Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

బండి నడుపుతూ నేను మెల్లగా వెనక్కి తిరిగి అమ్మతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను.

నేను: మేడమ్ ... వచ్చే వారమే మీ పుట్టినరోజు వస్తోందని నాకు కనీసం చెప్పనే లేదు?

అమ్మ: (నా భుజంపై చేయి వేసి రొమాంటిక్‌గా) అంటే సార్... మీరు కూడా నన్ను ఎప్పుడూ అడగలేదు కదా!
అమ్మ ఇంకా నాతో చిలిపిగా తమాషా చేసే మూడ్‌లోనే ఉంది.


నేను: (నవ్వుతూ) ఓహో... అవునా ఆంటీ! అంటే ఇప్పుడు ఇందులో కూడా నాదే తప్పన్నమాట... సరే సరే, నాకు అర్థమైందిలే.

అమ్మ నా మాటలకు ఎంతో మురిపెంగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఓ ఐదు నిమిషాలు బండి సాఫీగా వెళ్లాక అమ్మ నా భుజాలను కాస్త గట్టిగా పట్టుకుని అంది.

అమ్మ: విజయ్... ఏంటి విశేషం? నిన్న రాత్రి మన ప్రభుత్వం ఏమైనా కొత్త రోడ్డు వేసిందా ఏంటి?

నేను: (ఆశ్చర్యంగా) ఎందుకు ఆంటీ అలా అంటున్నావు?

అమ్మ: (నా వీపుకు కాస్త దగ్గరగా జరుగుతూ) ఎందుకంటే... ఈరోజు నాకు రోడ్డుపై ఒక్క గుంత కూడా కనిపించడం లేదు. మొన్న చూస్తే చాలా గుంతలు ఉండేవి, బండి భలే కుదుపులకు గురైంది కదా...

నేను ఆమె మనసులోని భావాన్ని గ్రహించి గట్టిగా నవ్వాను. అంతేకాదు... కావాలనే రోడ్డు మీద ఒక చిన్న గుంతను చూసి, దాని మీద నుండి బండిని కాస్త స్పీడ్ గా పోనిచ్చాను. ఆ అకస్మాత్తు కుదుపుకు అమ్మ ఒక్కసారిగా "ఆహ్హ్..." అంటూ నా నడుమును, భుజాలను వెనుక నుండి ఎంతో గట్టిగా హత్తుకుంది. ఇద్దరి శరీరాలు మళ్లీ బలంగా తాకాయి.


నేను: (నవ్వుతూ) నాకైతే రోడ్డు చాలా చెత్తగా ఉన్నట్లే అనిపిస్తోంది ఆంటీ... ఇప్పటికీ గుంతలు ఉన్నాయి కదా... హహహ!

అమ్మకు నా అల్లరి అర్థమైపోయింది. ఆమె నకిలీ కోపం ప్రదర్శిస్తూ, తన చేత్తో నా భుజం మీద మెల్లగా కొట్టి, నా రెండు భుజాలపై తన చేతులను ఎంతో హక్కుగా ఉంచింది.

అమ్మ: (నా చెవి దగ్గరగా మొహం పెట్టి రొమాంటిక్‌గా) విజయ్... ఇప్పుడు చాల్లే నీ అల్లరి, ముందు రోడ్డు చూసి తిన్నగా బండి నడుపు!

కొద్దిసేపటికే మేము గుడి దగ్గరికి చేరుకున్నాము. ఈరోజు సోమవారం సాయంత్రం అయినా అక్కడ పెద్దగా జనం లేరు, ప్రశాంతంగా ఉంది. మేమిద్దరం లోపలికి వెళ్లి స్వామివారి దర్శనం చేసుకున్నాము. ఆ తర్వాత కాసేపు ఆ పవిత్రమైన ప్రాంగణంలో అటూ ఇటూ నడుస్తూ తిరిగాము. అంతలో అమ్మ నన్ను ఒకచోట ఆపింది.

అమ్మ: విజయ్... నువ్వు ఇక్కడే ఉండు, నేను ఇప్పుడే వస్తాను.

నేను: ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు ఆంటీ ఒంటరిగా?

అమ్మ: (నవ్వుతూ) నువ్వు కంగారు పడకు విజయ్, ఐదు నిమిషాల్లో తిరిగి వచ్చేస్తాను.

అమ్మ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది, నేను అక్కడ ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్నాను. చుట్టుపక్కల దేవుడి పూజా సామాగ్రి దుకాణాలు చాలా ఉన్నాయి. అంతలో నా దృష్టి పక్కనే ఉన్న ఒక పూల దుకాణంపై పడింది. అక్కడ ఎంతో సువాసన వెదజల్లుతున్న మల్లెపూల దండలు, తలలు అలంకరించుకునే పూలమాలలు ఉన్నాయి. ఆ పూలను చూడగానే నాకు అమ్మ పెళ్లి ఫోటో గుర్తొచ్చింది. వచ్చే వారం అమ్మ పుట్టినరోజు కదా... ఈరోజే ఎందుకు ఆమెకు ఒక చిన్న సర్‌ప్రైజ్ ఇవ్వకూడదు అనిపించింది. నేను వెంటనే ఆ షాప్ దగ్గరకు వెళ్లాను.

నేను: అన్నయ్యా... ఆ పెద్ద క్యారెట్ లాంటి పొడవాటి, సువాసన గల మల్లెపూల దండ నాకు ఇవ్వు. దాని ధర ఎంత?

దుకాణదారుడు: ఇది 100 రూపాయలు బాబూ.
నేను: సరే, ప్యాక్ చేసి నాకు ఇవ్వు.
దుకాణదారుడు ఆ మల్లెపూల దండను ఒక పేపర్‌లో చుట్టి నాకు ఇచ్చాడు. ఆ పూల సువాసన నా చేతులకు అంటుకుంది. ‘ఈ  పూలు అమ్మ ముస్తాబుకు ఎంత అందాన్ని ఇస్తుందో... ఆమె తలలో ఇది పెడితే ఇంకా ఆమె దేవతలా కనిపిస్తుందో!’ అని నా మనసు మురిసిపోయింది.

కానీ అంతలోనే నా అంతరాత్మ మళ్లీ నాతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది. ‘విజయ్... నువ్వు పూలు ఎప్పుడైనా కొని ఇవ్వచ్చు. కానీ ఒక్కసారి పక్కనే ఉన్న ఆ నగల దుకాణాన్ని చూడు... అందులో మెరుస్తున్న ఆ మంగళసూత్రాన్ని చూడు. పూలు వాడిపోతాయి... కానీ ఒక్కసారి ఆమె మెడలో మంగళసూత్రం పడితే... ఆ బంధం శాశ్వతంగా ఉండిపోతుంది విజయ్’ అంది.

నేను పక్కకు తిరిగి చూశాను... అక్కడ ఒక చిన్న వెండి, బంగారు నగల దుకాణం ఉంది. అందులో సాంప్రదాయబద్ధమైన మంగళసూత్రాలు వేలాడుతున్నాయి. నా మనసు నన్ను ఆ షాప్ వైపు లాగడం మొదలుపెట్టింది. నేను నా చేతిలోని పూల పొట్లాన్ని జేబులో పెట్టుకుని, నెమ్మదిగా ఆ నగల దుకాణం ముందుకు వెళ్లి ఆగిపోయాను.

నా మనసు నా చెవుల్లో కామంతో, ప్రేమతో పిచ్చెక్కించేలా గుసగుసలాడింది... ‘ఇదిగో విజయ్... ఈ మంగళసూత్రం భావన కి చాలా చాలా అద్భుతంగా ఉంటుంది. త్వరగా దీన్ని కొనుక్కో. పక్కనే గుడి ఉంది, పంతులు కూడా ఉన్నారు... కాబోయే భార్యాభర్తలు ఇద్దరూ కూడా ఇక్కడే ఉన్నారు. ఇప్పుడు ఎక్కువగా ఆలోచించకు విజయ్... ఆ మంగళసూత్రం తీసుకుని అమ్మ మెడలో ఇప్పుడే వేసేయ్!’ అంది.

ఆ మాటలకు నా శ్వాస వేగంగా సాగింది. నా గుండె దడదడలాడింది. నా మనసు నా అదుపులో లేదు. ‘ఏం ఆలోచిస్తున్నావ్ విజయ్, త్వరగా లోపలికి వెళ్లు... ఇక్కడే పెళ్లి చేసేసుకో... ఆమెతో నీ బంధాన్ని శాశ్వతం చేసుకో!’ అని నా వయసు ఉద్వేగం నన్ను పురిగొల్పింది. భయంతో నా చేతులు వణకడం మొదలయ్యాయి.

సరిగ్గా అప్పుడే వెనుక నుండి అమ్మ గొంతు వినిపించింది... "విజయ్... విజయ్... ఏం చేస్తున్నావ్ ఇక్కడ?" అని.

ఆ పిలుపుతో నా ఏకాగ్రత ఒక్కసారిగా భంగమైంది. నేను ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగాను. ఎదురుగా అమ్మ నిలబడి ఉంది.

అమ్మ: (ఆందోళనగా నా ముఖంలోకి చూస్తూ) విజయ్... అక్కడ నిలబడి ఆ షాప్ వైపు అలా ఏం చూస్తున్నావ్? ఏం జరిగింది అసలు?

నా మనసు చటుక్కున ఐడియా ఇచ్చింది, ‘ఆమె పుట్టినరోజుకి గిఫ్ట్ కొనడానికి వచ్చానని అబద్ధం చెప్పేయ్ విజయ్’ అని.

నేను: (కంగారు పడుతూ, నత్తిగా) అది... ఆంటీ... నేను నీ పుట్టినరోజు వస్తోంది కదా... నీకోసం ఏదైనా సర్‌ప్రైజ్ గిఫ్ట్ కొందామని ఇటు వచ్చాను.

అమ్మ నేను నిలబడిన ఆ నగల దుకాణం వైపు, అక్కడ వేలాడుతున్న మంగళసూత్రాల వైపు చూసింది. ఒక్కసారిగా ఆమె ముఖంలోని నవ్వు మాయమై, ఎంతో ఆశ్చర్యంతో, చాలా గంభీరంగా మారింది.

అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి తీక్షణంగా చూస్తూ) కానీ విజయ్... ఇది మంగళసూత్రాలు అమ్మే దుకాణం కదా!

నేను: (భయంతో చెమటలు పడుతుండగా, వణుకుతూ) అవును ఆంటీ... నా... నాకు ఏమీ తెలియదు, ఊరికే అలా మోడల్స్ చూడటానికి వచ్చాను అంతే.

అమ్మ కాసేపు నన్ను అలాగే రెప్ప వేయకుండా చూస్తూ ఉండిపోయింది. నా మనసులోని ఆరాటాన్ని, నా కళ్లల్లోని కామాన్ని ఆమె కనిపెట్టేసిందా అన్నంత భయం వేసింది నాకు.

అమ్మ: (మెల్లగా నా దగ్గరకు వచ్చి, ఎంతో ఆర్ద్రంగా) అయ్యో విజయ్... ఇదేంటి, నీ ముఖమంతా ఎందుకింతలా చెమటలు పడుతున్నాయి?

భయం వల్ల, ఆందోళన వల్ల నా నుదుటి నుండి చెమటలు కారుతున్నాయని నేను అస్సలు గమనించలేదు. నేను నా చేత్తో ముఖాన్ని తుడుచుకోబోయాను.

నేను: ఓహ్... అవునా ఆంటీ, నేను గమనించలేదు. ఎందుకో తెలీదు హఠాత్తుగా చాలా వేడిగా అనిపించింది.

అమ్మ ఏమీ మాట్లాడకుండా... ఎంతో ప్రేమగా తన చీర కొంగును ముందుకు జరిపి, నా ముఖానికి చాలా దగ్గరగా వచ్చి, నా నుదుటిపై ఉన్న చెమటను ఎంతో సున్నితంగా తుడవడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె శ్వాస నా ముఖాన్ని తాకింది.

అమ్మ: (నా నుదుటిపై చెమట తుడుస్తూ, చాలా గంభీరంగా, మురిపెంగా) విజయ్... నీకు మనస్ఫూర్తిగా ఏది ఇష్టమైతే నువ్వు అదే తీసుకో... కానీ ఏ నిర్ణయమైనా సరే, బాగా ఆలోచించి, నీ మనసుకు పూర్తిగా అర్థమయ్యాకే తీసుకో... నీకోసం ఎదురుచూడటానికి నేను ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగానే ఉంటాను.

ఆ మాట వినగానే నా మనసు గాల్లో తేలింది, ‘విజయ్... నీకు అర్థమైందా లేదా! అమ్మ నీకు నేరుగా గ్రీన్ సిగ్నల్ ఇచ్చేసింది! నువ్వు మంగళసూత్రాల దుకాణం ముందు నిలబడ్డావని తెలిసినా ఆమె నిన్ను తప్పుగా అనుకోలేదు. పైగా నీకోసం తను ఎల్లప్పుడూ ఎదురుచూస్తానని చెబుతోంది... ఆమెకు తెలుసు నువ్వు ఇంకా చిన్నవాడివి అని, అందుకే నీకు సమయం ఇస్తోంది విజయ్... ఇప్పటికైనా అర్థం చేసుకో!’ అంది నా మనసు.

నేను నన్ను నేను కాపాడుకోవడానికి, ఆ వాతావరణాన్ని మార్చడానికి ఒక నకిలీ నవ్వు నవ్వాను.

నేను: లేదు ఆంటీ... ఆ మంగళసూత్రం గిఫ్ట్ తర్వాత చూద్దాం కానీ, నీకోసం ఈరోజే వేరే ఒక చిన్న గిఫ్ట్ తేవడానికి వెళ్లాను. అయినా మంగళసూత్రం దుకాణానికి వెళ్లి నేనేం చేస్తాను చెప్పండి... హహహ.

కానీ అమ్మ నా అబద్ధాన్ని నమ్మలేదు.

అమ్మ: (కనుబొమ్మలు ఎగరేస్తూ) సరే విజయ్... మరి నాకోసం ఏం కొనడానికి వెళ్లావు? చూపించు.

నేను మెల్లగా నా జేబులోంచి కాగితంలో చుట్టి ఉన్న ఆ మల్లెపూల దండను బయటకు తీశాను. ఆ పేపర్ ఓపెన్ చేయగానే మల్లెపూల సువాసన గుబాళించింది.

అమ్మ: (ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ) ఓహ్... విజయ్! నాకోసం ఈ మల్లెపూల దండ కొన్నావా!

నా చేతిలో పూలు చూడగానే అమ్మ ముఖంలో ఇందాకటి గాంభీర్యం మాయమై, ఒక అందమైన మురిపెం, వింతైన సంతోషం కనిపించాయి.

నేను: (ఆ పూలను ఆమె చేతికి అందిస్తూ) అవును ఆంటీ... ఇది నీకు నచ్చలేదా?

అమ్మ: (ఆ పూలను మురిపెంగా చూస్తూ, నవ్వుతూ) లేదు విజయ్... నాకు ఇది చాలా చాలా నచ్చింది.

నేను: (రొమాంటిక్‌గా ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) అయితే తీసుకో ఆంటీ... నీ తలలో నీవే పెట్టుకో.

అమ్మ: (చీర కొంగు సర్దుకుంటూ, గారంగా) నేనెందుకు పెట్టుకోవాలి విజయ్? నువ్వు అంత ప్రేమగా నాకోసం తెచ్చావు కదా... మరి నీ చేతులతో నువ్వే నా తలలో పెట్టొచ్చు కదా...

ఆ మాట వినగానే నా శ్వాస మళ్లీ వేగంగా మారింది. చేతులు వణకడం మొదలయ్యాయి. అమ్మ నా వైపు వెనుక వీపు చూపిస్తూ, తన ఒత్తైన జుట్టును ముందుకు జరిపి నిలబడింది. వణుకుతున్న నా చేతులతో... ఆ మల్లెపూల దండను ఎంతో సున్నితంగా ఆమె తలలో, ఆ పెద్ద బొట్టుకు సరిపోయేలా అమర్చాను. ఆ సమయంలో నా వేళ్లు ఆమె తల చర్మానికి తాకి నా ఒళ్లు పులకరించింది.

అమ్మ పూలు పెట్టుకున్నాక, ఒక అందమైన హీరోయిన్ లాగా కొంచెం ముందుకు జరిగి, ముఖాన్ని పక్కకు తిప్పి నా వైపు రొమాంటిక్‌గా చూస్తూ అడిగింది.

అమ్మ: విజయ్... ఇప్పుడు చెప్పు, నేను నీకు ఎలా కనిపిస్తున్నాను?

నేను: (ఆమె అందానికి మైమరచిపోతూ, శూన్యంగా) హ్మ్... బాగున్నావు ఆంటీ...
అమ్మకు నా సమాధానం నచ్చలేదు. ఆమె నకిలీ కోపంతో మూతి తిప్పుకుంది.

అమ్మ: ఛ... ఎప్పుడూ 'బాగుంది' అని ఊరికే ముక్తసరిగా అంటావు విజయ్!

నేను: (కంగారు పడుతూ) కాదు... కాదు ఆంటీ! నా ఉద్దేశం అది కాదు... నువ్వు ఇందులో చాలా చాలా బాగున్నావు... అచ్చం దేవకన్యలా... అసలు వర్ణించడానికి నా దగ్గర మాటలు లేనంత అందంగా ఉన్నావు ఆంటీ.

నా మాటలకు అమ్మ మనస్ఫూర్తిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టేసింది. ఆమె మెల్లగా నా దగ్గరకు వచ్చి, ఎంతో ఆత్మీయంగా నా కుడిచేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది. నా చెయ్యి భయంతో, ఆవేశంతో ఎంత వేడిగా వణుకుతుందో ఆమెకు స్పష్టంగా తెలిసిపోయింది.

అమ్మ: (నా చేతిని గట్టిగా నొక్కుతూ, నా కళ్లల్లోకి ప్రేమగా చూస్తూ) విజయ్... ప్రశాంతంగా ఉండు... ఏం కాదు, కూల్ అవ్వు.

నేను రెప్ప వేయడం మర్చిపోయి ఆమె వైపే చూడటం మొదలుపెట్టాను. అమ్మ కొంతసేపు నా చేతిని అలాగే తన వెచ్చని చేతుల్లో పట్టుకుని ఉంచింది. ఆమె స్పర్శ తగలగానే నా వణుకు మెల్లగా తగ్గిపోయింది, నా శ్వాస సాధారణ స్థితికి వచ్చింది. గుండె దడ కూడా తగ్గి ప్రశాంతంగా మారింది.

అమ్మ: (నా చేయి వదులుతూ నవ్వుతూ) విజయ్... నీకోసం నేను ఇందాక గుడి లోపల ఒక వస్తువు తీసుకురావడానికి వెళ్లాను. ఇక్కడ కూర్చో, చూపిస్తాను.

అమ్మ తన మరో చేతిలో... దేవుడి సన్నిధిలో పూజించిన ఒక పవిత్రమైన ఎర్రటి రక్షా దారాన్ని తెచ్చింది. మెల్లగా నా కుడిచేతిని అందుకుని, నా మణికట్టు చుట్టూ ఆ దారాన్ని ఎంతో ప్రేమగా కట్టింది.

అమ్మ: (నా చేతికి దారం కడుతూ ఎంతో ఆర్ద్రంగా) ఈ పవిత్రమైన దారం నిన్ను ఎల్లప్పుడూ అన్ని కష్టాల నుండి కాపాడుతుంది విజయ్... దీన్ని ఎప్పుడూ చేతి నుండి తీయకు, ఎల్లప్పుడూ ధరించు...

నా గుండె నిండిపోయింది. ‘అమ్మ చేతితో నా మణికట్టుకు రక్షణ కట్టింది... నేను వేరే ఏదో కామపు ఆలోచనల్లో ఉంటే, నా తల్లి మాత్రం నా క్షేమం కోరి దేవుడి దారాన్ని తెచ్చింది!’ అని నాపై నాకే ఒక వింతైన గౌరవం, ప్రేమ కలిగాయి.

అమ్మ: (నా వైపు చూసి నవ్వుతూ) సరే విజయ్... ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం చెప్పు? సమయం చూస్తే ఇంకా రాత్రి ఏడే అయింది... మనకు చాలా సమయం ఉంది కదా.

నేను: నాకు ఈ నగరం గురించి పెద్దగా తెలియదు కదా ఆంటీ... నీకే అన్నీ తెలుసు, కాబట్టి నువ్వే చెప్పాలి ఎక్కడికి వెళ్దామో.

అమ్మ: (ఆలోచిస్తూ) హ్మ్... అవునులే విజయ్. సరే, ఒక పని చేద్దాం... ఇక్కడ నాకు ఇష్టమైన ఒక పెద్ద మార్కెట్ ఉంది, నిన్ను అక్కడికి తీసుకెళ్తాను. అది చూస్తే నువ్వు ఆశ్చర్యపోతావు... అక్కడ నీకు అన్నీ దొరుకుతాయి... నువ్వు కలలో కూడా ఊహించని వస్తువులన్నీ అక్కడ ఉంటాయి.

నేను: (ఉత్సాహంగా) సరే ఆంటీ... అలాగే పద, వెళ్దాం.

అమ్మ కొంచెం ముందుకు కదిలింది. నేను నా చేతికి ఉన్న ఆ ఎర్రటి దారాన్ని చూసుకుంటూ మనసులోనే నవ్వుకున్నాను. నా మనసు మళ్లీ గుసగుసలాడింది, ‘చూడు విజయ్... ఈ దారం నిన్ను ఎల్లప్పుడూ జాగ్రత్తగా చూసుకుంటుంది... 

ఎందుకంటే అమ్మ చేతికి కూడా అచ్చం అలాంటి దారమే ఉంది! ఇద్దరి బంధం ఈ రోజుతో మరింత ముడిపడింది’ అంది. నేను ఇక నా మనసుతో పోరాడటం ఆపేశాను, ఎందుకంటే ఎప్పుడూ గెలిచేది నా మనసే కదా.

మేము మళ్లీ స్కూటర్ దగ్గరికి చేరుకున్నాము.

నేను: ఆంటీ... ఇప్పుడు బండి నువ్వే నడుపుతావా, నేను నీ వెనుక కూర్చోవాలా?

అమ్మ: (కళ్లెగరేస్తూ నవ్వి) నీ ఇష్టం విజయ్... నాకేమీ అభ్యంతరం లేదు. ఎలాగూ నేను బండి బాగానే నడుపుతాను కదా... నిన్ను గుంతల గుండా తీసుకెళ్లి ఇబ్బంది పెట్టే అలవాటు నాకు అస్సలు లేదులే... హహహ.

నేను: (సిగ్గుపడుతూ) అవును ఆంటీ... నాకు తెలుసులే, పద మేడమ్ .
అమ్మ: సరే సార్... బయలుదేరదాం.

అమ్మ బండి నడుపుతోంది, నేను ఆమె వెనుక సీట్లో కూర్చున్నాను. బండి వేగం పుంజుకోగానే అమ్మ జుట్టు గాలిలో ఎగురుతూ తిన్నగా నా ముఖం మీద పడటం మొదలైంది. ఆ జుట్టు తాలూకు సున్నితత్వం, దానికి తోడు ఆమె తలలో నేను పెట్టిన ఆ మల్లెపూల దండ సువాసన కలిసి నా ముక్కును గుబాళించాయి. ఆ మధురమైన సువాసనకే నేను పూర్తిగా మైమరచిపోయాను.

అమ్మ: (బండి నడుపుతూ గట్టిగా) విజయ్... ఈ దారి బాగా గుర్తుంచుకో. నీకు ఎప్పుడు ఏది కొనాలనిపించినా ఇక్కడికే రావచ్చు. మనం ఈ రోడ్డులో మరో రెండు కిలోమీటర్లు తిన్నగా వెళ్తే... ఆ పెద్ద మార్కెట్ వచ్చేస్తుంది.

సరిగ్గా అప్పుడే రోడ్డుపై ఏదో వాహనం అడ్డు రావడంతో అమ్మ హఠాత్తుగా బ్రేక్ వేసింది. ఆ కుదుపుకు నేను అనుకోకుండా నా రెండు చేతులను అమ్మ భుజాలపై వేసి గట్టిగా ఆసరా తీసుకున్నాను.

అమ్మ: (నవ్వుతూ) ఏం కాలేదు విజయ్...  అమ్మ ఎంతో చొరవగా... తన ఒక చేత్తో నా భుజంపై ఉన్న నా చేతిని మెల్లగా కొట్టింది. ఆ స్పర్శకు నా మనసు కరిగింది.

నేను: (కంగారుగా) ఆంటీ... హ్యాండిల్ మీద నుండి చేయి తీయకు! బండి మీద శ్రద్ధ పెట్టు, పడిపోతాం జాగ్రత్త!

అమ్మ: (గట్టిగా నవ్వుతూ) హా... హా... నాకు తెలుసులే విజయ్, నువ్వేం భయపడకు.

కొద్దిసేపటికి మేము ఆ పెద్ద మార్కెట్‌కు చేరుకున్నాము. కానీ అక్కడ ఉన్న విపరీతమైన జనసమూహాన్ని, రద్దీని చూసి నాకు చాలా కంగారుగా, భయంగా అనిపించింది.

నేను:  ఆంటీ... ఇదేంటి, మార్కెట్ ఇంత రద్దీగా ఉంది! ఇంత జనాల్లో వెళ్లడం కంటే... మనం బయట ఏదైనా చిన్న దుకాణంలో వస్తువులు కొనుక్కుంటే బాగుండేది కదా?

అమ్మ: (నవ్వుతూ బండి పార్క్ చేసి) విజయ్... ఇక్కడ హోల్‌సేల్ మార్కెట్ కదా, వస్తువులన్నీ చాలా చౌకగా, తక్కువ ధరకు దొరుకుతాయి. అందుకే జనాలు ఇంతగా వస్తారు... అర్థమైందా?

నేను: సరేలే ఆంటీ... ఎలాగూ వచ్చాం కదా, పద వెళ్దాం.

ఇద్దరం కలిసి మార్కెట్ లోపలికి నడవడం మొదలుపెట్టాము. అక్కడ ఒకచోట చిన్న పిల్లల బట్టలు, బొమ్మలు... ఇంకొకచోట ఆడవాళ్ల, మగవాళ్ల ఫ్యాషన్ దుస్తులు ఎంతో అందంగా సర్ది ఉన్నాయి. అమ్మకు ఏవో కొన్ని ఇంటి సామాన్లు కొనాల్సి ఉండటంతో మేమిద్దరం ఆ సందుల్లో తిరుగుతున్నాము. ఆ జనసమూహంలో ఒకరినొకరు తోసుకుంటూ వెళ్తున్నారు. ఎక్కడ అమ్మ నన్ను వదిలి విడిపోతుందో అన్న కంగారుతో నేను అమ్మ వైపు చూశాను.

నేను: ఆంటీ... నువ్వు ఇటు నా పక్కకి రా... నీ చేయి ఇటు ఇవ్వు.

అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆప్యాయంగా చూసి, ఏమాత్రం సంకోచించకుండా... నేరుగా నా చేతిలోకి తన మెత్తని చేయిని చాచింది. నేను ఆమె వేళ్లను నా వేళ్లతో ఎంతో గట్టిగా ముడేసి పట్టుకున్నాను.

నేను: (ఆమె చేయి పట్టుకుని నవ్వుతూ) సరే ఆంటీ... ఇక మనం ఈ జనాల్లో అస్సలు విడిపోము, కలిసి ఉండగలం.

ఇద్దరం చేయి చేయి పట్టుకుని మార్కెట్ లో ముందుకు సాగాము. అంతలో నా మనసు మళ్లీ నాతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది. ‘విజయ్... వచ్చే వారమే అమ్మ పుట్టినరోజు కదా! ఆమె కోసం ఏదైనా ఒక అద్భుతమైన బహుమతి ఇప్పుడే కొనాలి. నీ దగ్గర ఎక్కువ డబ్బులు లేకపోయినా పర్వాలేదు, ఎలాగోలా అడ్జస్ట్ చేయొచ్చు... కానీ గిఫ్ట్ మాత్రం ఖచ్చితంగా కొనాలి విజయ్’ అంది.

నా మనసు నా పాత ఆలోచనను గుర్తుచేసింది... ‘విజయ్... నువ్వు ఆ పాత పెట్టెలో భావన పెళ్లి ఫోటో చూసినప్పుడు ఒకటి గమనించావు కదా... అందులో ఆమె ముత్తైదువులా అంతా అలంకరించుకున్నా, కాలి గజ్జెలు మాత్రం చీర కింద దాక్కుని కనిపించలేదు కదా!’ అంది. నేను మనసులో, ‘అవును... నాకు గుర్తుంది’ అన్నాను.

నా మనసు, ‘అయితే ఇంకెందుకు ఆలస్యం విజయ్... ఈరోజే నీ తల్లి కోసం ఎంతో అందమైన వెండి కాలి గజ్జెలు కొను. మరీ ఖరీదైనవి కాకపోయినా... ఆమె పాదాలకు సరిపోయే అందమైన గజ్జెలు వెతుకు’ అంది. ఎప్పటిలాగే నేను నా మనసు మాట వినక తప్పలేదు.

నేను అమ్మ చేయి పట్టుకునే నడుస్తూ, చుట్టూ ఉన్న నగల దుకాణాల వైపు దొంగచాటుగా వెతకడం మొదలుపెట్టాను. ఒక సందు దాటి మరో సందులోకి తిరగగానే... కొంచెం దూరంలో ఒక చిన్న సాంప్రదాయ కాలి గజ్జెల యాంక్లెట్స్ దుకాణం కనిపించింది! కానీ అమ్మ పక్కనే ఉండటంతో నేరుగా వెళ్లడం కుదరదు. అందుకే ఒక చిన్న సాకు వెతికాను.

నేను: ఆంటీ... నేను కాస్త వాష్‌రూమ్‌కి వెళ్లాలి... నువ్వు ఒక పని చెయ్యి, ఆ వెనుక సందులో ఉన్న దుకాణం ముందు నిలబడి ఉండు, నేను ఇప్పుడే వస్తాను.

అమ్మ: (నవ్వుతూ) సరే విజయ్... త్వరగా రా. విను... నువ్వు వచ్చేసరికి టైమ్ అవుతుంది కదా, ఈరోజు మనం ఇంటికి వెళ్లి వండటం కంటే... బయటే ఎక్కడైనా మంచి హోటల్లో డిన్నర్ చేద్దాం, సరేనా?

నేను: (నవ్వుతూ) సరే ఆంటీ... నువ్వు అక్కడే ఉండు, నేను వస్తాను.
నేను అక్కడి నుండి త్వరగా బయలుదేరి... తిన్నగా ఆ కాలి గజ్జెల దుకాణం ముందుకు వెళ్లాను. వెనక్కి తిరిగి చూశాను... అమ్మ అక్కడ లేదు, తను చెప్పినట్లే వెనుక సందులో షాప్ దగ్గరకు వెళ్ళిపోయింది. నేను వెంటనే దుకాణదారుడిని అడిగాను.

నేను: అన్నయ్యా... ఆడవాళ్లు కట్టుకునే మంచి వెండి కాలి గజ్జెలు చూపించు.

అతను నా ముందు కొన్ని మోడల్స్ పెట్టాడు. నా మనసు మళ్లీ గుసగుసలాడింది, ‘విజయ్... కొంచెం మందంగా, ఎక్కువ ఘంటలు ఉన్న కాలి గజ్జెలు కొను... అమ్మ ఆ గజ్జెలు కట్టుకుని ఇంట్లో నడుస్తుంటే... ఆ గలగలమనే శబ్దం ఇల్లంతా ప్రతిధ్వనించాలి... ఆ సవ్వడి వినడమే నీకు పండగ విజయ్!’ అంది. నేను ఆ మాట విని, ఒక అందమైన, మువ్వలు ఉన్న వెండి కాలి గజ్జెల జతను సెలెక్ట్ చేసుకున్నాను.

నేను: అన్నయ్యా... దీని ధర ఎంత?

దుకాణదారుడు: దీని ధర 5500 రూపాయలు బాబూ.

నా జేబులో చూస్తే అంత డబ్బు ఉంది... కానీ అమ్మ బయట హోటల్లో తిందాం అంది కదా, నా దగ్గర ఉన్న డబ్బులన్నీ ఈ గజ్జెలకే ఖర్చయిపోతే భోజనానికి ఇబ్బంది అవుతుందని మనసులో చిన్న కంగారు మొదలైంది. ‘పర్వాలేదు... రేపు ఊళ్లో ఉన్న నా ఫ్రెండ్ కి ఫోన్ చేసి, అమ్మమ్మ దగ్గర నుండి కాస్త మనీ పంపించమని అడుగుతాను... కానీ ఈరోజు మాత్రం అమ్మ గిఫ్ట్ వదులుకోను’ అని గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాను.

నేను: సరే అన్నయ్యా... దీన్ని ప్యాక్ చేసి ఇవ్వు.

దుకాణదారుడు ఆ కాలి గజ్జెల జతను ఒక చిన్న అందమైన పెట్టెలో పెట్టి నాకు ఇచ్చాడు. నేను ఎవరికీ కనిపించకుండా ఆ పెట్టెను నా ప్యాంటు వెనుక జేబులో చాలా జాగ్రత్తగా దాచుకున్నాను. మనసంతా ఒక తెలియని సంతోషంతో నిండిపోగా... గబగబా నడుస్తూ అమ్మ నిలబడిన చోటుకు వచ్చాను. అమ్మ చేతిలో ఒక చిన్న క్యారీ బ్యాగ్ ఉంది, అందులో ఆమె ఏవో వస్తువులు కొని దాచింది.

నేను: (దగ్గరకు వెళ్లి) ఆంటీ... ఏం కొన్నావు సంచిలో?

అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ, ఆ సంచిని వెనక్కి దాస్తూ) అది... నా పర్సనల్ (వ్యక్తిగత) వస్తువు విజయ్... నీకు అనవసరంలే.

నేను: (నవ్వుతూ) సరేలే ఆంటీ... నేను అడగను, లేకపోతే నువ్వు నన్ను మళ్లీ సిగ్గరివి అంటూ ఎగతాళి చేస్తావు కదా! అన్నట్టు ఆంటీ... బయట హోటల్ కి వెళ్లడం కంటే... మనం ఇంటికే వెళ్లి వండుకుంటే మంచిదేమో? చాలా ఆలస్యం అవుతోంది కదా.

నా దగ్గర డబ్బులు తక్కువగా ఉన్నాయనే ఉద్దేశంతో నేను అలా అన్నాను. కానీ అమ్మ నా ముఖంలోని ఆ సంకోచాన్ని, కంగారును వెంటనే కనిపెట్టేసింది.

అమ్మ: (నా దగ్గరకు వచ్చి, నా భుజంపై చేయి వేసి ఎంతో ఆప్యాయంగా) విజయ్... చూడు, నువ్వు ఇప్పుడే కదా కొత్తగా ఉద్యోగంలో చేరావు... నీ పరిస్థితి ఏంటో నేను అర్థం చేసుకోగలను. మరి ఇందులో నా దగ్గర దాచడానికి ఏముంది విజయ్? నీ దగ్గర డబ్బులు లేవని తిన్నగా చెప్పేయొచ్చు కదా! హోటల్ బిల్లు నువ్వే కట్టాలని నీకు ఎవరు చెప్పారు ? నీ కన్నతల్లి లాంటి నేను ఇక్కడే ఉన్నాను కదా... నువ్వేం చింతించకు. నీకు జీతం వచ్చాక ఆ డబ్బులు నాకు తిరిగి ఇచ్చేయ్... ఎలాగూ నాకు అంత అర్జెంట్ ఏమీ లేదులే...

ఆమె మాటల్లోని ఆ కన్నప్రేమ నా గుండెను పిండేసింది. కానీ ఒక పురుషుడిగా నా మనస్సాక్షి పరాయి ఆవిడ (అమ్మ అని తెలియదు కదా అమ్మకి ) డబ్బులతో తినడానికి అస్సలు ఒప్పుకోలేదు. నేను మొహమాటపడుతూ తలదించుకున్నాను.
నేను: లేదు ఆంటీ... అది అలా కాదు... ఊరికే చెప్తున్నాను...

అమ్మ: (నవ్వుతూ, నా చెవి పట్టుకుని గారంగా) విజయ్... ఇప్పుడు నోరు మూసుకుని నాతో రా! లేకపోతే నువ్వు నాకు డబ్బులు తిరిగి ఇవ్వడానికి వచ్చినప్పుడు... నేను 50% వడ్డీ  కలిపి మరీ వసూలు చేస్తాను, ముందే చెప్తున్నాను!

నేను: (నవ్వుతూ, చేతులు జోడించి) సరే... సరే ఆంటీ, పద వెళ్దాం... నీ వడ్డీ మాట వింటేనే నాకు చాలా భయమేస్తోంది బాబోయ్!

అమ్మ నా భయాన్ని చూసి ఎంతో మధురంగా, గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఇద్దరం చేయి చేయి పట్టుకుని మార్కెట్ నుండి బయటకు వచ్చి... రాత్రి డిన్నర్ కోసం ఒక మంచి హోటల్ వెతుకులాటలో ఎంతో సంతోషంగా బయలుదేరాము. నా ప్యాంటు జేబులో ఉన్న ఆ గజ్జెల పెట్టె... వచ్చే వారం అమ్మ పుట్టినరోజున ఆమె పాదాలకు అందాన్ని ఇవ్వబోతోందనే మధురమైన రొమాంటిక్ ఆలోచనతో నా మనసు ప్రేమతో పిచ్చెక్కిపోసాగింది..