Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

ఎప్పటి నుంచో తన జీవితంలో కోరుకున్న వసంతం ఇప్పుడే వచ్చినట్టు ఆమె ముఖం వెలిగిపోతోంది. తలని ఒకసారి కుడికి, ఒకసారి ఎడమకి తిప్పుకుంటూ, తన చెవిపోగులను నిమురుకుంటూ ఆ అద్దంలో తన కొత్త రూపాన్ని చూసి మురిసిపోతోంది. ఆమె తనతో తానే ప్రేమలో పడినట్టు ఉంది.
నా మనసు నాతో: "ఇప్పుడైనా నమ్ముతావా? కళ్లకు కనిపిస్తున్న నిజాన్ని ఇంకా ఎందుకు దాస్తావు?"
వంటగదిలో సాన్నిహిత్యం – సింధూర బంధం
ఆమె ఏకాంతానికి భంగం కలిగించకూడదని, నేను మళ్లీ రెండు మెట్లు పైకి వెళ్లి, కావాలనే కాస్త చప్పుడు చేస్తూ కిందకి దిగాను. నేను వస్తున్న శబ్దం విని అమ్మ వెంటనే అద్దం ముందు నుండి పక్కకు తప్పుకుంది.
నేను: "ఆంటీ .. నువ్వు ఇంకా స్నానానికి వెళ్ళలేదా?"

అమ్మ (కాస్త కంగారును దాచుకుంటూ): "ఆ.. లేదు విజయ్. ఇక్కడ వస్తువులు ఏవో పడి ఉంటే సర్దుతున్నాను అంతే.."
నేను: "ఓహో.. సరే."
అమ్మ (నా కళ్లలోకి చూస్తూ చాలా ఆప్యాయంగా): "ఈరోజు నీకు ఏం వండమంటావు? నీకు ఏం ఇష్టమో చెప్పు, ఈ రాత్రికి అదే వండుతాను."
ఆ మాట వినగానే నా గుండెల్లో ఏదో తెలియని హాయి. పెళ్లయిన కొత్తలో భార్య భర్తను ఎంతో ప్రేమగా 'ఏం వండమంటారు' అని అడిగినట్టు అనిపించింది.
నేను: "సరే అయితే.. ఈరోజు నాకు ఇష్టమైన ఏది అయిన ఫ్రై చెయ్యి చాలు."
అమ్మ: "సరే, నేను స్నానం చేసి వచ్చేలోపు నువ్వు ఆ ముక్కలు తరిగి పెట్టు. ఇంకేం అయిన కావాలన్నా అడుగు, అన్నీ చేసి పెడతాను."
అమ్మ స్నానానికి వెళ్ళగానే నా మనసు మళ్లీ నాతో ఆటపట్టించడం మొదలుపెట్టింది.
నా మనసు: "చూశావా విజయ్.. ఇద్దరి మధ్య బంధం ఏ వైపు వెళ్తుందో? ఇప్పుడు నాదో చిన్న పందెం. అమ్మ స్నానం చేసి వస్తుంది కదా.. ముఖం కడుక్కుంటే నుదుటి మీదున్న సింధూరం పోవాలి కదా.. ఒకవేళ అది అలాగే ఉంటే?"
నేను: "స్నానం చేశాక ముఖం మీద నీళ్లు పడితే అది ఎలా ఉంటుంది? కరిగిపోతుంది కదా."
కానీ, అమ్మ స్నానం ముగించుకుని వంటగదిలోకి రాగానే నేను చూసి ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాను. నా ఊహ తలకిందులైంది. అమ్మ ముఖం ఫ్రెష్‌గా మెరిసిపోతోంది, కానీ నుదుటిపై నేను పెట్టిన ఆ సింధూరం మాత్రం అలాగే ఉంది! అంటే, ఆ సింధూరం చెరిగిపోకుండా ఆమె చాలా జాగ్రత్తగా ముఖం కడుక్కుంది. ఆ బొట్టును అలానే ఉంచుకోవాలని ఆమె మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంది.

నా మనసు: "ఇప్పుడు చెప్పు విజయ్! దీని అర్థం ఏంటో నీకు ప్రత్యేకంగా చెప్పాలా? ఆ సింధూరాన్ని తన నుదుటి నుండి తీసేయడం ఆమెకు అస్సలు ఇష్టం లేదు!"
అమ్మ: "ఏంటి విజయ్.. ఇంకా ముక్కలు కోయలేదా?"
నేను (ఆమె నుదుటి వంక చూస్తూ తడబడుతూ): "ఆ.. ఆ.. ఇప్పుడే కోస్తున్నాను ఆంటీ."
అమ్మ (నవ్వుతూ): "పర్వాలేదులే.. నువ్వు పక్కన కూర్చో, నేను చూసుకుంటాను."
నేను: "అయ్యో.. లేదు లేదు, ఇద్దరం కలిసి చేద్దాం."
అమ్మ (మరింత మధురంగా నవ్వుతూ): "సరే.. అయితే రా.."
చెమట తుడిచిన క్షణం – రోమాంటిక్ స్పర్శ
నేను కూరగాయలు తరుగుతుంటే, అమ్మ నా పక్కనే నిలబడి చపాతీ కోసం పిండి కలపడం మొదలుపెట్టింది. వంటగదిలో ఫ్యాన్ ఆఫ్‌లో ఉండటం వల్ల కాసేపటికే వాతావరణం వేడెక్కింది. పిండి కలుపుతున్న చేతులతో ఆమె తన భుజాలను, మెడను రుద్దుకోవడం చూశాను. ఆమెకు బాగా చెమటలు పడుతున్నాయి.
అమ్మ: "విజయ్.. ఆ ఫ్యాన్ స్విచ్ ఆన్ చెయ్యి, చాలా వేడిగా ఉంది."
నేను: "ఆ సరే ఆంటీ.. ఇప్పుడే వేస్తాను."
నేను లేచి ఫ్యాన్ ఆన్ చేశాను.
అమ్మ: "నా రూమ్‌లో, బెడ్ మీద నా చిన్న తువ్వాలు ఉంటుంది.. కాస్త తీసుకురావా విజయ్."
అమ్మ ఆ పెద్ద ఇల్లు వదిలేసి ఇక్కడ ఈ చిన్న ఇంట్లో ఉంటుంది . వంటగది పక్కనే ఒక బెడ్‌రూమ్, అందులోనే ఆమె లాకర్, బట్టలు, నగలు అన్నీ ఉంటాయి. కానీ ఆమె ఎక్కువగా హాల్‌లోనే పడుకునేది. ఇప్పటివరకు నేను ఆ రూమ్‌లోకి ఎప్పుడూ వెళ్లలేదు. అందుకే నాలో చిన్న సంకోచం కలిగింది.
నేను: "లోపల.. అంటే.. నీ గదిలోనా ఆంటీ ?"
నా కళ్లల్లోని సంకోచాన్ని అమ్మ గమనించింది. నాకెందుకో లోపలికి వెళ్లడం కంటే, ఈ క్షణంలో ఆమెకు నేనే సాయం చేయాలనిపించింది. వెంటనే నా జేబులోంచి నా హ్యాండ్ కర్చీఫ్ బయటకు తీశాను.
నేను: "ఆంటీ నీ చేతులకు పిండి అంటుకుంది కదా.. నువ్వు ఆగు, నేనే తుడుస్తాను."
ఆ మాట అంటూ నేను అమ్మకు చాలా దగ్గరగా జరిగాను. ఎంత దగ్గరగా అంటే.. ఆమె శ్వాస నా ముఖానికి తగులుతోంది. నా కర్చీఫ్ తీసుకుని నెమ్మదిగా ఆమె ముఖం వైపు తీసుకెళ్లాను. నేను అంత దగ్గరికి రాగానే అమ్మ తడబడింది, గుండె వేగం పెరిగినట్టు ఆమె రొమ్ములు వేగంగా కదలడం గమనించాను. ఆమె నెమ్మదిగా కళ్లు మూసుకుంది. నా స్పర్శకు ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా పులకరించింది.
నేను చాలా జాగ్రత్తగా, మృదువుగా నా కర్చీఫ్ తో ఆమె చెంపల మీద, సున్నితమైన మెడ వంపుల మీద ఉన్న చెమట బిందువులను తుడవడం మొదలుపెట్టాను. నా చేతి వేళ్లు ఆమె చర్మానికి తగులుతుంటే నాలోనూ ఒక కొత్త అనుభూతి మొదలైంది. నెమ్మదిగా ఆమె నుదుటి వైపు చూశాను. అక్కడ కూడా చెమట పట్టింది. కానీ నేను అక్కడ తుడిస్తే నేను పెట్టిన సింధూరం చెరిగిపోతుంది.
నేను చాలా జాగ్రత్తగా ఆ సింధూరానికి తగలకుండా, దాని చుట్టూ ఉన్న చెమటను మెల్లగా తుడుస్తున్నాను. ఆ సమయంలో అమ్మ మెల్లగా కళ్లు తెరిచి, నేరుగా నా కళ్లల్లోకి చూసింది. ఆ చూపుల్లో ఎంత ప్రేముందో, ఎంత నమ్మకముందో మాటల్లో చెప్పలేను.
అమ్మ (చాలా తక్కువ స్వరంతో, ప్రేమగా): "విజయ్.. కొంచెం చూసి.. జాగ్రత్త.."
ఆమె మాటల్లోని అంతరార్థం నాకు అర్థమైంది. ఆ సింధూరం చెరిగిపోకూడదనే ఆమె ఆరాటం.
నేను: "నువ్వు భయపడకు ఆంటీ .. ఈ సింధూరం నేనే నా చేతులతో పెట్టాను. దీన్ని నేను ఎప్పటికీ చెరిగిపోనివ్వను, తుడవను కూడా."
నా మాటలకు అమ్మ ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడింది.
అమ్మ: "సరే.. నీ ఇష్టం.."
ఆమె అన్న ఆ మాటలో నాపై పూర్తి లొంగుబాటు, ఒక భార్య భర్తకు ఇచ్చే నమ్మకం కనిపించాయి. చెమట తుడుస్తున్న క్రమంలో నా చేయి పొరపాటున ఆమె సైడ్ జుట్టుకు తగిలింది. కొంత జుట్టు ఆమె చెవి ముందుకు వచ్చి పడ్డాయి.
నేను: "ఆగు ఆంటీ .. జుట్టు అడ్డంగా ఉంది."
నేను నా వేళ్లతో ఆ జుట్టును నెమ్మదిగా వెనక్కి నెడుతూ ఆమె చెవి వెనుక సర్దాను. ఆ సమయంలో నా చిటికెన వేలు ఆమె చెవిపోగుకు తగిలి, అది కాస్త కదిలింది.
నేను (ఆమె ముఖంలోకి చూస్తూ): "ఇదేంటి అమ్మా.. రాత్రి పూట కూడా ఈ చెవిపోగులు పెట్టుకుని ఉన్నావు?"
అమ్మ (నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ ముసిముసి నవ్వులతో): "ఇవి పెట్టుకుంటే నేను చాలా బాగున్నానని సాయంత్రం ఎవరో చెప్పారు కదా.. అందుకే తీయలేదు."
నేను (సిగ్గుపడుతూ): "అవును.. నేనే చెప్పాను."
అమ్మ (కావాలనే నకిలీ కోపం నటిస్తూ): "మరి ఇంకెందుకు అడుగుతున్నావు? నచ్చలేదా.. సరే అయితే ఇప్పుడే తీసేస్తాను."

నేను (కంగారుగా ఆమె చేతిని ఆపబోతూ): "అయ్యో.. వద్దు వద్దు! నేను అలా అనలేదు. రాత్రి కూడా వేసుకున్నావు కదా అని అడిగానంతే.. సారీ ఆంటీ ."
నా కంగారును చూసి అమ్మ గలగలా నవ్వేసింది. ఆమె నాతో సరదాగా ఆడుకుంటూ, ఆ క్షణాలను ఎంతగానో ఆస్వాదిస్తోంది. నాకు మాత్రం నా మీదే నాకే సిగ్గుగా అనిపించి కాస్త వెనక్కి జరిగాను. ఇద్దరం కలిసి వంట పూర్తి చేశాము.
రాత్రి సంభాషణ – పెళ్లి ప్రస్తావన మరియు భావోద్వేగాలు
భోజనం ముగించాక, అమ్మ పాత్రలు కడుగుతుంటే నేను వంటగదిలోనే కూర్చుని ఆమె ప్రతి కదలికను గమనిస్తూ ఉన్నాను. అమ్మ కూడా మధ్యమధ్యలో నన్ను దొంగచూపులు చూస్తూ దొరికిపోతోంది. సమయం రాత్రి 9:30 దాటింది.
అమ్మ: "ఈరోజు షాపింగ్ వల్ల బాగా ఆలస్యమైంది.. కానీ ఎందుకో నాకు అస్సలు నిద్ర రావడం లేదు విజయ్."
నేను: "అవును ఆంటీ .. కానీ నేను ఉదయాన్నే త్వరగా ఆఫీస్‌కి వెళ్లాలి కదా."
అమ్మ (చాలా ఆప్యాయంగా నా పక్కన కూర్చుంటూ): "కాసేపు కూర్చో విజయ్.. మాట్లాడుకుందాం."
నేను: "సరే ఆంటీ.. మీరు అడిగితే కాదనగలనా.. కూర్చుంటాను." అసలే ఓనర్ గారు మీరు
అమ్మ: "హొ అవునా ఇంకా చాలు కానీ.. ఈరోజు నీ రోజంతా ఎలా గడిచింది? ఏం చేశావు ఆఫీసు లో ?"
నేను: "పెద్దగా ఏం లేదు అమ్మా. ఆఫీస్ పని అంతా ల్యాప్‌టాప్‌లోనే ఉంటుంది. కంపెనీ ప్రాజెక్టు పనులు చెప్పారు అవి చూస్తూ ఇంకా దాని డాక్యుమెంట్ చూసుకోవడమే సరిపోయింది."
అమ్మ (కంట్రోల్ చేస్తున్న నవ్వుతో): "అదంతా సరే కానీ.. నీతో పాటు ఆఫీస్‌లో ఎవరైనా అమ్మాయిలు ఉన్నారా?"
నేను (నవ్వుతూ): "ఉంటే ఏంటి.. లేకపోతే ఏంటి ఆంటీ?"
అమ్మ: "కాదు.. నువ్వు చాలా సిగ్గుపడతావు కదా, ఒక అమ్మాయితో మాట్లాడాలన్నా వందసార్లు ఆలోచిస్తావు.. అందుకే అడుగుతున్నా."

నేను: "అలా ఏం లేదు ఆంటీ.. నాకు అంతగా ఎవరితో మాట్లాడే అలవాటు లేదు. ఒకవేళ మాట్లాడాల్సి వస్తే మాట్లాడతాను.. అంతే."
అమ్మ: "సరే సరే.. అన్నట్టు విజయ్, నీకు ఇప్పుడు మంచి ఉద్యోగం వచ్చింది, వయసు కూడా 25 ఏళ్లు వచ్చాయి కదా. మీ ఇంట్లో వాళ్ళు.. అంటే మీ అమ్మమ్మ గారు నీకోసం సంబంధాలు చూడటం మొదలుపెట్టే ఉంటారు కదా?"
అమ్మ నోటి నుండి ఆ మాట వినగానే నా గుండెల్లో ఏదో అయింది.
నేను: "అయ్యో.. ఇప్పుడే పెళ్లి ఏంటి ఆంటీ ? దానికి ఇంకా చాలా సమయం ఉంది."
అమ్మ (నా కళ్లల్లోకి లోతుగా చూస్తూ): "ఒకవేళ మీ అమ్మమ్మ నీకోసం ఒక మంచి అమ్మాయిని చూసి.. ఆ అమ్మాయి నీకు నచ్చితే?"
నేను (క్షణ కాలం కూడా ఆలోచించకుండా నేరుగా ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ): "ఒకవేళ ఆ అమ్మాయి కనుక సరిగ్గా మీలాగే ఉంటే.. నేను రేపే పెళ్లి చేసుకోవడానికి సిద్ధం!"
నా నోటి నుండి అంత సూటిగా వచ్చిన సమాధానానికి అమ్మ ఒక్కసారిగా ఊపిరి బిగబట్టింది. ఆమె అస్సలు ఊహించలేదు నేను ఇంత పచ్చిగా నా మనసులోని మాటను చెబుతానని. ఆమె ముఖంలో ఒక వింత ఆశ్చర్యం, అలజడి కనిపించాయి.
అమ్మ (కంగారును దాచుకుంటూ నవ్వుతూ): "నా లాంటిదా.. అంటే ముసలిదా? హహహ.."
నేను (చాలా గంభీరంగా, ఎమోషనల్‌గా): "నేను వయసు గురించి మాట్లాడటం లేదు ఆంటీ.. నీ స్వభావం గురించి మాట్లాడుతున్నాను. నేను మొదటిసారి అపరిచితుడిగా నీ ఇంటికి వచ్చినప్పుడు, నా పరిస్థితి చూసి నన్ను నీ సొంతవాడిలా చేరదీశావు. నాకు ఆశ్రయం ఇచ్చావు, వండి పెట్టావు, ఉద్యోగం ఇప్పించావు. ఈ రోజు కూడా నా ఇష్టప్రకారం వంట చేశావు. ఇతరుల కోసం, అపరిచితుల కోసం ఇంతగా తపించే నీ మనసు, నీ స్వభావం అంటే నాకు ప్రాణం. నువ్వు కాబట్టి నా కోసం ఇంత చేశావు.. వేరే ఎవరైనా ఉంటే అసలు పట్టించుకునేవారా? ఈ కొద్ది రోజుల్లోనే ఈ ఇల్లు నా సొంత ఇల్లులా అనిపించిందంటే దానికి కారణం నువ్వే ఆంటీ."
నేను చెబుతున్న ప్రతి మాటను అమ్మ ఎంతో భావోద్వేగంతో వింటోంది. ఆమె కళ్లు ఆనందంతో, నాపై ఉన్న ప్రేమతో తడిచాయి.

అమ్మ (చిరునవ్వుతో, మెత్తటి స్వరంతో): "ఇతరులను ఇంత అందంగా పొగడటం నీకే చెల్లింది విజయ్. నువ్వు చాలా ప్రత్యేకమైన వాడివి.. ఎంతో నిజాయితీపరుడివి. ఈ రోజు నీ కన్నతల్లి బతికి ఉంటే, నిన్ను చూసి ఎంతగానో గర్వపడేది."
ఆమె నోటి నుండి ఆ మాట వినగానే నా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. లోపల ఎక్కడో ఒక బాధ మెదిలింది. 'నా కన్నతల్లివి నువ్వే అమ్మ’ ....  నేను ఎవరి కోసం ఇక్కడికి వచ్చానో, ఎవరితో ఇప్పుడు ఈ బంధాన్ని పెంచుకుంటున్నానో ఆ నిజం నీకు ఎలా చెప్పాలి?' అని నా మనసు బాధపడుతుంది. కానీ నన్ను నేను కంట్రోల్ చేసుకున్నాను.
మేమిద్దరం కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయాము. ఆ మౌనంలో ఎన్నో భావాలు నడిచాయి.
అమ్మ (ఆ నిశ్శబ్దాన్ని విరూస్తూ): "నిజానికి ఈరోజు షాపులో నిన్ను ఆ రూపులో చూసి నాకు చాలా భయం వేసింది.. కానీ తర్వాత నవ్వొచ్చింది."
నేను (సిగ్గుపడుతూ తలదించుకుని): "నాకేం తెలుసు ఆంటీ .. ఆడవారి సైజుల గురించి అక్కడ అలా అడుగుతారని.. అందుకే నువ్వు చెప్పాక మౌనంగా ఉండిపోయాను."
అమ్మ (నవ్వుతూ): "పర్వాలేదులే.. రేపు పెళ్లి అయ్యాక నీ భార్య దగ్గర కూడా ఇలాగే సిగ్గుపడతావా ఏంటి?"
నేను: "నా భార్య కంటే నాకు నువ్వే ఎక్కువ ఆంటీ.. అయినా నీ కంటే గొప్పవాళ్ళు ఎవరుంటారు నాకు?"
అమ్మ (నా మాటలకు లోలోపల మురిసిపోతూ): "ఏదైతేనేం విజయ్.. ఒక అపరిచిత స్త్రీ గౌరవాన్ని కాపాడటం కోసం నువ్వు అంతగా నిలబడ్డావు చూడు.. ఆ గుణం చాలు. ప్రతి స్త్రీ తన భర్త తనను గౌరవించాలని, రక్షించాలని కోరుకుంటుంది. ఆ ఉత్తమ లక్షణం నీలో ఉంది."
నేను: "నాకు తెలుసు ఆంటీ.. ఇంకోకటి మీరు నాకు అపరిచితురాలివి కావు.. ఎప్పటికీ కాదు."
నా మాటలకు అమ్మ ముఖం మళ్లీ సిగ్గుల హరివిల్లయింది. ఆమె కళ్లల్లో ఒక వింతైన కాంతి కనిపించింది.

అమ్మ (సమయం చూస్తూ): "అమ్మో.. అప్పుడే రాత్రి 11 గంటలు దాటిపోయింది! ఉదయాన్నే త్వరగా లేవాలి కదా.. వెళ్లి పడుకుందాం. అన్నట్టు విజయ్.. ఉదయం నువ్వు ఎన్ని గంటలకు కిందకి దిగుతావు?"
నేను: "నేను కరెక్ట్‌గా 6:30 కి కిందకి వస్తాను ఆంటీ . నువ్వు కూడా రెడీగా ఉండు."
అమ్మ: "సరే విజయ్.."
నేను మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్తుండగా.. అమ్మ వెనక నుండి పిలిచింది.
అమ్మ: "విజయ్.."
నేను: "చెప్పు ఆంటీ .."
అమ్మ (చాలా ప్రేమగా): "నువ్వు చాలా చాలా మంచివాడివి.."
నేను (నవ్వుతూ): "థాంక్యూ టీచర్ .. నువ్వు కూడా చాలా మంచిదానివి."
ఇద్దరం నవ్వుకుంటూ సెలవు తీసుకున్నాము.
పైకి వచ్చి మంచం మీద పడుకున్నాను. కానీ నా మనసు నన్ను ఊరికే ఉండనివ్వలేదు.
నా మనసు: "వావ్ విజయ్! ఈరోజు నువ్వు నిజంగా తామర పువ్వులా వికసించావు. చాలా తెలివిగా మాట్లాడావు. ఇప్పటికైనా ఒప్పుకో.. ఆమెను కేవలం అపరిచితురాలిగా కాకుండా, నీ జీవితంలో ఒక ముఖ్యమైన వ్యక్తిగా, నీదానిగా అంగీకరించావు కదా!"
నేను: "అవును.. ఇన్ని రోజులు కలిసి ఉన్నాక ఆ బంధం ఏర్పడటం సహజమే కదా."
నా మనసు: "సరే.. అంతా బానే ఉంది కానీ, అమ్మ నిన్ను ఉదయం ఎన్ని గంటలకి కిందకి వస్తావు అని అంత ప్రత్యేకంగా ఎందుకు అడిగింది అనుకుంటున్నావు?"
నేను: "ఉదయాన్నే ఇద్దరం కలిసి బయలుదేరాలి కాబట్టి అడిగింది. అందులో తప్పేముంది?"
నా మనసు (నవ్వుతూ): "అలా కాదేమో విజయ్.. తను ఉదయాన్నే తలస్నానం చేసి, బట్టలు మార్చుకునే సమయంలో నువ్వు కూడా అక్కడే ఉండాలని, నిన్ను తన రూమ్‌లోకి ఆహ్వానించాలని ఆమె అనుకుంటోందేమో! నీ ముందే బ్రా కొనడానికి వెనుకాడని ఆమె.. నీకు తన అందాన్ని చూపించడానికి వెనుకాడదు కదా!"
ఆ మాట వినగానే నా గుండె ఒక్కసారిగా కొట్టుకుంది. ఇది తప్పు అని నా వివేకం నన్ను హెచ్చరించింది. ఆ ఆలోచనలను అణచివేస్తూ, మనసు మాట వినడం ఆపేసి, కళ్లు మూసుకుని నిద్రలోకి జారుకోవడానికి ప్రయత్నించాను. కానీ ఆ రాత్రి నా మనసులో రేగిన అలజడి మాత్రం అంత సులభంగా సర్దుమణిగేలా లేదు.
ఆఫీస్ లో అలసట వల్ల నేను గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాను. ఆ నిద్రలో నాకు ఒక అద్భుతమైన కల వచ్చింది. ఆ కలలో..
ఆ రాత్రి వచ్చిన మధురమైన కల – అప్సరసలా భావన
నేను ఆఫీస్ ముగించుకుని ఇంటికి వెళ్లేసరికి రాత్రి సుమారు 9 గంటలు దాటింది. లోపలికి అడుగు పెట్టగానే భావన (నా కలలో నా భార్య) నా కోసం చాలా కోపంగా ఎదురుచూస్తూ కనిపించింది. సాధారణంగా చాలా సౌమ్యంగా, శాంతంగా ఉండే తను.. ఈరోజు నా కోసం ఎంతో అందంగా, శృంగారభరితంగా అలంకరించుకుని కూర్చుంది. ఒక్క బిడ్డకు తల్లి అయినప్పటికీ, ఆమె ఇప్పటికీ తన కత్తిలాంటి శరీరాకృతిని ఎంతో అద్భుతంగా కాపాడుకుంది.
ఆమె ఈరోజు ఎరుపు రంగు లెహంగా వేసుకుంది. ముఖానికి నిండుగా మేకప్, ప్రతిసారీ లాగే ముక్కుకు ఒక పెద్ద ముక్కుపుడక మెరుస్తోంది. చేతులకు నిండుగా గాజులు, కాళ్లకు నడుస్తుంటే సవ్వడి చేసే గజ్జెలు, నుదుటిపై ఎర్రటి బొట్టు, చెవులకు మెరిసే జుకాలు, మెడలో నల్లపూసల మంగళసూత్రం, పాపిడిలో ఎర్రటి సింధూరం పెట్టుకుని.. సాక్షాత్తూ ఆ స్వర్గలోకపు అప్సరసలా మంచం మీద నా కోసం ఎదురుచూస్తూ కూర్చుంది. మా ముద్దుల కొడుకు ఆమె పక్కనే ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నాడు.
నేను మెల్లగా ఆమె దగ్గరికి వెళ్లాను.
నేను: "క్షమించు నా బుజ్జీవి కదా సారీ ఏ.. ఈరోజు కొంచెం ఆలస్యమైంది."
భావన (కోపంతో ముఖం పక్కకు తిప్పుకుంటూ): "నా దగ్గరికి రాకు విజయ్! ఏం చెప్పాను నీకు ఉదయం? ఈరోజు మన పెళ్లి రోజు.. త్వరగా ఇంటికి రమ్మని ఎంత బతిమాలాను? కానీ నువ్వేంటి.. ఈరోజు కూడా ఆ ఆఫీస్ పనులంటూ ఇంత ఆలస్యంగా వచ్చావు!"
నేను (ఆమె చేతులు పట్టుకోబోతూ): "నా బంగారం కదా.. దయచేసి ఇప్పుడైనా నన్ను క్షమించు. ఇంత అందంగా తయారై నా కోసం కనిపెట్టుకుని ఉన్నావా? ఐయామ్ సో సారీ.."
భావన: "వద్దు.. నన్ను బుజ్జగించకు. ఈ పెళ్లి రోజు లేదు ఏం లేదు కానీ.. నువ్వు వెళ్లు, నేను వంట చేసి డైనింగ్ టేబుల్ మీద పెట్టాను. తిని పడుకోపో! ఎలాగూ నాకంటే నీకు నీ ఉద్యోగమే ఎక్కువ కదా!"
నేను (ఆమె గడ్డం పట్టుకుని నా వైపు తిప్పుతూ): "ఇంకెంత కోపం తెచ్చుకుంటావు నా ప్రాణమా.. దయచేసి క్షమించు."
భావన: "వద్దు.. నీతో మాట్లాడాలని లేదు, వెళ్ళిపో! అబ్బాయి ఇప్పుడే నిద్రపోయాడు, వాడు కొద్దిసేపట్లో లేస్తే వాడికి పాలు పట్టాలి. నన్ను వదిలేయ్."
నేను (ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ, ఎంతో శృంగారభరితమైన స్వరంతో): "వాడికే కాదు భావన.. ఈ రాత్రికి నాకు కూడా నీ పాలు కావాలి.. ఇప్పుడు ప్లీజ్ నన్ను క్షమించు."
నేను ఎంతో ఆరాటంగా నా చెవులు పట్టుకుని క్షమాపణ అడిగాను. కానీ భావన అంత సులభంగా ఒప్పుకోలేదు, ఇంకా అలిగిన ముఖంతోనే కూర్చుంది. నేను నెమ్మదిగా ఆమెను మంచం మీద నుండి లేపి, నా ముందుకు లాక్కున్నాను. ఆమె వెనుక నుండి గట్టిగా కౌగిలించుకుని, ఆమె సున్నితమైన మెడపై నా పెదవులతో ముద్దులు పెట్టడం మొదలుపెట్టాను. నా శ్వాస తగలగానే ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది.
నేను: "నా బుజ్జి వి కదా .. నీకోసం ఒక ప్రత్యేకమైన బహుమతి కొనడానికి వెళ్లేసరికే ఇంత ఆలస్యమైంది తెలుసా?"
భావన (ఆశ్చర్యంగా నా వైపు చూస్తూ): "నిజం చెబుతున్నావా? లేక నన్ను నమ్మించడానికి అబద్ధాలు ఆడుతున్నావా?"
నేను: "నిజం భావన.. నువ్వు ఎప్పటి నుంచో అడుగుతున్న ఆ వస్తువు కోసమే వెళ్లాను."
ఆ మాట వినగానే భావన ముఖంలో కోపం మాయమై ఆశ్చర్యం, సంతోషం వచ్చాయి. నేను నా బ్యాగ్ లోంచి ఒక పెద్ద పెట్టె తీసి ఆమె చేతికి ఇచ్చాను. ఆమె ఎంతో ఉత్సాహంగా ఆ పెట్టె తెరిచింది. అందులో ఒక పెద్ద హారం ఉంది. అది అంత ఖరీదైనదేమీ కాదు కానీ, చూడటానికి చాలా గ్రాండ్‌గా ఉంది. కానీ భావన కి అది అంతగా నచ్చినట్టు లేదు.
భావన (కాస్త నిరాశగా): "ఇదేంటి విజయ్.. హారమా? నాకు వద్దు ఇది.."
ఆమె మళ్లీ మూతి తిప్పుకుని అలిగింది. నేను నవ్వుకుంటూ నా జేబులోంచి మరో చిన్న మెత్తటి బాక్స్ బయటకు తీశాను.
నేను: "సరే.. ఇప్పుడు ఇది చూడు. బహుశా నీకు ఇది తప్పకుండా నచ్చుతుంది."

నేను ఆ చిన్న పెట్టెను తెరిచాను. అంతే.. అందులో ఉన్న వస్తువును చూడగానే భావన కళ్లు ఆనందంతో మెరిశాయి. ఆమె ఒక్కసారిగా నా మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.
నేను: "భావన.. నీ మనసులో ఏముందో నాకు తెలియదా? నీకు బహుమతిగా చాలా పొడవాటి, సాంప్రదాయకమైన మంగళసూత్రం కావాలని అడిగావు కదా.. అందుకే ఈరోజు వెతికి వెతికి తెచ్చాను. ఎలా ఉంది?"
భావన (ఆనంద బాష్పాలతో): "చాలా చాలా ముద్దుగా ఉంది విజయ్.. ఇప్పుడు నువ్వే దీన్ని నా మెడలో వేయి."
నేను: "సరే మేడమ్.. నీ ఇష్టప్రకారమే ఇప్పుడే వేస్తాను."
నేను మెల్లగా ఆమె మెడ వెనుక భాగంలో మృదువుగా ముద్దు పెట్టి, ఆ పొడవాటి మంగళసూత్రాన్ని ఆమె మెడలో అలంకరించాను.
నేను: "ఇప్పుడు ఈ హారం కూడా పెట్టుకో భావన.. ప్లీజ్ ఏ .."
భావన: "సరే.. నీ ఇష్టం, పెట్టు."
నేను ఆ హారాన్ని కూడా ఆమె మెడలో వేశాను. ఆ రెండు నగలు ఆమె నల్లటి లెహంగా బ్లౌజ్ మీద, ఆమె ఎద అందాల మధ్య ఎంతో అందంగా మెరిసిపోతున్నాయి.

భావన (నా కళ్లలోకి చూస్తూ సిగ్గుగా): "నేను ఎలా కనిపిస్తున్నాను విజయ్.. చెప్పు?"
నేను (ఆమె బుగ్గలను నిమురుతూ): "నేను నిన్ను మొదటిసారి చూసినప్పుడు ఎంత అందంగా, దేవతలా కనిపించావో.. ఈ రోజు కూడా అంతే అందంగా, అంతకంటే ఎక్కువ అందం గా కనిపిస్తున్నావు. వెన్నెల లాంటి ఒక అందమైన స్త్రీ.. నా కన్నతల్లే నాకు భార్యగా దొరకడం నా పూర్వజన్మ సుకృతం.. నేను చాలా అదృష్టవంతుడిని."
భావన (మధురంగా నవ్వుతూ): "మరి నా వల్ల నువ్వు ఒక అందమైన కొడుక్కి తండ్రివి కూడా అయ్యావు కదా.."
నేను: "ఓహ్.. అవును కదా, మరిచిపోయాను! కానీ నీకోసం ఇంకొక ఆశ్చర్యకరమైన బహుమతి కూడా ఉంది."
భావన (ఆశ్చర్యపోతూ): "ఇంకా ఉందా? మరి ఇంకా ఏం కొన్నావు విజయ్.. డబ్బంతా ఈరోజే ఖర్చు పెట్టేస్తావా ఏంటి?"
నేను: "నా బంగారం, ఈ రోజు మన పెళ్లిరోజు కదా.. కనీసం ఇంతైనా చేయకపోతే ఎలా? పువ్వులాంటి నా భార్య ముఖం విచారంగా ఉంటే నేను తట్టుకోలేను."
భావన: "సర్‌ప్రైజ్ ప్లాన్‌లు వేయడం నీ తర్వాతే ఎవరైనా.."
నేను: "నీ లాంటి అందమైన భార్య పక్కన ఉంటే ఆ పనులన్నీ వాటంతట అవే జరిగిపోతాయి భావన."
నేను భావనని ఇంకాస్త దగ్గరికి లాక్కుని, నా జేబులోంచి మరొక చిన్న ప్యాకెట్ తీశాను. అందులో ఒక పెద్ద ముక్కుపుడక ఉంది, దానికి చెవుల వరకు ధరించాల్సిన ఒక సన్నటి బంగారు గొలుసు ఉంది.
భావన: "ఇప్పుడెందుకు విజయ్ దీని అవసరం? నేను ఇప్పటికే ముక్కుపుడక పెట్టుకున్నాను కదా.. మళ్లీ ఎందుకు తెచ్చావు?"
నేను: "అది చిన్నది భావన.. ఈ మధ్య నీ ముక్కు మీద కోపం చాలా ఎక్కువైపోయింది. ఈ పెద్ద ముక్కుపుడక నీ కోపాన్ని కూడా అందంగా మార్చేస్తుంది."
భావన మళ్లీ నకిలీ కోపం నటిస్తుంటే, నేను చాలా ప్రేమగా ఆ పెద్ద ముక్కుపుడకను ఆమె ముక్కుకు తొడిగి, దాని గొలుసును ఆమె చెవిపోగుకు తగిలించాను.
నేను (ఆమె రూపాన్ని చూస్తూ పరవశించి): "అబ్బా.. ఇప్పుడు చూడు.. సాక్షాత్తూ ఒక దేవదాసిలా, రాచరికపు రాణి లా ఎంత శృంగారభరితంగా కనిపిస్తున్నావో.. అరె ఆగు, జుట్టులో ఎక్కడో ఇంకా తక్కువ అయింది"
నేను దాన్ని సర్దుతుంటే, భావన మంచం మీద ఉన్న నెట్ చున్నీని తీసుకుని నా చేతికి ఇచ్చింది. నేను ఆ చున్నీని చాలా పద్ధతిగా ఆమె తలపై ముసుగులా పెట్టాను.
నేను: "ఆ.. ఇప్పుడు పర్ఫెక్ట్."
నేను మంచం నుండి లేచి, ఒక 4-5 అడుగుల దూరం జరిగి నిలబడ్డాను.
నేను: "హ్మ్ం, ఇలాగే ఉండు భావన.. ఈ పెళ్లికూతురి రూపంలో ఉన్న నిన్ను నేను కళ్లారా చూసి తరించాలనుకుంటున్నాను.. ఇటు చూడు."
నా మాటలకు భావన కు విపరీతమైన సిగ్గు వచ్చేసింది. తలపై ఉన్న ముసుగును కొద్దిగా ముందుకు లాక్కుని, తన ముఖాన్ని నా నుండి దాచుకోవడానికి ప్రయత్నించింది.
నేను: "భావన.. ఇది అన్యాయం.. ముఖం దాచుకోకు."
భావన (ముసుగు చాటు నుండి నవ్వుతూ): "ఇందులో తప్పేముంది విజయ్? నువ్వు అంత దూరంగా కూర్చుని చూస్తానంటే నేను నా ముఖం చూపించను. ఈ అందాన్ని దగ్గర నుండి చూడాలంటే నువ్వు ముందు నా దగ్గరికి రావాలి."
నేను: "ఓహో.. అదా విషయం! చూస్తుంటే ఈరోజు నువ్వు చాలా రొమాంటిక్ మూడ్‌లో ఉన్నట్టున్నావు. నీ ఈ అల్లరి అలవాటు అంటేనే నాకు పిచ్చి ప్రేమ."
నేను వెంటనే మంచం దగ్గరికి వెళ్లాను. భావన వెనుక వైపు నిలబడి, ఆమె నడుము చుట్టూ నా చేతులు వేసి గట్టిగా నా వైపు తిప్పుకున్నాను.
నేను: "ఇదిగో.. నీ విజయ్ నీ దగ్గరికే వచ్చాడు భావన."
భావన (నా గుండెలపై తల వాల్చి): "నాకు తెలుసు నువ్వు వస్తావని.. ఇప్పుడు ఇలాగే నన్ను గట్టిగా పట్టుకో. నువ్వు నా పక్కన ఎంత దగ్గరగా ఉంటే నాకు అంత ఇష్టం."
నేను: "మన పెళ్లిలో నేను ఊరికే ఏడు అడుగులు వేయలేదు అమ్మ .. నిన్ను నా ప్రాణం ఉన్నంతవరకు కంటికి రెప్పలా చూసుకుంటానని మాట ఇచ్చాను. అలాగే చేస్తాను. ఇప్పుడు చెప్పు.. నా ప్రియురాలికి ఏం కావాలో?"
భావన నెమ్మదిగా తన ఒక చేత్తో నా చేయి పట్టుకుని, దాన్ని తన ఫ్లాట్‌గా ఉన్న పొట్ట మీద పెట్టుకుంది. నేను ఆమె వెనుక నుండి ఆమె సున్నితమైన మెడపై, చెవుల వెనుక భాగంలో ముద్దులు పెట్టడం మొదలుపెట్టాను.
భావన (ఆ స్పర్శకు తట్టుకోలేక): "స్స్స్స్స్.. విజయ్...."
నేను: "భావన.. ఏమైంది? ఈరోజు నీ మనసులో ఏముందో ఇంకా స్పష్టంగా చెప్పలేదు."
భావన: "అంటే.. నా చేతిని ఇక్కడ పెట్టించాక కూడా నీకు ఇంకా అర్థం కాలేదా?"
నా చేయి ఆమె కడుపు మీద ఉంది. ఆ క్షణం నాకు ఆమె చెప్పేది అర్థమైంది.
నేను: "ఓ... అవునా! నాకు అర్థమైంది భావన.. కానీ, మన బాబు పుట్టి ఇప్పటికి మూడు నెలలే కదా అవుతోంది.. వాడు ఇంకా చాలా చిన్నవాడు."
భావన: "అయితే ఏంటి విజయ్.. వాడు కూడా మెల్లగా పెద్దవాడవుతాడు. అప్పుడు వాడితో ఆడుకోవడానికి ఒక తమ్ముడో లేదా చెల్లో కావాలి కదా.."
నేను (నవ్వుతూ): "అవును.. ఎందుకు వద్దు.. కానీ నువ్వు మళ్లీ ఆ పెయిన్ భరించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నావా?"
భావన: "నా మొదటి కొడుకు పుట్టిన క్షణమే నేను దేనికైనా సిద్ధపడ్డాను.. నువ్వే చెప్పు విజయ్, నీకు ఇష్టం లేదా?"
నేను మళ్లీ ఆమె మెడ వంపుల్లో నా పెదవులను గట్టిగా నొక్కాను.

భావన: "ఆహ్. ఇషః అఅహః . విజయ్..." ఆమె నోటి నుండి ఒక మధురమైన నిట్టూర్పు వచ్చింది.

నేను: "నీ శరీరం కోలుకోవడానికి కొంత సమయం ఇద్దామనుకున్నాను భావన."
భావన (నా వైపు తిరిగి నా కళ్లలోకి చూస్తూ): "లేదు విజయ్, నాకు ఎలాంటి సమయం అవసరం లేదు.. నా గర్భం ఎప్పుడూ నీ ప్రేమతో నిండుగా ఉండాలని మాత్రమే నేను కోరుకుంటున్నాను. నీ బిడ్డ నా కడుపులో పెరుగుతుంటే ఆ అనుభూతే వేరు."