Thriller ❤️ అందని జాబిలి..❤️ కోసం (రక్త కధనరంగం - 1)

[Sunnysunnysunny]

ప్రకాశవంతమైన సూర్యకాంతి రాజ్  కళ్ళపై పడగానే, అతను మేల్కొన్నాడు. అతను ఉలిక్కిపడి లేచి కూర్చున్నాడు. అతని తల కొంచెం బరువుగా అనిపించింది. గత రాత్రి జరిగినది అతనికి గుర్తొచ్చింది—ఆ నగ్న దృశ్యం, తన చనుమొనల వద్ద కలిగిన చేదు, మరియు తన తల్లి యొక్క "స్వేచ్ఛాయుత అనుమతి." 

అంజలి గదిలో లేదని, బహుశా వంటగదిలో అల్పాహారం తయారు చేస్తూ ఉంటుందని అతను గమనించాడు. రాజ్  తన శరీరం వైపు చూసుకున్నాడు, ఉదయం సహజంగా వచ్చే గట్టిదనంతో అతని పురుషాంగం బిగుసుకుపోయింది. గత రాత్రి అతను చూసిన దృశ్యం అతని మనసులో ఒక సినిమా లాగా మెదిలింది.

అతను లేచి స్నానాలగది వైపు వెళ్ళాడు, కానీ అతని మనసులో ఒకే ఒక ప్రశ్న ఉంది: "అది నిజమా లేక కలా?"

అప్పుడే, వంటగది నుండి అంజలి గొంతు వినిపించింది, "లేచావా, రాజ్ ? త్వరగా స్నానం చేసి రా, అల్పాహారం సిద్ధంగా ఉంది."

రాజ్  గుండె మళ్ళీ వేగంగా కొట్టుకుంది. తన తల్లిని ఎలా ఎదుర్కోవాలో అని అతను ఆలోచించాడు. ఆమె నిన్న రాత్రి అసంపూర్తిగా వదిలేసిన ఆ సంభాషణను కొనసాగిస్తుందా, లేక అంతా మామూలుగా మారిపోతుందా?

వంటగది నుండి వీస్తున్న స్వచ్ఛమైన ఉదయపు గాలి, వేడి టీ సువాసన ఆ ఇంటికి ఒక సాధారణ స్థితిని తీసుకొచ్చాయి. రాజ్  అల్పాహారం బల్ల వద్దకు వచ్చినప్పుడు, అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. నిన్న రాత్రి జరిగిన నగ్న దృశ్యం అతని మూసిన కళ్ళ ముందు మెరుపులా ఇంకా మెరుస్తూనే ఉంది. అతను తన తల్లి కళ్ళలోకి చూసే ధైర్యాన్ని కూడగట్టుకోలేకపోయాడు.

అంజలి అతని పళ్ళెంలో ఒక వేడి పరాఠా పెట్టి, మామూలుగా అడిగింది, "ఇప్పుడు ఎలా ఉంది, రాజ్ ? నిన్న రాత్రి ఒక్క మాట కూడా చెప్పకుండా గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నావు కదా."

రాజ్  తన టీ కప్పును పట్టుకున్నాడు, అతని చేతులు కొద్దిగా వణుకుతున్నాయి. "అమ్మా... అది... ఏం జరిగిందో నాకు తెలియదు. అకస్మాత్తుగా నా తల తిరగడం మొదలైంది, ఆ తర్వాత నాకు ఏమీ గుర్తులేదు." అతను కొంచెం ఇబ్బందిగా, సిగ్గుగా భావించాడు. తన తల్లి అందాన్ని చూసి స్పృహ కోల్పోయేంత బలహీనంగా తాను ఎలా ఉన్నాడో అతనికి అనిపించింది.

అంజలి అతని గందరగోళాన్ని గ్రహించింది. ఆమె బల్ల అవతల నుండి రాజ్  చేతిని తీసుకుని మెల్లగా నొక్కింది.

"రాజ్ , నా వైపు చూడు," అంజలి మృదువైన, ప్రశాంతమైన స్వరంతో అంది.

రాజ్  నెమ్మదిగా పైకి చూశాడు. అంజలి కళ్ళలో కోపం గానీ, ఎగతాళి గానీ లేవు, బదులుగా గాఢమైన ఓదార్పు భావం ఉంది.

"భయపడటానికి గానీ, ఇబ్బంది పడటానికి గానీ ఏమీ లేదు, బాబూ. నిన్న రాత్రి జరిగింది నీ మనసుకు పెద్ద షాక్ ఇచ్చింది. శరీరం, మనసు ఒకేసారి ఎన్నో ఉత్సాహాలను, వాస్తవాలను ఎదుర్కొన్నప్పుడు కొన్నిసార్లు ఇలా జరుగుతుంది. ఇది నీ తప్పు కాదు," అని అంజలి అతన్ని ఓదారుస్తూ చెప్పింది.

రాజ్ కు  కొంచెం ఉపశమనం కలిగినా, నిన్న రాత్రి జరిగిన సంఘటన తాలూకు దృశ్యం ఇంకా అతని మనసులో మెదులుతూనే ఉంది. "అమ్మా, మనం... మనం దాని గురించి మాట్లాడొచ్చా?"

అంజలి నవ్వి, తన చేతిని తీసివేసి, అల్పాహారం తినడం కొనసాగించింది. "ఇప్పుడు వద్దు. నువ్వు కాలేజీకి వెళ్ళాలి, నేను క్లినిక్‌కి వెళ్ళాలి. రోజంతా దాని గురించి ఆలోచిస్తూ నిన్ను నువ్వే కుంగదీసుకోకు. మనం సాయంత్రం కూర్చుని మాట్లాడుకుందాం. అప్పటి వరకు, ప్రశాంతంగా ఉండి ఈ అల్పాహారం పూర్తి చెయ్యి."

అంజలి పరిణతి చెందిన మాటలు రాజ్ కు  భద్రతా భావాన్ని కలిగించాయి. తన తల్లి తనను మళ్ళీ ఆ అపరాధభావపు అగాధంలోకి పడిపోకుండా కాపాడిందని ఆమెకు అనిపించింది. సాయంత్రం కోసం ఎదురుచూడటం ఇకపై ఒక సవాలుగా అనిపించలేదు, బదులుగా అది ఒక కొత్త మరియు లోతైన అవగాహనకు నాందిలా అనిపించింది.

మధ్యాహ్నం అయింది, అంజలి తన క్లినిక్ క్యాబిన్‌లో కూర్చుని ఉంది. ఆమె ముందున్న బల్లపై కొన్ని పేషెంట్ ఫైళ్లు తెరిచి ఉన్నాయి, కానీ ఆమె దృష్టి తన కొడుకు రాజ్ పైన  కేంద్రీకృతమై ఉంది. ఉదయం నుండి, గత రాత్రి జరిగిన దృశ్యం ఆమె మనసులో ఒక ఫిల్మ్ రీలులా పదే పదే మెదులుతోంది.

ఆమె తన తలను కుర్చీ వెనుకకు ఆనించి, చాలా లోతుగా శ్వాస తీసుకుంది.

అంజలి ఒక వింత గందరగోళంలో మునిగిపోయింది. ఆమె తనలో తనే గొణుక్కుంది, "ఆ అబ్బాయి కేవలం రొమ్ములను చూసి స్పృహ కోల్పోయాడా? అది అతనిపై అంత తీవ్రమైన ప్రభావాన్ని చూపిందా?"

ఒక డాక్టర్‌గా, రాజ్  ప్రస్తుతం తీవ్రమైన ఉద్రేకంతో ఉన్న దశలో ఉన్నాడని ఆమెకు తెలుసు. అతని వయస్సు, అతని ఉత్సుకత, ఆపై తన సొంత తల్లిని ఆ రూపంలో చూడటం—అది అతని సున్నితమైన గుండెకు విద్యుత్ షాక్ తగిలినట్లుగా ఉంది. రాజ్ కు  ఉద్రేకం కలుగుతోందని అంజలి ఆందోళన చెందలేదు, ఆ ఉద్రేకాన్ని అతను మానసికంగా తట్టుకోలేకపోతున్నాడనే విషయం గురించి ఆమె ఆందోళన చెందింది.

"నేను ఈ పరిస్థితిని చాలా తెలివిగా, చాకచక్యంగా ఎదుర్కోవాలి," అని అంజలి తనలో తాను అనుకుంది. "ఇప్పుడు అతన్ని ఇలా మధ్యలో వదిలేస్తే, జీవితాంతం ఆడవాళ్ళ దగ్గర ఇబ్బందిగా ఫీల్ అవుతాడు. లైంగికతను, శారీరక వాస్తవికతను సాధారణమైనవిగా అంగీకరించడం అతనికి నేర్పించాలి."

అంజలి వెనక్కి తగ్గకూడదని నిశ్చయించుకుంది. రాజ్  మనసులోని భయాన్ని, ఆశ్చర్యాన్ని పూర్తిగా తొలగించడానికి, నిన్న రాత్రి తను తెరిచిన తలుపును ఇంకా పూర్తిగా తెరవాలి. కుతూహలం తీరనంత వరకు అది పిచ్చిగానే మిగిలిపోతుందని ఆమెకు తెలుసు.

ఆమె గడియారం వైపు చూసింది. సమయం మించిపోతోంది. ఆమె ఒక ప్రణాళిక వేసుకుంది: ఈ రాత్రి, రాజ్ కు  తనను తాకనివ్వడమే కాకుండా, ఈ శారీరక నిర్మాణంతో, ఆకర్షణతో అతనికి ఎంత సౌకర్యంగా ఉండేలా చేస్తుందంటే, అతని ఆశ్చర్యం శాశ్వతంగా మాయమైపోతుంది.

"ఈ రాత్రి... ఈ శరీరం కేవలం మాంసపు ముద్ద కాదని, భావోద్వేగాలు, అనుభూతుల అందమైన సమ్మేళనమని అతను అర్థం చేసుకోవాలి. మనం అతనికి నేర్పించాలి, భయపెట్టకూడదు," అంజలి ముఖంలో దృఢమైన భావం ఉంది.

ఆమె తన బ్యాగ్ తీసుకుని ఇంటికి బయలుదేరింది. ఈ సాయంత్రం మరియు రాత్రి వారి బంధంలో అత్యంత ముఖ్యమైన రాత్రి కాబోతున్నాయి.

సాయంత్రం అయింది, అదే సుపరిచితమైన సువాసన ఇంట్లో నిలిచి ఉంది. అంజలి కొత్త సంకల్పంతో క్లినిక్ నుండి తిరిగి వచ్చింది. రాజ్  కొంచెం దిగులుగా ఉన్నాడని ఆమె గమనించింది, బహుశా ముందు రాత్రి జరిగిన 'స్పృహ కోల్పోవడం' మరియు అతని ప్రతిచర్య వల్ల ఇంకా ఇబ్బంది పడుతున్నాడేమో. ముందుగా ఈ భారాన్ని అధిగమించాలని అంజలికి తెలుసు.

ఆమె కొంచెం ముందుగానే రాత్రి భోజనం సిద్ధం చేసి రాజ్ ను  పిలిచింది.

భోజన బల్ల మీద, అంజలి అతనికి ఇష్టమైన రాజ్మా రైస్‌ను సిద్ధం చేసింది. రాజ్  తన ప్లేట్‌పైనే దృష్టి సారించి, నిశ్శబ్దంగా ఒక ముద్ద తింటున్నాడు.

అంజలి అతన్ని జాగ్రత్తగా చూసి, చిలిపి నవ్వుతో ఇలా అంది, "అన్నట్టు, రాజ్ , ఈరోజు నా క్లినిక్‌లో చాలా 'సున్నితమైన' పేషెంట్ ఒకరు ఉన్నారు. అచ్చం నీలాగే."

రాజ్  ఆశ్చర్యంగా పైకి చూశాడు. "నా లాగానా? ఏమంటున్నారు? అతనికి ఏమైంది?"

అంజలి తన గడ్డం మీద చేయి పెట్టుకుని, నటిస్తూ, "పాపం... అతని రక్తపోటు కొంచెం తగ్గింది అంతే. అతన్ని పరీక్షించడానికి నేను స్టెతస్కోప్ తీయగానే, భయంతో పాలిపోయాడు. నిన్న రాత్రిలాగే అక్కడే కుప్పకూలిపోతాడేమోనని కంగారుపడ్డాను," అంది.

రాజ్  ముఖం ఒక్కసారిగా ఎర్రబడింది. వాళ్ళ అమ్మ తనను ఆటపట్టిస్తోందని అతనికి అర్థమైంది. "అమ్మా! నువ్వు కూడానా... అది... అది హఠాత్తుగా జరిగిపోయింది. అంటే, నేను సిద్ధంగా లేను."

అంజలి గట్టిగా నవ్వింది. ఆమె నవ్వుతో గదిలోని ఉద్రిక్తత ఒక్కసారిగా కరిగిపోయింది. "సరేనా? నువ్వు సిద్ధంగా లేవా? అయితే, వచ్చేసారి నేను నోటీసు పంపాలా? 'రాజ్  గారు, ఈ రాత్రి 10 గంటలకు ప్రదర్శన ఉంది. దయచేసి ఓపికపట్టి కూర్చోండి' అని?" రాజ్  నవ్వు ఆపుకోలేకపోయాడు. "

లేదు, లేదు, నోటీసు అవసరం లేదు. ఈసారి నేను నా సహాయకులను వెంట తీసుకుని కూర్చుంటాను." అంజలి తన పళ్ళెం నుండి ఒక చెంచా కిడ్నీ బీన్స్ అతనికి అందించింది. "ఏం చేస్తావ్, ఆ దిగులుగా ముఖం పెట్టకు. చూడు, నిన్న రాత్రి నువ్వు ఏం చూశావు?"అది మాయ కాదు, లేదా భయంకరమైనది కూడా కాదు. అది నీలో నీకు ఇప్పటివరకు తెలియని ఒక భాగం అంతే. ఇక అలా స్పృహ కోల్పోవడం... దాన్ని నా 'అందానికి' ప్రశంసగా భావించాలా లేక నీ 'బలహీనతకు' ప్రశంసగా భావించాలా?

రాజ్  అల్లరిగా అంజలి కళ్ళలోకి చూశాడు. "అమ్మా, దీన్ని మీ అందానికి ప్రశంసగా భావించు. అంత అందాన్ని అందరూ తట్టుకోలేరు."

అంజలి మెల్లగా అతని చెవి పట్టుకుంది. "నీ మాటల్లో చాలా చాకచక్యం పెరిగింది. పద, త్వరగా భోజనం ముగించు. ఈ రాత్రి నీకు మరికొంత 'వైద్య జ్ఞానం' బోధించాలి, అప్పుడే వచ్చేసారి అయినా నీకు తెలివి వస్తుంది."

భోజనం తర్వాత, ఇద్దరూ కలిసి గిన్నెలు సర్దారు. ఇప్పుడు వాతావరణం పూర్తిగా తేలికగా, ఉల్లాసంగా ఉంది. కానీ ఆ నవ్వులు, జోకుల వెనుక, ఒక గాఢమైన ఉత్సాహం, ఎదురుచూపు ఉన్నాయి. నిన్న తను తిరిగి వచ్చిన 'అసంపూర్తి' గమ్యస్థానానికి ఈ రాత్రి అంజలి తనను తీసుకువెళుతుందని ఇద్దరికీ తెలుసు.

ఆ రాత్రి పడకగదిలో ఒక ఇబ్బందికరమైన నిశ్శబ్దం నెలకొంది, కానీ అది భారమైనది కాదు, బదులుగా ఓదార్పునిచ్చేది. మూలలో ఉన్న చిన్న దీపం తన మృదువైన పసుపు కాంతిని గది అంతటా ప్రసరింపజేస్తూ, వాతావరణాన్ని హాయిగా, సురక్షితంగా అనిపించేలా చేసింది. ఒకరి ముఖ కవళికలను ఒకరు చూసుకోవడానికి సరిపడా వెలుతురు ఉంది, కానీ ఇబ్బందిగా అనిపించేంత కాదు.

ఇద్దరూ మంచానికి ఆనుకుని ఉన్నారు. అంజలి తన పట్టులాంటి జుట్టును వెనక్కి నెట్టుకుని రాజ్  వైపు తిరిగి, చాలా వ్యక్తిగతమైన ప్రశ్న అడిగింది.

"రాజ్ ... నిజం చెప్పు, నీకు కాలేజీలో గర్ల్ ఫ్రెండ్ ఉందా? అసలు ఎప్పుడైనా ఉందా?" అంజలి గొంతులో స్నేహశీలమైన ఆసక్తి ఉంది.

రాజ్  తల దించుకుని నెమ్మదిగా తల అడ్డంగా ఊపాడు. "లేదు, అమ్మా... ఎప్పుడూ లేదు. నిజం చెప్పాలంటే, నేను దాని గురించి ఎప్పుడూ పట్టించుకోలేదు."

అంజలికి కొంచెం ఆశ్చర్యం వేసింది. ఆమె కొంటెగా అడిగింది, "నాకు ఇంత అందమైన కొడుకు ఉన్నాడు, అయినా నీకు వేరే ఏ అమ్మాయి నచ్చలేదా? లేక నువ్వు అంత సిగ్గా?"

"సిగ్గు కాదు, అమ్మా. నేను మొదటి నుంచీ ఈ విషయాల్లో చాలా సూటిగా ఉన్నాను," రాజ్  తేలికగా జవాబిచ్చాడు. "అమ్మాయిలతో ఎలా మాట్లాడాలో, కనీసం వాళ్ళ వైపు ఎలా చూడాలో కూడా నాకు తెలియదు. నాకు చదువు, ఇల్లే సర్వస్వం. అయినా... ఇంట్లో నేను చూసిన 'అందం', 'శాంతి' ముందు బయటి ప్రపంచం వెలవెలబోయినట్లు అనిపించింది."

రాజ్  నిజంగా అమాయకుడని అంజలి గ్రహించింది. గత రాత్రి తన తల్లిని ఆ స్థితిలో చూసిన తర్వాత అతను స్పృహ కోల్పోవడానికి కారణం అతని 'అమాయకత్వమే'. అతను ఇంతకు ముందెన్నడూ ఏ అమ్మాయిని ఆ విధంగా చూడలేదు, కాబట్టి అది అతనికి ఒక అద్భుతంలా అనిపించింది.

"నువ్వు నిజంగా అమాయకుడివి, రాజ్ ," అతని చేతిని నిమురుతూ అంజలి అంది. "కానీ ఇప్పుడు నువ్వు పెద్దవాడివి అయ్యావు. ఈ మార్పులు, నీకు కలుగుతున్న ఈ ఉత్సాహం, ఒక ఆరోగ్యవంతమైన పురుషుడికి సంకేతాలు. నువ్వు ఎవరితోనూ ప్రయోగాలు చేయలేదు కాబట్టి దాన్ని ఎలా ఎదుర్కోవాలో నీకు తెలియడం లేదు."

ఆమె రాజ్  కళ్ళలోకి చూసింది. "బహుశా అందుకే ప్రకృతి నిన్ను నా దగ్గరకు పంపింది. ప్రపంచాన్ని ఎదుర్కొనేందుకు నిన్ను ఒక ఆత్మవిశ్వాసం గల వ్యక్తిగా మార్చే ప్రతి విషయాన్ని నీ మొదటి 'గురువు' నుండి నేర్చుకోవాలని."

రాజ్ కు  తన భయం నెమ్మదిగా తొలగిపోతున్నట్లు అనిపించింది. దీపం యొక్క మసక వెలుగులో,అతనికి అంజలి ముఖం ప్రపంచంలోనే అత్యంత అందమైన, నమ్మదగిన ముఖంగా అనిపించింది.

దీపం నుండి వస్తున్న మసక పసుపు కాంతి గదిలో ఒక సురక్షితమైన, లోతైన అనుభూతిని కలిగించింది. రాజ్  గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటున్నట్లు అంజలికి అనిపించింది, కానీ అతని కళ్ళలో ఇక భయం లేదు, లొంగిపోవడం ఉంది. అంజలి నెమ్మదిగా, మత్తుగా అతని కళ్ళలోకి చూసింది.

అంజలి రాజ్  చేయి పట్టుకుని అతనికి చాలా గంభీరంగా వివరించింది. "రాజ్ ... చూడు నాయనా, ఈ రాత్రి మన ఇద్దరి మధ్య ఉన్న నిజం గురించినది. ఇప్పటివరకు నువ్వు భయంతో మాత్రమే చూసిన నిజం అది. కానీ ఇప్పుడు నేను నిన్ను అడుగుతున్నాను... నువ్వు సిద్ధంగా ఉన్నావా?"

రాజ్  ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని నెమ్మదిగా తలూపాడు.

అంజలి కొనసాగించింది, "ఒక విషయం గుర్తుంచుకో. నీకు ఏమీ తోచకపోయినా, లేదా నీ మనసు పనిచేయడం ఆగిపోయినా, లేదా నిన్నటిలాగే మళ్ళీ నీ మెదడు మొద్దుబారిపోయినట్లు అనిపించినా... కంగారు పడకు. నాకు ఒక చిన్న సంకేతం ఇవ్వు చాలు, నేను నిన్ను చూసుకుంటాను."

ఆమె రాజ్  కళ్ళలోకి ఒక సవాలుతో కూడిన, ప్రేమపూర్వకమైన మెరుపుతో చూసి, అతనిలోని పురుషుడిని మేల్కొలిపే మాటలు చెప్పింది.

"కానీ ఈసారి... నువ్వే చొరవ తీసుకోవాలి."

అంజలి పగ్గాలను అతని చేతికి అందిస్తున్నట్లు అనిపించింది. తాను ఇకపై కేవలం ప్రేక్షకురాలిగా ఉండబోనని, రాజ్  తన సంకోచాలను అధిగమించి, తన పురుషత్వంలోకి ఆ మొదటి అడుగు వేయాలని కోరుకుంటున్నానని ఆమె స్పష్టం చేసింది.

"అంతే చాలు... ఇందులో కొండలు బద్దలు కొట్టేంత కష్టమేమీ లేదు. మీ అమ్మను నమ్ము, నీ భావోద్వేగాలే నిన్ను నడిపించనివ్వు," రాజ్  తర్వాతి అడుగు కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్టుగా అంజలి నవ్వి కళ్ళు మూసుకుంది.

ఇప్పుడు రాజ్  ముందు ఒక ఖాళీ కాగితం ఉంది, ఆ పనిని తన ధైర్యంతోనే నింపాలి.

రాజ్  గుండె డప్పులా కొట్టుకుంటోంది. చొరవ తీసుకోవడానికి అంజలి అతనికి ప్రతీ అవకాశం ఇచ్చింది, కానీ రాజ్ కు  అది హిమాలయాలు ఎక్కడంలా అనిపించింది. అతను తన ధైర్యమంతా కూడగట్టుకుని, వణుకుతూ, అంజలి కుర్తా గుండీల వైపు చేయి చాచాడు.

రాజ్  వేళ్లు అంజలి వేళ్లను తాకాయి, కానీ ఆ పట్టు వస్త్రాన్ని తాకగానే అతని చేతులు ఎంతగా వణికిపోయాయంటే ఒక్క గుండీ కూడా విప్పలేకపోయాడు. అతను ఎంత ప్రయత్నిస్తే అంతగా అతని ఆందోళన పెరిగింది. అతను మళ్లీ మళ్లీ ప్రయత్నించాడు, కానీ అతని చేతులు సహకరించనట్టు అనిపించాయి. తన వైఫల్యానికి తనే చిరాకుపడి, చెమటలు పట్టాడు.

రాజ్  అంత కష్టపడటం చూసి అంజలికి నవ్వు ఆగలేదు. గదిలోని తీవ్రమైన, కలవరపూరిత నిశ్శబ్దం మధ్య, అంజలి ఒక్కసారిగా నవ్వేసింది.

"ఏయ్... ఏయ్... ఆపు, రాజ్ ! బాంబును నిర్వీర్యం చేస్తున్నట్లుగా బటన్లు తీస్తున్నావు," వణుకుతున్న అతని చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుంటూ అంజలి నవ్వుతూ అంది.

ఆమె ఆకస్మిక నవ్వు తక్షణమే ఆ భారమైన వాతావరణాన్ని తేలికపరిచింది. తల్లి స్నేహపూర్వక స్వరంతో, ఆర్యన్‌ను భయపెడుతున్న ఆందోళన ఒక్కసారిగా మాయమైంది.

"అమ్మా... ఇది... ఇది చూసినంత సులభం కాదు," రాజ్  కొద్దిగా సిగ్గుపడుతూ, నవ్వుతూ అన్నాడు. అంజలి

కొంటెగా అతని కళ్ళలోకి చూసింది. "సరేనా, సార్? డాక్టర్ అవ్వడం సులభమే, కానీ రెండు బటన్లు తీయడం కష్టం. చూడు, నువ్వు ఇంత భయపడితే, నీ 'గురువు' దగ్గర ఏం నేర్చుకుంటావు? ప్రశాంతంగా ఉండు... నేను పారిపోవడం లేదు."

అతని వణుకు ఆపడానికి అంజలి అతని చేతిని పట్టుకుని నిమిరింది. "మళ్ళీ ప్రయత్నించు. ఈసారి, భయంతో కాదు, హక్కుతో. గుర్తుంచుకో,"నేను నీకు స్వేచ్ఛ ఇచ్చాను."

రాజ్ కు  ధైర్యం రావడం మొదలైంది. తన తల్లి చిరునవ్వుతో, ఇక్కడ వింతగా గానీ, పాపంగా గానీ ఏమీ జరగడం లేదని, పైగా ఇది వారిద్దరి మధ్య ఉన్న ఒక అందమైన, ఏకాంత క్షణం అని అతనికి అర్థమైంది.

రాజ్  విఫల ప్రయత్నం, అంజలి ఉల్లాసమైన నవ్వు వాతావరణాన్ని కాస్త తేలికపరిచాయి, కానీ రాజ్  మళ్ళీ గాఢమైన ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాడు. అతను ఇంకా కొద్దిగా వణుకుతున్న తన చేతి వైపే చూస్తున్నాడు. బహుశా తన తల్లి ముందు తను ఎందుకంత బలహీనంగా ఉన్నాడో అని ఆలోచిస్తున్నాడేమో. ఆందోళనతో అతని శరీరం కాస్త చల్లబడిపోయింది.

అంజలి ఒక డాక్టర్, కేవలం మాటలు సరిపోవని ఆమెకు అర్థమైంది. రాజ్  నాడీ వ్యవస్థను శాంతపరచడానికి అతనికి శారీరక వెచ్చదనం అవసరం.

ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, అంజలి మెల్లగా తన చేతులు చాచి ఆర్యన్‌ను తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది. ఆమె అతన్ని గాఢంగా, ఓదార్పుగా కౌగిలించుకుంది.

రాజ్  తల అంజలి భుజం మీద ఉంది. అంజలి శరీరం ఆర్యన్‌ను తాకగానే, అతను తన తల్లి శరీరం యొక్క సహజమైన, తీవ్రమైన వెచ్చదనాన్ని అనుభవించాడు. అంజలి అతన్ని తన ఛాతికి గట్టిగా హత్తుకుంది, దాంతో వారి కుర్తా గలగల శబ్దం, దాని కింద ఉన్న గుండెచప్పుడు రాజ్  ముఖంలో స్పష్టంగా వినిపించాయి.

"శాంతించు, రాజ్ ... చూడు, నేను ఇక్కడే ఉన్నాను," అంజలి అతని చెవిలో మెల్లగా గుసగుసలాడింది.

తన శరీరం యొక్క వెచ్చదనాన్ని రాజ్  అనుభూతి చెందాలని ఆమె కోరుకుంది. అతని చల్లని శరీరం నెమ్మదిగా కరిగిపోవడాన్ని ఆమె గ్రహించింది. ఆ కౌగిలిలో ఉన్న భద్రత ఆర్యన్‌లోని భయాన్ని గ్రహించింది. అంజలి చర్మపు వాసన, ఆమె శ్వాస లయ రాజ్ కు  కొత్త శక్తిని ఇచ్చాయి.

రాజ్  కూడా తన చేతులను మెల్లగా తన తల్లి వీపుపై ఉంచాడు. తాను భయపడిన ఈ శరీరమే వాస్తవానికి తనకు గొప్ప ఆసరా అని అతను గ్రహించాడు. అంజలి అతని జుట్టును నిమురుతూ, తన రక్తం యొక్క వెచ్చదనం రాజ్  సిరల్లోకి చొచ్చుకుపోయేలా అతన్ని కాసేపు అలానే పట్టుకుంది.

"ఇప్పుడు నీకు కొంచెం వేడిగా అనిపిస్తోందా?" ఇంకా అతన్ని తన చేతుల్లో పట్టుకునే అంజలి మెల్లగా అడిగింది.

రాజ్  లోతైన, హాయినిచ్చే శ్వాస తీసుకున్నాడు. అతని భయం ఆవిరైపోతోంది. తన తల్లి స్పర్శ తన సంకోచాలన్నింటినీ అద్భుతంగా కరిగించడాన్ని అతను అనుభవించాడు. ఇప్పుడు అతను వైఫల్యం అనే భయం నుండి విముక్తి పొందాడు.

ఆ వెచ్చని, పట్టులాంటి కౌగిలిలో, తన భయాలన్నింటినీ గ్రహించే భద్రతను రాజ్  అనుభవించాడు. అంజలి శరీరం నుండి వెలువడిన సహజమైన వెచ్చదనం ఇప్పుడు అతని నరనరాల్లోకి పాకింది. నెమ్మదిగా, రాజ్  వణుకు ఆగిపోయింది, మరియు అతని బిగించిన పిడికిళ్ళు విడిపోయాయి.

అతను అప్రయత్నంగా తన అరచేతులను అంజలి వీపుపై ఆనించాడు.

రాజ్  అంజలి వీపుపై తన వేళ్ళను మెల్లగా పైకి క్రిందికి కదపడం ప్రారంభించాడు. ఆమె కుర్తా యొక్క పలుచని వస్త్రం కింద, అతను తన తల్లి వెన్నెముకను మరియు ఆమె శరీరపు వంపుసొంపుల ఆకారాన్ని అనుభూతి చెందగలిగాడు. అతను ఇకపై ఒక అంతుచిక్కని చిక్కుముడిలా కాకుండా, ఒక ఆసరాగా ఉన్నట్లు భావించాడు.

రాజ్  శ్వాస సాధారణ స్థితికి రావడం, మరియు ఇంతకుముందు మంచులా చల్లగా ఉన్న అతని శరీరం వెచ్చబడటం అంజలి గమనించింది. రంగం సిద్ధమైందని ఆమెకు అర్థమైంది—తన కొడుకు ఇప్పుడు మానసికంగా మరియు శారీరకంగా ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు.

అంజలి నెమ్మదిగా ఆ కౌగిలి నుండి విడిపించుకుంది. ఆమె వెనక్కి అడుగు వేసి, రాజ్  రెండు భుజాలను పట్టుకుని, అతని కళ్ళలోకి సూటిగా చూసింది. ఆ కళ్ళలో ఇంతకుముందున్న ఆందోళన లేదు, దానికి బదులుగా ఒక కొత్త మెరుపు ఉంది.

"ఇప్పుడు నువ్వు నాతో ఇక్కడే ఉన్నట్లు అనిపిస్తోందా?" అని అంజలి ప్రోత్సాహకరమైన చిరునవ్వుతో అడిగింది. "చూడు, భయం అనేది ఒక నీడ లాంటిది; దాన్ని తాకితే మాయమైపోతుంది."

ఆమె మెల్లగా రాజ్  చేతిని వదిలి మంచం మీద నిటారుగా కూర్చుంది. దీపం యొక్క పసుపు కాంతి అతని ముఖంలో సగభాగాన్ని ప్రకాశింపజేసింది.

"ఇప్పుడు... మళ్ళీ ప్రయత్నించు. ఈసారి నువ్వు విఫలం కావు," అని సవాలుగానూ, ప్రేమపూర్వక ప్రోత్సాహంగానూ ఉన్న మృదువైన, గంభీరమైన స్వరంతో అంజలి ఆజ్ఞాపించింది.