Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

విజయ్ కల – వెన్నెల కురిసిన రాత్రి

 
రాత్రి తొమ్మిది గంటలయింది... ఆఫీస్ పని వల్ల నాకు చాలా ఆలస్యమైంది. అలసటగా ఇంటికి వెళ్లాను, వెళ్లే దారిలో కాసేపు సేదతీరాను కూడా. నేను తలుపు తీసి లోపలికి అడుగు పెట్టానో లేదో... నా మూడేళ్ల ముద్దుల కొడుకు నా వైపు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు.
 
జూనియర్ (అజయ్): "నాన్న... నాన్న..."
 
నేను (వాడిని ఎత్తుకుని ఒడిలోకి తీసుకుంటూ): "ఓరి దేవుడా... నువ్వు ఇంకా నిద్రపోలేదా..."
 
నా మొదటి కొడుకు పేరు అజయ్, వాడిని నేను ముద్దుగా 'జూనియర్' అని పిలుచుకుంటాను. ఒక సంవత్సరం వయసున్న మా రెండో కొడుక్కి మా అమ్మ 'రవి' అని పేరు పెట్టింది.
 
జూనియర్: "లేదు .... నాన్న.. నేను మీ కోసమే ఎదురు చూస్తున్నాను... నా కోసం చాక్లెట్ తెచ్చారా..."
నేను నవ్వుకుంటూ నా ప్యాంటు జేబులోంచి ఒక చాక్లెట్ తీసి అజయ్‌కి ఇచ్చాను. వాడు చాలా సంతోషపడిపోయాడు. ఆ ఆనందంలో నా మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి నా బుగ్గ మీద గట్టిగా ముద్దు పెట్టాడు.
 
జూనియర్: "థాంక్స్ నాన్న... మీరు ఈ ప్రపంచంలోనే బెస్ట్ దాడి !"
 
నానమ్మ : "విజయ్‌ అలాంటి బయటి వస్తువులు ఏమీ తినిపించవద్దని నేను మీకు ఎన్నోసార్లు చెప్పాను... కానీ మీరు అస్సలు వినరు..."
 
అంతలో వంటగదిలో ఉన్న మా అమ్మ (భావన ) బయటకు వచ్చింది. నగల అలంకరణతో, నిండైన రూపంతో ఆమె అచ్చం దేవతలా మెరిసిపోతోంది.
 
అమ్మ: "నువ్వు వదిలేయ్ అత్తయ్య ... అతనికి చెప్పి ప్రయోజనం లేదు. అతను తన పిల్లలను మాత్రమే ప్రేమిస్తాడు... ఇంట్లో పిల్లలు తప్ప వేరే వాళ్ళు తనతో ఉన్నారని అతను అస్సలు పట్టించుకోడు..."
 
నేను: "అలా కాదు భావన... ఒక చిన్న చాక్లెట్ కోసం ఇంత రాద్ధాంతం ఎందుకు?"
 
నానమ్మ: "నా కోడలు గర్భవతి, ఆమెకు ఇప్పుడు 7వ నెల నడుస్తోంది... నువ్వు అస్సలు పట్టించుకోవు. నేను నిన్ను చూసినప్పుడల్లా పని చేస్తూనే ఉంటావు... నీ భార్య గురించి ఎప్పుడూ ఆలోచించవు. మరి నా సంగతేంటి... నేను ఇప్పుడు కొన్ని రోజులకే మీ ఇంట్లో అతిథిని..."
 
అమ్మ (నానమ్మను సమాధానపరుస్తూ): "నానమ్మ... ఇప్పుడు మళ్ళీ మొదలు పెట్టావా... నేను నీకు ఎన్నిసార్లు చెప్పాను, నన్ను చంపేసే అంత మాటలు మాట్లాడవద్దని. మేము భార్యాభర్తలం, నిన్ను కంటికి రెప్పలా చూసుకోవలసిన బాధ్యత మాపై లేదా? ఇప్పుడు నువ్వు ప్రశాంతంగా కూర్చో..."
 
నేను: "నానమ్మ కి ఇది చెప్పి ఏం ప్రయోజనం భావన , ప్రతిరోజూ ఇదే మాట చెబుతూ ఉంటారు..."
 
అమ్మ (నా వైపు ప్రేమగా చూస్తూ): "సరే కానీ... నువ్వు వెళ్లి త్వరగా స్నానం చేసి రా... అప్పటిలోగా నేను వంట పూర్తి చేస్తాను..."
 
నేను: "సరే..."
 
నేను లోపలికి వెళ్లి స్నానం చేసి బయటకు వచ్చి వంటగదిలో కూర్చున్నాను. అమ్మ (భావన ) కిందకు వంగి నాకు అన్నం వడ్డించబోయింది. కానీ ఆమె ఏడో నెల గర్భవతి కావడం వల్ల కిందకు వంగడానికి చాలా ఇబ్బంది పడుతోంది. అది చూసి నేను తట్టుకోలేకపోయాను.
 
నేను: "నువ్వు ఆగు భావన ... నేను తీసుకుంటాను, నువ్వు వచ్చి నాతో పాటు ప్రశాంతంగా కూర్చో..."
అమ్మ నా మాటలకు కొంచెం సిగ్గుపడుతూ నా పక్కనే కూర్చుంది. మా పెళ్ళి జరిగి దాదాపు 4 ఏళ్ళు అవుతోంది, కానీ అమ్మ ఇంకా కొత్త పెళ్లికూతురిలా నా వంక చూస్తూ ఎంతో సిగ్గుపడుతోంది. అంతలో జూనియర్ మళ్లీ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి నా పక్కన కూర్చున్నాడు.
 
అమ్మ: "మళ్ళీ వచ్చావా... దుర్మార్గుడా... ఇప్పుడు వెళ్లి పడుకో పో..."
 
నేను: "అరె ఆగు భావన ... వాడికి ఆకలి వేసి ఉంటుంది..."
 
అమ్మ: "ఇప్పటి వరకు చాలా తిన్నాడు... ఇంకా ఎంత తింటాడు?"
 
నేను (చిలిపిగా): "ఏంటి దెయ్యమా... నువ్వు భోజనం చేశావా?"
 
జూనియర్: "అవును నాన్న... అయినా నేను మీతో పాటు కూర్చుని తినాలనుకుంటున్నాను..."
 
నేను: "సరేలే రా..." నేను ఒక చిన్న అన్నం ముద్ద తీసుకుని జూనియర్‌కి తినిపించాను. ఆ తర్వాత మరో ముద్ద కలిపి ఎంతో ప్రేమగా అమ్మ వైపు చేయి ఊపాను.
 
అమ్మ: "లేదు విజయ్... నేను అమ్మమ్మ కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. మేమిద్దరం కలిసి తింటాంలే... నువ్వు తిను..."
 
నేను (హక్కుగా): "అవును, కానీ నువ్వు కొంచెం తినొచ్చు కదా... ఇప్పుడు ఏమీ మాట్లాడకుండా నోరు తెరిచి నిశ్శబ్దంగా తిను..."
 
అమ్మ నా అధికారానికి ఏమీ అనలేక నిశ్శబ్దంగా నోరు తెరిచి ఆ ముద్ద తిన్నది. ఆ తర్వాత నేను తినడం మొదలుపెట్టాను... మధ్యలో ఒక ముద్ద అమ్మకి, ఇంకో ముద్ద నా జూనియర్‌కి తినిపించసాగాను. భోజనం అయిపోయాక, అలవాటైన నాకు ఇక్కడ గిన్నెలు కడగడం పెద్ద కష్టం అనిపించలేదు. భావన కి శ్రమ కలగకూడదని నేనే గిన్నెలన్నీ కడిగేశాను. జూనియర్ వెళ్లి అమ్మ ఒడిలో కూర్చున్నాడు, అమ్మ కూడా వాడితో ప్రేమగా సరదాగా మాట్లాడుతోంది.
 
గిన్నెలు కడగడం పూర్తయ్యాక భావన  జూనియర్ వైపు చూసింది.
 
అమ్మ: "జూనియర్, వెళ్ళు... నాన్నతో పాటు వెళ్లి పళ్ళు తోముకుని పడుకో..."
 
జూనియర్ (మొండికేస్తూ): "వద్దు అమ్మా, వద్దు... నాకు వద్దు..."
 
అమ్మ (కోపంగా): "వెళ్లి తోముకోమని చెప్పాను కదా... లేకపోతే చూడు నీ పళ్ళు అన్నీ పుచ్చిపోతాయి..."
 
జూనియర్: "నాన్న, చూడు అమ్మ మళ్ళీ నన్ను తిడుతోంది..."
 
అమ్మ: "నువ్వు పళ్ళు తోముకోకపోతే రేపటి నుండి నీకు ఎప్పటికీ చాక్లెట్ ఇవ్వను, తిననివ్వను..."
నేను జూనియర్ దగ్గరికి వెళ్లి వాడిని ఎత్తుకున్నాను.
 
నేను: "నువ్వు ఇలా అనకూడదు... నువ్వు అమ్మ మాట వినాలి, కదా... లేకపోతే అమ్మ నిన్ను చాక్లెట్ తిననివ్వదు. ఇప్పుడు పళ్ళు తోముకుని పడుకుందాం..."
 
రేపటి నుండి చాక్లెట్ దొరకదేమోనన్న భయంతో జూనియర్ మౌనంగా ఉండిపోయాడు. వాడు సరే అనడంతో నేను వాడిని బాత్‌రూమ్‌కి తీసుకువెళ్లి పళ్ళు తోమి ముఖం కడిగాను.
 
నేను: "గుడ్ ... అయిపోయింది ఇప్పుడు... వెళ్లి పడుకుందాం పద..."
 
జూనియర్: "అవును నాన్న… పద వెళ్దాం…"
 
నేను జూనియర్‌ని పడకగదిలోకి తీసుకువెళ్లాను… ఏడాది వయసున్న రవి అప్పటికే నిద్రపోతున్నాడు.
 
నేను: "చూడు… తమ్ముడు ఎంత ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నాడో…"
 
జూనియర్ (నవ్వుతూ): "వాడు అంతే నాన్న …."
 
నేను: "సరే అయితే, నువ్వు కూడా అలాగే పక్కన పడుకో…"
 
జూనియర్: "నో … నేను మీ ఛాతీ మీదే పడుకోవాలి నాన్న…"
జూనియర్ పట్టుబట్టడంతో నేను వాడిని నా గుండె మీద పడుకోబెట్టి మెల్లగా నిమరడం మొదలుపెట్టాను. సుమారు 10 నిమిషాల తర్వాత వాడు ఎప్పుడు నిద్రపోయాడో నాకే తెలియలేదు. దాంతో నేను అతన్ని నెమ్మదిగా రవి పక్కన పడుకోబెట్టి, భావన  కోసం ఆరాటంగా ఎదురుచూడటం మొదలుపెట్టాను. కొద్దిసేపటికి భావన  భోజనం ముగించుకుని గదిలోకి వచ్చింది.
 
గదిలోకి అడుగుపెట్టిన భావన ని చూడగానే నాలో శృంగార భావాలు ఉప్పొంగాయి.
 
అమ్మ: "నువ్వు ఇంకా మేల్కొనే ఉన్నావా విజయ్…"
 
నేను (లోతైన గొంతుతో): "భావన … నువ్వు లేకుండా నేనెలా నిద్రపోగలను…"
నా మాటలకు అమ్మ ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడిపోయింది.
 
అమ్మ: "ఆపు ఇంకా…"
 
నేను: "రవి ఎప్పుడు నిద్రపోయాడు?"
 
అమ్మ: "నువ్వు రాకముందే… చాలా కష్టపడి వాడిని నిద్రపుచ్చాను. ఈ పిల్లలు వాళ్ళ నాన్నను చూసే వరకు అస్సలు నిద్రపోరు… కొన్నిసార్లు అనిపిస్తుంది విజయ్, వాడు నాకంటే ఎక్కువగా నీ బిడ్డ అని…"
 
నేను మంచం మీద నుండి లేచి ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాను. అమ్మ అద్దం ముందు నిలబడి ముఖం తుడుచుకుంటూ నగలు తీస్తోంది. నేను వెనక నుండి వెళ్లి ఆమె నడుమును హత్తుకుని, గర్భంతో ఉన్న ఆమె మెత్తటి పొట్టను నా చేతులతో పట్టుకున్నాను. ఆమె మెడ మీదున్న జుట్టును సున్నితంగా పక్కకు జరుపుతూ అక్కడ నా పెదవులతో ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను. ఆ స్పర్శకు ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది.
 
అమ్మ: "ఆహ్… పిల్లలు నిద్రపోతున్నారు విజయ్… నువ్వు కూడా ఏంటిది…"
 
నేను (ఆమె మెడ వంపుల్లో ముద్దులు కురిపిస్తూ): "అందుకే వాళ్లు నిద్రపోతున్నారు, అందుకే చేస్తున్నాను బంగారం… లేకపోతే ఎందుకు చేస్తాను చెప్పూ…."
 
అమ్మ (నా కౌగిలిలో కరిగిపోతూ): "అవును నాకు తెలుసులే… ఈ నెక్లెస్ నా జుట్టులో ఇరుక్కుపోయినట్లుంది… దయచేసి కొంచెం తీయవా…"
 
నేను: "ఏంటి అవసరం, అలాగే ఉండు… ఆ రంగు చీరలో నువ్వు చాలా బాగున్నావు."
 
అమ్మ: "ఈ నగల వల్లే నా బరువు రెండు మూడు కిలోలు పెరిగినట్లుంది విజయ్…"
 
నేను: "కానీ ఇవి నీకు చాలా బాగా నప్పుతాయి భావన …"
నేను నా ఒక చేత్తో భావన  రొమ్ములను ఎంతో గట్టిగా, రొమాంటిక్‌గా పిసికాను.
 
అమ్మ (ఉద్వేగంతో): "స్స్...ఆహ్....నెమ్మదిగా... చాలా నొప్పిగా ఉంది విజయ్, నొప్పి పేడుతోంది..."
 
నేను: "నాకు నొప్పిగా ఉంది... నీ అందం నన్ను తట్టుకోనివ్వడం లేదు."
 
అమ్మ: "ఒక్కసారి సరిగ్గా చూడు... నిన్ను కలవక ముందు నా సైజ్ 34 ఉండేది... ఇప్పుడు గర్భం వల్ల అవి పెరిగాయి, నేను బ్రా వేసుకోవడం కూడా మానేశాను తెలుసా..."
 
నేను (మత్తుగా): "ఓ... చూడు, దీనివల్లే నువ్వు పుట్టబోయే మన పిల్లలకు ఎంత సమృద్ధిగా పాలు పట్టించగలవో..."
 
నేను ఇప్పుడు ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా భావన  చీర కొంగును కిందకు లాగాను. ఆమె బ్లౌజు వెనుక వైపు ఉన్న హుక్స్‌ను ఒక్కొక్కటిగా విప్పుతూ, ఆ తెల్లటి వీపు మీద నా పెదవులతో ముద్దు పెట్టడం మొదలుపెట్టాను.
 
అమ్మ (విలవిల్లాడుతూ): "ఆహ్...విజయ్... ఇప్పుడు అలా చేయకు... ఆహ్... పిల్లలు ఉన్నారు..."
 
నేను: " చాలా రోజులు గడిచిపోయాయి, నువ్వు ఒక్కసారి కూడా నన్ను దగ్గరకు రానివ్వలేదు... కనీసం ఈ రాత్రి అయినా నన్ను మనసారా ముద్దు పెట్టుకోనివ్వు..."
 
అమ్మ: "సరే నెమ్మదిగా... పిల్లలు లేస్తారు చూడు..."
 
నేను అమ్మ బ్లౌజును పూర్తిగా విప్పేసి ఆమెను నా కౌగిట్లోకి తీసుకోబోతుండగా... హఠాత్తుగా బయట నుండి బామ్మ గొంతు వినబడింది.
 
బామ్మ: "కోడలా... దయచేసి విజయ్‌కి బయట లైట్ ఆపేసి రమ్మని చెప్పమ్మా..."
ఆ సమయానికి బామ్మ పిలవడంతో నాకు ఒక్కసారిగా తీవ్రమైన కోపం వచ్చింది.
 
నేను (కోపంగా): "ఛీ ! ఈ బామ్మ కూడానా... కరెక్ట్ టైమ్‌కి రావాలా!"
 
నా కోపాన్ని, ఆరాటాన్ని చూసి భావన  కిలకిలా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆ నవ్వులో ఆమె ముక్కుపుడక మరింత మెరిసిపోయింది.
 
అమ్మ (నవ్వుతూ): "నువ్వే వెళ్లి బయట లైట్ ఆపేసి రా..."
 
నేను (ఆమె వంక దీనంగా చూస్తూ): "పర్వాలేదు బంగారం... కానీ దయచేసి నేను వచ్చేలోపు బ్లౌజ్ హుక్స్ పెట్టుకోకు... నేను ఇప్పుడే లైట్ ఆపేసి వస్తాను, అలాగే ఉండిపో..."
 
నాకు ఓపిక లేక త్వరత్వరగా బయటకు పరుగెత్తి, హాల్ లోని లైట్లు ఆర్పేసి మళ్లీ బెడ్‌రూమ్‌లోకి దూసుకువచ్చాను. కానీ లోపలికి రాగానే నాకు తీవ్ర నిరాశ ఎదురైంది. అమ్మ అప్పటికే తన బ్లౌజ్ హుక్స్ అన్నీ పెట్టేసుకుని మంచం మీద సర్దుకుని కూర్చుంది.
 
నేను (నిరాశగా): "ఏం చేశావు భావన ... నన్ను ముద్దు పెట్టుకోనివ్వాల్సింది... ఎందుకు హుక్స్ పెట్టేసుకున్నావు?"
భావన  ప్రేమగా నా చెయ్యి పట్టుకుని, తన ఏడో నెల గర్భంతో ఉన్న పొట్ట మీద పెట్టుకుంది.
 
అమ్మ: "ఇప్పుడు ముందు నీ కడుపులోని బిడ్డ మీద దృష్టి పెట్టు విజయ్... దయచేసి ఆఫీస్ నుండి రోజూ ఇంత ఆలస్యంగా రాకు... నేను ఏడవ నెలలో ఉన్నాను, ఇలాంటి సమయంలో నువ్వు నాకు పక్కనే కావాలి..."
 
ఆమె మాటల్లోని అమాయకత్వానికి నా కోపమంతా కరిగిపోయింది. నేను మంచం మీద కూర్చుని భావన  పొట్ట మీద ఎంతో మెల్లగా, అమితమైన ప్రేమతో నా పెదవులను ఉంచి ముద్దు పెట్టుకున్నాను.
 
ఆ క్షణం...భావన  నా తల మీద చేయి పెట్టి ఎంతో ఆప్యాయంగా నిమరడం మొదలుపెట్టింది. నేను కాసేపు అలాగే ఆమె పొట్టపై తలపెట్టి కూర్చుండిపోయి తర్వాత లేచాను.
 
నేను: "ఈసారి మనకు అమ్మాయి పుడితే ఎంత బాగుంటుందో కదా భావన ... ఇద్దరు కొడుకులు, ఒక ముద్దుల అమ్మాయి."
 
అమ్మ: "అవును నువ్వు చెప్పింది నిజమే... నాకు కూడా అమ్మాయే కావాలి. కానీ ఒకవేళ అమ్మాయి పుడితే మనం ఏ పేరు పెడతాం?"
 
నేను: "తను అచ్చం నీలాగే మృదువుగా, సౌమ్యంగా ఉంటే 'పూజ ' అనే పేరే పెడతాం..."
 
అమ్మ: "ఈ పేరు చాలా బాగుంది విజయ్... నాకు బాగా నచ్చింది."
 
నేను (మళ్లీ ఆమె దగ్గరకు జరుగుతూ): "పద, ఇప్పుడు ఏదైనా చేద్దాం..."
 
అమ్మ: "ఇప్పుడేనా... వద్దు విజయ్... నాకు చాలా నిద్ర వస్తోంది..."
 
నేను: "ప్లీజ్ భావన , దీనికోసం నేను చాలా కాలంగా ఎదురుచూస్తున్నాను... ఇప్పుడే చేద్దాం..."
 
అమ్మ: "అయ్యో కానీ ఇప్పుడు ముందు నుండి చేయడం సరికాదు..." అర్ధం చేసుకో
 
నేను: "నీ వెనక కూడా చాలా నిధి ఉంది కదూ బంగారం... నా మాట విను..." నేను వెనుక నుండి ఆ నిధిని దోచుకుంటా
 
అమ్మ: "అమ్మో... నాకు వద్దు... అక్కడ ఎంత నొప్పి కలుగుతుందో నాకు తెలుసు... నీకేంటి... నువ్వు చేస్తావులే..."
 
నేను: "కచ్చితంగా మొదట్లో కొంచెం నొప్పి పెడుతుంది... కానీ నీకు సంతోషం కలిగించడానికి ఏం చేయాలో నాకు తెలుసు భావన ..."
 
అమ్మ: "వద్దు... నాకు వద్దు..." అమ్మ సిగ్గుపడుతూ, నన్ను వదిలేయమని బ్రతిమాలడం మొదలుపెట్టింది.
 
నేను: "ప్లీజ్ ఒప్పుకో భావన ..."
 
అమ్మ: "వద్దు విజయ్..."
 
నేను: "ప్లీజ్ ..."
 
అమ్మ: "వద్దు విజయ్ అని చెప్పాను కదా..."
నేను ఆమె మాటలు వినకుండా అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి, ఆమెను నా వైపు తిప్పుకుని గట్టిగా కౌగిలించుకోబోయాను...
 
అమ్మ: "వద్దు విజయ్… ప్లీజ్ ... వద్దు..." అంటూ ఆమె నవ్వుతూ నన్ను ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.
 
నేను: "ఇప్పుడు నేను అస్సలు ఆగలేను భావన …"
 
అమ్మ: "వద్దు విజయ్…"
 
అమ్మ: "విజయ్… విజయ్…"
అమ్మ: "విజయ్ లే… లే విజయ్..."
 
ఆ గొంతు వినగానే నేను ఒక్కసారిగా కళ్లు తెరిచి నిద్రలోంచి లేచాను… చుట్టూ చూశాను. అది నా ఇల్లు కాదు, గది కాదు. నేను మంచం కింద టైల్స్ మీద పడుకుని ఉన్నాను. నా కళ్లముందు నా కన్నతల్లి భావన  (భావన) నిద్రలేచి మంచం మీద కూర్చుని నన్ను పిలుస్తోంది.
 
అమ్మ (భావన ): "నేను నిన్ను చాలా సేపటి నుండి పిలుస్తున్నాను విజయ్… నువ్వు చాలా గాఢ నిద్రలో ఉన్నావు, ఏవో కలలు కంటున్నావు…"
నేను నా ముఖాన్ని తుడుచుకుంటూ వాస్తవంలోకి వచ్చాను. నా మనసంతా ఇంకా ఆ కల ఇచ్చిన మధురమైన శృంగార మైకంలోనే ఉండిపోయింది!