Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

అంతరాత్మల యుద్ధం... కంటి ముందే కన్నతల్లి!

సాయంత్రం వేళకు నిద్రలేచేసరికి మనసంతా కాస్త తాజాగా అనిపించింది. బయటకు వెళ్లి కాస్త టీ తాగి వద్దామని మెట్లు దిగి కింది అంతస్తుకు వచ్చాను. అక్కడ అమ్మ ప్రశాంతంగా కూర్చుని ఉండటం చూశాను.

నన్ను చూడగానే ఆమె ముఖంలో చిన్న నవ్వు విరిసింది. "ఓహ్ విజయ్, నువ్వు రావడం చాలా మంచిదైంది. నేను ఇప్పుడే టీ పెట్టబోతున్నాను... రా, నువ్వు కూడా కాసేపు కూర్చుని టీ తాగు," అంది ఎంతో ఆప్యాయంగా.
"సరే ఆంటీ..." అని చెబుతూ నేను ఆమె పక్కనే కూర్చున్నాను. ఇద్దరం కలిసి టీ తాగుతుండగా, అమ్మ నాతో అంది, "విజయ్, నువ్వు ఒక పని చెయ్యి... నా బండి తాళం తీసుకుని మార్కెట్‌కి వెళ్ళు. రాత్రి వంట చేయడానికి కొన్ని కూరగాయలు తీసుకురా."
"సరే ఆంటీ, అలాగే వెళ్తాను," అన్నాను.
ఆమె తన పర్స్ లోంచి కొంత డబ్బు తీసి నా చేతిలో పెట్టబోయింది. నేను వెంటనే చేతులు అడ్డం పెడుతూ, "వద్దు ఆంటీ... మీరేం చేస్తున్నారు? వద్దు, నేను మీ దగ్గర డబ్బులు తీసుకోలేను. దయచేసి నన్ను ఇంకా ఇబ్బంది పెట్టకండి. మీరు ఇప్పటికే నా కోసం చాలా చేశారు, నన్ను కూడా మీకోసం ఏదైనా చేయనివ్వండి," అన్నాను ఎంతో వినయంగా.
అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆత్మీయంగా చూస్తూ చిన్నగా నవ్వింది. "సరే, నీ ఇష్టం విజయ్..." అంది.
నేను వెంటనే మార్కెట్‌కు బయలుదేరాను. లిస్టులో ఉన్న కూరగాయలన్నీ కొన్నాను. అంతేకాదు, మరుసటి రోజు వంటకు అవసరమయ్యే మసాలాలు, ఇతర వస్తువులు కూడా ఇప్పుడే కొనేశాను. ఎందుకంటే అమ్మకు కాలు నొప్పిగా ఉంది, ఆమె మళ్లీ మళ్లీ ఇబ్బంది పడకూడదని నా తాపత్రయం. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, ఆమె గాయపడిన చోట రాయడానికి త్వరగా నయం చేసే ఒక మంచి మెడికల్ క్రీమ్ కూడా డాక్టర్‌ని అడిగి మరీ కొన్నాను.
ఇంటికి తిరిగి వచ్చేసరికి రాత్రి ఏడున్నర అయింది. అప్పటికే నాకు కూడా బాగా ఆకలి వేస్తోంది. లోపలికి రాగానే సామానంతా పక్కన పెట్టి, చేతులు, కాళ్లు కడుక్కోవడానికి వెళ్లాను.
కూరగాయల సంచులు చూసిన అమ్మ ఆశ్చర్యపోతూ, "ఏయ్ విజయ్, ఇదంతా ఏంటి? నేను నిన్ను కొన్ని కూరగాయలు మాత్రమే తీసుకురమ్మని అడిగాను... మరి ఇవన్నీ ఎందుకు తెచ్చావు?" అని అడిగింది.
"పర్వాలేదు ఆంటీ... ఇవన్నీ మీకు ఎలాగూ అవసరమవుతాయి. మీరేమో కాలు నొప్పితో ఉన్నారు, మళ్లీ మళ్లీ ఇబ్బంది పడకూడదు కదా," అన్నాను.
ఆమె ఆ క్రీమ్ ట్యూబ్ చూసి, "మరి ఈ క్రీమ్ ఎందుకు విజయ్? నా దగ్గర ఇప్పటికే టాబ్లెట్స్, ఆయింట్‌మెంట్ ఉన్నాయి కదా... దీని అవసరం లేదు," అంది ఒక భార్య తన భర్తను ప్రేమగా ప్రశ్నించినట్లు.
నేను కంగారు పడకుండా, "కంగారు పడకండి ఆంటీ... మీకు ఇది ఎప్పుడైనా అవసరం కావచ్చు. ఇది గాయపడిన చోట రాస్తే త్వరగా నయమవుతుందని డాక్టరే చెప్పారు," అన్నాను. అమ్మ పైకి సంతోషంగా లేనట్లు గంభీరంగా నటించినా, లోలోపల నా ఆరాటాన్ని చూసి ఆమె మనసు కరిగిందని నాకు అర్థమైంది.
నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి ఎంతో ప్రేమగా రాత్రి భోజనం తయారు చేశాను. 

ఇద్దరం కలిసి భోజనం చేశాక, కాసేపు హాల్‌లో కూర్చుని మాట్లాడుకున్నాము. ముంబై నగరం గురించి, నా ఉద్యోగ ప్రయత్నాల గురించి ఎన్నో విషయాలు పంచుకున్నాము. రాత్రి పది దాటాక ఇక పడుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాము.
అమ్మ పడుకునే ముందు తన గాయాలకు క్రీమ్ రాసుకోవడానికి సిద్ధమైంది. నేను ఆమె పడుతున్న ఇబ్బందిని చూసి, "ఆంటీ... మీరు వదిలేయండి, ఆ క్రీమ్ నేనే రాస్తాను," అన్నాను.
అమ్మ ఏ అభ్యంతరమూ చెప్పకుండా, "సరే విజయ్..." అంది.
నేను ట్యూబ్ నుండి కొంచెం క్రీమ్ తీసుకుని అమ్మ చేయి, కాలు పట్టుకున్నాను. అమ్మ కళ్లు నా వైపే ఉన్నాయి. నేను నా కనురెప్పలు కిందకి దించి, నా చూపును కేవలం ఆమె గాయపడిన చర్మం మీదే కేంద్రీకరించాను. ఆమె గాయంపై మెల్లగా క్రీమ్ రాస్తుంటే... చల్లటి ఆ స్పర్శకు ఆమె నోటి నుండి "స్స్స్స్స్....స్స్..." అని ఒక చిన్న మూలుగు వచ్చింది.
"పర్వాలేదు ఆంటీ, మొదట్లో కొంచెం మంటగా, నొప్పిగా ఉంటుంది... తర్వాత అంతా సర్దుకుంటుంది," అన్నాను ఎంతో సాఫ్ట్‌గా.
ఆమె కేవలం "హ్మ్మ్..." అని మూలిగింది. ఆ క్షణంలో నా గుండె ఎందుకు అంత వేగంగా కొట్టుకుంటోందో నాకే తెలియదు. నా చేతులు కూడా వణకడం మొదలుపెట్టాయి. బహుశా అమ్మ నా వణుకును గమనించింది కాబోలు, మెల్లగా నవ్వింది.
"ఏమైంది విజయ్? ఇప్పటి వరకు నువ్వు  ఏ అమ్మాయిని కానీ, ఏ ఆడదాన్ని కానీ తాకలేదు అనుకుంటా... అందుకే నీ చేతులు ఇంతలా వణుకుతున్నాయా?" అని అడిగింది సరదాగా.
నేను క్రీమ్ రాస్తూనే, సిగ్గుపడుతూ తలదించుకున్నాను. "ఇప్పుడు మీకు ఎలా చెప్పాలి ఆంటీ... అవును, నేను ఎప్పుడూ ఏ అమ్మాయితోనూ ఎక్కువగా మాట్లాడలేదు. నేను చిన్నప్పటి నుండి కొంచెం సిగ్గు ఎక్కువ ... అందుకే..." అన్నాను.
అమ్మ గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. "నేను నమ్మలేకపోతున్నాను విజయ్... ఈ రోజుల్లో కూడా నీలాంటి అబ్బాయిలు ఉన్నారా?" అంది.
"అందులో నమ్మడానికి ఏముంది ఆంటీ... చాలా మంది అబ్బాయిలు ఇలాగే ఉంటారు," అన్నాను సర్దుకుంటూ.
"నేనైతే ఎప్పుడూ చూడలేదు. మా ట్యూషన్ కి వచ్చే చిన్న అబ్బాయిలు కూడా నీకంటే చాలా ఫాస్ట్ గా, తెలివిగా ఉంటారు," అంది.
"ప్రతీ ఒక్కరూ భిన్నంగా ఉంటారు కదా ఆంటీ... నన్ను కూడా ఆ విచిత్రమైన పిల్లల్లో ఒకడిగా పరిగణించండి," అన్నాను నవ్వుతూ. క్రీమ్ రాయడం పూర్తయ్యాక, "ఆంటీ... క్రీమ్ రాశాను. ఇక మీరు కాళ్లకు దుప్పటి కప్పుకుని పడుకోండి. నేను ఇప్పుడు వెళ్లి పడుకోవాలి," అని చెప్పి లేచాను.
నేను మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్తుండగా, అమ్మ వెనుక నుండి ఎంతో ఆత్రంగా పిలిచింది... "విజయ్... ఒక్క నిమిషం విను."
నేను మళ్లీ ఆమె దగ్గరికి వెళ్లాను. అమ్మ ముఖంలో ఏదో తెలియని భావోద్వేగం కనిపించింది. ఆమె మంచం మీద నుండి నెమ్మదిగా లేచి నా దగ్గరికి వచ్చి, నా భుజంపై చేయి వేసింది. "విజయ్... నువ్వు మాకు అపరిచితుడివి అయినప్పటికీ... నన్ను నీ సొంత తల్లిలా, నీ సొంత మనిషిలా చూసుకుంటున్నావు...మా నాన్న చనిపోయాక నేను ఒక మనిషికి ఇంత దగ్గర అవ్వడం ఇదే మొదటిసారి " అంది కళ్లు చెమర్చుకుంటూ.

నా లోపల కన్నపేగు గట్టిగా కొట్టుకుంది. "ఆంటీ... కష్టకాలంలో మనకు అండగా నిలిచే ప్రతి ఒక్కరూ, వారు ఎంత అపరిచితులైనా సరే మన సొంతవాళ్లలాగే అనిపిస్తారు. సంతోషంలో ప్రతి ఒక్కరూ మనతో ఉండాలనుకుంటారు... కానీ కష్టంలో, ఇబ్బందిలో మనకు సహాయం చేసేవాడే నిజమైన సొంతవాడు," అన్నాను గుండె లోతుల్లోంచి.
అమ్మ చిన్నగా నవ్వుతూ నా వైపు చూసింది. "నీకు ఇంకా 25 ఏళ్లు కూడా నిండలేదు విజయ్... కానీ ఎంత పెద్ద పెద్ద మాటలు మాట్లాడుతున్నావో..." అంది ఆశ్చర్యపోతూ.
"బహుశా జీవితం నాకు నేర్పిన పాఠాలు ఏమో ఆంటీ..." అన్నాను నా తండ్రిని కోల్పోయిన విషాదాన్ని మనసులో తలుచుకుంటూ.
"హ్మ్... ఉండొచ్చు. కానీ నువ్వు నేర్చుకున్నదంతా మంచి కోసమే నేర్చుకున్నావు నాయనా. నేను నీకంటే రెండింతలు పెద్దదాన్ని, అయినా ఇప్పటికీ జీవితాన్ని నేర్చుకుంటూనే ఉన్నాను. నువ్వు వయసులో చిన్నవాడివైనా... చాలా తెలివైనవాడివి. కానీ నువ్వు నిజంగా చాలా సిగ్గు పడుతూనే ఉన్నావు ఇది ముంబై ఇక్కడ ఇలా బ్రాకలేవు కొంచెం తెలివిగా ఉండు... హహహహహ," అంటూ అమ్మ ఎంతో ఆత్మీయంగా నవ్వింది.
ఆ క్షణంలో, ఆ అందమైన నవ్వును చూశాక నా మదిలో ఆ ఆలోచన ఎక్కడినుంచి వచ్చిందో తెలియదు... నన్ను నేను అదుపు చేసుకోలేక నోరు జారేశాను. "ఆంటీ... మీరు నాకంటే వయసులో పెద్దవారే కావచ్చు... కానీ మీరు చాలా అందంగా ఉంటారు...బహుశా ఎవరు అయిన మిమ్మల్ని చూస్తే 25 లేదా 30 మధ్యలో ఉంటాయి అనుకుంటారు" అనేశాను తిన్నగా ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ.
నేను అన్న మాటలు వినగానే అమ్మ ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయింది. ఆమె తెల్లని ముఖం ఒక్కక్షణంలో సిగ్గుతో ఎర్రబడింది. నేను ఏమన్నానో నాకే అర్థం కాలేదు. గుండె ఆగినంత పని అయింది.
అమ్మ తన చీర కొంగును సర్దుకుంటూ, సిగ్గును దాచుకోవడానికి గంభీరంగా నటిస్తూ, "ఓ... నువ్వు కూడానా విజయ్? నాకు ఇప్పుడు ముసలితనం వచ్చేసింది... నాకు ఈ పొగడ్తలు, ఈ విషయాలు ఇప్పుడు అస్సలు నచ్చవు," అంది తల పక్కకు తిప్పుకుంటూ.
"ఎందుకలా ఆంటీ? మీకు ఈ ముసలితనం ముచ్చట ఎవరు చెప్పారు? ఆ చెప్పిన వారు ... బహుశా మీ అందం చూసి అసూయపడి ఉంటారు. కానీ నా కళ్లకైతే... మీరు ఒక దేవతలా కనిపిస్తారు," అన్నాను నా మనసులోని స్వచ్ఛమైన భావనతో.
ఆ మాట విన్నాక అమ్మ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది. కానీ ఆమె ముఖ కదలికలను చూస్తే, నా పొగడ్తలు విని ఆమె లోలోపల ఎంతో సంతోషపడుతోందని, ఒక స్త్రీగా ఆమె మనసు ఉప్పొంగుతోందని నాకు అర్థమైంది. ఆమె నన్ను దొంగచూపులతో చూడటం నేను గమనించాను. అక్కడ వాతావరణం అంతా ఒక మధురమైన, నిశ్శబ్దమైన ఆత్మీయతతో నిండిపోయింది.
నేను ఇక అక్కడ ఉంటే నా భావోద్వేగాలను దాచుకోలేనని, అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోవాలని అనుకున్నాను. వెళ్లే ముందు నన్ను నేను ఆపుకోలేక నవ్వుతూ అన్నాను, "ఆంటీ... మీరు నన్ను నిజంగా మీ సొంతవాడిగా భావిస్తే... నన్ను  మీరు అని పిలవడం మానేసి, విజయ్ అనో లేదా నువ్వు అనో పిలవండి. నన్ను “మీరు” అని పిలిచినప్పుడల్లా నాకు ముసలితనం వచ్చేసినట్లు అనిపిస్తోంది... హహహహ."
నా మాటలకు అమ్మ కూడా గట్టిగా నవ్వేసింది. "సరే విజయ్... గుడ్ నైట్ , వెళ్లి పడుకో," అంది ప్రేమగా.
"సరే ఆంటీ... గుడ్ నైట్..." అని చెప్పి నేను పై అంతస్తుకు చేరుకున్నాను.
గదిలోకి వచ్చి మంచం మీద పడుకున్నాక నా బుర్ర హీటెక్కిపోయింది. ‘ఛీ... నేను ఏం చేశాను? అమ్మతో అలా అందంగా ఉన్నావని అనడం తప్పా? ఒకవేళ ఆమె నా గురించి తప్పుగా అనుకుంటే నా పరిస్థితి ఏంటి?’ అని నన్ను నేనే ప్రశ్నించుకున్నాను. కానీ అమ్మ ప్రవర్తన గుర్తిస్తే... ఆమె నాపై అస్సలు కోప్పడలేదు, పైగా సిగ్గుపడుతూ నవ్వింది. అసలు దీని అర్థం ఏమై ఉంటుంది?
నా మనసు పిచ్చి ఆలోచనల వైపు మళ్లింది. ‘అమ్మకు విడాకులయ్యాక ఇప్పటివరకు ఏ మగవాడూ ఆమెకు ఇంత దగ్గరవ్వలేదు. మరి నా సేవల వల్ల, నా పొగడ్తల వల్ల అమ్మ మనసులో నాపై ఏవైనా వింత భావాలు కలుగుతున్నాయా?’ అని నా వయసు ఉద్వేగం నన్ను అయోమయంలోకి నెట్టింది. నేను కళ్లు తెరిచి నా ప్యాంటు వైపు చూశాను... నా మడ్ద అప్పటికే గట్టిగా నిక్కబొడుచుకుని ఉంది. నాపై నాకే అసహ్యం వేసింది. కన్నతల్లి గురించి ఇలాంటి ఆలోచనలు రావడం తప్పు అనిపించింది. నేను వెంటనే లేచి కొన్ని చల్లటి నీళ్లు తాగి నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాను.
ఇలాంటివి నిజ జీవితంలో సాధ్యమేనా అని నా మొబైల్ తీసి చెక్ చేయాలనుకున్నాను. గతంలో నేను చూసిన కొన్ని అడల్ట్ పోర్న్ వీడియోలలో తల్లి, కొడుకుల శృంగార దృశ్యాలు నా మనసులో మెదిలాయి. ‘బహుశా నేను గతంలో అలాంటి వీడియోలు ఎక్కువగా చూడటం వల్లేమో... నా మనసు ఈ పవిత్రమైన బంధాన్ని కూడా ఆ వికృత కోణంలో చూస్తోంది’ అని నన్ను నేనే నిందించుకుంటూ మళ్లీ కళ్లు మూసుకున్నాను.
కానీ ఆ రాత్రి నా అపస్మారక మనసు నన్ను మరో ఘోరమైన కలలోకి తీసుకెళ్లింది.
కలలో... నేను ఉదయాన్నే లేచేసరికి ఒక పసిబిడ్డ గట్టిగా ఏడుస్తున్న శబ్దం వినిపించింది. నేను కంగారుగా చూస్తూ, "భావన.. త్వరగా రా, బిడ్డ ఏడుస్తున్నాడు," అని కేక వేశాను.
అమ్మ (భావన) గబగబా గదిలోకి వచ్చింది. "అయ్యో... నా బిడ్డ! ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు నాయనా... వాడికి బాగా ఆకలిగా ఉన్నట్టుంది, పాలు కావాలి," అంది ఎంతో ఆరాటంగా.
నేను అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి, "నువ్వే వాడికి పాలు పట్టాలి భావన..." అన్నాను.
అమ్మ ఏమాత్రం సంకోచించకుండా తన చొక్కా విప్పి, తన నిండైన కుడి రొమ్ముని ఆ పసిబిడ్డ నోటికి అందించింది. ఆ పాలు తాగుతూ ఆ బిడ్డ శాంతపడ్డాడు. నేను మెల్లగా అమ్మ వెనుక నుండి వెళ్లి, ఆమె తెల్లని మెడపై మృదువుగా ముద్దు పెట్టాను. "చూడు... నీ స్పర్శ తగలగానే వాడు ఎలా శాంతపడ్డాడో..." అన్నాను మత్తుగా.
అమ్మ నా వైపు తిరిగి ఎంతో శృంగార భరితంగా చూస్తూ, "నువ్వు ఊరుకో విజయ్... వాడు పూర్తిగా నీ పోలికే. ప్రేమ దొరికే వరకు వాడి మనసుకు తృప్తి ఉండదు," అంది.
నాలోని కామం హద్దులు దాటింది. "అమ్మా... నాకు కూడా నీ పాలు తాగాలని ఉంది..." అన్నాను ఆరాటంగా.
అమ్మ నా వైపు చూసి మోహపు నవ్వు నవ్వింది. "చిన్నప్పుడు నా కొడుకుగా నా పాలు తాగావు... ఇప్పుడు నా భర్తగా నా కడుపున నీ బిడ్డను మోపిస్తున్నావు... నా అదృష్టం విజయ్! రా... నా పాలు తాగు..నేను మీ ఇద్దరికీ ఇవ్వగలను." అంటూ ఆమె తన ఎడమ రొమ్ముని నా నోటికి అందించింది. నేను కన్నతల్లి రొమ్మును నోట్లో పెట్టుకుని, జుర్రుకుంటూ పాలు తాగడం మొదలుపెట్టాను...

 ఆ మత్తులో...
సరిగ్గా అప్పుడే నా మొబైల్ అలారం గట్టిగా మోగింది!
నేను ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి కళ్లు తెరిచాను. ఒళ్లంతా చెమటలతో తడిసిపోయింది. అదంతా మళ్లీ ఒక కల అని తెలిసి నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. కన్నతల్లి పట్ల నా మనసులో రేగుతున్న ఈ కామపు ఆలోచనలు, ఈ భయంకరమైన కలలు నన్ను తీవ్రమైన అపరాధభావంలోకి, నరకంలోకి నెట్టేసాయి. ఇటు నిజ జీవితంలో అమ్మ చూపిస్తున్న పవిత్రమైన అనురాగం... అటు నా మనసులోని వికృతమైన ఊహల మధ్య నేను పిచ్చివాడిలా మారిపోతున్నట్లు అనిపించింది!
అలిగిన అనురాగం... మౌనం వెనుకటి మధుర కావ్యం!

నేను హఠాత్తుగా నిద్రలోంచి మేల్కొన్నాను. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. అసలు నాకేమవుతోంది? కలలో... నా కన్నతల్లి భావన  నా భార్యగా, నా పసిబిడ్డకు పాలు పడుతున్న ఆ దృశ్యం, ఆ సాన్నిహిత్యం ఎంత అద్భుతంగా అనిపించాయో! నిన్నటిలాగే ఈరోజు కూడా నా ప్యాంటు తడిసిపోవడంతో నాపై నాకే వింతగా అనిపించింది. కానీ, ఆ మధురమైన కలను ఎక్కువసేపు తలుచుకోకుండా, లేచి నేరుగా వెళ్లి చన్నీళ్లతో స్నానం చేసేశాను.
స్నానం ముగించి కిందకు రాగానే అమ్మ కనిపించింది. ఆమెను చూడగానే నా మనసు మళ్లీ ఆ కల లోని రొమాంటిక్ లోకంలోకి జారిపోయింది. ఆమె సళ్ళ స్పర్శ, ఆ పాలు పట్టే దృశ్యం గుర్తొచ్చి నా ఒళ్లు పులకరించింది, అలాగే కాస్త సిగ్గుగా కూడా అనిపించింది.
నా వాలకాన్ని గమనించిన అమ్మ ముఖంలో ఒక మధురమైన నవ్వు విరిసింది. ఎంతో ఆత్మీయంగా నా వైపు చూస్తూ, "విజయ్... నువ్వు వచ్చావా? పద, నీకో శుభవార్త ఉంది!" అంది.
ఆమె నన్ను మీరు అనకుండా, నిన్న రాత్రి నేను కోరినట్లే ఎంతో చొరవగా 'నువ్వు’ అని పిలవడం ఇదే మొదటిసారి. ఆ పిలుపు నా చెవుల్లో అమృతంలా వాలింది. ‘బహుశా అమ్మకు నేను నచ్చడం వాళ్ళ ఏమో అనుకున్నాను... కానీ ఆమె నిజంగానే నా ప్రేమలో పడిందా?’ అని నా మనసు గాల్లో తేలింది.
నేను ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ, "అవునా ఆంటీ... దయచేసి చెప్పు, ఏంటా శుభవార్త?" అన్నాను ఆరాటంగా.
"విషయం ఏంటంటే... మా స్నేహితురాలి భర్త వచ్చారు. ఆయన ఈరోజు నిన్ను కలుస్తారు. నువ్వు ఇప్పుడే ఇంటర్వ్యూకి బయలుదేరవచ్చు విజయ్," అంది.
"ఓహ్! అది చాలా మంచి విషయం ఆంటీ. నేను వెంటనే తయారవుతాను. నాకోసం ఇంత పెద్ద సాయం చేసినందుకు చాలా థాంక్స్ ఆంటీ ," అన్నాను నా కళ్లతోనే కృతజ్ఞతను ఒలకబోస్తూ.
అమ్మ ఎంతో మురిపెంగా నవ్వుతూ, "వెల్‌కమ్ విజయ్..." అంది.
ఆ క్షణంలో నేను అమ్మ ముఖాన్ని జాగ్రత్తగా గమనించాను. ఎప్పుడూ లేనిది, ఈరోజు ఆమె నుదుట ఒక చిన్న బొట్టు పెట్టుకుంది. ఆ లేత ముఖంపై ఆ బొట్టు చందమామ పక్కన చేరిన చుక్కలా మెరిసిపోతోంది.
నేను దొంగచూపు చూస్తూ, "ఓహ్... ఇదేంటి ఆంటీ, ఈరోజు ప్రత్యేకంగా బొట్టు పెట్టుకున్నారు?" అని అడిగాను కాస్త రొమాంటిక్‌గా.

అమ్మ ముఖం సిగ్గుతో కొద్దిగా ఎర్రబడింది. తన చీర కొంగును వేళ్లతో తిప్పుకుంటూ, "అవును విజయ్... చాలా కాలం తర్వాత ఊరికే అలా పెట్టుకున్నాను. ఇది బాగుందో లేదో నాకు తెలియదు..." అంది నా నోటి వెంబడి పొగడ్త వినాలనుకుంటున్నట్లు దీనంగా చూస్తూ.
నేను ఆమెకు మరింత దగ్గరగా జరిగి, ఆమె కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూస్తూ ఎంతో సాఫ్ట్‌గా అన్నాను, "మీరు చాలా బాగున్నారు  ఆంటీ... అసలు దేవతలా ఉన్నావు. మీరు ఇది ఎప్పుడూ పెట్టుకుంటే, మీ అందం మరింత రెట్టింపవుతుంది."
నా మాటలకు అమ్మ పూర్తిగా సిగ్గుపడిపోయింది. ముఖం పక్కకు తిప్పుకుంటూ, "సరే... అలాగే ప్రయత్నిస్తాను," అంది ఎంతో సున్నితంగా. నా అనుమానం నిజమే అనిపించింది. అమ్మ మనసులో కూడా నాపై ప్రేమ చిగురించింది, లేకపోతే తను అందంగా ఉందో లేదో నన్ను ఎందుకు అడుగుతుంది.
నేను పైకి వెళ్లి నా ఫైల్ తీసుకుని కిందకు వచ్చాను. అమ్మ నాకోసం ఎంతో ప్రేమగా వంట చేసి పెట్టింది. ఆమెకు కాలు నొప్పి చాలా వరకు తగ్గినట్లుంది, హుషారుగా నడుస్తూ ఇంటి పనులన్నీ చేస్తోంది. ఇద్దరం కలిసి కూర్చుని ఎంతో ఆత్మీయంగా భోజనం చేశాము.
భోజనం అయ్యాక అమ్మ తన స్కూటర్ తాళం నా చేతిలో పెట్టింది. "విజయ్... నీకు బండి అవసరమైతే నువ్వే తీసుకెళ్లు. ఎలాగూ నేను ఈరోజు ట్యూషన్‌కి వెళ్లడం లేదు, ఇంట్లోనే ఉంటాను," అంది.
అమ్మకు నాపై ఎంత హక్కు, ప్రేమ ఏర్పడిందో పరీక్షించాలనుకున్నాను. అందుకే కొద్దిగా ముందుకు వంగి, రొమాంటిక్ గొంతుతో, "ఆంటీ... నాకు నీ మొబైల్ నంబర్ ఇవ్వు. ఏ అవసరమొచ్చినా నేను నీకే ఫోన్ చేస్తాను..." అన్నాను.
ఆమె ఏమాత్రం సంకోచించకుండా, తన నంబర్‌ను ఎంతో ఇష్టంగా నా ఫోన్‌లో డయల్ చేసి ఇచ్చింది. నేను బండి తీసుకుని కంపెనీకి బయలుదేరాను. దారి పొడుగునా అమ్మ గురించిన ఆలోచనలే.
కంపెనీకి చేరుకుని సర్‌ని కలిశాను. ఇంటర్వ్యూ చాలా అద్భుతంగా జరిగింది. నా ప్రతిభ చూసి ఆయన నన్ను సోమవారం నుండి ఉద్యోగంలో చేరమన్నారు. రోజుకు 10-11 గంటల పని వేళలైనా నాకేం ఇబ్బంది అనిపించలేదు. ఎంతో సంతోషంగా కంపెనీ బయటకు రాగానే నా ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ చూస్తే... 'అమ్మ'! ఆ కాల్ చూడగానే నా గుండె ఆనందంతో ఎగిరి గంతేసింది.
ఫోన్ ఎత్తి ఎంతో ప్రేమగా, "చెప్పు ఆంటీ... మీ కాల్ కోసమే ఆత్రుతగా ఎదురుచూస్తున్నాను," అన్నాను.
"అవునా విజయ్... మరి ఇంటర్వ్యూ ఏమైంది?" అంది అవతలి నుండి ఆందోళనగా.

"నాకు ఉద్యోగం వచ్చేసింది ఆంటీ! ఈ విషయం నీకే మొదట చెప్పాలని ఎంతో ఆశగా ఉన్నాను," అన్నాను గాల్లో తేలిపోతూ.
"నిజంగానా విజయ్! చాలా సంతోషం. మరి ఇంత మంచి వార్త చెప్పావు... నాకు ఏదైనా స్వీట్   తినిపించవా?" అంది ఎంతో గారంగా, ప్రేమికురాలిలా.
"ఓహ్... ఎందుకు తినిపించను ఆంటీ? నీకోసం ఖచ్చితంగా మంచి స్వీట్స్ తీసుకువస్తాను," అన్నాను నా గొంతులో మత్తును ఒలకబోస్తూ.
"మంచిది విజయ్... త్వరగా రా, ఎక్కువ ఆలస్యం చేయకు..." అంది ఎంతో ఆరాటంగా.
అమ్మకు నాపై ఉన్న ఆకర్షణను మరింత పెంచాలనుకున్నాను. అందుకే కావాలనే గొంతు తగ్గించి, ఎంతో రొమాంటిక్‌గా అన్నాను, "ఆంటీ... అపార్థం చేసుకోకు, నీకో విషయం చెప్పాలి. ఉదయం నువ్వు పెట్టుకున్న చిన్న బొట్టు నీకు చాలా బాగుంది. కానీ నిన్ను అంత దగ్గరగా చూశాక నా మనసు ఒకటి కోరుకుంటోంది... నువ్వు పెద్ద బొట్టు పెట్టుకుంటే ఇంకా దేవతలా ఉంటావు ఆంటీ. అలాగే... నీ ఆ అందమైన చెవులకు పెద్ద పెద్ద 'జుమ్కాలు' (చెవిపోగులు) పెట్టుకుంటే... నిన్ను చూసి నేను నిజంగా దేవత ఏ అనుకుంటా..." అని తడబడుతూనే నా మనసులోని రొమాంటిక్ కోరికను చెప్పేశాను.
అవతలి నుండి అమ్మ కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. ఆమె గుండె వేగం పెరగడం నాకు ఫోన్ లోనే తెలిసింది. మెల్లగా, సిగ్గులొలికే గొంతుతో, "హ్మ్... సరే విజయ్..." అని ఫోన్ పెట్టేసింది.
నేను సంతోషంతో ఉబ్బిపోతూ, అమ్మ కోసం ముంబైలోనే అత్యంత ప్రసిద్ధమైన మిఠాయిలు కొని ఇంటికి బయలుదేరాను. మనసంతా ఒకటే ఆశ... ఇంటికి వెళ్లగానే అమ్మ నేను చెప్పినట్లే పెద్ద బొట్టు, కాళ్లకు గజ్జెలు, చెవులకు జుమ్కాలు పెట్టుకుని నాకోసం పెళ్లికూతురిలా ఎదురుచూస్తుందని ఊహించుకున్నాను.
కానీ... నేను ఇంటికి చేరుకుని లోపలికి వెళ్లేసరికి నా ఆశలన్నీ అడుగంటిపోయాయి.
అమ్మ వంటగదిలో వంట చేస్తోంది. ఆమె ముఖం చూశాను... ఉదయం పెట్టుకున్న ఆ చిన్న బొట్టు అలాగే ఉంది. నేను చెప్పిన పెద్ద బొట్టు కానీ, జుమ్కాలు కానీ ఆమె పెట్టుకోలేదు. నా మనసు ఒక్కసారిగా నిరాశతో ముక్కలైపోయింది. ‘ఛీ... నేను అనవసరంగా అమ్మ గురించి ఎక్కువ ఊహించుకున్నాను. ఆమె నన్ను కేవలం అద్దెకు ఉండే అబ్బాయిలాగా, లేదా ఒక మంచి బంధువులా మాత్రమే చూస్తోంది. నా మనసులోనే కామం, వికృత ఆలోచనలు ఎక్కువై ఇలా ఆశపడ్డాను’ అని నాపై నాకే కోపం వచ్చింది.
నేను చాలా నిరాశగా మిఠాయి డబ్బాను ఆమె చేతిలో పెట్టాను. అమ్మ నవ్వి, "ఓహ్ విజయ్... వచ్చావా? నువ్వు చెప్పినట్లే స్వీట్స్ తెచ్చావన్నమాట," అంది.
"అవును ఆంటీ..." అన్నాను నీరసంగా.
"చాలా సంతోషం విజయ్. ఉద్యోగం వచ్చింది కదా, ఇక ఈ నగరంలో నువ్వు హాయిగా బతకవచ్చు. సరే, త్వరగా స్నానం చేసి రా... భోజనం వడ్డించాను," అంది ఎంతో సాదాసీదాగా.
నా మనసు విరిగిపోవడంతో, నేను పైకి వెళ్లి ఒక మూలన నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాను. నాపై నాకే చిరాకు వేసింది. ఇకపై అమ్మకు మరీ అంత దగ్గరగా ఉండకూడదని, నా పరిధిలో నేనుండాలని గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాను.
రాత్రి భోజన సమయంలో మా ఇద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దం తాండవించింది. నేను చాలా మొండిగా, ముభావంగా కూర్చుని తింటున్నాను. బహుశా నా మాటల వల్ల అమ్మకు కోపం వచ్చిందో, లేక నా అలకను ఆమె గమనించిందో తెలీదు గానీ, ఆమె కూడా ఏమీ మాట్లాడలేదు. చివరకు నేనే ఆ మౌనాన్ని వీడుతూ, చాలా గంభీరంగా అన్నాను, "ఆంటీ... రేపటి నుండి మీరు ట్యూషన్‌కి వెళ్తారు కదా?"
"అవును..." అంది ముక్తసరిగా.
"నేను కూడా సోమవారం నుండి ఆఫీస్‌కి వెళ్తున్నాను," అన్నాను ప్లేట్ పక్కన పెడుతూ.
"సరేలే..." అంది అంతే గంభీరంగా.
ఆమె ఒకటి రెండు మాటలతోనే సమాధానం ఇవ్వడంతో నా కోపం మరింత పెరిగింది. ‘ఇంకెంత కాలం ఈమె ఇంట్లో ఉచితంగా తింటూ ఉంటాను? వచ్చే నెల నుండి నాకు జీతం వస్తుంది కదా, నా బతుకేదో నేను బతుకుతాను’ అని పంతంతో లేచాను. "సరే ఆంటీ... నేను పడుకుంటాను. గుడ్ నైట్," అన్నాను కోపంగా.
అమ్మ నా వైపు ఎంతో తీక్షణంగా చూసింది. ఆమె కళ్లల్లో ఒక వింత వేదన కనిపించింది. "పర్వాలేదు... గుడ్ నైట్ విజయ్," అంది చాలా భారంగా.
మరుసటి రోజు శనివారం ఉదయం 8 గంటలైనా అమ్మ నన్ను టిఫిన్ కి పిలవలేదు. కిందకు వెళ్లి చూస్తే ఆమె గదికి తాళం వేసి ఉంది. ఆమె ట్యూషన్‌కి వెళ్ళిపోయింది. నాపై అంత కోపం ఎందుకు చూపిస్తోందో అర్థం కాక, నా పంతంతో నేను కూడా బయట మెస్‌కి వెళ్లి తిందామని మధ్యాహ్నం 12 గంటలకు కిందకు వచ్చాను. సరిగ్గా అప్పుడే అమ్మ ట్యూషన్ ముగించుకుని లోపలికి వస్తోంది. నేను ఆమెను అస్సలు పట్టించుకోకుండా, పక్క నుండి కోపంగా నడుచుకుంటూ బయటకు వచ్చేసి, ఒక మెస్‌లోకి వెళ్లి భోజనం ఆర్డర్ చేశాను.

కానీ... ఆ మెస్ అన్నం ఒక్క ముద్ద నోట్లో పెట్టానో లేదో... వాంతి వచ్చినంత పని అయింది. అంత దారుణమైన రుచి! ఒక్కసారిగా నిన్న రాత్రి నా అమ్మ తన చేతులతో వండిపెట్టిన అమృతం లాంటి వంట గుర్తుకొచ్చింది. కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. ఎలాగోలా కడుపు నింపుకుని రోడ్డుపై నడుస్తుండగా... అమ్మ నుండి ఫోన్ వచ్చింది.

"ఎక్కడున్నావ్ విజయ్? ఇప్పుడే కోపంగా బయటకు వెళ్తూ కనిపించావు?" అంది ఎంతో ఆరాటంగా.

"నేను బయట మెస్‌లో భోజనం చేయడానికి వచ్చాను ఆంటీ," అన్నాను అంతే పంతంగా.

అవతలి నుండి అమ్మ కొన్ని క్షణాల పాటు ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆమె గుండె అలిగినట్లు అనిపించింది. మెల్లగా, "ఓ... అవునా... సరే పర్వాలేదు, నేను కూడా భోజనం చేసేశాను," అంది.

"సరే ఆంటీ, నేను రూమ్‌కి వచ్చేస్తున్నాను," అని ఫోన్ పెట్టేశాను.
ఇంటికి వచ్చి నేను బిల్డింగ్ పై అంతస్తులో ఉన్న డాబా పైకి వెళ్లి, ఒంటరిగా నడుస్తూ నా పాత స్నేహితుడికి ఫోన్ చేసి మాట్లాడుతున్నాను. సరిగ్గా అప్పుడే అమ్మ బట్టల బకెట్ పట్టుకుని డాబా పైకి వచ్చింది. ఆమె బట్టలు ఆరవేస్తున్నంత సేపు నేను కావాలనే ఫోన్ లో మాట్లాడుతున్నట్లు నటిస్తూ ఆమెను అస్సలు పట్టించుకోలేదు.

 కానీ, నా చూపులు దొంగచాటుగా ఆమెపైనే ఉన్నాయి. అమ్మ బట్టలు ఆరవేస్తూ, మధ్యమధ్యలో నా వైపు ఎంతో ఆశగా, ప్రేమికురాలి అలకతో చూస్తోంది.