Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

నేను: "సరే.. అయితే ఇంకొక్క బిడ్డను కందాం.. ఆ తర్వాత బహుశా మనం ఫ్యామిలీ ప్లానింగ్ చేసుకుందాం."
భావన వెంటనే చిన్నగా ముఖం తిప్పుకుని కోపం ప్రదర్శించింది.

భావన: "ఎందుకు ఆపేయాలి? నేను నీకు ముందే చెబుతున్నాను.. మనకు కనీసం మూడు లేదా నలుగురు పిల్లలు పుట్టే వరకు మనం ప్రయత్నిస్తూనే ఉండాలి."

నేను (ఆశ్చర్యంగా): " బాబోయ్! కానీ భావన, నువ్వు నీ ఆరోగ్యం గురించి కూడా ఆలోచించాలి కదా.. నీకేమైనా అయితే నేను అస్సలు తట్టుకోలేను, పిచ్చివాడిని అయిపోతాను."

భావన (నా బుగ్గపై ముద్దు పెట్టి): "నాకు ఏమీ కాదు విజయ్.. ఇక పిల్లల పెంపకం విషయానికొస్తే, నా రొమ్ముల్లో ఇంకా చాలా పాలు ఉన్నాయి. నా పాలతోనే నా పిల్లలందరినీ ఆరోగ్యంగా పెంచుతాను."

నేను (నవ్వుతూ): "అవును నా బంగారం.. కోపగించుకోకు, నాకు తెలుసు.. నేను కూడా ఈ పాల మధురమైన రుచిని చూశాను కదా.."

భావన: "అయితే ఇక మాట్లాడకు.. ఇప్పుడు నన్ను నీ ప్రేమలో ముంచెత్తు విజయ్. చాలా కాలంగా నన్ను నేను కంట్రోల్ చేసుకుంటున్నాను.. ఇప్పుడు ఈ దూరాన్ని నేను భరించలేకపోతున్నాను. బాబు లేచేలోపు మనం ఒకటవ్వాలి.. ప్లీజ్.."

నేను: "నేను కూడా చాలా ఆరాటపడుతున్నాను నా బంగారం.. పద.. ఈరోజు నేను మళ్లీ నీ గర్భాన్ని నా ప్రేమతో నింపుతాను...."
నేను ఆమెను మంచం మీదకు లాక్కోబోతుండగా.. అకస్మాత్తుగా బాబు ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.. ఆ శబ్దానికి నా బెడ్‌రూమ్‌లో అలారం గట్టిగా మోగింది!
ఉదయం నిద్రలేవడం – కల చెదరడం

ఉలిక్కిపడి కళ్లు తెరిచాను. చుట్టూ చూస్తే అది నా గది. సమయం ఉదయం 6 గంటలు అయింది.

నేను (మనసులో): "ఛ.. ఎంత మంచి రొమాంటిక్ కల.. అప్పుడే చెదిరిపోయింది. అదంతా జస్ట్ ఒక కలా? కానీ ఆ కలలో భావన అమ్మ నా భార్యగా.. నా కన్నతల్లి అనే నిజాన్ని మరిచిపోయి నేను ఆమెతో అంతలా.. ఛీ, నేనెంత చెడ్డవాడిని!"

నేను మనసులోని గందరగోళాన్ని ఆపడానికి వెంటనే లేచి స్నానానికి వెళ్లాను. స్నానం చేసి, బట్టలు వేసుకుని సిద్ధమయ్యేసరికి సమయం 6:25 అయింది. సరిగ్గా అప్పుడే నా ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ మీద 'ఆంటీ' అని ఉంది.

అమ్మ: "విజయ్.. నువ్వు సిద్ధమయ్యావా?"

నేను: "ఆ.. అవును ఆంటీ, ఇప్పుడే రెడీ అయ్యాను. మరి నువ్వు?"

అమ్మ: "నేను కూడా ఇప్పుడే సిద్ధమవుతున్నాను విజయ్. నీ కోసం వేడివేడిగా టీ చేశాను.. త్వరగా కిందకి రా, టీ తాగి మనం కోచింగ్ సెంటర్‌కి 
బయలుదేరుదాం."

నేను: "సరే ఆంటీ.. ఇప్పుడే వస్తున్నాను."
ఫోన్ పెట్టేసాక నా మనసులో మరికొన్ని వింత ఆలోచనలు రావడం మొదలయ్యాయి. ఉదయాన్నే వచ్చిన కలలు నిజమవుతాయని అంటారు కదా.. ఆ ఆలోచనే నా గుండెల్లో రైళ్లు పరిగెత్తించింది.

నా మనసు: "విజయ్, ఏమైంది? అమ్మ నీ కోసం ఇంత పొద్దున్నే టీ చేసింది.. ఆమె నీపై చాలా శ్రద్ధ చూపిస్తోంది కదా! కానీ అది పక్కన పెట్టు.. ఆమె ఇప్పుడే తయారవుతున్నానని చెప్పింది కదా. అంటే, ఆమె నిన్న కొన్న ఆ కొత్త మోడల్ బ్రా వేసుకుని, చీర కట్టుకుని ఈరోజు నీ ముందు ఇంకా అందంగా కనిపించాలనుకుంటోందేమో! కావాలంటే వెళ్లి చూడు."

నేను: "అలాంటిదేమీ లేదు.. ఆమె కేవలం టీ తాగడానికి పిలిచింది. మనం త్వరగా టీ తాగేసి బయలుదేరాలి.. అంతే."

నా మనసు: "నా మాట నమ్ము విజయ్.. ఒకసారి వెళ్లి నీ కళ్లతోనే ఎందుకు చూసుకోకూడదు?"
నా మనసు చేసిన గిల్టీ ప్రేరణకు లోనై, నేను మెల్లగా చప్పుడు కాకుండా మెట్ల వైపు వెళ్లాను.

దొంగచూపు – అద్దం ముందు భావన
నేను మెట్లు దిగి కింద హాల్‌లోకి తొంగి చూడగానే ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టురాలినయ్యాను.. నా శ్వాస ఆగిపోయినంత పనైంది.

అక్కడ అమ్మ అద్దం ముందు నిలబడి బట్టలు సర్దుకుంటోంది. ఆమె నిన్న షాపింగ్‌లో కొన్న ఆ కొత్త బ్రా మాత్రమే వేసుకుని ఉంది, దానిపై ఇంకా జాకెట్ పూర్తిగా వేసుకోలేదు. అంటే నేను ఆమెను పూర్తిగా నగ్నంగా చూడలేదు కానీ, అమ్మని ఇంతకు ముందెప్పుడూ నేను అలాంటి రూపంలో చూడలేదు. ఆమె చాతీ భాగం సగం నగ్నంగా, ఆ కొత్త బ్రా లోపల ఎంతో ఉబ్బెత్తుగా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. 
ఆ దృశ్యం చూడగానే నా ఒంట్లో ఏదో కరెంట్ పాకనట్టు అయింది. సరిగ్గా అదే సమయంలో అమ్మ అద్దంలో నుండి నేను తొంగి చూస్తున్న మెట్ల వైపు చూసింది. నేను తీవ్రమైన కంగారుతో, భయంతో వెంటనే వెనక్కి జరిగాను. బహుశా ఆమె నన్ను చూడలేదని అనుకున్నాను. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. మరో రెండు నిమిషాలు అక్కడే నిశ్శబ్దంగా నిలబడి, మళ్లీ దొంగచూపు చూశాను. ఈసారి అమ్మ చీర కట్టుకుని ఉంది, ఆమె వీపు నా వైపు ఉంది. ఇక నేను ఏమీ తెలియనట్టు నడుచుకుంటూ కిందకి వెళ్లాను.

నేను (సహజంగా నటించడానికి ప్రయత్నిస్తూ): "ఆంటీ.. నువ్వు ఇంకా సిద్ధం కాలేదా?"

అమ్మ (నవ్వుతూ వెనక్కి తిరిగి): "ఆ.. సిద్ధమవుతున్నాను విజయ్, ఒక్క రెండు నిమిషాలు. అప్పటిలోగా నువ్వు టీ తాగు."

నేను: "సరే నేను తాగుతాను.. మరి నీకు టీ లేదా?"

అమ్మ : "లేదు విజయ్.. నాకు ఇప్పుడు టీ తాగాలనిపించడం లేదు. ప్రస్తుతానికి నువ్వే తాగు."
నేను కిచెన్‌లోకి వెళ్లి నా కోసం కప్పులో టీ తీసుకుని తాగుతున్నాను.

నా మనసు: "చూశావా విజయ్.. ఇది కేవలం ఒక కప్పు టీ కాదు, అమ్మ ప్రేమ! ఈ టీ కేవలం నీ కోసమే స్పెషల్‌గా చేసింది. పైగా ఆమె ఆ కొత్త బ్రా వేసుకుని నీ ముందే అలా సర్దుకుందంటే, నీకు చూపించాలనే కదా!"
ఈసారి నేను కూడా నా మనసు చెప్పిన మాటలతో కొంతవరకు ఏకీభవించక తప్పలేదు.

అమ్మ : "విజయ్.. టీ తాగడం అయిపోయిందా?"

నేను: "ఆ.. తాగేసాను ఆంటీ."

అమ్మ: "సరే.. పద వెళ్దాం, మనకు ఆలస్యం అవుతోంది."

నేను: "సరే పద.."
స్కూటీ దగ్గరికి వెళ్తుంటే అమ్మ తన బ్లౌజును, భుజాల పట్టీలను కొద్దిగా ఇబ్బందిగా సర్దుకోవడం గమనించాను.
ఈరోజు స్కూటీ తనే నడుపుతానని ఆంటీ చెప్పడంతో నేను వెనుక సీట్లో కూర్చున్నాను. అమ్మ స్కూటీ నడుపుతోంది. కానీ మధ్యమధ్యలో ఆమె తన భుజాలను కదుపుతూ, జాకెట్ లోపల ఏదో సర్దుకోవడం నేను వెనుక నుండి చూశాను. నా లోని కంగారుని ఆపుకోలేక అడిగేశాను.

నేను: "ఆంటీ.. నువ్వు బాగానే ఉన్నావా? ఎందుకు పదే పదే భుజాలు ఊపుతూ సర్దుకుంటున్నావు? నీకేమైనా ఇబ్బందిగా ఉంటే చెప్పు, నేనే నడుపుతాను కదా."

అమ్మ ( మిర్రర్ లో నుండి నా కళ్లలోకి చూస్తూ, కాస్త సిగ్గుపడుతూ): "అది.. ఏం లేదు విజయ్.. నేను నిన్న కొన్న కొత్త బ్రా వేసుకున్నాను కదా.. దాని పట్టీ (Strap) కొంచెం బిగుతుగా ఉండి గుచ్చుకుంటోంది. బహుశా వేసుకునే ముందే దాన్ని లూజ్ చేసుకోవాలేమో.."
అమ్మ నాతో ఇంత పచ్చిగా, ఓపెన్‌గా ఆ మాట చెప్పేసరికి నేను షాక్ అయ్యాను. బహుశా నేను సిగ్గరినని ఆమెకు తెలుసు కాబట్టి నన్ను ఆటపట్టించాలని అలా అని ఉంటుంది. అందుకే నేను కూడా సిగ్గుపడి తలదించుకోకుండా, ఆమె ఊహించని విధంగా సమాధానం చెప్పాలనుకున్నాను.

నేను:  హ్మ్ం అయితే.. నువ్వు కొంచెం పెద్ద సైజ్ తీసుకోవాల్సింది ఆంటీ. బహుశా నీకు ఆ పెద్ద సైజే కరెక్ట్‌గా సరిపోతుంది.
అమ్మ నా నుండి ఇలాంటి బోల్డ్ సమాధానాన్ని అస్సలు ఊహించి ఉండదు. లుకింగ్ మిర్రర్‌లో చూశాను.. నా మాట వినగానే ఆమె కళ్లు ఒక్కసారిగా పెద్దవయ్యాయి, ముఖంపై సిగ్గుతో కూడిన ఎరుపుదనం స్పష్టంగా కనిపించింది. కానీ అమ్మ కూడా నా లాగే కొంచెం సిగ్గరి కదా..

అమ్మ (మాట మారుస్తూ తడబడుతూ): "పెద్ద అంటే.. ఎంత విజయ్?"

నేను (కాస్త ధైర్యం తెచ్చుకుని): "నువ్వు అనుకున్న దానికంటే ఎక్కువే ఆంటీ.. మొన్న షాపువాడు చెప్పాడు కదా 34 అని.. అంటే నేను ఆ షాపువాడి గురించే మాట్లాడుతున్నాను, అతను నీకు 34 సైజ్ సరిపోతుందని అన్నాడు కదా.. కానీ బహుశా నువ్వు దానికంటే పెద్ద సైజ్ తీసుకోవాలి.. అయినా నన్నెందుకు ఇవన్నీ అడుగుతున్నావు ఆంటీ? నాకు ఇవన్నీ అస్సలు అర్థం కావడం లేదు.."
ఆ మాట అనేసరికి నాకే చాలా ఇబ్బందిగా, సిగ్గుగా అనిపించింది. నా కంగారును చూసి అమ్మ స్కూటీ నడుపుతూనే గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆ నవ్వులో ఎంతో మాధుర్యం ఉంది.

అమ్మ : "నువ్వు చాలా చాలా సిగ్గుపడుతున్నావు  విజయ్.. హహహహహహహ!"

నేను (మూతి తిప్పుకుంటూ): "హహ.. నవ్వు.. నా మీద బాగా జోకులు వేయడం ఎక్కువ అయింది. నేను నిన్ను ఉదయం నుండే గమనిస్తున్నాను ఆంటీ.."

అమ్మ (నవ్వు ఆపుకుంటూ ప్రేమగా): "సరే సరే క్షమించు విజయ్.. నేను ఇప్పుడు నవ్వను. నువ్వు మరీ అంత త్వరగా కోపగించుకుంటావు ఎందుకు? నేను సరదాగా అన్నాను అంతే.."

నేను: "పర్వాలేదులే.. ఏమీ ఫర్వాలేదు. ఇప్పుడు త్వరగా పోనివ్వు.. ఆఫీస్‌కి ఆలస్యం అవుతోంది."

అమ్మ : "సరే బాస్.. అలాగే.." 
నేను గమనిస్తున్నాను.. అమ్మ ఈరోజు చాలా వేరేలా ఉంది. నిన్న జరిగిన సంఘటనల వల్లే ఆమె నా పట్ల ఇంత చొరవ చూపిస్తోందా? చివరకు మేము అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ దగ్గరికి చేరుకున్నాము. నేను స్కూటీ దిగాను.

అమ్మ (చాలా కేరింగ్‌గా): "సరే విజయ్.. నువ్వు జాగ్రత్తగా ఆఫీస్‌కి వెళ్లు. కానీ మధ్యాహ్నం టైమ్‌కి సరిగ్గా భోజనం చెయ్యి.. సరేనా?"

నేను (చిరునవ్వుతో): "ఆ.. నేను జాగ్రత్తగానే ఉంటాను ఆంటీ. నువ్వు కూడా జాగ్రత్త.. నెమ్మదిగా నడుపు, గతసారిలా ప్రమాదం జరగకూడదు."

అమ్మ : "కంగారు పడకు విజయ్.. నేను బాగానే నడుపుతాను."

నేను: "సరే ఆంటీ.. బై."

అమ్మ : "బై విజయ్.."

నేను కంపెనీకి వెళ్లాను. నిన్నటిలాగే నా ట్రైనింగ్ జరుగుతోంది. నేను కంపెనీలో అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాను కానీ నా మనసంతా ఎక్కడో ఉంది, అస్సలు మూడ్ లేదు. ఉదయాన్నే నాకు వచ్చిన ఆ శృంగారభరితమైన కల.. ఆ తర్వాత అమ్మని బ్రాలో చూడటం.. వీటన్నింటి వల్ల నాలో తీవ్రమైన అపరాధ భావం మొదలైంది.

నేను (నా మనసుతో): "నేను ఎంత చెడ్డవాడిని? ఆమె నా కన్నతల్లి.. ఈ నిజం తెలిసి కూడా నేను ఆమె వైపు అంతలా ఆకర్షితుడనవుతున్నాను. ఆమె నాకు జన్మనిచ్చింది.. అలాంటి నా తల్లిని పెళ్లి చేసుకోవాలని, ఆమెతో శృంగారంలో మునిగిపోవాలని నాకు కలలు ఎందుకు వస్తున్నాయి? ఒకవేళ నేను ఆమె సొంత కొడుకుననే నిజం ఆమెకు తెలిస్తే ఏమవుతుంది? ఈ పాపానికి ఆమె నన్ను ఎప్పుడైనా క్షమిస్తుందా? బహుశా అమ్మ కూడా నా వైపు ఆకర్షితురాలవుతోందా? లేదు.. ఇందులో ఆమె తప్పు ఏమీ లేదు, ఎందుకంటే ఆమె దృష్టిలో నేను ఒక అపరిచిత యువకుడిని మాత్రమే.. కానీ నా తల్లి అని తెలిసి కూడా నేను ఎందుకు ఇలా ప్రవర్తిస్తున్నాను?"

నా మనసు: "నీకు పిచ్చి పట్టిందా విజయ్? నీకు కొంచెమైనా బుద్ధి ఉందా అసలు?"

నేను: "అంటే.. ఇప్పుడు ఇందులో నేను ఎలా పిచ్చివాడిని అవుతాను?"

నా మనసు: "నీకు ఏది ముఖ్యం విజయ్? సమాజం పెట్టే నియమాలా లేక నీ తల్లి సంతోషమా?"

నేను: "నాకు అమ్మ సంతోషమే ముఖ్యం."

నా మనసు: "మరి ఇప్పుడు అమ్మ ముఖంలో ఇంత సంతోషం ఉండటానికి రహస్యం ఏంటో తెలుసా? నువ్వే! ఈరోజు భావన గారి ముఖంలో ఉన్న ఆ వెలుగు, ఆ చిరునవ్వు కేవలం నీ వల్లే వచ్చాయి."

నేను: "అవును.. ఇప్పుడు మేము కలిసి జీవిస్తున్నాం, మా మధ్య ఎంతో సరదా, నవ్వులు ఉన్నాయి.."

నా మనసు: "ఒక్కసారి ఆలోచించు విజయ్.. గత 25 ఏళ్లుగా ఏ మగాడినీ తన దరిచేరనీయని ఆ పవిత్రమైన స్త్రీ.. ఈరోజు ఒక మగాడి ముందు బట్టలు వేసుకోవడానికి, తన బ్రా గురించి మాట్లాడటానికి వెనుకాడలేదు అంటే.. దీని అర్థం ఏంటో నీకు అర్థమైందా?"

నేను: "బహుశా.. ఆమె నన్ను ఒక మంచి స్నేహితుడిగా నమ్మి అలా చేస్తోందేమో.."

నా మనసు: "కాదు విజయ్! ఏ అమ్మాయి అయినా ఒక మగాడిని తన మనస్ఫూర్తిగా, తన సర్వస్వంగా స్వీకరించినప్పుడే అతని ముందు అంత స్వేచ్ఛగా ఉంటుంది. ఆమె నిన్ను తన సొంతవాడిగా స్వీకరించింది. ఆమె నడవడిక తప్పు కాదు, నీపై ఉన్న ప్రేమ అది!"

నేను (బాధగా): "కానీ .. ఆమె నా కన్నతల్లి కదా!"

నా మనసు: "నువ్వు మళ్లీ అక్కడికే వస్తున్నావు విజయ్. ఒకవేళ ఆమెకు నువ్వు తన కొడుకవనే నిజం తెలిస్తే ఏమవుతుందో తెలుసా? తన జీవితాన్ని నాశనం చేసి వెళ్లిన ఆ తండ్రి కొడుకువే నువ్వని తెలిస్తే.. ఆమె నిన్ను అసహ్యించుకుంటుంది! తన మనసు పారేసుకున్న వ్యక్తి మరెవరో కాదు, తన కొడుకే అని తెలిస్తే ఆమె ఆ నిజాన్ని తట్టుకోలేదు, నిన్ను శాశ్వతంగా వదిలేస్తుంది! అప్పుడు నువ్వు తిరిగి ఆమెను పొందగలవా?"

నేను: "నువ్వు చెప్పింది నిజమే.. ఆ నిజం తెలిస్తే బంధాలన్నీ ముక్కలైపోతాయి."

నా మనసు: "అయితే నాదో ప్రశ్న.. నీకు భావన అనే ప్రేమికురాలు కావాలా లేక నిన్ను దూరం పెట్టే అమ్మ కావాలా? ఇక్కడ భావన అంటే నువ్వు ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు నీ సొంతం చేసుకోగల ఒక అందమైన స్త్రీ.. కాబట్టి ఇప్పుడు నీ నిజాన్ని శాశ్వతంగా దాచిపెట్టు."

నేను: "కానీ.. ఈ ఇది అంత తప్పు, నన్ను ఏమీ అడగకు.. ప్లీజ్.."
సరిగ్గా అప్పుడే నా పై అధికారి నన్ను పిలిచారు.

సార్: "విజయ్.... విను, ఒక పని చెయ్యి. ఇది కొంత ఇంపార్టెంట్ డేటా.. ఈరోజు నీ ట్రైనింగ్‌లో భాగంగా దీన్ని ల్యాప్‌టాప్‌లో అప్‌డేట్ చేసి, ఈరోజే నాకు ఈమెయిల్ పంపించు. కొంచెం త్వరగా చెయ్యి."

నేను (దృష్టి మళ్లించి): "సరే సార్.. ఇప్పుడే పూర్తి చేసి మీకు మెయిల్ పంపుతాను."
నేను నా మనసులోని ఆలోచనలను బలవంతంగా అణచిపెట్టి, పనిలో పడ్డాను. సుమారు అరగంట గడిచింది.. నా పని పూర్తి కావస్తోంది. అప్పుడు అకస్మాత్తుగా నా చెవుల్లో అమ్మ స్వరం వినిపించింది..
"విజయ్... విజయ్..."
నా కళ్ల ముందు మళ్లీ ఒక ఊహాచిత్రం కదిలింది.. నేను స్కూటర్‌పై అమ్మ వెనుక కూర్చున్నాను. గాలి బలంగా వీస్తోంది, అమ్మ విరబోసిన జుట్టు ఎగురుతూ నా ముఖానికి తగులుతోంది. ఆ జుట్టులో ఉన్న ఒక విభిన్నమైన సువాసనను నేను నా ముక్కుతో పీలుస్తూ పరవశించిపోతున్నాను..
"విజయ్....."

సార్: "విజయ్.....!" సార్ గట్టిగా పిలిచేసరికి నేను ఒక్కసారిగా కంగారు పడ్డాను.

సార్: "ఎక్కడికి వెళ్ళావు విజయ్? పని పూర్తయిందా?"

నేను: "సార్.... ఇంకో 5 నిమిషాలు....పూర్తి చేస్తాను."
నేను కీబోర్డ్ మీద వేగంగా వేళ్లు కదిలిస్తూ పని పూర్తి చేశాను. సార్ ఆశ్చర్యపోయారు.

సార్: "వావ్ విజయ్.. ఇంత వేగంగానా! మా సీనియర్స్ కూడా ఇంత స్పీడ్‌గా పని చేయలేరు. నీ వర్క్ స్పీడ్ చాలా బాగుంది, నువ్వు లైఫ్‌లో చాలా ముందుకు వెళ్తావు విజయ్." అని నా వీపు తట్టారు.

నేను: "థాంక్యూ సో మచ్ సార్.. పని పూర్తి చేసి సార్‌కి ఈమెయిల్ పంపి, ఆయన మీటింగ్‌లో బిజీగా ఉండటం వల్ల పర్సనల్ మెసేజ్ కూడా పెట్టాను.
ఇప్పుడు నాకు చేయడానికి ఏ పనీ లేదు. ఆఫీస్ సీట్లో ఒంటరిగా కూర్చునేసరికి నాకు మళ్లీ అమ్మ గుర్తోచ్చింది. ఆమె ఇంకా ట్యూషన్ క్లాస్‌లోనే ఉండి ఉంటుంది. నేను నా సొంత సందిగ్ధంలో చిక్కుకుపోయాను.. ఏది ఒప్పు, ఏది తప్పు అని నాకు అస్సలు అర్థం కావడం లేదు.

నా మనసు: "ఇప్పుడు ఇంకేం ఆలోచిస్తున్నావు విజయ్? నీ గతాన్ని, నీ అసలు నిజాన్ని శాశ్వతంగా మర్చిపోమని నేను నీకు ఇప్పటికే చెప్పాను కదా. ఆ నిజాన్ని దాచిపెట్టి, అమ్మ తో ఒక కొత్త జీవితాన్ని ప్రారంభించు."

నేను: "కానీ మిత్రమా.. ఆమె నా పట్ల ఒక ఆత్మీయ స్నేహితురాలిలా, ఒక తల్లిలా మాట్లాడుతుంది.. ప్రతిదానికీ నువ్వు అనుకునే శృంగార అర్థమే ఉండదు కదా."

నా మనసు: "చూడు విజయ్.. ఒక పని చెయ్యి. కొన్ని రోజులు ఓపిక పట్టు. అమ్మ నిన్ను ఒక మగాడిగా ప్రేమించడం మొదలుపెట్టిందని నీకు నూటికి నూరు శాతం అనిపిస్తే.. అప్పుడు నీ నిజాన్ని శాశ్వతంగా సమాధి చేసేయ్. ఎలాగూ ఇప్పుడు మీ ఇంట్లో నీకంటూ ఉన్నది కేవలం అమ్మమ్మ మాత్రమే. వయసుతో పాటు ఆమె ఆరోగ్యం కూడా క్షీణిస్తోంది, త్వరలోనే నువ్వు పూర్తిగా ఒంటరివి అవుతావు. కాబట్టి అమ్మని నీ సర్వస్వం చేసుకో."
సరిగ్గా అప్పుడే నా ఫోన్ వైబ్రేట్ అయింది. స్క్రీన్ చూశాను.. అమ్మ నుండి కాల్ వస్తోంది. కానీ నా మనసులోని గందరగోళం, అపరాధ భావం వల్ల ఆ కాల్ ఎత్తాలని నాకు అస్సలు అనిపించలేదు. ఫోన్ రింగ్ అవుతూనే ఉంది.. చివరికి కట్ అయిపోయింది.

నా మనసు చెప్పినట్టు.. కొన్ని రోజులు ఆగి చూడటమే మంచిదేమో. ఈ మార్గమే ప్రస్తుతానికి నన్ను సరైనదిగా ఉండమని చెబుతోంది, కానీ లోలోపల కన్నతల్లితో ఈ విధమైన బంధం తప్పనే భావన నన్ను వేధిస్తూనే ఉంది. ఏది ఏమైనా, రాబోయే రోజుల్లో మా మధ్య ఉన్న ఈ దూరం ఎలా కరిగిపోతుందో కాలమే నిర్ణయించాలి.

ఆఫీస్ లంచ్ బ్రేక్‌లో నా ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్‌పై అమ్మ పేరు చూసి ఈసారి నేను అస్సలు ఆలస్యం చేయకుండా కాల్ ఎత్తాను.

అమ్మ: విజయ్... మీ సీనియర్  సర్ తో మాట్లాడాను. చూస్తుంటే నువ్వు గత రెండు రోజులుగా కంపెనీ పనిలో చాలా బిజీగా ఉన్నావట కదా? నేను ఫోన్ చేసిన తీయయట్లేదు.

నేను: (నవ్వుతూ) అవును ఆంటీ... సార్ ఏదో అర్జెంట్ పని అప్పగించారు, అందుకే ఇందులో నిమగ్నమయ్యాను. చెప్పు ఆంటీ, ఏంటి విశేషాలు?

అమ్మ: ఏం లేదు విజయ్... నువ్వు మధ్యాహ్నం భోజనం చేశావో లేదో అడగడానికి ఫోన్ చేశాను.

నేను: ఓహ్... ఇంకా లేదు ఆంటీ, కొద్దిసేపట్లో బ్రేక్ వస్తుంది, అప్పుడు తింటాను. మరి నువ్వు భోజనం చేశావా?

అమ్మ: హ్హ విజయ్... ఇప్పుడే తింటున్నాను. తింటూ నువ్వు గుర్తు వస్తే, ఒకసారి అడిగి కనుక్కుందామని ఫోన్ చేశాను.

నేను: సరే ఆంటీ... నేను కూడా కొద్దిసేపట్లోనే తినేస్తానులే.

అమ్మ: సరే విజయ్... మనం ఈరోజు సాయంత్రం కూడా గుడికి వెళ్తున్నాం, నువ్వు నాతో రావాలి సరేనా?

నేను: (ఆశ్చర్యంగా) కానీ ఆంటీ... నిన్న రాత్రే కదా మనం గుడికి వెళ్ళాము? మళ్లీ ఈరోజు కూడానా?

అమ్మ: (చిలిపిగా, గారంగా) అయితే ఈరోజు మళ్లీ వెళ్తే ఏంటి సమస్య విజయ్? నువ్వు నాతో కాకుండా వేరే ఎవరితోనైనా ఎక్కడికైనా వెళ్ళాలి అని ప్లాన్ చేసుకున్నావా ఏంటి?

నేను: (కంగారుపడుతూ) అయ్యో... నాకేం సమస్య లేదు ఆంటీ! నీకు కావాలంటే గుడికే కాదు, మనం బయట ఎక్కడికైనా హాయిగా నడుచుకుంటూ వెళ్దాం.

అమ్మ: (సంతోషంగా) ఉమ్... సరే అయితే విజయ్, సాయంత్రం నువ్వు రా... మిగతాది నేనే చూసుకుంటానులే.
సాయంత్రం 6 గంటలకు ఆఫీస్ అవ్వగానే నేను కోచింగ్ సెంటర్ ముందుకు చేరుకున్నాను. అక్కడ అమ్మ అప్పటికే గేటు వద్ద నాకోసం ఒంటరిగా నిలబడి ఉంది. నన్ను చూడగానే ఆమె పెదవులపై ఒక మధురమైన, మంత్రముగ్ధులను చేసే చిరునవ్వు విరిసింది.

నేను: (దగ్గరకు వెళ్లి) ఆంటీ... ఈరోజు చాలా త్వరగా వచ్చావు? ఇక్కడ ఎప్పటినుంచి నిలబడి ఉన్నావు?

అమ్మ: (నీరసంగా మొహం పెట్టి, గారంగా) విజయ్... నాకు కొంచెం జ్వరం ఉన్నట్లు అనిపించింది, అందుకే కోచింగ్ లో త్వరగా సెలవు తీసుకుని వచ్చేసాను.
ఆ మాట వినగానే నా గుండె ఒక్కసారిగా ఝల్లుమంది. అమ్మకు జ్వరం అనగానే నాలో తెలియని భయం, ఆందోళన మొదలయ్యాయి. నేను ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా... ఎంతో హక్కుగా, ప్రేమతో నా కుడిచేతిని ఆమె నుదుటి మీద, ఆపై ఆమె వెచ్చని మెడ మీద, చివరగా ఆమె మెత్తని అరచేతిని నా చేతుల్లోకి తీసుకుని తాకి చూశాను... ఆమె శరీరం ఎంత వేడిగా ఉందో కనుక్కోవడానికి. కానీ నాకు జ్వరం ఉన్నట్లు అనిపించలేదు.

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) కానీ ఆంటీ... నువ్వు చూస్తే పూర్తిగా బాగున్నట్లు కనిపిస్తున్నావు కదా?
అమ్మ నా ఆరాటాన్ని, ఆందోళనను చూసి తట్టుకోలేక కిల్ కిలా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆ నవ్వు చూశాక నాకు అర్థమైంది... అమ్మకు ఏమీ కాలేదు అని!

అమ్మ: (నవ్వుతూ నా వైపు చూస్తూ) విజయ్... నేను ఊరికే నీతో సరదాగా అబద్ధం చెప్పాను! నాకేమీ కాలేదు, నేను చాలా బాగున్నాను. కాకపోతే రోజూ కోచింగ్ క్లాస్ రూల్స్ ప్రకారం ఆలస్యం అవుతుంది కదా... అందుకే ఈరోజు పిల్లలతో చిన్న అబద్ధం చెప్పి త్వరగా వచ్చేసాను. మనం తొందరగా బయటకు వెళితే, షాపింగ్ ముగించుకుని ఇంటికి కూడా త్వరగా రావచ్చు కదా అని నా తాపత్రయం.

నేను: (బుంగమూతి పెట్టి, అలకగా) నువ్వు కూడానా ఆంటీ... నన్ను ఎంతలా భయపెట్టావో తెలుసా!

అమ్మ: (కళ్లెగరేస్తూ రొమాంటిక్‌గా) నేను నిన్ను అంతలా ఎందుకు భయపెట్టానో నీకు నిజంగా తెలియదా విజయ్?
ఆమె నా నోటి వెంబడి ఏదో ఒప్పుకోమంటుందని నాకు అర్థమైంది. నేను ఆ రొమాంటిక్ మత్తు నుండి తప్పుకోవడానికి విషయాన్ని పక్కకు మళ్లిస్తూ అన్నాను.

నేను: ఓహో... అంటే మీరు ఇప్పుడే అబద్ధాలు చెప్పడం నేర్చుకున్నారన్నమాట! ఒకవేళ మీకు నిజంగానే జబ్బు చేస్తే... ఆ పిల్లల ట్యూషన్స్ ఎవరు చూసుకుంటారు ఆంటీ? నేనే వచ్చి క్లాసులు చెప్పాల్సి వస్తుందేమో అనుకున్నాను!

అమ్మ: (ముఖం చిట్లించి, నకిలీ కోపంతో) ఓహో... సరే చాల్లే నీ తెలివితేటలు! ఇటు చూడు... నువ్వు వెళ్లి స్కూటర్ బయటకు తీయి, మనం ఇప్పుడే బయలుదేరుతున్నాం.

నేను: సరే ఆంటీ... తాళాలు ఇవ్వు, నేను స్కూటర్ తీసుకొస్తాను.
బండి కాస్త దూరంగా పార్క్ చేసి ఉంది, అందుకే నేను అటువైపు వెళ్లాను. నేను బండి తాళం తీసుకుని వచ్చేసరికి, అమ్మ ముందు ఒక చిన్న అమ్మాయి నిలబడి మాట్లాడుతోంది. ఆ అమ్మాయి అమ్మ దగ్గర చదువుకునే స్టూడెంట్ అని నాకు అర్థమైంది.

అమ్మాయి: మేడమ్... ఈరోజు మీరు రెస్ట్ తీసుకోండి. కానీ మేడమ్... వచ్చే వారం మీ పుట్టినరోజు వస్తోంది కదా, మాకు పెద్ద పార్టీ కావాలి. మీరే అన్నీ ఏర్పాటు చేయాలి సరేనా?

అమ్మ: (నవ్వుతూ ఆమె తల నిమురుతూ) ఓ తప్పకుండా నువ్వు ఏం కావాలి అంటే అది ఇస్తాను, ఎందుకు ఇవ్వను... ఖచ్చితంగా ఇస్తాను.

అమ్మాయి: (ప్రేమగా అమ్మను హత్తుకుని) అడ్వాన్స్ హ్యాపీ బర్త్‌డే మిస్ !

అమ్మ: థాంక్స్ రా... సరే, ఇప్పుడు నువ్వు ఇంటికి వెళ్ళు, నేను కూడా బయటకు వెళ్తున్నాను.

అమ్మాయి: సరే మిస్ ... బాయ్!

ఆ అమ్మాయి వెళ్ళిపోయాక నేను బండి తీసుకుని అమ్మ దగ్గరికి వచ్చాను. కానీ నా మనసంతా ఆ అమ్మాయి అన్న మాటల చుట్టూనే తిరుగుతోంది... ‘వచ్చే వారమే అమ్మ పుట్టినరోజు!’ ఈ విషయం వినగానే నాలో ఒక కొత్త ఉత్సాహం మొదలైంది. ఎలాగైనా వచ్చే వారం నా కన్నతల్లి పుట్టినరోజుకి ఒక అద్భుతమైన, మరువలేని బహుమతి  కొని ఇవ్వాలని మనసులోనే నిశ్చయించుకున్నాను. అమ్మ నా వెనుక సీట్లో కూర్చుంది. ఇద్దరం కలిసి గుడి వైపు బయలుదేరాము.