Thriller ❤️ అందని జాబిలి..❤️ కోసం (రక్త కధనరంగం - 1)

[Sunnysunnysunny]

మరుసటి రోజు ఉదయం, సూర్యకిరణాలు గదిలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, అవి ఒక కొత్త తాజాదనాన్ని, గాఢమైన శాంతి భావనను మోసుకొచ్చాయి. రాజ్  మేల్కొని చూసేసరికి అంజలి అప్పటికే లేచి ఉంది, వంటగది నుండి టీ యొక్క మృదువైన సువాసన వస్తోంది. ఆ రాత్రి బరువు, భయం, మరియు వెక్కిళ్ళు—అన్నీ గతం అయిపోయినట్లు అనిపించాయి. డైనింగ్ టేబుల్  బల్ల తన పూర్వపు అందాన్ని తిరిగి పొందింది. రాజ్  ఇప్పుడు తన తల్లి కళ్ళలోకి చూడగలిగాడు. నిజం చెప్పడంతో, అతని మనసులోని ప్రతీ మూల తేలికపడింది.

"అమ్మా, ఈరోజు పూరీలు  కొంచెం ఎక్కువగా కరకరలాడుతూ ఉన్నాయి," అని రాజ్  నవ్వుతూ అన్నాడు.

అంజలి తన టీ తాగుతూ, ప్రేమగా అతని వైపు చూసింది. "మంచిదే, కనీసం ఈరోజు నువ్వు ఆహారం మీద దృష్టి పెట్టావు, లేకపోతే నిన్న నువ్వు కేవలం పళ్ళెం వైపే చూస్తూ ఉండిపోయావు." ఇద్దరూ పగలబడి నవ్వారు. నిన్న రాత్రి చేసిన ఒప్పుకోలు వారి మధ్య ఉన్న గోడను కూల్చివేసి, ఇకపై ఏదీ నిషేధం కాని ఒక వంతెనను నిర్మించింది.

ఈ మూడు నాలుగు రోజుల్లో, రాజ్  ఆత్మవిశ్వాసం తిరిగి వచ్చింది. తన తల్లి తనను అర్థం చేసుకుంటుందని తెలిసి, అతను తన శారీరక ప్రతిచర్యల గురించి సిగ్గుపడటం మానేశాడు.

ప్రతి రాత్రి వారు కలిసి నిద్రపోయేవారు, ఆ రోజు గురించి మాట్లాడుకుంటూ, నిద్రలోకి జారుకుంటూ నవ్వుకునేవారు. అంజలి యొక్క 'పాత వ్యసనం' ఒక దూరపు జ్ఞాపకంగా మిగిలిపోయింది. ఆమెకు ఇకపై ఎలాంటి కృత్రిమ ఓదార్పు అవసరం లేదు, ఎందుకంటే తన కొడుకు సాంగత్యమే ఆమెకు గొప్ప స్వస్థతను చేకూర్చింది.

ఒక సాయంత్రం, వారు నడక నుండి తిరిగి వస్తుండగా, వారి మధ్య ఇక ఏమాత్రం సంకోచం మిగల్లేదని రాజ్  గ్రహించాడు. ప్రపంచంలోనే ప్రాణ స్నేహితుల్లా వారు చేతులు పట్టుకుని నడిచారు. రాజ్  తన తల్లిని ఆ చీకటి నుండి బయటకు లాగాడు, దానికి ప్రతిఫలంగా, ప్రతి అబ్బాయిని లోపలి నుండి తినేసే యుక్తవయస్సు యొక్క సంక్లిష్టతల నుండి అంజలి అతనికి విముక్తినిచ్చింది.

ఇల్లు ఇప్పుడు నిజంగా ఒక స్వర్గంలా అనిపించింది; అక్కడ నిజం మాట్లాడే స్వేచ్ఛ, ప్రతి తప్పును క్షమించే తల్లి ప్రేమ ఉన్నాయి.

ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దంలో, గడియారం ముళ్ళు మళ్ళీ తెల్లవారుజామున 2:00 గంటలను చూపిస్తున్నాయి. గది అదే మసక నీలి కాంతితో, బయట వీస్తున్న గాలి యొక్క మృదువైన సవ్వడితో ప్రకాశవంతంగా ఉంది. రాజ్ కు  హఠాత్తుగా మెలకువ వచ్చింది, కొన్ని రోజుల క్రితం తనను కుదిపేసిన అదే పాత అనుభూతి వెంటనే కలిగింది.

గాఢ నిద్రలో అంజలి పక్కకు తిరిగి మళ్ళీ తనకి చాలా దగ్గరగా వచ్చిందని రాజ్  గ్రహించాడు. ఆమె మృదువైన చేయి రాజ్  ఛాతీపై ఉంది, మరియు ఆమె కాళ్ళు అనుకోకుండా అతని అంగం(మడ్డ ) ని  తాకుతున్నాయి. ఆమె శరీరం యొక్క సుపరిచితమైన వెచ్చదనం మరియు ఆమె చర్మం యొక్క మృదుత్వం నేరుగా రాజ్  పౌరుషాన్ని మేల్కొల్పాయి.

కానీ ఈ రాత్రి, రాజ్  ఆ పాత గాయాలు లేదా భయాలేవీ తనలో దాచుకోలేదు. తన తల్లి తన నిజస్వరూపాన్ని నవ్వుతూ అంగీకరించి, తనను ఒక నేరస్థుడిగా మారకుండా ఎలా కాపాడిందో అతనికి గుర్తుకు వచ్చింది.

అతని మడ్డ పై అంజలి తొడ ఒత్తిడి పెరిగేకొద్దీ, అది సహజంగా గట్టిపడటం ప్రారంభించింది. అది నెమ్మదిగా అతని పైజామా లోపల బిగుసుకుపోవడం మొదలైంది. ఆ స్పర్శ ఎంత ప్రత్యక్షంగా, లోతుగా ఉందంటే రాజ్  శ్వాస భారంగా మారింది. అంజలి నిద్రలో మరింత దగ్గరగా జరగడం అతనికి అనిపించింది, మరియు వారి శరీరాల మధ్య రాపిడి రాజ్  లోపల ఒక రకమైన దడదడలాడే అనుభూతిని సృష్టించింది.

రాజ్  పైకప్పు వైపు చూస్తూ చదునుగా పడుకున్నాడు. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది, కానీ ఈసారి అతనికి "అపరిశుభ్రంగా" అనిపించలేదు. అది కేవలం ఒక భౌతిక వాస్తవం అని అతనికి తెలుసు.

అంజలి చాలా ప్రశాంతంగా నిద్రపోతోంది. ఆమె ముఖం రాజ్  భుజానికి దగ్గరగా ఉంది, ఆమె శ్వాస వెచ్చదనం తన మెడపై అతనికి తగులుతోంది. ఆమెను మళ్ళీ దూరంగా నెట్టేయాలా, లేక "ఇదంతా సహజమే" అన్న తన తల్లి మాటలను గుర్తు చేసుకోవాలా అని రాజ్  ఆలోచించాడు

. అతను వణుకుతున్న చేతితో తన తల్లి కాలును మెల్లగా తాకాడు. ఈసారి, అతనికి భయం లేదు, బదులుగా, ఆ స్పర్శను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. అంజలి చర్మం పట్టులా మృదువుగా ఉంది. రాజ్  అంగం  ఇప్పుడు పూర్తిగా రాయిలా గట్టిపడి, దుప్పటి కింద స్పష్టంగా ఉబ్బి కనిపిస్తోంది.

తన తల్లి గమనిస్తుందేమో అనుకున్నాడు, కానీ అంజలి గాఢంగా శ్వాస తీసుకోవడం చూస్తే ఆమెకు ఏమీ తెలియదని అర్థమైంది. రాజ్  కళ్ళు మూసుకుని, తనకూ తన తల్లికీ మధ్య ఏర్పడిన ఈ కొత్త, పారదర్శకమైన సంబంధంలో భాగమైన, ఇష్టం లేకపోయినా ఆహ్లాదకరమైన అనుభూతిని పొందడం మొదలుపెట్టాడు.

గదిలోని నిశ్శబ్దం ఇప్పుడు మాటలకు తావులేని ఒక బరువైన, వెచ్చని నిశ్శబ్దంగా మారింది. రాజ్  శ్వాస భారంగా ఉంది, పైజామాలోనే పూర్తిగా గట్టిపడిన అతని మడ్డ అంజలి తొడకు ఆనుకుని ఉంది. భరించలేక, అతను వణుకుతున్న గొంతుతో మెల్లగా తల్లిని పిలిచాడు.

"అమ్మా... అమ్మా..."

అంజలికి మెలకువ వచ్చింది. ఆమె కళ్ళు రెప్పలు వాల్చగానే, వాస్తవం ఆమెకు బోధపడింది. గత కొన్ని రోజులుగా వారిద్దరి మధ్య చర్చకు, ఉద్రిక్తతకు కారణమైన రాజ్  గట్టిపడిన మడ్డ  మీద తన తొడ ఉందని ఆమె గ్రహించింది.

అంజలి తొందరపడలేదు. ఆమె తన కాలు కదపలేదు, ఆశ్చర్యం కూడా వ్యక్తం చేయలేదు. ఆమె కొన్ని క్షణాల పాటు రాజ్  కళ్ళలోకి చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆ కళ్ళలో భయం, ఉత్సాహం, ఇంకా తెలియని ప్రశ్న ఉన్నాయి.

అంజలి లోతుగా, తెలివిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. తన కొడుకును ఇంక ఏ అపరాధభావంతోనూ, మానసిక క్షోభతోనూ బతకనివ్వకూడదని ఆమె నిర్ణయించుకుంది. ఆమె చాలా మెల్లగా తన స్థానాన్ని మార్చుకుంది—దూరంగా జరగడానికి కాదు, దగ్గరకు రావడానికి.

ఆమె నెమ్మదిగా మంచం మీద పైకి జరిగి కూర్చుంది.

ఆమె తన తొడను రాజ్  మడ్డ  మీద గట్టిగా ఉంచింది. ఆ ప్రత్యక్ష ఒత్తిడి, ఆమె తొడ యొక్క మృదువైన రాపిడి రాజ్  శరీరంలో విద్యుత్ తరంగాన్ని పంపాయి. అతని అంగం  మరింత గట్టిపడింది. అంజలి ఆగి రాజ్  చేతిని పట్టుకుంది. ఆమె చెయ్యి చెమటతో వణికిపోతోంది.

ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, అంజలి రాజ్  చేతిని పైకి లేపి, మెల్లగా తన రొమ్ముపై (సళ్లు పై )ఉంచింది.

రాజ్  నిశ్చేష్టుడయ్యాడు.

కొన్ని రాత్రుల క్రితం తాను అనుకోకుండా తాకిన తన తల్లి మృదువైన, వెచ్చని సళ్లు పై తన అరచేయి ఉందని అతను గ్రహించాడు. కానీ ఈసారి అది 'అనుకోకుండా' కాదు.. అది తన తల్లి స్వంత అంగీకారం మరియు ఆమోదంతో జరిగింది.

గదిలోని నీలి కాంతిలో, వారు ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ ఉండిపోయారు. అంజలి కళ్ళలో ఒక వింతైన ప్రశాంతత మరియు భద్రతా భావం ఉన్నాయి. "ఈ స్పర్శ నీకు శాంతిని  చేకూర్చి, నీలోని కామోద్రేకాన్ని శాంతపరిస్తే, నాకు ఎలాంటి అభ్యంతరం లేదు" అని ఆమె మౌనంగా తెలియజేస్తున్నట్లుగా ఉంది.

రాజ్  చేయి ఆమె వంపులను స్పృశించగా, అతని మడ్డ  తల్లి తొడల మధ్య వెచ్చదనంలో సేదతీరింది. అలాంటి అనుభూతిని అతను ఇంతకుముందు కేవలం కలలలో లేదా భయంలో మాత్రమే అనుభవించాడు. ఆ రాత్రి, తల్లి కొడుకుల మధ్య ఉన్న తెర పూర్తిగా తొలగిపోయింది. మాటలు ఏమీ రాలేదు, కానీ ఆ స్పర్శ ఎన్నో విషయాలు చెప్పింది.

ఆ రాత్రి గదిలోని నీలి కాంతిలో ఒక అపరిచితమైన ప్రశాంతత నిండిపోయింది. రాజ్  చేయి అంజలి సళ్లు  వెచ్చదనాన్ని స్పృశించగా, ఆమె తొడ ఒత్తిడి నేరుగా అతని అంగం పై పడింది. క్రమంగా, ఆ ఉద్రేకం గాఢమైన విశ్రాంతిగా మారి, వారు ఒకరికొకరు దగ్గరగా గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నారు.

మరుసటి ఉదయం, సూర్యకిరణాలు గదిలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, గాలిలో ఎలాంటి ఆందోళన లేదు. రాజ్  మనసులో ఏమాత్రం అపరాధభావం లేదా అపరాధభావం మిగలకుండా, ఈ విషయాన్ని పూర్తిగా పరిష్కరించాలని అంజలి నిశ్చయించుకుంది.

డైనింగ్ టేబుల్  తర్వాత, ఇంట్లో అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నప్పుడు, అంజలి రాజ్ ను  పిలిచి సోఫాలో తన పక్కన కూర్చోబెట్టింది. ఆమె రాజ్  చేతిని పట్టుకుని చాలా ప్రశాంతమైన, గంభీరమైన స్వరంతో మాట్లాడటం ప్రారంభించింది.

"రాజ్ , నిన్న రాత్రి జరిగిన దాని గురించి నీకు ఒక విషయం చెప్పాలి," అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ అంజలి అంది.

రాజ్  కొద్దిగా చూపులు కిందకి దించాడు, కానీ ఈసారి అతను వణకలేదు.

అంజలి చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అంది, "చూడు నాయనా, నిన్న రాత్రి జరిగింది పూర్తిగా సాధారణమైనదే. ఒక డాక్టర్‌గా, నీ తల్లిగా, మానవ శరీరం ఎలా పనిచేస్తుందో నాకు తెలుసు. ఈ మధ్య మనమిద్దరం అనుభవిస్తున్న మానసిక ఒత్తిడి, ఒంటరితనం మన భౌతిక సామీప్యం వల్ల ఉపశమించింది."

రాజ్  చేతిని నిమురుతూ, ఆమె కొనసాగించింది, "దీని గురించి అపరాధ భావనతో బాధపడటంలో అర్థం లేదు."

రాజ్  మెల్లగా అడిగాడు, "కానీ అమ్మా... ఇది తప్పు కాదా? జనాలు ఏమనుకుంటారు?"

అంజలి దృఢంగా బదులిచ్చింది, "సమాజం మంచి చెడులను నిర్వచిస్తుంది, కానీ మన పరిస్థితి వేరు. మనం ఏ తప్పూ చేయలేదు. మనం ఒకరికొకరం రక్షణ కవచంలా ఉన్నాం. నా స్పర్శ నిన్ను ప్రశాంతపరిచి, నీ సాన్నిధ్యం నన్ను ఆ పాత వ్యసనానికి దూరంగా ఉంచితే, అది మనకు ఔషధం లాంటిది. మనం పంచుకునే నమ్మకమే గొప్ప సత్యం."

శరీర అవసరాలు, హార్మోన్ల ప్రభావాలు సహజమైనవని ఆమె రాజ్ కు  వివరించింది. వారు దీనిని ఒకరితో ఒకరు సౌకర్యవంతంగా అంగీకరిస్తే, అది నేరం కాదు.

"నిన్ను నువ్వు నిందించుకోవడం ఆపాలి. మన ఇద్దరికీ ఒకరికొకరు అవసరం, ఈ 'కలిసి ఉండటంలో' ఎలాంటి అపవిత్రత లేదు, కేవలం విడదీయరాని నమ్మకం మాత్రమే ఉంది."

రాజ్  తల్లి మాటలు అతనికి అపారమైన మానసిక బలాన్ని ఇచ్చాయి. తన తల్లి ఎంత ఆధునికురాలు, వివేకవంతురాలు అని అతను గ్రహించాడు. వారు ఒక్క క్షణంలో అతని మనసులోని చీకటినంతటినీ తొలగించారు. ఇప్పుడు వారి మధ్య ఎలాంటి తెర లేదు, కేవలం గాఢమైన అవగాహన, షరతులు లేని సహచర్యం మాత్రమే ఉన్నాయి.

అది రాత్రి సమయం, ఇల్లంతా విచారకరమైనది కాకుండా, హాయినిచ్చే నిశ్శబ్దంతో నిండి ఉంది. వంటగదిలో పాత్రల చప్పుడు, మసాలాల సువాసన గుమగుమలాడుతున్నాయి. రాజ్ , అంజలి ఒకరి కళ్ళలోకి ఒకరు చూసుకోని దశను దాటారు. ఇప్పుడు వారి మధ్య ఒక పారదర్శకత ఏర్పడింది, అది వారి సంబంధాన్ని మరింత గాఢంగా, స్నేహపూర్వకంగా మార్చింది.

అంజలి వేడి వేడి కూర, అన్నం భోజన బల్ల మీద వడ్డించింది. రాజ్  మొదటి ముద్ద తిని ముఖం చిట్లించాడు.

"అమ్మా, ఈరోజు ఉప్పు కొంచెం తక్కువైనట్టుంది కదా? లేక నా నాలుక మొద్దుబారిపోయిందా?" అని రాజ్  అంజలి వైపు చూస్తూ అల్లరిగా అడిగాడు.

అంజలి వెంటనే తన పళ్ళెం నుండి ఒక చెంచా తీసుకుని, రాజ్  వైపు కోపంగా చూసింది. "పర్వాలేదు! నా వంటలో తప్పులు వెతకడానికి నీకు ఒక సాకు కావాలి అంతే. వచ్చేసారి నువ్వే వండుకో, అప్పుడు నీకే తెలుస్తుంది."

రాజ్  నవ్వాడు. "అమ్మా, నీకు ఎంత త్వరగా చిరాకు వస్తుందో చూద్దామని అడిగాను. కూర అద్భుతంగా ఉంది, కానీ పకోరాలు ఇంకొంచెం మెత్తగా ఉంటే బాగుండేది."

"సరేనా? మరి నిన్న నువ్వు ఇచ్చిన మాడిపోయిన ఆమ్లెట్ సంగతేంటి?" అని అంజలి ఆటపట్టిస్తూ రాజ్  చెంప మీద తేలికగా కొట్టింది.

రాత్రి భోజనం అంతా వాళ్లిద్దరూ ఇలాగే ఒకరినొకరు ఆటపట్టించుకుంటూనే ఉన్నారు. ఈ సరదా సంభాషణ, ముందు జరిగిన సంఘటన వల్ల వారి మధ్య ఏర్పడిన ఉద్రిక్తతను పూర్తిగా పోగొట్టింది. తన తల్లి ఇకపై కేవలం సంరక్షకురాలు మాత్రమే కాదని, ప్రపంచంలో దేని గురించైనా మాట్లాడగలిగే తన ప్రాణ స్నేహితురాలు అని రాజ్ కు  అనిపించింది.

రాత్రి భోజనం తర్వాత, గిన్నెలు తానే కడుగుతానని రాజ్  పట్టుబట్టాడు.

"వదిలేయ్ రాజ్ . నేను ఉదయాన్నే కాలేజీకి వెళ్ళాలి," అంది అంజలి.

"లేదు అమ్మా, 'డాక్టర్ సాహిబా' ఈరోజు విశ్రాంతి తీసుకోవాలి. ఎలాగూ నువ్వు రోజంతా రోగులతోనే గడిపావు కదా," అంటూ రాజ్  నవ్వి ఆమెను సోఫా వైపు నెట్టాడు.

అంజలి సోఫాలో కూర్చుని, తన కొడుకు పని చేసుకోవడాన్ని చూస్తూ ఉంది. కొద్ది రోజుల క్రితం వరకు తన గుర్తింపు, యవ్వనం అనే సంక్లిష్టతలలో సతమతమవుతున్న ఆ అబ్బాయి, ఇప్పుడు ఇంత బాధ్యతగా, ఉల్లాసంగా ఎలా మారాడో ఆమె నమ్మలేకపోయింది. రాజ్ ను  'క్షమించి', ఆ రాత్రి జరిగిన దాన్ని 'సాధారణం' అని కొట్టిపారేయడం ద్వారా, తాను అతడిని కాపాడటమే కాకుండా, తన ఒంటరితనానికి అత్యంత అందమైన నివారణను కూడా కనుగొన్నానని ఆమె గ్రహించింది. అప్పటికి

రాత్రి 11 గంటలు. ఇంట్లో దీపాలు నెమ్మదిగా మసకబారడం ప్రారంభించాయి.

"రాజ్ , త్వరగా రా... నాకు నిద్ర వస్తోంది," అని అంజలి తన గది నుంచి పిలిచింది.

రాజ్  వంటగది లైటు ఆపి, నవ్వుతూ, తన గదికి కాకుండా, తన తల్లి గది వైపు వెళ్ళాడు. ఇప్పుడు తను ఎక్కడ ఉండాలో అతనికి తెలుసు, తన మనసు  ఎక్కడ ఉందో అంజలికి తెలుసు. అప్పటికి

రాత్రి 12 గంటలు. గది నిశ్శబ్దంగా ఉంది, కానీ ఆ నిశ్శబ్దం నిజమైన నిశ్శబ్దం కాదు; అందులో ఒక వింతైన వెచ్చదనం, బరువు ఉన్నాయి. రాజ్ , అంజలి ఇద్దరూ పడుకుని ఉన్నారు, కానీ వారిద్దరికీ నిద్ర పట్టలేదు. ఫ్యాన్ యొక్క మృదువైన శబ్దం, ఒకరి శ్వాస మరొకరికి స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి.

అంజలి రాజ్ కు  వీపు చూపి ఉన్నప్పటికీ, అతను మేల్కొని, అశాంతితో ఉన్నాడని ఆమె గ్రహించగలిగింది. ఇంతలో, రాజ్  మనసులో ఒక తుఫాను చెలరేగుతోంది. అతని తల్లి మాటలు—"ఇదంతా సహజమే,"ఇందులో తప్పు లేదు"—ఆ మాటలు ఆమె చెవుల్లో ప్రతిధ్వనించాయి. ఆమె యవ్వనపు ఉద్వేగం, ఆ స్పర్శ జ్ఞాపకం ఆమెను నిద్రపోనివ్వలేదు.

చివరికి, తన గుండెచప్పుడును అదుపులోకి తెచ్చుకుని, రాజ్  గొంతు బొంగురుపోగా చీకటిని చీల్చుకుంటూ వచ్చింది.

"అమ్మా..." వణుకుతున్న స్వరంతో పిలిచాడు.

అంజలి నెమ్మదిగా తిరిగి అతని కళ్ళలోకి చూసింది. నీలి కాంతిలో అతని కళ్ళు మెరుస్తున్నాయి. "లేచావా? ఏమైంది?"

రాజ్  తన ధైర్యమంతా కూడగట్టుకుంటున్నట్టుగా ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచాడు. "అమ్మా... నాకు నిద్ర పట్టడం లేదు. నిన్న రాత్రి జరిగిన దాని తర్వాత... మరియు ఈ ఉదయం నువ్వు చెప్పిన దాని తర్వాత... నా మనసు ఒకే చోట నిలిచిపోయింది."

అతను ఆగి, అంజలి కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, కొద్దిమంది కొడుకులు మాత్రమే చెప్పడానికి ధైర్యం చేసే మాటను అన్నాడు.

"అమ్మా... నేను... నేను నిన్ను తాకవచ్చా? మళ్ళీ... ఈసారి స్పృహతో?"

గదిలోని ఉష్ణోగ్రత ఒక్కసారిగా పెరిగినట్లు అనిపించింది. అంజలి కనురెప్ప కూడా వాల్చలేదు. ఆమె కేవలం అతని వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది. రాజ్  స్వరంలో ఆమెకు కామం కనిపించలేదు, కానీ ఒక వింతైన అమాయకత్వం, ఆసక్తి, మరియు ఆ ఉదయం తను ఇచ్చిన 'అంగీకారం' కోసం ఒక అన్వేషణ కనిపించాయి.

అంజలి ఎటువంటి కోపాన్ని ప్రదర్శించలేదు. ఈ రోజు తను అతన్ని తిరస్కరించినా లేదా మందలించినా, వాళ్ళిద్దరూ సృష్టించుకున్న 'పారదర్శకత' మళ్ళీ కూలిపోతుందని ఆమెకు తెలుసు. రాజ్  తన నుండి ఏమీ 'దాచడం' లేదని, బదులుగా తన తల్లిని 'అనుమతి' అడుగుతున్నాడని ఆమె గ్రహించింది.

మెల్లగా నవ్వుతూ, అంజలి తన దుప్పటిని కొద్దిగా కిందకి లాగి, రాజ్  చేతిని పట్టుకుని, తన రొమ్ము మీద పెట్టుకుంది.