[Sunnysunnysunny]

సోనూ చేతి పట్టు సడలిపోవడం, కళ్లు మూతలు పడటం చూసి పూజ ప్రపంచం ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్లయింది. కానీ ఆమె ధైర్యాన్ని కోల్పోలేదు.

పూజ (DSP): "లేదు సోనూ! నిన్ను చావనివ్వను! నువ్వు బతకాలి.. నీ అమ్మ కోసం బతకాలి!" అని గట్టిగా అరుస్తూ, సోనూ  గుండెపై రెండు చేతులతో బ్లడ్ పోకుండా గట్టిగా పట్టుకుంది.

అదే సమయంలో సైరన్ శబ్దాలతో సెక్యూరిటీ అధికారి అంబులెన్స్ ఫ్యాక్టరీ లోపలికి దూసుకొచ్చింది. పారామెడికల్ సిబ్బంది వెంటనే సోనూను స్ట్రెచ్చర్‌పైకి ఎక్కించి, ఆక్సిజన్ మాస్క్ పెట్టారు. పూజ కూడా అంబులెన్స్‌లోకి ఎక్కి కూర్చుంది. సిటీలోనే ఉన్న అత్యంత పెద్ద ఎమర్జెన్సీ హాస్పిటల్‌కు గ్రీన్ చానెల్ (ఏ ట్రాఫిక్ లేకుండా) ద్వారా వాహనాన్ని పరుగులు తీయించారు.

హాస్పిటల్‌కు చేరుకోగానే చీఫ్ సర్జన్ అంజలి ( రాజ్ అమ్మ ) నేతృత్వంలోని వైద్యుల బృందం సోనూను ఐసీయూ (ICU) లోపలికి తీసుకెళ్లింది.

అంజలి : "మేడమ్, బుల్లెట్ గుండెకు చాలా దగ్గరగా తగిలింది. విపరీతమైన రక్తస్రావం అయింది. పరిస్థితి చాలా విషమంగా ఉంది. మేము మా శతవిధాలా ప్రయత్నిస్తాం" అని చెప్పి ఆపరేషన్ థియేటర్ తలుపులు వేశారు.

బయట పూజ దేవుడిని ప్రార్థిస్తూ కన్నీళ్లతో ఎదురుచూస్తోంది.

హాస్పిటల్ కారిడార్‌లో అంబులెన్స్ సైరన్ శబ్దాలు, డాక్టర్ల పరుగుల మధ్య వాతావరణం అంతా ఉత్కంఠగా ఉంది. సరిగ్గా అదే సమయంలో సోనూ తల్లి పరుగున, ఏడుస్తూ హాస్పిటల్ లోపలికి ప్రవేశించింది. పూనమ్ కాళ్లకు కనీసం చెప్పులు కూడా లేవు, కళ్లలో కొడుకును కోల్పోతానేమోననే భయం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

ఆపరేషన్ థియేటర్ బయట నిలబడి ఉన్న డీఎస్పీ పూజను చూడగానే ఆమె పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి, పూజ చేతులు పట్టుకుని బోరున ఏడ్చేసింది.

మేడమ్! నా కొడుకు ఏడి? నా ప్రాణం నా చేతుల్లో లేదు మేడమ్! వాడికి ఏమైంది? సాయంత్రం నవ్వుతూ వెళ్లిన నా బిడ్డ ఈరోజు ఇలా హాస్పిటల్‌లో రక్తం మడుగులో ఉన్నాడంటే నేను తట్టుకోలేకపోతున్నాను మేడమ్. ప్లీజ్.. నా కొడుకును నాకు ఇచ్చేయండి అంటూ కింద కూలబడిపోయింది.

పూజ కళ్లలో కూడా నీళ్లు తిరిగాయి. ఒక ఆఫీసర్‌గా తనను తాను నిగ్రహించుకుంటూ, ముందుకు వంగి సోనూ తల్లిని రెండు చేతులతో పట్టుకుని పైకి లేపింది. ఆమెను పక్కనే ఉన్న బెంచ్‌పై కూర్చోబెట్టి, ఆమె చేతులను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ఎంతో ఆప్యాయంగా, ఓదార్పుగా మాట్లాడటం ప్రారంభించింది.

పూజ (DSP): అమ్మా... దయచేసి ధైర్యంగా ఉండండి. మీ కన్నీళ్లు సోనూని బలహీనపరుస్తాయి. సోనూ ఏం కాదు నన్ను నమ్మండి. సోనూ నాకు కూడా కొడుకు లాంటి వాడే.

అసలు అభినవ్ కి మరియు రాజ్ కి ఏం జరిగిందో ఇప్పటికీ ఏం అర్ధం కాలేదు వాళ్ళ నోట్లో నుండి కనీసం ఒక్క మాట బయటికి రాలేకపోతుంది . మౌనం గా భారమైన గుండె తో నిలబడి తమ ప్రాణ మిత్రుడి కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు.

ఆపరేషన్ థియేటర్ బయట ఎర్రటి లైట్ వెలుగుతోంది. లోపల వైద్యులు సోనూ గుండెల్లోని బుల్లెట్‌ను తీసేందుకు శ్రమిస్తుంటే, బయట సోనూ తల్లి గుండె శ్వాస తీసుకోవడం కూడా మర్చిపోయినంత భారంగా మారిపోయింది. ఆమె చేతులు వణుకుతున్నాయి, కళ్ల నుండి కన్నీళ్లు ఆగడం లేదు. థియేటర్ తలుపుల వైపు చూస్తూ ఆమె మనసులో ఎన్నో జ్ఞాపకాలు, ఆవేదనలు ఒక్కసారిగా సుడులు తిరిగాయి. 

ప్రపంచం ఏమనుకున్నా పర్వాలేదు అమ్మ .. నువ్వు నా తల్లివి మాత్రమే కాదు, నా సర్వస్వం. నిన్ను నా జీవిత భాగస్వామిగా చేసుకుంటాను. నీకు నేనే తోడుగా, నీ భర్తగా నిలబడతాను" అని వాడు ఎంత గట్టిగా చెప్పాడు! నిన్న రాత్రి తన ఒడిలో పాలు తాగుతూ, ఎంతో ప్రేమగా తనను అక్కున చేర్చుకున్న ఆ క్షణాలు.. ఒక రోజైనా గడవకముందే నన్ను ఇలాంటి నరకంలోకి నెట్టేస్తావా నన్ను సోనూ?

పూనమ్ ఆపరేషన్ థియేటర్ గోడకు ఆనుకుని కింద కూలబడి, తన మనసులోనే తీవ్రమైన వేదనతో ఏడవడం మొదలు పెట్టింది కనీసం ఆమెని ఆపె ధైర్యం కూడా రేడు ఎవరికి.

దేవుడా.. మా బంధాన్ని చూసి ఈ లోకం ఏమనుకున్నా మాకు అనవసరం. వాడు నా పక్కన ఉండాలి. వాడి శ్వాస నా శ్వాసతో ముడిపడి ఉంది. నా ప్రేమికుడిగా, నా భర్తగా వాడు నా జీవితంలోకి రావాలి. వాడికి ఏమన్నా అయితే నేను అస్సలు బతకలేను. దేవుడా, నా ప్రాణాలను తీసేసుకుని నా సోనూను నా దగ్గరకు పంపించేయ్!

ఆమె మనసులోని ఈ ఆర్తనాదం, ఒక తల్లి పడే వేదన అక్కడ ఉన్న డీఎస్పీ పూజతో పాటు మిగతా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కళ్లను కూడా తడిచేసేలా చేసింది. కొడుకుపై ఆమెకున్న ఆ అపారమైన ప్రేమే, లోపల చావు అంచుల్లో ఉన్న సోనూను మళ్లీ వెనక్కి లాక్కురావడానికి ఒక అదృశ్య శక్తిలా పని చేస్తోంది.

సరిగ్గా మూడు గంటల ఉత్కంఠభరితమైన ఆపరేషన్ తర్వాత, ఆపరేషన్ థియేటర్ లైట్ ఆఫ్ అయింది.

సరిగ్గా అదే సమయంలో, ఆపరేషన్ థియేటర్ తలుపులు తెరుచుకున్నాయి. డాక్టర్ అంజలి ముఖంపై తీవ్రమైన అలసటతో బయటకు వచ్చారు.

తలుపులు తెరుచుకుని చీఫ్ సర్జన్ అంజలి బయటకు వచ్చారు. ఆమె ముఖంపై అలసట, గంభీరత్వం కొట్టొచ్చినట్లు కనిపిస్తున్నాయి. పూనమ్ ఒక్క ఉదుటున లేచి డాక్టర్ అంజలి చేతులు పట్టుకుని అడిగింది.

పూనమ్: "డాక్టర్ గారు! నా సోనూ.. నా బిడ్డ బతికాడు కదా? వాడికి ఏం కాలేదు కదా డాక్టర్?" అంటూ అడిగింది.

డాక్టర్ అంజలి పూనమ్‌, పూజ వైపు చూస్తూ గంభీరంగా చెప్పారు..

డాక్టర్ అంజలి: "బుల్లెట్ అయితే తీసేశాం మేడమ్. కానీ.. విపరీతమైన రక్తస్రావం అవ్వడం వల్ల సోనూ నిద్రపోతున్నాడు, కానీ ఎలాంటి ప్రమాదం లేదు. మరికొద్ది గంటల్లో సోనూ స్పృహలోకి వస్తాడు."

ఈ మాట వినగానే పూనమ్ ఒక్కసారిగా గుండెల నిండా ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఆనంద బాష్పాలతో అక్కడే మోకాళ్లపై కూలబడి, దేవుడికి మనసులోనే కృతజ్ఞతలు చెప్పుకుంది. ఆమె కళ్లలో ఇప్పుడు కొడుకు ప్రాణాలు దక్కాయనే ఆనందం కంటే.. తన 'ప్రేమికుడు' తనకి దక్కాడనే భావన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

ఆపరేషన్ సక్సెస్ అయిందనే వార్త వినగానే పూనమ్ ప్రాణాలు లేచివచ్చినట్లయింది. మనసులోని భారమంతా ఒక్కసారిగా దిగిపోవడంతో, ఆమె కళ్లలో నుండి కృతజ్ఞతా భావంతో కూడిన ఆనంద బాష్పాలు సుడులు తిరిగాయి.

ఆమె ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా, వెంటనే ఎదురుగా ఉన్న డాక్టర్ అంజలిని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.

పూనమ్: (ఏడుస్తూ, వణుకుతున్న స్వరంతో) "థాంక్స్ డాక్టర్ గారు.. చాలా థాంక్స్! నా ప్రాణాన్ని నాకు తిరిగి ఇచ్చారు. మీ రుణం నేను ఈ జన్మలో తీర్చుకోలేను. వాడు నా ప్రపంచం డాక్టర్.. వాడిని కాపాడి నన్ను కూడా బతికించారు!" అని అంజలి చేతులను ముద్దాడింది.

డాక్టర్ అంజలి పూనమ్ భుజాలు తడుతూ, "శాంతించండి పూనమ్ గారు.. ఒక వైద్యురాలిగా నా బాధ్యత నేను నిర్వర్తించాను. అయినా సోనూ చాలా ధైర్యవంతుడు, ఆ ధైర్యమే అతన్ని కాపాడింది" అని ఓదార్చారు. సోనూ, నా కొడుకు రాజ్ ఇద్దరు ఒక్కటే. నాకు కూడా సోనూ కొడుకె.  

ఆ వెంటనే పూనమ్ పక్కనే నిలబడి ఉన్న డీఎస్పీ పూజ వైపు తిరిగింది. సమయానికి అంబులెన్స్ పిలిపించి, గ్రీన్ ఛానెల్ ద్వారా హాస్పిటల్‌కు చేర్చి, తన కొడుకు కోసం రక్తస్రావం కాకుండా చేతులతో పట్టుకున్న పూజ త్యాగం పూనమ్‌కు గుర్తొచ్చింది.

పూనమ్ తడబడుతున్న అడుగులతో పూజ దగ్గరకు వెళ్లి, ఆమెను కూడా ఎంతో ఆప్యాయంగా, కృతజ్ఞతతో గట్టిగా కౌగిలించుకుంది. పూజ ఖాకీ యూనిఫామ్ పూనమ్ కన్నీళ్లతో తడిసిపోయింది.

పూనమ్: "మేడమ్.. మీరు కేవలం సెక్యూరిటీ అధికారి ఆఫీసర్ మాత్రమే కాదు, మా పాలిట దేవుడు! ఆ సమయంలో మీరు అంత ధైర్యంగా సోనూని హాస్పిటల్‌కు తీసుకురాకపోతే.. ఈపాటికి నా సర్వస్వం బూడిదైపోయేది. మీ రుణం ఎలా తీర్చుకోవాలో నాకు తెలియడం లేదు మేడమ్.. చాలా థాంక్స్!" అంటూ బోరున ఏడ్చేసింది.

పూజ ఒక అధికారిణిగా తన గంభీరత్వాన్ని పక్కన పెట్టి, ఎంతో సున్నితంగా పూనమ్‌ను దగ్గరకు తీసుకుంది. ఆమె వెన్ను నిమురుతూ ఓదార్చింది.

పూజ (DSP): "అమ్మా, ఇక ఏడవడం ఆపండి. సోనూ క్షేమంగా ఉన్నాడు కదా. ఒక ఆఫీసర్‌గా అది నా బాధ్యత. ఇప్పుడు మీరు ధైర్యంగా ఉండాలి. వెళ్ళి కాసేపు రెస్ట్ తీసుకోండి" అని ఎంతో ఆప్యాయంగా చెప్పింది.

సోనూ తండ్రి రావు కూడా వాళ్ళ ఇద్దరికీ తన కృతజ్ఞత తెలియచేసారు.

ఆపరేషన్ ముగిసి కొన్ని గంటలు గడిచాయి. ఐసీయూ (ICU) లోపల మంచంపై ఉన్న సోనూ కళ్ల రెప్పలు నెమ్మదిగా కదిలాయి. లోపల అమర్చిన మెడికల్ మానిటర్ల బీప్ శబ్దాల మధ్య, అతను నెమ్మదిగా కళ్లు తెరిచాడు.

ఎదురుగా మసక మసకగా కనిపిస్తున్న వెలుతురులో.. తన కోసమే కళ్లల్లో ప్రాణాలు పెట్టుకుని ఎదురుచూస్తున్న పూనమ్ ముఖం అతనికి స్పష్టంగా కనిపించింది.

సోనూ స్పృహలోకి రావడం చూసి పూనమ్ ప్రాణాలు లేచివచ్చినట్లయింది. ఆమె తన ఆనందాన్ని, ఆరాటాన్ని అస్సలు ఆపుకోలేకపోయింది. చుట్టూ ఎవరున్నారు, లోకం ఏమనుకుంటుంది అనే పట్టింపులు ఆ క్షణంలో ఆమెకు పూర్తిగా దూరమైపోయాయి. పక్కన తన భర్త ఉన్నాడు అని కూడా ఆలోచించలేదు

ఆమె ఒక్క ఉదుటున సోనూ వైపు వంగి, అతని ముఖాన్ని తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుంది.

పూనమ్: "సోనూ.. నా బంగారం! కళ్లు తెరిచావా నాన్న .. నన్ను వదిలేసి ఎక్కడికి వెళ్లిపోయావురా?" అంటూ తట్టుకోలేక బోరున ఏడ్చేసింది.

ఆమె అతని నుదుటిపై, బుగ్గలపై గట్టిగా, ఆరాటంగా ముద్దులు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది. ఆ ముద్దుల్లో ఒక తల్లి ప్రేమే కాదు, తన సర్వస్వాన్ని కోల్పోతానేమోననే భయం నుండి పుట్టిన ఒక ప్రేమికురాలి ఆరాటం కూడా దాగి ఉంది. సోనూ బలహీనంగా ఉన్న తన చేతిని నెమ్మదిగా పైకి లేపి, పూనమ్ కన్నీళ్లను తుడవడానికి ప్రయత్నించాడు.

"అమ్మా..!" అని చాలా తక్కువ స్వరంతో మూలిగాడు.

పూనమ్ అతని తలను తన గుండెలకి హత్తుకుంది. అతని తల వెంట్రుకలను నిమురుతూ, మరో చేత్తో అతని చేతిని వదలకుండా గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆ పట్టులో.. "ఇకపై నిన్ను ఏ శక్తీ నా నుండి దూరం చేయలేదు" అనేంత గట్టి నమ్మకం కనిపిస్తోంది.

పూనమ్: "నేను నిన్ను ఎప్పటికీ వదలను సోనూ. నీకు ఏమీ అవ్వనివ్వను. నువ్వు లేకపోతే ఈ పూనమ్ లేదు. నీ శ్వాస ఆగిపోతుంటే ఇక్కడ నా ప్రాణం పోయినంత పనైందిరా.." అంటూ అతని చేతిని తన కళ్లకు అద్దుకుని ముద్దు పెట్టుకుంది.

రావు నెమ్మదిగా పూనమ్ భుజంపై చేయి వేసి, ఆమెను సోనూ నుండి కొద్దిగా పక్కకు జరిపాడు.

రావు: "సరే సోనూ.. నువ్వు కాసేపు రెస్ట్ తీసుకో. పూనమ్, నువ్వు కూడా హాస్పిటల్‌కి వచ్చినప్పటి నుండి అసలు ఏం తినలేదు, కనీసం మంచినీళ్లు కూడా తాగలేదు. పద, కాసేపు బయటకి వెళ్లి ఏదైనా తిని వద్దాం. సోనూ పర్లేదు కదా.. నువ్వు కాసేపు రెస్ట్ తీసుకో, బయట నీ ఫ్రెండ్స్ (అభినవ్, రాజ్) కూడా ఉన్నారు. మేము ఇప్పుడే వస్తాం, సరేనా?"

సోనూ తన నీరసమైన కళ్లతో ఒకసారి పూనమ్ వైపు, ఆపై రావు వైపు చూసి.. నెమ్మదిగా తల ఊపాడు. 

తనను ఒంటరిగా వదిలి వెళ్లడం పూనమ్‌కు అస్సలు ఇష్టం లేకపోయినా, రావు బలవంతం చేయడంతో ఆమె భారమైన అడుగులతో సోనూ చేతిని వదిలిపెట్టి వెనక్కి తగ్గింది.

అభినవ్ , రాజ్ మరియు వాళ్ళ అమ్మలు వచ్చి సోనూ ని పలకరించి కాసేపు ఉన్నారు. రాజ్ మరియు అభినవ్ నైట్ అక్కడే ఉండాలి అని అనుకున్నారు.

రావు ఎంత బలవంతం చేసినా, పూనమ్ మనసు ఊరుకోలేదు. క్యాంటీన్‌కు వెళ్లి ఏదో నామమాత్రంగా కాస్త తాగి, రావును ఇంటికి పంపించేసింది.ఇంట్లో అత్తయ్య ఒక్కటే ఉన్నారు అలా వదిలేయలేము మీరు వెళ్ళండి. సోనూ ఫ్రెండ్స్ ఉన్నారు కదా ఏం ఐన హెల్ప్ కావాలి అంటే వాళ్ళు చేస్తారు అని చెప్పింది.  మీరు వెళ్ళి రెస్ట్ తీసుకో, నేను సోనూ దగ్గరే ఉంటాను" అని చెప్పి, మళ్లీ పరుగున ఐసీయూ (ICU) గదిలోకి వచ్చేసింది.

ఆ రాత్రి.. హాస్పిటల్ అంతా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది. ఐసీయూలోని డిమ్ లైట్ల వెలుతురులో వాతావరణం మరింత భావోద్వేగభరితంగా మారింది.

పూనమ్ నెమ్మదిగా సోనూ మంచం పక్కన కూర్చుంది. నిద్రపోతున్న సోనూ ముఖాన్ని చూస్తుంటే ఆమె గుండెల్లో ప్రేమానందం ఉప్పొంగింది. ఆమె నెమ్మదిగా సోనూ తలని తీసి తన ఒడిలో పెట్టుకుంది.

ఆ నిశ్శబ్ద రాత్రిలో, లోకాన్ని.. సమాజాన్ని.. ఆఖరికి తన భర్త రావును కూడా పూర్తిగా మర్చిపోయింది. ఆమెకు ఆ క్షణంలో గుర్తొస్తున్నదల్లా తన ఒడిలో తలపెట్టుకుని పడుకున్న తన సర్వస్వం, తన ప్రేమికుడు సోనూ మాత్రమే.

ఆమె ఎంతో ఆప్యాయంగా, తన చేతి వేళ్లతో సోనూ తల వెంట్రుకలను నిమురుతూ ఉండిపోయింది. ఆమె కళ్లలో మళ్లీ కన్నీళ్లు తిరిగాయి.. కానీ అవి బాధతో వచ్చినవి కావు, తన ప్రాణం తన చెంతనే ఉందనే తృప్తితో వచ్చినవి. వంగుని సోనూ నుదుటిపై, బుగ్గలపై ఎంతో ఆరాటంగా, ప్రేమగా ముద్దులు పెట్టుకుంది.

పూనమ్: (చాలా తక్కువ స్వరంతో మనసులోనే) "నిన్ను ఎవరూ నా నుండి దూరం చేయలేరు సోనూ.. ఈ లోకం మన బంధాన్ని ఏమని పిలిచినా నాకు అనవసరం. నువ్వు నా పక్కన ఉంటే చాలు. నీకు చిన్న గాయమైనా నేను తట్టుకోలేను.." అని అనుకుంటూ అతని చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని, అతని తలను తన వొడిలోనే ఉంచుకుని అలానే తెల్లవార్లూ కూర్చుండిపోయింది.

మిగిలిన రెండు రోజులు సోనూ ని చూడటానికి చుట్టాలు ఫ్రెండ్స్ తో పగలు అంతా బిజీ గా డాక్టర్ చెక్ అప్ తో గడిచిపోయింది

ఆ రెండు రోజులు కూడా పూనమ్ క్షణకాలం పాటు కూడా సోనూను విడిచిపెట్టి ఉండలేకపోయింది. హాస్పిటల్ రూమ్ అంతా నిశ్శబ్దంతో నిండిపోయింది. ఆ సమయంలో సమాజం, బంధువులు, రావు.. అందరి ఆలోచనలూ వారి మనసుల నుండి పూర్తిగా చెరిగిపోయాయి.

ఆ నిశ్శబ్ద రాత్రిలో, సోనూ ఎంతో ప్రేమగా, తక్కువ స్వరంతో బ్రతిమిలాడాడు. అతని కళ్లలోని ఆరాటాన్ని, కోరికను పూనమ్ కాదనలేకపోయింది. ఆమె నెమ్మదిగా అతని వైపు వంగింది. వారిద్దరి శ్వాసలు ఒకదానికొకటి తాకుతుంటే, ఆ రాత్రంతా ఆమె తన తియ్యని పెదవులతో సోనూ పెదవులను ముద్దు పెట్టుకుంటూనే ఉంది. సోనూ కూడా కళ్లు మూసుకుని, పూనమ్ అందించే ఆ అమృతపు రుచిని, స్పర్శను తన శ్వాసల్లోకి పూర్తిగా నింపుకుంటూ, ఆ మధురమైన లోకంలో మునిగిపోయాడు. లోకం అంగీకరించని ఆ విభిన్నమైన బంధం ఆ నాలుగు గోడల మధ్య మరింత గాఢంగా, ఎవరూ విడదీయలేనంత బలంగా మారిపోయింది.

రెండు రోజులు గడిచిపోయాయి. సోనూ ఇప్పుడు చాలా వరకు కోలుకున్నాడు, గాయం కూడా మానడం ప్రారంభమైంది. డాక్టర్ అంజలి వచ్చి చెక్ చేసి, "సోనూ ఇప్పుడు పూర్తిగా సేఫ్. ఈరోజు డిశ్చార్జ్ చేసేయవచ్చు" అని చెప్పారు.

రావు ఉదయాన్నే డిశ్చార్జ్ పేపర్లు పూర్తి చేయడానికి వెళ్లగా, అభినవ్ మరియు రాజ్ రూమ్ బయట నిలబడి ఉన్నారు. 

ఈ మూడు రోజుల్లో జరిగిన ఒక అద్భుతం ఏంటి అంటే పూనమ్ అంజలి మరియు పూజ కూడా ఒకరికి ఒకరు బాగా దగ్గర అయ్యారు,, కానీ కొడుకు లకి అందరికీ తెలుసు వాళ్ళు వాళ్ళ అమ్మ లతో ప్రేమ లో ఉన్నారు అని. అంతే కానీ ఆ ప్రేమ ఎంత దూరం వెళ్లిందో ఎవరు ఎప్పుడు డిస్కస్ చేసుకోలేదు.

మరొక వైపు పైకి ఆదర్శం గా కనిపిస్తున్న ముగ్గురు అమ్మలకి వాళ్ళ కొడుకు లు అంటే ప్రాణం అనే తెలుసు అంతే కానీ వాళ్ళే వాళ్ళ జీవిత భాగ్యస్వామిగా నిర్ణయించుకున్నారు అని ఒకరికి ఒకరు చెప్పుకోలేదు.

.. క్లోస్ ఫ్రెండ్స్ లా. ఇప్పుడు ముగ్గురు కొడుకులు ముగ్గురు అమ్మలు