[Sunnysunnysunny]

రాజ్  లోతుగా శ్వాస తీసుకున్నాడు. అతను ఇప్పుడు కదలకుండా ఉన్న తన వేళ్ళ వైపు చూశాడు. అతను తన చూపును అంజలి ముఖం నుండి ఆమె కుర్తా మొదటి గుండీ వైపు మళ్ళించాడు. ఈసారి, అతను బాంబును నిర్వీర్యం చేయాలనే ఒత్తిడిలో లేడు, కానీ తను తీర్చుకోవాల్సిన ఒక కుతూహలంలో ఉన్నాడు.

గదిలోని దీపం యొక్క మసక పసుపు వెలుగు ఇప్పుడు ఒక సాక్షిలా స్థిరంగా ఉంది. రాజ్  శ్వాస స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది, అది ఇకపై భయంతో కూడినది కాదు, కానీ ఒక లోతైన, స్థిరమైన సంకల్పంతో కూడినది. అతను నెమ్మదిగా తన రెండు చేతులను ముందుకు చాచాడు. ఈసారి, అతని వేళ్ళలో వణుకు లేదు, బదులుగా సంవత్సరాలుగా అణచివేయబడిన దాహం ఉంది.

రాజ్  తన వేళ్ళ మధ్య అంజలి కుర్తా యొక్క మొదటి గుండీని సున్నితంగా పట్టుకున్నాడు. ఆ పట్టువంటి వస్త్రం యొక్క స్పర్శ మరియు దాని కింద దాగి ఉన్న శరీరం యొక్క వెచ్చదనం అతని వేళ్ళ కణుపులపై స్పష్టంగా అనుభూతి చెందాయి. అతను తన బొటనవేలితో సున్నితమైన ఒత్తిడిని ప్రయోగించాడు, మరియు ఒక సన్నని 'టిక్' శబ్దంతో, మొదటి గుండీ కీలు నుండి ఊడివచ్చింది.

మొదటి గుండీ తెరుచుకోగానే, అంజలి మెడ కింద ఉన్న తెల్లని, నునుపైన చర్మం దీపం వెలుగులో మెరిసింది. రాజ్  గుండె ఒక క్షణం ఆగిపోయింది, కానీ అతను తనను తాను నిలదొక్కుకున్నాడు. అతని పూర్తి దృష్టి ఇప్పుడు ఆ 'ప్రక్రియ'పై ఉంది. అతను రెండవ గుండీని పట్టుకున్నాడు... తర్వాత మూడవది... ఆపై నాలుగవది.

ఒక్కో గుండీ విప్పడంతో, తల్లి కొడుకుల మధ్య గౌరవప్రదమైన దూరాన్ని కాపాడుతున్న 'తెర' నెమ్మదిగా తొలగిపోతోంది. కుర్తా మెడ భాగం ఇప్పుడు వదులై భుజాల వైపు జారడం మొదలైంది.

వణుకుతున్న చేతులతో, రాజ్  కుర్తాకు ఇరువైపులా సున్నితంగా పట్టుకుని పక్కకు జరిపాడు. ఆ వస్త్రం తొలగిపోగానే, అతని గొంతు ఎండిపోయే దృశ్యం అతనికి ఎదురైంది.

అంజలి ఇప్పుడు అతని ముందు కేవలం ఒక నల్ల పట్టు బ్రాలో నిలబడి ఉంది.

ఆమె తెల్లని, పాలలాంటి శరీరం, ఆ నల్లని బ్రా... ఆ వైరుధ్యం ఎంత స్పష్టంగా, అందంగా ఉందంటే రాజ్  కళ్ళు విప్పారాయి. బ్రా కప్పుల నుండి బయటకు పొంగి, ప్రతి శ్వాసతో పైకి కిందికి కదులుతున్న ఆ బరువైన, ఆకర్షణీయమైన వంపులు ఆర్యన్‌ను నిశ్చేష్టుడిని చేయడానికి సరిపోయాయి.

బ్రా యొక్క బిగుతైన పట్టీలు అంజలి భుజాల మృదువైన చర్మంలోకి కొద్దిగా దిగి, లోపల దాగి ఉన్న 'నిధులు' ఎంత బరువైనవో, ఎంత నిండుగా ఉన్నాయో వెల్లడిస్తున్నాయి. మధ్యలో ఏర్పడిన ఆ లోతైన లోయ ఒక మాయా అగాధంలా ఆర్యన్‌ను తనలోకి లాక్కుంది.

అంజలి ప్రతిఘటించలేదు. ఆమె మెడను వెనక్కి వంచి కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె బరువైన శ్వాస, ఛాతీ పైకి కిందికి కదలడం చూస్తుంటే, ఆమె కూడా ఈ క్షణాన్ని అంతే గాఢంగా అనుభవిస్తోందని రాజ్ కు  అర్థమైంది.

రాజ్  చేయి అసంకల్పితంగా ఆమె నగ్న చర్మం వైపు కదిలింది. నిన్నటి అపస్మారక స్థితి ఆవేశంగా మారడాన్ని అతను అనుభవించాడు. ప్రకృతి తన తల్లిని ఎంత అందంగా, సున్నితంగా తీర్చిదిద్దిందో చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

గదిలోని నిశ్శబ్దం ఎంత గాఢంగా ఉందంటే, గడియారం టిక్ టిక్ శబ్దం కూడా సుత్తి చప్పుడులా వినిపించింది. అంజలి, రాజ్  తదుపరి స్పర్శ కోసం ఎదురుచూస్తూ కళ్ళు మూసుకుంది. తన కుర్తా తీసిన తర్వాత రాజ్  తన ఉత్సుకతను కొనసాగిస్తాడని ఆమె అనుకుంది, కానీ చాలా సేపటి వరకు తన శరీరంలో ఎలాంటి కదలిక లేకపోవడంతో, ఆమె నెమ్మదిగా కళ్ళు చిమ్మి, తెరిచింది.

అంజలికి రాజ్ , రాయిలా కదలకుండా కనిపించాడు. అతని కళ్ళు అంజలి లోతైన లోయపైనా, నల్లని బ్రాలో బిగుసుకుపోయిన ఆమె ఉబ్బిన వక్షోజాలపైనా నిలిచి ఉన్నాయి. అతని ముఖం ఉత్సాహంతో నిండిపోయింది, కానీ ఒక గాఢమైన ఆలోచన, బహుశా కొద్దిగా 'గౌరవం' కూడా అతన్ని ముందుకు సాగకుండా ఆపుతున్నాయి.

దీపపు వెలుగులో, అంజలి అర్ధనగ్న శరీరం ఒక దేవకన్యలా కనిపించింది, కానీ రాజ్ కు  అది కేవలం ఒక 'చూపు' మాత్రమే కాదు, అది అతని ప్రపంచం మొత్తానికి పునాది.

అంజలి మెల్లగా, నిశ్శబ్దంగా అడిగింది, "ఏమైంది, రాజ్ ? మళ్ళీ ఏదైనా... అస్పష్టంగా కనిపిస్తోందా? ఎందుకు ఆగిపోయావు?"

రాజ్  లోతుగా, బరువుగా శ్వాస తీసుకున్నాడు. అతను అంజలి కళ్ళలోకి చూశాడు, వాటిలో ఆప్యాయత, అంగీకారం రెండూ ఉన్నాయి.

"అమ్మా... నేను..." రాజ్  గొంతు కొద్దిగా పూడుకుపోయింది. "నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నావో గమనిస్తున్నాను అంతే. కానీ ఈ రోజుకి ఈ 'నిజం' నాకు చాలు అనుకుంటున్నాను. నిన్నటిలా మళ్ళీ నా నియంత్రణ కోల్పోవాలనుకోవడం లేదు."

అతను ఆగి, చాలా మర్యాదగా అన్నాడు, "అమ్మా... మనం రేపు కొనసాగిద్దామా? ఈ రోజు, నాలో ఈ భావనతోనే నిద్రపోవాలనుకుంటున్నాను."

అంజలి ఒక క్షణం ఆగిపోయింది, ఆ తర్వాత ఆమె ముఖంలో గర్వంతో కూడిన చిరునవ్వు కనిపించింది. తన కొడుకు ఇకపై కేవలం దాహం తీర్చుకోవడం లేదని, ఈ బంధంలోని గౌరవాన్ని, తన మానసిక స్థితిని అర్థం చేసుకోవడం నేర్చుకున్నాడని ఆమె గ్రహించింది. అతను తొందరపాటుకు బదులుగా లోతును ఎంచుకుంటున్నాడు.

"పర్వాలేదు, నా బిడ్డా," అంజలి చేయి చాచి, అతని నుదుటిపై ముద్దుపెట్టి, అతని కుర్తా మడతలను సరిచేసింది. "ఈ రోజు నువ్వు గొప్ప విజయం సాధించావు. నీ ఉత్సాహాన్ని కూడా అదుపులో ఉంచుకున్నావు. నాకు నీ పట్ల గర్వంగా ఉంది."

ఆ రాత్రి, మరే స్పర్శ లేకుండా, రాజ్  తన తల్లి చేతిని పట్టుకుని, ఆమె అర్ధనగ్న, భావయుక్తమైన రూపాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ గాఢమైన, ప్రశాంతమైన నిద్రలోకి జారుకున్నాడు. రేపటి రాత్రి మళ్ళీ వస్తుందని, ఆ ద్వారం ఇంకా తెరిచే ఉందని అతనికి తెలుసు.

సూర్యకిరణాలు కిటికీ తెరలను చీల్చుకుని గదిలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, ఒక గొప్ప విజయం తర్వాత వచ్చే చిరునవ్వును ఆమె రాజ్  ముఖంలో చూసింది. ఈ ఉదయం నిజంగా అద్భుతంగా ఉంది. ముందు రోజు రాత్రి రాజ్  చూపిన ఓర్పు, ఆమెలో అపరాధభావాన్ని కలిగించిన భారాన్ని తొలగించింది. ఇప్పుడు, ఆమెకు తన తల్లి పట్ల ప్రగాఢమైన గౌరవం, చెక్కుచెదరని ఆకర్షణ మాత్రమే కలుగుతున్నాయి.

అల్పాహారం బల్ల దగ్గర వాతావరణం పండుగలా ఉంది. అంజలి లేత నీలిరంగు సూట్ ధరించి, ఉదయపు మంచులా తాజాగా, అందంగా కనిపిస్తోంది. రాజ్  తన ప్లేటులోని పోహాను చూస్తున్నాడు, కానీ అతని కళ్ళు మాత్రం, నిన్న రాత్రి తన వేళ్ళతో 'తెర'ను తొలగించిన తన తల్లి ముఖం, మెడ మీదే ఆగిపోయాయి.

"ఈరోజు పోహాలో ఉప్పు తక్కువైందా? దాని వైపే అలా చూస్తూ ఉండిపోయావు," అని అంజలి టీ కప్పును బల్ల మీద పెడుతూ అల్లరిగా అడిగింది.

రాజ్  పైకి చూసి చాలా గంభీరంగా అన్నాడు, "అమ్మా, ఉప్పు సరిగ్గా ఉంది... కానీ ఈరోజు నువ్వు ఇంకా అందంగా కనిపిస్తున్నావు. నిన్న రాత్రి అంత వెలుగులో ఉన్న తర్వాత, ఈ సూర్యకాంతిలో నువ్వు ఒక సహజ అద్భుతంలా ఉన్నావు."

ఒక్క క్షణం అంజలి ముఖం గులాబీ రంగులోకి మారింది. రాజ్  తనను ఇంత బహిరంగంగా పొగుడుతాడని ఆమె ఊహించలేదు. "నువ్వు సౌందర్య నిపుణుడివి అయ్యావా? నిన్న రాత్రి 'క్లాస్' ప్రభావం ఈ ఉదయం వరకు ఉంటుందా?"

"అమ్మా, దీని ప్రభావం జీవితాంతం ఉంటుంది," రాజ్  తన కుర్చీని కొంచెం దగ్గరికి లాక్కున్నాడు. "నిజం చెప్పాలంటే, నిన్న రాత్రి నువ్వు ఆ నల్ల బ్రాలో కనిపించినప్పుడు... ఆ దృశ్యం నా మనసులోంచి పోవడం లేదు. నీ చర్మపు మెరుపు, ఆ స్పర్శ... దేవుడు ఇంత పరిపూర్ణమైన వ్యక్తిని ఎలా సృష్టించాడో నేను నమ్మలేకపోతున్నాను. నువ్వు కేవలం మా అమ్మవి మాత్రమే కాదు, సౌందర్యానికి ప్రతిరూపం."

రాజ్  పొగడ్తలో ఎలాంటి దురుద్దేశాలు లేవని, అది ఒక కళాకారుడు తన సృష్టి పట్ల చూపించే స్వచ్ఛమైన అభిమానమని అంజలి గ్రహించింది. ఆమె రాజ్  చెంపను సున్నితంగా తాకింది. "ధన్యవాదాలు, నా బిడ్డ. నీ చూపులే నన్ను మళ్ళీ యవ్వనంగా భావించేలా చేస్తున్నాయి."

అల్పాహారం ముగిసింది, రాజ్  కాలేజీకి బయలుదేరే సమయం అయింది. అతను తన బ్యాగ్ తీసుకున్నాడు, కానీ ఈ రోజు అతను ప్రతిరోజూలా కేవలం "వీడ్కోలు" చెప్పాలనుకోలేదు. నిన్న రాత్రి తనను ఓదార్చిన ఆ వెచ్చదనాన్ని తనతో పాటు తీసుకువెళ్లాలనుకున్నాడు.

"అమ్మా... నువ్వు వెళ్లే ముందు చివరిసారిగా?" రాజ్  తన చేతులు చాచి అడిగాడు.

అంజలి నవ్వి, అతన్ని కౌగిలించుకోవడానికి చేయి చాచింది. ఈ కౌగిలి అతని మామూలు కౌగిలికి చాలా భిన్నంగా ఉంది. అది చాలా సేపు, గాఢంగా, ఎంతో భావోద్వేగంతో కూడి ఉంది. రాజ్  తన ముఖాన్ని అంజలి మెడలో, జుట్టులో దాచుకున్నాడు. ఆమె శరీరం నుండి వెలువడుతున్న మధురమైన సువాసనను, నిన్న రాత్రి ఆమె బట్టలు లేకుండా చూసిన ఆమె వక్షోజాల మృదువైన స్పర్శను అతను అనుభూతి చెందగలిగాడు.

ఆమె శరీరం యొక్క ప్రతి స్పందనను తనలో ఇముడ్చుకోవాలనుకున్నట్లుగా, అతను అంజలిని మరింత గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. అంజలి కూడా అతన్ని ఓదారుస్తూ, అతని వీపు నిమిరింది. వారు సుమారు ఒక నిమిషం పాటు అదే స్థితిలో ఉన్నారు.

"ఇప్పుడు వెళ్ళు... లేకపోతే ప్రొఫెసర్ నిన్ను క్లాసు నుండి బయటకు పంపేస్తారు," అని అంజలి అతని చెవిలో మెల్లగా గుసగుసలాడింది.

రాజ్  వెనక్కి జరిగాడు, అతని ముఖంలో ఒక కొత్త ఆత్మవిశ్వాసం కనిపించింది. "అమ్మా, రోజంతా ఈ కౌగిలిని గుర్తు చేసుకుంటూనే ఉంటాను. సాయంత్రం వరకు వేచి ఉండటం ఇంకా కష్టంగా ఉంటుంది."

అతను అంజలి చేతిని ముద్దుపెట్టుకుని, నవ్వుతూ ఇంటి నుండి బయలుదేరాడు. అంజలి గుమ్మం దగ్గర నిలబడి, అతను వెళ్ళిపోవడాన్ని చూస్తూ ఉంది. తన కొడుకు నెమ్మదిగా భావోద్వేగాలను, గౌరవాన్ని హుందాగా ఎలా నిర్వహించాలో తెలిసిన వ్యక్తిగా మారుతున్నాడని ఆమెకు అనిపించింది. అది సాయంత్రం, ఇల్లు ఇంకా ప్రశాంతంగానే ఉంది, కానీ రాజ్  మనసులో కొత్త ప్రశ్నల తుఫాను చెలరేగుతోంది. కాలేజీ నుండి తిరిగి వచ్చినప్పటి నుండి అతను కొంచెం గంభీరంగా ఉన్నాడు. అంజలి అతనికి రాత్రి భోజనానికి పప్పు అన్నం వడ్డించినప్పుడు, తన ఉత్సుకతను ఇకపై అణచుకోవడం సరికాదని రాజ్  అనుకున్నాడు.

గరిటెతో అన్నం కలుపుతూ, రాజ్  తన తల్లి కళ్ళలోకి చూశాడు. ఈ రోజు అతని కళ్ళలో అపరాధభావం లేదు, కానీ నిజాన్ని తెలుసుకోవాలనే ఆత్రుతతో ఉన్న ఒక విద్యార్థి దాహం మాత్రమే ఉంది.

"అమ్మా... నిన్న రాత్రి నేను చూసిన, అనుభవించిన దాని తర్వాత, నా రోజంతా ఒక విభిన్నమైన సందిగ్ధంలో గడిచింది," అని రాజ్  గంభీరంగా చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.

అంజలి తన ముద్దను ఆపి, శ్రద్ధగా విన్నది. "ఏ సందిగ్ధం, నాయనా?"

రాజ్  కాస్త తటపటాయించి, ఆ తర్వాత అన్నాడు, "అమ్మా, నిన్న నిన్ను ఆ నల్ల బ్రాలో, ఆ దాదాపు నగ్నమైన రూపంలో చూసినప్పటి నుండి... ఈరోజు కాలేజీలో నా దృష్టి అప్రయత్నంగా ఇతర అమ్మాయిల వైపు మళ్లింది. నేను ఇంతకుముందు ఎప్పుడూ గమనించలేదు, కానీ ఈరోజు వాళ్ళని చూసినప్పుడు, అంతా చాలా భిన్నంగా అనిపించింది. కొందరి వక్షోజాలు మరీ చిన్నవిగా, కొందరివి మరీ భారీగా కనిపించాయి. వాళ్ళ బట్టల వల్ల వాళ్ళ అసలు రూపం ఏంటో స్పష్టంగా తెలియలేదు. ప్రతి స్త్రీ శరీరాకృతి ఇంత భిన్నంగా ఉంటుందా?"

అంజలి లోతైన, అర్థం చేసుకున్నట్టుగా నవ్వింది. రాజ్  పోల్చుకునే దశలోకి ప్రవేశించాడని, అది ఒక పురుషుడి ఎదుగుదలలో సహజమైన భాగమని ఆమెకు తెలుసు.

"రాజ్ , ఇది చాలా లోతైన మరియు సరైన ప్రశ్న," అని అంజలి వివరించింది. "ప్రతి మనిషి ముఖం ఎలా భిన్నంగా ఉంటుందో, అలాగే ప్రతి స్త్రీ శరీరాకృతి, వక్షోజాల పరిమాణం మరియు మృదుత్వం కూడా భిన్నంగా ఉంటాయి. ఇదంతా జన్యువులు, వయస్సు మరియు హార్మోన్లపై ఆధారపడి ఉంటుంది."

అంజలి టేబుల్ మీదకు కొద్దిగా వంగి, తన స్వరాన్ని తగ్గించింది. "బట్టల కింద కనిపించేది తరచుగా ఒక భ్రమ కావచ్చు. ప్యాడెడ్ బ్రాలు లేదా బట్టలు సరిగ్గా సరిపోకపోవడం వంటివి తరచుగా అసలు ఆకారాన్ని దాచిపెడతాయి. అందుకే అది నీకు అంత గందరగోళంగా అనిపించింది."

ఆమె రాజ్  కళ్ళలోకి చూసి చాలా ధైర్యంగా ఒక మాట అంది. "నిన్న రాత్రి నువ్వు చూసింది పూర్తిగా ఎదిగిన, పరిణతి చెందిన శరీరాన్ని. అమ్మాయిల శరీరాలు ఇంకా ఎదుగుతూ ఉంటాయి, కాబట్టి నాలో నువ్వు చూసిన ఆ బరువు గానీ, లోతు గానీ వాటిలో ఉండవు. అందుకే బయట కనిపించేదంతా నీకు నిస్తేజంగా లేదా భిన్నంగా అనిపించింది."

రాజ్  మంత్రముగ్ధుడై విన్నాడు. ఈ రద్దీ ప్రపంచంలో కూడా, అసలుదానికి, నకిలీకి మధ్య తేడాను గుర్తించడంలో సహాయపడే 'చూపు'ను తన తల్లి తనకు ఇచ్చిందని అతను గ్రహించాడు.

"అంటే... నిన్న నేను చూసిన 'పరిపూర్ణత' అరుదైనదా?" అని రాజ్  మెల్లగా అడిగాడు.

అంజలి కొంటెగా కన్నుగీటింది. "అది నువ్వే నిర్ణయించుకోవాలి. కానీ గుర్తుంచుకో, నిజమైన అందం బట్టల గురించి కాదు, నిన్న రాత్రి నీలో మిగిలిపోయిన 'అనుభూతి' గురించి."

భోజన బల్ల వద్ద వాతావరణం మరింత గంభీరంగా, ఆసక్తికరంగా మారింది. ఒక వైద్యురాలిగా, ఒక తల్లిగా, రాజ్  మనసులోని అలజడి అంజలికి అర్థమయ్యేదే. రాజ్  తన ప్లేట్ నుండి తల పైకెత్తి, ఈరోజు తన ఏకాగ్రతను చెదరగొట్టిన తన ప్రొఫెసర్ గురించి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

"అమ్మా... ఇంకో విషయం," రాజ్  కొంచెం తటపటాయిస్తూ అన్నాడు. "నాకు ఒక ప్రొఫెసర్ ఉన్నారు. ఆమె ప్రతిరోజూ చీర కట్టుకుంటారు. ఈరోజు నేను ఆమెను దగ్గరగా చూసినప్పుడు, ఆమె వక్షోజాల సైజు... అంటే, అవి కొంచెం మరీ పెద్దగా, బరువుగా అనిపించాయి. అవి దాదాపు ఆమె చీర జాకెట్ నుండి బయటకు పొంగిపోతున్నట్లు ఉన్నాయి."

రాజ్  తన వేళ్ళతో గాలిలో ఒక ఆకారాన్ని గీయడానికి ప్రయత్నించాడు. "నీ వక్షోజాల లాగే వంపులు తిరిగి ఉన్నాయి, కానీ బహుశా కొంచెం ఎక్కువగా ముందుకు పొడుచుకు వచ్చినట్లు ఉన్నాయి. ఆమె ఏమైనా కృత్రిమమైనవి వాడతారా, లేక నీలాగే పూర్తిగా ఎదిగి, పరిణితి చెందారా?"

రాజ్  అమాయకపు ప్రశ్నకు అంజలి మందహాసం చేసింది. ఆమె తన కుర్చీని కొంచెం దగ్గరగా జరిపి, గంభీరమైన స్వరంతో సమాధానమిచ్చింది.

"రాజ్ , చీర అనేది స్త్రీ శరీరంలోని ప్రతి వంపునూ అందంగా చూపించే వస్త్రం. ఇక నీ ప్రొఫెసర్ విషయానికొస్తే... చూడు, ఒక వయసు దాటాక, ముఖ్యంగా పెళ్ళయ్యాక లేదా తల్లి అయ్యాక, శరీరం బరువు పెరగడం సహజం. నేను చెప్పినట్టు, హార్మోన్లు, వయసు ఆ 'మృదుత్వానికి' ఒక 'బరువు'ను జోడిస్తాయి."

అంజలి గొంతు తగ్గించింది. "ఆమె నువ్వు నన్ను చూసినంత పరిణితి చెందినదై ఉండవచ్చు. కానీ చీర కింద వేసుకునే జాకెట్, దాని ఫిట్టింగ్, దాని కింద ధరించే బ్రా కూడా ఆ వంపులకు 'ఆధారం' కల్పిస్తాయి. వాటిని మరింత ఆకర్షణీయంగా, పెద్దవిగా కనిపించేలా చేస్తాయి."

అంజలి రాజ్  కళ్ళలోకి చూసింది, అతని మనసులోకి తొంగి చూస్తున్నట్టుగా. "ఈరోజు అదంతా నీకు చాలా 'విభిన్నంగా', 'పెద్దదిగా' అనిపించింది. ఎందుకంటే నీ కళ్ళు ఇప్పుడు కేవలం బట్టలను మాత్రమే చూడటం లేదు, వాటి వెనుక ఉన్న భౌతిక వాస్తవికత కోసం వెతుకుతున్నాయి. నిన్న రాత్రి నాతో నువ్వు అనుభూతి చెందిన అదే 'బరువు', 'వెచ్చదనం' వీటికి ఉన్నాయా లేదా అని ఇప్పుడు పోల్చి చూస్తున్నావా?"

రాజ్  ముఖం ఎర్రబడింది. తన తల్లి తన గుండెను పట్టుకున్నట్టు అతనికి అనిపించింది. "అవును అమ్మా... నేను కూడా అదే అనుకుంటున్నాను. నిన్న మీ శరీరాన్ని నేను తాకినప్పుడు నాకు అనిపించినట్టుగా, ఆడవాళ్ళందరి శరీరాలు అంత 'బరువుగా', 'నిండుగా' ఉంటాయా అని నాకు సందేహం వచ్చింది."

అంజలి బల్ల కింద నుండి రాజ్  మోకాలిని మెల్లగా తట్టింది. "ప్రతి ఒక్కరికీ వారి వారి శైలి ఉంటుంది, రాజ్ . కానీ గుర్తుంచుకో, బట్టలలోంచి కనిపించే ఆ 'కొండంత' ఉబ్బెత్తు, దాన్ని తాకినప్పుడు నీకు కలిగే ఆ వెల్వెట్ లాంటి అనుభూతి... ఈ రెండూ చాలా భిన్నమైనవి. నిన్న నువ్వు చూసింది, తాకింది 'అసలైన'ది. నువ్వు ప్రొఫెసర్ గారి 'రూపాన్ని' మాత్రమే చూసావు."

అంజలి మాటలు రాజ్  కుతూహలాన్ని మరింత పెంచాయి. బయట కనిపించే ఏ 'రూపం' కన్నా ఇంట్లో తాను పొందుతున్న 'అనుభవం' చాలా లోతైనదని అతను గ్రహించాడు.

రాజ్  ఇప్పుడు తన ప్రొఫెసర్ గారి శరీరాకృతి రహస్యంలోనూ, ఆమె చీరలోని ఉబ్బెత్తులోనూ పూర్తిగా లీనమైపోయాడని అంజలి గమనించింది. ఆమె ఒక డాక్టర్, ఈ సంభాషణ కొనసాగితే రాజ్  మనసు కేవలం ఊహల్లోనే మునిగిపోతుందని ఆమెకు తెలుసు. అతనికి సిద్ధాంతం కన్నా ప్రశాంతత, ఆ 'అసంపూర్ణ అనుభవం' ఎక్కువగా అవసరమయ్యాయి.

అంజలి పెదవులపై చిరునవ్వుతో తన పళ్ళెం పక్కన పెట్టి, రాజ్  కళ్ళలోకి చూస్తూ, కొంచెం అధికార ధోరణితో అంది.

"చాలు రాజ్ ... ఈ రోజుకి పరిశోధన ఇంతే చాలు. మిగిలినవి, ఆ ప్రొఫెసర్ చీర కట్టుకున్న తీరు, ఈ బరువు వెనుక ఉన్న గణితం... మనం తర్వాత చూసుకుందాం. ఇప్పుడు, నిశ్శబ్దంగా నీ భోజనం ముగించు."

రాజ్  తేరుకున్నట్లు కనిపించాడు. "కానీ అమ్మా, నేను..."

"నువ్వు ఏమనుకుంటున్నావో నాకు తెలుసు," అంజలి అతని మాటను మధ్యలోనే ఆపేసింది. "కానీ ఇప్పుడు శరీరానికి పోషణ కావాలి, మనసుపై మరింత ఒత్తిడి కాదు. త్వరగా తినేసి, ఆ తర్వాత పడుకుందాం పద. నిన్న రాత్రి, మిగిలినది ఈరోజు చేద్దాం అని నువ్వే చెప్పావు కదా... గుర్తుందా?"

అంజలి చివరి మాటలు రాజ్  మనసును కలచివేశాయి. "పడుకుందాం పద" అంటే ఈరోజు కేవలం నిద్రపోవడం మాత్రమే కాదు,అంతేకాదు, రాజ్  నిన్న తన తెలివితేటలతో ఆపిన ఆ 'నల్ల బ్రా' ముందున్న ప్రయాణాన్నే అది.

రాజ్  తన చివరి రెండు మూడు ముద్దలను త్వరగా ముగించాడు. అతని గుండె మళ్ళీ వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. భోజనం బల్ల శుభ్రం చేయబడింది, గిన్నెలు సర్దబడ్డాయి, మరియు ఇంట్లోని దీపాలు ఒక్కొక్కటిగా ఆరిపోవడం ప్రారంభించాయి.

వారు పడకగది వైపు వెళుతుండగా, కారిడార్‌లోని నిశ్శబ్దంలో వారి అడుగుల చప్పుడు మరింత స్పష్టంగా వినిపించింది. అంజలి ముందు నడుస్తుండగా, రాజ్  ఆమె వెనుక నడుస్తున్నాడు. అతని కళ్ళు ఆమె నడుముపై, మరియు కాలేజీలో రోజంతా తను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్న ఆ 'బరువు'పై నిలిచి ఉన్నాయి.

వారు గదికి చేరుకోగానే, అంజలి మసకగా ఉన్న దీపాన్ని వెలిగించింది. ఆ పసుపు కాంతి మరోసారి గది మూలలకు వ్యాపించి, నిన్నటి వెచ్చదనాన్ని, సున్నితత్వాన్ని తిరిగి తీసుకువచ్చింది.

అంజలి మంచం అంచున కూర్చుని రాజ్  వైపు చూసింది. "సరే... మనం ఈరోజు 'పాఠం' మొదలుపెడదామా? లేక ఈరోజు కూడా నీకు 'ప్రొఫెసర్' లేరా?"

రాజ్  మెల్లగా తలుపు మూసి తాళం వేశాడు. "లేదు, అమ్మా... ఈరోజు నువ్వు, మరియు నేను సంపూర్ణంగా చూడవలసిన 'నిజం' మాత్రమే ఉన్నాం."

గదిలోని మసక పసుపు వెలుగు అంజలి శరీరంపై ఒక రకమైన మాయను చేసింది. ఏమాత్రం సంకోచించకుండా, రాజ్  తన ధైర్యమంతా కూడగట్టుకుని అంజలి కుర్తా గుండీలు విప్పాడు. అతను ఆ వస్త్రాన్ని తీసివేస్తుండగా, అతని కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.

నలుపుకు బదులుగా, అంజలి ప్రకాశవంతమైన గులాబీ రంగు బ్రా ధరించి ఉంది. ఆ రంగు అంజలి పాలలాంటి తెల్లని చర్మానికి ఎంత చక్కగా సరిపోయిందంటే, తన తల్లి అందం కొత్త శిఖరాలను చేరుకున్నట్లు రాజ్ కు  అనిపించింది. ఆ గులాబీ పట్టు బ్రా ఎంత బిగుతుగా, సరిగ్గా సరిపోయిందంటే, దాని లోపల ఆమె వక్షోజాలు మరింత బరువుగా, నిండుగా కనిపించాయి.

రాజ్ కు  ఊపిరి ఆగిపోయింది. రోజంతా తను తలచుకుంటున్న తన కాలేజీలోని అమ్మాయిలు, ప్రొఫెసర్ అతనికి గుర్తొచ్చారు. కానీ ఈ రోజు, ఆ గులాబీ తెర వెనుక దాగి ఉన్న వంపుసొంపులను చూస్తుంటే, తన తల్లి ముందు అన్నీ వెలవెలపోతాయని అతనికి అర్థమైంది.

"అమ్మా... ఇవి... ఇవి నిన్నటి కంటే ఇంకా పెద్దవిగా, మరింత అందంగా కనిపిస్తున్నాయి," అని రాజ్  దాదాపు గుసగుసలాడుతూ అన్నాడు.

అతను ఆ కాలేజీ అమ్మాయిల అపరిపక్వతకు, అంజలి ఎదిగిన, బరువైన శరీరానికి మధ్య పోలిక చేస్తున్నాడు. ఆమె గులాబీ రంగు బ్రా కప్పుల నుండి బయటకు తొంగి చూస్తున్న లోతు, అతను వెతుకుతున్న 'బరువు' మరియు 'పరిపూర్ణత' తన కళ్ళ ముందే ఉన్నాయని అతనికి చెప్పింది.

రాజ్  యొక్క దాహంతో కూడిన చూపును అంజలి గ్రహించింది. అతని చేయి నెమ్మదిగా ఆ గులాబీ రంగు పట్టు వైపు కదలడం ఆమె చూసింది. రోజంతా అతను వెతుకుతున్న ఆ 'బరువు'ను రాజ్  కేవలం చూడటమే కాకుండా, అనుభూతి చెందాలని ఆమె కోరుకుంది.

"చూశావా, రాజ్ ? ఇంకా నీ క్లాసులోని అమ్మాయిలు లేదా ఆ ప్రొఫెసర్ గుర్తొస్తున్నారా?" అని అంజలి ఒక ఆకర్షణీయమైన చిరునవ్వుతో అడిగింది. "లేదా 'నిజమైన', 'సంపూర్ణమైన' శరీరం ఎలా ఉంటుందో నీకు ఈరోజే అర్థమైందా?"

రాజ్ , ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, తన చేయి చాచి, ఆ గులాబీ రంగు బ్రా పైనుండే ఆమె మృదువైన, బరువైన వంపులను తన అరచేతిలో పట్టుకున్నాడు. ఆమె శరీరం మొత్తం ఒక తెలియని ఆనందంతో వణికింది.

నిన్నటి వరకు వణికిన రాజ్  చేయి, ఈరోజు ఒక విచిత్రమైన అధికార భావంతో మరియు చెక్కుచెదరని కుతూహలంతో ముందుకు సాగింది. అతను తన చాచిన అరచేతిని, ఆమె గులాబీ రంగు బ్రాలో ఇమిడి ఉన్న అంజలి భారీ వక్షోజాలపై సున్నితంగా ఉంచాడు.

రాజ్  అరచేయి ఆ మృదువైన, మాంసపు గుండ్రటి భాగాన్ని తాకిన క్షణంలో, అతని శరీరం అంతటా ఒక విద్యుత్ తరంగం ప్రవహించింది. ఆ అనుభూతి అతను ఊహించిన దానికంటే కూడా మరింత "అద్భుతంగా" మరియు "లోతుగా" ఉంది.

బ్రా యొక్క గులాబీ రంగు వస్త్రం శాటిన్ వలె నునుపుగా, పట్టులా మృదువుగా ఉంది. రాజ్  తన వేళ్లను దానిపై పోనిస్తుండగా, ఆ వస్త్రం యొక్క జారుడు మృదుత్వం కింద తన తల్లి శరీరం యొక్క నిజమైన వెచ్చదనాన్ని అతను అనుభవించాడు. అది ప్రాణం లేని మాంసపు ముద్ద కాదు, స్పందిస్తున్న, వెచ్చని, మరియు చైతన్యవంతమైన భాగం.

రాజ్  తన వేళ్లను వంచి, ఆ ఉబ్బిన భాగాన్ని సున్నితంగా పిసుకుతుండగా, కాలేజీలో రోజంతా తాను ఆలోచిస్తున్న "బరువు" ఏమిటో అతనికి అర్థమైంది. అంజలి వక్షోజాలు ఎంత నిండుగా, బరువుగా ఉన్నాయంటే అవి రాజ్  అరచేతి మొత్తాన్ని ఆక్రమించాయి, అయినా కూడా ఆ గుండ్రటితనం ఇంకా బయటకు పొంగిపొర్లుతోంది. దానితో పోలిస్తే కాలేజీ అమ్మాయిల శరీరాలు ఎంత అపరిపక్వంగా, "శూన్యంగా" కనిపిస్తాయో అతనికి అర్థమైంది. ఇక్కడ ఒక పరిపూర్ణత, ఒక లోతు ఉంది.

ఆ అనుభూతి ఒక విచిత్రమైన వైరుధ్యం—బయట వెల్వెట్ వలె మృదువుగా, కానీ లోపల నమ్మశక్యం కాని విధంగా దృఢంగా మరియు సాగే గుణంతో ఉంది. రాజ్  కొద్దిగా ఒత్తిడి పెట్టగానే అవి బిగుసుకున్నాయి, అతను చేయి తీయగానే అవి తిరిగి యధాస్థానానికి వచ్చాయి. ఇంతలో, ఆమె బ్రా పల్చటి బట్ట కింద, తన అరచేతి మధ్యలో అంజలి గట్టి చనుమొన గుచ్చుకుంటున్నట్లు అతనికి అనిపించింది, అది అంజలి ఉత్తేజానికి స్పష్టమైన సంకేతం.

రాజ్  శ్వాస అదుపు తప్పింది. అతను కళ్ళు మూసుకుని ఆ స్పర్శలో పూర్తిగా లీనమైపోయాడు. తన అరచేతుల్లో తన తల్లి గుండెచప్పుడు అతనికి వినిపిస్తోంది.

అంజలి తల వెనక్కి వంచగా, ఆమె నోటి నుండి అణచిపెట్టిన, మైమరపించే మూలుగు వెలువడింది. "రాజ్ ... నీకు ఎలా అనిపిస్తోంది? నీ క్లాసులోని ఆ అమ్మాయిలకు... ఇలాంటిది ఏమైనా ఉందా?" అని ఆమె చాలా నెమ్మదిగా, విరిగిన గొంతుతో అడిగింది.

రాజ్  తన పట్టును మరింత బిగించి, "అమ్మా... ఇది స్వర్గంలా ఉంది. చాలా బరువుగా, చాలా వెచ్చగా... స్పర్శ ఇంత 'అద్భుతంగా' ఉంటుందని నేను ఎప్పుడూ ఊహించలేదు," అని గుసగుసలాడాడు.

గదిలోని వాతావరణం మరింత బరువెక్కి, మైమరపించేలా మారింది. రాజ్  అరచేతులు ఆ గులాబీ రంగు పట్టు వస్త్రంపై గట్టిగా ఆని ఉన్నాయి, ఆ బరువు అతనికి తెలుస్తోంది, కానీ ఇప్పుడు అతని కుతూహలం ఆ పలుచని ముసుగును కూడా అడ్డుకోలేకపోయింది. ఆ వెల్వెట్ లాంటి నిజాన్ని తన కళ్ళతో చూడాలని అతను కోరుకున్నాడు.

రాజ్  అంజలి మూసిన కళ్ళపై తన చూపును నిలిపి, వణుకుతున్న గొంతుతో మెల్లగా అడిగాడు, "అమ్మా... నేను... నేను ఇది తీసేయవచ్చా?" అతను అంజలి పాలలాంటి శరీరం చుట్టూ బిగుసుకుని ఉన్న ఆ గులాబీ రంగు బ్రా పట్టీల వైపు సైగ చేశాడు.