Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

ఆమె బట్టలు ఆరవేసి, మెట్ల వైపు వెళ్తూ... ఒక్కసారి ఆగి నా వైపు తిరిగింది. నా అందమైన తల్లి తన నల్లటి కళ్లతో, సైగ చేస్తూ, 'ఇంకా ఎవరితో మాట్లాడుతున్నావు విజయ్? నాతో మాట్లాడవా?' అన్నట్లు ఎంతో రొమాంటిక్‌గా అడిగింది. కానీ నా పంతం వల్ల, నేను ఫోన్ లో బిజీగా ఉన్నట్లు సైగ చేసి ముఖం తిప్పుకున్నాను. అమ్మ నిరాశగా కిందకు వెళ్ళిపోయింది.
రాత్రి ఏడున్నర అయింది. మధ్యాహ్నం ఆ చెత్త అన్నం తినడం వల్ల కడుపులో ఆకలి ఎలుకలు పరిగెడుతున్నాయి. మళ్లీ బయట ఏదైనా హోటల్లో తిందామని కిందకు వచ్చి, రోడ్డు దాటుతున్నాను.
సరిగ్గా అప్పుడే... ఎదురుగా ఒక స్కూటర్ వచ్చి నా ముందే ఆగింది. స్కూటర్ పై ఉన్న వ్యక్తి హెల్మెట్ తీసింది... అది నా అమ్మ!
నా వైపు ఎంతో ఆవేదనగా చూస్తూ, "విజయ్... ఇంత రాత్రి వేళ ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నావ్?" అని అడిగింది ఎంతో ప్రేమగా.
నేను పక్కనే ఉన్న హోటల్ వైపు చూపిస్తూ, "భోజనం చేయడానికి వచ్చాను ఆంటీ," అన్నాను ముఖం తిప్పుకుంటూ.
ఆ మాట వినగానే అమ్మ ముఖంలో ఒక లోతైన నిరాశ, విచారం కమ్ముకున్నాయి. తన కొడుకు లాంటి వాడు తన వంటను వదిలేసి బయట తింటున్నాడనే బాధ ఆమె కళ్లల్లో స్పష్టంగా కనిపించింది. "సరే విజయ్... భోజనం చేశాక రూమ్‌కి వచ్చేయ్.

నేను మార్కెట్‌కి వెళ్తున్నాను..." అంది ఎంతో భారంగా.
నేను హోటల్లో తిని, ఓ గంట సేపు ముంబై రోడ్లపై తిరిగాను. మనసంతా అమ్మ చుట్టూనే కొట్టుకుంటోంది. రాత్రి తొమ్మిది గంటలకు ఇంటికి వచ్చేసరికి... కింద వంటగదిలో లైట్ వెలుగుతోంది. నేను లోపలికి రావడం చూసిన అమ్మ, మెల్లగా నా దగ్గరికి వచ్చి ఏదో మాట్లాడాలని ఆరాటపడింది. కానీ నా పంతం కొద్దీ నేను ఆమె ముఖం చూడకుండా, నేరుగా మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్లడం మొదలుపెట్టాను.
నేను సగం మెట్లు ఎక్కానో లేదో... వెనుక నుండి అమృతం ఒలికే ఆ గొంతు ఎంతో ఆర్ద్రంగా నన్ను పిలిచింది...
"గుడ్ నైట్... విజయ్..."
ఆ పిలుపులోని వేదన, ప్రేమ నా గుండెను పిండేశాయి. నేను ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాను. అమ్మ స్వయంగా నాకోసం వచ్చి అంత ప్రేమగా పిలుస్తుంటే, నేను సమాధానం చెప్పకపోతే అది చాలా తప్పవుతుంది. మెల్లగా వెనక్కి తిరిగి, ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ, ఎంతో సాఫ్ట్‌గా... రొమాంటిక్‌గా అన్నాను... "సరే ఆంటీ... గుడ్ నైట్..." అని చెప్పి నా గదికి వెళ్లి పడుకున్నాను.
ఆ రాత్రి నా ఒంటరితనం నన్ను నిద్రపోనివ్వలేదు. ‘ఒకవేళ అమ్మకు నాపై కోపమే ఉంటే, తనే స్వయంగా నాకోసం వచ్చి ఎందుకు మాట్లాడుతుంది? ఆమె మనసులో కూడా ఏదో రొమాంటిక్ తుఫాను నడుస్తోంది విజయ్... నువ్వు తొందరపడకు’ అని నా మనసు నాకు నచ్చజెప్పింది.
మరుసటి రోజు ఆదివారం ఉదయం 7 గంటలకే నిద్రలేచాను. హుషారుగా తలస్నానం చేసి, కొత్త బట్టలు వేసుకుని మెట్లు దిగి కిందకు రావడం మొదలుపెట్టాను. నా కాళ్ల అడుగుల చప్పుడు వినగానే... అమ్మ తన గది తలుపులు తెరుచుకుని హాల్‌లోకి వచ్చింది.
నేను కావాలనే ఆమెను పట్టించుకోకుండా బయటకు వెళ్లబోయాను. అంతలోనే వెనుక నుండి ఆ మధురమైన గొంతు మళ్లీ నన్ను కట్టిపడేసింది...
"విజయ్... ఒక్క నిమిషం విను..."
నేను ఒక్క ఉదుటున వెనక్కి తిరిగి అమ్మ వైపు చూశాను... అంతే! నా ఊపిరి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పని అయింది! నా కళ్లు నా ఆధీనంలో లేవు.
ఎదురుగా... నా కన్నతల్లి భావన  ఒక అప్సరసలా నిలబడి ఉంది! ఆమె ఒంటిపై ఒక అందమైన ఆకుపచ్చ రంగు పట్టుచీర ఉంది. ఆ చీరకు మ్యాచింగ్ గా ఉన్న లో-కట్ బ్లౌజ్ లో నుండి ఆమె ఎద వంపులు, ఆ తెల్లని నాజూకైన నడుము వంపు ఒక రొమాంటిక్ కావ్యంలా మెరిసిపోతున్నాయి. చేతులకు ఆకుపచ్చ రంగు గాజులు కిలకిలమంటున్నాయి. ఎప్పుడూ ముడి వేసే తన ఒత్తైన నల్లటి జుట్టును ఈరోజు ఫ్రీగా విరబోసుకుంది. ఆ జుట్టు ఆమె భుజాలపై పడుతుంటే నా గుండెల్లో మన్మథ బాణాలు గుచ్చుకున్నాయి.
కానీ అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా నా కళ్లు ఎక్కడికి వెళ్లాయో తెలుసా?
ఆమె ఆ విశాలమైన నుదుటిపై... నేను నిన్న రాత్రి కోరుకున్నట్లే... ఒక పెద్ద నల్లటి బొట్టు పెట్టుకుంది! చెవులకు నేను కలలు గన్నట్లే... పెద్ద పెద్ద జుమ్కాలు వేలాడుతున్నాయి! అవి ఆమె కదలికలకు ఊగుతుంటే నా ఒళ్లు కామంతో, ప్రేమతో పిచ్చెక్కిపోవడం మొదలైంది.

అమ్మ నా వైపు చూసి... తన పెదవులపై ఒక మాయాజాలం లాంటి సిగ్గుపడే రొమాంటిక్ నవ్వును చిందించింది...
ఆ దృశ్యం చూడగానే నా కాళ్ల కింద భూమి కదిలిపోయింది! నా గుండె ఆగిపోయినంత పని అయింది! దీని అర్థం... ??...
అమ్మ కేవలం నన్ను అద్దె కుర్రాడిలా చూడటం లేదు... నేను కోరుకున్నట్లే, నా రొమాంటిక్ పొగడ్తలకు లొంగిపోయి, నాకోసమే ఈరోజు పెళ్లికూతురిలా ముస్తాబైంది! తన కన్నకొడుకు అని తెలియకుండానే... ఆమె నా ప్రేమలో పూర్తిగా మునిగిపోయింది! నా పురుషాంగం ప్యాంటు లోపల గట్టిగా నిక్కబొడుచుకుంది... నా కళ్ల ముందే నా దేవదూత, నా ప్రియమైన తల్లి నాకోసం ఎదురుచూస్తోంది... ఇక నా రొమాంటిక్ ప్రయాణం ఏ మలుపు తిరగబోతోందో ఊహించుకుంటూ నేను ఆమె వైపు అడుగులు వేశాను...

ముస్తాబైన మురిపం... ఆకలి తీర్చిన అనురాగం!

అమ్మ నుదుట ఆ పెద్ద నల్లటి బొట్టు, చెవులకు ఆ అందమైన జుమ్కాలు పెట్టుకుని ఉండటం చూసి నా కళ్లను నేనే నమ్మలేకపోయాను. నిన్న రాత్రి నేను కోరుకున్న ఆ రూపాన్ని, ఈరోజు నా కళ్లముందే సాక్షాత్కరింపజేసింది! ఆమెను చూడగానే నా మనసంతా ఏదో తెలియని ఆనందంతో, మురిపంతో నిండిపోయింది. నిన్నటి నుండి నాపై ఎంతో కోపంగా ఉందనుకున్న నా తల్లి... ఈరోజు నా మనసు ఎరిగి ఇలా ముస్తాబై వచ్చేసరికి లోపల నా ఆనందానికి హద్దుల్లేవు. కానీ నా మనసులో ఒకే ఒక్క చిన్న సందేహం... ‘నేను అడిగిన వెంటనే నిన్న రాత్రి ఎందుకు పెట్టుకోలేదు? ఈరోజే ఎందుకు పెట్టుకుంది?’
నేను అలాగే చూస్తూ ఉండిపోగా, అమ్మ నా వైపు ప్రేమగా చూస్తూ, "విజయ్... ఇంత పొద్దున్నే ఎక్కడికి బయలుదేరావు నాయనా?" అని అడిగింది.
"అది... బయట టిఫిన్ తిని వద్దామని ఆంటీ..." అన్నాను నెమ్మదిగా.
"ఓహ్... బయటకెందుకు విజయ్? ఈరోజు నేను ఇంట్లోనే ఎంతో ఇష్టంగా టిఫిన్ తయారు చేశాను. నువ్వు ఈరోజు నాతో కలిసి ఇక్కడే తింటే బాగుంటుందని అనుకున్నాను," అంది ఎంతో గారంగా.
ఆ మాట వినగానే నా గుండె ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోయింది. మనసులోనే గంతులు వేశాను. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, ఆ జుమ్కాలు పెట్టుకున్నాక అమ్మ ముఖం చంద్రబింబంలా మెరిసిపోతోంది. ఆమె నా వైపు చూస్తూ, తన ఒత్తైన జుట్టులోకి చేతిని పోనిచ్చి, ఆ జుమ్కాలను సున్నితంగా తాకుతూ సరిచేసుకుంది. ఆ క్షణంలో ఆమె ప్రవర్తన చూస్తే... తను పెట్టుకున్న ఆ చెవిపోగుల గురించి నా నోటి వెంబడి పొగడ్త వినాలని ఆరాటపడుతున్నట్లు నాకు స్పష్టంగా అర్థమైంది.

నేను ఆమెకు మరింత దగ్గరగా జరిగి, కళ్లల్లోకి చూస్తూ ఎంతో ప్రేమగా అన్నాను, "ఆంటీ... నేను నీకు ముందే చెప్పాను కదా, నువ్వు పెద్ద బొట్టు పెట్టుకుని, ఈ జుమ్కాలు వేసుకుంటే... ఎంత అందంగా కనిపిస్తావో! నీకు ఇది చాలా చాలా బాగుంది."
అమ్మ ఆ పొగడ్తకు ఒక్కసారిగా సిగ్గుపడిపోయింది. తన కొంగును వేళ్లతో ముడేస్తూ, "నాకూ తెలియదు విజయ్... నేను ప్రతిరోజూ ఇలాంటివి పెట్టుకోను కదా, అందుకే ఇది నాకు బాగుందో లేదో అని చిన్న అనుమానం..." అంది ముఖం దించేసుకుంటూ.
"అనుమానం ఎందుకు ఆంటీ? నువ్వు ఇందులో చాలా బాగున్నావు... దేవదూతలా చాలా అందంగా ఉన్నావు," అన్నాను నా గొంతులో సర్వస్వం ఒలకబోస్తూ.
అమ్మ లజ్జతో మురిసిపోతూ, "ఛ... ఏంటది విజయ్..." అని నవ్వింది.
"ఇందులో సిగ్గుపడడానికి ఏముంది ఆంటీ? నేను నిజమే చెబుతున్నాను. నువ్వు ఇలా సాంప్రదాయబద్ధంగా ముస్తాబైతే, స్వర్గం నుండి వచ్చిన దేవకన్య కంటే ఏమాత్రం తీసిపోవు," అన్నాను రొమాంటిక్ గా.
"ఇక నన్ను పొగడటం ఆపు విజయ్... ఈరోజు నేను కోచింగ్ సెంటర్ లో ఒక సాంప్రదాయ వేడుక (Traditional Day) ఉండటం వల్ల ఇలా తయారయ్యాను," అంది సర్దుకుంటూ.
ఆ మాట వినగానే నా గుండెల్లో చిన్న నిరాశ మొదలైంది. ‘అంటే... ఈ ముస్తాబు నా కోసం కాదా? ఆ కోచింగ్ సెంటర్ కోసమా?’ అని నా వయసు మనసు కాస్త అలిగింది. కానీ, బహుశా ఆమె నాతో అబద్ధం చెబుతోందేమో, తన సిగ్గును దాచుకోవడానికి సాకులు వెతుకుతోందేమో అనిపించింది. ఏదేమైనా, ఆ రోజు అమ్మ చేతి వంటతో కడుపు నిండా టిఫిన్ తిన్నాను. ఆ తర్వాత అమ్మ ట్యూషన్‌కి వెళ్తున్నానని చెప్పడంతో, ఎంతో ఇష్టంగా ఆమెకు వీడ్కోలు చెప్పాను.
అమ్మ వెళ్ళిపోయాక నేను పై అంతస్తులోని నా గదికి వచ్చాను. మంచంపై వాలి కళ్లు మూసుకున్నా, నా కళ్ల ముందు ఆకుపచ్చ చీరలో, పెద్ద బొట్టుతో మెరిసిన అమ్మ రూపమే కదలాడింది. ఎంత వయసు వచ్చినా ఆమె అందంలో ఆ హుందాతనం ఏమాత్రం తగ్గలేదు. అప్పుడు నాకు పెట్టెలో దొరికిన అమ్మ పాత పెళ్లి ఫోటో గుర్తొచ్చింది. వెంటనే లేచి నా బ్యాగ్ లోంచి ఆ ఫోటోను బయటకు తీశాను.

గత అరగంటగా ఆ ఫోటోనే రెప్ప వేయకుండా చూస్తూ ఉండిపోయాను. ఆ ఫోటోలో పెళ్లికూతురిగా ఉన్న నా కన్నతల్లి రూపం నన్ను మైమరపించింది. నుదుట పెళ్లి బొట్టు, ముక్కున నత్తు, చేతులకు గాజులు, మెడ నిండా నగలతో ఎర్రటి పట్టుచీర కట్టుకుని మురిపెంగా నవ్వుతోంది. కాలంతో పాటు ఆమె కొంచెం బరువు పెరిగి ఉండవచ్చు కానీ, ఈరోజు ఉదయం చూసిన రూపానికి, ఈ పాత ఫోటోకి పెద్ద తేడా ఏమీ లేదు. ఆమె ఇప్పటికీ అంతే అందంగా ఉంది. కానీ ఆ ఫోటోలో నాకు ఒకటి లోపించినట్లు అనిపించింది... ఆమె కాళ్లకు కట్టిన గజ్జెలు ఆ చీర కింద సరిగ్గా కనిపించలేదు.
ఆ క్షణంలో నా మనసులో ఒక పవిత్రమైన కోరిక పుట్టింది. ‘నాకు మొదటి నెల జీతం రాగానే... నా సొంత డబ్బులతో అమ్మ కోసం చాలా అందమైన వెండి గజ్జెలు కొనాలి. కొని... నా కన్నచేతులతో ఆ తల్లి కాళ్లకు నేనే స్వయంగా కట్టాలి!’ అలా ఆలోచిస్తూ, ఆ ఫోటో పక్కనే ఉన్న అమ్మ ఎర్రటి పెళ్లి చీరను చేతిలోకి తీసుకున్నాను. ఆ పట్టుచీరను నిమురుతుంటే నా ఒళ్లు పులకరించింది. ఈ చీరను త్వరలోనే అమ్మకు బహుమతిగా ఇవ్వాలి... ఆమెను మళ్లీ ఇలా ముత్తైదువులా, అలంకారంతో, మెడలో మంగళసూత్రంతో చూడాలి అని నా కన్నపేగు తహతహలాడింది. కానీ... అదెలా సాధ్యం? ఆమె భర్త రాజేష్ చనిపోయాడు, ఇప్పుడు ఆమె చెంత ఉన్నది కేవలం కొడుకైన నేనే.
మధ్యాహ్నం 12 గంటలు దాటింది. అమ్మ ట్యూషన్ నుండి తిరిగి వచ్చే సమయం కావడంతో నా ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ పై అమ్మ పేరు చూడగానే నా ముఖంలో నవ్వు విరిసింది.
"విజయ్... ఎక్కడున్నావు నాయనా? మళ్లీ భోజనానికి బయటకు వెళ్లావా ఏంటి?" అంది అవతలి నుండి ఆరాటంగా.
"లేదు ఆంటీ... నేను పైనే నా గదిలో ఉన్నాను. నువ్వు ఎక్కడున్నావు?" అన్నాను ప్రేమగా.
"నేను కిందకి వచ్చేశాను విజయ్... నువ్వు త్వరగా కిందకు రా. నేను వంట చేస్తున్నాను, నువ్వు కూడా నాకు కాస్త సాయం చేయొచ్చు కదా. ఇకపై బయట అస్సలు తినకు, సరేనా?" అంది ఎంతో హక్కుగా.
"సరే ఆంటీ... ఇప్పుడే వస్తున్నాను," అని ఫోన్ పెట్టేసి కిందకు పరుగు తీశాను.
నేను కిందకు రాగానే అమ్మ మార్కెట్ నుండి తెచ్చిన కూరగాయల సంచిని నా చేతికి ఇచ్చింది. "విజయ్... నేను కాస్త స్నానం చేసి వస్తాను. అప్పటివరకు ఈ కూరగాయలను వంటగదిలో సర్దు. ఈరోజు నేను నీకు నచ్చిన బంగాళదుంపల కూర వండుతాను, కాబట్టి కొన్ని బంగాళదుంపలు తరిగి పెట్టు," అంది. ఆమె నా వైపు తిన్నగా చూడకుండా, చూపులు తిప్పుకుంటూ మాట్లాడటం గమనించాను. ఆమె నా ముందు సిగ్గుపడుతోందని నాకు స్పష్టంగా అర్థమైంది.

అమ్మ స్నానానికి వెళ్లగానే నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి చకచకా బంగాళదుంపలు తరిగి, అన్నీ సిద్ధం చేసి హాల్‌లోని కుర్చీలో కూర్చుని ఆమె కోసం ఎదురుచూడటం మొదలుపెట్టాను.
కొద్దిసేపటికి అమ్మ స్నానం ముగించుకుని గదిలోకి వచ్చింది. ఆమె కట్టుకున్న కాటన్ చీర, స్నానం చేయడం వల్ల తడిగా ఉన్న ఆమె విరబోసిన జుట్టు... ఆ రూపం నన్ను మళ్లీ మంత్రముగ్ధుడిని చేసింది. అమ్మ నా వైపు చూసి చటుక్కున చూపు తిప్పుకుంది. నా కళ్లు మాత్రం ఆమెపైనే స్థిరంగా ఉన్నాయి. ఆమె నా ముందే ఒక టవల్ తీసుకుని తన తడి జుట్టును తుడుచుకోసాగింది.
జుట్టు తుడుచుకున్నాక, అమ్మ టవల్ పక్కన పెట్టి, తన చేతిలోని ఒక కొత్త ప్యాకెట్ వైపు చూసింది. అది ఆమె ఇప్పుడే మార్కెట్ లో కొనుక్కొచ్చిన సరికొత్త బొట్ల ప్యాకెట్! ఆ కవర్ పై పెద్ద అక్షరాలతో 'బిగ్ బిందీస్' (పెద్ద బొట్లు) అని రాసి ఉంది. అది చూడగానే నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. నిన్న రాత్రి నేను పెద్ద బొట్టు పెట్టుకోమన్నానని... ఈరోజు ఆమె ప్రత్యేకంగా నా కోసమే ఆ పెద్ద బొట్ల ప్యాకెట్ కొనుక్కొచ్చింది!
అమ్మ ఆ ప్యాకెట్ ఓపెన్ చేసి, ఒక పెద్ద నల్లటి బొట్టు తీసి తన నుదుటిపై ఎంతో అందంగా దిద్దుకుంది. అంతటితో ఆగకుండా, తన చిన్న పెట్టెలోంచి పెద్ద జుమ్కాలను తీసి తన చెవులకు తగిలించుకుంది. ఆ అలంకారం చూస్తుంటే... ఒక స్త్రీ తన భర్త కోసమో, ప్రేమికుడి కోసమో ముస్తాబైనట్లు అనిపించింది. నా కన్నతల్లి నా మాటల కోసం ఇంతలా మారిపోతుందని నేను ఊహించలేదు.
నేను అలాగే ఆశ్చర్యంతో చూస్తుండిపోగా, అమ్మ నా వైపు చూసి ఎంతో సున్నితంగా అడిగింది, "ఏమైంది విజయ్... అలా చూస్తున్నావు? ఏమైనా అంటున్నావా, నాకు వినపడలేదు?"
నేను నత్తిగా సర్దుకుంటూ, "అది... ఏం లేదు ఆంటీ... నువ్వు కేవలం ఆ కాలేజీ ఫంక్షన్ కోసమే అలా రెడీ అయ్యావనుకున్నాను... మళ్లీ ఇంటికి వచ్చాక కూడా ఇలా పెద్ద బొట్టు, జుమ్కాలు పెట్టుకుంటావని నేను అస్సలు అనుకోలేదు," అన్నాను రొమాంటిక్ గా.
"ఎందుకలా విజయ్?" అంది నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ.
"ఊరికే..." అన్నాను సిగ్గుపడుతూ.
అమ్మ నా వైపు ఎంతో మురిపెంగా చూసి నవ్వింది. "మార్కెట్ లో నా స్టూడెంట్స్ కూడా నేను ఇందులో చాలా బాగున్నానని చెప్పారు విజయ్... అయినా, నీకు ఈ రూపం నచ్చుతుందని నువ్వే కదా అన్నావు. మరి ఇప్పుడేంటి హఠాత్తుగా అంత కంగారు పడుతున్నావు?" అంది ఎంతో గారంగా.
"లేదు... లేదు ఆంటీ... నా ఉద్దేశం అది కాదు... నువ్వు ఇందులో చాలా చాలా అందంగా ఉన్నావు... ఊరికే అలా..." అని తడబడ్డాను. అమ్మ ముఖం కమలంలా వికసించి, ఒక అందమైన నవ్వు ఆమె పెదవులపై చేరింది.
అమ్మ వంట చేస్తుంటే నేను కుర్చీలో కూర్చుని ఆమెనే గమనిస్తున్నాను. మొదటి రోజు చూసినప్పుడు ఎంతో కఠినంగా అనిపించిన ఈ స్త్రీ... లోపల ఎంత సున్నితమైనదో, ఎంతటి ప్రేమగలదో రోజులు గడిచేకొద్దీ నాకు అర్థమవుతోంది.
కొద్దిసేపటికే వంట పూర్తయింది. ఇద్దరం కలిసి వేడివేడి అన్నం, ఆలూ కూర ప్లేట్లలో పెట్టుకుని తినడం మొదలుపెట్టాము. మొదటి ముద్ద నోట్లో పెట్టగానే ఆ రుచి నన్ను పరవశింపజేసింది. "ఉమ్మ్... ఆంటీ! ఇదేంటి... వంట ఇంత అద్భుతంగా ఉంది!" అన్నాను తృప్తిగా.
"నిజంగానా విజయ్... అంత బాగా కుదిరిందా?" అంది సంతోషంగా.
"నీ చేతుల్లో ఏదో మాయ ఉంది ఆంటీ... ఒట్టు!" అన్నాను ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ.

అమ్మ నవ్వి, నా తలపై మెల్లగా కొడుతూ అంది, "నా చేతుల్లో ఏం మాయ లేదు నాయనా... నువ్వు గత రెండు రోజులుగా బయట ఆ పాడు మెస్ లో చెత్త తిండి తిన్నావు కదా, అందుకే నా వంట నీకు ఇంత రుచిగా అనిపిస్తోంది."
"లేదు ఆంటీ... నిజంగానే చాలా బాగుంది," అన్నాను.
"అయినా విజయ్... నువ్వు బయటకు వెళ్లిన రోజు నేను నీకోసం వంట చేసి, నీకు ఫోన్ కూడా చేశాను కదా... మరి నువ్వు నాతో చెప్పకుండా ఎందుకు బయటకు వెళ్లి తిన్నావో నాకు ఇప్పటికీ అర్థం కాలేదు," అంది కాస్త అలిగినట్లు ముఖం పెట్టి.
నేను తలదించుకుని, చిన్న పిల్లవాడిలా ముఖం పెట్టి, "నిజం చెప్పమంటారా ఆంటీ... మీరు నాపై కోపంగా ఉన్నారని నేను అనుకున్నాను... అందుకే భయపడి బయటకు వెళ్లాను," అన్నాను తిన్నగా.

ఆ మాట వినగానే అమ్మ ఆశ్చర్యపోయింది. "నేను నీ మీద ఎందుకు కోపపడతాను విజయ్?"
"లేదు ఆంటీ... అది అలా అనిపించింది..."
"ఇప్పుడు నువ్వు నాకు ఖచ్చితంగా చెప్పాలి విజయ్... ఏం జరిగిందో చెప్పు," అంది నా చేయి పట్టుకుని బతిమాలుతున్నట్లు.
నేను కాస్త తడబడుతూనే, అబద్ధం చెబుతున్నట్లు నటిస్తూ అన్నాను... "నిన్న రాత్రి నేను ఫోన్ లో... మీకు ఆ పెద్ద బొట్టు, జుమ్కాలు బాగుంటాయని చెప్పాను కదా ఆంటీ... తీరా చూస్తే సాయంత్రం మీరు అవి పెట్టుకోకుండా మామూలుగా ఉండేసరికి... నా పొగడ్తలు మీకు నచ్చక నా మీద కోపపడ్డారేమో అనుకున్నాను. అందుకే మీకు ఇంకా కోపం తెప్పించడం ఇష్టం లేక బయట తినడానికి వెళ్లాను," అన్నాను నా మనసులోని ఆరాటాన్ని బయటపెడుతూ.
నా మాట వినగానే అమ్మ ఒక్క ఐదు సెకన్ల పాటు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. ఆ తర్వాత... ఒక్కసారిగా గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది! 

ఆమె అలా కిల్ కిలా నవ్వుతుంటే నాకు చాలా ఇబ్బందిగా, సిగ్గుగా అనిపించింది. నేను తలదించుకుని కూర్చున్నాను. కానీ అమ్మ నవ్వు ఆపడం లేదు. ఆ ఇబ్బందిని భరించలేక, "ఆపండి ఆంటీ... ప్లీజ్! ఇందులో అంతలా నవ్వడానికి ఏముంది? నేనేమైనా జోక్ చేశానా?" అన్నాను బుంగమూతి పెట్టి.
అమ్మ నా ముఖాన్ని చూసి, తన నవ్వును బలవంతంగా ఆపుకుంటూ కొంచెం సీరియస్ గా మారి అంది... "సరే... సరే... క్షమించు విజయ్, నేను ఇక నవ్వను. ఏయ్ వెధవా! నన్ను బాధపెట్టేలా నువ్వేం మాట్లాడావు అని నేను కోపపడతాను? అయినా, నిన్ను చూస్తుంటే నాకు చాలా వింతగా ఉంది... నాకు కోపం రాకూడదు అని నువ్వు బయట ఆ మురికి కూడు తినడానికి వెళ్లావా? నిజానికి... నా మీద కోపం నీకు ఉండి ఉంటుంది విజయ్!" అంది నా కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూస్తూ.
నేను కంగారు పడుతూ, "నాకెందుకు కోపం వస్తుంది ఆంటీ... అది మీ ఇష్టం కదా... మీరు ఎలా ఉన్నా బాగుంటారు, కానీ అలా చూస్తే ఇంకా బాగుంటుందని నా అభిప్రాయం అంతే..." అన్నాను ఎంతో ధైర్యం తెచ్చుకుని.
అమ్మ ముఖంలో మళ్లీ ఒక మధురమైన నవ్వు విరిసింది. కానీ వెంటనే ఆమె గంభీరంగా మారి, ఎంతో సున్నితంగా అంది... "విజయ్... రాత్రిపూట ఎవరైనా అంత పెద్ద పెద్ద జుమ్కాలు పెట్టుకుని పడుకుంటారా నాయనా? గుచ్చుకుంటాయి కదా! అందుకే నేను రాత్రి అవి పెట్టుకోలేదు... కానీ దానికి నువ్వు ఇంతలా కోపపడి బయట తిండి తింటావా?" అంది ఎంతో ఆప్యాయంగా.
ఆమె మాటలకు నా మనసులోని భయమంతా మాయమైపోయింది. అమ్మ నా భావాలను తప్పుగా అనుకోలేదు సరే కదా, ఎంతో ప్రేమగా నన్ను అర్థం చేసుకుంది.
ఆమె నా వైపు చూస్తూ, "పర్వాలేదు విజయ్... నువ్వు చాలా సిగ్గరివి, అమ్మాయిలతో ఎక్కువగా మాట్లాడిన అలవాటు లేదు కదా... అందుకే చిన్న విషయాలకే ఇలా అలిగి కోప్పడుతున్నావని నాకు తెలుసు," అంది నా అమాయకత్వాన్ని మెచ్చుకుంటూ.

భోజనం చివరి దశకు వచ్చేసరికి నేను కొంచెం సీరియస్ గా మారాను. అమ్మ కళ్లల్లోకి చూస్తూ ఎంతో ఆరాటంగా, ప్రేమగా అన్నాను... "ఆంటీ... నేను ఒక మాట చెప్పనా? నేను ప్రతిరోజూ నీతోనే ఉంటాను. నువ్వు వండిన ఈ అమృతం లాంటి ఆహారమే నాకు కావాలి. ఈ రుచి నాకు చాలా ఇష్టం ఆంటీ... కానీ, నా మాటను తప్పుగా అనుకోకు... నేను ఇక్కడ ఉచితంగా తిని కూర్చోవడానికి రాలేదు. ప్రతిరోజూ వంటకు అయ్యే సామాన్లు, డబ్బు అంతా నేనే భరిస్తాను. వీలైతే వంటలో కూడా నీకు పూర్తి సహాయం చేస్తాను... కానీ, నాకు మాత్రం నువ్వు వండిన అన్నమే కావాలి ఆంటీ..." అన్నాను నా గొంతులో ఎంతో భావోద్వేగాన్ని నింపుకుంటూ.
నా మాటలు వింటున్న అమ్మ కళ్లల్లో ఒక్కసారిగా నీళ్లు తిరిగాయి. కన్నీళ్లు సుడులు తిరుగుతుండటం నాకు స్పష్టంగా కనిపించింది. గతంలో తన భర్త రాజేష్ ఎప్పుడూ తన వంటను గౌరవించకుండా, బయట తాగుతూ తన్నులు తిట్టడమే బహుమతిగా ఇచ్చాడని... కానీ ఈరోజు ఈ అపరిచిత విజయ్ తన వంట కోసం, తన సాన్నిహిత్యం కోసం ఇంతలా తపించిపోతుండటం ఆమె కన్నపేగును లోతుగా తాకింది.

అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆర్ద్రంగా చూస్తూ, కన్నీళ్లు తూడ్చుకుని అంది... "లేదు విజయ్... నాకు అస్సలు ఏ సమస్యా లేదు నాయనా. నేను నీకోసం ప్రతిరోజూ ఎంతో ఇష్టంగా వండుతాను... నీ కడుపు నిండే వరకు నా చేతులతో తినిపిస్తాను..." అంది ఎంతో భావోద్వేగంతో.
ఆ మాట వినగానే నా మనసు సంతోషంతో ఆకాశాన్ని అందుకుంది. ఇద్దరి మధ్య ఒక పవిత్రమైన, అపారమైన అనురాగ బంధం మరింత గట్టిపడింది.
భోజనం ముగిసింది. రేపటి నుండి (సోమవారం) నేను కంపెనీకి వెళ్లాలి, ఉదయం 7 గంటలకే నాకు డ్యూటీ ఉంది. కాబట్టి అమ్మకు ఎంతో ప్రేమగా 'గుడ్ నైట్' చెప్పి పై అంతస్తులోని నా గదికి వచ్చాను. కడుపు నిండా అమ్మ చేతి వంట తిన్న తృప్తి, రేపటి ఉద్యోగపు ఒత్తిడి కలిసి నన్ను మెల్లగా నిద్రలోకి జార్చాయి. ఈ రాత్రి నా మనసు ఎంతో ప్రశాంతంగా, అమ్మ ప్రేమతో నిండిపోయింది...