Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

అమ్మను ఎంతో ప్రేమగా మంచంపై పడుకోబెట్టి దుప్పటి కప్పాను. పై అంతస్తులోని నా గదికి వెళ్లి పడుకోవాలని అనుకున్నాను కానీ సగం దూరం వెళ్ళాక మనసు ఒప్పుకోలేదు. ‘ఒకవేళ రాత్రి అమ్మకు మళ్లీ తన జీవితంలో జరిగిన పాత గాయం గురించి ఆలోచించి బాధపడితే ? లేదా హఠాత్తుగా నిద్రలేచి కళ్లముందు నన్ను చూడలేకపోతే ఒంటరితనంతో ఎంత కంగారుపడుతుంది!’ అన్న భయం నన్ను ఆవహించింది. అందుకే ఈ రాత్రికి ఆమె కళ్లముందే ఉండాలని గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాను. మంచానికి ఎదురుగా ఉన్న సోఫాపై మెల్లగా వాలాను.
 
పడుకునే ముందు ఒక్కసారి అమ్మ వైపు చూశాను. నిద్రలో ఆమె ముఖంపై కొన్ని జుట్టు పోగులు జారి పడ్డాయి. నేను ఎంతో సున్నితంగా, నా ఊపిరి కూడా ఆమెకు తగలనంత మెల్లగా ముందుకు వంగి... నా చేతి వేళ్లతో ఆ జుట్టు పోగులను పక్కకు నెట్టాను.

నేను : (మనసులోనే ఎంతో ఆత్రంగా) అమ్మా...అని పిలిచాను

"ఇన్నాళ్లూ శత్రువులా చూసిన రూపం...

ఈరోజు నా సర్వస్వమైన పవిత్ర దీపం!

వదిలేసి వెళ్లావని నిందించిన నా పెదవులే,

ఈరోజు నీ పాదాల చెంత క్షమాపణ కోరుతున్నాయి.

నిజం తెలిసి నిన్ను చేరాలనుకునే లోపే...

విధి మన మధ్య సరికొత్త బంధాన్ని అల్లింది.
 
నీ కళ్లల్లో నాపై ఉన్న ఆరాటం,
 
నీ నుదుట నేను దిద్దిన ఆ ఎర్రటి సింధూరం...
 
కొడుకుననే నిజాన్ని దాచి, నీ తోడుగా నన్ను నిలబెట్టింది.
 
లోకపు గీతలను దాటి.. ఇకపై నీ ప్రతి సుఖం నా బాధ్యత!"
 
సోఫాలో పడుకుని అమ్మ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను. నా జీవితంలో ఇంతటి అమాయకమైన, నిండైన మనసున్న సౌమ్యురాలైన స్త్రీని నేను చూడలేదు. ఇదంతా ఇంత అకస్మాత్తుగా ఎలా జరిగిందో నాకే నమ్మకం కలగడం లేదు. 
ఇన్నేళ్లుగా ఒంటరితనంతో కుంగిపోయిన నా తల్లి కళ్లల్లోని ఆ వేదన నన్ను నిద్రపోనివ్వడం లేదు.
 
నా అంతరాత్మ నా చెవుల్లో గుసగుసలాడింది..‘విజయ్... చూడు, ఈరోజు నేను నిన్ను తప్పు పట్టను. కానీ ఒక్క నిజం అర్థం చేసుకో... ఆమె నిన్ను చాలా చాలా ప్రేమిస్తోంది. నీ రాక వల్లే ఇన్నాళ్ల తన చీకటి బతుకులోకి ఒక కొత్త వెలుగు వచ్చిందని ఆమె నమ్ముతోంది. లేకపోతే... నీ భుజంపై తలపెట్టి అంతలా కన్నీళ్లు ఎందుకు కారుస్తుందో ఆలోచించు విజయ్... ఆమె జీవితాన్ని సంతోషంతో నింపగల ఏకైక ఆసరా నువ్వే!’ అంది.
 
నేను లోపల తెలియని భయం కోపంతో , ‘కానీ నా నిజ స్వరూపాన్ని, నేను ఆమె కన్నకొడుకుననే నిజాన్ని ఇంకెంతకాలం దాచగలను? ఇది ఆట కాదు... ఇది ఆమె జీవితానికి సంబంధించిన అతి పెద్ద ప్రశ్న’ అన్నాను. 

నా మనసు సవాల్ విసిరింది, ‘నువ్వు సమయాన్ని కోల్పోయావు విజయ్... బహుశా నువ్వు ఈ నిజం మొదటి రోజే చెప్పి ఉంటే, ఈరోజు పరిస్థితి వేరుగా ఉండేది. మొదటి రోజు నువ్వు ఆమెకు భయపడలేదు విజయ్... బదులుగా ఆమె పవిత్రమైన రూపంతో ప్రేమలో పడ్డావు!’ అంది.


నేను: అయితే ఇప్పుడు నా ముందున్న మార్గం ఏంటి?

నా మనసు: ఒక్కటే మార్గం విజయ్... ఆమెను కంటికి రెప్పలా చూసుకో. నీ జీవితాంతం నువ్వు వెతికిన మాతృమూర్తి, నీ సర్వస్వం ఆమెనే అని నమ్మకం కలిగించు. గతంలో మీకు ఎలాంటి బంధం ఉండేదో నువ్వు మర్చిపో... ప్రస్తుతం ఆమె సంతోషం మాత్రమే నీకు ముఖ్యం. అచ్చం ఆమె కలల రాకుమారుడిలా, రక్షకుడిలా ఆమె పక్కనే ఉండు... ఆమెపై నీ హక్కులను చూపించు. కనీసం ఇంతైనా చేయగలవు కదా విజయ్!
 
నేను: (ధైర్యంగా) అవును... నేను తప్పకుండా చేస్తాను. నా తల్లి ముఖంలో ఇకపై కన్నీళ్లు రానివ్వను.
 
అంతలో నా ప్యాంటు జేబులో ఏదో గట్టిగా గుచ్చుకుంటున్నట్లు అనిపించింది. చేయి పెట్టి బయటకు తీశాను.. అది మార్కెట్ లో అమ్మ పుట్టినరోజు కోసం నేను నా సొంత డబ్బులతో కొన్న ఆ వెండి కాలి గజ్జెల పెట్టె! మెల్లగా ఆ బాక్స్ తెరిచి, చంద్రుని వెన్నెల్లా మెరిసిపోతున్న ఆ గజ్జెలను చూసి నా మనసులోనే మురిసిపోయాను. ‘ఈ గజ్జెలు నా అమ్మ పాదాలకు ఎంత ముద్దుగా ఉంటాయో కదా! వచ్చే వారం ఆమె ఇవి కట్టుకుని ఇల్లంతా నడుస్తుంటే..ఆ మువ్వల గలగల శబ్దం ఇల్లంతా ప్రతిధ్వనిస్తుంది. ఈ గిఫ్ట్ అమ్మకు ఖచ్చితంగా నచ్చుతుంది’ అని మనసులోనే నవ్వుకుంటూ మళ్లీ దాన్ని జాగ్రత్తగా జేబులో దాచుకున్నాను.

అమ్మ ప్రశాంతమైన ముఖాన్ని చూస్తూ, ‘నేను ఈ ఇంట్లో కేవలం అద్దెకు ఉండటానికి వచ్చాను... కానీ ఈ రోజు నుండి నేను నా అమ్మ హృదయంలో జీవించడం మొదలుపెట్టాను. అమ్మ ప్రతిరోజూ నన్ను ఇలాగే తన కళ్లముందే పడుకోమని చెబితే ఎంత బాగుంటుంది! 

రోజూ రాత్రి ఈ అందమైన ముఖాన్ని చూస్తూ నిద్రపోతాను... ఉదయాన్నే ఈ పవిత్ర రూపం చూస్తూ మేల్కొంటాను’ అని భావిస్తూ మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకున్నాను.
 
ఉదయం ఆరు గంటలకు అలారం మోగడంతో కళ్లు తెరిచాను. మంచం వైపు చూస్తే అమ్మ లేదు... అప్పుడే బాత్రూమ్ లో నుండి నీళ్ల శబ్దం వినబడింది. అమ్మ స్నానానికి వెళ్ళిందని అర్థమై, నేను కూడా ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా పై అంతస్తుకు పరుగెత్తి, చకచకా స్నానం ముగించాను. అమ్మ రాత్రి కొనిచ్చిన ఆ సరికొత్త బ్లూ టీ-షర్ట్ వేసుకుని, ఎంతో హుషారుగా కిందకు వచ్చాను. అప్పటికే అమ్మ పూజ ముగించుకుని ముస్తాబై సిద్ధంగా ఉంది.
 
నేను: (నవ్వుతూ) ఆంటీ... అప్పుడే నిద్రలేచి అంతా సిద్ధం చేసేశావా?

అమ్మ: (నా వైపు ఎంతో ఆప్యాయంగా చూస్తూ) అది..విజయ్, నీకంటే కొద్దిసేపటి ముందే నిద్రలేచాను.
 
నేను: (నా టీ-షర్ట్ చూపిస్తూ చిలిపిగా) హ్మ్. చూశావా ఆంటీ, నువ్వు నిన్న రాత్రి కొనిచ్చిన ఆ కొత్త టీ-షర్ట్ వేసుకున్నాను. ఎలా ఉంది?
 
అమ్మ: (నా బలమైన శరీరాన్ని ఆ టీ-షర్ట్ లో చూసి మురిసిపోతూ) చాలా చాలా బాగుంది విజయ్.. నీకు అద్భుతంగా నవ్వింది.
 
నేను: సరే ఆంటీ.. నువ్వు అలా కూర్చో, నేను మన ఇద్దరికీ వేడివేడి టీ చేసి తీసుకువస్తాను. తర్వాత ఇద్దరం కలిసి బయటకు వెళ్దాం.
 
అమ్మ: (మొహమాటపడుతూ) వద్దు విజయ్.. నీకెందుకు శ్రమ, ఈరోజు నాకు టీ తాగాలని అనిపించడం లేదు.. అందుకే వద్దు.
 
నేను: (ఆమె మాటలకు అడ్డుతగులుతూ, హక్కుగా) నేను చేస్తున్నాను కదా ఆంటీ.. నాకోసం కొంచెం తాగు. తర్వాత వెళ్దాం, అంతే!
 
నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి ఎంతో ప్రేమగా అల్లం టీ తయారు చేసి, రెండు కప్పులతో హాల్‌ లోకి వచ్చాను. అమ్మ ఇంకా అలాగే సోఫాలో కూర్చుని ఉంది. ఒక కప్పు ఆమె చేతికి అందించాను.
 
నేను: ఇదిగో ఆంటీ. తీసుకో.
 
అమ్మ: (టీ కప్పు అందుకుంటూ ఎంతో కృతజ్ఞతగా) చాలా థాంక్స్ విజయ్...
 
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) వెల్‌కమ్ టీచర్ హాహహ.
 
మేమిద్దరం టీ తాగుతుండగా, అమ్మ హఠాత్తుగా సోఫా నుండి లేచి నా దగ్గరకు వచ్చింది. ఆమె కళ్లల్లో ఒక వింత ఆందోళన, నాపై అపారమైన కేరింగ్ కనిపించాయి.
 
అమ్మ : (నా ముఖంలోకి చూస్తూ ఎంతో ఆత్రంగా) విజయ్... నువ్వు రాత్రంతా పైకి వెళ్లకుండా, ఈ చిన్న సోఫాలోనే ఇలాగే ముడుచుకుని పడుకున్నావా?
 
నేను: (నవ్వుతూ) అవును ఆంటీ.. అయితే ఇందులో ఏముంది అంత విశేషం?
 
అమ్మ : (కంగారుగా నా చేతులు పట్టుకుని) కాదు విజయ్... దాని అర్థం నువ్వు నాకోసం ఇంత చిన్న సోఫాలో అనవసరంగా శ్రమ పడ్డావని. హాయిగా పైకి వెళ్లి నీ మంచం మీద పడుకోవచ్చు కదా! ఈ చలికి  రాత్రి అంత నీ ఒళ్లంతా చల్లగా వణికిపోయి ఉంటుంది విజయ్... నీకు ఏమైనా అయితే నా పరిస్థితి ఏంటి?
 
నేను: (ఆమె చేతి వేళ్లను నా చేతుల్లోకి తీసుకుని ఒత్తుతూ) అస్సలు లేదు ఆంటీ... దాని గురించి నువ్వేం చింతించకు. నాకేమీ కాలేదు, నేను చాలా బలంగా ఉన్నాను. ఒకవేళ నేను పైకి వెళ్లి పడుకుని ఉంటే... రాత్రి నువ్వు నిద్రలేచి కంగారు పడినా నీ పక్కన ఎవరుండేవారు ఆంటీ? అందుకే నీకోసమే నేను ఇక్కడే పడుకున్నాను.
 
అమ్మ నా మాటల్లోని ఆ తీవ్రమైన రక్షణను, ప్రేమాభిమానాలను చూసి ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైపోయింది. ఆమె కళ్లల్లో నాపై ఉన్న అపారమైన అనురాగం స్పష్టంగా కనిపించింది.
 
అమ్మ మనసులో ........

"ఇరవై ఏళ్ల నా శూన్య శ్మశానంలో... నువ్వు అడుగుపెట్టిన క్షణాన ఒక వసంతం విచ్చుకుంది విజయ్. 

నువ్వు నాకంటే వయసులో చిన్నవాడివి కావచ్చు, కానీ నీ చూపుల్లో ఉన్న ఆ తీవ్రమైన రక్షణ, నాపై నువ్వు చూపిస్తున్న ఆ హక్కు నన్ను ఒక స్త్రీగా పూర్తిగా లొంగదీసుకున్నాయి. రాత్రంతా నా కోసం ఆ చిన్న సోఫాలో ముడుచుకుని పడుకున్న నీ త్యాగం చూసినప్పుడే. 
నా గుండె నీకు దాసోహమంది.ఎందుకంటే, నా నుదుట నువ్వు దిద్దిన ఆ ఎర్రటి సింధూరంలో నాకు సమాజం గీసిన గీతలు కనిపించలేదు, కేవలం నా శేష జీవితాన్ని నడిపించే నా భర్త రూపం మాత్రమే కనిపించింది.... 

నా సర్వస్వాన్ని నీ పాదాల చెంత అర్పించేశాను. నా జీవితాంతం నీ ఇష్టమే నా ఇష్టం విజయ్!"
 

నేను: (అమ్మ కళ్ళు చూశాక  వాతావరణాన్ని తేలికపరుస్తూ) సరే ఆంటీ... ఇప్పుడు పద, ఆఫీస్ కి, నీ కోచింగ్ కి సమయం అయిపోతోంది. త్వరగా వెళ్దాం.

అమ్మ నా చూపుల తట్టుకోలేక చటుక్కున చూపు తిప్పుకుంది.

అమ్మ : (సిగ్గుపడుతూ) సరే విజయ్..పద వెళ్దాం.
 
ఇద్దరం కలిసి బయటకు వచ్చాము. నేను స్కూటర్ నడుపుతుండగా, అమ్మ నా వెనుక సీట్లో కూర్చుని ఎంతో హక్కుగా తన చేతిని నా భుజంపై వేసింది. ఆమె నన్నే నిశ్శబ్దంగా గమనిస్తోంది కానీ ఏమీ మాట్లాడటం లేదు.బహుశా నిన్న రాత్రి నా భుజంపై తలపెట్టి ఏడ్చిన దృశ్యాలు గుర్తుకొచ్చి ఆమె లోలోపల ఎంతో సిగ్గుపడుతోందని నాకు అర్థమైంది. అందుకే నేనే మౌనాన్ని వీడుతూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను.
 
నేను: ఆంటీ... అన్నట్టు, నీ పుట్టినరోజు ఏ తేదీన వస్తోంది?
 
అమ్మ అప్పటివరకు నా వీపునే చూస్తూ ఏదో ఆలోచనలో ఉంది. నా గొంతు వినగానే ఆమె దృష్టి మళ్లింది.
 
అమ్మ : (కంగారుగా) ఏంటి విజయ్... ఏమన్నావు?
 
నేను: (నవ్వుతూ) హొ మేడమ్ ... మీ పుట్టినరోజు ఏ రోజున అని అడుగుతున్నాను?
 
అమ్మ : (పెదవులపై చిన్న నవ్వుతో) ఈ వచ్చే ఆదివారమే విజయ్...
 
నేను: (ఉత్సాహంగా) అయితే ఒక పని చెయ్యి ఆంటీ... ఆ రోజు ఆదివారం ఎలాగూ నాకు ఆఫీస్ సెలవు దొరుకుతుంది. కాబట్టి నువ్వు కూడా కోచింగ్ సెంటర్ కి లీవ్ పెట్టేసేయ్.
 
అమ్మ : (ఆశ్చర్యంగా) అవునా విజయ్... నేను కూడా దాని గురించే ఆలోచిస్తున్నాను.
 
నేను: (హక్కుగా) దీనిలో ఆలోచించడానికి ఏముంది ఆంటీ... లీవ్ పెట్టేయడమే!
 
అమ్మ : (చిలిపిగా) అయినా విజయ్... ఒకవేళ సెలవు తీసుకున్నాక మనం ఆ రోజంతా ఏం చేద్దాం?
 
నేను:  హ్మ్ం... ఏం చేద్దాం ఏంటి ఆంటీ... మనం ఇద్దరం కలిసి ఒక లాంగ్ ట్రిప్‌కి వెళ్దాం... ఎంజాయ్ చేద్దాం!
 
అమ్మ : (చాలా అసహనంగా, ఆరాటంగా) ఎక్కడికి విజయ్? ట్రిప్‌కి ఎక్కడికి వెళ్దాం చెప్పు ఒక్కరోజు లో ?
 
నేను: (నవ్వుతూ) నువ్వే కదా అందరినీ నడిపించే టీచర్‌వి... నువ్వే చెప్పు, నీకు ఎక్కడికి వెళ్లాలని ఉందో.
 
అమ్మ : (గారంగా) ఇప్పుడు నా పుట్టినరోజుకి నువ్వే కదా నాకు సర్‌ప్రైజ్ ఇస్తానన్నావు విజయ్... కాబట్టి ఆ ట్రిప్ ప్లేస్ ఏదో నువ్వే నిర్ణయించుకో.
 
నేను: (ఆలోచిస్తూ) సరే ఆంటీ... ట్రిప్ తో పాటు మనం ఆ రోజు ఏదైనా మంచి సినిమాకి కూడా వెళ్దామా?
 
అమ్మ : (ఉత్సాహంగా) ఏ సినిమా విజయ్... ఏదైనా మంచి కథ ఉన్న సినిమానా?

నేను: అవును ఆంటీ... నీకు ఖచ్చితంగా నచ్చే ఒక అద్భుతమైన సినిమాకే వెళ్దాం. కాలేజీ రోజుల్లో నేను చాలా సినిమాలు చూసేవాడిని... కాబట్టి నీ టేస్ట్ కి తగ్గ సినిమానే సెలెక్ట్ చేస్తానులే, నువ్వు కూడా హ్యాపీగా రావచ్చు.
 
అమ్మ : (సంతోషంతో) ఉమ్మ్... సరే విజయ్, నీ ఇష్టమే నా ఇష్టం.
 
అంతలోనే మేము అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ ముందుకు చేరుకున్నాము. బండి ఆపాను.
 
నేను: సరే ఆంటీ.. నేను ఇక ఆఫీస్‌కి వెళ్తున్నాను. నువ్వు ఆ సండే ట్రిప్ ప్లాన్స్ గురించి ఏమైనా ఆలోచిస్తే... సాయంత్రం నాకు చెప్పు, సరేనా?
 
అమ్మ : (నవ్వుతూ బండి దిగి) సరే విజయ్.. నేను ఆలోచించి సాయంత్రం నీకు చెబుతాను. జాగ్రత్తగా వెళ్లు.
 
నేను: సరే ఆంటీ... బాయ్!
 
అమ్మ : బాయ్ విజయ్...
 
నేను ఆఫీస్‌కు వెళ్లి నేరుగా నా పనిలో నిమగ్నమయ్యాను. ట్రైనింగ్ పీరియడ్ కావడం వల్ల పెద్దగా ఒత్తిడి లేదు. కానీ నాకు అప్పగించిన ప్రతి చిన్న పనిని ఎంతో నిజాయితీగా, బాధ్యతగా చేశాను. మనసంతా అమ్మ చుట్టూనే తిరుగుతున్నా, కెరీర్ లో స్థిరపడాలనే పట్టుదల నాలో ఉంది.
 
పనిలో మునిగిపోయి మధ్యాహ్నం ఒంటిగంట దాటి లంచ్ బ్రేక్ టైమ్ అయిందని కూడా నేను గమనించలేదు. కాసేపటికి కేఫెటేరియాకు వెళ్లి భోజనం ముగించాను. నా మొబైల్ చూశాను... ఈరోజు అమ్మ నుండి ఇంకా ఎలాంటి ఫోన్ రాలేదు. నిన్నటి అలకల వల్లో ఏమో అనుకుంటూ, నేనే ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా అమ్మకు ఫోన్ చేశాను.
 
నేను: హలో ఆంటీ... ఏమైంది? ఈరోజు బిజీగా ఉన్నావా... కనీసం ఒక్క ఫోన్ కూడా చేయలేదు?
 
అమ్మ : (అవతలి నుండి నొచ్చుకుంటూ) లేదు విజయ్... అలాంటిదేమీ లేదు.
 
నేను: (సరదాగా) పర్వాలేదు ఆంటీ... నేను అనుకున్నాను, ఈరోజు నువ్వు ఫోన్ చేసి భోజనం చేశావా అని అడగకపోతే... నేను అసలు అన్నం తినగలనో లేదో అని భయపడ్డాను తెలుసా!
 
అమ్మ నా మాటలకు కాసేపు ఫోన్ లో నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. ఆమె గుండె ఆనందంతో నిండిందని నాకు అర్థమైంది.

అమ్మ : (మెల్లగా, సిగ్గుపడుతూ) లేదు విజయ్... నేను కూడా ఇప్పుడే వంటగదిలో వంట చేస్తున్నాను. ఆ కంగారులో నీకు ఫోన్ చేయలేకపోయాను... క్షమించు విజయ్.
 
నేను: (ప్రేమగా) పర్వాలేదు ఆంటీ... నువ్వు ముందు ప్రశాంతంగా భోజనం చేయి.
 
అమ్మ : సరే విజయ్...
 
నేను: అన్నట్టు ఆంటీ... ఈ ఆఫీస్ మెస్ లో నాకు అస్సలు మంచి భోజనం దొరకడం లేదు. అందుకే నువ్వు వండిన ఆ అమృతం లాంటి చేతి వంట అంటే నాకు చాలా చాలా ఇష్టం ఆంటీ.
 
అమ్మ : (మనసు ఉప్పొంగుతూ) అవును విజయ్... నాకు కూడా నీకోసం వండటం చాలా ఇష్టమే.
 
నేను: అయితే... ఈరోజు రాత్రి నా కోసం ఏం స్పెషల్ వండుతున్నావు ఆంటీ?
 
అమ్మ : (నవ్వుతూ) ఇప్పుడు చెప్పు విజయ్... నీ ఇష్టం, నీకు ఏది కావాలంటే అది వండుతాను. కానీ నాకు ఆ బంగాళదుంపల  గురించి మాత్రం చెప్పకు బాబోయ్!
 
నేను: (గట్టిగా నవ్వుతూ) హహహ... చూస్తుంటే నీకు ఆ బంగాళదుంపలు అంటే అస్సలు ఇష్టం లేనట్లుంది కదా ఆంటీ?
 
అమ్మ : (చిలిపిగా) అలా ఏం కాదు విజయ్, రోజూ అదే తింటే బోర్ కొడుతుంది కదా.
 
నేను: ఉమ్... సరే అయితే ఆంటీ, ఈరోజు రాత్రికి ఫిష్ కూర  ఎలా ఉంటుంది?
 
అమ్మ : చాలా బాగుంటుంది విజయ్..., రాత్రికి నీకోసం ఎంతో రుచిగా చేస్తానులే.
 
నేను: సరే ఆంటీ... థాంక్స్.
 
మా ఇద్దరి మధ్య ఫోన్ లో కాసేపు ఒక మధురమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. ఒకరి శ్వాస ఒకరు వింటూ ఆ రొమాంటిక్ ఫీలింగ్ ను ఆస్వాదించాము.
 
అమ్మ : విజయ్... చెప్పు, ఏంటి విశేషాలు?
 
నేను: (లోతైన గొంతుతో) ఏం లేదు ఆంటీ... నాకు ఒక అందమైన దృశ్యం గుర్తొస్తోంది.
 
అమ్మ : (ఆశ్చర్యంగా) ఏం గుర్తొస్తోంది విజయ్ ఇలా హఠాత్తుగా?
 
నేను: (నా మనసులోని కోరికను బయటపెడుతూ) ఉమ్మ్... ఆంటీ, నేను నిన్ను ఎప్పుడూ ఒక అందమైన ‘ఎర్రటి పట్టుచీర’  కట్టుకుని ఉండటం చూడలేదు ఆంటీ.
 
అమ్మ : (ఒక్కసారిగా షాక్ అవుతూ, సిగ్గుపడుతూ) విజయ్... ఎర్ర చీర అనేది కేవలం పెళ్లయిన ముత్తైదువులకు, కొత్తగా పెళ్లి అయిన స్త్రీలకే కదా బాగుంటుంది... నాకెందుకు?

నేను: (హక్కుగా) ఆ రూల్ ఎక్కడ రాసి ఉంది మేడమ్ ? ఏమైనా మీ ట్యూషన్ పుస్తకాల్లో రాసి ఉందా ఏంటి? ఎర్ర చీర అనేది అందానికి ప్రతీక ఆంటీ.
 
అమ్మ : (కిల కిలా నవ్వుతూ) లేదు విజయ్... ఎక్కడా రాసి లేదు.
 
నేను: మరి ఇంకెందుకు ఆంటీ అంత సంకోచం?
 
అమ్మ : (మెల్లగా) హ్మ్మ్... మరి ఇప్పుడు దాని గురించి ఎందుకు అడుగుతున్నావు విజయ్?
 
నేను: ఏం లేదు ఆంటీ... నేను ఊరికే నా మనసులోని కోరిక చెబుతున్నాను. నువ్వు ఎర్ర చీరలో నాకు ఎప్పుడూ కనిపించలేదు కదా... కాబట్టి ఈరోజు సాయంత్రం నువ్వు ఆ ఎర్ర చీర కట్టుకుంటే చూడాలని ఉంది ఆంటీ.
 
అమ్మ : (ఆలోచిస్తూ, వణుకుతున్న గొంతుతో) కానీ విజయ్... నా దగ్గర ఒక పాత ఎర్రటి పట్టుచీర ఉంది. అదీ గోల్డెన్ కలర్ బోర్డర్ మిక్స్ అయిన పెళ్లి చీర లాంటిది...
 
ఆమె చెబుతున్నది పెట్టెలో దాచిన ఆ పెళ్లి చీర గురించే అని నాకు వెంటనే అర్థమైంది!
 
నేను: (ఉత్సాహాన్ని దాచుకుంటూ) మరి ఏమైంది ఆంటీ? గోల్డెన్ బోర్డర్ ఉంటే ఇంకా అద్భుతంగా ఉంటుంది. ఆ చీర కట్టుకుంటే నువ్వు అచ్చం మహారాణిలా ఉంటావు. అయితే... హహహ... నువ్వు ఆ చీరతో పాటు కొన్ని సాంప్రదాయ నగలు కూడా పెట్టుకుంటే ఇంకా దేవతలా ఉంటావు ఆంటీ.
 
అమ్మ : (సంకోచిస్తూ సిగ్గులొలికే గొంతుతో) విజయ్... నాకైతే ఎందుకో అంతగా సరిగ్గా అనిపించడం లేదు, ఈ వయసులో నేను అంతలా ముస్తాబైతే బాగుంటుందా? నేను ఆ చీర కట్టి, ఆ నగలు పెట్టుకుని చాలా చాలా కాలం అయిపోయింది విజయ్...
 
నేను: (ఎంతో ప్రేమగా, కొండంత నమ్మకాన్ని ఇస్తూ) ఆంటీ... నువ్వు ఏ రంగు చీర కట్టినా, ఎలాంటి నగలు పెట్టుకున్నా... నీ అందం ముందు ఈ ప్రపంచమే సరిపోదు. నువ్వు చాలా చాలా అద్భుతంగా ఉంటావు ఆంటీ.
 
అమ్మ : (పూర్తిగా నా ప్రేమకు లొంగిపోతూ) సరే విజయ్... మరి ఆ చీర ఎప్పుడు కట్టుకోమంటావు చెప్పు?
 
నేను: (ఆరాటంగా) ఈరోజే ఆంటీ... ఈరోజు సాయంత్రమే ఆ ఎర్ర చీర కట్టుకుని రా. అవును... గుర్తుంచుకో, ఈరోజు సాయంత్రం గుడికి వచ్చేటప్పుడు పూజా హారతి పళ్లెం కూడా నీ చేతులతో సిద్ధం చేసుకుని తీసుకురా. ఈరోజు మనం కేవలం దేవుడి దర్శనం చేసుకోవడమే కాదు... ఇద్దరం కలిసి స్వామివారికి హారతి కూడా ఇద్దాం ఆంటీ.
 
అమ్మ కాసేపటి వరకు ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది. నా కోరిక వెనుక ఉన్న ఆ పవిత్రమైన హక్కును ఆమె మనస్ఫూర్తిగా అంగీకరించింది.

 
అమ్మ : (ఎంతో సాఫ్ట్‌గా) హ్మ్మ్... సరే విజయ్, నువ్వు చెప్పినట్లే అలాగే ఎర్ర చీర కట్టుకుని, హారతి పళ్లెం తెస్తానులే.
 
నేను: థాంక్స్ ఆంటీ... అవును, ఇంకో విషయం! ఈరోజు సాయంత్రం నేను దేవుడి సన్నిధిలో నీ నుదుటిపై మొదటిసారిగా పెట్టే ఆ కుంకుమ సింధూరం... అచ్చం నువ్వు కట్టబోయే ఆ ఎర్ర చీర రంగులోనే ఉంటుంది..!
 
అమ్మ : (పూర్తిగా సిగ్గుతో మునిగిపోతూ, మురిపెంగా) సరే విజయ్... అంతా నువ్వు చెప్పినట్లే వింటాను. ఇంకా చెప్పు విజయ్... నేను ఈరోజు నీకోసం ఇంకేమేం పెట్టుకోవాలి, ఎలా ముస్తాబవ్వాలి?
 
నా అంతరాత్మ నా చెవుల్లో గట్టిగా నవ్వింది... ‘అభినందనలు విజయ్! చూశావా... ఆమె తనపై నీకు పూర్తి హక్కులను ఇచ్చేసింది. ఒక భార్య తన భర్తను అడిగినట్లే... నేను ఇంకేం ధరించి నీ ముందుకు రావాలో చెప్పు విజయ్ అని నీ అనుమతి అడుగుతోంది. ఇప్పటికైనా నిజం ఒప్పుకో విజయ్... ఆమె నీ ప్రేమలో పూర్తిగా మునిగిపోయింది!’ అంది. నేను మనసులోనే మురిసిపోతూ, అమ్మతో అన్నాను.
 
నేను:  అవును ఆంటీ... అన్నింటికంటే ముందు నువ్వు రోజూ ధరించే ఆ అందమైన చిన్న ముత్యాల హారం మెడలో ధరించు... చేతులకు ఆకుపచ్చ గాజులు... చెవులకు పెద్ద జుమ్కాలు... నుదుట పెద్ద బొట్టు... కాళ్లకు గజ్జెలు పెట్టుకుని ఒక దేవతలా రా ఆంటీ.
 
అమ్మ కాసేపు ఆగి, ఎంతో సిగ్గుపడుతూ, వణుకుతున్న గొంతుతో మెల్లగా అడిగింది...
 
అమ్మ : విజయ్... నేను నా ముక్కుకు ఆ సాంప్రదాయ ముక్కుపుడక కూడా ధరించాలా?
 
నా మనసు గంతులు వేసింది, ‘చూడు విజయ్... ఆమె పెళ్లికూతురిలా మారడానికి నీ అనుమతి అడుగుతోంది... త్వరగా అవును అని చెప్పు!’ అంది.
 
నేను: అవును ఆంటీ... ఖచ్చితంగా ధరించు! నువ్వు ఈరోజే కాదు, ప్రతిరోజూ కూడా ఆ ముక్కుపుడక ధరిస్తే చాలా అందంగా ఉంటావు. ఎప్పుడైనా నాకు నీపై కోపం వస్తే... అది నీ ఆ అందమైన ముక్కు మీదే పడుతుంది కదా... అప్పుడు ఆ ముక్కుపుడకే నన్ను శాంతపరుస్తుంది... హహహ!
 
అమ్మ నా రొమాంటిక్ జోక్ కి ఎంతో మధురంగా చిన్నగా నవ్వింది.
 
అమ్మ : (సిగ్గుపడుతూ) పర్వాలేదు విజయ్... నీకోసం అది ద కూడా ఖచ్చితంగా పెట్టుకుంటానులే, సరేనా...
 
నేను: సరే ఆంటీ... గుర్తుంచుకో, సాయంత్రం హారతి సమయానికి కరెక్ట్ గా వచ్చేసేయ్.
 
అమ్మ :  సరే  విజయ్... ఖచ్చితంగా గుర్తుంచుకుంటాను.
 
నేను: సరే ఆంటీ... నేను ఇక ఆఫీస్ పని చూసుకోవాలి. బాయ్!
 
అమ్మ : బాయ్ విజయ్... జాగ్రత్త.
మనసులో వేల ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి..
 
కన్నపేగు అనురాగమో... కరిగే మనసుల ఆరాటమో,
అపరిచిత బంధాల వెనుక... అల్లుకున్న స్నేహ గీతమో!
నుదుటిపై చేరే సింధూరం... నీడగా మారే నీ రూపం,
గత రాత్రి సాగిన ప్రయాణం... నా మనసు ఒక మైమరపు తీపి గుర్తు తో నిండిపోయింది
 
సాయంత్రం 6 గంటలకు నా ఆఫీస్ షిఫ్ట్ ముగిసింది. నేను అక్కడ ఒక్క నిమిషం కూడా వృధా చేయకుండా, హడావిడిగా కంపెనీ నుండి బయలుదేరి తిన్నగా అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ ముందుకు చేరుకున్నాను. దారి పొడుగునా నా మనసులో ఒకటే అలజడి... ‘ఎర్ర చీరలో, ముక్కుపుడకతో పెళ్లికూతురిలా ముస్తాబై వచ్చే అమ్మను చూశాక... నేను నన్ను నేను నియంత్రించుకోగలనా విజయ్? ఏమవుతుందో నాకే తెలీదు!’ అని నా గుండె దడదడలాడింది. కానీ నాకు పూర్తి నమ్మకం ఉంది... అమ్మ నా మాట కాదనకుండా ఈరోజు నాకోసమే దేవతలా తయారై వస్తుందని.
 
నేను గేటు వద్ద నిలబడి పదే పదే గడియారం వైపు చూస్తూ ఎదురుచూస్తున్నాను. సమయం చాలా నెమ్మదిగా గడుస్తున్నట్లు అనిపించింది. చివరకు రాత్రి 7 గంటలు అయింది... 

ట్యూషన్ క్లాస్ ముగిసి పిల్లలందరూ ఒక్కొక్కరుగా బయటకు వచ్చేసారు. కాసేపటికి పిల్లలందరూ వెళ్ళిపోయారు, వీధి అంతా నిశ్శబ్దంగా మారింది. కానీ అమ్మ జాడ ఇంకా కనిపించలేదు. నేను ఆందోళనగా బిల్డింగ్ గేటు వైపు చూస్తూ, వెనక్కి తిరిగాను.

అంతే! నా కళ్లు ఒక్కసారిగా బైర్లు కమ్మాయి... నా శ్వాస స్తంభించిపోయింది!

ఎదురుగా. నా కన్నతల్లి భావన నడుచుకుంటూ వస్తోంది!



ఆమె ఒంటిపై... ఆ పాత పెట్టెలో చూసిన అచ్చమైన ‘ఎర్రటి పట్టుచీర’ మెరిసిపోతోంది! ఆ చీర గోల్డెన్ బోర్డర్ సాయంత్రపు లైట్ల కాంతికి ధగధగలాడుతోంది. 
ఆ చీర కట్టులో ఆమె నడుము వంపు, ఆమె దేహసౌష్టవం ఒక అప్సరసను తలపిస్తున్నాయి. మెడలో ఆ ముత్యాల హారం... 
చేతులకు గాజుల గలగలలు... ముక్కుకు నేను కోరుకున్న ఆ అందమైన ముక్కుపుడక మెరుస్తోంది. చెవులకు పెద్ద జుమ్కాలు ఊగుతున్నాయి...
నుదుట నిండైన పెద్ద నల్లటి బొట్టు ఉంది. ఆమె నడుస్తుంటే... ఆమె పాదాల నుండి వచ్చే ఆ గజ్జెల సవ్వడి నా గుండెల్లో మన్మథ రాగాలను రేపుతోంది.
నేను పూర్తిగా నిశ్చేష్టుడనై, నోరు తెరిచి అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయాను. నా శ్వాస శరవేగంతో కొట్టుకోసాగింది.  ఈ వయసులోనూ... ఆమె ఈ నగరంలోని ఏ యువతికీ తీసిపోనంత అందంగా, అచ్చం ఒక కొత్త పెళ్లికూతురిలా వెలిగిపోతోంది!