Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

మొదటి అడుగు :- 

ఆసుపత్రి కారిడార్‌లోని ఆ నిశ్శబ్దం నన్ను మింగేస్తున్నట్టుంది. క్లోరోఫామ్ వాసన, ఐసీయూ మిషన్ల బీప్ శబ్దాల మధ్య నా గుండె వేగం పెరుగుతోంది. సరిగ్గా మునుపటి రోజే గుండెపోటుకు గురైన మా నాన్న లోపల చావుబతుకుల మధ్య పోరాడుతున్నారు. నా పక్కనే కూర్చున్న నానమ్మ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది. ఆమె కన్నీళ్లను చూసే ధైర్యం లేక, అలాగని లోపలికి వెళ్లి నాన్నను కాపాడుకునే శక్తి లేక నిస్సహాయంగా శూన్యంలోకి చూస్తూ కూర్చున్నాను. కాలం స్తంభించిపోయినట్లు అనిపించిన ఆ పదిహేను నిమిషాల తర్వాత... ఐసీయూ తలుపులు తెరుచుకున్నాయి.

డాక్టర్ గబగబా బయటకు వచ్చి, "ఇక్కడ విజయ్ ఎవరు? నువ్వు త్వరగా లోపలికి రా!" అన్నారు ఆందోళనగా.

"నేనే సార్... నేనే విజయ్‌ని..." నా గొంతు వణికింది.

"త్వరగా వెళ్లు, మీ నాన్న నీతో ఏదో మాట్లాడాలని తపించిపోతున్నారు."

నేను లోపలికి అడుగుపెట్టాను. అక్కడ బెడ్‌పై ఉన్న నాన్నను చూడగానే నా కళ్లల్లో కన్నీళ్లు సుడులు తిరిగాయి. ఎప్పుడూ గంభీరంగా ఉండే మనిషి, ఇప్పుడు ప్రాణాల కోసం కొట్టుమిట్టాడుతున్నారు. నేను పరుగున వెళ్లి ఆయన చల్లబడుతున్న చేతులను నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను.

"నాన్న... చింతించకండి. మీకు ఏమీ కాదు. అంతా బాగుంటుంది నాన్న..." నన్ను నేను ఓదార్చుకుంటూ ఆయనకు ధైర్యం చెప్పాలని చూశాను.

కానీ నాన్న ముఖంలో అలసట, కళ్లలో ఏదో అపరాధభావం కనిపించాయి. "లేదు విజయ్... నాకు తెలుసు, ఇక ఏమీ బాగుండదు. నా సమయం అయిపోయింది," ఆయన గొంతులో జీవం తగ్గిపోతోంది.

నేను - (ఏడుస్తూ) లేదు, మీకు ఏమీ కాదు... నేను ఏం కనివ్వను నాన్న అలా మాట్లాడకండి...

నాన్న గొంతులో ప్రాణం లేదు...

నాన్న - నేను నిన్ను వేరే పని మీద పిలిచాను...

నేను - నాన్న, చెప్పండి...

నాన్న - నువ్వు వెళ్లి మీ అమ్మను కలువు... ఆమె ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉందో నాకు తెలియదు... కానీ నిన్ను చూశాక ఆమె తప్పకుండా సంతోషిస్తుంది విజయ్...

ఒక్క సెకను నేను అసలు ఏం విన్నానో నమ్మలేకపోయాను..

నేను- ఆ మాట వినగానే నా గుండె ఒక్కక్షణం ఆగినట్లయింది. "కానీ నాన్న... అమ్మ ఇల్లు వదిలి వెళ్లిపోయి 24 ఏళ్లు దాటిపోయింది. ఆమెకు అసలు నా ముఖం కూడా గుర్తుండదు కదా!"

నాన్న- ఆయన కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి. గట్టిగా దగ్గుతూనే, "గుర్తుంటుంది... అమ్మ అమ్మే కదా విజయ్ , ఆమె నిన్ను తప్పకుండా గుర్తుపడుతుంది. నాకు మాట ఇవ్వు నాయనా... నువ్వు ఆమెను కలవడానికి వెళ్తావని నాకు మాట ఇవ్వు..." ఆయన చేతులు వణకసాగాయి.

పుట్టినప్పటి నుండి ఏ స్త్రీని తలచుకుంటే నా మనసు ద్వేషంతో రగిలిపోయేదో, ఏ అమ్మ అయితే నన్ను వదిలేసి వెళ్లిపోయిందని పగ పెంచుకున్నానో... ఈ రోజు నా తండ్రి తన చివరి క్షణాల్లో అదే అమ్మను కలవమని అడుగుతున్నారు. నాన్న చివరి కోరికను కాదనలేక, "సరే నాన్న... నేను తప్పకుండా వెళ్తాను, మీకు మాట ఇస్తున్నాను," అన్నాను.

నాన్న- ఆయన ముఖంలో చిన్న ఉపశమనం. నాకు నీ గురించి చాలా గర్వంగా ఉంది... నువ్వు మంచి బిడ్డవి... జాగ్రత్తగా ఉండు నాయనా... నీ నానమ్మను కూడా జాగ్రత్తగా చూసుకో.

నేను గట్టిగా ఏడవడం మొదలుపెట్టాను...

నేను, "అవును నాన్న, వెళ్తాను" అని చెప్పాను.

అదే నాన్న మాట్లాడిన చివరి మాటలు. ఆ తర్వాత ఆయన ఊపిరి తీసుకోవడానికి చాలా కష్టపడ్డారు. నేను భయంతో గట్టిగా కేకలు వేస్తూ డాక్టర్‌ని పిలిచాను. డాక్టర్ నన్ను బలవంతంగా బయటకు పంపించేశారు.

బయట బెంచీ మీద కూర్చుని పిచ్చివాడిలా ఏడుస్తున్నాను. నానమ్మ లోపల ఏమైందని అడుగుతున్నా నా నోటి వెంట మాట రాలేదు. సరిగ్గా ఐదు నిమిషాల తర్వాత డాక్టర్ తల దించుకుని బయటకు వచ్చారు. "క్షమించండి... మేము మీ నాన్నగారిని కాపాడలేకపోయాము."

ఆ ఒక్క మాటతో నా కాళ్ళ కింద భూమి కుంగిపోయింది... ఇలా జరుగుతుందని నాకు తెలుసు... అయినా... ఇది నాకు తీరని విషాదం అని నానమ్మ చెప్పింది... ఇది విన్న తర్వాత ఇద్దరం వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాము..

కొంతసేపటికి మా బంధువులు కూడా అక్కడికి చేరుకున్నారు...

కొన్ని గంటల తర్వాత...

నాన్నగారి అంత్యక్రియలు జరుగుతున్నాయి... నా కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు ఇంకా కారుతూనే ఉన్నాయి... కానీ నా మనసులో మరో ప్రశ్న కూడా మెదులుతోంది, అసలు ఆయన ఎప్పుడూ చెడుగా మాట్లాడే ఆ స్త్రీని కలవమని నన్ను హఠాత్తుగా ఎందుకు అడిగారు... అసలు కారణం ఏమై ఉంటుంది...? అలాగైతే, ఈ రోజుకు ముందు నన్ను కలవమని ఎందుకు అడగలేదు... కానీ ఇప్పుడు అకస్మాత్తుగా... అదీ తన చివరి క్షణాల్లో... ఈ ప్రశ్న చాలా పెద్దదిగా ఉంది... సరే, నాన్నగారి అంత్యక్రియలు జరిగాయి...

బంధువులందరూ, నేను, మా నానమ్మ, ఇప్పుడు మేమందరం మా మా ఇళ్లకు వెళ్లిపోయాము...

మా ఇంట్లో ఇప్పుడు నేను, నానమ్మ మాత్రమే మిగిలాము... ఇప్పుడు నేను కూడా ఉద్యోగం కోసం నగరానికి వెళ్లాలి... నానమ్మ ఇప్పుడు ఒంటరిగా ఉండబోతుంది ఇక్కడ...

కానీ నా ముందు ఒక పెద్ద పని ఉంది... అదేంటంటే అమ్మను కలిసి, నాన్న గురించి చెప్పి, ఆ తర్వాత ఉద్యోగం సంపాదించడానికి వెళ్ళిపోవడం... అందుకే నేను అత్తయ్యను కూడా ఏ ఇబ్బంది లేకుండా నానమ్మతో ఉండేందుకు కొన్ని రోజుల పాటు ఇంటికి పిలిచాను...

మా అమ్మ ఎలా ఉంటుందో, ఏం చేస్తుందో... ఇప్పుడు ఏ నగరంలో ఉంటుందో, ఎవరితో ఉంటుందో నాకు అస్సలు తెలియదు... ముందు తెలుసుకోవాలి అని నానమ్మ దగ్గర కూర్చున్న ఇంకా ముందు నేను మొదటి పని మొదలుపెట్టాను... నాన్న చనిపోయేముందు నాతో ఏం చెప్పారో నేను నానమ్మకు చెప్పాను...

నేను- నానమ్మ, ఆయన ఎప్పుడూ ద్వేషించే ఒక స్త్రీని కలవమని నన్ను అకస్మాత్తుగా ఎందుకు అడుగుతున్నాడో నాకు కూడా అర్థం కాలేదు అది కూడా అతని చివరి క్షణంలో...

నానమ్మ- నానమ్మదీర్ఘంగా నిట్టూర్చింది. ఆమె కళ్లల్లో పాత గాయాలు కదిలాయి. లేదు నాన్న... నీకు నిజం చెప్పే రోజు వచ్చింది. అది చాలా పెద్ద కథ నాన్న... ఇప్పుడు నీకు ఎలా చెప్పాలో తెలియడం లేదు...

నేను- తాతయ్య, నాన్న చెప్పినట్టు అమ్మ నిజంగా అంత చెడ్డదా నానమ్మ నిజం చెప్పు...

నానమ్మ గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుని- లేదు నాన్న, ఆమె చెడ్డ స్త్రీ కాదు... చెడ్డవాడు మీ నాన్న... ఆ మాట నా గుండెకు ఈటెలా గుచ్చుకుంది.

25 సంవత్సరాల క్రితం మీ తాతగారికి ఒక మంచి స్నేహితుడు ఉండేవాడు... అతని కూతురు భావన కూడా పెళ్లి వయసులో ఉంది... మీ తాతగారు తన స్నేహితుడితో, "మీ కూతురికి మా అబ్బాయికి ఇచ్చి పెళ్లి చేయండి" అని చెప్పారు...

భావన తండ్రికి మీ నాన్న రాజేష్ ఎప్పుడూ తాగుబోతు అని తెలుసు... అతను ఒక బయట జూలాయిగా తిరిగే అతను అని కూడా తెలుసు. మీ నాన్నకు తాగుడు, జూదం, వ్యభిచారం లాంటి అన్ని చెడు అలవాట్లు ఉన్నాయి... అందుకే అతను మొదట ఒప్పుకోలేదు... కానీ మీ తాతగారు పెళ్లి తర్వాత అతను మారతాడని చెప్పారు.

భావన తండ్రి మొదట ఒప్పుకోలేదు... కానీ అతను మీ తాతగారిని చాలా గౌరవించేవాడు... అందుకే పెళ్లి తర్వాత తన కొడుకుని సరైన దారిలో పెడతానని ఆయన హామీ ఇచ్చాడు.

భావన కి , మీ నాన్నగారికి పెళ్ళయిన తర్వాత కూడా, మీ నాన్నగారు అవే చేష్టలు కొనసాగించారు... ఆయన ప్రతిరోజూ తాగి ఇంటికి వచ్చేవారు... తన భార్యను కొట్టేవారు, మాతో కూడా గొడవపడేవారు... ఆయన ఈ అలవాటు రోజురోజుకీ పెరిగిపోతూ ఉండేది... చాలాసార్లు ఆమె ఇల్లు వదిలి వాళ్ళ పుట్టింటికి వెళ్ళిపోయేది... దీని కారణంగా, భావన వాళ్ళ నాన్నగారికి, మీ తాతగారికి మధ్య మనస్పర్థలు కూడా పెరుగుతూ వచ్చాయి.

ఇది నువ్వు పుట్టిన సమయం... అప్పుడు నీకు బహుశా ఆరు ఏడు నెలల వయసు ఉంటుంది... ఆ సమయంలో మీ నాన్న బయట ఒక అమ్మాయితో అక్రమ సంబంధం పెట్టుకున్నాడని మీ అమ్మకు తెలిసింది... ఆ రోజు ప్రశ్నించినందుకు భావనను చావబాదాడు. ఆ రోజు మీ అమ్మ, నాన్నల మధ్య పెద్ద గొడవ జరిగింది...ఇప్పుడు విషయం చాలా ముదిరిపోయింది... అందుకే ఆ రోజు మొదటిసారిగా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కూడా ఇంటికి వచ్చారు... భావన తండ్రి తన కూతురిని, మనవడిని ఎప్పటికీ తనతోనే ఉంచుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు... కానీ మీ తాతగారు తనకి తెలిసిన జడ్జ్ మరియు న్యాయవాదుల సహాయంతో నువ్వు ఇంట్లోనే ఉండాలని కోరుకున్నాడు... చాలా కోర్టు మరియు న్యాయపరమైన విచారణల తర్వాత, నువ్వు మీ నాన్నతోనే ఉంటావని నిర్ణయించారు..

కన్నబిడ్డవైన నిన్ను భావన కి  దక్కకుండా మీ నాన్న, తాతగారు లాక్కున్నారు. ఆ రోజు మీ అమ్మ చాలా ఏడ్చింది.. ఆ రోజు కన్నపేగును వదిలేసిన బాధతో నీ అమ్మ ఎంత ఏడ్చిందో నాకు ఇప్పటికీ గుర్తుంది.

అందుకే మీ తాతగారు మీ అమ్మ ప్రతి చిన్న విషయానికి గొడవపడే ఒక కలహప్రియురాలని నీ ముందు చెప్పారు. అలా నువ్వు మీ నాన్న మంచివాడని, మీ అమ్మ చెడ్డదని భావించాలని... నువ్వు పెద్దయ్యాక మీ అమ్మ మీద అసహ్యం పెంచుకోవాలని, ఆమె ఒక మనసు లేని కన్నతల్లి అని మీ నాన్న, తాతగారు నీకు అబద్ధాలు చెప్పారు..."

నానమ్మమాటలు వింటుంటే నా కళ్ల ముందు చీకటి కమ్మింది. ఇన్నాళ్లూ నేను దేవుడిలా పూజించిన తండ్రి నా కళ్లకు అబద్ధాల పొరలు కప్పాడా? నేను ప్రాణంగా ద్వేషించిన నా కన్నతల్లి... అన్ని నిందలు మోస్తూ, కన్నీళ్లతో ఇల్లు వదిలి వెళ్లిన అభాగ్యురాలా? నాన్న తన చివరి క్షణాల్లో పశ్చాత్తాపంతోనే నన్ను అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లమన్నారని అప్పుడు నాకు అర్థమైంది.

ఇప్పుడు నేను ఇంతకంటే ఎక్కువ చెప్పలేను నాయనా... ఆ అమ్మాయికి ఇప్పటికి పెళ్ళైపోయి ఉంటుందని చెప్పగలను... ఆమె మంచి కుటుంబం నుండి వచ్చింది. ఇప్పటికి ఎవరో ఒకరు ఆమెను వాళ్ళ జీవితం లోకి ఆహ్వానిచ్చి  ఉంటారు. ఇప్పుడు ఆమె తన భర్త ఇంకా పిల్లలతో మంచిగా ఉంటుంది అని అనుకుంటున్నా..

ఇప్పుడు నీకు కావాలంటే, నువ్వు వెళ్లి మీ అమ్మని కలువు...

నానమ్మ ఇదంతా నాకు చెప్పింది, నేను ఇంటి నుండి బయటకు వచ్చాను... ఇప్పటివరకు నాలో మా అమ్మ పట్ల ద్వేషం మాత్రమే పెరిగిందని తలచుకుని నిరాశపడ్డాను... కానీ మా అమ్మ నిజంగా అంత చెడ్డదేమీ కాదు...

ఇక ఎలాగైనా సరే నేను వెళ్లి మా అమ్మని కలువాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

నానమ్మచెప్పిన నిజాలు విన్న తర్వాత నా మనసు నిలకడగా లేదు. ఇన్నాళ్లూ నా గుండెల్లో ఒక ముల్లులా గుచ్చుకున్న ద్వేషం, ఇప్పుడు తల్లిపై అపారమైన ప్రేమగా, పశ్చాత్తాపంగా మారిపోయింది. నేను ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి అమ్మ గురించి విన్నవన్నీ అబద్ధాలే అని తెలిశాక నన్ను నేను నియంత్రించుకోలేకపోయాను. నాకు ఎలాగైనా వెళ్లి మా అమ్మను చూడాలి... ఆమెను గట్టిగా హత్తుకోవాలి. నేను చాలా కాలం క్రితమే ఇంజనీరింగ్ పూర్తి చేసి, ఉద్యోగం కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. కానీ ఇప్పుడు ఉద్యోగం కంటే నా కన్నతల్లిని కలుసుకోవడమే నా జీవితంలో అత్యంత ముఖ్యమైన పనిగా అనిపించింది. ముందు అమ్మను కలిసి, ఆ తర్వాతే నా కెరీర్ గురించి ఆలోచించాలని గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాను.

పాత ఫోటోలు చూపించమని నానమ్మని అడిగాను... కానీ, 24 ఏళ్లుగా నేను కన్నతల్లి ముఖాన్ని కూడా చూడలేదు. అసలు నా అమ్మ ఎలా ఉంటుంది? నాన్న, తాతయ్య కలిసి ఇప్పటివరకు అమ్మ ఒక్క ఫోటో కూడా నా కంట పడకుండా దాచేశారు. నా ఆరాటాన్ని గమనించిన నానమ్మతన గదిలోకి వెళ్లి, లోపల ఎక్కడో దాచిన ఒక పాత ఇనుప పెట్టె తాళం చెవిని నా చేతిలో పెట్టింది. "నువ్వే తెరిచి చూసుకో నాయనా... నేను చాలా అలసిపోయాను, కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకుంటాను," అంటూ మంచంపై వాలింది.

నేను వణుకుతున్న చేతులతో ఆ పాత పెట్టె తాళం తీశాను. పెట్టె మూత తెరుస్తుంటే వచ్చిన కిర్రుమనే శబ్దం నా గుండెల్లో ఏదో అలజడిని రేపింది. లోపల దుమ్ము పట్టిన ఒక పాత ఫోటో ఆల్బమ్ కనిపించింది.... నేను ఆ ఆల్బమ్ తెరిచి చూడగా, అందులో తాతయ్య, నాన్న, అమ్మమ్మల పాత ఫోటోలు కూడా ఉన్నాయి... చాలా సేపు చూసిన తర్వాత, నేను చివరి కొన్ని ఫోటోలు చూడటం మొదలుపెట్టాను... అప్పుడు ఆమె కనిపించింది... 

మా అమ్మ... 

ఆమె ఫోటో, ఆమె మరియు నాన్న పెళ్లి చేసుకుంటున్నప్పటిది... చూడటానికి మంచి శరీర సౌష్టవం ఉన్న ఒక అమ్మాయి కనిపించింది... ఆమె... తెల్లగా... చక్కటి దేహంతో... ఎర్ర చీర కట్టుకుని... బాగా మేకప్ వేసుకున్న ఒక అమ్మాయి... నేను ఆ ఫోటోనే చూస్తూ ఉండిపోయాను... ఈమె మా అమ్మ అని నేను నమ్మలేకపోయాను... ఆమె దేవదూతలా చాలా అందంగా ఉంది... ఆమె మంత్రముగ్ధులను చేసే కళ్ళు... ఆమె చక్కటి శరీరం... తెల్లని ఛాయ... కానీ ఆ సమయంలో మా అమ్మ పట్ల నాకు ఎటువంటి వేరే భావాలు లేవు... ఈమెనా నేను ఇన్నాళ్లూ ద్వేషించిన 'చెడ్డ స్త్రీ' అని నాపై నాకే అసహ్యం వేసింది. ఆ అందమైన కళ్లల్లో భవిష్యత్తు గురించి ఎన్నో ఆశలు కనిపించాయి. ఆమె ఫోటో చూస్తుంటే నా కళ్ల నుండి కన్నీళ్లు ఆల్బమ్ మీద పడ్డాయి. కానీ, ఆ ఆల్బమ్‌లో అమ్మ ఫోటోలు రెండే రెండు ఉన్నాయి., 

అవి కూడా పెళ్లి రోజువి మాత్రమే. బహుశా ఆ తర్వాత ఆమెను ఈ ఇంట్లో నవ్వ నివ్వలేదేమో!... ఆల్బమ్ పక్కన పెట్టి, పెట్టెలో ఇంకా ఏమున్నాయా అని వెతుకుతుండగా కింద కొన్ని బట్టలు తగిలాయి. వాటిని ఒక్కొక్కటిగా బయటకు తీస్తుండగా... నా చేతుల్లోకి ఒక ఎర్రటి పట్టుచీర వచ్చింది. కాలం గడిచినా దాని రంగు ఇంకా వెలిసిపోలేదు. ఫోటోలో అమ్మ కట్టుకున్న చీర ఇదేనని నాకు వెంటనే అర్థమైంది. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. తట్టుకోలేక గట్టిగా "నానమ్మ... నానమ్మ... త్వరగా ఇక్కడికి రా!" అని కేకలు వేశాను.

నానమ్మ- గదిలో నుండి నీరసంగా నడుచుకుంటూ వచ్చింది. "ఏంటి నాయనా... నన్ను కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకోనివ్వవు, ఎందుకంత కంగారు?" అంది.

నానమ్మ లోపలికి వచ్చింది...

నానమ్మ- ఏమైంది చెప్పు...

నేను- ఒక్కసారి ఇలా చూడు నానమ్మ... ఇది అమ్మ చీరేనా? ఆమె పెళ్లిలో కట్టుకున్నదా?" చీరను చూపిస్తూ అడిగాను.

నానమ్మ-  నానమ్మ కళ్లు చెమర్చాయి. ఆ చీరను తడుముతూ, "అవును బాబూ... ఇదే భావన పెళ్లి చీర. ఒకటి చెయ్యి నాయనా... నువ్వు ఆమెను కలవడానికి వెళ్ళినప్పుడు, ఈ చీరను ఆమెకు గుర్తుగా ఇచ్చేయ్ సరేనా... ఇది ఆమె సొంతం," అంది భారంగా.

నేను- సరే నానమ్మ... తప్పకుండా ఇస్తాను," అన్నాను. నా మనసంతా ఏదో తెలియని సంతోషంతో, ఉద్వేగంతో నిండిపోయింది...

నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది.... కానీ అసలు సమస్య గుర్తొచ్చి, "నానమ్మ... కానీ అమ్మ ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉంటుంది? ఆమె అడ్రస్ ఏంటి?" అని అడిగాను....

నానమ్మ - నాకు తెలియదు బాబూ.. కానీ వాళ్ళ నాన్న ముంబైలో ఉండేవాడు... బహుశా ఆయనే ఆమెను అక్కడికి తీసుకెళ్లి ఉంటాడు... నాకు పూర్తి వివరాలు తెలియవు .. ఆ గొడవల తర్వాత ఆయనే ఆమెను ముంబై తీసుకెళ్లిపోయి ఉంటారు. నువ్వు అక్కడికే వెళ్లి వెతకాలి," అంటూ అప్పట్లో గుర్తున్న కొన్ని పాత వివరాలను, చిరునామాను నా చేతిలో పెట్టింది....

చివరికి అమ్మను చేరుకునే మార్గం దొరికింది! ముంబై... చాలా పెద్ద నగరం. కానీ నా కన్నపేగును వెతకడానికి ఆ నగరం ఎంత పెద్దదైనా సరే నేను వెనకడుగు వేయను. మరుసటి రోజు ప్రయాణానికి కావలసిన డబ్బు సర్దుకోవాలి. అందుకే నా సామాన్లన్నీ ఈరోజే సర్దేసుకున్నాను. ఆ పెట్టెలోని అమ్మ ఎర్రటి చీరను, ఆ రెండు ఫోటోలను జాగ్రత్తగా నా బ్యాగ్‌లో దాచుకున్నాను.... ఎందుకంటే అమ్మని కలిసి ఉద్యోగం వెతుక్కోవాలని అనుకున్నాను ఆ ఫోటోలు అయిన నాకు అమ్మ జ్ఞాపకంగా పెట్టుకోవాలి అనుకున్న ..

ముందు ముంబై వెళ్లి అమ్మను కలవాలి. ఆ తర్వాతే అక్కడే ఏదో ఒక పెద్ద సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీలో ఉద్యోగం వెతుక్కోవాలి. ఒకవేళ ఇంట్లో ఇంకేమైనా వస్తువులు అవసరమైతే, మళ్లీ వచ్చి తెచ్చుకోవచ్చు... కానీ ఇప్పుడు మాత్రం నా కళ్ల ముందు కేవలం ముంబై రైలు, ఆ రైలు చివర నన్ను చూసి కన్నీళ్లతో ఎదురుచూసే నా అమ్మ ముఖం మాత్రమే కనిపిస్తున్నాయి.

పడుకున్నాను... రాత్రంతా నిద్రపట్టలేదు  అమ్మని కలవాలనుకున్నాను... ఆమె ఫోటో చూసినప్పటి నుండి నాకు నిద్ర పట్టడం లేదు.. రేపటి సూర్యుడి కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను... ఆలోచిస్తూ ఎప్పుడు నిద్రపోయానో కూడా నాకు తెలియలేదు.

రేపు ఉదయాన్నే నా జీవితంలో ఒక కొత్త ప్రయాణం మొదలుకాబోతోంది... అది అబద్ధాల నుండి నిజం వైపు, ద్వేషం నుండి అమ్మ ప్రేమ వైపు సాగే ప్రయాణం!