Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

అమ్మ: (నన్ను ఆపుతూ, చిలిపిగా) హేయ్ విజయ్... అంత తొందరేంటి? అసలు ఈ టీ-షర్ట్ కలర్, సైజ్ నీకు సరిపోతుందో లేదో నేను కూడా చూడాలి కదా... ఇప్పుడే దీన్ని ఒకసారి వేసుకో విజయ్.

నేను: (సిగ్గుపడుతూ చుట్టూ చూస్తూ) అంటే... ఆంటీ, ఇక్కడ నీ ముందే దీన్ని ఎలా మార్చుకోవాలి? షర్ట్ విప్పాలి కదా...

అమ్మ: (నకిలీ కోపంతో మూతి తిప్పుకుంటూ గారంగా) సరే... నన్ను చూడొద్దని చెప్తావు కదా! అయినా ఉదయమే నిన్ను నేను షర్ట్ లేకుండా సగం నగ్నంగా చూశాను కదా విజయ్... మరి ఇప్పుడేంటి కొత్తగా సమస్య? పద... ఏమాత్రం మొహమాటపడకుండా ఇప్పుడే నా ముందే ఆ షర్ట్ విప్పి ఇది వేసుకో!

అమ్మ నాతో ఎంతో చొరవగా, ఒక ప్రేమికురాలిలా అధికారం చలాయించేసరికి నేను ఇక కాదనలేకపోయాను. మెల్లగా నా ఒంటిపై ఉన్న ఆఫీస్ షర్ట్ బటన్స్ ఒక్కొక్కటిగా విప్పి, షర్ట్ తీసి పక్కన పెట్టాను. ఇప్పుడు నేను పైనుంచి పూర్తిగా నగ్నంగా ఉన్నాను. నేను కాలేజీ రోజుల్లో విపరీతంగా జిమ్, వర్కవుట్స్ చేయడం వల్ల నా ఛాతి, నా ఇనుము లాంటి కండరాల దేహసౌష్టవం ఎంతో ఆకర్షణీయంగా, బలంగా ఉంది.

షర్ట్ లేకుండా ఉన్న నా బలమైన మగ శరీరాన్ని చూడగానే... అమ్మ ఒక్కసారిగా మంత్రముగ్ధురాలై, కదలకుండా నా ఛాతి వైపు, నా కండరాల వైపు రెప్ప వేయకుండా చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆమె కళ్లల్లో నా మగతనంపై విపరీతమైన ఆకర్షణ, మోహం స్పష్టంగా కనిపించాయి.

నేను: (ఆమె చూపులకు సిగ్గుపడుతూ) ఆంటీ... అలా చూస్తూ ఉండిపోయావు ఏంటి? ఆ టీ-షర్ట్ నాకు ఇవ్వు... వేసుకుంటాను.

అమ్మ ఇంకా ఆ క్షణాన్ని ఎంతో చిలిపిగా ఆస్వాదిస్తోంది. ఆమె ఆ టీ-షర్ట్ ను నాకు తిన్నగా ఇవ్వకుండా, తన చేతుల్లోనే ఉంచుకుని నన్ను ఆటపట్టిస్తూ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. నా నగ్నత్వాన్ని ఆమె ఎంతో ఇష్టంగా చూస్తోంది. చివరకు ఆ టీ-షర్టును నా వైపు మురిపెంగా విసిరింది. నేను దాన్ని అందుకుని త్వరత్వరగా నా ఒంటిపైకి వేసుకున్నాను. ఆ బ్లూ టీ-షర్ట్ నా శరీరానికి కరెక్ట్ గా ఫిట్ అయింది. అమ్మ ఎంతో సిగ్గుపడుతూ, దొంగచాటుగా నా వైపు చూస్తూ మంచం మీద కూర్చుంది.

నేను: (టీ-షర్ట్ సర్దుకుంటూ నవ్వుతూ) ఆంటీ... ఇప్పుడు చూడు, కరెక్ట్ గా సరిపోయింది. నేను చాలా సంతోషంగా ఉన్నాను ఆంటీ... ఐనా ఈ గిఫ్ట్ కి నీకు చాలా చాలా థాంక్స్.

అమ్మ: (మంచం మీద నుండి నా చేయి పట్టుకుని లాగుతూ ఎంతో ఆత్రంగా ) విజయ్... ఒక్క నిమిషం ఇక్కడికి నా పక్కన వచ్చి కూర్చోవా...

అమ్మ గొంతులో అకస్మాత్తుగా ఏదో లోతైన వేదన, విచారం వినిపించాయి. ఆమెకు ఏమైందో నాకు అర్థం కాలేదు. నేను మెల్లగా వెళ్లి మంచం మీద అమ్మ పక్కనే కూర్చున్నాను. ఇద్దరి మధ్య దూరం పూర్తిగా కరిగిపోయింది.

నేను: (ఆమె ముఖంలోకి చూస్తూ) ఏమైంది ఆంటీ? నిన్న రాత్రి నుండి, ఈ రోజు మార్కెట్ లో కూడా చూస్తున్నాను... నువ్వు అప్పుడే ఒక చిన్నపిల్లలా అల్లరి చేస్తున్నావు, మరుక్షణమే ఇలా విచారంగా మారిపోతున్నావు... హహహ.

అమ్మ: (ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచి, నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ) విజయ్... బహుశా నేను యవ్వనంలో ఉన్న ఒక చిన్నపిల్లలా ప్రవర్తిస్తున్నానేమో... ఎందుకు కాకూడదు చెప్పు? ఎందుకంటే... నా అసలైన యవ్వనాన్ని, నా జీవితాన్ని నేను ఎప్పుడూ హాయిగా జీవించలేదు విజయ్... నా బతుకంతా కన్నీళ్లతో, గొడవలతోనే సాగింది. కానీ... నా కష్టాల నీడను నీపై పడనీయను, నీ అందమైన యవ్వనాన్ని నేను ఎంతమాత్రం పాడు చేయను....

ఆమె ఆ మాట చెబుతుంటే ఆమె గొంతు వణికింది. నేను ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా... ఎంతో ప్రేమతో అమ్మ చేతిని నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. దేవుడి సన్నిధిలో ఆమె కట్టిన ఆ ఎర్రటి రక్షా  దారం ఉన్న చేయిని నా చేతులతో సున్నితంగా నిమురుతూ, నా గుండెలకి ఆనించుకున్నాను.

నేను: ఆంటీ... ఈ పవిత్రమైన దారం చూశావా... నువ్వు నా క్షేమం  కోరి, నన్ను కాపాడుతుందని నా చేతికి కట్టావు. నేను నీ సమక్షంలో ఉన్నంతవరకు ఎలాంటి తప్పు చేయను ఆంటీ... దయచేసి నీ గతాన్ని తలుచుకుని ఇలా బాధపడకు.

అమ్మ: (కళ్లు చెమర్చుకుంటూ దీనంగా) విజయ్... నన్ను క్షమించు. నిన్ను చూడగానే ఎందుకో నా మనసు పాత జ్ఞాపకాల లోకి, నా గతంలోకి వెళ్ళిపోయినట్లు అనిపించింది...

అమ్మ ఒక్కసారిగా మౌనంగా ఉండిపోయింది. ఆమె పెదవులు వణుకుతున్నాయి. జీవితంలో ఎన్నో మోసాలు భరించి, ఒంటరిగా మిగిలిపోయిన నా తల్లి ముఖాన్ని నేను ఇంతవరకు ఇంత విచారంగా చూడలేదు. నేను నా కుడిచేత్తో ఎంతో సున్నితంగా, ప్రేమగా అమ్మ మెత్తని చెంపను పట్టుకున్నాను. నా వేళ్లతో ఆమె ముఖాన్ని నా వైపు తిప్పుకున్నాను. నా స్పర్శ తగలగానే అమ్మ కళ్లల్లో కన్నీళ్లు సుడులు తిరగడం మొదలైంది. ఆమె ఇప్పుడే గుండె పగిలేలా ఏడ్చేలా ఉంది.

నేను: (ఆమె కళ్లు తుడుస్తూ ఆరాటంగా) ఏమైంది ఆంటీ... ఇప్పటివరకు మార్కెట్ లో, ఐస్ క్రీమ్ తింటూ అంతా ఎంత సంతోషంగా ఉన్నాం కదా... అకస్మాత్తుగా ఏమైంది ఆంటీ? ఎందుకు నీ కళ్లల్లో ఇన్ని కన్నీళ్లు?

అమ్మ: (నా చేతిని తన చెంపపై అలాగే నొక్కి పట్టుకుని, ఏడుస్తూ) లేదు విజయ్... ఏమీ లేదు... నా మనసు నాకు... అస్సలు అర్థం కావడం లేదు నాయనా...

ఆమె ముఖం పక్కకు తిప్పుకుని కన్నీళ్లు కార్చసాగింది. నా కన్నతల్లి నా కళ్లముందే అలా ఏడుస్తుంటే నా గుండె తరుక్కుపోయింది. నేను మళ్లీ నా చేతులతో ఆమె ముఖాన్ని నా వైపు తిప్పుకుని, ఎంతో ఆవేదనతో అడిగాను.

నేను: ఆంటీ... దయచేసి చెప్పు, ఏం జరిగింది? నేను పొరపాటున ఏమైనా అనకూడని మాట అన్నానా... నిన్ను ఏమైనా బాధపెట్టానా ఆంటీ? ఒకవేళ నా వల్ల తప్పు జరిగితే నన్ను మనస్ఫూర్తిగా క్షమించు ఆంటీ... కానీ ప్లీజ్, ఇలా ఏడవకు, కారణం ఏంటో చెప్పు.

నా మాటలు వినగానే అమ్మ లోపల దాచుకున్న బాధ ఒక్కసారిగా కట్టలు తెంచుకుంది. ఆమె ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా... ఒక్క ఉదుటున ముందుకు జరిగి, తన తలని నా బలమైన భుజంపై వాల్చేసింది! తన రెండు చేతులతో నా చేయిని ఎంతో గట్టిగా పట్టుకుంది.

ఆమె శరీరం నా భుజాలపై వాలి రెస్ట్ తీసుకునట్లు పెట్టింది ... నా గుండె ఒక్కసారిగా శరవేగంతో దడదడలాడటం మొదలైంది! 24 ఏళ్ల సుదీర్ఘ నిరీక్షణ తర్వాత... నా కన్నతల్లి నా భుజంపై తలపెట్టి ఏడుస్తోంది. నేను మొదటిసారి అమ్మకు ఇంత శారీరకంగా, మానసికంగా అత్యంత దగ్గరగా ఉన్నాను. అసలు ఏం జరుగుతుందో నాకు ఏమాత్రం అర్థం కాలేదు... ఈ పవిత్రమైన కన్నపేగు బంధం నన్ను ఏ లోకంలోకి తీసుకెళ్తుందోనని నా ఒళ్లు పులకరించింది.

అమ్మ: (నా భుజంపై తలపెట్టి, గుండె పగిలేలా ఏడుస్తూ) లేదు విజయ్.... నువ్వు నాతో ఏమీ తప్పుడు మాట అనలేదు... ఏ చిన్న తప్పు చేయలేదు కూడా! నిజానికి... ఇన్నాళ్లు నా జీవితాన్ని చూసి నన్ను నేనే తిట్టుకుంటూ, కన్నీళ్లతో బతికాను. ఆ చేదు జ్ఞాపకాలను నేను నీకు ఇప్పుడు పూర్తిగా చెప్పలేను విజయ్... కానీ ఎప్పుడో ఒక రోజు నా నోటితో నీకు ఆ నిజం తప్పకుండా చెబుతాను. నా కన్నీళ్లకు నువ్వు ఎంతమాత్రం నీ తప్పు కాదు విజయ్... పైగా... నా ఈ మోడువారిన కష్టాల జీవితానికి, చీకటి బతుకుకి నువ్వే ఒక కొత్త వెలుగును, ఆశను చూపించావు విజయ్!

ఆమె ఏడుస్తూ చెబుతుంటే నా గుండె చెరువైపోయింది.

అమ్మ: (నా భుజానికి తన ముఖాన్ని ఇంకాస్త గట్టిగా ఆనించుకుంటూ) విజయ్... ఈ జీవితంలో నేను ఇంతకుముందు ఎప్పుడు ఇంతలా మనస్ఫూర్తిగా నవ్వానో కూడా నాకు అస్సలు గుర్తులేదు... బహుశా నా జీవితంలో ఎప్పుడూ ఆ సంతోషమే లేదేమో! కేవలం పొద్దున్నే లేవడం, ఇల్లు... ఆ తర్వాత కోచింగ్ సెంటర్... మళ్లీ రాత్రికి ఈ ఒంటరి ఇల్లు... అసలు నేను ఒక మనిషిలా జీవితం గడిపానా అని కూడా నాకు అనిపించదు విజయ్. నా లోపల దాగున్న లోతైన బాధను, నా ఒంటరితనాన్ని అర్థం చేసుకునే ఒక్కటంటే ఒక్క సొంత వ్యక్తి కూడా నాకు ఇన్నాళ్లూ దొరకలేదు... దేవుడు నన్ను అందరికీ దూరం చేశాడు...

అమ్మ ఏడుస్తుంటే... నా భుజంపై, నా చేతులపై ఏదో తడిగా అనిపించడం మొదలైంది. నేను తల వంచి చూశాను... అది నా కన్నతల్లి కళ్ల నుండి స్రవిస్తున్న కన్నీటి ధారలు! అమ్మ నా భుజంపై తలపెట్టి చిన్నపిల్లలా వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది.

నేను: (ఆమె కన్నీళ్లను తుడుస్తూ ఎంతో ఆవేదనతో) ఆంటీ... ఎందుకు అంతలా ఏడుస్తున్నావు? దయచేసి ఏడవకు ఆంటీ... ముందు నువ్వు కన్నీళ్లు తుడుచుకో, మనం ప్రశాంతంగా మాట్లాడుకుందాం ప్లీజ్.

కానీ అమ్మ నా చేతులను చాలా గట్టిగా, తన సర్వస్వం అన్నట్లు పట్టుకుంది.

అమ్మ: (వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ తీవ్రమైన ఆర్ద్రతతో) వద్దు విజయ్... దయచేసి నన్ను ఆపకు... నన్ను మనస్ఫూర్తిగా ఏడవనివ్వు! జీవితంలో నా బాధను పంచుకుని, ఏడవడానికి ఒక నమ్మకమైన భుజం కోసం నేను ఎన్నో ఏళ్లుగా వెతికాను విజయ్... కానీ ఇప్పటివరకు నాకు అలాంటి ఆసరా ఎక్కడా దొరకలేదు. చివరకు మా నాన్నగారు చనిపోయినప్పుడు కూడా నన్ను కౌగిలించుకుని ఓదార్చడానికి ఏ ఒక్కరూ రాలేదు... కనీసం ‘భావన ... నా భుజం మీద తల పెట్టి నీ బాధనంతా ఏడ్చేయ్’ అని అడిగే నాథుడే లేడు విజయ్... ఈరోజు నా అదృష్టం కొద్దీ నువ్వు నాకు దొరికావు విజయ్... ఈరోజు నన్ను నీ భుజంపై మనసారా ఏడవనివ్వు... నేను ఎన్నో ఏళ్లుగా గుండెల్లో దాచుకున్న ఈ కన్నీటి భారాన్ని ఈరోజే దించేసుకోవాలని ఉంది విజయ్... నన్ను ఏడవనివ్వు...

అమ్మ పడుతున్న ఆ నరకయాతన చూసి నా కళ్లల్లో కూడా నీళ్లు తిరిగాయి. నేను మెల్లగా అమ్మ ముఖాన్ని నా వైపుకు తిప్పుకున్నాను. నా రెండు చేతులను ఎంతో ప్రేమగా, ఆదరంగా అమ్మ భుజాలపై వేశాను. ఆమెను నా గుండెలకి ఇంకాస్త దగ్గరగా లాక్కున్నాను. అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆశగా, కన్నీళ్లు నిండిన కళ్లతో చూడటం మొదలుపెట్టింది. ఆమె ఇంకా ఏడుస్తూనే ఉంది. అమ్మ ఒక్కసారిగా నన్ను వెనుక వీపుపై తన చేతులతో ఎంతో గట్టిగా హత్తుకుంది, మరో చేత్తో నా చేయిని గట్టిగా పట్టుకుంది. ఇద్దరి ఊపిరి ఒక్కటయింది.

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ ఎంతో రొమాంటిక్‌గా, భావోద్వేగంతో) ఆంటీ... నీ జీవితంలో ఎంతటి నరకాన్ని, ఒంటరితనాన్ని భరించావో నేను పూర్తిగా అర్థం చేసుకోగలను. బహుశా నీ స్థానంలో ఇంకే స్త్రీ ఉండి ఉండినా... ఈపాటికే ఎప్పుడో మానసికంగా కుప్పకూలిపోయేది ఆంటీ. కానీ నువ్వు చాలా ప్రత్యేకమైనదానివి ఆంటీ... భావన గారు ! నువ్వు కేవలం అందంలోనే దేవతవి కాదు... మనసులో కొండంత ధైర్యం ఉన్న వీరనారివి. ఇన్నాళ్లూ నీ కాళ్ల మీదే నువ్వు నిలబడి ఇంత గౌరవంగా బతికావు చూడు... అది చాలా గొప్ప విషయం ఆంటీ.

నేను అమ్మను మొదటిసారిగా 'భావన గారు ' అని ఆమె అసలు పేరుతో పిలిచాను... కానీ అమ్మ నన్ను తప్పుగా అనుకోలేదు, పైగా ఆ పిలుపులోని ఆత్మీయతకు ఏమీ అనకుండా రెప్ప వేయకుండా నా ముఖాన్ని ఎంతో ప్రేమగా చూస్తూ ఉండిపోయింది.

నేను: (ఆమె బుగ్గలను నిమురుతూ) ఆంటీ... ఇక చాలు దయచేసి నీ ఏడుపు ఆపేసేయ్. నిన్ను ఇలా కళ్లల్లో కన్నీళ్లతో నేను అస్సలు చూడలేను ఆంటీ... ఎప్పటికీ చూడలేను. భవిష్యత్తులో నేను నీ పక్కన ఉన్నా లేకపోయినా... గడిచిపోయిన ఆ చేదు సంఘటనల వల్ల ఈరోజు నువ్వు ఇలా బాధపడటం నా మనసుకు అస్సలు ఇష్టం లేదు ఆంటీ.

నా మాట వినగానే అమ్మ నా వైపు ఎంతో హక్కుగా చూస్తూ, నా షర్ట్ ను గట్టిగా పట్టుకుని అంది.

అమ్మ: (తీవ్రమైన ప్రేమతో, ఆరాటంతో) లేదు విజయ్... నువ్వు ఎప్పుడూ నాతోనే ఉంటావు! నన్ను వదిలి వెళ్తానని అనకు విజయ్... నాకు నీ మీద, నీ కళ్లల్లోని పవిత్రత మీద కొండంత నమ్మకం ఉంది. దయచేసి నన్ను ఒంటరిదాన్ని చేసి ఎక్కడికీ వెళ్ళిపోవద్దు... ఈ ఇల్లు నీ సొంత ఇల్లులా అనిపిస్తుందని ఈ ఉదయమే నువ్వే చెప్పావు కదా విజయ్... మరి నీ ఇంటిని వదిలి వెళ్తావా?

నేను: (ఆమె తలపై చేయి పెట్టి) అవును ఆంటీ... అవును... నిన్ను ఒంటరిగా వదిలి నేను జీవితంలో ఎక్కడికీ వెళ్లను ఆంటీ... నీకు నేను ఎల్లప్పుడూ తోడుగా ఉంటాను. ఇది నా మాట... నీకు మాట ఇస్తున్నాను ఆంటీ.

నేను ఎంతో ప్రేమగా నా చేతి వేళ్లతో అమ్మ కళ్ల నుండి కారుతున్న ఆ కన్నీళ్లను మెల్లగా తుడుస్తూ ఆమె ముఖాన్ని నిమిరాను. అమ్మ మనసు తేలికపడింది. ఆమె ఒక్కసారిగా నన్ను ఎంతో ఆరాధనగా, చాలా గట్టిగా తన రెండు చేతులతో హత్తుకుంది... నా భుజాలపై తన తలను పూర్తిగా ఆనించి నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.

ఆ తర్వాత దాదాపు ఐదు నిమిషాల పాటు ఆ గదిలో పూర్తి నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. మేమిద్దరం ఏమీ మాట్లాడకుండా... అలా ఒకరినొకరు హత్తుకునే ఉండిపోయాము. ఇదంతా చాలా అకస్మాత్తుగా జరిగిపోయింది... నా కన్నతల్లి నా చేతుల్లో వాలి ఉందనే సత్యం నన్ను భావోద్వేగాల తుఫానులోకి నెట్టేసింది.

నేను: (మెల్లగా గొంతు సవరించుకుంటూ) ఆంటీ... ఇప్పుడు నువ్వు బాగానే ఉన్నావా? మనసు కుదుటపడిందా?

అమ్మ: (నా గుండెలపైనే తల దాచుకుని, కళ్లు మూసుకుని మృదువుగా) హ్మ్... చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది విజయ్.

అమ్మ ఇప్పటివరకు నా చేతుల్లోనే తన ముఖాన్ని దాచుకుని మాట్లాడుతోంది. ఆమె కళ్లు ఇంకా మూసుకునే ఉన్నాయి... ఏడ్చి ఏడ్చి ఆమె చాలా అలసిపోయినట్లుంది.

నేను: ఆంటీ... ఇప్పటికే చాలా ఆలస్యం అయింది, రాత్రి 11 కాబోతోంది. నువ్వు మెల్లగా పడుకుని విశ్రాంతి తీసుకో ఆంటీ.

అమ్మ: (నా చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని గారంగా) లేదు విజయ్... నాకు అస్సలు నిద్ర రావడం లేదు.

నేను: (చిన్నగా నవ్వుతూ, ఆమె ముఖానికి దగ్గరగా ముఖం పెట్టి) అయితే ఏంటి ఆంటీ... రాత్రంతా నా భుజంపైనే ఇలా తలపెట్టి కూర్చుంటావా ఏంటి? హహహ.

అమ్మ: (కళ్లు మూసుకునే, నవ్వుతూ మత్తుగా) హ్మ్... అవును విజయ్, ఇలాగే కూర్చుంటాను.

నాకు చాలా వింతగా, అద్భుతంగా అనిపించింది. అమ్మలోని ఆ చిన్నపిల్లలాంటి చేష్టలను, గారాన్ని ఇంత దగ్గరగా చూడటం నా మనసుకు ఎంతో రొమాంటిక్ సంతోషాన్ని ఇచ్చింది. ఇప్పటివరకు నా కుడిచేయి ఆమె వీపుపై వేసి, ఆమె నడుముకు పూర్తి ఆసరాగా ఉంచాను. ఆ స్పర్శ ఇద్దరినీ మత్తులోకి లాగుతోంది.

అమ్మ: (నిద్ర మత్తులో నా పేరు కలవరిస్తూ) విజయ్... విజయ్... ఆపకు వదిలి వెళ్లకు ...

అమ్మ గొంతు వింటుంటే... ఇంకొన్ని క్షణాల్లో ఆమె నా ఒడిలోనే నిద్రపోయేలా ఉంది. ఏడ్చి ఏడ్చి అలసిపోవడం వల్ల ఆమె కనురెప్పలు భారమయ్యాయి.

నేను: (ఆమె నుదుటిపై జుట్టును పక్కకు జరుపుతూ) అవును ఆంటీ... నేను ఇక్కడే నీ పక్కనే ఉన్నాను, నువ్వేం కంగారు పడకు... పడుకో.

అమ్మ: (మెల్లగా కళ్లు తెరిచి, నిద్ర మత్తులో) విజయ్...

నేను: అవును ఆంటీ, చెప్పు...

అమ్మ: వచ్చే వారం నా పుట్టినరోజు కదా... నాకు ఏ బహుమతి  ఇవ్వాలనుకున్నావు విజయ్? నిజం చెప్పు.

నేను: (నవ్వుతూ ఆమె చెవి దగ్గరగా మొహం పెట్టి) నేను నీకు ముందే చెప్పాను కదా ఆంటీ... అది ఒక పెద్ద సర్‌ప్రైజ్! కానీ ఇంకో మాట కూడా చెప్పాను... ఆ గిఫ్ట్ వేసుకున్నాక నువ్వు ఈ ప్రపంచంలోనే అత్యంత అందమైన స్త్రీలా కనిపిస్తావని...

అమ్మ నా మాటలకు ఏమీ సమాధానం చెప్పలేదు... ఆమె కళ్లు మళ్లీ మెల్లగా మూతపడ్డాయి.

అమ్మ: (నిద్రలోనే కలవరిస్తూ) అవును విజయ్... అయితే నాకు తెలిసిపోయిందిలే... ఆ బహుమతి ఏంటో నాకు అర్థమైంది...

నేను: (ఆశ్చర్యంగా) ఏంటో నీకే తెలిసిపోయిందా ఆంటీ? ఏంటది?

అమ్మ: (పూర్తిగా నిద్రలోకి జారుకుంటూ, పెదవులపై చిన్న నవ్వుతో) ఎర్రటి... పెళ్లి దుస్తులు... వెడ్డింగ్ లెహంగా హ్మ్ం చీర... కదూ విజయ్...

ఆమె నోటి వెంట ఆ ‘పెళ్లి దుస్తులు’ అనే మాట వినగానే నా గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పని అయింది! నేను బ్యాగ్ లో దాచిన ఆ ఎర్రటి పట్టుచీర, వెండి గజ్జెల విషయమే అమ్మ నిద్రలో కలవరిస్తోంది!

నేను: (షాక్ అవుతూ మెల్లగా) ఆంటీ... నీకు ఎలా తెలిసింది... నేను... నాకు తెలియదు ఆంటీ...

అమ్మ: (పూర్తిగా నిద్ర మత్తులో, వణుకుతున్న గొంతుతో) ఏంటి విజయ్... నువ్వు... నాకు కూడా అదే ఇవ్వబోతున్నావు కదా... నా మెడలో...

అమ్మ ఇదంతా నిద్రలోనే అంటుంది. ఆమె పూర్తిగా నిద్రపోయింది. నేను మెల్లగా అమ్మను మంచం మీద సౌకర్యంగా పడుకోబెట్టి... ఆమె కాళ్ల వరకు ఎంతో ప్రేమగా వెచ్చటి దుప్పటి కప్పాను. నేను మంచం దిగి పైకి వెళ్లబోతుండగా... నిద్రలోనే అమ్మ నా చేయిని గట్టిగా పట్టుకుంది.

అమ్మ: (నిద్రలోనే నా చేయి పట్టుకుని కలవరిస్తూ) విజయ్... నన్ను వదిలి వెళ్లొద్దు... వెళ్లకు ప్లీజ్...

నేను మళ్లీ ఆమె మంచం పక్కనే మోకాళ్లపై కూర్చున్నాను. ఆమె చేతిని నా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని ఎంతో సున్నితంగా నొక్కాను.

నేను: (ఆమె చెవి దగ్గరగా వంగి, ఎంతో మృదువుగా,) వెళ్ళాను ఆంటీ... నేను ఎక్కడికీ వెళ్లను, ఇక్కడే నీ పక్కనే ఉన్నాను... నువ్వు హాయిగా ప్రశాంతంగా నిద్రపో అమ్మా...

ఆమె చెవిలో ఆ మాట చెప్పాక, ఒక రెండు నిమిషాలకి అమ్మ చేతి పట్టు సడలింది. ఆమె ప్రశాంతంగా నిద్రలోకి జారుకుంది. నేను మెల్లగా నా చేయి తీసేసి... నిద్రపోతున్న నా అమ్మ అమాయకపు ముఖాన్ని మొదటిసారి అంత దగ్గరగా చూశాను. పగలు ఎంతో గంభీరంగా, కఠినంగా కనిపించే ఈ స్త్రీ మనసులో ఇన్ని భావోద్వేగాలు, ఇంతటి కన్నీటి వేదన దాగున్నాయని నేను అస్సలు ఊహించలేదు. ఇప్పటివరకు ఆమె జీవితంలో ఏ మగాడూ ఆమెకు అండగా నిలబడి ఓదార్చలేదు... ఆ అదృష్టం, ఆ హక్కు ఈరోజు దేవుడు విజయ్ రూపంలో ఉన్న నాకే ఇచ్చాడు.
నేను నిద్రపోతున్న ఆమె ముఖం వైపు ఎంతో ప్రేమగా చూస్తూ, మనసులోనే శపథం చేశాను... ‘అవును అమ్మా... నువ్వు నిద్రలో అన్న మాట నిజం! వచ్చే వారం నీ పుట్టినరోజున... ఆ ఎర్రటి పెళ్లి దుస్తులను, ఆ వెండి గజ్జెలను నా చేతులతోనే నీకు తొడుగుతాను... నీ జీవితంలో కోల్పోయిన ఆ సంతోషాన్ని, ఆ గౌరవాన్ని కన్నకొడుకుగా నేనే నీకు తిరిగి ఇస్తాను అమ్మా!’ అని మనసులోనే అనుకుంటూ, ఆమె నుదుటిపై ఉన్న ఆ కుంకుమ తిలకాన్ని చూసి మురిసిపోతూ, భారమైన మనసుతో మెల్లగా పై అంతస్తులోని నా గదికి నడిచాను...