ్చి పట్టింది!
 
అంతలో నా చూపు గోడ గడియారం వైపు వెళ్లింది... అప్పటికే సమయం ఉదయం 11 గంటలు దాటింది! మధ్యాహ్నం 12 గంటల షోకి మేము రాయల్ ప్యాలెస్ థియేటర్ లో సినిమాకి వెళ్లాల్సి ఉందని గుర్తొచ్చింది.
 
నేను: ఆంటీ... చాలా సమయం గడిచిపోయింది. నువ్వు ఈ నగలు, బట్టలు ఇప్పుడే వేసుకోకు... ఇవన్నీ లాకర్ లో భద్రంగా పెట్టు. మనం సినిమా చూసి ఇంటికి తిరిగి వచ్చాక... సాయంత్రం గుడికి వెళ్లేముందు నువ్వు అచ్చం ఇలాగే సిద్ధమవ్వు ఆంటీ. ఇప్పుడు ఆలస్యమవుతోంది, త్వరగా బయలుదేరదాం.
 
అమ్మ: సరే విజయ్....
 
నేను స్కూటీ తాళాలు తీసుకుని బయటకు వెళ్లి బండి స్టార్ట్ చేసి అమ్మ కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. అమ్మ కూడా నగల పెట్టెను లాకర్ లో పెట్టి, తలుపులు వేసి మంచి పంజాబీ డ్రస్ లో బయటకు వచ్చింది.
 
నేను: భావన... త్వరగా వచ్చి కూర్చో, లేకపోతే థియేటర్ లో సినిమా మొదలైపోతుంది.
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ బండి ఎక్కుతూ) హా హా... నాకు తెలుసులే విజయ్, పద.
 
అమ్మ నా వెనుక కూర్చుంది, ఇద్దరం కలిసి థియేటర్ వైపు దూసుకుపోయాము.
 
మేము మధ్యాహ్నం కరెక్ట్ గా 11:45 గంటలకు “ రాయల్ ప్యాలెస్ “ మల్టీప్లెక్స్ థియేటర్‌'కు చేరుకున్నాము. థియేటర్ హాల్ లో జనాలు రద్దీగా ఉన్నారు. నేను అమ్మను ఒక ప్రశాంతమైన సీటులో కూర్చోబెట్టాను.
 
నేను: భావన ... నేను వెళ్లి టికెట్లు తీసుకువస్తాను. అప్పటివరకు నువ్వు ఇక్కడే కూర్చో సరేనా?
 
అమ్మ: సరే విజయ్, పర్వాలేదు... నువ్వు వెళ్లి టికెట్లు తీసుకురా.
 
నేను క్యూలైన్ లో నిలబడ్డాను. అదొక మంచి ఫ్యామిలీ ఓరియెంటెడ్ సినిమా కావడం వల్ల ఎక్కువగా ఫ్యామిలీ ఆడియన్స్, భార్యాభర్తలు, పిల్లలే వచ్చారు. అక్కడ కొంతమంది కాలేజీ రౌడీ యువకులు కూడా తిరుగుతున్నారు. నేను టికెట్లు కొని, అమ్మ చేయి పట్టుకుని థియేటర్ లోపలికి నడిచాను. లోపలి ఏసీ చల్లదనం, ఆ వెలుతురు చూసి అమ్మ ఆశ్చర్యపోయింది.


సరిగ్గా అదే సమయంలో... సెక్యూరిటీ అధికారి సైరన్ లేకుండా, సాదాసీదా కారులో సిటీ సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్, ఆయన భార్య, మరియు కాలేజీలో సోహన్ ని చెప్పుతో కొట్టిన ఆ ధైర్యవంతురాలు అలేఖ్య కార్ దిగి థియేటర్ లోపలికి నడిచారు. తమ వెనుక మృత్యువు ముప్ఫై మంది రౌడీల రూపంలో పొంచి ఉందనే విషయం ఆ ఫ్యామిలీకి అస్సలు తెలియదు!

థియేటర్ చుట్టుపక్కల... సాధారణ దుస్తులలో, చేతుల్లో గన్స్ దాచుకుని భయ్యాజీకి చెందిన ముప్ఫై మంది షార్ప్ షూటర్స్ పొజిషన్స్ తీసుకున్నారు. సోహన్ చోప్రా కూడా కారులో దూరంగా నిలబడి, లైవ్ అప్‌డేట్స్ చూస్తూ క్రూరంగా నవ్వుతున్నాడు. "ఈరోజుతో మీ ఫ్యామిలీ క్లోజ్!" అని మనసులోనే అనుకున్నాడు.
సరిగ్గా అదే తరుణంలో... నేను అమ్మ చేయి పట్టుకుని, ఎంతో ప్రేమగా నవ్వుకుంటూ అదే థియేటర్ మెట్లు ఎక్కి లోపలికి అడుగుపెట్టాను! అమ్మ నల్లటి పెద్ద బొట్టు, జుమ్కాలతో దేవతలా నా పక్కన నడుస్తోంది.

ఒకే సమయం... ఒకే థియేటర్!

ఒకవైపు... కన్నతల్లి పుట్టినరోజున అపారమైన ప్రేమను బహుమతిగా ఇవ్వాలని ఆరాటపడుతున్న విజయ్!

మరోవైపు... పగ, ప్రతీకారాలతో కమిషనర్ ఫ్యామిలీని దారుణంగా ఊచకోత కోయాలని ముప్ఫై మంది ఆయుధాలతో స్క్రీన్ లోపలికి దూసుకొస్తున్న మాఫియా సామ్రాజ్యం!

అమ్మ: (నా భుజం పట్టుకుని ఆశ్చర్యంగా) ఓహ్ విజయ్... ఇదేంటి, థియేటర్లు ఇంతలా మారిపోయాయా! నేను సినిమా థియేటర్‌కు వచ్చి బహుశా 20 సంవత్సరాలు దాటిపోయింది కాబోలు బాబూ.
 
నేను: (నవ్వుతూ) అవును భావన... ఇప్పుడు అన్నీ మల్టీప్లెక్స్ లు అయిపోయాయి కదా. అన్నట్టు... మా సీట్లు చాలా వెనుక వరుసలో ఉన్నాయి, పద వెళ్దాం.
 
మా సీట్ల వరుసలోకి వెళ్లి కూర్చున్నాము. మా పక్కన అంతా ఫ్యామిలీస్, పెళ్లయిన దంపతులు వారి పిల్లలతో కూర్చుని ఉన్నారు. కానీ... మాకు సరిగ్గా వెనుక ఉన్న రెండు సీట్లలో నలుగురు అనుమానాస్పదంగా ఉన్న అబ్బాయిలు (భయ్యాజీ షూటర్స్) కూర్చుని ఉన్నారు. నేను వెనక్కి తిరిగి చూశాను... 

అందులో ఒక అబ్బాయి నా తల్లి భావన వైపే చాలా వింతగా, క్రూరంగా చూస్తున్నాడు. వాడు అలా ఎందుకు చూస్తున్నాడో మొదట నాకు అర్థం కాలేదు... బహుశా అందరినీ చూస్తున్నట్లే చూస్తున్నాడేమో అనుకుని నేను దాన్ని అంతగా పట్టించుకోకుండా వదిలేశాను.
 
స్క్రీన్-1 లోపల చీకటి ఆవరించింది. సినిమా మొదలైంది. సీట్లలో కమిషనర్ ఫ్యామిలీ ఒక వరుసలో కూర్చుని ఉంది.... నేను అమ్మ పక్కపక్కనే కూర్చుని ఉన్నాను.

జూన్ 30, మధ్యాహ్నం 12:15 – స్క్రీన్-1 లోపలి ప్రశాంతత

థియేటర్ లోపల చీకటి నిశ్శబ్దంగా ఆవరించింది. ఏసీ చల్లదనం గదిని ముంచెత్తుతోంది. స్క్రీన్ పైన సినిమా రొమాంటిక్ పాటతో మొదలైంది. భావన  తన పంజాబీ డ్రెస్ కొంగును సర్దుకుంటూ, నా భుజంపై మెల్లగా తల వాల్చింది. నా జేబులో ఉన్న కాలి పట్టీల పెట్టెను తాకుతూ, నా మనసులోనే ఆమెకు ఇవ్వబోయే సర్‌ప్రైజ్ గురించి ఆలోచిస్తూ మురిసిపోతున్నాను.

స్క్రీన్ పై కామెడీ సీన్స్ వస్తుంటే అమ్మ చాలా రోజులకు మనస్ఫూర్తిగా, గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె నవ్వుతుంటే ఒక కొడుకుగా నా మనసుకు ఎంతో హాయిగా అనిపించింది. కనీసం నా వల్ల అయినా నా తల్లి ఇల్లు వదిలి బయటకు వచ్చి ఇంత సంతోషంగా గడుపుతోందని మురిసిపోయాను.
 
కొద్దిసేపటికి... స్క్రీన్ పై ఒక మధురమైన రొమాంటిక్ మెలోడీ పాట మొదలైంది. ఆ సంగీతపు మత్తులో... అమ్మ మెల్లగా నా వైపు జరిగి, ఎంతో చొరవగా నా కుడిచేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని గట్టిగా పట్టుకుంది. తన తలను ఎంతో ఆప్యాయంగా నా భుజంపై వాల్చి సినిమా చూడటం మొదలుపెట్టింది. ఇద్దరి శరీరాలు తాకుతుండగా... నా గుండెల్లో అమృతం కురిసింది. థియేటర్ లో బేస్ సౌండ్ విపరీతంగా వస్తోంది.


మాకు సరిగ్గా పక్క సీట్లలోనే సిటీ సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్, ఆయన భార్య, కూతురు అలేఖ్య కూర్చుని ఉన్నారు. అలేఖ్య ఎంతో ప్రశాంతంగా సినిమా చూస్తోంది. తమ వెనుక మృత్యువు పొంచి ఉందన్న విషయం ఆ కుటుంబానికి అస్సలు తెలియదు.

మధ్యాహ్నం 12:30 – నరకపు కుట్ర... ఆకస్మిక దాడి

సినిమాలో ఒక భయంకరమైన బాంబు పేలుడు సీన్ రాగానే... థియేటర్ వెనుక ఎగ్జిట్ తలుపులు బద్దలు కొట్టుకుంటూ 30 మంది భయ్యాజీ రౌడీలు లోపలికి దూసుకొచ్చారు. వారి చేతుల్లో మెరుస్తున్న లాంగ్ కత్తులు, లోడ్ చేసిన గన్స్ ఉన్నాయి. ముందే ప్లాన్ చేసుకున్నట్లు, కమిషనర్ కూతురు అలేఖ్య ఉన్న సీట్ల వైపు కత్తులు దూస్తూ వేగంగా దూసుకొచ్చారు.

రౌడీల లీడర్: (గర్జిస్తూ) ఏయ్! కమిషనర్ గాడి కథ ఇక్కడితో క్లోజ్! నరకండిరా!

కమిషనర్ క్షణాల్లో అలర్ట్ అయ్యాడు. తన సీటు కింద దాచిన సర్వీస్ రివాల్వర్ తీసి తిన్నగా ఇద్దరు రౌడీల గుండెలపై షూట్ చేశాడు. ఢామ్! ఢామ్! అని రెండు శబ్దాలు వచ్చాయి.

కమిషనర్: (అరుస్తూ) అలేఖ్య! కిందకి వంగు! సెక్యూరిటీ అధికారి ఫోర్స్ కి ఫోన్ చేయ్!

థియేటర్ లోని జనాలు ఆ శబ్దాలకు, రక్తాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా పిచ్చెక్కినట్లు కేకలు వేస్తూ ఎగ్జిట్ డోర్ల వైపు పరుగు తీశారు. తొక్కిసలాట మొదలైంది. భావన పక్కనే నిలబడి, నా చేయి గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె మనసులో తీవ్రమైన కోపం రగులుతున్నా, పక్కనే ఉన్న నాకు ఏమైనా అవుతుందేమో అన్న భయంతో తనను తాను నియంత్రించుకుంటూ నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.

మధ్యాహ్నం 12:35 – రక్తాభిషేకం... విజయ్ పోరాటం

అంతలోనే చీకట్లో మరో వైపు నుండి ఒక రౌడీ గన్ తీసి కమిషనర్ భుజం (షోల్డర్) పై కాల్చాడు. ఢామ్! కమిషనర్ నొప్పితో విలవిలలాడుతూ కింద పడిపోయాడు. ఆయన భార్య గట్టిగా కేక వేసింది. అలేఖ్య తన తండ్రిని కాపాడుకోవడానికి రౌడీల ముందుకు పరుగెత్తింది.

రౌడీ 2: (క్రూరంగా నవ్వుతూ అలేఖ్య వైపు కత్తి ఎత్తుతూ) చోప్రా సాబ్ ని చెప్పుతో కొడతావా? చావడానికి సిద్ధమవ్వు!

అలేఖ్యను చంపడానికి ముగ్గురు రౌడీలు కత్తులతో దూసుకురావడం చూసి, నాలోని పురుషుడు ఒక్కసారిగా మేల్కొన్నాడు. నేను భావన చేయి వదిలేసి, చిరుతపులిలా ముందుకు దూకి ఆ ముగ్గురు రౌడీల చేతులు పట్టుకుని వెనక్కి విరిచాను. నా బలమైన పంచ్ లతో ఇద్దరి దవడలు పగిలిపోయేలా కొట్టాను.
కానీ మరో వైపు నుండి ఒక పదునైన కత్తి అలేఖ్య గొంతు వైపు దూసుకొచ్చింది. లాస్ట్ సెకండ్ లో... నేను నా కుడిచేతిని అడ్డు పెట్టాను. ఆ పదునైన కత్తి నా అరచేతిని చీల్చుకుంటూ లోపలికి దిగబడింది! రక్తం ధారగా కారింది.

నేను: (నొప్పితో గర్జిస్తూ) ఆహ్హ్హ్! అమ్మ..........

మరో రౌడీ వెనుక నుండి వచ్చి నన్ను తన కాలితో బలంగా తన్నడంతో, నేను ఎగిరి వెనుక సీట్లపై పడ్డాను. నా చేతి గాయాన్ని చూసి భావన కళ్లల్లో అమాయకత్వం మాయమై, భయంకరమైన రౌద్ర రూపం మేల్కొంది!

మధ్యాహ్నం 12:40 – 20 ఏళ్ల పగ... భావన రౌద్ర రూపం

సరిగ్గా అప్పుడు నాపై దాడి చేసిన రౌడీ లీడర్ కమిషనర్ కాలర్ పట్టుకుని గాల్లోకి లేపాడు.
రౌడీ లీడర్: (క్రూరంగా నవ్వుతూ) విను కమిషనర్... ఆ సురేష్ చోప్రాతో పెట్టుకుంటే చావు ఎలా ఉంటుందో ఇప్పుడు నీకు, నీ ఫ్యామిలీకి చూపిస్తాను!
ఆ నోటి వెంబడి ‘సురేష్ చోప్రా’ అనే పేరు వినబడగానే... థియేటర్ లోని ఏసీ చల్లదనం కాస్తా నిప్పుల కొలిమిలా మారిపోయింది.

ది షాడో ఎంట్రన్స్... మృత్యు తాండవం!

రౌడీ లీడర్ నోటి వెంబడి ‘సురేష్ చోప్రా’ అనే పేరు వినబడటమే ఆలస్యం... అక్కడ ఒక సాధారణ ట్యూషన్ క్లాస్ టీచర్ చనిపోయింది. ఆ స్థానంలో 20 ఏళ్లుగా పగను, ఆయుధ విద్యను నరనరాల్లో దాచుకున్న ఒక భయంకరమైన “డెత్ ఏంజెల్స్ “ మేల్కొంది.

నా చేతిని చీల్చిన ఆ కత్తి భావన చేతిలోకి ఎలా వెళ్ళిందో చీకట్లో ఎవరికీ కనపడలేదు. ఆమె మూవ్మెంట్ ఎంత వేగంగా ఉందంటే, సైన్స్ ప్రకారం కంటి రెప్ప వేయడానికి పట్టే కాలం 0.1 సెకన్లు... కానీ భావన కేవలం 0.05 సెకన్లలో ముగ్గురి ప్రాణాలు తీసేసింది!


నా తలపై కొట్టిన రౌడీ లీడర్ కమిషనర్ కాలర్ పట్టుకుని నిలబడగా... భావన ఒక్క క్షణం కూడా వెనక్కి తగ్గలేదు. ఆమె శరీరం గాల్లో ఒక వింతైన వంపు (Acrobatic Flip) తిరుగుతూ వాని వెనుకకు ల్యాండ్ అయింది.

నేను: (సీట్ల మధ్య నుండి రక్తం కారుతున్న చేయి పట్టుకుని చూస్తూ) భావన... వద్దు!

నేను ఆ మాట అనేలోపే... భావన తన చేతిలోని కత్తిని రివర్స్ గ్రిప్ లోకి మార్చింది. బ్లేడ్ వెనుక వైపు నుండి వాని మెడ నరాలపై ఒక పదునైన ‘స్లైస్’ (Anatomical Cut) ఇచ్చింది. రౌడీ లీడర్ చేతిలోని గన్ కింద పడకముందే, వాని తలా శరీరం నుండి వేరై నేలపై దొర్లింది! రక్తం సీలింగ్ వరకు చిమ్మింది.
మిగతా నలుగురు రౌడీలు లాంగ్ కత్తులతో ఆమెపైకి ఒకేసారి దాడి చేశారు. ఇక్కడ భావన చూపించిన టెక్నిక్ సాటిలేనిది. ఆమె బ్లేడ్ టు బ్లేడ్ డిఫెన్స్ చేయలేదు... ఎందుకంటే అందులో సమయం వృధా అవుతుంది.

రౌడీ 3: (కత్తిని గాల్లోకి లేపుతూ) చావవే ముండ... ఆహ్హ్!

భావన వాడి కత్తి దాడిని ఎంతో సున్నితంగా పక్కకు తప్పిస్తూ (Side-step Slip), తన మోకాలిని వాని మర్మాంగంపై బలంగా తన్నింది. వాడు ముందుకు వంగగానే... కత్తిని తిన్నగా వాని వెన్నుపూస (Spinal Cord) లోపలికి దించింది. ఒక్క క్షణంలో వాని నరాలు మొద్దుబారి శవంలా కింద పడిపోయాడు. ఆ వెంటనే మరో ముగ్గురు కత్తులతో దూసుకురాగా, భావన ఒక స్పిన్నింగ్ హరికేన్ లా కదులుతూ... కళ్లు మూసి తెరిచేలోగా ఆ ముగ్గురి గొంతులను ఒకే లీనియర్ కట్ (Linear Slash) తో కోసి పారేసింది!

సరిగ్గా అప్పుడే థియేటర్ ఇంటర్వెల్ లైట్లు ఆన్ అయ్యాయి. గేటు వద్ద నిలబడిన భయ్యాజీ, అతనితో ఉన్న మరో 20 మంది రౌడీలు హాల్ లోని శవాలను, భావన చేతిలోని రక్తపు కత్తిని చూసి ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యారు.

భయ్యాజీ: (భయంతో గన్స్ లోడ్ చేస్తూ) ఏయ్! షూట్ హర్! కాల్చి పారేయండి దాన్ని!

గన్స్ ఉన్నవారితో కత్తితో పోరాడటం ఆత్మహత్య అని భావనకు బాగా తెలుసు. అందుకే ఆమె మైండ్ గేమ్ ఆడింది. కింద పడి ఉన్న కమిషనర్ గ్లాక్-17 గన్ ని తన కాలితో గాల్లోకి తన్ని, ఎడమచేత్తో క్యాచ్ పట్టింది.


రౌడీలు ట్రిగ్గర్ నొక్కేలోపే... భావన సీట్లపైకి దూకుతూ రన్-అండ్-గన్  టెక్నిక్ మొదలుపెట్టింది. ఢామ్... ఢామ్... ఢామ్!

మొదటి మూడు బుల్లెట్లు... ముగ్గురు రౌడీల తిన్నగా కుడి కంటి లోపలికి దూసుకెళ్లాయి. ఒక్క బుల్లెట్ కూడా మిస్ అవ్వలేదు. అంతా పాయింట్ బ్లాంక్ రేంజ్ పర్‌ఫెక్షన్! ఒక ప్రొఫెషనల్ ఆర్మీ కమాండో లాగా ఆమె గన్ రీలోడ్ (Tactical Reload) చేసే వేగం చూసి కమిషనర్ నోరు వెళ్లబెట్టాడు.
కమిషనర్: (రక్తం కారుతున్న భుజం పట్టుకుని, విస్తుపోతూ) మై గాడ్... ఈమె సెక్యూరిటీ అధికారి కాదు... ఈమె ఒక హ్యూమన్ వెపన్ (మానవ ఆయుధం)!

భావన సీట్లపై నుండి కింద ఉన్న భయ్యాజీ వైపు దూకింది. గాల్లో ఉండగానే ఇద్దరు రౌడీల ఛాతిపై కాల్చింది. వారు కింద పడకముందే వారి శరీరాలను తనకు రక్షణగా (Human Shield) వాడుకుంటూ మిగతా రౌడీల బుల్లెట్లను అడ్డుకుంది. ఆ వెంటనే గన్ లోని ఆఖరి బుల్లెట్ తో భయ్యాజీ కుడిచేతి మణికట్టును పేల్చేసింది. వాని చేతిలోని గన్ కింద పడిపోయింది.

కేవలం 20 నిమిషాలు... థియేటర్ లోపల శవాల దిబ్బ పేరుకుపోయింది. 30 మంది డెడ్లీ గ్యాంగ్‌స్టర్స్ రక్తం మడుగులో ప్రాణాలు విడిచారు. హాల్ అంతా రక్తం వాసనతో, గన్ పౌడర్ పొగతో నిండిపోయింది.

భయ్యాజీ నొప్పితో కింద పడి ఏడుస్తూ, భావన వైపు భయంతో చూస్తూ వెనక్కి జరిగాడు. ఆమె చేతిలోని కత్తిని వాడి  గొంతుపై ఉంచి ఎంతో గంభీరమైన, మంచు లాంటి చల్లని గొంతుతో అడిగింది.

అమ్మ: (భయంకరమైన రౌద్రంతో, గొంతు నొక్కుతూ) చెప్పు... ఆ సురేష్ చోప్రా గాడు ముంబైలోనే ఏ బంగళాలో దాక్కున్నా? వాడిని ముక్కలు ముక్కలుగా నరికేస్తాను అని చెప్పు. వాడి మృత్యువు వచ్చింది అని చెప్పు..

భయ్యాజీ: (వణుకుతూ, ప్రాణభిక్ష వేడుకుంటూ) చోప్రా... చోప్రా సాబ్ జుహు బీచ్ రోడ్ లోని J.S.S విల్లాలో ఉన్నాడు... ప్లీజ్ నన్ను వదిలేయ్ మేడమ్! నువ్వు మనిషివి కావు... దెయ్యానివి!

భావన ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా వాని గొంతును రెండు చేతులు చీల్చేసింది.

అక్కడ ఉన్న కమిషనర్, ఆయన భార్య, అలేఖ్య... మరియు కింద పడి ఉన్న నేను... అసలు ఈమె మనిషేనా లేక సాక్షాత్తూ కాళికా దేవా? అన్నట్లు నోళ్లు వెళ్లబెట్టి విస్తుపోయి చూస్తున్నాము. కేవలం 20 నిమిషాల భయంకరమైన రక్తపాతంలో... ఆ 40 మంది రౌడీల సామ్రాజ్యాన్ని భావన ఒంటరిగా ఊచకోత కోసి తుడుచిపెట్టేసింది! హాల్ అంతా రక్తం ఏరులై పారింది.

అంతటి రక్తపాతం సృష్టించినా... భావన ముఖంలో ఎలాంటి ఆందోళన లేదు. ఆమె తన చేతిలోని గన్ ని కింద పారేసింది. మెల్లగా నా దగ్గరకు వచ్చింది. నా కళ్లల్లో ఇంకా ఆ ఆశ్చర్యం, భయం అలాగే ఉన్నాయి. ఆమె తన పంజాబీ డ్రస్ చున్నీ తీసుకుని  ఎంతో కేరింగ్ గా, ప్రేమగా నా రక్తం కారుతున్న చేతికి గట్టిగా కట్టు కట్టింది.

ఆమె కళ్లల్లో ఇందాకటి రౌద్రం మాయమై, మళ్లీ నాపై అపారమైన కన్నప్రేమ కనిపించింది.


అమ్మ: (నా చేయి పట్టుకుని, ఎంతో సాఫ్ట్‌గా) విజయ్... లే, పద వెళ్దాం.

కమిషనర్, ఆయన భార్య, అలేఖ్య... ముగ్గురూ థియేటర్ మూలలో నిలబడి భయంతో వణుకుతూ భావన వైపు చూస్తున్నారు. ఆమె వారికి తన ముఖం పూర్తిగా కనిపించకుండా చున్నీ కొంగును అడ్డు పెట్టుకుంది. నా చేయి పట్టుకుని థియేటర్ ఎగ్జిట్ డోర్ వైపు నడిచింది.

వెళ్తూ వెళ్తూ అమ్మ ఆగి కమిషనర్ వైపు చూసింది.

కమిషనర్: ఎవరు మీరు నాకు ఎందుకు సహాయం చేశారు?

అమ్మ: కమిషనర్ గారు ఇక్కడ జరిగింది ఎవరికి చెప్పారు అని అనుకుంటున్నా , ఇది మీరు ఏ చేశారు అని ప్రెస్ కి చెప్పండి.

నా కోసం మళ్ళీ తెలుసుకోవాలి అని ప్రయత్నించ  వద్దు,, నేను బయటికి రాకపోవడం ఏ మంచిది, 

పొరపాటున ఈ విషయం బయటికి వస్తే ,, “డెత్ ఏంజెల్స్” ఏం చేయగలరో మీ రికార్డు రూమ్ లో చెక్ చేసి చూడండి..

మేము తెచ్చిన స్కూటీ కీస్ ని ఆ బండికే పెట్టి వదిలేసింది. ఎందుకంటే ఆ నంబర్ ద్వారా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇన్వెస్టిగేషన్ చేస్తారని ఆమెకు బాగా తెలుసు. రోడ్డుపై వెళ్తున్న ఒక ఆటోను ఆపి... నన్ను ఎంతో జాగ్రత్తగా లోపల కూర్చోబెట్టింది. ఆటో ఇంటి వైపు దూసుకెళ్తోంది. ఎవరితోనూ ఒక్క ముక్క కూడా మాట్లాడకుండా నన్ను తీసుకుని నేరుగా ఇంటికి వచ్చేసింది.

ఆటోలో కూర్చున్నాక నా మనసు మళ్లీ నాతో మాట్లాడింది... ‘విజయ్! చూశావా... నీ కళ్లముందున్న ఈ భావన సాధారణ స్త్రీ కాదు. 20 ఏళ్ల నాటి పగను, ఆ సురేష్ చోప్రాపై ఉన్న కక్షను గుండెల్లో దాచుకుని బతుకుతున్న ఒక భయంకరమైన యోధురాలు... ఈరోజు నీకు తగిలిన గాయం, ఆ చోప్రా పేరు వినబడటం వల్ల ఆమె లోని అసలైన రుద్రరూపాన్ని బయటకు తీసేశాయి విజయ్!’ అని నా మనసు నాకు సత్యం చెప్పింది. అమ్మ నా చేయిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ఎంతో ప్రేమగా నిమురుతూ, తల దించుకుని నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.