Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

నా మనసు: "విజయ్, ఇప్పుడు ఏం ఆలోచిస్తున్నావు...?"


నేను: "నేను చెప్పాను కదా మావ ... నా మనసులోని ఈ అలజడి కేవలం శారీరక వాంఛ మాత్రమే కాదు. ఎందుకంటే ఇప్పటి వరకు గతంలో నాకు ఏ అమ్మాయి దొరకలేదు, ఎవరిపైనా ఇలాంటి ఫీలింగ్ రాలేదు..."

నా మనసు: "నీకు కూడా తెలుసు విజయ్... నువ్వు చా లా సమయం వాంఛ గురించే ఆలోచిస్తావు, భావన కూడా నీకు పరోక్షంగా ఎన్నో సూచనలు ఇస్తూనే ఉంటుంది. కానీ నీలో ఆ వాంఛ కంటే మించినది ఏదో ఉంది, అదే ఆమెపై నీకున్న అపారమైన ప్రేమ! ఆ ప్రేమే నిన్ను తన వైపు లాగుతోంది."

నేను: "అసలు అది ఏమిటి మావ...?"

నా మనసు: "మొదట్లో బహుశా నీకు వచ్చిన కలలన్నీ కేవలం శారీరక ఆకర్షణ అనుకున్నావు... కానీ ఈ రోజు నీకు వచ్చిన ఆ సంసార కల... దానికి కారణం కేవలం నీ గుండెల్లో దాగున్న స్వచ్చమైన ప్రేమ! ఇక వాంఛ విషయానికొస్తే, మీరిద్దరూ భార్యాభర్తలు అయ్యాక, ఎప్పటికైనా అదంతా చేయాల్సిందే కదా!"

నేను: "కానీ నేను చేస్తున్నది సరైన పనేనా...? నేను జీవితాంతం ఆమెతో కలిసి ఉండాలంటే, ఆమెకు ఈ నిజాన్ని దాచి ఎప్పటికీ అబద్ధం చెప్పాలా...?"

నా మనసు: " విజయ్, నువ్వు కన్నకొడుకువనే నిజాన్ని ఆమె నుండి ఎప్పటికీ దాచాల్సి ఉంటుంది. ఎందుకంటే మనం కలవక ముందు నీ కళ్లలో ఆమె ఎవరో నీకు తెలుసు... ఆమె వల్లే మీ నాన్న ఇల్లు కూలిపోయిందని నువ్వు నమ్మావు. కానీ నిజం ఏమిటంటే... ఈ రోజు మీరిద్దరూ బంధంతో ముడిపడ్డారు. మీ అమ్మ వేరు... ఇప్పుడు నీ పక్కనున్న భావన వేరు! భావన నీ భార్య విజయ్... వీళ్లిద్దరినీ వేర్వేరు మహిళలుగానే నువ్వు చూడాలి!"

నేను: "బహుశా నువ్వు చెప్పింది నిజమేనేమో... ఇప్పుడు ఆమె లేకుండా నేను ఒక్క క్షణం కూడా బతకలేను. ఆమె నా జీవితంలో లేకపోతే నా శ్వాస ఆగిపోయినట్లే అనిపిస్తోంది... ఆమె దూరమైతే నా కాలం శాశ్వతంగా స్తంభించిపోతుంది. నాకు చాలా భయంగా ఉంది మిత్రమా... నా భావనని కోల్పోవడం నాకు అస్సలు ఇష్టం లేదు!"

నా మనసు: "అలాంటిదేమీ జరగదు విజయ్... నేను చెప్పే ఈ ఒక్క విషయానికి నువ్వు కట్టుబడి ఉండు. ఏ రోజు మనమిద్దరం ఒకేలా ఆలోచిస్తామో, బహుశా ఆ రోజు నుండి నీ అంతరాత్మ అయిన నేను నీతో విడిగా మాట్లాడను. నువ్వు నాతో ఇలాగే మాట్లాడుతూ నీ గురించి నువ్వు ఆలోచించుకోవాలి అనుకుంటే, నా ఆలోచనలను పూర్తిగా అంగీకరించు!"

నేను: "అవును... నేను అర్థం చేసుకుంటున్నాను... నేను కూడా ఎవరినీ మోసం చేయాలనుకోను. మనమిద్దరం ఒక్కరమే, మన ఆలోచనలు ఒకటే... బహుశా ఇప్పుడు సమయం వచ్చింది... మేమిద్దరం ఒక్కటిగా బతకడానికి..."
నేను అలా ఆలోచనల్లో మునిగి ఉండగా, హఠాత్తుగా మా మేనేజర్ సార్ గొంతు వినబడింది.

సార్: "విజయ్...."

నేను: " సర్... చెప్పండి సర్."

సార్: "చూడు విజయ్... రేపు ఆదివారం కాబట్టి ఈరోజు నీకు కొంచెం ఎక్కువ పని ఇస్తున్నాను. కాబట్టి ఈరోజు ఈ వర్క్ అంతా పూర్తి చేయి నాకు చాలా ఇంపార్టెంట్. నాకు ముందే తెలుసు... నువ్వు ఇతరుల లాగా టైమ్ వేస్ట్ చేయకుండా రోజంతా కష్టపడతావని. కాబట్టి నా కోసం ఈ పని పూర్తి చేయి..."

నేను: " సర్... తప్పకుండా చేస్తాను. మరి ఈ రోజంతా చేయాల్సిన పనిని నేను సాయంత్రం 4 గంటలకే పూర్తి చేసి ఇస్తాను సర్..."

సార్: "మంచిది విజయ్... నీలో నిజంగా గొప్ప స్ఫూర్తి ఉంది!"
నేను సార్‌కి ధన్యవాదాలు చెప్పి చకచకా ల్యాప్‌టాప్ ముందు కూర్చుని పనిలో బిజీ గా అయిపోయాను. 

రేపు ఆదివారం... అంటే భావన పుట్టినరోజు కూడా! ఆమెకు వెండి కాలి గజ్జెలు కొన్నాను, అలాగే ట్రిప్ ప్లాన్ చేయాలి... కాబట్టి ఆ సర్ప్రైజ్ ఏర్పాట్లు చేసుకోవడానికి నాకు సమయం కావాలి. పూర్తిగా నా పని మీదే దృష్టి పెట్టాను. సమయం దాదాపు మధ్యాహ్నం 3 గంటలు అయింది... 

నేను ఇచ్చిన పనినంతా విజయవంతంగా పూర్తి చేశాను. ఆ డేటా ఫైల్స్ అన్నీ సార్‌కు మెయిల్ చేసి, ఆయన క్యాబిన్ కి వెళ్లాను.

నేను: "సర్... మీరు ఇచ్చిన వర్క్ అంతా కంప్లీట్ అయింది, మెయిల్ చేశాను సర్."

సార్: "గుడ్ విజయ్... వచ్చావా! నేను నీ దగ్గరికే రావాలనుకున్నాను. ఎందుకంటే నేను నీకు ఇచ్చిన పని ఫైల్స్ క్లయింట్లకు అర్జెంట్ గా పంపించాలి. కానీ నువ్వు చెప్పిన సమయానికి ముందే చేసేశావు. గ్రేట్ జాబ్!"
సరిగ్గా అప్పుడే నా పక్కన కూర్చునే ఒక సీనియర్ కొలీగ్ కూడా ఆఫీసుకు వచ్చారు.

సార్: "ఈయనే విజయ్... ఇప్పుడు మీరు ఈయనను కలిసే ఉంటారు. ఈయన కస్టమర్లను చూసుకుంటారు..."

సీనియర్: "ఏయ్ తమ్ముడూ, వెళ్లి ముందు భోజనం చెయ్యి, ఉదయం నుంచే కంటిన్యూగా పని చేస్తున్నావు కదా..."

సార్: "అవును విజయ్... నువ్వేం ఇంకా భోజనం చెయ్యలేదు కదా! ముందు నువ్వే వెళ్లి భోజనం చెయ్యి... ఈ గొప్ప ఉద్యోగం, నీ కష్టానికి తగిన ఫలితం త్వరలోనే నీకు దక్కుతుంది. నన్ను తప్పకుండా మంచి పొజిషన్ కి చేరుకుంటావు విజయ్..."

నేను సార్ కి థాంక్స్ చెప్పి కేఫెటేరియా వైపు వెళ్తూ, జేబులోంచి నా మొబైల్ తీసి చూసుకున్నాను. స్క్రీన్ చూడగానే నాకు ఒక్కసారిగా గుండె ఆగినంత పని అయింది...
 
అమ్మ నుండి అప్పటికే 15 మిస్డ్ కాల్స్ వచ్చాయి! నేను ఫోన్ సైలెంట్‌లో పెట్టి గమనించలేదు. నేను కంగారుగా ఆమెకు కాల్ చేయబోతుండగా... సరిగ్గా అప్పుడే ఆమెనే కాల్ చేసింది!
 
అమ్మ (కోపంగా, గట్టిగా): "ఇంతసేపు ఎక్కడున్నావు విజయ్...?! ఎప్పటినుంచి నీకు ఫోన్ చేస్తున్నానో తెలుసా... ఒక్కసారి కూడా నా ఫోన్ చూడాలనే స్పృహ లేదా నీకు...? అసలు అక్కడ ఏం పని చేస్తున్నావు నువ్వు...?"
 
నేను: "క్షమించు... నా ఫోన్ ఆఫీస్ వర్క్ లో ఉండి సైలెంట్‌లో పెట్టి మర్చిపోయాను..."
 
అమ్మ: "సరేలే సైలెంట్‌లోనే ఉంది... అదే అయితే... నువ్వే కనీసం ఫోన్ చేసుకోవచ్చు కదా? రోజూ ఫోన్ చేసేవాడివి కదా... ఈరోజు ఏమైంది అసలు నీకు...? ఆ?.. నేను గుర్తులేనా...?"
 
నేను: "సారీ... నా మాట ఒక్క నిమిషం విను..."
 
అమ్మ: "నేనేం వినాలి విజయ్...? నేను ఇంటికి వచ్చినప్పటి నుంచి నీకు ఇన్ని సార్లు ఫోన్ చేశాను...
అప్పటినుంచి చేస్తూనే ఉన్నాను... నాకు చాలా భయమేసింది...!"
 
నేను: "అయ్యో భయపడటానికి ఏముంది?"
 
అమ్మ: "ఎందుకు లేదు? నువ్వు ఎక్కడున్నావో నాకెలా తెలుస్తుంది?"
 
నేను: "సారీ , కానీ..."
 
అమ్మ: "ఏంటి, సారీ...?"
 
నేను (ఆవేశంలో గట్టిగా): "ముందు నేను చెప్పేది విను భావన...!"
 
నేను తనని పేరు పెట్టి 'భావన' అని పిలుస్తానని ఆమె అస్సలు ఊహించలేదు! 

నేను అలా పిలవగానే... అవతలి నుండి ఫోన్ లో ఒక్కసారిగా అంతులేని నిశ్శబ్దం ఆవరించింది... భావన పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది... ఏమీ మాట్లాడటం లేదు. నా తప్పు నాకు కూడా వెంటనే తెలిసివచ్చింది.
 
నేను (ఎంతో ఆరాటంగా): "క్షమించండి... భావన గారు... పొరపాటున మీ పేరు నోటి వెంట వచ్చేసింది... అదంతా వదిలేయండి... సారీ , నేను ఫోన్‌ను సైలెంట్ మోడ్‌లో పెట్టడం వల్లే ఇదంతా జరిగింది... మాట ఇస్తున్నాను... వచ్చేసారి నేను ఫోన్‌ను ఎప్పుడూ సైలెంట్ మోడ్‌లో ఉంచను. నేను ఆన్ లోనే ఉంచుకుంటాను... ఇప్పుడు పర్వాలేదు కదా... దయచేసి నన్ను క్షమించు..."
 
నా మాటల్లోని ఆరాటం చూసి అమ్మ కోపం బహుశా పూర్తిగా చల్లారిపోయి ఉంటుంది. ఆమె కాసేపు ఏమీ మాట్లాడకుండా ఉండి, ఆ తర్వాత ఎంతో సాఫ్ట్‌గా, నెమ్మదిగా అంది.
 
అమ్మ: "పర్వాలేదు... వచ్చేసారి ఇలా చేయకు..."
 
నేను: "చేయను... నిజంగా ..."
 
అమ్మ: "పర్వాలేదు..."
 
నేను: "నువ్వు భోజనం చేశావా...?"
 
అమ్మ: "హ్మ్..."
 
నేను: "నువ్వేం తిన్నావు...?"
 
అమ్మ (దిగులుగా, మురిపెంగా): "భోజనం..."
 
నేను (నవ్వుతూ): "అవును నాకు కూడా తెలుసు... కానీ... వదిలేయ్...."
 
నేను: "సరే అయితే నేను వచ్చి నేనే వండుతాను..."
 
అమ్మ: "నా పని నువ్వు చేయకు... నేను వండుతాను..."
 
నేను: "సరే నన్ను క్షమించు... ఇంకెంతసేపు ఇలా ఏడుస్తూ ఉంటావు..."
 
అమ్మ: "లేదు  నేను ఏం  ఏడవలేదు..."
 
నేను: "సరే అయితే నువ్వు ఇప్పుడు కోచింగ్‌కి వెళ్ళు... మనం సాయంత్రం కలుద్దాం... సరేనా?"
 
అమ్మ: "హ్మ్మ్ సరే....."
 
అమ్మ ఫోన్ పెట్టేసింది. నేను ఫోన్ జేబులో పెట్టుకుని... రేపు రాబోతున్న ఆదివారం నాడు అమ్మ పుట్టినరోజుకి ఎలాంటి ఏర్పాట్లు చేయాలో అని నా మనసులోనే ఎంతో ఉత్సాహంగా ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను!