Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

ఎదురుగా... నా కన్నతల్లి భావన నడుచుకుంటూ వస్తోంది!

ఆమె ఒంటిపై... ఆ పాత పెట్టెలో చూసిన అచ్చమైన ‘ఎర్రటి పట్టుచీర’ మెరిసిపోతోంది! ఆ చీర గోల్డెన్ బోర్డర్ ఉదయపు లైట్ల కాంతికి ధగధగలాడుతోంది. ఆ చీర కట్టులో ఆమె నడుము వంపు, ఆమె దేహసౌష్టవం ఒక అప్సరసను తలపిస్తున్నాయి. మెడలో ఆ ముత్యాల హారం... చేతులకు గాజుల గలగలలు... ముక్కుకు నేను కోరుకున్న ఆ అందమైన ముక్కుపుడక మెరుస్తోంది. చెవులకు పెద్ద జుమ్కాలు ఊగుతున్నాయి... నుదుట నిండైన పెద్ద నల్లటి బొట్టు ఉంది. ఆమె నడుస్తుంటే... ఆమె పాదాల నుండి వచ్చే ఆ గజ్జెల సవ్వడి నా గుండెల్లో మన్మథ రాగాలను రేపుతోంది. నేను పూర్తిగా నిశ్చేష్టుడనై, నోరు తెరిచి అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయాను. నా శ్వాస శరవేగంతో కొట్టుకోసాగింది.  ఈ వయసులోనూ... ఆమె ఈ నగరంలోని ఏ యువతికీ తీసిపోనంత అందంగా, అచ్చం ఒక కొత్త పెళ్లికూతురిలా వెలిగిపోతోంది!
 
"నువ్వు అచ్చం ఒక కొత్త పెళ్లికూతురిలా ముస్తాబై నా ముందుకు వస్తున్నప్పుడు నా అంతరాత్మ ఒక్కటే చెప్పింది అమ్మ... ఈమెను కంటికి రెప్పలా చూసుకునే పూర్తి హక్కు, బాధ్యత నీవే విజయ్ అని. ఆ నమ్మకాన్ని నా చివరి శ్వాస వరకు నిలబెట్టుకుంటాను." అని మనసులో నాకు నేను చెప్పుకున్న


అమ్మ : (నా దగ్గరకు వచ్చి, నా నిశ్శబ్దాన్ని చూసి సిగ్గుపడుతూ) విజయ్... విజయ్... ఏమైంది?
 
అమ్మ అమృతం లాంటి గొంతు వినగానే నేను ఒక్కసారిగా వాస్తవంలోకి వచ్చాను.
 
నేను: (శూన్యంగా చూస్తూ, మత్తుగా) హ్హ... ఆంటీ...
 
అమ్మ : (తన చీర కొంగు సర్దుకుంటూ) అలా రెప్ప వేయకుండా ఏం చూస్తున్నావు విజయ్? నన్ను చూసి ఏమనుకుంటున్నావు?
 
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూస్తూ ) ఆంటీ... ఈ విశాలమైన ప్రపంచంలో ఈ క్షణంలో నువ్వు ఒక్కదానివే అత్యంత అందమైన దేవతలా కనిపిస్తున్నావు ఆంటీ... నీ అందం చూసి నేను నన్ను నేను పూర్తిగా మర్చిపోయాను!
 
నా మాటలకు అమ్మ ముఖం సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయింది. ఆమె సిగ్గుతో తలదించుకుంది.
 
నేను: (ఆమె చేయి పట్టుకుని ) ఆంటీ... నిన్ను చూస్తుంటే ఈరోజే నీకు పెళ్లి కాబోతున్నట్లుంది... నువ్వు అచ్చం ఒక కొత్త పెళ్లికూతురిలా మెరిసిపోతున్నావు ఆంటీ.
 
నా ఈ మాట వినగానే అమ్మ సిగ్గుతో పూర్తిగా ముఖం ఎర్రబడేలా ఉండి  దాచుకుంది.
 
నేను: (ఆమె వైపు నా చేయి చాపి ఎంతో ప్రేమగా) పద ఆంటీ... ఇప్పుడు వెళ్దాం, లేకపోతే గుడిలో హారతి సమయం దాటిపోతుంది.
 
నేను అమ్మ చేయి పట్టుకుని, ఆమెను ఎంతో జాగ్రత్తగా బండి దగ్గరకు తీసుకెళ్లాను. అమ్మను వెనుక సీట్లో కూర్చోబెట్టి, నేను బండి స్టార్ట్ చేసి నేరుగా ఆ పురాతన శివాలయం వైపు దూసుకుపోయాను.
 
గుడి దగ్గరికి చేరుకున్నాక బండిని పక్కన పార్క్ చేశాము. అమ్మ చేతిలో పూజ హారతి పళ్లెం ఉంది. ఇద్దరం కలిసి గుడి ప్రాకారంలో నడుస్తుండగా నేను అమ్మ వైపు చూశాను. ఆ ఎర్ర చీరలో, ముక్కుపుడకతో ఆమెను చూస్తుంటే నాలో భక్తి కంటే ఆమె పై  ప్రేమ ఆరాటమే ఎక్కువైంది.
 
నేను: (ఆమెను ఆపుతూ) ఆంటీ... నాకు ఎందుకో ఇప్పుడు లోపలికి వెళ్లాలని అస్సలు అనిపించడం లేదు.
 
అమ్మ : (ఆశ్చర్యంగా) ఎందుకు విజయ్... అకస్మాత్తుగా ఏమైంది? హారతి సమయం అవుతోంది కదా!
 
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూస్తూ ఎంతో తీవ్రమైన ప్రేమతో) ఆంటీ... నాకు ఏమనిపిస్తోందంటే, నేను గుడిలోని దేవుడి కంటే... ఇక్కడే నా కళ్లముందు దేవతలా ఉన్న నిన్నే పూజించాలి అనిపిస్తోంది ఆంటీ... నీ ఆ పవిత్రమైన పాదాల దగ్గర ఈ పువ్వులు ఉంచి నిన్నే ఆరాధించాలి అనిపిస్తోంది!
 
నా మాటల్లోని ఆ తీవ్రమైన భావనకు అమ్మ ఒక్కసారిగా సిగ్గుపడిపోయింది. నా భుజంపై కొడుతూ అంది.


అమ్మ : (సిగ్గుతో మురిసిపోతూ) విజయ్... ఇక ఆపు! నన్ను ఎప్పుడూ ఇలా పొగుడుతూనే ఉంటావా ఏంటి? చాలు ఇంకా...
 
నేను: (మత్తుగా నవ్వుతూ) ఆంటీ... నిన్ను పొగుడుతూ, నీ అందాన్ని వర్ణిస్తూ నేను జీవితాంతం ఒక పెద్ద పుస్తకమే రాయగలను ఆంటీ!
 
అమ్మ : (నవ్వుతూ నా చేయి పట్టుకుని) సరే... సరే విజయ్, ఇక ఆపు. పద లోపలికి వెళ్దాం.
 
అమ్మ చేతిలో హారతి పళ్లెం ఉంది. ఇద్దరం కలిసి గర్భగుడి లోపలికి వెళ్లాము. ఈరోజు అక్కడ అస్సలు జనం లేరు, ప్రశాంతంగా ఉంది. మేమిద్దరం నేరుగా స్వామివారి హారతి పూజలో నిలబడ్డాము. నేను నా ఒక చేత్తో అమ్మ చేతిలోని ఆ హారతి పళ్లాన్ని పట్టుకున్నాను... అమ్మ కూడా మరో చేత్తో దాన్ని పట్టుకుంది. ఇద్దరి చేతులు ఒకరినొకరు తాకుతుండగా... మంత్రాల సాక్షిగా, ఆ కర్పూర జ్యోతి వెలుగులో మేమిద్దరం ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ ఎంతో మధురంగా, ప్రేమగా నవ్వుకున్నాము. హారతి పూర్తయ్యాక స్వామివారి దర్శనం చేసుకుని బయటకు వచ్చాము.
 
నేను: సరే ఆంటీ... దర్శనం అయిపోయింది కదా, పద మెల్లగా వెళ్దాం.
 
అమ్మ : (నన్ను ఆపుతూ ఎంతో ఆరాటంగా) విజయ్... ఒక్క నిమిషం ఆగు.
 
నేను: ఏమైంది ఆంటీ?
 
అమ్మ : (తన నుదుటిని నా వైపు కాస్త ముందుకు వంచుతూ, సిగ్గుపడుతూ) విజయ్... నా నుదుటి మీద ఈరోజు కూడా నీ చేతులతో కాస్త సింధూరం పెట్టవా... ప్లీజ్.
 
నేను:  ఓ... క్షమించు ఆంటీ, నేనే మర్చిపోయాను. ఇప్పుడే పెడతాను.
 
నేను పళ్లెంలోని ఆ పవిత్రమైన ఎర్రటి కుంకుమ సింధూరాన్ని నా కుడిచేతి వేలితో కొద్దిగా తీసుకున్నాను. మెల్లగా ముందుకు జరిగి, అమ్మ నుదుటిపై...

ఆమె పెట్టుకున్న ఆ పెద్ద నల్లటి బొట్టుకు కొంచెం పైన ఎంతో పవిత్రంగా, ప్రేమగా ఆ ఎర్రటి సింధూరాన్ని దిద్దాను. నా వేలి స్పర్శ తగలగానే అమ్మ ఎంతో హాయిగా, మనస్ఫూర్తిగా కళ్లు మూసుకుంది. నేను రెప్ప వేయడం మర్చిపోయి అమ్మ ముఖం వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను... 

ఆ ఎర్ర చీర, ముక్కుపుడక, నుదుటిపై ఆ ఎర్రటి సింధూరంతో ఈరోజు నా అమ్మ అచ్చం ఒక 30 ఏళ్ల యవ్వనంలో ఉన్న కొత్త పెళ్లికూతురిలా మెరిసిపోతోంది!
 
నేను: సరే ఆంటీ... సింధూరం పెట్టాను. పద వెళ్దాం.
 
అమ్మ : (నా చేయి పట్టుకుని) విజయ్... విను. మనం ఇక్కడ నది ఒడ్డున దీపాలు కూడా వెలిగించాలి...
 
నాకు మొదట ఆమె ఉద్దేశం పూర్తిగా అర్థం కాలేదు.
 
నేను: ఎందుకు ఆంటీ ... నీ ఉద్దేశం ఏంటి ఆంటీ? దీపాలు ఎందుకు వెలిగించాలి ఇక్కడ?
 
అమ్మ : (ఎంతో నమ్మకంతో, ఆత్మీయంగా) విజయ్... ఇక్కడ కార్తీక దీపాలు వెలిగిస్తే ఇంట్లో ఉన్న వాళ్లందరికీ ఎంతో మంచి జరుగుతుందని, ఆ కుటుంబంలో ఎల్లప్పుడూ అపారమైన సంతోషం, ఐశ్వర్యం వస్తాయని పెద్దలు అంటారు... అందుకే మనం కూడా వెలిగిద్దాం.
 
నేను: (ఆమె నాపై చూపిస్తున్న ఆ కుటుంబ హక్కుకు మురిసిపోతూ) సరే ఆంటీ... ఐతే ఖచ్చితంగా వెలిగిద్దాం... నువ్వు చెప్పినట్లే చేద్దాం ఆంటీ.
 
అమ్మ చేతిలో పళ్లెం పట్టుకుని ఉంది. మేమిద్దరం కలిసి భక్తులు దీపాలు వెలిగించి నది నీళ్లలో వదులుతున్న ఒడ్డు దగ్గరికి వెళ్లాము.
 
నేను: ఆంటీ... నువ్వు ఇక్కడే ఆగు, నేను ఇప్పుడే వెళ్లి ఆ ప్రమిదలు, దీపాలు తీసుకువస్తాను.
 
అమ్మ : (కంగారుగా) విజయ్... ఇప్పుడు ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు నన్ను ఒంటరిగా వదిలి?


నేను: (నవ్వుతూ) హే ఆంటీ... నువ్వే కదా నన్ను దీపాలు వెలిగించమని అడిగావు! అందుకే మార్కెట్ లో ఆ ప్రమిదలు, దీపాలు తీసుకురావడానికి వెళ్తున్నాను. నువ్వు ఇక్కడే ఆగు.
 
అమ్మ : (నవ్వి) అవునా... సరే సరే, త్వరగా తీసుకురా విజయ్.
 
నేను: అలాగే ఆంటీ... దాంతో పాటు నీకోసం ఇంకొక ప్రత్యేకమైన గిఫ్ట్ కూడా తీసుకువస్తాను.
 
అమ్మ : (ఆశ్చర్యంగా) ఏంటది విజయ్?
 
నేను: నిన్న రాత్రి నీ తలలో పెట్టినట్లే... ఈరోజు కూడా ఒక అందమైన మల్లెపూల దండ  తెస్తాను ఆంటీ!
 
నేను గబగబా పూజా సామాగ్రి దుకాణం దగ్గరకు వెళ్లాను. అక్కడ వెలిగించడానికి కావలసిన ప్రమిదలు, వత్తులు, నూనె తీసుకున్నాను.
 
దుకాణదారుడు: (నన్ను చూసి నవ్వుతూ) బాబూ... మీ ఇంట్లో, మీ సంసారంలో అంతా బాగుండాలని ఆశిస్తున్నాను.
 
నాకు అతను అలా అనేసరికి మొదట దాని అర్థం ఏంటో పూర్తిగా అర్థం కాలేదు.
 
నేను: (ఆశ్చర్యంగా) నాకు అర్థం కాలేదు అన్నయ్యా... నువ్వు ఎందుకు అలా అంటున్నావు?
 
దుకాణదారుడు: (నది ఒడ్డున నిలబడిన అమ్మ వైపు చూస్తూ)... ఇక్కడ నది ఒడ్డున ఈ దీపాలు కేవలం భార్యాభర్తలు కానీ, లేదా ఆ కుటుంబంలోని ఇద్దరు పెద్దవారైన జంటలు కానీ కలిసి వెలిగిస్తారు బాబూ... ఇది వారి కాపురం లో ఎప్పుడూ పచ్చగా సంతోషాన్ని ఇవ్వాలి అని మొక్కుకుంటారు. అందుకే అన్నాను... మీ జంట చాలా బాగుంది.
 
నా అంతరాత్మ లోపల గట్టిగా నవ్వింది... ‘అభినందనలు విజయ్! చూశావా... నువ్వు పెళ్లి చేసుకోకుండానే, లోకానికి మీరిద్దరూ భార్యాభర్తల్లా కనిపిస్తున్నారు!’ అంది. నేను మనసులోనే అనుకున్నాను, ‘ఓ... అమ్మ నన్ను తన కుటుంబంలో ఒక ముఖ్యమైన భాగంగా చూడటం మొదలుపెట్టింది... అందుకే ఆమె నన్ను తనతో పాటు ఈ పవిత్రమైన దీపం వెలిగించమని అడిగింది... అంతేకానీ నువ్వు తప్పుగా ఊహించకు’ అని నా మనసుకు నచ్చజెప్పుకున్నాను.
 
నేను దీపాలు తీసుకుని, పక్కనే ఉన్న పూల దుకాణంలో ఎంతో పొడవుగా, సువాసనగా ఉన్న ఒక మల్లెపూల దండ కూడా కొని అమ్మ దగ్గరికి వచ్చాను.
 
నడుస్తూ అమ్మ వైపు చూస్తున్న నా కళ్ళు చెమ్మగిల్లి మనసులో బరువైన మాటలు మెదులుతున్నాయి ఇలా

"ఇరవై ఏళ్లు... ఒక్కటి కాదు, రెండు కాదు, ఇరవై ఏళ్ల పాటు ఏ గుండెనైతే నన్ను వదిలేసి వెళ్ళిపోయిందని రోజూ తిట్టుకున్నానో, ఏ రక్తాన్ని అయితే నా శత్రువులా భావించానో... 

ఆ కన్నతల్లే ఈరోజు నా కళ్లముందు నిలబడింది. ఆ ఇరవై ఏళ్ల ద్వేషం అంతా ఒక్క క్షణంలో అబద్ధమైపోతే, నా గుండె పగిలినంత పనైంది. 'సారీ అమ్మా' అని నీ పాదాల మీద పడి ఏడవడానికి వస్తే... విధి నన్ను ఏ తీరానికి తెచ్చింది?

నా నిజాన్ని నీకు చెప్పి నిన్ను దూరం చేసుకునే ధైర్యం నాకు లేదు. కానీ, ఇన్నాళ్లూ నువ్వు కోల్పోయిన ప్రతి సుఖాన్ని, సంతోషాన్ని నా చేతులతో నీకు అందించాలనుకున్నా. 

కానీ ఈరోజు... నువ్వు నన్ను కొడుకుగా కాదు, నీ జీవిత భాగస్వామిగా చూస్తూ అంతులేని ప్రేమని కురిపిస్తుంటే, నా మనసు కూడా ఆ బంధాన్ని అంగీకరిస్తోంది. లోకం ఏమనుకున్నా సరే... నీ చీకటి బతుకును వెలిగించే నీ రాకుమారుడిని, నీ రక్షకుడిని నేనే!"
 
అమ్మ : (నా చేతిలోని ఆ మల్లెపూల దండను చూసి ఆశ్చర్యంగా) ఓ... విజయ్! మళ్లీ మల్లెపూల దండ తెచ్చావా... ఇప్పుడేంటి ఇది చాలా పెద్దది ఇన్ని మూరలు ఎందుకు తీసుకున్నావు?
 
నేను: (నవ్వుతూ) ఆంటీ... ఇది నీ ఆ అందమైన జుట్టు కోసం తెచ్చాను... నేనే నా చేతులతో నీ తలలో పెడతాను ఆంటీ... హహహ.
 
అమ్మ : (తన తల చూపిస్తూ గారంగా) హ్మ్ం విజయ్... కానీ ఈ మల్లెపూల దండ కేవలం జుట్టు విరబోసుకున్నప్పుడే కదా పెట్టుకుంటారు! నేనేమో ఈరోజు ఎంతో కష్టపడి జుట్టునంతా కలిపి ఒక ముడి కొప్పువేసుకున్నాను కదా...
 
నేను: (ఆమెకు దగ్గరగా జరిగి) అయితే ఏమైంది ఆంటీ... అలాగే ఆగు...

నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా... అమ్మ జుట్టు ముడికి ఉన్న ఆ హెయిర్ పిన్నును ఎంతో సున్నితంగా తీసేశాను. ఆ పిన్ తీయగానే... అమ్మ ఒత్తైన, నల్లటి పొడవైన జుట్టు ఒక్కసారిగా జలపాతంలా వదులై ఆమె భుజాలపై, వీపుపై విరబోసుకుంది! ఆ దృశ్యం చూసి నా ఊపిరి ఆగిపోయినంత పని అయింది.
 
అమ్మ : (కంగారుగా, నకిలీ కోపంతో) ఏయ్ విజయ్... ఏం చేస్తున్నావ్ నువ్వు?
 
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) క్షమించు ఆంటీ... నీకు ఈ మల్లెపూల దండ ఇవ్వాలని, నీ జుట్టును నా చేతులతో సరిచేయాలని నా మనసు ఆరాటపడింది ఆంటీ.
 
అమ్మ : (బుంగమూతి పెట్టి అలకగా) నాకు తెలుసులే నీ అల్లరి విజయ్... నా జుట్టును ఇలా అందంగా ముడి వేసుకోవడానికి నేను అద్దం ముందు అరగంట గడిపాను తెలుసా! నువ్వేమో ఒక్క సెకనులో దాన్ని పాడుచేశావు...
 
నేను: (ఎంతో ఆమె బుగ్గలు నిమురుతూ) ఇప్పుడు కోపపడకు ఆంటీ... ఏమైనా సరే, నువ్వు ఇలా జుట్టు విరబోసుకుంటేనే చాలా చాలా బాగుంటావు ఆంటీ. ఈ విరబోసిన జుట్టు నీ అందాన్ని వందరెట్లు పెంచింది.
 
అమ్మ : (సిగ్గుపడుతూ తలదించుకుని) సరేలే విజయ్... నీ ఇష్టమే కానీ.
 
నేను: (ఆమె భుజాలు పట్టుకుని తిప్పుతూ) నువ్వు ఇటు వైపు తిరుగు ఆంటీ... నేనే నీ జుట్టులో ఈ పూలు పెడతాను.
 
అమ్మ ఎంతో మురిపెంగా తల దించుకుని వెనక్కి తిరిగింది. నేను ఆమె జుట్టులోంచి తీసిన ఆ పిన్నుతోనే... ఆ మల్లెపూల దండను ఆమె విరబోసిన నల్లటి జుట్టులో ఎంతో అందంగా, రొమాంటిక్ గా సర్ది పెట్టాను. ఆ పూల సువాసన మా ఇద్దరినీ మత్తులోకి లాగింది.
 
నేను: (ఆమె ముందుకు వచ్చి కళ్లల్లోకి చూస్తూ) ఆంటీ... ఇప్పుడు చూడు, నువ్వు అచ్చం దేవకన్యలా చాలా చాలా బాగున్నావు ఆంటీ.
 
అమ్మ నా కళ్లల్లోకి ఎంతో అపారమైన అనురాగంతో, ప్రేమతో తీక్షణంగా చూడటం మొదలుపెట్టింది. ఇద్దరి చూపులు ఒక్కటయ్యాయి.


నేను: ఆంటీ... ఇప్పుడు పద, ఇక్కడ దీపాలు వెలిగించమని నువ్వే చెప్పావు కదా, వెలిగిద్దాం.
 
అమ్మ : (నవ్వుతూ) సరే విజయ్... అయితే రా, వెలిగిద్దాం.
 
నేను హారతి పళ్లెంలోని ప్రమిదలలో నూనె పోసి, వత్తులు వేసి సిద్ధం చేశాను. అమ్మ ఒక అగ్గిపెట్టె తీసి నా చేతికి ఇచ్చింది.
 
అమ్మ : విజయ్... ఇదిగో, నువ్వు ఒక దీపం వెలిగించు, నేను ఒక దీపం వెలిగిస్తాను. ఇద్దరం కలిసే నదిలో వదులుదాం.

నా అంతరాత్మ మళ్లీ నా చెవుల్లో గుసగుసలాడింది... ‘చూడు విజయ్... నీ కాబోయే భార్య ఏం చెబుతుందో! ఇద్దరూ కలిసి ఈ కార్తీక దీపాలు వెలిగించండి... ఇక నీ జీవితంలోకి, మీ సంసారంలోకి అపారమైన సంతోషం రాబోతోంది విజయ్!’ అంది. నేను మనసులోనే, ‘నోరు మూయ్ మిత్రమా... దీని  గురించి ఇలాంటి వికృత ఆలోచనలు చేయకు... ఇది మా కుటుంబ క్షేమం కోసం వెలిగిస్తున్న పవిత్రమైన దీపం’ అని నచ్చజెప్పుకున్నాను.

ఇప్పుడు నేను, అమ్మ పక్కపక్కనే మోకాళ్లపై కూర్చుని... 

ఒక్కొక్కటిగా ఆ రెండు దీపాలను వెలిగించాము. రెండు జ్యోతులు కలసి వెలిగాయి. మేమిద్దరం కలిసి ఎంతో జాగ్రత్తగా ఆ వెలుగుతున్న ప్రమిదలను నది పుణ్య జలాల పై నెమ్మదిగా వదిలాము. ఆ దీపాలు నీటిపై తేలుతూ ముందుకు సాగుతుంటే... అమ్మ ఆ వెలుగు వైపు చూస్తూ రెండు చేతులు జోడించి కళ్లు మూసుకుని ఎంతో భక్తితో ప్రార్థన చేసింది.


అమ్మ మనసులో “ 
"ఇన్నాళ్ల నా ఒంటరితనపు వేదనకు...

నీ చిరునవ్వే ఒక అమృత కావ్యం విజయ్!

ఎవరు నువ్వని నా మనసు అడగలేదు,

నీ చేతి స్పర్శలోనే నా సర్వస్వం కరిగిపోయింది.

నువ్వు కోరావు రాత్రి... ఆ ఎర్రటి పట్టుచీర,

నీకోసమే దాచిన నా పెళ్లి చీరను కట్టి వచ్చాను!
 
ముక్కుపుడక మెరుపులో, కాలి గజ్జెల సవ్వడిలో...

ఒక కొత్త పెళ్లికూతురిలా నన్ను నేను చూసుకున్నాను.
 
నీ కళ్లలోని ఆరాటమే నా యవ్వనానికి కొత్త వెలుగు,

నీ గుండెల్లో చేరిపోవడమే నా జీవితానికి పరమార్థం!
 
నది నీళ్లలో మనం కలిసి వదిలిన దీపం సాక్షిగా...

నా నుదుట నువ్వు దిద్దిన ఆ సింధూరం సాక్షిగా,
 
ఈ జన్మకు నా సర్వస్వమూ నీకే అంకితం విజయ్!
 
నా జుట్టు విరబోసి నువ్వు మల్లెలు తురిమిన వేళ,
 
నాలోని స్త్రీత్వం నీ ప్రేమకు దాసోహమంది.

లోకం ఏమన్నా సరే, ఏ బంధమని నిందించినా సరే...
 
నా కలల రాకుమారుడివి, నా రక్షకుడివి నువ్వే.

నీ గుండెపై తలపెట్టి నా శేష జీవితాన్ని గడిపేస్తా,

నువ్వు ఇచ్చే ప్రతి సుఖాన్ని నా భాగ్యంగా భావిస్తా!"
 
అమ్మ : (నా వైపు చూసి ఎంతో ఆప్యాయంగా) విజయ్... నువ్వు కూడా చేతులు జోడించి దేవుడిని మొక్కుకో... మన ఇద్దరికీ అంతా మంచే జరుగుతుంది.
 
అమ్మకు ఈ పవిత్రమైన సాంప్రదాయాలపై అపారమైన నమ్మకం ఉంది. అంతేకాకుండా... విజయ్ రూపంలో ఉన్న నన్ను తన జీవితంలో శాశ్వతంగా స్థిరపరుచుకోవాలని, తన సొంత సర్వస్వంగా చూసుకోవాలని ఆమె మనసు ఆరాటపడుతోందని నాకు కూడా స్పష్టంగా అర్థమవుతోంది. నేను కూడా చేతులు జోడించి,
 
"నేను  కన్న పేగుననే సత్యం నా గుండెల్లో రగులుతున్నా...

నీ పెదవులపై ఈనాటి చిరునవ్వే నాకు ముఖ్యం.

ఇరవై ఏళ్ల నా కోపం ఒక్క క్షణంలో కరిగిపోగా,

నీ యవ్వనపు అందం నాలో సరికొత్త మత్తును నింపింది.

మల్లెపూల సువాసనల సాక్షిగా...
 
నదిలో మనం వదిలిన కార్తీక దీపాల సాక్షిగా,

నువ్వు కోరుకున్న సుఖాల స్వర్గాన్ని నీకు అందిస్తా.
 
కన్నతల్లివైనా... నా కలల రాణివైనా...
 
నా జీవితాంతం నీకు అండగా ఉండే నా హక్కును వదులుకోను అమ్మ !"
 
నా తల్లి ముఖంలో ఎల్లప్పుడూ ఈ నవ్వే ఉండాలని మనస్ఫూర్తిగా ప్రార్థించాను.


పూజలన్నీ ముగిశాక... ఇద్దరం చేయి చేయి పట్టుకుని ఎంతో సంతోషంగా, అపారమైన ప్రేమతో ఇంటి వైపు తిరుగు ప్రయాణమయ్యాము. ఈ రాత్రి మా ఇద్దరి జీవితాల్లో ఒక పవిత్రమైన అనురాగ దీపాన్ని వెలిగించింది!