Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

గుడి నుండి ఇంటికి రాగానే ఇద్దరి మనసులు ఒక వింతైన మత్తులో సంతోషంగా ఉన్నాయి . అద్దెకు దిగిన నాటి నుండి నా కన్నతల్లిపై నాకున్న హక్కులను నేను నిరూపించుకోవాలని, ఆమెను నాదానిగా భావించాలని నా మనసు ఆరాటపడుతోంది. నిన్న జరిగిన ఆ సున్నితమైన సంఘటనల వల్లనేమో... ఈరోజు ఉదయం నుండి ఆమె ఇంతలా నవ్వడం నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు. కానీ ఎవరూ లేని ఆమె జీవితంలో ప్రతి క్షణం సంతోషాన్ని నింపడం నా ఏకైక బాధ్యత.

 
అమ్మ :  "విజయ్... నువ్వు వెళ్లి స్నానం చేసి రా... నేను కూడా స్నానం చేస్తే కొంచెం ఫ్రీగా ఉంటాను."

నేను :  "ఇక్కడే ఉండు ఆంటీ ... నువ్వు స్నానానికి వెళ్తే, అప్పుడు ఈ ఎర్ర చీర, ఈ నగలు తీసేసి... మళ్లీ ఆ పాత రంగు లేత బట్టలు వేసుకుని కూర్చుంటావు. కనీసం ఈ రోజైనా నచ్చినట్లు అలాగే ఉండనివ్వు."

అమ్మ (నవ్వుతూ): "నేను నిజంగానే ఇంత అందంగా కనిపిస్తున్నానా విజయ్... లేక నువ్వు నన్ను ఊరికే పొగుడుతున్నావా?"
నేను (చిలిపిగా): "అయ్యో ఆంటీ... ఇప్పుడు నీకు అర్థమయ్యేలా నేనేం చేయాలి?"

అమ్మ :  "ఏమీ చేయకు... వెళ్లి స్నానం చేసి రా... ఈలోగా నేను నీకు ఇష్టమైన కూర వండుతాను."

నేను :  "సరే అలాగే... సరే ఇప్పుడే వస్తాను. " అని పైకి వెళ్ళడం మొదలు పెట్టాను

అమ్మ (ఆరాటంగా): "విజయ్... త్వరగా రా!"
 
 **భావన మనసులో...**
 *"నీ కళ్లల్లో నా కోసం ఇంత ఆరాటం చూశాక... నా అందానికి కొత్త అర్ధం దొరికింది విజయ్. లోకం నన్ను వదిలేసినా పర్వాలేదు, నీ చూపుల్లో నన్ను నేను చూసుకుంటే చాలు!"*
 
నేను పై అంతస్తుకు వెళ్లి చకచకా స్నానం ముగించి కిందికి వచ్చాను. నా అంతరాత్మ నా చెవుల్లో గట్టిగా గుసగుసలాడింది...
 
 *"మిత్రమా! తెలిసి తెలియక భావన గారు తన మనసులో ఉన్నదంతా నీకు చెప్పేసింది. గుడి దగ్గర నీకు ఆ విషయం అర్ధమైంది అందుకే ఆమె కొంచెం సిగ్గుపడుతోంది... ఇప్పుడు ఆమె ముఖం మీది ఆ సిగ్గు అనే ముసుగును తొలగించి, నీ సొంతం చేసుకోవడం నీ పని విజయ్!"*
 
మంచం మీద దాచిన ఆ వెండి కాలి గజ్జెల పెట్టెను చూసి మనసులోనే నవ్వుకున్నాను. వచ్చే ఆదివారం ఆమె పుట్టినరోజున నా చేతులతోనే ఈ మువ్వల గజ్జెలను అమ్మ పాదాలకు తొడగాలి. వాటిని జాగ్రత్తగా ఒక కవర్లో దాచాను. అంతలోనే నా మొబైల్‌ చూశాను, నా స్నేహితుడు నానమ్మ దగ్గర నుండి తీసుకుని బదిలీ చేసిన డబ్బులు నా అకౌంట్‌లో జమ అయ్యాయి. కనీసం ఇప్పుడైనా ఈ నెలంతా ఏ ఇబ్బందీ ఉండదు, పుట్టినరోజున కూడా డబ్బు గురించి టెన్షన్ ఉండదు అని ఊపిరి పీల్చుకున్నాను.
 
నేను కిందకు వెళ్లేసరికి అమ్మ వంటగదిలో వంట చేస్తోంది. నన్ను చూడగానే ఆమె పెదవులపై ఒక మధురమైన సిగ్గు ముసిరింది. నేను హాల్‌ లో కూర్చుని, ఆమె వంట ముగించేవరకు రెప్ప వేయకుండా ఆమె నడుము వంపులను, ఆ ఎర్ర చీర అందాలను చూస్తూ ఉండిపోయాను. భోజనం వడ్డించాక ఇద్దరం కలిసి తిన్నాము. కానీ అమ్మ ఎక్కువగా మాట్లాడకుండా నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.
 
భోజనం ముగిశాక, నేను గిన్నెలు తీసుకుని వంటగదిలోకి వెళ్తుండగా అమ్మ నన్ను ఆపింది.
 
అమ్మ :  "ఆగు... ఏం చేస్తున్నావు విజయ్?"

నేను :  "గిన్నెలు లోపలికి తీసుకెళ్తున్నాను ఆంటీ... వాటిని కూడా నేనే కడుగుతాను."

అమ్మ (కోపంగా నా చేయి పట్టుకుని పక్కకు లాగుతూ): "పక్కకు జరుగు... ఆ గిన్నెలు అక్కడే పెట్టు... ఇది నీ పని కాదు... నన్ను కడగనివ్వు."

నేను :  "నాకు ఏం పని లేదు కదా ఎలాగో ... ఏం అయింది ... నేను సహాయం చేస్తాను కదా."

అమ్మ (నా వైపు అపారమైన ప్రేమతో చూస్తూ):"వంట చెయ్యి కానీ గిన్నెలు నేను కడుగుతాను, నువ్వు కాదు... ఇప్పుడు పక్కన ప్రశాంతంగా కూర్చో."
 

నేను వెళ్లి సోఫాలో కూర్చున్నాను, అమ్మ లోపల గిన్నెలు కడుగుతోంది.
 
 **విజయ్ మనసులో...**
 *"ఇన్నాళ్లూ ఒంటరిగా మోసిన నా బతుకు నావకు... ఈరోజు నువ్వు ఒక అందమైన తీరానివి అయ్యావు. ఒక ఆదర్శ భార్యలా నువ్వు పడే ఈ ఆరాటం చూస్తుంటే, నా సర్వస్వాన్ని నీ పాదాల చెంత అర్పించాలనే పిచ్చి కోరిక కలుగుతోంది అమ్మ !"*
 
భావన గిన్నెలు కడిగి వచ్చి మంచం మీద అలసటగా పడుకుంది. నేను మెల్లగా ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను.
 
నేను :  "ఈరోజు నువ్వు నాతో మాట్లాడాలనుకోవడం లేదనుకుంటా..."

అమ్మ :  "లేదు... ఎందుకిలా ఆలోచిస్తున్నావు... అలాంటిదేమీ లేదు..."

నేను :  "చూడు, నిన్న ఏం జరిగిందో... అది కేవలం నీ మనసుకు సంబంధించిన పవిత్రమైన విషయం. నీ స్థానంలో నేను ఉంటే, నేను కూడా అదే చేసి ఉండేవాడిని... ఇప్పుడు నువ్వు నాతో నార్మల్ గా మాట్లాడు ఆంటీ. దయచేసి నాతో మనసు విప్పి మాట్లాడు."
 
నా ప్రవర్తన చూసి అమ్మ చిన్నగా నవ్వింది.


నేను :  "నువ్వు ఇంకా పూర్తిగా నవ్వుట్లేదు...."

అమ్మ :  "ఏయ్, నేనెలా నవ్వగలను… దీనిని నవ్వడం కాకపోతే మరి దేన్ని అంటారు… "

నేను :  "ఆగు, ఇలా చెబితే నువ్వు నమ్మవు కదా...."
 
నేను వెంటనే మంచం మీద పడుకుని ఉన్న ఆమెకు అత్యంత సమీపంగా వెళ్లాను. నా చేతి వేళ్లతో సున్నితంగా ఆమె పెదాలను నొక్కుతూ, బలవంతంగా చిన్నగా నవ్వించాను.
 

**ఒక్కసారి నా బోడి అంత ఒక తియ్యని కుదుపుకి గురైంది , నాలో నేనే **
 *"నా వేలి కొనలు నీ పెదవులను తాకిన వేళ...
 మన ఇద్దరి శ్వాసల్లో ఏదో మధురమైన అలజడి!
 నీ కళ్లల్లోని లొంగుబాటు చెప్తోంది...
 వయసుల హద్దులు మన బంధాన్ని ఆపలేవని.
 నీ ఈ చిరునవ్వే... నా శేష జీవితానికి అమృతం అమ్మ !"*
 
అమ్మ :  "విజయ్... ఏం చేస్తున్నావ్... అబ్బా వదులు... ఇప్పుడు నువ్వు నా మాట వినడం లేదు..." అంటూ ఆమె సిగ్గుతో ముఖం దాచుకుని గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.

నేను (సోఫాలో కూర్చుంటూ): "అది ఇలా ఉండాలి, నీ ముఖంలో ఇలాంటి చిరునవ్వును ఎప్పుడూ చూడాలని నేను కోరుకుంటాను."
 
భావన నా వైపు కాసేపు ప్రేమగా చూసి, మనసులో నవ్వుకుంటూ అంది.
 
అమ్మ :  "నిన్న పడుకునేటప్పుడు ఏం చెప్పావ్ విజయ్... నాకేమీ గుర్తులేదు. ఉదయం నుండి గుర్తు తెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను... పెళ్లి దుస్తుల గురించి ఇలాంటిదేదో చెప్పినట్టు మాత్రమే నాకు గుర్తుంది."

నేను :  "అవును, నువ్వు చెప్పింది అక్షరాలా నిజం..."

అమ్మ :  "మరి ఏం చెప్పావ్?"

నేను :  "ఏమీ లేదు... ఒకవేళ నేను చెప్పి ఉన్నా, నువ్వు నిద్రపోయి ఉన్నావు... కాబట్టి ఇప్పుడు చెప్పి ప్రయోజనం లేదు..."

అమ్మ :  "కానీ నువ్వు నన్ను పేరు పెట్టి పిలిచినట్లు నాకు గుర్తుంది విజయ్..."

నేను :  "అవును, కానీ నేను ' గారు ' అని కూడా చెప్పాను..."

అమ్మ (సిగ్గుపడుతూ, వణుకుతున్న గొంతుతో): "నాకు తెలుసు... అయినా విజయ్, నువ్వు నన్ను 'భావన ' అని కూడా పిలవచ్చు... 
అయినా అది నీ ఇష్టం, నువ్వు ఏదైనా చెప్పాలనుకుంటే చెప్పు... నేను అస్సలు బాధపడను."
 
నా మనసు ఉప్పొంగింది... *'చూశావా విజయ్... అమ్మ నిన్ను తన భర్తగా అంగీకరిస్తూ, భావన అని పేరు పెట్టి పిలవాలని కోరుకుంటోంది. ఇంతకంటే పెద్ద భాగ్యం ఏముంటుంది!'*
 
నేను :  "ఎలాగైనా 'భావన గారు ' బాగానే ఉంటారు... కదా?"

అమ్మ :  "హ్మ్..."
 
భావన నవ్వుతూ తన కోచింగ్ సెంటర్ లో జరిగిన విశేషాలు చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.
 
అమ్మ :  "ఈరోజు కోచింగ్‌లో నేను ఎన్ని పాట్లు పడ్డానో నాకు తెలుసు విజయ్... పిల్లలందరూ నన్ను చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. 'మేడమ్ మీరు ఇప్పటివరకు ఇలాంటి పెళ్లి బట్టలు ఎప్పుడూ వేసుకోలేదు... మీకు అకస్మాత్తుగా ఏమైంది మేడమ్? ఎవరి పెళ్లికి వెళ్తున్నారు?' అని అడిగారు. ఒక అల్లరి అమ్మాయి హద్దులు దాటి... 'మేడమ్ ఈరోజు మిమ్మల్ని చూడటానికి అబ్బాయి కుటుంబం వచ్చిందా?' అని కూడా అడిగింది తెలుసా!"

నేను (గట్టిగా నవ్వుతూ): "అైతే మీరేం చెప్పారు భావన గారు ...?"

అమ్మ :  " నేనేం చెప్పాలి... నేను చెప్పాలి అనుకుంటూ... ఈరోజు నేను గుడికి ఒక ప్రత్యేక పూజ చేయడానికి వెళ్తున్నాను... నా 
కుటుంబం కూడా నాతో వచ్చింది, అందుకే నేను ఇది ధరించాను అని చెప్పాను."

అమ్మ :  "కానీ పిల్లలకు కూడా నా గురించి తెలుసు కదా... 'నువ్వు ఒంటరిగా ఉంటావు కదా మేడమ్, మరి కుటుంబం ఎక్కడిది' అని అడిగారు."

నేను :  "మరి నువ్వేం చెప్పావు..?"

అమ్మ :  "నేను చెప్పాను... ఊరి నుండి బంధువులు వచ్చారు, అందుకే అని... ఇవాల్టి పిల్లలు చాలా తెలివైనవాళ్లు అయ్యారు విజయ్."

నేను :  "సరే, కనీసం వాళ్ళు ఒప్పుకున్నారు... కాబట్టి నువ్వు ఒక పని చెయ్యి భావన గారు... నెమ్మదిగా రోజూ ఇలాగే మంచి బట్టలు వేసుకుని బయటకు వెళ్లడం మొదలుపెట్టు... అప్పుడు వాళ్లు ప్రశ్నలు అడగడం మానేస్తారు."

అమ్మ :  "విజయ్, నేను ప్రతిరోజూ ఇలా ఎలా కట్టుకోగలుగుతాను... నా గురించి కూడా ఆలోచించు... పిల్లలు ప్రతిరోజూ వేల ప్రశ్నలు అడగడం మొదలుపెడతారు."
 
నా మనసు హెచ్చరించింది... *'మిత్రమా! ఆమె నిన్ను అభ్యర్థిస్తోంది... నువ్వు ఆమె మాట వింటూనే, నీ ప్రేమని, హక్కులను ఆమెపై రుద్దాలి!'*
 
నేను :  "సరే... నీకు ఏది సరైనదనిపిస్తే అది కట్టుకో. అయినా, ఈ పాతబడిన లేత రంగు చీరలు కట్టుకోవద్దు... నువ్వు ఎప్పుడూ ప్రకాశవంతమైన రంగులు మెరిసే బట్టలు  కట్టుకోవాలి, అవి నీ అందానికి చాలా బాగుంటాయి... ఈరోజు నువ్వే చూసుకొని ఉంటావు కదా.
 
భావన సిగ్గుగా నా వైపు చూడటం మొదలుపెట్టింది.
 
అమ్మ :  "ఇంకా ఏమైనా ఉన్నాయా విజయ్..."

నేను :  "చాలా ఉన్నాయి కానీ… ఒకే రోజులో నేను ఇంత గొడవ చేస్తే మీకు నా మీద కోపం వస్తుంది… అప్పుడు మీరు రోజూ ముక్కుపుడక పెట్టుకోరు… ఒకవేళ మీరు పెట్టుకుని ఉంటే, కనీసం మీ ముక్కుపుడక అయినా మీ ముక్కు మీద ఉన్న కోపాన్ని తగ్గించేది…"

అమ్మ :  "హ్మ్మ్… నాకు అర్థమైంది… నువ్వు చాలా తెలివైన వాడివి విజయ్."

నేను :  "పర్వాలేదు, ఇంకా సమయం ఉంది… రేపు మనం ఉదయాన్నే ట్రిప్ కి బయలుదేరాలి… కాబట్టి మీరు వెళ్లి పడుకోండి భావన గారు ..."

అమ్మ :  "నువ్వు ఉంటా అన్నావు కదా… విజయ్… పైకి వెళ్తున్నావా?"
నేను :  "ఇంకెక్కడికి పైకి… వెళ్తాను…"
అమ్మ (నా చేయి గట్టిగా పట్టుకుని, అపారమైన ప్రేమతో అభ్యర్థిస్తూ): "ఇప్పుడు నాకు ఒంటరిగా ఉండాలంటే భయంగా ఉంది విజయ్… నువ్వు ఇక్కడే నా కళ్లముందు పడుకోలేవా…"
 
 **భావన మనసులో...**
 *"ఈ నాలుగు గోడల మధ్య ఇన్నాళ్లూ ఒంటరితనం నన్ను భయపెట్టింది విజయ్... కానీ నీ నీడ పడ్డాక, ఈ ఇల్లు నాకు ఒక స్వర్గంలా కనిపిస్తోంది. నన్ను వదిలి వెళ్లకు... నీ శ్వాసల తోడే నాకు కావాలి."*
 
నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా మంచం మీద కొన్ని దుప్పట్లు, ఒక దిండు వేసి, ఒక రగ్గు తీసుకుని... మంచం కింద ఉన్న టైల్స్ మీద పరిచాను. గదిలోని వెలుతురును పూర్తిగా తగ్గించి, బెడ్ లైట్ వేసి పడుకున్నాను.
 
చీకటి వెలుగుల్లో నేను అమ్మ వైపు చూస్తున్నాను... అమ్మ నా వైపు తీక్షణంగా చూస్తోంది. ఇద్దరి కళ్లల్లో శృంగార భావాలు, అంతులేని అనురాగం వెల్లివిరిశాయి.
 
 **అమ్మని చూస్తూ మనసులో తెలియని ఏదో అలజడి :**
 *"తక్కువ వెలుతురులో మెరుస్తున్న నీ ముక్కుపుడక,
 నా గుండెల్లో సరికొత్త ప్రణయ కావ్యాలు రాస్తోంది అమ్మ .
 కళ్లు కళ్లు కలిసిన ఆ నిశ్శబ్ద రాత్రిలో...
 మాటలు కరిగిపోయి, మౌనమే బంధమైంది!
 నువ్వు నన్ను చూస్తూ నిద్రపోయావు...
 నా కలలో కూడా నీ రూపమే నిలిచిపోయింది!"*
 

కాసేపటికి అమ్మ నన్ను చూస్తూనే నిద్రలోకి జారుకుంది... నన్ను కూడా తన ప్రేమతో నిద్రపుచ్చింది. నేను కూడా ఆమె అందమైన ముఖాన్ని చూస్తూ, వచ్చే ఆదివారం జరగబోయే ఆ అద్భుతమైన జీవితాన్ని ఊహిస్తూ మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకున్నాను. ప్రతిసారిలాగే, ఈ రాత్రి కూడా మా ఇద్దరి పవిత్రమైన బంధాన్ని ప్రతిబింబించే ఒక అందమైన కల నా కళ్లముందుకు వచ్చింది!