Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

మనసుల యుద్ధం… నిజం వైపు మరో అడుగు!

నేను అమ్మకి గుడ్ నైట్ చెప్పి పడుకోవడానికి పైకి వెళ్ళాను... కానీ నాకు నిద్ర పట్టడం లేదు... నా మనసులో అమ్మతో ఈరోజు గడిపిన క్షణాలు మెదులుతున్నాయి... ఈరోజే మొదటిసారి అమ్మతో కలిసి కూర్చుని భోజనం చేశాను, ఆమెకు తినిపించాను కూడా... మొదటిసారి అమ్మ నగ్న నడుముపై పట్టుకున్నాను... ఆమె చర్మం దూదిలా మెత్తగా ఉంది... ఆ క్షణంలో అమ్మ నాకు ఉద్యోగం గురించి కూడా మాట్లాడతా ఏం కాదు కంగారూ పడకు అని చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చి సంతోషంతో ఉన్నాను... కాబట్టి ఇప్పుడు నేను ఉద్యోగం వెతుక్కోవాల్సిన అవసరం లేదు.. మరొక పక్క ఆమె పడుతున్న నొప్పి తాలూక వేదనను చూసి కలిగిన బాధ మరోవైపు నన్ను నిద్రపోనివ్వడం లేదు.... అలా ఆలోచిస్తూ నిద్రపోయాను...

ఆ నిశ్శబ్ద రాత్రి నా మనసును ఒక వింతైన, ఊహించని లోకంలోకి నెట్టేసింది. నా అపస్మారక మనసులో దాగున్న ఆరాటం, నిన్నటి స్పర్శ తాలూకు జ్ఞాపకాలు కలిసి ఒక తీవ్రమైన కలను సృష్టించాయి.

ఉదయం పగటి వెలుతురు ముంబైని ముంచెత్తుతోంది. నేను ఉదయాన్నే లేచి చూసేసరికి నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది... మంచం వైపు చూశాను కానీ అక్కడ ఎవరూ లేరు... నేను నిద్రలేచి కిటికీ గుండా బయటకు చూశాను.

పెరట్లో అమ్మ ఒంటరిగా బట్టలు ఆరవేస్తోంది. ఉదయపు గాలికి ఆమె చీర కొంగు గాల్లో లేస్తోంది. ఆ రూపం నన్ను అయస్కాంతంలా ఆకర్షించింది. నా అడుగులు నా ఆధీనంలో లేవు. నేను మెల్లగా, శబ్దం చేయకుండా ఆమె వెనుక నుండి వెళ్లాను. ఆమెకు ఏమాత్రం ఊహించని విధంగా, వెనుక నుండి నా రెండు చేతులతో ఆమె నాజూకైన నడుమును చుట్టేసి గట్టిగా నా వైపు లాక్కున్నాను. నా గుండె ఆమె వీపుకు బలంగా తాకింది.

అమ్మ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి, చేతిలోని బట్టలు కిందపడేసి, "విజయ్! ఏంటిది... ఇంత పొద్దున్నే ఏం చేస్తున్నావ్ విజయ్..వదులు ." అంది ఆశ్చర్యంతో, కంగారుగా.

కలలో నాలోని విరహం హద్దులు దాటిపోయింది. "నేను నా ప్రియమైన అమ్మతో, నా సర్వస్వంతో దగ్గరగా ఉన్నాను..." అన్నాను , నా గొంతులో నుండి మత్తుగా వచ్చింది ఆ మాట. ఆమె నా పట్టు నుండి తప్పించుకోవాలని పక్కకు జరగడం మొదలుపెట్టింది. కానీ నా చేతులు ఆమె నడుమును మరింత గట్టిగా అదుముకున్నాయి.

“ప్లీజ్ అమ్మ ఆగు నా ప్రియామైన అమ్మవి కదా! ప్లీజ్ ప్లీజ్... అంత తొందరేంటి? నిన్ను ఇన్నాళ్లు దూరం పెట్టినందుకు నా మనసు తల్లడిల్లిపోతోంది. నన్ను కాసేపు నీ సాన్నిహిత్యాన్ని, నీ శరీరం నుండి వచ్చే సువాసనని ఆస్వాదించనివ్వు..." అంటూ నేను ఆమెను వెనుక నుండి నా వైపు గట్టిగా అదిమిపట్టాను. నా పెదవులు ఆమె మెడపై వాలాయి. వణుకుతున్న ఆమె మెడపై, చెవుల వెనుక తడి ముద్దులు కురిపిస్తుంటే అమ్మ శరీరం ఒక్కసారిగా బిగుసుకుపోయింది.

"భావన... నువ్వు నా జీవితంలోకి ఒక కొత్త వెలుగును, సంతోషాన్ని తెచ్చావు. నీలాంటి రూపం నా కళ్ల ముందు ఉన్నందుకు నేను ఎంతో కృతజ్ఞుడిని. ఇప్పుడు నిశ్శబ్దంగా ఉండు... నన్ను నీ చెంత చేరనివ్వు," అంటూ నా చేతులు మెల్లగా పైకి జరిగి ఆమె సళ్ళను ఆరాధనగా స్పృశించడం మొదలుపెట్టాయి. ఆ మెత్తటి సళ్లు నా చేతిలోకి సరిపోవట్లేదు జాకెట్ పై నుండి ఆ గట్టిదనం ఇంకా నిటారుగా పొగరుగుగా ఎదురుతిగుతున్న అమ్మ సళ్లు ఆ చర్మం తాలూకు మృదుత్వం నన్ను పిచ్చెక్కిస్తోంది.

అమ్మ శ్వాస వేగం పెరిగింది. ఆమె ముఖం నొప్పితో, ఒక వింత భావనతో ఎర్రబడింది. బయట ఎవరైనా చూస్తారేమో అన్న భయంతో గాల్లోకి శ్వాస గట్టిగా వదులుతూ అటు ఇటు చూస్తూ, "ఆహ్... విజయ్... వద్దు విజయ్, చూడు... బయట జనం ఎవరైనా మనల్ని చూస్తే మనకి చెడ్డపేరు వస్తుంది. తప్పు ఇది..ప్లీజ్ నాన్న వదిలేయి ....." అంది వణుకుతున్న గొంతుతో.

"దానివల్ల ఏంటి తేడా... ఈ క్షణంలో మన మధ్య ఏ బంధాలూ లేవు. నువ్వు కేవలం నాదానివి... నీ హృదయ స్పందన నాకు కావాలి," అంటూ నా చేతుల వేగాన్ని, ఉధృతిని పెంచాను. ఆమె సళ్ళను నా చేతుల్లోకి తీసుకుని గట్టిగా పిసుకుతుంటే, ఆ మర్దనకు అమ్మ తట్టుకోలేకపోయింది. ఆమె నోటి నుండి నిస్సహాయంగా, మధురంగా మూలుగులు రావడం మొదలయ్యాయి. చేతుల్లో ఉన్న బలం అంతా ఉపయోగించి ఆ జాకెట్ లోపల ఉన్న బిగుతైన సళ్ళను వదలకుండా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని కసిగా పిసుకుతున్న......

"ఆహ్.... విజయ్... నాకు నొప్పి పుడుతోంది హ్హఅహః అమహః ప్లీజ్ విజయ్... నెమ్మదిగా... నన్ను ఎంతలా ఇబ్బంది పెడతావు? నేను నీ అమ్మని కదా..." అంటూ ఆమె నా చేతులపై తన చేతులు వేసి ఆపడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ ఆ ప్రయత్నంలో బలం లేదు.

"అమ్మా... నేను ఇక అస్సలు భరించలేను. నాలోని ఆరాటం హద్దులు దాటుతోంది. ఈ దాహాన్ని ఇప్పుడే తీర్చనివ్వు...నాకు నీ వేడి వేడి పాలు తాగాలి అని ఉంది అమ్మ ప్లీజ్ నన్ను ఆపవద్దు " అంటూ ఆమె చీర కొంగును పక్కకు జరిపి, నా పెదవులను ఆమె రొమ్ముల వైపు తీసుకువెళ్లాను.

అమ్మ కళ్లు మూసుకుని, శ్వాసను గట్టిగా పీలుస్తూ, "సరే... లోపలికి రా... ఇక్కడ బయట ఎవరైనా చూస్తారు. ఇప్పుడు ఇంట్లో ఎవరూ లేరు కదా..." అంది చివరకు నా ఆరాటానికి లొంగిపోతూ.

నేను వెంటనే ఆమెను నా చేతుల్లోకి తీసుకుని లోపలికి నడిచాను. బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లి ఆమెను మంచం మీద పడేసి, వెనక్కి తిరిగి తలుపును గట్టిగా వేశాను. ఆ శబ్దానికి...

సరిగ్గా అప్పుడే నా మొబైల్ అలారం పెద్దగా మోగింది!

నేను ఒక్కసారిగా కళ్లు తెరిచి ఉలిక్కిపడి లేచి కూర్చున్నాను. చుట్టూ చూశాను... అది నా అద్దె గది. బయట పక్షుల కిలకిలరావాలు వినబడుతున్నాయి. అదంతా కేవలం ఒక కల అని అర్థం కావడానికి నాకు కొన్ని క్షణాలు పట్టింది. నా గుండె ఇంకా దడదడలాడుతూనే ఉంది. నా ప్యాంటు వైపు చూసుకున్నాను... నా అంగం గట్టిగా నిక్కబొడుచుకుని ఉంది, ప్యాంటు అంతా తడిగా అయిపోయింది. కలలో కలిగిన ఆ తీవ్రమైన ఉద్వేగానికి నాకు స్ఖలనం అయిపోయింది.

నా చేతులతో నా ముఖాన్ని దాచుకున్నాను. తీవ్రమైన సిగ్గు, అపరాధభావం నన్ను కమ్మేశాయి. "ఛీ, నేను ఎంత పాపాత్ముడిని! నన్ను కన్న నా తల్లి గురించి, అంతటి పవిత్రమైన స్త్రీ గురించి నా మనసులో ఇలాంటి వికృతమైన కల ఎలా వచ్చింది? ఇది తప్పు... ఇది మహా పాపం!" అని నన్ను నేనే ఘోరంగా తిట్టుకున్నాను. కానీ, ఆ కలలో అమ్మ ఇచ్చిన ఆ సాన్నిహిత్యం, ఆ మృదువైన స్పర్శ నా మనసు పొరల్లో ఎక్కడో ఒక వింతైన రొమాంటిక్ మత్తును అలాగే మిగిల్చింది. ఆ కల నుండి బయటపడటానికి, నా మనసును అదుపులో ఉంచుకోవడానికి నేను వెంటనే తలస్నానం చేయడానికి బాత్రూమ్‌ వైపు పరిగెత్తాను.

ఆ కల ఇచ్చిన అలజడి నుండి బయటపడటానికి నేను వెంటనే వెళ్ళి చన్నీళ్లతో స్నానం చేసేశాను. కానీ, స్నానం ముగించి కిందకు దిగుతున్నప్పుడు నా మనసు అస్సలు కుదుటపడలేదు. విపరీతమైన ఇబ్బంది, అపరాధభావం నన్ను ముంచెత్తాయి. కలలో నేను చేసిన ఆ పనులన్నీ గుర్తొచ్చి, ఇప్పుడు అమ్మ ముందుకు ఎలా వెళ్లాలో, ఆమె కళ్లల్లోకి ఎలా చూడాలో అర్థం కాక నా కాళ్లు వణకసాగాయి. “బహుశా జీవితంలో ఇప్పటివరకు నాకు ఎలాంటి గర్ల్‌ఫ్రెండ్ లేకపోవడం వల్లేమో... ఇంతకుముందు ఏ అమ్మాయితోనూ, ఏ స్త్రీతోనూ నేను ఇలాంటి మాటలు అనలేదు, కనీసం అలా ఊహించలేదు కూడా. మరి నా కన్నతల్లి విషయంలోనే నా మనసు ఇలా ఎందుకు ప్రవర్తించింది?” అని నన్ను నేనే ప్రశ్నించుకుంటూ మెట్లు దిగడం మొదలుపెట్టాను.

కానీ, సగం మెట్లు దిగానో లేదో... ఎదురుగా కనిపించిన దృశ్యానికి నేను ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టుడనై, ఉన్నపళంగా అక్కడే స్తంభించిపోయాను.

అమ్మ హాల్‌లోని అద్దం ముందు నిలబడి చీర కట్టుకుంటోంది. ఆమె అప్పటికే చీరను దాదాపుగా కట్టేసింది, కానీ ఆఖరి సర్దుబాట్లు చేసుకుంటోంది.

ఉదయపు లేత సూర్యకాంతి కిటికీ గుండా వచ్చి నేరుగా ఆమెపై పడుతోంది. ఆ వెలుతురులో అమ్మ నాజూకైన నడుము వంపు, ఆమె దేహసౌష్టవం నా కళ్లెదుటే స్పష్టంగా కనిపించాయి. 40 ఏళ్లు దాటినా ఆమె శరీరాకృతి ఎంత అద్భుతంగా ఉందో వర్ణించడానికి మాటలు చాలవు. కాటన్ చీరలో ఆమె నడుము భాగం, ఆ పట్టు లాంటి తెల్లని చర్మం చూస్తుంటే నా కళ్లు నా ఆధీనంలో లేవు. కలలో నేను చూసిన ఆ నడుము వంపు, తాకిన ఆ మృదుత్వం... ఇప్పుడు కళ్లముందే నిజంగా కనిపిస్తుండేసరికి నా గుండె శరవేగంతో దడదడలాడటం మొదలుపెట్టింది.

ఆమెను అలా చూస్తుంటే నా శ్వాస భారమైంది. కానీ మరుక్షణమే నా అంతరాత్మ నన్ను హెచ్చరించింది. “విజయ్! ఏం చేస్తున్నావ్ నువ్వు? కన్నతల్లిని ఇలాంటి కళ్లతో చూడటం అస్సలు సరికాదు... ఇది మహా పాపం!” అని నన్ను నేనే గద్దించుకున్నాను. నా మనసులోకి వచ్చిన ఆ పనికిమాలిన, వికృతమైన ఆలోచనలను బలవంతంగా తుడిచేసి, నా చూపులను పక్కకు తిప్పుకున్నాను.

అదే సమయంలో, అమ్మ నిన్నటిలా కాకుండా ఈ రోజు కాస్త హుషారుగా ఉండి, సొంతంగా నడవగలుగుతోందని తెలిసి మనసులో ఒక తెలియని సంతోషం కలిగింది. కానీ, మరోవైపు ఒక చిన్న బాధ నన్ను వేధించింది. నిన్న రాత్రి అమ్మకు నా చేతులతో వండి తినిపించిన ఆ మధురమైన క్షణాలు గుర్తొచ్చాయి. కానీ ఈ రోజు ఉదయం వచ్చిన ఆ పాడు కల వల్ల, నేను ఆమెతో కలిసి కూర్చుని తినే పరిస్థితి లేదు, కనీసం ఈ రోజు ఆమె కోసం వంట చేసే ధైర్యం కూడా నాకు రావడం లేదు.

ఆమె ముందుకు వెళ్లే ధైర్యం లేక, నేను మరో ఐదారు నిమిషాల పాటు ఆ మెట్ల పైనే నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాను. కాసేపటి తర్వాత మెల్లగా, దొంగచాటుగా కిందకు చూశాను. అమ్మ అద్దం ముందు లేదు. హాల్ అంతా ఖాళీగా ఉండటంతో, హమ్మయ్యా అనుకుంటూ నెమ్మదిగా మెట్లు దిగి కిందకు వెళ్లాను.

నేను హాల్‌లోకి అడుగుపెట్టగానే పక్కనే ఉన్న దేవుడి గది వైపు నా దృష్టి మళ్లింది.

అక్కడ అమ్మ ప్రశాంతంగా కూర్చుని, కళ్లు మూసుకుని పూజ చేసుకుంటోంది. ఆమె నుదుట ఎర్రటి బొట్టు, ముఖంలో వెలిగిపోతున్న ఆ పవిత్రత, ప్రశాంతత చూస్తుంటే... ఇందాక నా మనసులో రేగిన అలజడి, ఆ పాడు ఆలోచనలన్నీ ఒక్కక్షణంలో మాయమైపోయాయి. దేవదూత లాంటి నా కన్నతల్లిని అలా పూజలో చూస్తుంటే నా మనసంతా ఏదో తెలియని ఒక దివ్యమైన ప్రశాంతతతో, భక్తితో నిండిపోయింది.

సరిగ్గా అప్పుడే అమ్మ పూజ ముగించి, కళ్లు తెరిచి నా వైపు చూసింది. ఆమె కళ్లల్లో నాపై ఎంతో ఆత్మీయత, ప్రేమ కనిపించాయి.

అమ్మ పూజ ముగించి లేవగానే నా మనసులోని అలజడి అంతా ఒక్కసారిగా మాయమైపోయింది. ఆమె ముఖంలోని ఆ పవిత్రత నన్ను కుదుటపరిచింది.

అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆప్యాయంగా చూస్తూ, "ఏయ్ విజయ్, నిద్రలేచావా..." అంది.

నేను మెల్లగా నవ్వుతూ, "అవును ఆంటీ... మిమ్మల్ని చూస్తుంటే ఇప్పుడు చాలా వరకు కోలుకున్నట్లు అనిపిస్తోంది, బాగానే ఉన్నారు కదా?" అన్నాను.

"పూర్తిగా కాదు విజయ్, ఇంకా కొద్దిగా నొప్పి ఉందనుకో. కానీ ఒకటి రెండు రోజుల్లో తగ్గిపోతుందని నమ్మకం ఉంది. ఇది ఈ మాత్రల ప్రభావం మాత్రమే కాదు, నిన్న నువ్వు చేసిన సేవ కూడా కారణమే," అంది నవ్వుతూ.

"అవును ఆంటీ, విశ్రాంతి తీసుకుంటే అదే తగ్గుతుంది. పర్వాలేదు, మీరు టిఫిన్ చేయండి , నేను ఈరోజు కూడా ఉద్యోగం వెతుక్కోవడానికి బయటకు వెళ్తున్నాను" అన్నాను. నా మనసులోని ఆ పాత కల తాలూకు భయం వల్ల ఆమెతో కలిసి తినడానికి నాకెందుకో ఇబ్బందిగా అనిపించింది.

కానీ అమ్మ నా మాట వినగానే కనుబొమ్మలు పైకి ఎగరేసింది. "ఏంటి విజయ్ ఇది? నిన్న నా కోసం అంత బాగా వంట చేసి పెట్టావు. ఈరోజు నువ్వు బయట తినడం ఏంటి? ఒక్క పని చెయ్యి, ఈరోజు కూడా ఇక్కడే ఇంట్లోనే తిను, పర్వాలేదు. అవును, ఈరోజు నీ ఉద్యోగం విషయం గురించి మా స్నేహితురాలితో మాట్లాడతాను. కాబట్టి దాని గురించి అస్సలు చింతించకు. ఒకవేళ నీకు ఉద్యోగం దొరికితే, జాయిన్ అయ్యేటప్పుడు చేతిలో డబ్బులు ఉండాలి కదా. అందుకే ఇప్పుడైతే అనవసరంగా బయట ఖర్చు పెట్టకు, ఇక్కడే తిను," అంది ఎంతో అధికారంగా, ఒక కన్నతల్లి లాంటి ప్రేమతో.

ఆమె మాటలు వింటుంటే నాకు ఒకవైపు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది. కానీ మరోవైపు ఎందుకో మనసులో చిన్న సంకోచం మొదలైంది. ‘ఇంకా నిన్ననే కదా పరిచయమయ్యాను, అలాంటిది ప్రతిరోజూ ఆవిడ ఇంట్లోనే భోజనం చేయడం... అది కూడా ఒక్క రూపాయి కూడా ఇవ్వకుండా తినడం నాకు అంత సరిగ్గా అనిపించలేదు.’

అందుకే నేను మొహమాటపడుతూ, "వద్దు ఆంటీ... నన్నెందుకు అనవసరంగా ఇబ్బంది పెడుతున్నారు?మీకు కూడా ఇబ్బంది ఏ ? నేను బయటే ఏదో ఒకటి తింటాను, మీరేం చింతించకండి," అన్నాను.

నా మొహమాటాన్ని అమ్మ వెంటనే కనిపెట్టేసింది. ఎంతో ఆత్మీయంగా నా వైపు చూస్తూ, "ఇందులో తప్పేముంది విజయ్? ఓహ్... నాకు అర్థమైంది, నువ్వు డబ్బుల గురించి ఆలోచిస్తున్నావు కదూ! చూడు, అది అలా కాదు విజయ్. ఎవరితోనైనా సరే, అన్నం తినే విషయంలో ఇలాంటి లెక్కలు, డబ్బుల ముచ్చట్లు మాట్లాడకూడదు... అది చాలా తప్పు," అంది ఎంతో హుందాతనంగా.

ఆ మాట వినగానే నా గుండె నిండిపోయింది. ‘వావ్... మా అమ్మ నిజంగా ఎంత అద్భుతమైనదో కదా! అందరినీ ఎంత ఆప్యాయంగా చూసుకుంటుందో!’ అనిపించింది. అదే సమయంలో నా మనసులో మా నాన్న మీద విపరీతమైన కోపం రగిలింది. ఇంతటి దయామయిని, దేవత లాంటి స్త్రీని ఆయన జీవితాంతం నరకం చూపించి ఇల్లు వదిలిపోయేలా చేశాడా అనిపించింది. కానీ ఇప్పుడు ఆ కోపాన్ని ఎవరి మీద చూపించాలి? ఆయన ఇప్పుడు నా పక్కన కూడా లేడు, లోకాన్ని వదిలి వెళ్లిపోయాడు. ఏదేమైనా నేను అమ్మ మాటను కాదనలేక, సరేనని తలూపాను.

కాసేపటి తర్వాత అమ్మ నవ్వుతూ, నెమ్మదిగా కుంటుతూ పూజా గది నుండి బయటకు వచ్చింది. వంటగది వైపు వెళ్లడానికి అడుగులు వేసింది. ఆమె సరిగ్గా నా పక్క నుండే నడుచుకుంటూ వెళ్తోంది. సరిగ్గా అదే సమయంలో, ఆమె గాయపడిన కాలు ఒక్కసారిగా తడబడింది! నొప్పి తీవ్రతకు బ్యాలెన్స్ తప్పి, ఆమె ముందుకు పడిపోబోయింది.

"ఆంటీ!..." అని నా నోటి నుండి కంగారుగా కేక వచ్చింది.

ఏం ఆలోచించే సమయం లేదు... నేను హఠాత్తుగా చటుక్కున ముందుకు దూకి, నా రెండు చేతులతో ఆమె నాజూకైన నడుమును చుట్టేసి గట్టిగా పట్టుకున్నాను. ఆమె కింద పడకుండా నా బలమైన చేతులతో ఆమె శరీరాన్ని నా గుండెలకి ఆనించుకుని కాపాడాను.

మళ్లీ అదే స్పర్శ... అదే మధురమైన అనుభూతి! అమ్మ ఇప్పుడు మళ్లీ పూర్తిగా నా చేతుల్లో ఉంది. ఆమె కట్టుకున్న ఆ కాటన్ చీర వెనుక ఉన్న ఆమె నడుము వంపు, ఆ మృదువైన చర్మం నా చేతులకు తగలగానే నా గుండెల్లో ఒక వింతైన అలజడి మొదలైంది. ఉదయపు ఆ పాడు కల గుర్తొచ్చి నా ఒళ్లు ఒక్కసారిగా పులకరించింది. నేను రెప్ప వేయడం మర్చిపోయి అమ్మ కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూశాను. ఆ అకస్మాత్తు సాన్నిహిత్యానికి అమ్మ నోటి నుండి ఒక చిన్న, మధురమైన మూలుగు వచ్చింది. ఆమె శ్వాస నా ముఖాన్ని తాకుతోంది. ఆమె కూడా నా వైపే తీక్షణంగా చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆ చూపుల్లో ఏదో ఒక అపరిచితమైన ఆత్మీయత, ఏళ్ల నాటి కన్నపేగు వెతుకులాట స్పష్టంగా కనిపించాయి.

కానీ ఆ మరుక్షణమే ఇద్దరికీ స్పృహ వచ్చింది. అమ్మ హఠాత్తుగా కంగారు పడి, నన్ను పక్కకు నెట్టేసి దూరంగా జరిగింది. నేను కూడా ఒక్కసారిగా వాస్తవంలోకి వచ్చి సర్దుకున్నాను.

ఆమె పడుతున్న ఇబ్బందిని చూసి ఎంతో ప్రేమగా, ఆరాటంగా అన్నాను, "ఆంటీ... నాకు అనిపిస్తోంది, మీ కాలు ఇంకా అస్సలు తగ్గలేదు. మీరు ఇప్పుడు నిజంగా విశ్రాంతి తీసుకోవాలి. దయచేసి వెళ్లి కూర్చోండి, నేనే వంటగదిలోకి వెళ్లి ఏదైనా టీఫిన్ తయారు చేస్తాను," అన్నాను నా గొంతులో సర్వస్వం ఒలకబోస్తూ.

ఈసారి అమ్మ నన్ను అస్సలు వారించలేదు, నా చేయి పట్టుకుని వద్దు అని కూడా అనలేదు. బహుశా నాలోని ఆ కంగారును, ప్రేమాభిమానాలను ఆమె కూడా మనస్ఫూర్తిగా అంగీకరించినట్లుంది. అమ్మ నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్లి హాల్‌లోని దివాన్ కాట్ మంచం మీద కూర్చుంది.

నేను వెంటనే వంటగదిలోకి వెళ్లాను. అమ్మ కోసం, నా కోసం ఎంతో రుచికరమైన టీఫిన్ సిద్ధం చేశాను. ప్లేట్లలో పెట్టుకుని వచ్చి ఇద్దరం కలిసి తినడం మొదలుపెట్టాము.

నేను ఎంతో ఆశగా ఆమె ముఖంలోకి చూస్తూ, "ఎలా ఉంది ఆంటీ..." అని అడిగాను.

అమ్మ ఎంతో తృప్తిగా తింటూ, "చాలా బాగుంది విజయ్..అసలు వంట చేయడం నీకు ఎప్పటినుంచి తెలుసు?" అంది ఆశ్చర్యంగా.

"చాలా కాలం నుండి చేస్తున్నాను ఆంటీ. అంటే, నేను కాలేజీలో చదువుకోవడానికి ఇంటికి దూరంగా ఉన్నప్పటి నుండి నా వంట నేనే చేసుకోవడం అలవాటైంది," అన్నాను.

అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆరాధనగా చూస్తూ, "నేను కూడా కాలేజీలో చదువుకున్న రోజులను చూశాను విజయ్...కానీ నా కాలేజీ రోజుల్లో చాలా మంది అబ్బాయిలు సరదా కోసం, ఫ్యాషన్ కోసం తాగుడు, పొగతాగడం లాంటి వ్యసనాలకు బానిసలవ్వడం చూశాను. కానీ నువ్వు ఈ రోజుల్లో ఉండి కూడా... వీటన్నింటికీ ఎంతో దూరంగా, ఇంత పద్ధతిగా ఉన్నావని తెలిసి నాకు చాలా ఆశ్చర్యంగా, సంతోషంగా ఉంది," అంది ఒక తల్లి తన బిడ్డను చూసి గర్వపడుతున్నట్లుగా.

ఆమె ఆ మాట అనగానే నా ముఖంలో చిన్న నవ్వు మాయమై, ఒక రకమైన గాంభీర్యం, లోతైన విచారం కమ్ముకున్నాయి. నా ముఖంలోని మార్పును గమనించి, అమ్మ కంగారుగా, "ఏమైంది విజయ్..?" అని అడిగింది.

నేను ఒక చిన్న నిట్టూర్పు విడిచి, ఎంతో భావోద్వేగంతో చెప్పడం మొదలుపెట్టాను. "ఏమీ లేదు ఆంటీ... నా కాలేజీ స్నేహితులు కూడా ఇలా చేయడం సరదాగా ఉంటుందని, ఒకసారి ట్రై చేయమని చెప్పేవారు. నేను కూడా ఇవన్నీ చేయాలని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. ఎందుకంటే, నేను చిన్నప్పటి నుండి మా ఇంట్లో మా నాన్నను చూశాను. ఆయన ఎప్పుడూ విపరీతంగా మద్యం తాగేవారు. కాబట్టి అది ఆనందించే విషయం కాదని, జీవితాలను నాశనం చేసే ఒక భయంకరమైన వ్యసనమని నాకు బాగా తెలుసు. ఇంకా అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా అలాంటి వ్యసనం ఒక అందమైన సంసారాన్ని, ఇల్లాలు జీవితాన్ని ఎలా ముక్కలు చేస్తుందో నేను చూశాను. చివరకు... అదే మద్యం మా నాన్న ప్రాణాలను కూడా బలి తీసుకుంది," అన్నాను. నా గొంతు మూగబోవడం, నా కళ్లల్లో నీళ్లు తిరగడం అమ్మకు స్పష్టంగా కనిపించాయి.

నా మాటలు వినగానే అమ్మ గుండె బరువెక్కింది. నా తండ్రి ఎవరో తెలియకపోయినా, ఒక కొడుకుగా నేను పడిన బాధను చూసి ఆమె కళ్లు కూడా చెమర్చాయి. ఎంతో ఆరాటంగా నా చేయి పట్టుకోబోయి, "క్షమించు విజయ్... నాకు తెలియదు, నిన్ను బాధపెట్టాలని నేను అడగలేదు. దయచేసి నన్ను క్షమించు విజయ్..." అంది ఎంతో అనునయంగా.

"లేదు ఆంటీ, పర్వాలేదు... మీరేం క్షమాపణ చెప్పకండి," అన్నాను కన్నీళ్లు ఆపుకుంటూ.

"అందుకే నువ్వు ఇలాంటి చెడు అలవాట్లకు ఎప్పుడూ దగ్గరవ్వకూడదు అనుకున్నావన్నమాట..." అంది అమ్మ నా వైపు ఆత్మీయంగా చూస్తూ.

"బహుశా అంతే కావచ్చు ఆంటీ... ప్రతిరోజూ ఇంట్లో ఆ గొడవలు, ఆ కన్నీళ్లు చూసి నేను లోపల చాలా బాధపడేవాడిని. కానీ ఒక చిన్న పిల్లాడిగా నేనేం చేయగలను... ఏమీ చేయలేకపోయేవాడిని," అన్నాను గతం గుర్తొచ్చి.

అమ్మ నా భుజం తడుముతూ, "అవును విజయ్, అది చాలా నరకంగా ఉండి ఉంటుంది. అయినా ఒక రకంగా మంచిదే జరిగింది... నువ్వు ఆ బాధను చూశావు కాబట్టే, రేపు నీ సొంత ఇంట్లో, నీ జీవితంలో అలాంటి పరిస్థితి ఎప్పటికీ రానివ్వవని నాకు అర్థమైంది," అంది ఎంతో నమ్మకంగా.

నేను ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ, నా మనసులోని అసలైన భావాలను బయటపెట్టాను. "అవును ఆంటీ... నేను కాలేజీ పూర్తి చేసిన వెంటనే, మా ఇంట్లో నా పెళ్లి ప్రస్తావన వచ్చినప్పుడే నేను ఒక బలమైన నిర్ణయం తీసుకున్నాను. నేను ఏ అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకున్నా... ఆమెను ఏ చిన్న సమస్యలోనూ పడనివ్వను. ఆమెను ఎప్పుడూ కంటికి రెప్పలా చూసుకుంటూ, గుండెల్లో పెట్టుకుని సంతోషంగా ఉంచుతాను. ఎంతగా అంటే... ఆమెకు తన పుట్టింటి జ్ఞాపకాలు కూడా రానంత అపారమైన ప్రేమను అందిస్తాను... హహహ," అంటూ చిన్నగా నవ్వాను.

నేను ఆ మాటలు చెబుతున్నంత సేపు... నేను గమనించలేదు కానీ, అమ్మ కళ్లు నా మీదే స్థిరంగా నిలిచిపోయాయి. ఆమె చూపుల్లో నాపై అమితమైన గౌరవం, ఒక వింతైన ఆరాధన కనిపించాయి. తన ప్రశ్నల ద్వారా నా గురించి, నా ఆదర్శవంతమైన ఆలోచనల గురించి ఇంకా తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నట్లుగా ఆమె నన్నే చూస్తూ ఉండిపోయింది. బహుశా నేను ఇచ్చిన సమాధానాలు ఆమె గాయపడిన మనసుకు ఎంతో ఊరటనిచ్చాయి.

నన్ను చూశాక ఆమె మనసులోనే ఎంతో సంతోషపడింది. ఈ రోజుల్లో ఇంతటి ఉత్తమమైన గుణాలు ఉన్న యువకుడిని ఇంత దగ్గరగా చూడటం, అతని నోటి వెంట ఒక స్త్రీని గౌరవించే మాటలు వినడం ఆమెకు ఎంతో ఆనందాన్ని ఇచ్చింది. మా ఇద్దరి మధ్య అపరిచిత బంధం వెనుక ఉన్న ఆ కన్నపేగు అనురాగం... ఈ మాటల రూపంలో ఒకరినొకరు మరింతగా తెలుసుకుని ఆమె మనసు కూడా ఆనందంగా ముందుకు సాగింది!

మేము అల్పాహారం పూర్తి చేసేసరికి ఇద్దరి మనసులు మరింత దగ్గరయ్యాయి. అమ్మ ముఖంలో ఇందాకటి సంకోచం పూర్తిగా మాయమై, నాపై ఒక ప్రత్యేకమైన నమ్మకం ఏర్పడింది.

ఆమె నా వైపు ఎంతో ఆత్మీయంగా చూస్తూ, "నేను ఇప్పుడే మా స్నేహితురాలికి ఫోన్ చేసి మాట్లాడతాను విజయ్. ఆమె ఏమంటుందో చూద్దాం. కానీ ఆవిడ నా ప్రాణ స్నేహితురాలు... నాకు పూర్తి నమ్మకం ఉంది, నా మాటను ఆమె అస్సలు కాదనలేదు," అంది కొండంత ధైర్యం ఇస్తూ.

నేను మెల్లగా నవ్వుతూ, "సరే ఆంటీ, మీరు ఒక్కసారి ఆమెతో మాట్లాడి చూడండి," అని చెప్పి, ఆమెకు కాసేపు విశ్రాంతినివ్వాలని బయటకు నడవడానికి వెళ్లాను.

ఒకటి రెండు గంటల పాటు ముంబై నగరం చుట్టూ తిరుగుతున్నా, నా ఆలోచనలన్నీ ఆ ఉదయం జరిగిన సంఘటనల చుట్టూనే తిరిగాయి. నా చేతులకు తగిలిన ఆమె నాజూకైన నడుము స్పర్శ, ఆ సమయంలో ఆమె కళ్లల్లో చూసిన వింత ఆత్మీయత నా మనసును ఏదో తెలియని మధురమైన మత్తులో ముంచెత్తాయి. కాలం తెలియకుండానే గడిచిపోయింది.

నేను తిరిగి ఇంటికి వచ్చేసరికి... అమ్మ హాల్‌లోనే కూర్చుని నా కోసమే ఎంతో ఆశగా ఎదురుచూస్తోంది. నేను లోపలికి అడుగుపెట్టగానే ఆమె ముఖం వెలిగిపోయింది.

"విజయ్! నువ్వు రావడం చాలా మంచిదయింది. నీకోసం ఒక గుడ్ న్యూస్... నువ్వు రెండు రోజుల తర్వాత ఇంటర్వ్యూకి బయలుదేరాలి. మా స్నేహితురాలి భర్త ఆ కంపెనీకి హెడ్. ఆయన ప్రస్తుతం వేరే ఊరికి వెళ్లారు, రాగానే నిన్ను ఇంటర్వ్యూ చేస్తారు. నువ్వేం కంగారు పడకు, నీకు ఉద్యోగం ఖాయం. లేదా నీకు ఇప్పటికే ఉద్యోగం వచ్చేసిందని నేనే గ్యారెంటీ ఇవ్వగలను!" అంది ఎంతో సంతోషంగా నవ్వుతూ.

ఆమె నా కోసం అంతటి పెద్ద సాయం చేసి, ఒక కన్నతల్లిలా నా భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించడం చూసి నా మనసు ప్రేమతో నిండిపోయింది. "నిజంగానా ఆంటీ! చాలా చాలా ధన్యవాదాలు. మీరు నాకోసం చాలా పెద్ద పని చేశారు. నేను పైకి వెళ్లి మా నానమ్మకు, అత్తయ్యకు ఈ సంతోషకరమైన విషయం చెబుతాను," అన్నాను ఆనందంతో.

అమ్మ నా సంతోషాన్ని చూసి మురిసిపోతూ, "సరే విజయ్, వెళ్లి మాట్లాడు," అంది ఎంతో ప్రేమగా.

నేను వెంటనే పై అంతస్తులోని నా గదికి వెళ్లి మొదట అత్తయ్యకు ఫోన్ చేసి మాట్లాడాను. ఆ తర్వాత నానమ్మకు ఫోన్ చేశాను.

ఫోన్ ఎత్తగానే నానమ్మ ఎంతో ఆరాటంగా, "నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది విజయ్... కనీసం నీకైనా అక్కడ మంచి ఉద్యోగం దొరుకుతోందని తెలిసి నా మనసు ప్రశాంతంగా ఉంది," అంది.

నేను గదిలో అటు ఇటు నడుస్తూ నవ్వుతూ, "అవును నానమ్మ... ఇప్పుడు నువ్వేం కంగారు పడకు. నాకు మొదటి జీతం రాగానే, నీ కళ్ల కోసం మంచి ఖరీదైన కళ్ళద్దాలు కొనిస్తాను... హహహహ," అని ఆటపట్టించాను.

నానమ్మ అవతలి నుండి నవ్వుతూ, "హహ... కళ్ళద్దాలు కొనిచ్చే పెద్ద మనిషి వచ్చాడమ్మా సరే గానీ, నువ్వు ముంబై వెళ్లావు కదా... మీ అమ్మను కలిశావా విజయ్?" అని అడిగింది.

ఆ ప్రశ్న వినగానే నేను ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దమైపోయాను. కింద గదిలో ప్రశాంతంగా ఉన్న నా తల్లి రూపం కళ్లముందు మెదిలింది. కానీ నిజం ఇప్పుడే చెబితే నానమ్మ ఊరి నుండి కంగారు పడుతుందని, ఇప్పటికిప్పుడు నేను అమ్మకి కూడా నా గురించి ఏ విషయాలు చెప్పలేదని గుర్తొచ్చి, ప్రస్తుతానికి అబద్ధం చెప్పడమే మంచిదని అనుకున్నాను.

నేను గొంతు సవరించుకుంటూ, "లేదు నానమ్మ... నేను వాళ్ల ఇంటికి వెళ్లి కనుక్కున్నాను. ఆవిడ ఏదో పని మీద నగరం నుండి చాలా దూరంలో ఉన్న వేరే ఊరికి వెళ్లారట. ఆవిడ తిరిగి రావడానికి సుమారు 15-20 రోజులు లేదా అంతకంటే ఎక్కువ సమయం పట్టవచ్చు అని చెప్పారు," అన్నాను గుండె మీద చేయి వేసుకుని.

"ఓహ్... అవునా బాబూ, సరేలే... కానీ నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉండు విజ్జు. కొత్త నగరం కదా, సమయానికి తింటూ నీ ఆరోగ్యం చూసుకో," అంది నానమ్మ ఎంతో ఆందోళనగా.

"సరే నానమ్మ, నేను చాలా జాగ్రత్తగా ఉంటాను... సరే, నేను ఇప్పుడు ఫోన్ పెట్టేస్తున్నాను," అని చెప్పి ఫోన్ కట్ చేశాను.

ఫోన్ పెట్టేసి, మనసంతా సంతోషంతో నిండిపోగా మెల్లగా మెట్లు దిగి కిందకు వచ్చాను. హాల్‌లోకి వెళ్లి చూసేసరికి... అమ్మ మంచం మీద హాయిగా నిద్రపోతోంది. ఉదయపు అలసట, మాత్రల ప్రభావం వల్ల ఆమె ముఖం ఎంతో ప్రశాంతంగా, పవిత్రంగా ఉంది. ఆమెకు ఏమాత్రం ఇబ్బంది కలిగించకూడదని, ఏమీ చెప్పకుండా నేను నిశ్శబ్దంగా మళ్లీ పై అంతస్తులోని నా గదికి చేరుకున్నాను.

గదిలోకి వచ్చి మంచంపై వాలి రెస్ట్ తీసుకుంటున్న... నా ఉద్యోగం గురించి ఆలోచిద్దామని కళ్లు మూసుకున్నాను. కానీ నేను కళ్లు మూశానో లేదో... మళ్లీ నా కళ్ల ముందు అమ్మ రూపమే ప్రబలంగా మెదలడం మొదలైంది.

ఆ ఉదయం ఆమె తడబడినప్పుడు... నా రెండు చేతులతో ఆమె నాజూకైన, మృదువైన నడుమును చుట్టేసి గట్టిగా పట్టుకున్న ఆ క్షణం... ఆ సమయంలో నా చేతులకు తగిలిన ఆమె మెత్తటి పట్టు లాంటి చర్మపు వెచ్చదనం... నా గుండెల్లో ఏదో మధురమైన రొమాంటిక్ తుఫానును రేపింది. కలలో ఆమె మెడపై ముద్దులు కురిపిస్తూ, ఆమె సాన్నిహిత్యాన్ని ఆస్వాదించిన ఆ మత్తు జ్ఞాపకాలు నన్ను మళ్లీ మళ్లీ వేధించసాగాయి. ఆ స్పర్శ, ఆ సున్నితమైన అనుభూతి నా ఒంటిని రొమాంటిక్ అనుభూతితో పులకరింపజేశాయి.

కానీ అంతలోనే నా మనసులో ఒక భయం మెరుపులా మెరిసింది. నేను ఉలిక్కిపడి కళ్లు తెరిచి కూర్చున్నాను.

"స్నేహితుడా... మళ్లీనా? నేను ఇలా అస్సలు ఆలోచించకూడదు. ఆమె నా కన్నతల్లి... ఒక కొడుకుగా నా మనసులో ఆమె పట్ల ఇలాంటి రొమాంటిక్ భావాలు రావడం ఎంతవరకు కరెక్ట్? నేను ఇలా ఎలా ఆలోచించగలను?" అని నన్ను నేనే తీవ్రంగా తిట్టుకున్నాను.

నా అంతరాత్మ నన్ను హెచ్చరిస్తున్నా, ఆ ఉదయం ఆమె నా చేతుల్లో వాలిన ఆ మధురమైన క్షణాలు నా మనసును వదిలి వెళ్లడం లేదు.

చివరకు నా దృష్టిని మళ్లించడానికి, ఆ వింతైన రొమాంటిక్ ఆలోచనల నుండి బయటపడటానికి మొబైల్‌లో ఏదో సినిమా పెట్టుకుని చూస్తూ కూర్చున్నాను. అలా సినిమా చూస్తూ, అమ్మ జ్ఞాపకాల మత్తులోనే మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకున్నాను.