[Sunnysunnysunny]

రాజ్ ఇంట్లో ::

ఆ రాత్రి జరిగిన ఆ రహస్యమైన, కలవరపరిచే క్షణం ఇప్పుడు ప్రశాంతమైన, నిశ్శబ్దమైన నిద్రగా మారిపోయింది.

వంటగది కిటికీలోంచి సూర్యకాంతి వడకట్టి భోజన బల్లపై పడింది, కానీ ఈ రోజు ఆ వెలుగులో నిన్నటి వెచ్చదనం, నిశ్చింత లేవు. ఈ ఉదయం రాజ్ కు  ఒక బరువైన భారంలా అనిపించింది. 

ఆ రాత్రి జరిగిన అస్పష్టమైన జ్ఞాపకాలు, అనుకోకుండా తన తల్లి రొమ్ములపై చేయి పెట్టడం—అన్నీ అతని మనసులో ఒక సినిమా లాగా నడిచాయి. టిఫిన్ చేసే  బల్ల వద్ద నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. అంజలి, ఎప్పటిలాగే, వేడి ఇడ్లీ , టీని బల్లపై ఉంచింది.

"రాజ్ , ఈరోజు చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నావు? నిన్న రాత్రి సరిగ్గా నిద్రపోలేదా?" అతని ప్లేటులో పెడుతూ అంజలి ప్రేమగా అడిగింది.

రాజ్  తన ప్లేటు నుండి తల ఎత్తలేదు. అతను కేవలం  తినడం పై  నిమగ్నమై ఉన్నాడు. "లేదు అమ్మా... నాకు కొంచెం తలనొప్పిగా ఉంది, బహుశా చదువు ఒత్తిడి వల్ల కావచ్చు," అని అతను తడబడుతూ చెప్పాడు.

అంజలికి అతని ప్రవర్తన చాలా వింతగా అనిపించింది. నిన్నటి వరకు కబుర్లు చెబుతూ, సరదాగా మాట్లాడుతున్న కొడుకు ఇప్పుడు కళ్ళలోకి చూడటం లేదు. రాజ్  ముఖం కొద్దిగా ఎర్రబడటం, పదేపదే వేళ్ళు తిప్పడం ఆమె గమనించింది. అతనికి ఏదైనా పీడకల వచ్చిందేమో లేదా ఒంట్లో బాగోలేదేమో అనుకుని, ఆమె అతని గురించి మరింతగా అడగలేదు.

"సరే, కాలేజీ తర్వాత కాస్త విశ్రాంతి తీసుకో. నీకు ఇష్టమైన కూర నా లంచ్ బాక్సులో పెట్టాను," అంటూ అంజలి అతని నుదుటిపై ముద్దు పెట్టడానికి చేయి చాచింది, కానీ రాజ్  అనుకోకుండా వెనక్కి తీసుకున్నాడు.

ఇది చూసి అంజలి చేయి గడ్డకట్టిపోయింది. ఒక్క క్షణం ఆమె మనసులో గందరగోళం మెరిసింది, కానీ ఉదయాన్నే తొందరపాటు అనుకుని దాన్ని కొట్టిపారేసింది.

రాజ్  తన భోజనాన్ని త్వరగా సంచిలో పెట్టుకున్నాడు. ఆ గది నుండి, ఆ వాతావరణం నుండి బయటపడాలని అతను తొందరపడ్డాడు. తన 'తప్పు' తన ముఖంలో స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నట్లు, ఏ క్షణంలోనైనా తన తల్లి దాన్ని చదివేస్తుందేమో అని అతనికి అనిపించింది.

"అమ్మా, నేను వెళ్తున్నాను. నాకు ఆలస్యం అవుతోంది," అని తేలికగా చెప్పి, వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా అతను హడావిడిగా ఇంటి నుండి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు.

మెట్లు దిగుతుండగా అతని గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. రాత్రంతా అతన్ని నిద్రలేకుండా చేసిన ఆ మృదువైన స్పర్శతో అతని చేయి ఇంకా జలదరిస్తోంది.

అతను కాలేజీకి వెళ్ళబోతున్నాడు, కానీ అతని మనసు మాత్రం అదే మంచం మీద, అదే నీలి వెలుగుల గదిలో ఇరుక్కుపోయింది.

గత వారం రోజులుగా ఆ ఇంటికి ప్రాణం పోసిన కబుర్లు, నవ్వులు భోజన బల్ల వద్ద లేవు. రాజ్  తన పళ్ళెం మీదే దృష్టి సారించి, కేవలం రెండు ముద్దలు మాత్రమే తిన్నాడు. అంజలి అతని వైపు చూస్తూనే ఉంది; రాజ్  మనసులో ఏదో లోతైన, కలవరపరిచే విషయం జరుగుతోందని ఆమె ఆప్యాయమైన చూపు గ్రహించింది.

క్లినిక్ సంఘటన లేదా తన 'వ్యసనం' గురించి రాజ్  ఇంకా ఏదో రకమైన మానసిక ఆఘాతంలో ఉన్నాడేమో, లేదా నిన్న రాత్రి అతను చెప్పలేనిది ఏదైనా జరిగిందేమో అని ఆమె అనుకుంది.

రాత్రి భోజనం తర్వాత, రాజ్  ఎప్పటిలాగే పాలు వేడి చేశాడు. వంటగదిలోని మసక వెలుతురులో అతని ముఖం పాలిపోయి, అలసిపోయినట్లు కనిపించింది. అంజలి వెనుక నుండి మెల్లగా నడుచుకుంటూ వచ్చి, కౌంటర్‌కు ఆనుకుని నిలబడింది.

"రాజ్ ..." అని ఆమె మెల్లగా పిలిచింది.

రాజ్  చేతిలోంచి చెంచా దాదాపు కింద పడిపోయింది. "ఏంటి అమ్మా?" అని అతను వెనక్కి తిరగకుండానే బదులిచ్చాడు.

"పాలు వేడిగా ఉన్నాయి. ఇక్కడ నాతో పాటు కూర్చో," అని అంజలి దగ్గరలో ఉన్న ఒక స్టూల్ వైపు సైగ చేసింది. రాజ్  సంకోచంగా కూర్చున్నాడు, అతని చేతులు వణుకుతున్నాయి, ఇంకా తన తల్లి కళ్ళలోకి చూసే ధైర్యం చేయలేకపోయాడు.

అంజలి తన చేతిని అతని చల్లటి చేతిపై ఉంచింది. ఆర్యన్‌కు వెంటనే నిన్న రాత్రి ఆ స్పర్శ గుర్తుకు వచ్చింది, అతని ఒళ్ళంతా ఒక వణుకు పుట్టింది.

"నాయనా, ఉదయం నుండి నువ్వు మామూలుగా లేవని గమనిస్తున్నాను. ఏమైంది? నా వ్యసనం గురించి ఇంకా బాధపడుతున్నావా? లేక నేను ఏదైనా తప్పు చేశానా?" అంజలి గొంతులో ఒక వింతైన ఆందోళన, బాధ ధ్వనించాయి.

రాజ్  గొంతు ఎండిపోగా మింగేశాడు. "లేదు, అమ్మా... అలాంటిదేమీ లేదు. కేవలం... నాకు కొంచెం బరువుగా ఉంది."

"నా నుండి దాచకు, రాజ్ . నేను నీ తల్లిని; నీ గుండెచప్పుడు నాకు తెలుసు. లోపల ఏదో నిన్ను తినేస్తున్నట్టుగా, నువ్వు తీవ్రమైన దిగ్భ్రాంతిలో ఉన్నట్టున్నావు. నాకు చెప్పకపోతే ఇంకెవరికి చెబుతావు? నాతో పాటు పడుకోవడానికి ఇబ్బందిగా ఉందా? అలాగైతే, నీ గదిలో పడుకోవచ్చు. ఇప్పుడు నేను బాగానే ఉన్నాను," అతన్ని పరీక్షిస్తున్నట్టుగా అంజలి అంది.

ఆ జ్ఞాపకం, తల్లి గొంతులోని మాధుర్యం వల్ల ప్రేరేపించబడి, రాజ్  పైజామాలోనే అతని పురుషాంగం మళ్ళీ అదిరడం మొదలైంది. ఈ శారీరక ప్రతిచర్య పట్ల అతనికి ఎంత అసహ్యం వేసిందంటే, అతని కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. అతనికి ఉన్నదల్లా నిజం చెప్పేయడమే, కానీ మాటలు పెదవుల మీదే గడ్డకట్టాయి.

గ్లాసులోని పాల నుండి పైకి లేస్తున్న ఆవిరి, మసకబారిన రాజ్  చూపులపై పొగమంచులా కమ్ముకుంది. అంజలి ప్రేమపూర్వక స్వరం, ఆమె కళ్ళలో దాగివున్న ఆందోళన ఆర్యన్‌లో మిగిలి ఉన్న చివరి సంయమనాన్ని కూడా ఛిన్నాభిన్నం చేశాయి. సొంత తల్లి నమ్మకానికి, పవిత్రతకు ద్రోహం చేసిన ఒక ఘోరమైన నేరస్థుడిలా అతనికి అనిపించింది.

అంజలి అతని భుజం మీద చేయి వేయగానే రాజ్  ఒళ్ళంతా వణుకు పుట్టింది. అతను ఇక తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు. అతని గొంతు పూడుకుపోయింది, మరుక్షణమే వంటగదిలోని నిశ్శబ్ద వాతావరణం రాజ్  వెక్కి వెక్కి ఏడుపుతో ప్రతిధ్వనించింది.

అతను వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు. అతని కన్నీళ్లు ఆగలేదు. అతను తన ముఖాన్ని చేతుల్లో దాచుకున్నాడు, అతని భుజాలు తీవ్రంగా వణికాయి. ఇది కేవలం ఏడుపు కాదు; గత రాత్రి నుండి అతని హృదయంలో పేరుకుపోయిన అంతర్గత సంఘర్షణ ఒక్కసారిగా విస్ఫోటనం చెందింది.

అంజలి ఆందోళన, భయంతో కుంగిపోయింది. ఆమె ఇంతకు ముందెన్నడూ ఇలాంటి దృశ్యాన్ని చూడలేదు. తనకు అండగా నిలిచిన తన ధైర్యవంతుడైన, తెలివైన కొడుకు ఈరోజు ఇంతలా కుంగిపోతాడని ఆమె ఊహించలేదు.

"రాజ్ ! నాయనా... ఏమైంది? చెప్పు, ఏమైనా ఇబ్బందిగా ఉందా? ఎవరైనా ఏమైనా అన్నారా? నీకు ఒంట్లో బాగోలేదా?" తీవ్ర దుఃఖంతో అంజలి అతని పక్కన మోకరిల్లి, అతని ముఖం మీదున్న చేతులను తీయడానికి ప్రయత్నించింది.

ఆర్యన్‌కు ఎక్కిళ్ళు ఆగిపోయాయి. అతను చెప్పగలిగినదల్లా, "అమ్మా... నేను... నేను చాలా చెడ్డవాడిని. నీకు సహాయం చేద్దామని వచ్చాను, కానీ నేనే పడిపోయాను. నన్ను క్షమించు, అమ్మా... నన్ను క్షమించు."

అంజలి గుండె దిగులుతో నిండిపోయింది. తన తల్లి 'వ్యసనం' వల్ల రాజ్  ఎంతగానో గాయపడి, తనను తాను నియంత్రించుకోలేకపోతున్నాడేమోనని ఆమె అనుకుంది. ఈ మొత్తం పరిస్థితి వల్ల తన కొడుకు తీవ్రమైన మానసిక క్షోభకు గురయ్యాడని ఆమెకు అనిపించింది.

"నోరు మూయ్ నా బిడ్డా... ఎందుకంత చెడ్డవాడివి? నువ్వు నాకు కొత్త జీవితాన్ని ఇచ్చావు. ఏడవకు, నన్ను భయపెడుతున్నావు," అని అంజలి అతన్ని కౌగిలించుకుంటూ అంది.

రాజ్  తల ఇప్పుడు, నిన్న రాత్రి తను తాకిన అదే ఛాతీపై ఉంది. ఆ స్పర్శ జ్ఞాపకానికి, ఇప్పుడున్న ఈ ప్రేమపూర్వక కౌగిలికి మధ్య ఉన్న వైరుధ్యం అతన్ని మరింత వేధించింది. తల్లి ఒడిలో దాక్కుని, తన తప్పుకు క్షమాపణ వేడుకుంటున్న చిన్నపిల్లాడిలా అతను మరింత గట్టిగా ఏడ్చాడు.

అంజలి అతన్ని ఓదార్చడం కొనసాగించింది, కానీ అతని మనసులో వేయి ప్రశ్నలు సుడులు తిరుగుతున్నాయి. గత రాత్రి నుండి తన కొడుకులో ఏం మార్పు వచ్చిందో, తన కొడుకు ఎందుకు అంత నిస్సహాయంగా ఉన్నాడో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. రాజ్  కన్నీళ్లతో తన చీర తడిసిపోగా, ఆమె అతన్ని తన ఛాతీకి హత్తుకుంది.

వంటగదిలోని మసక వెలుతురులో, రాజ్  వెక్కి వెక్కి ఏడుపులు బరువైన శ్వాసలుగా మారాయి. అంజలి అతన్ని తన ఛాతీకి హత్తుకుని, అతని తల నిమురుతూ ఉంది.

రాజ్  నెమ్మదిగా అంజలి కొంగు నుండి తన ముఖాన్ని బయటకు తీశాడు. అతని కళ్ళు ఎర్రగా ఉన్నాయి, ముఖం కన్నీళ్లతో తడిసిపోయింది. తన ధైర్యమంతా కూడగట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్లుగా, అతను వణుకుతూ దీర్ఘంగా శ్వాస తీసుకున్నాడు.

"అమ్మా... నన్ను క్షమించు. నేను... నేను నీకు సహాయం చేయడానికి వచ్చాను, కానీ గతరాత్రి..." రాజ్  గొంతు తడబడింది.

అంజలి అతని చేతులు పట్టుకుంది, ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. "గతరాత్రి ఏం జరిగింది, రాజ్ ? నాకు స్పష్టంగా చెప్పు, నాయనా."

రాజ్  తన తల్లి కళ్ళలోకి చూడలేక, చూపులు దించుకున్నాడు. "నిన్న రాత్రి నేను నిద్రలేచినప్పుడు, నువ్వు నాకు చాలా దగ్గరగా పడుకుని ఉన్నావు. నీ కాలు నా కాలు మీద ఉంది మరియు... మరియు నాకు చాలా వింతగా అనిపించింది. నేను చిన్న పిల్లాడిని, అమ్మా, నా శరీరం అదుపు తప్పింది. నాకు చెమటలు పట్టాయి, నా మర్మాంగాలలో ఏదో జరిగింది, మరియు నేను... నన్ను నేను నియంత్రించుకోలేకపోయాను."

అంజలి ముఖం పాలిపోయి, విగ్రహంలా వింటూ ఉండిపోయింది.

రాజ్  ఏడుస్తూ, "నాకేమైందో నాకు తెలియడం లేదు. నేను... నేను నీ ఛాతీ మీద చెయ్యి పెట్టాను. ఆ స్పర్శను అనుభూతి చెందాలని మాత్రమే కోరుకున్నాను. నువ్వు నా తల్లివని నాకు తెలుసు, కానీ ఆ క్షణంలో నా మనసు మొద్దుబారిపోయింది. చాలా సేపటి వరకు చెయ్యి అక్కడే ఉంచి పడుకున్నాను, ఆ తర్వాత... ఆ తర్వాత నిద్రపోయాను," అని చెప్పాడు.

రాజ్  తల వంచుకుని, వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ మళ్ళీ ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. "అమ్మా, నా కళ్ల ముందే నేను పడిపోయినట్లు అనిపిస్తోంది. నేను అపవిత్రుడిని. నీ పవిత్రతను నేను గౌరవించలేకపోయాను. ఉదయం నుండి ఈ అపరాధభావం నన్ను చంపేస్తోంది. నీ నమ్మకాన్ని నేను మోసం చేశాననే భావనతో నీ కళ్లలోకి చూడలేకపోయాను."

వంటగదిలో భరించలేని నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. రాజ్  నిమురుతున్న అంజలి చేతులు మధ్యలోనే ఆగిపోయాయి. తను తన రక్షణ కవచంగా భావించిన కొడుకు, తన సొంత తల్లి పట్ల అలాంటి శారీరక భావాలను, చర్యలను చూపించాడని ఆమె నమ్మలేకపోయింది.

అంజలి మనసు ఒకవైపు తల్లి ప్రేమతో, మరోవైపు స్త్రీ గౌరవంతో నిండిపోయింది. ఆమె నిశ్చేష్టురాలైంది. కోపపడాలో, ఏడవాలో, లేక తన కొడుకుని ఓదార్చాలో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. సమాజం ఎన్నడూ అంగీకరించని, వారి మధ్య ఉన్న పలుచని తెరను రాజ్  నిజం చీల్చివేసింది.

వంటగదిలోని ఆ నిశ్శబ్దంలో, రాజ్  తల వంచుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు. ఆకాశం కూలిపోతుందేమో లేదా తన తల్లి తనను ఇంట్లోంచి గెంటేస్తుందేమో అన్నట్లుగా అతనికి అనిపించింది. మొదట అంజలి ముఖం దిగ్భ్రాంతి, ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయింది, కానీ తన కొడుకు అమాయకత్వాన్ని, అపారమైన భయాన్ని చూసి ఆమె ప్రేమ హృదయం కరిగిపోయింది.

రాజ్  తన దృష్టిలో ఎంతగా దిగజారిపోయాడో ఆమె చూసింది. ఒక వైద్యురాలిగా, ఆ క్షణంలో తాను ఆర్యన్‌ను తిట్టినా లేదా ద్వేషించినా, అది అతని మనసులో జీవితాంతం చెరిపివేయలేని చెరగని ముద్ర వేస్తుందని ఆమెకు తెలుసు. యవ్వనారంభంలో ఉన్న ఒక బాలుడు, తన సహజ ప్రవృత్తులతో పోరాడుతూ తన తప్పును ఒప్పుకోవడం—ఇదే అతని నిజాయితీకి నిదర్శనం.

అంజలి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని, అకస్మాత్తుగా... మెల్లగా నవ్వింది. ఆ తర్వాత ఆ నవ్వు ఒక చిన్న నవ్వుగా మారింది.

రాజ్  ఉలిక్కిపడి, కన్నీళ్లతో తన తల్లి వైపు చూశాడు. తాను ఎందుకు ఏడుస్తున్నాడో, ఎందుకు నవ్వుతున్నాడో అతనికి అర్థం కాలేదు. ఆమెకు పిచ్చి పట్టిందా లేక తనను ఇంకా శిక్షించబోతోందా?

నవ్వుతూ, అంజలి తన చేతితో రాజ్  కన్నీళ్లను తుడిచి, అతని చెంపను సున్నితంగా నిమిరింది.

"అంతేనా?" అని అంజలి ప్రేమగా, కొంటెగా అంది.

రాజ్  నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. "అమ్మా... నువ్వు... నువ్వు నవ్వుతున్నావా? నేను అంత పెద్ద విషయం చెబితే, నువ్వు దాన్ని అంతే అంటున్నావా?"

అంజలి అతన్ని లేపి నిలబెట్టి, కౌగిలించుకుని, "పిచ్చివాడా! దీన్ని నీ ప్రాణాలకే ప్రమాదంగా మార్చుకున్నావా? చూడు రాజ్ , నువ్వు ఇక చిన్నపిల్లాడివి కాదు. నువ్వు యువకుడిగా ఎదుగుతున్నావు. ఈ వయసులో శరీరంలో హార్మోన్ల హెచ్చుతగ్గులు, ఏదైనా స్పర్శకు ఉద్రేకపడటం లేదా కొత్త అనుభూతిని పొందడం... ఇవన్నీ సహజం. ఇందులో నీ తప్పు లేదు," అంది.

రాజ్  కళ్ళలోకి చూస్తూ, ఆమె చాలా స్పష్టమైన స్వరంతో అంది, "నువ్వు చేసింది క్షణికమైన పరధ్యానం. నన్ను బాధపెట్టాలని నువ్వు కావాలని చేయలేదు. నువ్వు చెడ్డవాడివైతే, ఈరోజు నా ముందు నిలబడి ఏడ్చేవాడివి కాదు. నువ్వు నాకు నిజం చెప్పావు, అది నీ శీలం ఎంత స్వచ్ఛమైనదో నిరూపిస్తుంది."

వేల పౌండ్ల బరువున్న భారం నుండి విముక్తి పొందినట్లు అతనికి  అనిపించింది. అతని వెక్కిళ్ళు ఆగిపోయాయి, కానీ ఎక్కిళ్ళు ఇంకా వస్తూనే ఉన్నాయి.

"కానీ అమ్మా... నేను నిన్ను తాకాను... అది తప్పు," రాజ్  మెల్లగా అన్నాడు.

అంజలి అతని తల నిమిరి, "దాన్ని నీ హక్కుగా భావించి ఉంటే అది తప్పు అయ్యేది. నువ్వు నన్ను ప్రేమించడం వల్లే భయపడుతున్నావు. ఇప్పుడు ఏడవడం ఆపు. ఒక డాక్టర్ తల్లిగా, యవ్వనంలో ఇలాంటివి ఎంత సాధారణమో నాకు తెలుసు. నువ్వు అపరాధభావంతో బాధపడాల్సిన అవసరం లేదు. నువ్వు ఇప్పటికీ నా ప్రేమగల, నన్ను రక్షించే కొడుకువే."

అప్పటివరకు విషాదభరితంగా ఉన్న వంటగది వాతావరణం, ఇప్పుడు ఒక వింతైన ప్రశాంతతకు, పరిచయానికి దారితీసింది. తన తల్లి తనకు కొత్త జీవితాన్ని ప్రసాదించినట్లు  అనిపించింది.

ఒక్క క్షణంలో తన గుండెలపై నుండి ఒక పెద్ద బరువు దిగిపోయినట్లు అతనికి అనిపించింది. అతని తల్లి అర్థం చేసుకున్న చిరునవ్వు, క్షమాపణ అతనికి కొత్త జీవితాన్ని ప్రసాదించాయి. తన జీవితంలోనే అతిపెద్ద పాపంగా తను భావించిన దాన్ని, ఒక వైద్యురాలిగా, తల్లిగా తన తల్లి అంత తేలికగా అంగీకరించడాన్ని అతను నమ్మలేకపోయాడు.

వంటగదిలోని గాలి ఇప్పుడు తేలికపడింది. రాజ్  తన చొక్కా చేతితో కళ్ళలో మిగిలిన కన్నీళ్లను తుడుచుకుని, ఉపశమనంతో కూడిన లోతైన శ్వాస తీసుకున్నాడు. "ఓరి వెర్రివాడా, నువ్వు ఇంకా నా చిన్న కొడుకే" అన్నట్లుగా అంజలి అతని వైపు ప్రేమగా చూసింది.

రాజ్  తేరుకుని, "అమ్మా, నువ్వు నిజంగా గొప్పదానివి. ఈ రోజుతో అంతా అయిపోతుందని అనుకున్నాను. కానీ..." అతను ఆగి, చూపులు కిందకి దించుతూ, "అమ్మా, నిన్న రాత్రి జరిగినది మళ్ళీ జరగకుండా ఆపాలని, చేసిన తప్పును సరిదిద్దుకోవాలని అనుకుంటున్నాను. అందుకే ఈ రోజు నుండి నా గదిలోనే పడుకుంటాను. నా శరీరం మళ్ళీ అదుపు తప్పి, నీ పరువుకు భంగం కలిగిస్తుందేమోనని భయంగా ఉంది."

అంజలి శ్రద్ధగా విన్నది. రాజ్  ఇంకా కొంచెం భయంగా, తన మీద తనకు నమ్మకం లేనట్లుగా ఉన్నాడని ఆమె గమనించింది. అంజలి

చేయి చాచి, రాజ్  చేతిని తన వైపుకు లాక్కుని, ప్రశాంతమైన, దృఢమైన స్వరంతో ఇలా అంది, "వద్దు రాజ్ , నువ్వు ఎక్కడికీ వెళ్ళకు. నాతోనే పడుకుంటావు."

రాజ్  ఆశ్చర్యపోయాడు. "కానీ అమ్మా... మళ్ళీ అలాంటిది జరిగితే?"

అంజలి నవ్వి అతని తల నిమిరింది, "చూడు నాయనా, గత వారం రోజులుగా నీతో పడుకోవడం వల్ల నాకు కలిగిన సౌకర్యానికి నేను అలవాటు పడిపోయాను. నిజం చెప్పాలంటే, నాకు ఒంటరిగా పడుకోవాలంటే భయంగా ఉంది. నువ్వు నాతో లేకపోతే ఆ ఒంటరితనం, ఆ పాత 'వ్యసనం' నన్ను మళ్ళీ వెంటాడతాయి. ఇక నిన్న రాత్రి విషయానికొస్తే, అది కేవలం శారీరక ప్రతిచర్య మాత్రమే, పాపం కాదు. మనం దీన్ని కలిసే ఎదుర్కొందాం."

ఆమె రాజ్  కళ్లలోకి చూసి ఇలా అంది, "ఈ రోజు మనం భయపడి వేర్వేరు గదుల్లో పడుకుంటే, మన మధ్య శాశ్వతంగా ఒక తెర పడుతుంది. నువ్వు ఈ సౌలభ్యాన్ని అంగీకరించాలి. నువ్వు నా కొడుకువి, నా రక్షకుడివి. ఈ రోజు నుండి మనం కలిసి పడుకుందాం, సంకోచం లేకుండా మాట్లాడుకుందాం. నీ హద్దులు నీకు తెలుసని నాకు నీపై పూర్తి నమ్మకం ఉంది."

తన తల్లి మాటల్లోని శక్తి తన సందేహాలన్నింటినీ తొలగించినట్లు ఆర్యన్‌కు అనిపించింది. తన తల్లి చెప్పింది నిజమేనని అతనికి అనిపించింది—పారిపోవడం పరిష్కారం కాదు, కలిసి ఉండి ఆ బలహీనతను అధిగమించడమే నిజమైన ధైర్యం.

"సరే అమ్మా... నువ్వు చెప్పినట్లే. నేను నిన్ను ఒంటరిగా వదిలిపెట్టను," అని ఇప్పుడు రాజ్  ఆత్మవిశ్వాసంతో అన్నాడు.

ఆ రాత్రి వారు గదిలోకి తిరిగి వెళ్ళినప్పుడు, వాతావరణం ఉద్రిక్తత లేకుండా ఉంది. రాజ్  తన దిండును సర్దుకోగా, అంజలి అతని పక్కన పడుకుంది. ఆ రాత్రి మునుపెన్నడూ లేనంత పారదర్శకంగా, ప్రశాంతంగా ఉంది. ఇద్దరూ దీపాలు ఆర్పేశారు, ఆ చీకటిలో పాత కథల పరంపర మళ్ళీ మొదలైంది, ఆ 'నిజం' వారి మధ్య ఉన్న భయాన్ని శాశ్వతంగా పాతిపెట్టినట్లుగా.