Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

ఊహించని ప్రమాదం... తల్లికోసం పడే వేదన!

ఎలాగోలా ఒక సాకు వెతుక్కుని అమ్మతో మాట్లాడే అవకాశం దొరికినందుకు మనసంతా సంతోషంతో నిండిపోయింది. కానీ, నా స్నేహితుడి కంపెనీ గురించి నేను అమ్మకు చెప్పింది అబద్ధం. ముంబై లాంటి మహానగరంలో నాకంటూ ఎవరూ లేరు, ఏ స్నేహితుడూ లేడు. నా కన్నతల్లిని చేరుకోవడమే నా ఏకైక లక్ష్యం. ఇక ఇప్పుడు నేనే స్వయంగా ఉద్యోగం వెతుక్కోవాలి. అందుకే దారిలో వెళ్తున్న జనాన్ని అడిగి, కంపెనీలు ఎక్కువగా ఉండే ఒక ఇండస్ట్రియల్ ఏరియాకు చేరుకున్నాను.

ఆ ఎండలో రోజంతా ఐదారు కంపెనీల చుట్టూ తిరిగాను. నా రెజ్యూమే ఫైల్ పట్టుకుని ప్రతి ఆఫీస్ తలుపూ తట్టాను. కానీ, ఎక్కడా సరైన సమాధానం రాలేదు. 'తర్వాత చూద్దాం', 'ప్రస్తుతానికి ఖాళీలు లేవు' అన్న మాటలే వినబడ్డాయి. నిరాశ, నిస్పృహలు నన్ను ఆవహించాయి. ఆ కంగారులో మధ్యాహ్న భోజనం చేయడం కూడా మర్చిపోయాను. మధ్యాహ్నం నాలుగు దాటిన తర్వాత కడుపులో ఆకలి నాల్కలు చాచడంతో, ఒక చిన్న హోటల్‌కు వెళ్లి కడుపునిండా భోజనం చేశాను. మనసంతా భారంగా అనిపించడంతో ఇక రూమ్‌కు వెళ్ళిపోవాలని తిరుగు ప్రయాణమయ్యాను.

సరిగ్గా ఉదయం అమ్మ నన్ను దింపిన కోచింగ్ సెంటర్ ముందే ఆటో కోసం నిలబడ్డాను. ముంబైలో ఆ సమయంలో ఆటో దొరకడం నరకప్రాయంగా ఉంది. చాలా ఆటోలు ఆగకుండా వెళ్ళిపోతున్నాయి, ఆగిన ఒకరిద్దరు డ్రైవర్లు విపరీతమైన అద్దె అడుగుతున్నారు. నేను అంత డబ్బులు ఇవ్వలేక వద్దని నిలబడ్డాను. అలసటతో తలదించుకుని నిలబడిన నాకు... వెనుక నుండి అమృతం లాంటి ఆ స్వరం మళ్లీ వినిపించింది.

"విజయ్..."

నేను ఒక్క ఉదుటున వెనక్కి తిరిగి చూశాను. అది మా అమ్మ!

స్కూటర్ ఆపి నన్ను చూస్తూ చేయి ఊపుతోంది. నేను గబగబా ఆమె వైపు నడిచాను.

"ఏంటి విజయ్... ఇక్కడే తిరుగుతున్నావు? ఇంతకీ ఉద్యోగం ఏమైనా దొరికిందా? ఇంటర్వ్యూ ఏమైంది?" అని అడిగింది.

నేను చాలా నిరాశగా ముఖం పెట్టాను. నా ముఖం చూడగానే ఆమెకు విషయం అర్థమైపోయింది. "ఓహో... రాలేదన్నమాట! అదేం పర్వాలేదులే నాయనా. ఇంతకీ ఇప్పుడు రూమ్‌కే వెళ్తున్నావా, లేక వేరే కంపెనీకి ఏమైనా వెళ్తున్నావా?" అని ఓదారుస్తున్నట్లు అడిగింది.

"లేదు ఆంటీ... ఇవాళ్టికి చాలా అలసటగా ఉంది. అందుకే నేరుగా రూమ్‌కు వెళ్ళిపోదామని ఆటో కోసం చూస్తున్నాను," అన్నాను నీరసంగా.

అమ్మ నవ్వి, "సరే, నేను కూడా ఇంటికే వెళ్తున్నాను. రా, స్కూటర్ ఎక్కు... ఇద్దరం కలిసి వెళ్దాం" అంది.

మళ్లీ అమ్మ వెనుక కూర్చునే భాగ్యం దొరికింది. స్కూటర్ కదిలింది. దారి పొడుగునా నేను ఆమెతో మాట్లాడటానికి మొహమాటపడుతుంటే, నా నిశ్శబ్దాన్ని గమనించి అమ్మే నాతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.

"ఉద్యోగం ఈ రోజు కాకపోతే రేపైనా వస్తుంది విజయ్. ఇంత పెద్ద నగరంలో గట్టిగా వెతికితే ఎక్కడో ఒకచోట నీ ప్రతిభకు తగ్గ ఉద్యోగం ఖచ్చితంగా దొరుకుతుంది. మొదటి రోజే ఇలా అంత నిరాశ పడాల్సిన అవసరం లేదు. ధైర్యంగా ఉండు," అంటూ ఒక కన్నతల్లిలా నాలో నమ్మకాన్ని నింపింది.

"అవును ఆంటీ... మీరు చెప్పింది నిజమే... నేను కేవలం..." అని నేను ఏదో చెప్పబోయాను.

"అదేం పెద్ద విషయం కాదులే, చూసుకుందాం" అంటూ ఆమె నన్ను నవ్వించింది.

మా స్కూటర్ హైవే పైకి చేరింది. ఆ సమయంలో అక్కడ జనం అంతగా లేరు, వాహనాల రద్దీ కూడా తక్కువే ఉంది. కానీ, సరిగ్గా అప్పుడే విధి ఒక ఘోరమైన నాటకానికి తెరలేపింది.

ఎదురుగా రాంగ్ రూట్ (తప్పు వైపు) నుండి ఒక కారు విపరీతమైన వేగంతో నేరుగా మా వైపే దూసుకువచ్చింది. బహుశా ఆ కారు నడుపుతున్న వ్యక్తి మద్యం మత్తులో ఉన్నాడేమో... లేదా మరేదైనా కారణమో తెలీదు గానీ, అతను మా స్కూటర్‌ను బలంగా ఢీకొట్టబోయాడు. ఆ అకస్మాత్తు ప్రమాదం నుండి మమ్మల్ని కాపాడటానికి అమ్మ బ్రేక్ వేసి స్కూటర్‌ను పక్కకు తిప్పే ప్రయత్నం చేసింది. కానీ వేగం ఎక్కువ అవ్వడంతో స్కూటర్ పై నియంత్రణ కోల్పోయింది.

అంతే... ఒక్కసారిగా స్కూటర్ రోడ్డుపై ఘోరంగా జారింది! మేమిద్దరం గాల్లోకి లేచి రోడ్డుపై పడిపోయాము.

ఆ దెబ్బకు నా కాళ్లు, చేతులు రోడ్డుకు రాసుకుపోయి విపరీతమైన రక్తం వచ్చింది. ఇదంతా క్షణాల వ్యవధిలో జరిగిపోయింది. ఒళ్లంతా నొప్పులు, ఏం జరిగిందో అర్థం కాలేదు. ఆ తీవ్రమైన నొప్పి వల్ల నేను ఒక నిమిషం పాటు లేవలేక రోడ్డుపైనే పడి ఉన్నాను. కానీ, మరుక్షణమే నా నొప్పి కంటే నా అమ్మ ఏమైంది అన్న భయం నన్ను ప్రాణం లేనివాడిని చేసింది.

"అమ్మా!..." అని గట్టిగా అరుస్తూ చుట్టూ చూశాను.

నాకు కొద్ది దూరంలోనే అమ్మ పడిపోయి ఉంది. నేను తలదాచుకుంటూ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాను. అమ్మ పరిస్థితి చూసి నా గుండె ఆగిపోయినంత పని అయింది. ఆమె కాళ్లకు, చేతులకు తీవ్రమైన గాయాలయ్యాయి. రోడ్డుపై రక్తం కారుతోంది. అమ్మ నొప్పితో మూలుగుతూ కళ్లు తెరవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.

"ఆంటీ... ఆంటీ... కళ్లు తెరవండి ప్లీజ్..." అంటూ నేను ఏడవడం మొదలుపెట్టాను. ఒకవేళ అమ్మకు ఏమైనా అయిపోతే... నాన్నలాగే అమ్మ కూడా నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోతే... అనే భయం నన్ను పిచ్చివాడిని చేసింది.

నేను హైవేపై వెళ్తున్న వాహనాలను, జనాన్ని సహాయం చేయమని చేతులు జోడించి బతిమాలాను. "ప్లీజ్... ఎవరైనా సహాయం చేయండి... హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్లాలి..." అని కన్నీళ్లతో కేకలు వేశాను. కానీ, ముంబై మహానగరంలోని ఆ బిజీ లైఫ్‌లో ఎవ్వరూ నా ఆక్రందనను పట్టించుకోలేదు. ఎవరూ సహాయానికి రాలేదు.

ఇక ఎవరి కోసమో ఎదురుచూడటం వ్యర్థమని గ్రహించాను. నా అమ్మను నేనే కాపాడుకోవాలి! వెంటనే నా కంగారును పక్కన పెట్టి, నా జేబులో ఉన్న కర్చీఫ్‌ను (రూమ్‌మేట్‌లాంటి నా కర్చీఫ్‌ను) తీసి, రక్తం కారుతున్న అమ్మ చేతికి గట్టిగా కట్టాను. ధైర్యం తెచ్చుకుని అమ్మను మెల్లగా లేపి, స్కూటర్ పై కూర్చోబెట్టాను.

"ఆంటీ... ధైర్యంగా ఉండండి, మీకు ఏమీ కాదు. నేనున్నాను కదా..." అని ఆమెకు ధైర్యం చెబుతూ, నా నొప్పులను భరిస్తూనే స్కూటర్ స్టార్ట్ చేశాను.

దేవుడి దయ వల్ల ఆ హైవేకి కొద్ది దూరంలోనే ఒక పెద్ద ఆసుపత్రి కనిపించింది. స్కూటర్‌ను నేరుగా ఎమర్జెన్సీ వార్డు ముందుకు తీసుకెళ్లాను. డాక్టర్లు వెంటనే అమ్మను లోపలికి తీసుకెళ్లి గాయాలకు కట్లు కట్టారు. ప్రథమ చికిత్స చేశారు. నా ఒంటిపై ఉన్న గాయాలను చూసి, డాక్టర్ నాకు కూడా డ్రెస్సింగ్ చేసి మందులు ఇచ్చారు.

కాసేపటి తర్వాత డాక్టర్ బయటకు వచ్చి నాతో చెప్పారు, "ఏం పర్వాలేదు బాబూ... సమయానికి తీసుకువచ్చావు. గాయాలు కొంచెం గట్టిగానే తగిలాయి కానీ ప్రాణాపాయం ఏమీ లేదు. రెండు మూడు రోజుల్లో ఈ గాయాలు తగ్గిపోతాయి. ఆందోళన పడాల్సిన అవసరం లేదు. రెండు మూడు రోజుల రెస్ట్ తర్వాత ఆవిడ మళ్లీ హాయిగా నడవగలరు."

డాక్టర్ మాటలు విన్నాక నా గుండె తేలికపడింది. నా కళ్ల నుండి మళ్లీ కన్నీళ్లు వచ్చాయి... కానీ ఈసారి అవి బాధతో వచ్చినవి కావు, నా అమ్మను సురక్షితంగా కాపాడుకున్నాననే తృప్తితో, కన్నప్రేమతో వచ్చిన ఆనందబాష్పాలు!

ఆ క్షణంలో నా గుండె ఆగిపోయినంత పని అయింది. డాక్టర్ మాటలు విని ఒకవైపు మనసు తేలికపడినా, మరోవైపు నాలోనే ఒక తెలియని బాధ, పశ్చాత్తాపం మొదలయ్యాయి. ‘అసలు నా కోసమే కదా అమ్మ అక్కడ ఆటో చౌరస్తాలో ఆగింది... ఒకవేళ అమ్మ నా కోసం ఆగకుండా, నన్ను చూసి కూడా చూడనట్లు నిశ్శబ్దంగా తన దారిన తాను వెళ్లిపోయి ఉంటే... ఈ రోజు ఇంత పెద్ద ప్రమాదం జరిగి ఉండేదే కాదు కదా! నా వల్లే అమ్మకు ఈ గాయాలు అయ్యాయి’ అని నా మనసు నన్ను నేనే నిందించుకోసాగింది.

కానీ ఆ బాధను గుండెల్లోనే దాచుకుని, నేను వెంటనే కన్నీళ్లు తూడ్చుకుని వార్డు లోపల ఉన్న అమ్మ దగ్గరికి వెళ్లాను.

బెడ్‌పై కట్టుతో కూర్చుని ఉన్న అమ్మను చూస్తూ, "ఆంటీ... ఇప్పుడు మీరు బాగానే ఉన్నారా? నొప్పి ఎలా ఉంది?" అని అడిగాను ఎంతో ఆందోళనగా.

అమ్మ నా వైపు చూసి, బలవంతంగా ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వింది. "అవును విజయ్... నేను బాగానే ఉన్నాను. చిన్న గాయమే కదా... కానీ ఎందుకో కాలు మాత్రం చాలా నొప్పిగా ఉంది," అంది నొప్పితో ముఖం చిన్నబోయింది.

"మీరేం కంగారు పడకండి ఆంటీ. నెమ్మదిగా రండి... నేను బండి నడుపుతాను. మీరు వెనుక కూర్చోవచ్చు," అన్నాను నా గొంతులో సర్వస్వం ఒలకబోస్తూ.

"లేదు విజయ్... నేను బాగానే ఉన్నాను, నేనే నడపగలను..." అంటూ ఆమె బెడ్ దిగడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ గాయం తీవ్రత వల్ల ఆమె అడుగు తీసి అడుగు వేయలేకపోయింది. ఒక కన్నకొడుకుగా నా కళ్ల ముందే నా తల్లి పడుతున్న ఆ నరకయాతనను నేను అస్సలు చూడలేకపోయాను.

ఇక ఆమె మాటల కోసం ఎదురుచూడకుండా... నాలో దాగున్న కన్నపేగు ఆరాటం ఒక్కసారిగా బయటకు వచ్చింది. నేను ఎంతో ప్రేమగా ఆమె దగ్గరికి వెళ్లి, నా చేతిని అందించి... ఆమె మెత్తని చేయిని తీసుకుని నా భుజం మీద వేసుకున్నాను. మరో చేత్తో ఆమె భుజాన్ని గట్టిగా పట్టుకుని ఆసరాగా నిలిచాను.

నా నుండి అంతటి ఆత్మీయతను, అండను అమ్మ అస్సలు ఊహించలేదు. ఒక అపరిచిత అద్దె కుర్రాడు తనపై ఇంతటి ప్రేమాభిమానాలను చూపిస్తుండేసరికి... అమ్మ ఒక్క క్షణం పాటు స్తంభించిపోయి, నన్ను తేరిపార చూడటం మొదలుపెట్టింది. ఆ చూపుల్లో ‘ఎవరు నువ్వు? నీ స్పర్శలో నాకెందుకు ఇంతటి ఆత్మీయత తెలుస్తోంది?’ అన్న వెతుకులాట కనిపించింది.

నేను ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ, "పర్వాలేదు ఆంటీ... నెమ్మదిగా అడుగు వేయండి, ఇప్పుడు వెళ్దాం..." అన్నాను ఎంతో సున్నితంగా.

నా సాయంతో అమ్మ నెమ్మదిగా నడవడం మొదలుపెట్టింది. కానీ నొప్పి క్షణక్షణానికీ పెరుగుతున్నట్లుంది. ఆమె ముఖం నొప్పితో విలవిలలాడిపోయింది. హాస్పిటల్ కారిడార్‌లో ముందుకు నడుస్తున్న సమయాన... అకస్మాత్తుగా ఆమె కాలు నరానికి ఏదో తిమ్మిరి వచ్చినట్లయి, బ్యాలెన్స్ తప్పి ఒక్కసారిగా కింద పడిపోబోయింది!

"ఆంటీ!..." అని నా నోటి వెంట భయంతో కేక వచ్చింది.

ఆమె కింద పడిపోతే గాయాలు ఇంకా ఎక్కువవుతాయనే ఆందోళనలో, ఏం చేస్తున్నానో తెలియని స్థితిలో... నేను చటుక్కున ముందుకు జరిగి, నా రెండు చేతులతో ఆమె నడుమును చుట్టేసి గట్టిగా పట్టుకుని ఆపాను. నా చేతులు ఆమె నడుమును తాకిన ఆ క్షణంలో నా గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పని అయింది. ఆమె శరీరం వణికిపోతోంది. నేను ఆమెను కింద పడకుండా నా గుండెలకి ఆనించుకున్నాను.

ఆ క్షణంలో హాస్పిటల్ కారిడార్‌లోని సమయం అంతా ఒక్కసారిగా స్తంభించిపోయింది. 24 ఏళ్ల సుదీర్ఘ నిరీక్షణ తర్వాత... ఒక కన్నతల్లి, కన్నకొడుకు అంత નજીకగా ఒకరినొకరు హత్తుకున్నారు. నా చేతులు ఆమె నడుము చుట్టూ గట్టిగా ఉన్నాయి, ఆమె శ్వాస నా ముఖాన్ని తాకుతోంది. ఆమె కళ్లు నా కళ్లల్లోకి నేరుగా చూస్తున్నాయి. అక్కడ అపరిచిత బంధం కరిగిపోయి, నిగూఢమైన కన్నపేగు బంధం నిశ్శబ్దంగా మాట్లాడుకుంటున్నట్లు అనిపించింది.

అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆశ్చర్యంగా, ఒక వింత ఆత్మీయతతో చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆమె కళ్లల్లో నాపై ఎలాంటి కోపం లేదు, పైగా ఒక రకమైన ఊరట కనిపించింది.

నేను మెల్లగా నా గొంతు సవరించుకుంటూ ఎంతో ప్రేమగా, ఆరాటంగా అడిగాను, "ఆంటీ... చాలా ఎక్కువగా నొప్పిగా ఉందా? నడవలేకపోతున్నారా?"

అమ్మ నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ, నా భుజంపై ఉన్న తన చేతిని కాస్త గట్టిగా నొక్కుతూ అంది, "చాలా నొప్పిగా ఉంది విజయ్... కాలు అస్సలు భూమి మీద పెట్టలేకపోతున్నాను. కానీ..."

"కానీ ఏంటి ఆంటీ?" అని అడిగాను ఆమెను అలాగే పట్టుకుని.

"కానీ నువ్వు నన్ను పట్టుకున్నప్పుడు... నాకు ఆ నొప్పి అస్సలు తెలియడం లేదు నాయనా. ఎందుకో తెలీదు కానీ, నా కన్నకొడుకు నా పక్కన ఉండి నన్ను నడిపిస్తున్నట్లే ఉంది. ఇంతవరకు ఏ అపరిచితుడూ నాపై ఇంత ప్రేమ చూపించలేదు," అంది అమ్మ కళ్లల్లో కన్నీళ్లు తిరుగుతుండగా.

ఆ మాట వినగానే నా గుండె చెరువైపోయింది. 'అమ్మా... నేనే నీ కొడుకుని!' అని గట్టిగా అరిచి చెప్పాలన్నంత పని అయింది. కానీ నన్ను నేను కంట్రోల్ చేసుకుని, ఆమె నడుము చుట్టూ ఉన్న నా చేతి పట్టును ఇంకాస్త గట్టిగా నొక్కుతూ, "ఆంటీ... ఇకపై మీరు ఒంటరిగా ఉన్నానని ఎప్పుడూ అనుకోకండి. మీకు నేనున్నాను. మీ కాలు పూర్తిగా తగ్గేంతవరకు మిమ్మల్ని కంటికి రెప్పలా చూసుకునే బాధ్యత నాది," అన్నాను నా కళ్లల్లో కూడా నీళ్లు తిరుగుతుండగా.

అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆరాధనగా చూసింది. "చాలా థాంక్స్ విజయ్... దేవుడే నిన్ను నా దగ్గరికి పంపించాడు," అంది ఎంతో సాఫ్ట్‌గా, ప్రేమగా.

"ఇక థాంక్స్ లు వద్దు ఆంటీ... నెమ్మదిగా అడుగు వేయండి, మన బండి దగ్గరికి వెళ్దాం," అని చెబుతూ, ఆమె నడుముకు నా చేతులతోనే పూర్తి ఆసరా ఇస్తూ, ఎంతో జాగ్రత్తగా, ప్రేమగా ఆమెను బండి వైపు నడిపించాను.

ఆ క్షణంలో నా గాయాల నొప్పి పూర్తిగా మాయమైపోయింది. నా కళ్ల ముందు కేవలం నా అమ్మ, ఆమె ముఖంలో కనిపిస్తున్న ఆ ప్రశాంతత మాత్రమే ఉన్నాయి.

కన్నపేగు ఆరాటం... నిశ్శబ్దంలో విరిసిన అనురాగం!

ఎలాగోలా అమ్మను హాస్పిటల్ నుండి బయటకు తీసుకువచ్చి స్కూటర్‌పై కూర్చోబెట్టాను. తిరుగు ప్రయాణంలో మా ఇద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలింది. కానీ ఆ నిశ్శబ్దంలోనే ఎన్నో భావాలు దాగున్నాయి. అమ్మ తన చేతులను నా భుజాలపై ఉంచింది. ఆ స్పర్శ నా గుండెల్లో అమృతాన్ని కురిపించినట్లుంది. ఈ రోజు నా మనసులోని నిజాలన్నీ, నేనే నీ విజయ్‌ని అన్న సత్యాన్ని ఆమెకు చెప్పేయాలనిపించింది. కానీ లోపల ఏదో తెలియని భయం... ఒకవేళ నిజం తెలిసి అమ్మ తట్టుకోలేకపోతే? అందుకే ఆరాటాన్ని గుండెల్లోనే దాచుకున్నాను. చివరకు ఇద్దరం ఇంటికి చేరుకున్నాము.

నేను బండిని పక్కన పార్క్ చేసి, మెయిన్ గేట్ తాళం తీసి అమ్మను లోపలికి రమ్మని పిలిచాను.

నొప్పి వల్ల అమ్మ అడుగు తీసి అడుగు వేయలేకపోయింది. నన్ను దగ్గరికి పిలిచి, ఆసరా కోసం తన మెత్తని చేతిని నా భుజంపై వేసింది. "రా విజయ్..." అంది దీనంగా.

అప్పటికే రాత్రి కావడంతో చలి గాలి మొదలైంది. ఆ చలికి అమ్మ గాయాల నొప్పి మరింత ఎక్కువవుతోంది. "నేను అస్సలు నడవలేకపోతున్నాను విజయ్... చాలా ఎక్కువగా నొప్పిగా ఉంది," అంది నొప్పితో కళ్లు మూసుకుంటూ.

ఆ క్షణంలో నాకు ఇంకేమీ తోచలేదు. నా కళ్ల ముందే నా తల్లి అలా బాధపడుతుంటే నా ప్రాణం విలవిలలాడిపోయింది. ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా, చటుక్కున ముందుకు జరిగి అమ్మను నేరుగా నా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని పైకి ఎత్తుకున్నాను. అమ్మ ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యంతో కళ్లు తెరిచి నా వైపు చూసింది.

నేను ఆమె కళ్లల్లోకి ఎంతో ఆర్ద్రంగా చూస్తూ, "క్షమించండి ఆంటీ... వేరే దారి లేదు, అందుకే ఇలా చేయాల్సి వచ్చింది," అన్నాను ఎంతో సున్నితంగా.

ఆమె నా కళ్లల్లోని పవిత్రమైన ఆరాటాన్ని చూసి, నా మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి, "పర్వాలేదు విజయ్..." అంది ఎంతో మృదువుగా.

అమ్మను అలా నా చేతుల్లోకి ఎత్తుకుని మెట్లు ఎక్కుతుంటే, లోపల కన్నపేగు ఆనందంతో నాట్యం చేసింది. ఎన్నేళ్లయింది ఈ అమ్మ ఒడిని చూసి! ఈ రోజు నా చేతుల్లో నా తల్లి సురక్షితంగా ఉంది. ఆమెను జాగ్రత్తగా పై అంతస్తులోని ఆమె పడకగదిలోకి తీసుకెళ్లి, మంచం మీద ఎంతో సౌకర్యంగా పడుకోబెట్టాను. అమ్మ కాసేపు రెప్ప వేయడం మర్చిపోయి నా వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఇన్నాళ్లూ ఒంటరిగా ఉన్న ఆమె జీవితంలోకి ఇంతటి ఆత్మీయతను, అండను ఇచ్చే ఒక మగాడు రావడం ఆమె మనసును ఎక్కడో తాకినట్లుంది.

నేను ఆమెకు దిండు సర్దుతుండగా, అమ్మ ఎంతో కృతజ్ఞతగా నా వైపు చూస్తూ, "చాలా థాంక్స్ విజయ్… నీకు కూడా దెబ్బలు తగిలాయి కదా, ఇప్పుడు నీకు పర్వాలేదా?" అని అడిగింది.

"నేను చాలా బాగానే ఉన్నాను ఆంటీ… నాకు పెద్దగా దెబ్బలేం తగలలేదు. కానీ ఇదంతా నా తప్పే ఆంటీ… బహుశా మీరు నా కోసం ఆ రోజు ఆగకపోయి ఉంటే, ఈ రోజు ఇంత పెద్ద ప్రమాదం జరిగి ఉండేదే కాదు," అన్నాను పశ్చాత్తాపంతో తలదించుకుంటూ.

నా మాట వినగానే అమ్మ ముఖంలో ఒక అందమైన, స్వచ్ఛమైన నవ్వు విరిసింది. "ఓహ్ విజయ్… అలాంటివి ఏమీ అనుకోకు. ఇది నీ తప్పు ఎంతమాత్రం కాదు. జీవితంలో జరగాల్సింది జరుగుతుంది… దానికి నిన్ను నువ్వు నిందించుకోవద్దు నాయనా," అంది ఎంతో ఓదార్పుగా.

నేను అమ్మను కలిసినప్పటి నుండి ఆమె ముఖంలో ఇంతటి ఆత్మీయమైన నవ్వు చూడటం ఇదే మొదటిసారి. ఆ నవ్వు నా మనసులోని భారమంతా దించేసింది.

"బహుశా మీరు చెప్పింది నిజమే కావచ్చు ఆంటీ… సరే, ఆ విషయాలన్నీ పక్కన పెడితే… మీరు భోజనం చేయాలి కదా. నేను కూడా నా రూమ్‌కి వెళ్తాను, నాకు కూడా ఆకలిగా ఉంది," అన్నాను.

అమ్మ నన్ను ఆపుతూ, "బయటకెందుకు విజయ్? నువ్వు కూడా అలసిపోయావు కదా… ఈ రోజు ఇక్కడే తిను. నిజానికి నేను ఉదయాన్నే వంట చేద్దాం అనుకున్నాను కానీ మర్చిపోయాను. ఇప్పుడు నువ్వే వంట చేయాలి మరి," అంది సరదాగా.

"ఓ... దానికేం భాగ్యం ఆంటీ, నేను ఇక్కడే ఉండి వంట చేస్తాను. మీరేం తినాలనుకుంటున్నారో చెప్పండి," అన్నాను ఉత్సాహంగా.

"నీకు వంట చేయడం వచ్చా విజయ్?" అంది ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ.

"ఓహ్ వచ్చు ఆంటీ… ఒకవేళ రాకపోయినా మీ కోసం నేర్చుకుని మరీ వండుతాను. చెప్పండి, ఏం కావాలి?"

"ఈ రోజుకి పప్పు, అన్నం అయితే చాలు విజయ్… మరీ ఎక్కువ శ్రమ పడకు," అంది.

"సరే, నేను వండేస్తాను… అప్పటివరకు మీరు ప్రశాంతంగా విశ్రాంతి తీసుకోండి," అని చెప్పి నేను వంటగదిలోకి వెళ్లాను. అమ్మ నన్ను చూసి మురిసిపోతూ, "సరే నాయనా…" అంది.

ఈ రోజు నా కన్నతల్లి కోసం నా చేతులతో వండిన భోజనాన్ని తినిపించబోతున్నందుకు నా మనసంతా ఏదో తెలియని మధురమైన అనుభూతితో, ప్రేమతో పిచ్చెక్కిపోతున్నట్లుంది. నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి కుక్కర్‌లో పప్పు, అన్నం పెట్టాను. పప్పు కోసం ఉల్లిపాయలు, టమాటాలు తరుగుతున్నాను. మంచం మీద నుంచే వంటగది అమ్మకు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఆమె ఎంతో ఆత్మీయంగా, తన కన్నకొడుకు వంట చేస్తుంటే చూసి మురిసిపోయే తల్లిలా నన్నే గమనిస్తోంది.

వంట పూర్తయ్యాక, నేను మళ్లీ అమ్మ గదిలోకి వచ్చి ఆమె ముందున్న కుర్చీలో కూర్చున్నాను. "కుక్కర్‌లో పప్పు, అన్నం సిద్ధంగా ఉన్నాయి ఆంటీ… కాసేపు ఆవిరి తగ్గాక తిందాం," అన్నాను.

"అలాగే విజయ్…" అంది అమ్మ.

ఆ గదిలో కాసేపు నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. ఆ నిశ్శబ్దాన్ని విడదీస్తూ నేను మెల్లగా అమ్మ వ్యక్తిగత జీవితం గురించి అడిగాను. "ఆంటీ… అంటే మీరు ఈ ఇంట్లో ఒంటరిగానే ఉంటున్నారా? మీతో పాటు ఇంకెవరూ ఉండరా?"

నా ఈ ప్రశ్న వినగానే అమ్మ ముఖంలో ఒక్కసారిగా విచారం కమ్ముకుంది. దీనంగా చూస్తూ, "లేదు విజయ్… నేను ఒంటరిగానే ఉంటాను. మా నాన్నగారు ఐదేళ్ల క్రితం చనిపోయారు… అప్పటి నుండి నేను నా పాత ఇల్లు వదిలేసి ఇక్కడ ఉండటం మొదలుపెట్టాను," అంది.

నేను ఆమె బాధను గమనించి, మరింత సున్నితంగా, "సరే ఆంటీ… మీకేమీ అభ్యంతరం లేకపోతే మిమ్మల్ని ఒక చిన్న విషయం అడగనా?" అన్నాను.

"అడుగు విజయ్…"

"మీకు భర్త కానీ, పిల్లలు కానీ లేరా ఆంటీ?"

ఈ ప్రశ్నతో అమ్మ ముఖం ఒక్కసారిగా గంభీరంగా, శూన్యంగా మారిపోయింది. "లేదు విజయ్… ఎవరూ లేరు…" అంది భారంగా.

"అయితే మీకు పెళ్లి కాలేదా ఆంటీ?" అని అడిగాను నా గుండె గొంతులోకి వస్తుండగా.

"నాకు చాలా ఏళ్ల క్రితం పెళ్లయింది విజయ్… కానీ ఆ బంధం చాలా త్వరగానే విచ్ఛిన్నమైంది. అప్పటి నుండి ఇప్పటి వరకు నేను మళ్లీ పెళ్లి చేసుకోలేదు," అంది కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతుండగా.

"కానీ ఎందుకు ఆంటీ? అంతగా ఏమైంది?" అని అడిగాను, నా తండ్రి చేసిన అన్యాయాన్ని ఆమె నోటి వెంబడే వినాలనుకుంటూ.

అమ్మ ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచింది. సరిగ్గా అదే సమయంలో కుక్కర్ మొదటి విజిల్ మోగింది. ఆ శబ్దంతో ఇద్దరి మధ్య మళ్లీ నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. అమ్మ తల దించుకుని, "నేను ఇప్పుడు దాని గురించి మాట్లాడాలనుకోవడం లేదు విజయ్… కొన్ని చేదు జ్ఞాపకాలు ఉన్నాయి… అందుకే…" అంది వణికిపోయే గొంతుతో.

నేను ఆమె చేతిని తాకుతూ, "లేదు ఆంటీ, పర్వాలేదు… నేను అర్థం చేసుకోగలను. మరి ఆ తర్వాత మీకు ఎప్పుడూ మళ్లీ పెళ్లి చేసుకోవాలనే ఆలోచన రాలేదా?" అన్నాను ఎంతో ఆదరంగా.

"లేదు విజయ్… దాని గురించి ఇక మర్చిపో. బహుశా నేను నా కాలు నొప్పి కారణంగా రెండు మూడు రోజులు ట్యూషన్స్ కి సెలవు తీసుకోవాలేమో," అంటూ టాపిక్ మార్చేసింది.

అమ్మకు తన గతం గురించి మాట్లాడటం ఇష్టం లేదని నాకు అర్థమైంది. నేను వాతావరణాన్ని తేలికపరుస్తూ, "అవును ఆంటీ, మీరు ఖచ్చితంగా సెలవు తీసుకోవాలి. ఈ విషయమేదో ఇప్పుడే పిల్లలకి చెప్పేయండి… లేకపోతే వాళ్లు ఉదయాన్నే వచ్చి మీ నిద్ర పాడుచేస్తారు. సెలవు అని తెలిస్తే కనీసం ఇంకొంచెం సేపైనా హాయిగా నిద్రపోతారు కదా… హహహహ," అని నవ్వించాను.

అమ్మ కూడా నా మాటలకి మనస్ఫూర్తిగా నవ్వింది. "నువ్వు చెప్పింది నిజమే విజయ్, ఇప్పుడే మెసేజ్ పెడతాను," అంది. కానీ ఆమెకు చేయి నొప్పిగా ఉండటంతో ఫోన్ సరిగ్గా పట్టుకోలేకపోయింది. నేను నా మొబైల్ తీసుకుని, ఆమె చెప్పినట్లుగా ఆ గ్రూప్‌లో మెసేజ్ పంపించాను.

అంతలోనే కుక్కర్ చివరి విజిల్ కూడా వచ్చేసింది. నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి, వేడివేడి పప్పు అన్నాన్ని ఒక ప్లేటులో అమ్మకు, మరో ప్లేటులో నాకు వడ్డించుకుని వచ్చాను. అమ్మ పక్కనే మంచం మీద కూర్చుని, ఆమెను మెల్లగా లేచి కూర్చోమని చెప్పాను. కానీ పాపం… అమ్మకు చేయి, కాలు చాలా నొప్పిగా ఉండటం వల్ల స్పూన్ పట్టుకుని సరిగ్గా తినలేకపోయింది. ఆమె పడుతున్న ఇబ్బందిని నేను చూడలేకపోయాను.

"ఆంటీ… మీరు ఆగండి," అంటూ ఆమె చేతిలోని స్పూన్ నేను అందుకున్నాను.

ప్లేటులో నుండి ఎంతో ప్రేమతో ఒక ముద్ద కలిపి, స్పూన్‌తో అమ్మ నోటి దగ్గరికి తీసుకువెళ్లాను. అమ్మ ఒక్క క్షణం స్తంభించిపోయింది. ఆమె కళ్లు ఆశ్చర్యంతో పెద్దవయ్యాయి. నిన్ననే పరిచయమైన ఒక అపరిచిత యువకుడు, ఈ రోజు తన పడకగదిలో కూర్చుని, కన్నకొడుకు కంటే మిన్నగా ఇంతటి ప్రేమతో, ఆరాటంతో తన చేతులతో తినిపిస్తుంటే ఆమె నమ్మలేకపోయింది. కానీ ఆమె అంతరాత్మకు తెలుసు… ఈ స్పర్శ అపరిచితమైనది కాదు, ఏళ్ల నాటి తన కన్నపేగు అనురాగమని! ఆమె మనసు ఎంతో భావోద్వేగానికి గురైంది, కళ్లల్లో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.

మెల్లగా నోరు తెరిచి నేను తినిపించిన ఆ మొదటి ముద్దను ఆస్వాదించింది. ఆ క్షణంలో మా ఇద్దరి మధ్య ఒక పవిత్రమైన, అమితమైన ప్రేమ బంధం ముడిపడింది.

అమ్మ ఆ ముద్ద మింగుతూ, ఎంతో ఆత్మీయంగా అడిగింది, "విజయ్… మీ ఇంట్లో ఎవరెవరు ఉంటారు?"

"ప్రస్తుతానికి నేను, మా అమ్మమ్మ మాత్రమే ఉంటాం ఆంటీ," అన్నాను. నా తల్లి ఎదురుగా కూర్చుని కూడా, 'నాకు నువ్వే ఉన్నావు అమ్మా' అని చెప్పలేక నా గుండె ఎంతగానో రోదించింది.

"మరి మీ అమ్మ, నాన్న?" అని అడిగింది అమాయకంగా.

నేను కాసేపు శూన్యంలోకి చూస్తూ, "వాళ్లు లేరు ఆంటీ…" అన్నాను బాధను నటిస్తూ.

అమ్మ కళ్లల్లో జాలి కలిగింది. "అయ్యో క్షమించు విజయ్… నేను నిన్ను బాధపెట్టాలని అడగలేదు. ఐనా, ఇల్లు నడపడం నువ్వు, మీ అమ్మమ్మ ఇద్దరికే కదా… చాలా కష్టంగా ఉంటుంది కదా నాయనా…" అంది ఒక తల్లిలా నాపై ఆందోళన చూపిస్తూ.

"అవును ఆంటీ… కొంచెం కష్టంగానే ఉంటుంది," అన్నాను ఆమె వైపు చూస్తూ.

అమ్మ నా తలపై ప్రేమగా నిమురుతూ, "నువ్వేం చింతించకు విజయ్. ధైర్యంగా ఉండు… మా స్నేహితురాలి భర్త ఒక పెద్ద కంపెనీ నడుపుతున్నారు. నీకు ఉద్యోగం వచ్చేలా నేను ఖచ్చితంగా ఆయనతో మాట్లాడతాను," అంది కొండంత అండగా నిలబడుతూ.

"చాలా థాంక్స్ ఆంటీ…" అంటూ నేను ఆమెకు మరో ముద్ద తినిపించాను.

ఆ తర్వాత ఇద్దరం ఎన్నో విషయాలు మాట్లాడుకుంటూ హాయిగా నవ్వుకున్నాము. నేను అమ్మకు కడుపునిండా తినిపించి, ఆ తర్వాత నేను కూడా తిన్నాను. ప్లేట్లన్నీ పక్కన పెట్టి, అమ్మకు దుప్పటి సరిచేస్తూ ఎంతో ప్రేమగా అన్నాను, "ఆంటీ… ఇక ఏ విషయాలూ ఆలోచించకుండా ప్రశాంతంగా విశ్రాంతి తీసుకోండి, మీకు అది చాలా అవసరం. రేపటి భోజనం గురించి కూడా మీరేం చింతించకండి… రేపు కూడా నేనే వంట చేస్తాను… హహహ."

అమ్మ నా వైపు ఎంతో కృతజ్ఞతగా, అపారమైన కన్నప్రేమతో చూస్తూ, "అలాగే విజయ్… గుడ్ నైట్ నాయనా…" అంది ఎంతో సాఫ్ట్‌గా.

"ఆంటీ… గుడ్ నైట్…" అని చెబుతూ, ఆమె ప్రశాంతమైన ముఖాన్ని గుండెల్లో దాచుకుని మెల్లగా నా రూమ్‌కి నడిచాను.

ఈ రాత్రి నా జీవితంలోనే అత్యంత మధురమైన రాత్రి. నా తల్లికి నేను ఇంత దగ్గరయ్యాను, నా చేతులతో ఆమెకు అన్నం తినిపించాను. ఈ పవిత్రమైన ప్రేమతో నా మనసు పిచ్చెక్కిపోతున్నట్లుంది. ఎలాగైనా త్వరలోనే అమ్మకు అసలు నిజం చెప్పి, ఆమె ఒడిలో తలపెట్టి ఏడవాలనే ఆరాటంతో ఆ రాత్రి నాకు నిద్ర కూడా పట్టలేదు!