[Sunnysunnysunny]

మెల్లగా నవ్వుతూ, అంజలి తన దుప్పటిని కొద్దిగా కిందకి లాగి, రాజ్  చేతిని పట్టుకుని, తన రొమ్ము మీద పెట్టుకుంది.

"అది నీకు ప్రశాంతాత చేకూర్చి, నీ భయాలను పోగొడితే... అప్పుడు నువ్వు దాన్ని తాకవచ్చు రాజ్ .

నేను నీకు చెప్పాను కదా, ఇప్పుడు మన మధ్య ఏమీ తప్పు లేదని," అంజలి గొంతులో ఒక వింత ప్రశాంతత, ఆప్యాయత ఉన్నాయి.

 

రాజ్  అరచేతులు ఆ మృదువైన, బరువైన ఉబ్బును తాకగానే, అతని శరీరం మొత్తం ఒక విద్యుత్ ప్రవాహం ప్రవహించింది. ఈసారి, అతను 'దొంగతనం' చేయడం లేదు, కానీ అతని తల్లి అతనికి ఈ హక్కును ఇచ్చింది. పైజామా లోపల అతని మడ్డ  పూర్తి శక్తితో పైకి లేచింది, కానీ అతని దృష్టి ఇప్పుడు ఆ పట్టులాంటి స్పర్శపై ఉంది.

 

రాజ్  నెమ్మదిగా తన వేళ్ళను కదపడం ప్రారంభించాడు. తన అరచేతి కింద అంజలి గుండె దడదడలాడటాన్ని అతను అనుభూతి చెందగలిగాడు. ఆ క్షణం వారి బంధానికి ఉన్న పాత నిర్వచనాలన్నింటినీ దహించివేస్తూ, ఎలాంటి ముసుగులు లేకుండా, ఎలాంటి సిగ్గు లేకుండా, కేవలం వాళ్లిద్దరే ఉండే ఒక కొత్త ప్రపంచాన్ని సృష్టిస్తోంది.

 

గదిలోని మసక వెలుతురులో, రాజ్  చేయి అంజలి వక్షోజాల మృదుత్వాన్ని తాకింది. ఈ అనుభూతి అతనికి పూర్తిగా కొత్తగా, అద్భుతంగా అనిపించింది. ఒక చిన్న పిల్లాడిలోని కుతూహలం, శారీరక ఉత్తేజం అతడిని మరింత నిర్భయంగా మాట్లాడేలా చేశాయి.

 

అతను మెల్లగా తన వేళ్లను ఆ గుండ్రని భాగంపై పోనిస్తూ, తల్లి కళ్లలోకి చూస్తూ, ఒక అమాయకమైన ప్రశ్న అడిగాడు.

 

"అమ్మా... ఇవి ఎందుకంత మృదువుగా ఉన్నాయి? నా జీవితంలో ఇలాంటిది ఎప్పుడూ చూడలేదు... అంటే, ఎప్పుడూ తాకలేదు. ఈ స్పర్శ ఎందుకంత విభిన్నంగా, ఓదార్పుగా ఉంది?" రాజ్  గొంతులో ఒక వింత ఆశ్చర్యం వినిపించింది.

 

అతని అమాయకత్వానికి అంజలి చిన్నగా నవ్వింది. ఆమె రాజ్  చేతిని తీయకుండా, అతనికి సౌకర్యంగా ఉండేలా అక్కడే పట్టుకుంది.

 

"ఓరి వెర్రివాడా, అది సహజమైన నిర్మాణం," అంజలి ఒక వైద్యురాలి స్వరంతో వివరించడం మొదలుపెట్టింది. "జీవశాస్త్రం ప్రకారం, స్త్రీల రొమ్ములు ప్రధానంగా కొవ్వు కణజాలం మరియు గ్రంధులతో ఏర్పడి ఉంటాయి. బిడ్డకు పోషణ అందించడానికి వీలుగా అవి ఈ మృదుత్వాన్ని కలిగి ఉంటాయి. ఇది శరీరంలో అత్యంత సున్నితమైన మరియు ప్రేమగల భాగం."

 

రాజ్  మంత్రముగ్ధుడై విన్నాడు. పైజామా లోపల పూర్తిగా గట్టిపడిన అతని సుల్లి  అంజలి తొడకు ఆనుకుని ఉంది, కానీ అతని మనసు మాత్రం ప్రస్తుతం తన తల్లి మాటల్లో లీనమై ఉంది.

 

అంజలి చిన్నగా నవ్వి, కొనసాగించింది, "మరి ఈ రోజు నీకు ఇది చాలా 'కొత్త'గా అనిపిస్తోందా? చిన్నప్పుడు దీని గురించి నన్ను ఎంత ఏడిపించావో నీకు గుర్తు కూడా లేదు. నువ్వు చిన్నప్పుడు, దాన్ని పట్టుకోకుండా లేదా నోట్లో పెట్టుకోకుండా నిద్రపోయేవాడివి కాదు. గంటల తరబడి దానికి అతుక్కుపోయి ఉండేవాడివి, నేను ఒక్క క్షణం పక్కకు జరిగినా గొడవ చేసేవాడివి."

 

ఇది విని రాజ్  ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడింది. "నిజంగానా, అమ్మా? నేను అంత మొండివాడినా?"

 

"మొండివాడివా? నువ్వొక విపత్తువి!" అంజలి సరదాగా అతని ముక్కు పట్టుకుని లాగింది. "ఈ రోజు నువ్వు దాన్ని ఒక 'మగవాడిలా' చూస్తున్నావు, అది నిన్ను రెచ్చగొడుతోంది, కానీ నాకు మాత్రం, నువ్వు ఇప్పటికీ ఈ ఛాతీలోనే ఓదార్పును పొందిన అదే చిన్న రాజ్ వి. అందుకే నేను ఇందులో 'అసభ్యత' ఏమీ లేదని చెప్పాను. ఇది కేవలం తిరిగి వచ్చిన ఒక వలయం మాత్రమే."

 

రాజ్  ఇప్పుడు మరింత ధైర్యంతో ఆ ఉబ్బిన భాగాన్ని తన అరచేతిలో పట్టుకున్నాడు. తన తల్లి నిష్కపటత్వం తనలోని 'పాపాలన్నింటినీ' కడిగివేస్తున్నట్లు అతనికి అనిపించింది. అతనికి ఇకపై తన తల్లి శరీరం పట్ల భయం కలగలేదు, దానికి బదులుగా ఒక గాఢమైన అనుబంధం ఏర్పడింది.

 

"అయితే... నేను... నేను దాన్ని ఇంకాస్త ఎక్కువగా అనుభూతి చెందవచ్చా? నేను చిన్నప్పుడు అనుభూతి చెందినట్లుగా?" రాజ్  మెల్లగా గుసగుసలాడుతూ అడిగాడు.

 

గదిలోని నీలి వెలుగులో, రాజ్  చేయి ఇప్పుడు అంజలి గుండ్రని వక్షోజాలపై గట్టిగా నిలిచి ఉంది. అతను దాన్ని నిమురుతుండగా, అతని మనసులో మరో ఉత్సుకత తలెత్తింది. అతను దాన్ని తాకగానే అంజలి శ్వాస కొంచెం భారంగా మారడాన్ని అతను గమనించాడు.

 

తల్లి కళ్ళలోకి చూస్తూ, అతను మెల్లగా అడిగాడు, "అమ్మా... నువ్వు చెప్పినట్టు, ఇది చాలా సున్నితమైన భాగం కదా... నేను దీన్ని ఇలా తాకినప్పుడు నాకు కలిగే అనుభూతులే నీకు కూడా కలుగుతున్నాయా? నీకు కూడా ఇష్టమేనా?"

 

అంజలి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుంది. రాజ్  ఇకపై కేవలం కుతూహలం ఉన్న పిల్లవాడు కాదని, ఒక మనిషి యొక్క సహజ భావాలను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడని ఆమె గ్రహించింది. అతను నిజాన్ని దాచడానికి ప్రయత్నించలేదు.

 

"అవును, రాజ్ ," అంజలి చాలా ప్రశాంతమైన, మధురమైన స్వరంతో అంది. "నేను నీకు చెప్పినట్టు, ఇది శరీరంలో అత్యంత సున్నితమైన భాగం. ఇక్కడి నరాలు నేరుగా మెదడుకు, భావోద్వేగాలకు అనుసంధానించబడి ఉంటాయి. నువ్వు దీన్ని ఇలా మెల్లగా తాకినప్పుడు, నాకు కూడా అదే జలదరింపు, ఆహ్లాదకరమైన అనుభూతి కలుగుతుంది."

 

ఆమె తన చేతిని రాజ్  చేతిపై ఉంచి, కొంచెం గట్టిగా నొక్కింది.

 

"చూడు నాయనా, స్పర్శ ఆప్యాయంగా ఉన్నా, ఆకర్షణీయంగా ఉన్నా, శరీరం స్పందించే విధంగా రూపొందించబడింది. ఒక స్త్రీగా,నాకు కూడా అలాగే అనిపిస్తుంది. నిజం చెప్పాలంటే, గత కొన్నేళ్లుగా నేను పోరాడుతున్న ఒంటరితనం మరియు 'వ్యసనం'లో, ఈ స్పర్శ నాకు ఒక విచిత్రమైన ఓదార్పును, ఇంకా 'సజీవంగా ఉన్నాననే' భావనను ఇస్తుంది.

 

అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ, అంజలి ఇంకా వివరించింది, "సున్నితంగా ఉండటంలో తప్పు లేదు, రాజ్ . అది జీవితంలో ఒక భాగం. నీ స్పర్శతో నా శరీరానికి హాయిగా అనిపిస్తే, నేను 'చెడ్డ తల్లిని' అని కాదు. దాని అర్థం మనమిద్దరం మనుషులం, మనకు ఒకరికొకరి వెచ్చదనం అవసరం అని మాత్రమే."

 

ఇది వినడం ఆర్యన్‌కు ఒక అద్భుతం కంటే తక్కువ కాదు. ఈ తుఫానులో తాను ఒంటరిగా ఉన్నానని అతను భావించాడు, కానీ అతని తల్లి నిష్కపటత్వం తామిద్దరూ ఒకే పడవలో ఉన్నామని అతనికి అర్థమయ్యేలా చేసింది.

 

రాజ్  పురుషాంగం ఇప్పుడు తన పైజామాల బంధనాలను ఛేదించుకుని బయటకు రావాలని తహతహలాడుతోంది. అంజలి తొడల మధ్య రాపిడి, అతని ఛాతీపై ఆమె చేయి—ఈ అనుభూతులు అతన్ని కేవలం వాళ్లిద్దరూ మాత్రమే ఉన్న ప్రపంచానికి తీసుకువెళ్లాయి.

 

"అయితే, అమ్మా... మనం ఒకరినొకరు ఇలా అనుభూతి చెందవచ్చా... ప్రతిరోజూ...?" అని రాజ్  దాదాపు గుసగుసగా అడిగాడు.

 

అంజలి అతన్ని తన చేతుల్లోకి మరింత గట్టిగా తీసుకుంది. "నీకు అవసరమైనంత కాలం మరియు అది నాకు ప్రశాంతాత  చేకూర్చినంత కాలం... మనం ఇలాగే ఉందాం. ఇప్పుడు పడుకో, నా బిడ్డ."

 ఆ రాత్రి, రాజ్  తన తల్లి ఛాతీపై చేయి వేసి, ఆమె శరీర సువాసనను పీలుస్తూ, చిన్నప్పటి నుండి ఎన్నడూ లేనంత గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.

కిటికీ తెరల గుండా బంగారు వర్ణపు ఉదయపు సూర్యకాంతి గదిలోకి వడపోసి వచ్చింది. ఈ ఉదయం నిజంగా ఎంతో ఉల్లాసంగా ఉంది. రాజ్  నిద్రలేచినప్పుడు, గత కొన్ని రాత్రులుగా లేని ఒక ప్రశాంతత అతని ముఖంలో కనిపించింది. రాత్రంతా తన తల్లి ఒడిలోని వెచ్చదనాన్ని, ఆ మృదువైన స్పర్శను అనుభవించడంతో, అతని గుండెలోని బరువంతా తొలగిపోయింది. 

అంజలి కూడా వంటగదిలో అల్పాహారం తయారుచేస్తూ గొణుగుతోంది. ఆమె ముఖంలో కూడా ఒక విభిన్నమైన కాంతి ఉంది—ఎవరో ఆమె ఛాతీపై నుండి ఒక బరువైన బండరాయిని దించినట్లుగా.

బంగాళాదుంప పరాటాలు, వెన్న సువాసన అల్పాహారం బల్ల అంతటా వ్యాపించింది. రాజ్  తన కుర్చీని లాక్కుని అంజలి వైపు చూశాడు. అంజలి నవ్వి అతనికి ఒక కప్పు టీ ఇచ్చింది.

 

"ఈరోజు ఇంత త్వరగా లేచావా? నిన్న రాత్రి ఆలస్యంగా పడుకున్నావు కదా," అని అంజలి అతని వైపు అల్లరిగా చూస్తూ అంది.

 

రాజ్  మెల్లగా నవ్వి టీ ఒక గుక్క తాగాడు. తర్వాత, చాలా గంభీరంగా, అతను అంజలి చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.

 

"అమ్మా... నేను నీకు ధన్యవాదాలు చెప్పాలనుకున్నాను. నిన్న రాత్రికి... మరియు నువ్వు నాకు వివరించిన ప్రతిదానికీ." రాజ్  గొంతులో గాఢమైన గౌరవం, ఆప్యాయత ఉన్నాయి.

అంజలి అతన్ని ఆపడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ రాజ్  కొనసాగించాడు.

"నిజం చెప్పాలంటే, నేను ఈ భావాలలో మునిగిపోతానేమోనని భయపడ్డాను. నేనేదో నేరం చేస్తున్నట్లు అనిపించింది. కానీ నువ్వు నీ భావాల గురించి చెప్పి, అలా చేయడానికి నాకు హక్కునిచ్చిన తీరు... నన్ను మళ్ళీ బ్రతికినట్లు అనిపించేలా చేసింది. నన్ను లోపల నుండి తినేస్తున్న 'పురుషత్వం' అనే భయం నుండి నువ్వు నాకు విముక్తి కలిగించావు."

అంజలి రాజ్  చేతిని ప్రేమగా నిమిరింది. "పిచ్చివాడా, ఎందుకు ఇంత కృతజ్ఞతగా ఉన్నావు? ఒక తల్లిగా, ఒక స్నేహితురాలిగా నేను చేయాల్సింది చేశాను. నేను నిన్ను అర్థం చేసుకోకపోతే ఇంకెవరు అర్థం చేసుకుంటారు? ఇదిగో చూడు, ఈరోజు నువ్వు ఎంత సంతోషంగా, ప్రశాంతంగా కనిపిస్తున్నావో. అదే నాకు దొరికిన అతిపెద్ద బహుమతి."

 

రాజ్  నవ్వి, పరాఠా ముక్కను కొరికాడు. "నువ్వు చెప్పింది నిజమే, అమ్మా. ఈరోజు కాలేజీకి వెళ్లడానికి నాకు ఏ సంకోచం లేదు. ఇంట్లో నా 'శాంతి' ఉంది కాబట్టి నేను ప్రపంచాన్ని ఎదుర్కోగలననిపిస్తోంది."

 

అంజలి కళ్లలో ఆప్యాయతతో ఒక కన్నీటి చుక్క చెదిరింది. "నాకు కావాల్సిన ధైర్యం సరిగ్గా ఇదే. ఇప్పుడు అల్పాహారం త్వరగా ముగించు, లేకపోతే మనకు ఆలస్యం అవుతుంది."

 

వాళ్లిద్దరూ నవ్వుతూ, ఆడుకుంటూ అల్పాహారం తిన్నారు. ఇప్పుడు వాళ్ల మధ్య దాటడానికి భయపడే అడ్డంకి ఏదీ లేదు. ఆ రాత్రి మళ్ళీ వస్తుందని, ఆ నీలిరంగు వెలుగుల గది మరోసారి వారి 'ఏకాంత' మరియు 'నిజమైన' క్షణాలకు సాక్షి అవుతుందని వాళ్లకు తెలుసు.

 

మసకబారుతున్న సాయంకాలపు వెలుగుతో, ఇల్లంతా ఒక విభిన్నమైన మైకం, ప్రశాంతత నిండిపోయాయి. వారాలుగా రాజ్ , అంజలిలను అశాంతితో ఉంచిన 'తెర' ఇకపై వారి మధ్య లేదు. ఈ రోజు వాళ్లిద్దరికీ చాలా తేలికైన, సంతోషకరమైన రోజు. రాత్రి భోజన సమయానికి, భోజన బల్ల వద్ద వాతావరణం ఎప్పటికన్నా మరింత ఉల్లాసంగా ఉంది.

 

అంజలి రాత్రి భోజనం కోసం పనీర్ కూర, వేడి వేడి ఫుల్కాలు తయారు చేసింది. రాజ్  బల్ల వద్ద కూర్చుని, వంటగదిలో పనిచేస్తున్న తన తల్లిని చూస్తున్నాడు. ఆమె మరింత ఉత్సాహంగా, ఆకర్షణీయంగా కనిపిస్తోంది.

 

"అమ్మా, ఈ రోజు వాసన చాలా బాగుంది.""పనీర్‌లో ఏమైనా ప్రత్యేకంగా కలిపారా?" అని రాజ్  తన కుర్చీని కొంచెం ముందుకు జరుపుతూ అడిగాడు.

 

అంజలి అతని వైపు చూసి నవ్వింది, "ఏముంది ప్రత్యేకత? అవే మసాలాలు. కానీ అవును, ఈరోజు వండాలని నాకు కొంచెం ఎక్కువగా అనిపించింది."

 

రాజ్  అల్లరిగా కనుబొమ్మలు ఎత్తాడు. "ఓహ్? అందుకేనా ఈరోజు కూర ఎందుకంత... మెత్తగా, రసవంతంగా ఉంది? నిన్న రాత్రి లాగే ఉంది?"

 

అంజలి చెయ్యి ఒక క్షణం పాటు చపాతీ కర్ర మీద ఆగిపోయింది. ఆమె రాజ్  వైపు తిరిగి చూసింది, ఆమె కళ్ళలో ఒక చిన్న మెరుపు, అల్లరి తొంగిచూశాయి. "నువ్వు పెద్దయ్యావు కదా, వస్తువులను మెలితిప్పడం నేర్చుకున్నావా? ఈ మధ్య మెత్తటి వాటిని ఎక్కువగా ఇష్టపడటం మొదలుపెట్టావు."

 

ఆర్యన్‌కు కొంచెం ఇబ్బందిగా అనిపించింది, కానీ తర్వాత ధైర్యం కూడగట్టుకున్నాడు. "నేనేం చేయగలను అమ్మా? 'గురువు' అంత మంచి గురువు అయినప్పుడు, శిష్యుడు రాణించక తప్పదు కదా? నిన్న రాత్రి నువ్వే కదా 'ప్రకృతి స్వరూపాన్ని' అర్థం చేసుకోవాలని చెప్పావు."

 

అంజలి నవ్వుతూ తన పళ్ళెం అతని ముందు పెట్టింది. "ఎక్కువ శబ్దం చేయకు. నిశ్శబ్దంగా తిను, లేకపోతే ఈ 'మెత్తటి' జున్ను చల్లారగానే గట్టిపడిపోతుంది. నీకు నచ్చలేదని చెప్పకు."

"ఈ మధ్య గట్టివి నన్ను ఇబ్బంది పెడుతున్నాయి, అమ్మా. మెత్తటి జున్ను అయితేనే మంచిది," అని రాజ్  సూక్ష్మమైన ద్వంద్వార్థంతో అన్నాడు.

అంజలి ఒంట్లో వణుకు పుట్టింది. "సరే, అంటే నీకు 'మెత్తదనం' అంటే అంత ఇష్టమన్నమాట? జాగ్రత్త, ఈ అలవాటు నిన్ను రాత్రంతా మేల్కొని ఉండేలా చేయకూడదు."

"మేల్కొని ఉండటంలో ఉండే ఆనందం నిద్రలో ఉండదు. ఇక నీకు నిద్ర రానప్పుడు, నాకు జోలపాట పాడటానికి నువ్వు ఉంటావు కదా," అని రాజ్  గొంతు తగ్గించి అన్నాడు. అంజలి

 

ఒక గుక్క టీ తాగి అతని వైపు తదేకంగా చూసింది. "నేను నీకు జోలపాట పాడతానో లేక ఇంకేమైనా పాడతానో... అది కాలమే చెబుతుంది. ప్రస్తుతానికి, నీ భోజనం పూర్తి చెయ్యి, ఆ తర్వాత ఈ రాత్రి నీ ఉత్సుకత నిన్ను ఎక్కడికి తీసుకెళ్తుందో చూద్దాం."

 

రాత్రి భోజనం అంతా వాళ్ళిద్దరూ ఇలాంటి తేలికైన, అర్థవంతమైన సంభాషణలనే కొనసాగించారు. ఆ వాతావరణంలో ఒక అపరిచితమైన ఉత్సాహం, ఒక గాఢమైన ఆకర్షణ ఉన్నాయి. రాత్రి భోజనం తర్వాత, దీపాలు ఆర్పేసినప్పుడు, ఆ నీలిరంగు వెలుగుల గది మరోసారి తమ కొత్త ప్రయోగాలకు, స్పర్శలకు సాక్షిగా నిలుస్తుందని ఇద్దరికీ తెలుసు.

 

ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దంలో, సుపరిచితమైన ఆ నీలిరంగు వెలుగు ఒక మాయాజాల వాతావరణాన్ని సృష్టించింది. రాత్రి భోజనం నాటి తేలికపాటి అల్లరి చేష్టలు, ద్వంద్వార్థ సంభాషణలు ఆ గాలిలో ఒక తీయని అశాంతిని నింపాయి. వాళ్లిద్దరూ మంచం మీద పడుకోగానే, గదిలోని ఉష్ణోగ్రత ఒక్కసారిగా పెరిగింది.

 రాజ్  నిటారుగా పడుకుని ఉన్నాడు, కానీ అతని శ్వాస భారంగా ఉంది. అతను తిరిగి తన తల్లి వైపు చూశాడు. అతని కళ్లలో ఒక వింతైన నిస్సహాయత, ఒక గాఢమైన ఆరాటం, మరియు బతిమాలుతున్న అమాయకత్వం ఉన్నాయి. ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, రాత్రి తన నిద్రను, పగలు తన ప్రశాంతతను దోచుకున్న ఆ ఓదార్పు స్పర్శ కోసం అతను తన తల్లిని వేడుకుంటున్నాడు.

 

అంజలి అతని దాహంతో, ఆకాంక్షతో ఉన్న కళ్లలోకి చూసింది. రాజ్  ఇప్పుడు పూర్తిగా తన మాయలో పడిపోయాడని, అతని శరీరం ఆ సున్నితత్వం కోసం తపిస్తోందని ఆమెకు అనిపించింది.

 అంజలి ముఖం ఒక మనోహరమైన, అర్థవంతమైన చిరునవ్వుతో వెలిగిపోయింది. ఆమె నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగి, రాజ్  ముఖానికి దగ్గరగా వంగి, "ఏమిటి అంత తీక్షణంగా చూస్తున్నావు? భయపడకు... పద," అని గుసగుసలాడింది.దాన్ని తాకండి.

 అంజలి ఆ మాటలు అనగానే, రాజ్  గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది. అతను వణుకుతూ రెండు చేతులు ముందుకు చాచాడు. ఈసారి, అతని వేళ్ళలో సంకోచం తగ్గి, వాటిని తన సొంతం చేసుకోవాలనే ఆరాటం పెరిగింది. అతను తన అరచేతులను అంజలి వక్షోజాలపై సున్నితంగా ఉంచాడు.

 ఆహ్..." రాజ్  నోటి నుండి ఒక చిన్న మూలుగు వెలువడింది.

 

అతని అరచేతులు ఆ బరువైన, పట్టులాంటి వక్షోజాలను తాకగానే, పైజామా లోపల అతని పురుషాంగం పూర్తి శక్తితో కొట్టుకుంది. అది ఇప్పుడు ఎంత గట్టిపడిందంటే, పైజామా గుడ్డ దాన్ని కష్టంగా కప్పుతోంది.

 

అంజలి కళ్ళు మూసుకుని, రాజ్  చేతుల కదలికలను అనుభూతి చెందడం ప్రారంభించింది. "రాజ్ ... నిన్న నీకు 'మృదుత్వం' ఇష్టమని చెప్పావు కదా? చూడు, ఇదంతా నీదే. నీకు ఎంత కావాలంటే అంత అనుభూతి చెందవచ్చు," అంజలి గొంతు మరింత లోతుగా మారింది.

 

రాజ్  ఇకపై వాటిని కేవలం తాకడమే కాదు, నెమ్మదిగా తన పిడికిలిలో పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. అంజలి శరీర సువాసన, ఆమె వేగవంతమైన శ్వాస అతన్ని పిచ్చెక్కించాయి. గత రాత్రి తన తల్లి చెప్పిన "సున్నితత్వాన్ని" అతను తన వేళ్ళతో అన్వేషిస్తున్నాడు.

 

గదిలోని నీలి కాంతిలో, తల్లి కొడుకుల మధ్య ఈ దృశ్యం పవిత్రమైన మర్యాదకు, శారీరక ఆకర్షణకు మధ్య ఉన్న సన్నని గీతపై నిలిచింది, దాన్ని వారు ఇప్పుడు దాటారు.

 

రాత్రి నిశ్శబ్దం గదిలోని వేడిని మరింత తీవ్రతరం చేసింది. రాజ్  అరచేతులు అంజలి వక్షోజాల వంపులను సున్నితంగా నిమురుతున్నాయి. కానీ అప్పుడు తన వేళ్ళ కింద చాలా భిన్నమైన, "గట్టిగా" ఉన్నదాన్ని అతను గ్రహించాడు.

 

అంజలి వెల్వెట్ లాంటి మృదువైన వంపుల మధ్యలో, బట్టలోంచి రెండు చిన్న, గింజల వంటి వస్తువులు బయటకు పొడుచుకువచ్చి, రాళ్లంత గట్టిగా అనిపించాయి. రాజ్  వాటిని తన వేళ్ళతో తేలికగా నొక్కి, ఆపై తన తల్లి కళ్ళలోకి చూశాడు.

 

రాజ్  శ్వాస మరింత వేగవంతమైంది. ఆ పైకి లేచిన ప్రదేశం చుట్టూ తన వేలితో తిప్పుతూ, అతను మెల్లగా, ఆసక్తిగా అడిగాడు.

 

"అమ్మా... ఇదేంటి? అవి చాలా మెత్తగా ఉంటాయని ఇప్పుడే చెప్పావు కదా, మరి ఇంత మెత్తగా ఉన్న ఈ రెండు ప్రదేశాలు ఎందుకంత గట్టిగా ఉన్నాయి? నా వేలు గుచ్చుకుంటోంది అమ్మా..."

 

అంజలి నోటి నుండి మెల్లగా ఒక నిట్టూర్పు వెలువడింది, ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది. రాజ్  సూటిగా అడిగిన ప్రశ్న, అతని వేళ్ల ఒత్తిడి అంజలి శరీరంలో ఒక విద్యుత్ షాక్‌ను కలిగించాయి.

 

ఆమె కళ్ళు తెరిచింది, వాటిలో ఇప్పుడు ఒక వింత కాంతి, ఒకరకమైన మైకం ఉన్నాయి. ఆమె వణుకుతూ లోతుగా శ్వాస తీసుకుని, నెమ్మదిగా వివరించడం మొదలుపెట్టింది.

 

"రాజ్ ... దీనిని చనుమొన అంటారు. నేను నీకు చెప్పినట్లే ఇది శరీరంలో అత్యంత సున్నితమైన భాగం, అలాగే ఇది కామోద్రేకాన్ని కొలిచే థర్మామీటర్ కూడా." అంజలి గొంతు బొంగురుగా, వణుకుతూ ఉంది.

 

ఆమె రాజ్  చేతిని పట్టుకుని మరింత గట్టిగా నొక్కింది. నువ్వు వాటిని ఇలా నిమిరినప్పుడు, నీ స్పర్శకు నా శరీరంలో కామోద్రేకం కలిగి, అవి వాటంతట అవే గట్టిపడతాయి. నేను నీ స్పర్శను ఎంతగానో ఆస్వాదిస్తున్నాననడానికి ఇది ఒక సంకేతం. నా శరీరం నీకు స్పందిస్తోంది, నాయనా.

 

రాజ్  నివ్వెరపోయాడు. తన స్పర్శకు తన తల్లి శరీరం ఇంత బాగా స్పందిస్తోందని అతను నమ్మలేకపోయాడు. పైజామాలోనే అతని మడ్డ  కొట్టుకుంటోంది, సిరల్లో రక్తం ఉరకలేస్తోంది.

 

"అయితే... నేను ఆనందిస్తున్నంతగా నువ్వు కూడా ఆనందిస్తున్నావా?" అని రాజ్  దాదాపు గుసగుసలాడుతూ అడిగాడు.

 

అంజలి నెమ్మదిగా తల ఊపింది. "అవును... నాకంటే ఎక్కువగా. నువ్వు వాటిని ఎంతగా రెచ్చగొడితే, నా ఒంట్లో అంతగా వణుకు పుడుతుంది. ఈ మృదుత్వం కింద ప్రకృతి ఎంత లోతును దాచిపెట్టిందో ఇప్పుడు నువ్వే చూడు."

 

రాజ్  మరింత ఉధృతంగా ఆ గట్టి చనుమొనలను తన వేళ్ళ మధ్య నొక్కుతూ, పిసకడం మొదలుపెట్టాడు. మంచం మీద అంజలి శరీరం నెమ్మదిగా బిగుసుకుపోయింది, ఆమె బరువైన శ్వాస గదిలోని నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది.

 

గదిలోని మైమరపించే నీలి కాంతిలో కాలం స్తంభించిపోయినట్లు అనిపించింది. రాజ్  వేళ్ళు బట్టల మీదుగా అంజలి గట్టిపడిన చనుమొనలను తాకాయి, కానీ అతని దాహం కేవలం స్పర్శతో తీరలేదు. అతను ఆ మృదుత్వాన్ని, ఆ వంపును ఎలాంటి అడ్డు లేకుండా స్వయంగా చూడాలనుకున్నాడు.

 

అతని గొంతు ఎండిపోయింది, గుండె ఎంత వేగంగా కొట్టుకుంటుందంటే అది పక్కటెముకలకు తగులుతున్నట్లుగా అతనికి అనిపించింది.

 రాజ్  క్షణకాలం తన వేళ్ళను ఆపి, వణుకుతున్న గొంతుతో మెల్లగా తన తల్లి కళ్ళలోకి చూశాడు.

"అమ్మా... నేను... నేను వాటిని చూడవచ్చా, తాకవచ్చా?"

 

అంజలి కొద్దిగా ఆశ్చర్యంతో అతని వైపు చూసి, చిన్న చిరునవ్వుతో అంది, "ఓరి వెర్రివాడా, ఇప్పుడు ఏం చేస్తున్నావ్? కేవలం వాటిని తాకుతున్నావ్, ఇంకేం చేస్తావ్?"

 

రాజ్  సంకోచం మరింత పెరిగింది. అతను చూపులు కిందకి దించి, తన తల్లి కుర్తా మెడ వైపు చూపిస్తూ, మెల్లగా అన్నాడు, "ఇలా కాదు అమ్మా... నా ఉద్దేశం... బట్టలు లేకుండా. నేను వాటిని దగ్గరగా చూడాలనుకుంటున్నాను... నా కళ్ళతో."

 

గదిలో నిశ్శబ్దం మరింత పెరిగింది. అంజలికి ఒక క్షణం ఊపిరి ఆగిపోయింది. రాజ్  ఇంత త్వరగా, ఇంత సూటిగా ఈ కోరిక కోరతాడని ఆమె ఊహించలేదు. కానీ ఆ తర్వాత, తన కొడుకు ఎంత ఆశగా, నిజాయితీగా తన అనుమతి అడుగుతున్నాడో ఆమె చూసింది.

 

తాను చెప్పిన మాటలు అంజలికి గుర్తుకువచ్చాయి—"ఇదంతా సహజమే." తాను ఈ రోజు ఇక్కడే ఉంటే, రాజ్  మళ్ళీ అపరాధభావన అనే చీకటిలోకి కూరుకుపోవచ్చని ఆమె గ్రహించింది.

 

అంజలి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుంది. ఆమె నెమ్మదిగా తన చేతిని పైకి లేపి, కుర్తా గుండీల వైపు జరిపింది. ఆమె వేళ్లు కొద్దిగా వణికాయి, కానీ రాజ్  పట్ల ఆమె కళ్ళలో ఒక వింత అంగీకారభావం కనిపించింది.

 

"పర్వాలేదు, రాజ్ ... నీ కుతూహలం నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకొస్తే, నేను నిన్ను ఆపాలనుకోవడం లేదు. ప్రకృతి ఏమి సృష్టించిందో చూడు," అని అంజలి మృదువైన స్వరంతో అంది.

 

ఆమె నెమ్మదిగా తన కుర్తా గుండీలను విప్పి, ఆ వస్త్రాన్ని తన భుజాల నుండి కొద్దిగా కిందికి జార్చింది. ఆ వస్త్రం తొలగిపోయిన వెంటనే, గదిలోని మసక వెలుతురులో అంజలి పాలలాంటి తెల్లని, భారీ వక్షోజాలు ఆర్యన్‌కు కనిపించాయి. వాటి మధ్యలో ఆమె గులాబీ-గోధుమ రంగు, గట్టి చనుమొనలు రత్నాల్లా మెరిశాయి.

 

అప్పుడు రాత్రి 11:30 మాత్రమే అయింది. గదిలోని మసక నీలి కాంతి, అంజలి యొక్క నాజూకైన, నగ్నమైన పై శరీరంపై ఒక మాయా కాంతిని ప్రసరింపజేసింది. రాజ్  కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి. తన జీవితంలో మొదటిసారిగా, అతను ఇలాంటి స్త్రీని, అది కూడా తన సొంత తల్లిని చూశాడు.

 

అంజలి యొక్క బరువైన, వెల్వెట్ లాంటి గుండ్రని వక్షోజాలు, వాటి మధ్యలో మెరుస్తున్న గట్టి చనుమొనలు... ఇదంతా రాజ్ కు దృశ్యపరమైన దిగ్భ్రాంతిని కలిగించింది.

 

రాజ్  గుండె ఎంత వేగంగా కొట్టుకుందంటే, అది తన ఛాతీ నుండి బయటకు వచ్చేస్తుందేమో అనిపించింది. అతని మెదడులోని వేలాది నరాలు పేలిపోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాయి. ఆ ఉత్సాహం, ఆందోళన, ఆనందం, మరియు అదే సమయంలో ఆ "నగ్న" నిజాన్ని అంగీకరించడం - ఇవన్నీ అతని యుక్తవయస్సు మనసుకు భరించలేనంతగా ఉన్నాయి.

 

ఆ నగ్నమైన సున్నితత్వం వైపు తన వణుకుతున్న చేతిని చాచగానే, అతనికి అకస్మాత్తుగా తీవ్రమైన తలతిరగడం మొదలైంది. అతని దృష్టిలో చీకటి అలుముకోవడం ప్రారంభమైంది, మరియు స్వరాలు ప్రతిధ్వనించడం మొదలయ్యాయి. అతను ఆ "అతి ఉద్దీపన"ను భరించలేక మంచం మీద వెనక్కి కుప్పకూలిపోయాడు. అతను స్పృహ కోల్పోయాడు.

 

అంజలి కంగారుపడింది. "రాజ్ ! రాజ్ ! ఏమైంది, నాయనా?" ఆమె వెంటనే తన కుర్తాను పట్టుకుని రాజ్  ముఖం మీద తట్టడం మొదలుపెట్టింది. కానీ రాజ్  గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు (షాక్ వల్ల కలిగిన నిద్ర). అతను కేవలం స్పృహ తప్పి పడిపోయాడని తెలిసి అంజలి ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఆమె ప్రేమగా అతనిపై దుప్పటి కప్పి, నుదుటిపై ముద్దుపెట్టి, అతని పక్కన పడుకుంది.